The post Hasretiz Üstâdım… <h6 style="text-align: left;"><span style="color: #c00000;"><strong>Ahyed HÂLİDÎ</strong></span></h6> appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

Bir iki haftadır, Üstâd Necib Fâzıl Merhûm’un aleyhinde; aslında ise, Merhûm’un üzerinden Allâh’ın Dîni’ne karşı veryansın eden bir sürü aşşağılık mahlûkât ortaya çıkdı!. Zâten Merhûm da, eskide kalmış ve ne kadar ilâhî rızâya muhâlif beğenmediği hayat kırıntı ve çöpleri varsa, onlar içün buyurmuş:

“- Ben, geçmişimi dürdüm, bükdüm ve kaldırıp çöpe atdım, bu çöpleri ise ancak kediler ve köpekler karıştırır!”

Bir de, gene onun, o tip ucûbe ve insanlık kusûru haşerât içün sık sık kullandığı bir ta’bîrle, “kubur fâreleri!”

İnsan olan, hayır, zerre kadar hayâsı olan bir mahlûk, hasbelbeşer günâhları olan bir insanın, eğer nasûh tevbesi ve istiğfâr ederek o geçmişde kalan hâllerinden pişmanlık ve nedâmet duyarak, “onlar benim mâzîmde kalan çöplük ıvır zıvırlarıdır” demesine rağmen, onları eşeleyib ortaya çıkarmanın peşine düşmüşse, artık ona insan denilemez, o, şeytan zürriyetinden insî ve lâ’netli, necîs bir ferd-i vâhiddir, sâdece o kadar…

Âdemoğlu içinde yer alan bir mahlûk ise, gayr-i müslim bile olsa, Kur’an ta’bîriyle “şeyâtînü’l-ins”olmadıkça, bu derekelere sukûtdan mutlaka  utanır; bunu, aşşağılık bir iptizâl olarak telâkkî ile, ondan kat’iyyen hazer eder… Ammâ bilhassa 1908 ittihadçı-mason-ateist darbe-i şenîasından sonraki 105 sene içinde, memleketde öyle köksüz, rezil ve “îmân ve fikir fâhişesi!” bir  piç gürûh peydahlandı ki, bunlarda zerre kadar insânî bir haslet aranamaz… Bunların tek hedefi, “irticâ” diyerek İslâmiyyet’e, “mürtecî”diyerek müslümanlara, “Araboğlunun yâveleri!” diyerek Allâh’a ve O’nun Kitâb ve kelâmına, “donsuz bedevî!” diyerek de, (hâşâ) Kâinâtın Efendisi, Peygamberler Peygamberi ve Allâh’ın Habîbine vurmak ve bunları, bütün dünyâ önünde (gûyâ) i’tibârsızlaştırmakdır!!! Bunun içün ise, yapamıyacakları hâinlik, uyduramıyacakları yalan ve iftirâ, irtikâb edemiyecekleri şeref ve nâmusdışılık düşünülemez!.

Bunlar, İslâm gibi mutlak hakk ve hakîkatın merkezinde yaşadıkları; ve böyle bir DÎNİ görüb bildikleri ve buna rağmen onu, buğz ve adâvetle redd ü nefy etdikleri içün, cihânın en nasibsiz ve aşşağılık tabakasını teşkîl ederler…

Merhûm Müfessir Elmalı’lı, tefsîrinde şu formül ifâde ile cihânın karşısındadır:

“- Hakk ve hakîkata mahabbetin derecesi, şerr ü bâtıla buğz ve adâvetin derecesi ile mütenâsibdir!”

Bunun mefhûm-ı muhâlifi de, aynen doğrudur; ve adı geçen çöp bidonu mahlûkları izâh eder:

“- Şerr ü bâtıla mahabbetin derecesi, hakk ve hakîkata buğz ve adâvetin derecesi ile mütenâsibdir!”

