Cenâb-ı Fahr-ı Kâinât Sallallâhu Aleyhi Vesellem Efendimiz’in mu’cizeleri cümlesinden biri de (Mi’râc)dır.

Mi’râc: Fahr-ı Âlem Efendimiz’in irâde ve ezân-ı ilâhî (=Cenâb-ı Hakk’ın bildirmesi) ile bir gecenin ba’zısında Mekke-i Mükerreme’deki Mescid-i Harâm’dan Kudüs-i Şerîf’deki Mescid-i Aksâ’ya getirilmesi, oradan göklere çıkarılması, oradan da mutlakâ cihet-i ulyâya ref’ olunub mekândan münezzeh olan Hakk Teâlâ ile söyleşmesidir.

Fahr-ı Kâinât Efendimiz’in Mescid-i Harâm’dan Mescid-i Aksâ’ya kadar götürülmesi Kur’ân-ı Kerîm, Hadîs-i Şerîf ile sâbitdir binâenaleyh münkiri kâfirdir.

Mescid-i Aksâ’dan semâvâta çıkarılması ve oradan mutlakâ cihet-i ulyâya ref’ olunması Hadîs-i Meşhûr ile sâbitdir binâenaleyh münkiri mübtedi’ ve dâll’dir ya’ni sapıkdır.

Semâvâtdan husûsiyle cennete, arşa ve daha başka âlemin bir taraf-ı mahsûsasına götürülmesi Hadîs-i Âhâd ile sâbitdir binâenaleyh münkiri muhtîdir.

Mi’râc-ı Şerîf bi’l-ittifâk Hazreti Peygamber Efendimiz’e peygamberlik geldikden sonra ve Mekke’den Medîne’ye hicret etmezden bir buçuk sene evvel ve kavl-i meşhûra göre Receb-i Şerîf’in yirmi yedinci gecesi uyanık iken cesed ve rûh-ı şerîfleriyle vâki’ olmuşdur. Şöyle ki: Bir gece Cebrâîl Aleyhisselâm bir (Burak) getirüb Peygamber-i Zîşân Efendimiz ana bindi Mekke’den Kudüs-i Şerîf’e gitdi Mescid-i Aksâ’da enbiyânın ervâhıyla buluşub anlara imâm oldu iki rek’at namâz kıldı andan sonra Cibrîl-i Emîn ile göklere çıkdı Sidre-i Müntehâ’ya vardı cenneti ve cehennemi ve sâir melekûtu gördü Sidre-i Müntehâ’yı geçüb ya arş-ı a’lâda veyâ başka bir mahalde iken Hakk Teâlâ ile vâsıtasız söyleşdi Cenâb-ı Hakk mekândan, cihetden, sûretden münezzeh olduğu hâlde Peygamber Efendimiz A’nı gördü. Beş vakit namâz orada farz kılındı.

Fahr-ı Kâinât Efendimiz’in gidüb gelmelerinin müddeti gecenin sülüsü ya’ni tahmînen dört sâat mikdârı olub şafak yeri ağarmazdan evvel (Mekke-i Mükerreme)ye avdet buyurdu.