Binâenaleyh, memleketimizde 105 senedir yahûdi-haçlı şebekelerinin taklidçi şebekleri olarak peydanlanan,  meşrûtiyetçi- ittihadçı- cumhûriyetçi- kamalist- ateist- mason- ataist ve dönme gürûh, işte, bu ma’nânın cismindeki sürüler…

Merhûm Üstâd, mürşidi Esseyyid Abdülhakîm Efendi Merhûm ile tanışıb “Hakk ve hakîkata mahabbet!”derecesinde kazandığı irtifâ nisbetinde de, “Allahsız!” serlevhalı ve ocak 1950’lerdeki 40 numaralı  Büyük Doğu’da yer alan makâlesiyle, artık “şerr ü bâtıla buğz ve adâvetini!” o irtifâya denk olarak  îmânının karşısındaki “nefret kutbu olarak!” ortaya koyacakdır… Böylece de, “cesâret ve îmân öfkesi!” denen o çelik hasleti, 100 milyonda 100 kişide bile görülemiyecek kadar nâdir nisbetiyle, cihânın gözüne sokacakdır…

İşte, en büyük düşmanları ve muârızları olan ateist sürüleri, 70 yıldır çıldırtan nokta…

Hele hele, bu nâdîde ve insanüstü haslet ve meziyetleri ile, vefâtından tam 30 sene sonra, böyle bir adam, 60 sene evvel neşretdiği ve Allâh’sızların korkulu rüyası hâline gelen mecmuasıyla, cihânın gözü önünde misli ve benzeri görülmemiş bir intişâr sahnesinde varlık belirtirse, çöp bidonuna saldıran “kedi, köpek ve kubur fârelerinin!” ihtilâc ve ihtiyac hududlarını, yeterse, hayâlinizin eline veriniz ve seyrediniz!

Evet, buna siz, ister O’nun kerâmeti, ister ötekinin ikrâmı, ister bugünkinin istismârı deyiniz; ve daha ne  ve ne derseniz deyiniz, bu, dosta gayret ve düşmana zillet veren hârikül’âde bir keyfiyetdir; ve tekrar ederiz ki, dünyâ târihinde de, ölümünden 30 sene sonra, 60 sene evvelki mecmualarıyla tekrar dirilerekortaya çıkan; ve hayatdayken gebertdiklerini, yeniden gebertmek üzere agorayı basan; ve er meydanından er dileyerek meydan okuyan; Üstâd Merhûm gibi elinde silâh olarak da bir tek KALEM bulunduran tek kişilik bir ordu gösterilemez…

Merhûm Üstâd, agorayı basıb cihânı sallarken; bırakınız, zavallı kedi, köpek ve kubur fâreleri de, Üstâdın Çöp bidonunu Donkişotvârî bassın ve oradaki çöplerle tefekküh eyleyib, yevmî gıdâlarını almak üzere de zıkkımlansınlar!

Artık hayatda kalmak ve açlıkdan gebermemek üzere, tek çâreleri, demek ki bu!

Merhûm Üstâd ise, her geçen sene yeniden ruhlarımız üzerine doğacak; ve o erişemiyeceğimiz irtifâına hasret ve takdîrimiz bile, bizim derece almamızın âmili olmaya kâfî gelecekdir… Onun, binbir çile ve mahrûmiyyet içindeki azm-i kavîsini gözleri ile görenlerle, görmeyenler bir olamaz; ve küfür, şirk ve nifâk, Merhûm gibi bir inanmışına, mütefekkirine, mücâhidine, fedâîsine ve davâsında fenâ bulmuşuna mâlik olamamanın kancık kıskançlığı ve hasedi içinde, çatarasının sancılarıyla kıvrandığındandır ki; bunlara çâre diye şaşkın ördek dalışıyla “çöp bidonlarına!” veya “yeldeğirmenlerine!” hücum peşindedir!

Bu lâ’netlileri lâ’netlemeyen ve “dilsiz şeytan olmayı” kabullenerek susan, hatta iblisçe kıskançlık ve yıllarca evvellerin kuyruk acılarını tatmin içün, çakdırmadan “oh!” çeken, müslüman kılıklı münâfık hezele ve yavşaklara da lâ’net…

(08.01.2013)

The post Üstâd Merhûm’un “Çöp Bidonundaki” Kedi, Köpek Ve Kubur Fâreleri! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

ASRIN EĞİLMEZ VE BÜKÜLMEZ ÇELİK ÎMÂNLI KALEMİ KOCA ÜSTÂDI İHTİRÂMÂT-I FÂİKAMIZLA YÂDEDERKEN, RÛH-I ŞERÎFLERİNE ALLÂH AZZE VE CELLE’DEN RAHMET-İ VÂSİA NİYÂZ EDİYORUZ…

(1)