Mi’râc-ı Nebî’yi inkâr edenleri red içûn deriz ki vâkıa insanların kendi kudret ve kuvvetlerine nazaran ve âdet-i ilâhiyyeye binâen semâvâta çıkmaları mümteni’ ise de hadd-i zâtında mümkindir her mümkin ise kudret-i ilâhiyyenin taht-ı te’sîrindedir şu hâlde hârikulâde olarak Hazreti Huzeyfe Hadîs-i Şerîf’inde beyân buyurulduğu vechile Cenâb-ı Hallâk-ı Âlem tarafından irsâl olunan ve kuşlar gibi uçmak hassasına mâlik olan (Burâk) nâm hayvâna Fahr-ı Âlem Efendimiz binerek yâhûd Kur’ân-ı Kerîm’de (Zü’l-kuvve) yâd buyurulan Cenâb-ı Cebrâîl’in arkasına râkib olarak ve yâhûd arş-ı a’lâdan tâ Kudüs-i Şerîf’e kadar uzadılan Âlet-i Urûc denilen bir şey’e bindirilüb melekler tarafından çekilerek ve yâhûd arş-ı a’lâdan Mekke-i Mükerreme’de bulunan Fahr-ı Kâinât Efendimiz’in vücûd-ı şerîflerine güneş zıyâsı elektrik kuvveti gibi hârikulâde bir kuvve-i câzibe îsâl ve bu vesâitle cezb edilerek son derece sür’at-ı hareketle semâvâta, arş-ı a’lâya çıkarılması ve tekrâr bu vesâitle geri getirilmesi mümkin ve câizdir kudret-i ilâhiyyeye nazaran bunda muhâl olacak hiçbir şey’ yokdur.

(Mir’atü’l-İslâm, Sultân Fâtih Câmi’ Şerîfi Dersiâmlarından İskilibli Muhammed Âtıf Hocaefendi, Tab’ı: 1332, Sh. 37-38-39)

The post 27) Mi’râc appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Halîfe [1] : Nâsın umûr-ı dîniyye ve umûr-ı dünyeviyyelerine âid maslahatlarını nezâret etmek üzere Cenâb-ı Peygamber-i Zîşân Efendimiz tarafından vekîl ve nâib olan zât demekdir. [2] İslâmlar kendi üzerlerine bir halîfe nasb ve ta’yîn etmek şer’an vâcibdir. Hilâfetin sıhhati içün halîfe nasbolunan zât Müslim, hür, erkek, âkil, bâliğ, tenfîz-i ahkâma ve umûr-ı milleti tedbîre, memleketi hıfz ve hırâsete (=korumaya, muhâfaza etmeye) kâdir olmak şartdır.

Bu şartları câmi’ olan bir zâta bey’at olundukdan sonra:

(Ey Mü’minler Allâhu Teâlâ’ya, Rasûl-i Ekrem’e, sizden hakk ve adl üzere olan halîfeler, emîrler, kadı ve hâkimlere itâat ediniz) (Sûre-i Nisâ/59. Âyet-i Kerîme) buyurulmuşdur bu vechile kâffe-i Müslümanların ve taht-ı tâbiiyetinde bulunan umûm gayrimüslimlerin halîfe-i İslâm’a itâat ve inkıyâdları vâcibdir.

Halîfenin ve sâir hükûmet me’mûrlarının hakk ve adle muvâfık ve şer-i şerîfe mutâbık olan her emirlerine inkıyâd etmek bütün teb’a ve ehâlî üzerine vâcibdir. Fakat hakk ve adle muhâlif ve şer-i şerîfe mugâyir olan emirlerine inkıyâd aslâ câiz değildir. Çünki Rasûl-ı Ekrem Efendimiz buyurmuşlardır ki:

(Hâlık Teâlâ’ya ısyân olan bir emirde mahlûka itâat ve inkıyâdda bulunmak aslâ câiz değildir.)

Hükûmetin mesâlih-i milleti sûret-i muntazamada rü’yet edebilmesi içün teb’a mahsûllerinin bir mikdârını meselâ öşr, harâc gibi meşrû’ kılınan vergileri evkât-ı muayyenesinde hükûmete tamâmen edâ etmek şer’an vâcibdir. Şu hâlde şer’an üzerlerine vâcib olan vergiyi edâ etmezler ve yâhûd vâcib olan mikdârdan noksân verirlerse harâm işlemiş günâhkâr olmuş olurlar.

_______________________

[1] Cenâb-ı Peygamber-i Zîşân Efendimiz Hakk Teâlâ tarafından Kur’ân-ı Kerîm’i ve Dîn-i Celîl-i İslâm’ı getirdikden sonra bir tarafdan insanları Dîn-i Celîl-i İslâm’a girmeğe da’vet, diğer tarafdan Medîne-i Münevvere’de bir hükûmet-i İslâmiyye te’sîs eylemiş idi o zamandan evvel yeryüzünde hiçbir İslâm olmadığı gibi aslâ bir hükûmet-i İslâmiyye dahî yok idi. Peygamber-i Zîşân Efendimiz irtihâl-i dâr-ı bekâ eyledikden sonra Cenâb-ı Hakk tarafından getirdiği Dîn-i Mübîn-i İslâm’ın ahkâmını icrâ ve neşretmek ve te’sîs eylediği hükûmet-i İslâmiyyeyi tevsî’ eylemek üzere evvelâ Hazreti Ebûbekir, sonra Ömer, Osmân, Ali Radiyallâhu Anhum Efendilerimiz Hazerâtı Peygamber-i Zîşân Efendimiz’in makâmına geçüb halîfesi olmuşlardır ve adl-i hakkâniyet üzere hareket ve şer-i şerîfin ahkâmını bihakkın icrâ ederek hem Dîn-i Celîl-i İslâm’ı neşr ve hem hükûmet-i İslâmiyye’yi takviye ve tevsî’ etmişler ve hattâ on beş sene içinde hükûmet-i İslâmiyye’nin hudûdunu tâ Hind-i Çînî’ye (=Hindistan ile Çin arasındaki yarımada) kadar genişletmişlerdir. Andan sonra yeryüzünde ne kadar İslâm hükûmetleri gelmiş ve bundan böyle gelecek ise cümlesi işte o Peygamber-i Zîşân Efendimiz’in (Medîne-i Münevvere’de te’sîs eylediği hükûmet-i İslâmiyye)nin şu’beleri ve anın birer kolu olmak üzere meydâna gelmişlerdir. İslâmların ellerinde bulunan hükûmet-i İslâmiyye’nin ilk müessisi Peygamber-i Zîşân Efendimiz olacağı ve şimdiye kadar da A’nın yüzü hürmetine hükûmetleri devâm eylediği cihetle İslâmların bu yüzden dahî Peygamber-i Zîşân Efendimiz’e minnetdâr ve medyûn-ı şükrân olmaları lâzım gelir.

[2] Medeniyyet-i Şer’iyye, Terakkkiyât-ı Dîniyye nâm eser-i âczîde hilâfet hakkında tedkîkât-ı amîka (=derin, ince tetkîkler) ve tafsîlât-ı mükemmele verilmişdir.

[Büyük Şehîd İskilibli Muhammed Âtıf Hocaefendi, Mir’atü’l-İslâm, 1332 Baskı, sh: 44-45-46]

The post 33) Halîfe appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Buraya kadar arzolunan mesâil-i i’tikâdiyye hep Âyât-i Celîle ve Ehâdîs-i Şerîfe ile sâbit olduğundan her erkek ve her kadın içün anları i’tikâd etmek farzdır bu i’tikâd üzere ölenler hakkâ mü’mindirler ve cümlesi Ehl-i Sünnet ve Cemâat mezhebi üzere ya’ni Rasûlullâh’ın ashâb ve cemâatinin i’tikâdı üzerinedirler. Bir kimse bir kimseye i’tikâdda mezhebin nedir derse (Ehl-i Sünnet ve Cemâat mezhebidir) demeli ya’ni Rasûlullâh’ın ashâb ve cemâati ne i’tikâd üzerine oldularsa işte ben de o i’tikâddayım demelidir.

Anların i’tikâdı ne idi diye sorulursa kitâbın tâ başından buraya kadar zikrolunan usûl-i dîniyye ve mesâil-i i’tikâdiyye idi demeli.