Ahmed SEYYİDOĞLU

Merhûm Üstâd Necib Fâzıl Bey’in, irtihâl-i dâr-ı bekâ eyleyişinden çeyrek asır geçdi; ve hakkında çok şeyler yazıldı. Hattâ bazı ucûbe cücelerin, O’nun gıybet ve dedikodusu için kitablar bile basarak, O’nu küçülteceklerini, dolayısıyla da kendilerinin büyüyeceğini sanmak gibi bir maraz-ı rûhîye mübtelâ olduklarını da gördük!… Ve bu güruhdan niceleri, böyle hastalıklara yakalanmadan ve talebeliklerinde, Merhûm Üstâd’ın manzûmelerini okuyub O’na yakınlık hikâyeleri de anlatarak, sırf bu kabil sebeblere binâen adam sanılmak ni’metine mazhar olurlardı… Seneler geçib biraz tüylenmeye başladıkdan ve en acısı da Koca Üstâd Âlem-i bekâya rıhlet etdikden sonra, bu kabil herif-i nâşerifler ortalığı boş bulub havlayıb-ulumaya başladılar… Hem de, önden değil, arkadan saldırma cibilliyetindekilerin ruh hâlini iktisâb ederek… Tabii üç paralık erkeklikleri olsaydı, Rahmetlinin sağlıklarında meydanın köşesindeki yal çanaklarından kafalarını uzatırlardı!

Bir diğer maraz-ı rûhî mübtelâları da, Koca Üstâd ile olan bir takım mecbûrî ve kânûnî yakınlıklarını ya istismâr ederek kendi menfaatları istikâmetinde kullandı; veyahud da gizli ve sinsi bir ısırma taktiğini, Merhûm hakkında abartılı fıkra ve hatıralar uydurmakla veya düzmece ve sulu hattâ edebe ters dümbüllülükler sahnelemekle sürdürdü… Böylelikle de, etraflarına topladıkları kahvehâne gürûhu ayak takımlarının kahkahaları içün, kendilerini orada burada, Dümbüllü sahnesinin palyaçosu kılığıyla dolaştırtanlar bile oldu!.

Bazı çilesiz ve yanaşma bâbıâdî nevzuhûr ameleleri ile şâir(!) ve yazar-çizer müsveddeleri, Merhûm’u mücerred sıradan bir şâir gibi gösterirken; bir kısım sünepe ve intihâl kaçkını gerzekler ise, O’nu, hâşâ politik basitliğe, felsefî aristokrasiye, kâtib edebiyyâtına, piyasa hatibliğine nisbet etmekden zerre kadar hayâ sancısı ve vicdan acısı çekmediler… Halbuki bu makûle herifler, Merhûm Üstâdın sağlığında, kuyrukları sıkıştığında, meddâhîn yılışıklığı ve yalakalığına yatarak ve zaman zaman da Merhûmun önünde sürünerek, gûyâ O’nu ihtiramla resmetme münâfıklığıyla ıkınıb dururlar; ve bütün bunlara rağmen de, Merhûm’dan fırça yerine törpü yiyen keresteler olmakdan kurtulamazlardı…

Hele bazı politika lider (!) ve cambazları ise, Merhûm’a, sağlığında ihânet derecesinde arka dönmelerini bir takım âdî ve sun’î dil dökmelerle kapaklayacakları hesabıyla gizlemeye çalışırlarken, bu ahlâksızlıklarının cezâsı olarak Üstad Merhûm’dan öyle tokatlar yemişlerdi ki, nice “küfür bataklığında” oldukları dünyânın gözleri önünde ve tescil derecesinde resmen ve alenen haykırıldığı, yazılıb-çizildiği halde, sîret, sûret ve suratlarındaki “sırıtkan ve pişmiş kelle keyfiyetlerinde” hiçbir ıslah alâmetine rastlanamazdı!…

Üstâd Merhûm’un irtihâlinden seneler sonra bu kabil nice habis urlar, Merhûm hayatda iken olduğu gibi, yine O’nun medhiyle ve yine Merhûm’un üzerinden politik rüşvetler ve haraçlar kesmenin aşşağılığından nefislerini kurtaramadılar…

Ne kadar esef edilse o kadar azdır ki, vasat, böyle yaban ve baldıran otları ve sarmaşıklarının ortalığı kapladığı metruk bir arâzi…

Merhûm Üstâd nasıl bilinmeli ve tanınmalıdır denilirse, bunun cevâbı ancak şu olabilir:

“-O, devâmı olduklarının ve kendisini devam etdirenlerin çile, rûh, derinlik, aşk, vecd, îmân öfkesi, mücâhede ve hikmet diliyle ne ise odur… Bunun dışındaki her kelâm ve satır, O’na dost görünen düşman ve münâfık tiplerin, aşşağılık bir istismârından başka bir şey olamaz…”

Üstad Merhûm’un hayâtında “îmân öfkesi ve bunun istikâmetlendirdiği mücâdele ve mücâhede aşkı ve çileye rızâ keyfiyeti” gibi üç temel esas, en ta’yîn ve tesbît edici ana hatlar olarak görülmedikçe, O’nun hakkında ortaya atılacak her satır ve kelâmın, onu inciten bir edebsizlik ve hakk-nâşinaslık olacağı muhakkakdır…

Yukarıda tâdât edilen sınıflar, bu terbiye, edeb ve hakk tanımazlığın mürtekibleri olduğu içün, vebâl altında kalmakdan ve Merhûma karşı da (hakk borcu) altına girmiş olmakdan, belki de muhalleden kurtulamayacaklardır…

Merhûm’un ne olduğu hakkında, bizim daha fazla yazmaya tâkât ve liyâkatımız da yokdur…

Ancak, Merhûm’un ne olduğundan ziyâde, ne olmadığı noktasında, biz de, “îmân hassasiyet ve öfkesi”ni mîzân almak üzere, bi avnihî Teâlâ bu makâlemizi birkaç nüshamızda ikmâle çalışacağız…

Önüne gelenin:

“-İslâm şâiri, Kur’ân şâiri, bilmem ne şâiri!”

Gibi şişirmelerle mankenleştirilib vitrinlerde baş köşelere oturtulduğu; çürütücü, bunaltıcı, dumanlı, at izinin it izine karışdığı, şirkin tevhîdi esir aldığı, rutûbetli ve bataklık üreten bir vasat ve havada, mücerred “îmân-ı şer’î ve tevhîd” noktasından mes’eleyi ele aldığımızda, (sağır, kör ve dilsiz) ezberlerinin bozulması elbetdeki çok zordur… Lâkin hakîkatın hatırı, bazı (dernekçi-dergâhçı-vakıfçı) ve Dînin temeli olan tevhîd ve akâid müflisi ezbercilerin hatırı ile, aslâ mukâyese edilemeyecek kadar nâmütenâhî ulvî, kudsî ve kıymetlidir…

15 asırdır, “Müslümanım” diyen bir insan içün herşeyden ehem ve lâzım olan, cümle dünyâ şeytanlarına kadar her mahlûkun da ma’lûmu olması i’câbeder ki, ehl-i sünnet ve’l-cemaat i’tikâdına sâhib olmakdır. Bu yoksa, 15 asırlık ulemâ-yı İslâmiyye’nin icmâ’ derecesinde ittifâkıyla sâbitdir ki, o ferd allâme-i cihân olub ağzıyla da kuş tutsa beş para etmez; ve Allâh Azze ve Celle indinde bir derece sâhibi olması da mutlak ma’nâda muhaldir… Bu çerçevede ve bu cümleden olarak,i’tikâdı küfre müeddî olan bir şahıs, kim olursa olsun, isterse cehe.partisi bilmem nesi gibi, hacca gidecek partilisi bir zavallıya:

“-Boş ver Araba para kaptırma, M……. bakarsın bırakmaz seni!”

Gibi iğrenç din düşmanlığı püsküren herifler olsun, cehennemdeki yerlerini kendi irâdeleriyle hazırlamışlar demekdir…

Şimdi bazı mezhebsiz, modernist, reformist, hoşgörü ve diyalogçu, ilâh-yap-yatçı, sarıklı başpolitikoscu, salya-sümük başkardinâloscu, vatikancı, Efgani-Abduh-R.Rıza mason uşşakçısı, Mûsâ Carullah döküntücüsü, layıkçı, kayıkçı, Atatürkçü, Abakürkçü, M. Esed kuyrukçusu, tarihselci, milenyumcu, tahrifçi, telfikçi, mealci, bilmem neci nevzuhur sürülerin her biri, Allâh Azze ve Celle’nin dînini kendi fir’avnî nefislerine göre şekillendirib yamultmaya ve sulandırmaya çalışırlarken, bu şeytan maskaralarının sığındığı bir cerbeze fuhşu ise,“müslümanım” diyen hiçbir kimsenin, tekfir edilmemesi îcâbetdiğidir… Kim ki böyle yapmazsa, o, “çok büyük günah işlemişdir ve hatta kendisi dinden çıkmaktadır. Bunu da 15 asırlık ehl-i sünnet ve’l-cemaat ulemâsı ve onların takibçileri irtikâb etmektedirler!!!.”

Halbuki adı geçen ulemâ durup dururken ve keyf içün kimseyi ne tekfir edip aforozlamış, ne de cennetin anahtarlarını satan papazlara (hâşâ ve kellâ) heveslenmişlerdir… Şu saydığımız münâfık sürüleri ve ağababalarından huludçu Kazanlı Cârullah Bigiyef gibi nice bel’amlar, önlerine gelen her inançdan adamı cennetlik yaparak vahyi ticâret metâı hâline getirmişler; ve hiçbir hudud tanımadan da kendi mülevves hânelerine buyur edemiyecekleri yaban domuzlarını, İslâm’ın muazzez ve mukaddes harîmine sokmak aşşağılığını ve mel’unluğunu göze almışlardır… Mes’elenin en güzel izâhı, Büyük akâid imamı Şeyhülislam Mustafa Sabri Efendi Merhûm’un ifâdesiyle şöyledir:

“-Nefse, şeytana uyub günah işlemek fakat günâhını günah ve kabâhatini kabâhât telâkki ederek haddini bilmek ve kusûrunu i’tirâf etmek başka, Allâh’ı kabâhatli çıkarmak, emir ve nehyini beğenmemek ve ma’kûl görmemek de başka… İkinci nev’ ve şekildeki günâhın ZERRESİ BİLE ÎMÂNI ZÎR Ü ZEBER ETMEYE KÂFÎDİR. Çünki Allâh’a ve Rasûlü’ne îmân etmekle i’tiraz etmek BİR KALBDE CEM’ OLUNAMAZ…”

Yine yukarıda tâdât etdiğimiz, bir-bir buçuk asırda peydahlanan dîni içden yıkmakla vazifeli ve Allâh Azze ve Celle’nin dînini aslâ beğenmedikleri içün de onu bir şekilde açık veya gizli tebdil ve tağyîre tâbi tutma peşindeki şeytan sürüleri içün, yine Akâidde İmam Merhûm Şeyhülislâm Hazretleri buyurmaktadırlar:

“-Ahkâm-ı ilâhiyyeyi lâyık olduğu teslim ve ta’zîm ile karşılamayanların müslümanlıkları hakkındaki ikrâr ve iddiaları da YALANDIR…”

Yine, bu müslüman görünen mason casusları Afgânî ve Abduh makûlesi münâfık sürüleri ve bugün müslümanlar arasına sızmış bu iri münâfıkların kriptoları ve bu mason ağalarını müdafaa sadedinde o lâ’netli ve bilmem ne manzaralı ağızlarından mason Efgânî’nin “tuvalet bezi”ni çıkaracak kadar mülevves ve mübtezel ve erzel-i rüzelâ ve kendisine Kur’an ta’lîmi içün teslim edilen zavallı ve ma’sum çocukcağıza vâkî’ tasallutu tâğût mahkemelerinin tescîline kadar vesîkaya rabtedilen ve “vahyin penceresi” diyerek mukaddes vahyi kendi nefsâniyyet, hevasâniyyet ve şehevâniyyetine göre telbîs edib yamultma cambazı ve şarlatanı ve hokkabazı ve artisti, mezhebsiz ve o köpükler saçan mülevves ağzını her açışında 15 asırlık gerçek ulemâyı techîl etmekle vazifeli topyekûn nevzuhûr ve megaloman tipleri de, bir bir maşayla yakalayıb fare kapanına sokan, çok daha husûsî bir teşhis, yine Merhûm Şeyhülislâm Hazretlerinden:

“-Dinden çıkmakdan korkmamanın ma’nâsı, kolay kolay çıkılmadığından değil; (çıkılsa da sanki ne lâzım gelir, ne kâib edilmiş olur) tarzında BİR KORKUSUZLUK VE BİR NEV’İ ASRÎLİK ŞECAATİ İKTİSÂB ETMEKDİR. Onun içün dîni tepe tepe kullanırsın, (dîn beni terk etse bile, ben onun yakasını bırakmam) dersin!.”