Ehl-i Sünnet ve Cemâat mezhebi hakdır bundan başka mezhebler hep bâtıldır, doğru değildir. Ehl-i Sünnet ve Cemâat i’tikâdı Cenâb-ı Hakk’ın Kur’ân-ı Kerîm ile Cenâb-ı Peygamber-i Zîşân Efendimiz’in Hadîs-i Şerîf ile beyân buyurdukları tarîk-i müstakîm ve doğru yol olub bu i’tikâdda olanların i’tikâdlarında bozukluk yokdur, kenduleri doğru yoldan sapmamışlardır binâenaleyh bu i’tikâdda bulunanlar amellerindeki kusûr ve işledikleri günâh cihetinden cehennemde azâb çekeceklerse de i’tikâdları cihetinden aslâ azâb görmeyeceklerdir. Ehl-i sünnet ve Cemâat mezhebinden ibâret olan (Fırka-i Nâciye)nin imâm, reisleri (İmâm Mansûr Mâturidî) Hazretleriyle (İmâm Ebu’l-Hasan El-Eş’arî) Hazretleridir. Bu i’tikâddan başka bir i’tikâdda olub da büsbütün hudûd-ı İslâmiyyeden çıkmamış olanlar her ne kadar İslâm iseler de Cenâb-ı Hakk’ın ve Cenâb-ı Peygamber’in gösterdiği ve Ashâb-ı Kirâm’ın i’tikâd eyledikleri akîdeye (Doğru yola tamâmiyle gitmedikleri içün i’tikâdları bozukdur kendileri sapıkdır binâenaleyh i’tikâdlarında bozukluk olduğu içün cehennemde azâb çekeceklerdir bununla berâber eğer amellerinde dahî noksân ve kusûr bulunursa o cihetden de azâb olunacaklardır.

Ehl-i Sünnet i’tikâdında olmayanların bir kısmı da tarîk-i müstakîmden büsbütün çıkarak küfre varmışlardır ki bunlar bu hâl üzere vefât ederlerse sâir kâfirler gibi ebediyyen cehennemde kalub azâb olunacaklardır.

______________________________________

Mir’atü’l-İslâm’ın ameliyât ve ahlâk kısımları da avn-i hakk ile yakında tab’ ve neşr olunacakdır.

Dersaâdet: Târih-i İtmâmı 17 Cemâziye’l-Âhir sene 1335

Sinob: Târih-i Tahrîri 19 Kânûn-ı Sânî sene 329

[Büyük Şehîd İskilibli Muhammed Âtıf Hocaefendi, Mir’atü’l-İslâm, 1332 Baskı, sh: 80-82]

The post 61) Mezheb appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Hakk Teâlâ Hazretleri mekândan, cihetden, keyfiyetden münezzeh olduğu hâlde Zât-ı Pâk-ı Mukaddesesini ehl-i cennete gösterecekdir.

Ehl-i cennet cennetde, ehl-i cehennem cehennemde yerleşdikden sonra Cenâb-ı Ulûhiyyetden umûm ehl-i cennet (Firdevs)-i a’lâya da’vet olunub gâyet mükemmel bir zıyâfet keşîde (=çekilmiş, dizilmiş) buyurur son derece lezîz her dürlü taâmlar, şurublar yenüb içildikden sonra bir melek tarafından (Ey ehl-i cennet nezd-i samedânîde sizin içün va’d buyurulmuş gâyet büyük bir ni’met vardır şimdi anı incâz (=yerine getirme) etmek istiyoruz) diye nidâ olunur ehl-i cennet derler ki (O va’d buyurulmuş ni’met nedir Cenâb-ı Hakk mîzânda sevâbımız ağır kılmadı mı yüzlerimizi beyazlandırmadı mı cehennemden halâs eyleyüb bizi cennetine idhâl etmedi mi bunca niam-ı uzmâsına bizi müstağrak kılmadı mı?) Cenâb-ı Hakk tarafından buyurulur ki (Bugün bunların cümlesinden azîm bir ni’met daha ikrâm edeceğim) bunun üzerine Hakk Teâlâ tarafından ehl-i cennetin gözlerine başka bir kuvvet verilerek perde kaldırılur mekândan, cihetden, keyfiyetden münezzeh olduğu hâlde Zât-ı Pâk-ı İlâhiyyeyi cümle ehl-i cennet görüb hemân secdeye kapanurlar taraf-ı ilâhîden (Başınızı kaldırınız burası ibâdet mevzii değildir) buyurulur.