Müslümanım diyen bir ferdin en baş vasfı ve lâzım-ı gayr-ı mufârıkı denilecek husûsiyyeti şudur ki, karşılaşacağı îmânî-ibâdî-siyâsî-iktisâdî-ictimâî ve hukûkî topyekûn 24 saatlik mes’elelerde, ölçen biricik terâzi olarak elinde,15 asırlık ulemâ-yı İslâmiyye’nin elmas gibi işleyerek bize kadar getirib teslim buyurduğu ve Din-i Celîl-i İslâm’ın olmazsa olmazı demek olan zarûrât-ı dîniyyeyi, temelin temeli ve aslâ da hiç değişmez bir mikyâsı olarak bulundursun…

Hâdiselere, bu keyfiyeti iktisâb ederek bakmayan kim olursa olsun, hangi Efgânî ve Abduh meczubu şâir, hangi ehl-i sünnet tâciri muharrir, hangi molla, hangi bilmem ne olursa olsun, onun herhangi bir mes’eledeki hüküm ve kanaatlerinin, İslâm nazarında müsbet hiçbir ma’nâsı da olamaz…

Bâlâda zikri muharrer bu nevzuhûr ve topyekûn maşalık sürüler hakkında, “Ömer Rıza MEL’UNU” dediği ve meşhur bir şâirin de damadı olan herife verdiği cevabları, bugünki sürüler içün de aynen ve noktasına kadar mu’teber olduğu halde, Merhûm Şeyhülislam Hazretlerinden kıraate devâm edelim:

“-Bunlara ulemâ-yı sû’ demek, yahud ilimleri nâkıs cehele hükmünü vermek kifâyet etmez. İlimleri yoksa zerre kadar akılları, izzet-i nefisleri de mi yok?.. Müslümanlıkları da mı yok?. Yani bunların sukût-ı ilmîlerinden ziyâde, sukût-ı rûhîleri şâyân-ı hayretdir… HAYIR HAYIR, EN DOĞRUSU BUNLAR MÜSLÜMAN DEĞİLLERDİR. BELKİ MÜSLÜMANLIĞIN ULEMÂSI KIYÂFETİNE GİREN GİZLİ DÜŞMANLARIDIR. Nasıl ki bir çokları, bugün mâhiyyet-i asliyyelerini meydana çıkardılar…”

Şâirinden, Haltetdin Haramânî gibi müctehid geçinenine, müridinden hoşgörü-diyalog hoşfendisi ve müstakbel halîfe-i müslimîn dolaştırılacağına, başpolitikosundan başkardinalosuna, ayak öptüreninden bilmem neresini satanına kadar nice aşşağılık südübozukların peşine takılan sürü sürü çok ihlaslı(!) kellelerin ise, bazı (ne şiş ne kebab) deyen “tezye adam”larca ve gûyâ i’tidâl esnafı ve tekke tozu yalamış bazı kuş beyinlilerce mazur görülebileceği hakkındaki teşehhîlerine de, Merhûm Şeyhülislâm Hazretlerinin şu satırlarını, boyunlarına hakîkat kemendi veya urganı olarak geçiriverelim ve ehl-i insâfa da manzaralarını seyrettiriverelim deriz:

“-….sahtekâr din âlimlerinin mel’anetkârâne hareketleri Müslümanlara dalâletde kalmak içün hüccet-i berâet ve tesliyet olamaz. Çünki Dîn-i İslâm kendilerinin de dinidir; ve mes’ûliyyeti, ulemâya mahsus ve münhasır değildir. Şeytanın vücûdu ehl-i dalâlet ve ma’siyete nasıl medâr-ı ma’zeret olmazsa, böyle MÜNÂFIK VE MÜDÂHİN HOCALARIN ŞAŞIRTICI sözleri de, müslümanlara huzûr-ı Hakk ve hakîkatde mes’ûliyyetden necât te’min etmez… Çünki ÂKİL VE BÂLİĞ olan her insan BİZÂTİHÎ MÜKELLEFDİR. Dünyâ kânunlarına muhâlif hareket edenlerin cehâleti kendilerini cezâdan ve mahkûmiyyetden kurtarmadığı gibi; âhiret kânunları hakkında da cehâlet özrü para etmez… Câhiller yevm-i kıyâmetde böyle âlimleri göstererek (âyet mu’cibince meâlen)…..: (Ey Rabbimiz! İşte bunlar bizi şaşırtdı. Binaenaleyh bizim cürmümüzü de onlara yükleterek azablarını muzaaf ve müşeddet buyurmakla iktifâ buyur.) dedikleri zaman, cevâbında (âyet meâliyle)….: (Hepinizin azâbı muzaaf olacakdır. Sizin kabâhatinizin de ne kadar büyük olduğunu gerçi siz anlayamıyorsunuz.) buyurulacakdır… Dalâlet tâbi’lerinin de, metbu’ları gibi muzaaf azâba istihkakları, şapka hakkında yazdığımız eserde îzâh edilmişdir.”