Ehl-i cennet bu ni’met-i uzmâya mazhar oldukları esnâda bundan evvel nâil oldukları her dürlü cennet ni’metlerini unudurlar ve ancak Zât-ı Pâk-ı Mukaddeseye nazar ile müstağrak olurlar çünki bu ni’met-i celîle bundan evvelki ni’metlerin cümlesinden daha lezzetli, daha sevgili gelür bundan sonra herkes kendi amel ve mertebesine göre (Zât-ı İlâhiyye)yi göreceklerdir kimi dâimâ kimi günde bir def’a kimi haftada bir def’a kimi de ancak bayram günleri göreceklerdir işte cennete girmekden gâyetü’l-gâye Hâlık Teâlâ Hazretleriyle mülâkât edüb Zât-ı Pâk-ı Samedâniyyesini müşâhede etmekdir.

Cehennem azâbından halâs olub cennet-i a’lâdaki bunca niam-ı uzmâya nâil olmak isteyen her erkek ve her kadın nefislerini Şerîat-ı Garrâ-yı Muhammediyyenin nehyeylediği her şeyden, cümle meâsîden (=günâhlar) men’ eyleyüb emreylediği şeylerin kâffesini kemâl-i ciddiyet ve arzu ile icrâya çalışmalı ve aslâ emr-i ilâhîden ayrılmamalıdır.

[Büyük Şehîd İskilibli Muhammed Âtıf Hocaefendi, Mir’atü’l-İslâm, 1332 Baskı, sh: 79-80]

The post 60) Rü’yetullâh appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Cennet: Sekiz tabaka olub

(Cennete rahmet-i ilâhiyyem sebebiyle giriniz ve anda bulunan dereceleri dahî hayr amelinizin mikdârına göre taksîm ediniz.)

Hadîs-i Kudsîsi muktezâsınca ameli mikdârı herkese taksîm olunur. Cennet tabakalarının kimi altundan, kimi gümüşden, kimi mercândan, kimi yâkûtdan, kimi zümrüdden, kimi de inciden binâ olunmuşdur. Cennetin arzı gümüşden, taşları mercândan, toprağı miskden, nebâtâtı za’ferân ve anberdendir. Köşklerinin kimi altun mücevherât ile işlenmiş, kimi envâ’-ı mücevherâtdan ma’mûldur.

Hadîs-i Şerîfi muktezâsınca “Ehl-i cennet tüysüz gâyet beyâz ve parlak, kudretden sürmeli, uzun kirpikli kıvırcık saçlı otuz üç yaşlarında Âdem Aleyhisselâm gibi altmış arşun uzunluğunda, yedi arşun enliğinde olacaklardır.” Anlarda kaş, kirpik ve baş kıllarından başka aslâ tüy bulunmaz kir, sümük, balgam gibi pislik olmaz, elbiseleri eskimez, kirlenmez anlarda ayakyoluna çıkmak abdest bozmak olmaz.

Hadîs-i Şerîfi muktezâsına göre “Anların abdest bozmaları vücûdlarından misk gibi bir ter çıkmakdan ibâretdir ki anın çıkmasıyla karınları boşanır.”

Cennet taâmları bişürmek, (قورنارمق) istemez cennetde ta’dâd olunamayacak derecede envâ’-ı taâm vardır. Ehl-i cennet her ne isterlerse hemân hâzır olur. Diledikleri kuş etleri önlerine gelür her nevi’ meyve vardır. Hiçbir vakit bitmek, tükenmek bilmez her vakit mevcûd olur istedikleri vakit istedikleri meyve önlerine gelür.

Cennetde su, süd, hamr (=şarâb), sâfî bal ırmakları olduğu gibi havz-ı kevser, ayn-ı kâfûr, ayn-ı zencebîl (=zencefîl), ayn-ı tesnîm (=cennet ırmaklarından biri) nâmlarında gâyet hâlis sular vardır. Bunların en hâlisi (Ayn-ı Tesnîm) suyudur ki andan hâlis olarak (Mukarrebûn) karışık olarak da (Ashâb-ı Yemîn) içerler. Cennetde yakışıklı bir tarzda vâsi’ ve beyâzı şiddetli beyâz, karası da şiddetli kara gözlü uzun kirpikli henüz kabından çıkmamış aslâ el dokunmamış inciler gibi gâyet sâfî vücûdlu hûrîler vardır. Anlar hayızdan, nifâsdan, sümükden, bevl ve gâitden, (خيلدن) kirden ve sâir gûnâ pislikden berîdirler. Dünyâ kadınları dahî hûrîler gibi güzel olacaklardır ihtiyâr kadınlar gencelüb kız olacaklar ve dâimâ kızlık hâlinde bulunacaklardır dünyâ kadınlarından hayır ve sevâbları çok olanlar hûrîlerden dahâ fazîletli olacaklardır.

Cennetde hâlleri aslâ tebeddül ve tağayyür etmez genc çocuk şeklinde gâyet parlak (Vildân)lar vardır ki ehl-i cennete hizmet içün yaradılmışlardır dâimâ efendilerinin etrâfında duran ve anların hizmetlerine sa’y ederler anlarda erkeklik ve dişilik yokdur.

[Büyük Şehîd İskilibli Muhammed Âtıf Hocaefendi, Mir’atü’l-İslâm, 1332 Baskı, sh: 77-79]

The post 59) Cennet Ve Ehl-i Cennetin Evsâfı appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Cehennem: Yedi tabaka olub kâfirler küfürlerinin derecesine göre anlara tevzî’ (=dağıtma) ve taksîm olunurlar. Ehl-i cehennem ateşle, kaynar su ile, şiddetli açlıkla, büyük büyük yılanlar, akrebler ve daha başka nevi’ şeylerle azâb olunurlar. Vücûdları yanub kömür hâline geldikden sonra Hakk Teâlâ tekrâr tâze deriler bitirüb azâb eder. Vücûdları şişer hattâ küffârdan birinin vücûdunun cesâmeti (=büyüklük) cehennem derelerinden bir dereyi doldurur Cenâb-ı Fahr-ı Kâinât Efendimiz Hadîs-i Şerîflerinde bu yolda beyân buyurmuşlardır.

[Büyük Şehîd İskilibli Muhammed Âtıf Hocaefendi, Mir’atü’l-İslâm, 1332 Baskı, sh: 76-77]

The post 58) Cehennemin Evsâfı appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Cennet: Büyük ve müzeyyen (=süslenmiş) bir mahaldir ki anda göz görmedik, kulak işitmedik, hâtır ve hayâl-i beşerden aslâ geçmedik nice niam-ı cismâniyye ve lezâiz-i rûhâniyye vardır. Cehennem: Büyük bir mahall olub her nevi’ azâb-ı cismânî ve âlâm-ı rûhâniyyeyi (=rûhânî elemler) müştemildir. Âyât-ı Celîle ve Ehâdîs-i Şerîfe’nin sûret-i kat’iyyede delâlet eyledikleri vech üzere her ikisi de el’ân mevcûd ve mahlûkdur. Fakat kavl-i tahkîke göre mekânları yakînen ma’lûm değildir.