Bâlâda zikri muharrer irili ufaklı topyekûn sürülerin ve sürübaşlarının hakîkatı işte budur; yeter ki bu manzarayı görebilecek erbâb-ı îmân ve ferâsetden olunsun!..

Şu yukarıdan beri beyân etdiğimiz misâllerde de olduğu gibi, elfâz-ı küfrü velev ki mısra diye ortaya atan şâir olmak da; veya edib, müellif, sanatçı, politikacı, esnaf ve bilmem ne olmak da, sarıklı başpolitikos veya salya sümük başkardinalos olmak da, âhırzaman ilâhiyyatçısı (ilâh-yap-yat’çısı) veya cum müctehidi ve âyetullâhı ve vahiy kâtibi havaları ve şımartılarıyla “vahiy pencere!” ve camekânları arkasına geçib tuluat sahneleri çevirir olmak da, bu işte zerre kadar kimseye imtiyâz bahşedemez…

Mes’ele şâirlerse, yok mecaz yapmış, yok istiâre san’atı sallamış, yok aruzla, yok parmakla savurmuş, bunların hiçbiri i’tikâdî sapıklığa kılıf veya ma’zeret teşkîl edemez… Ve bu hususda söz, cum zibidisi (dernek-dergâh ve vakıf) kıdemlisi ve kaynanası echel-i cühelânın değil, Şerîat mütehassısı Zevât-ı Kirâmındır. Meselâ Büyük Şerîat Allâmelerinden mürşid-i hakîki Ahmed Zıyâüddîn Gümüşhanevî Kaddesallâhu sırrahu’l-âlî Efendimiz Hazretleri gibi zevâtın… Lâkin herşeyden evvel ve en başda, Kelâm-ı Kadîm şâirler içün ne buyurur, bundan başlamak üzere müteâkıb makâlemizde nasibse devâm edelim…

(Mâba’di var)

(İntişârı: 25.05.2008)

The post (1) Merhûm Büyük Üstâdı Yâdederken… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SEYYİDOĞLU

Üstâd Necib Fâzıl Bey Merhûm, îmân ve dehâsıyla beşer târihinde misâline az rastlıyacağımız bir fânîydi. Ancak içinde yaşadığımız yamuk ve bulanık cemiyet, O’nun kıymetini bilib mücâhedesini lâyıkı vechile idrâk edememiş ve kendisine yardımcı olamamışdır…

Bundan geçdik, nice muârızları türemiş, ateist, mason, kamalist ve binbir çeşit kâfirlere munzam, nice müslüman geçinici “ham softa kaba yobaz!” muhit ve reformist partiler, başlarındaki “balmumu adamlar!” ma’rifetiyle Merhûm Üstâd’a iftirâlar atacak kadar alçaklaşabilmişlerdir… Talebeliklerinde Merhûm’un çömezliğine koşan ve bunu şeref vesîlesi sayan bazı hayranları, Üstâd’ın şiirlerini okuyarak O’na nisbetin kıymetine sığınma peşindelerken, sonraları ve biraz meşhur olunca, kendilerini kalemşör ve hatib sanmaya başlar başlamaz, ağız ve kalemlerini edebsizlik hokkasına çevirmişlerdir! Hele Merhûm’un vefâtından sonra şahsî bir takım ihtiraslarına da vâsıl olamayışın acısını, Üstâd’ın arkasından havlarcasına cıyaklamalarla çıkarma tıynetsizliğine düşenler bile oldu! Merhûm’un seviyesine çıkmanın muhâl olduğunu anlar anlamaz, seviyesizliğin her zamanki formülü dâimâ bilinen şekliyle onlarda da şu oldu: Sen çıkamıyorsan, O’nu indir!. Kedi beyninin, yetişemediği ciğer formülü!