Mahşer halkının hesâbı nihâyet buldukdan sonra kimi cennete, kimi cehenneme, kimi de a’râfa sevk olunacaklardır. Her ümmetden mü’min-i mutî’ler ile mağfiret-i samedâniyyeye mazhar ve şefâat-ı peygamberâna nâil olan mü’minler sırâtı geçüb cennete gireceklerdir.

Şefâatden mahrûm olub da mazhar-ı afv olamıyan büyük günâh sâhibi mü’minler ile bi’l-umûm kâfirler, dînsizler ve îmânsız olarak ölenler cehenneme gireceklerdir. Büyük günâh sâhibi mü’minler günâhları mikdârı yanarak terbiye ve tathîr edildikden sonra şefâat-ı peygamberiyye ile cehennemden çıkub cennete gidecekleri gibi a’râfda bulunan mü’minler orada hafîf sûretde bir nevi’ azâb gördükden sonra cennete gideceklerdir. Bundan sonra mü’minler dürlü dürlü ni’metler ile mütene’im ve mütelezziz oldukları hâlde ebedî cennetde kalub hiç çıkmazlar. Kâfirler, dînsizler, şeytânlar da çeşid çeşid azâblar ile muazzeb olarak ebedî cehennemde kalub aslâ oradan çıkamazlar. Ne ehl-i cennet ve ne de ehl-i cehennem içün fîmâ ba’d (=bundan sonra) ölüm yokdur.

[Büyük Şehîd İskilibli Muhammed Âtıf Hocaefendi, Mir’atü’l-İslâm, 1332 Baskı, sh: 75-76]

The post 57) Cennet Ve Cehennem appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Sırât: Cehennem üzerinde kurulmuş kıldan ince, kılıcdan keskin bir köprüdür ki cennete geçmek içün andan başka yol yokdur.

Cümle halk anın üzerinden mürûr edecekdir. Mü’min-i mutî’ler ile usât-ı mü’minînden (=âsî mü’minler) günâhları afvolunanlar makâm ve derecelerine göre sür’at ve batâetle (=ağırlık, yavaşlık) geçecekdir. Kimi yıldırım gibi, kimi rüzgâr gibi, kimi sür’atli koşan at gibi, kimi âdetâ yürüyen at gibi, kimi insan yürümesi gibi, kimi de emekleye emekleye sırâtı geçeceklerdir.

Şefâat-ı peygamberîden mahrûm olub mağfiret-i ilâhiyyeye nâil olamıyan mü’minlerin âsîleri, büyük günâh işleyüb tevbesiz ölenleri sırât üzerinden mürûr ederken cehenneme düşüb günâhı mikdârı yanacaklardır.

Kâfirler, dînsizler, îmânsız olarak ölenler hemen ilk kademede cehenneme düşeceklerdir.

Bu derece ince şeyden geçmek mümkin değildir diye i’tirâz olunursa cevâbında deriz ki mü’minler geçerken sırâtı gâyet derece genişletmeğe ve kâfirlerle âsîlere gelince zâten geçmemelerine irâde-i ilâhiyye taalluk eylediği içün anı büzerek inceltmeğe Hakk Teâlâ Hazretleri elbetde kâdirdir.

[Büyük Şehîd İskilibli Muhammed Âtıf Hocaefendi, Mir’atü’l-İslâm, 1332 Baskı, sh: 75]

The post 56) Sırât appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Şefâat: Erbâb-ı cerâimi ukûbetden (=cezâ), erbâb-ı hâcâtı ihtiyâcdan kurtarmak üzere muâvenet ve yardım etmek demekdir.

Yevm-i kıyâmetin ahvâli şidddet kesb eyleyüb âdetâ tahammül olunamayacak bir dereceye gelince mahşer halkı şefâat taleb etmek üzere (Hazreti Âdem’den Hazreti Muhammed)e kadar bi’l-cümle Ulu’l-azm Peygamberân-ı İzâm Hazerâtına mürâcaat ederler. Hiçbirisi cesâret edemeyüb cümlesi aczlerini i’tirâf ederler. Yalnız (Seyyidinâ Hazreti Muhammed Sallallâhu Vesellem) Efendimiz arş-ı a’lâ cihetine gidüb makâm-ı arza varır hem kendi ümmetleri içün şefâat etmekliği ve hem de sâir peygamberlerin ümmetleri içün şefâat etmelerini Hazreti Hâlık Teâlâ’dan istirhâm ve istîzân eyler. Cânib-i ulûhiyetden izn verilür. İşte buna (Şefâat-i Uzmâ ve Makâm-ı Mahmûd) denür. Bunun üzerine gerek Fahr-ı Kâinât Efendimiz, gerek sâir Peygamberân Hazerâtı ve gerek evliyâ, ulemâ, sulehâ büyük günâh işleyenler hakkında şefâat ederler. Bunun içün Hazreti Fahr-ı Âlem Efendimiz:

(Yevm-i kıyâmetde umûm nâsın seyyidiyim) buyurmuşlardır.

Peygamber-i Zîşân Efendimiz Hazretlerinin bundan başka daha çok şefâati vardır.

(1) Bir kavme şefâat edüb hesâbsız, azâbsız cennete idhâl edecekdir. Buhâri-i Şerîf ile Sünen-i Tirmîzî’de beyân buyurulan:

(Ayın on dördüncü gecesi gibi yüzleri nurânî ümmetimden bir zümre ki anların adedi yetmiş bin olub her bini maiyyetinde yetmiş bin kimse ile berâber olarak cennete girerler)

Hadîs-i Şerîf’i muktezâsınca Hazreti Fahr-ı Kâinât Efendimiz bir cemâat-ı azîme ile ehl-i mahşeri yararak gidüb cümlesini cennete idhâl edecekdir. İşte ilk evvel cennete giren bu (Zümre-i Âliye) olacakdır. 

(2) İşlemiş oldukları büyük günâh sebebiyle cehenneme girmeğe istihkâk kesbetmiş olan âsîlerden ba’zılarının afvı hakkında şefâat edüb cehennem azâbından kurtaracakdır.

(3) Büyük günâh işleyib de tevbesiz olarak ölen mü’minlerden cehennemde azâb olunanların müddeti tamâm oldukdan sonra şefâat edüb anları cehennemden çıkaracakdır.

(4) Ehl-i cennetin derecât-ı âliyeye nâil olmaları içün şefâat edecekdir.

(5) Mahşer azâbından bıkmış olan kâfirlerin cehenneme sevk olunmaları içün dahî şefâat edecekdir.

[Büyük Şehîd İskilibli Muhammed Âtıf Hocaefendi, Mir’atü’l-İslâm, 1332 Baskı, sh:72-74]

The post 55) Şefâat appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Havz: Hakk Teâlâ tarafından Hazret-i Fahr-ı Kâinât Efendimiz’e ikrâm buyurulmuş büyük bir havz ya’ni göldür.

Havz-ı Nebî: Murabbau’ş-şekl ya’ni dört köşelidir ki bir tarafından diğer tarafının arası bir aylık yoldur. Suyu baldan tatlı, südden beyaz, kokusu misk kokusundan daha güzel ve kenarındaki bardakları ve kâseleri gökdeki yıldızlardan çokdur. Andan bir kere içen bir daha ile’l-ebed susamaz.

Mahşer halkı gâyet şiddetli susuzluğa mübtelâ olunca mü’minler gidüb Peygamber-i Zîşân Efendimiz’in havzından içerler. Yalnız büyük günâh işleyüb de tevbesiz ölenler ile bid’at-ı kabîha işleyenleri melekler Peygamberin havzından men’ ve tard eyleyüb anlara su vermezler.

[Büyük Şehîd İskilibli Muhammed Âtıf Hocaefendi, Mir’atü’l-İslâm, 1332 Baskı, sh: 72-73]

The post 54) Havz appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.