Merhûm’un islamî îmân noktasındaki fevkalâde vecd ve idrâk irtifâına aslâ yetişemeyip, işi dâimâ kabukdaki amelî keyfiyete bağlayarak îmânın o nâmütenâhîliği ve ihâtasından nasibsizlerin bir diğer gürûhu ise, dâima “ham softa kaba yobaz!” mezhebinin, yamuk yumuk şekil, isim ve resim tutkunu hempâları olmuşdur… Merhûm’u anlamış gibi yaparak, gözleri fıldır fıldır dönen ve fakat kalbleri gaflet ve ihtirâsın, hatta  dembokratik uyuşturulmanın hadd safhasındaki bir takım politik güruhlar, bükemeyecekleri bileği zaman zaman riyâkârca öpmek ve takdir (!) etmek yalakalığıyla yaşamışlardır… Bu kabil bir takım din tüccarı partileri, Üstâd, nice hezeyanlarından dolayı şiddetle ihtâr ve hatta küfre nisbet etse de, Merhûm’un mısrâlarını kongre ve toplantılarında dillerine alarak, yanaşma ve pişkinlik rûhu içindeki tıynetlerini bir türlü tashîh edememişlerdir…

Bu makûle kalabalıkların bir çoğu, kendi politik görüşlerini (hâşâ ve kellâ) aziz Dîn’in yerine koyarak “âh u enîn!” eden ve çeşitli vesîlelerle zulm etdikleri nice gerçek müslümanlardan hadsiz beddualar almışlar; ve böylelikle de, istikbâllerini kendi elleri ile bizzât karartmış ve helâk etmişlerdir… Nice politikacılar, partilerini şahsî ihtiraslarının bir manivelâsı bildikleri içündür ki, ölümleri ile parti-pırtıları da yok olmuş veya olacakdır… Aslında bir takımları, kefenin cebi olsaydı, haçlı Avrupa’dan ithâl politikanın ma’hûd partilerini, aslâ dünyâda bırakmamak ve avuçlarında tutmak uğruna, parti-pırtıları ile berâber mezarlarına girebilirlerdi!

(Bugünlerdeki müessif ve kalabalıkların alışarak muâfiyet kesbetdiği haysiyetsiz hâdiselerin altında, 1909’dan beri tevâlî eden topyekûn inkilâpçı, darbeci ve megaloman politikacıların aldığı bunca âh u enîn ve bedduaların yatdığı da aslâ unutulmamalıdır…)

Bunları ve bu gün ortaya çıkan manevî çukur altı çukur netîceyi, Büyük Üstâd Merhûm Necib Fâzıl Bey, nicelerinin sağır ve mühürlü kulaklarına duyurmak ve beyinlerine çakmak içün yıllarca çalışıb çabalamış; ancak onlar, buna burunlarının ucu ile gülüp geçmiş ve zaman zaman da Merhûm ile şirretçe istihzâ ve gizli cidâl etmekden, hatta O’na iftirâ atmakdan bile utanmamış ve çekinmemişlerdir…

Merhûm’un en ana şahsiyet çizgisi ise, onlara ve bütün insanlara karşı, en keskin, som bir hakîkat gürlemesi ve aslâ değişmez nişan ve hedef hattı olarak şundan ibâretdi:

“-Biz, dâvâmızdan ne döner, ne de kıblemizden milyarda bir derece fedâ ederiz. Ancak, şahısların gâyeden inhirâfı nisbetinde onlardan çevriliriz. Bu da, orospu vicdanlar dünyâsında en keskin fikir nâmûsu îcâbı…” (Rapor 4, sh:25, 1978)

Merhûm’un bu dimdik îmân kalesi olarak duruşu, başta iç yırtık kamalizmanın, bulandırma ve aldatma tezgâhı bir takım sahtekârlık ve riyâkârlık partilerinin, öz mahrûmu ve kabuk kemirgeni “ham softa kaba yobaz!” köşetaşlarının, Denâet İşleri denen yerlerdeki sarık-cübbeli bir takım leş kargası bel’amların, modern İlâhiyât cerci ve dilencisi ve reformizma kuyrukçusu müctehid (!) megalomanların, Vehhâbî, Şiî ve Efgânî sürfelerinin ve nice ve nicelerinin, dünyâ menfaat ve rahatlarına kezzab gibi dökülüveriyordu… Bugün bile hâlâ, Merhûm’a nice içden düşman bazı kalabalıklar, zaman zaman O’nun hakkı tutan som şahsiyeti karşısında, dişlerini saklamakdan ve kuyruklarını bacak arasına almakdan uzak kalamasalar da, sinsi ve gizli, sebevârî zehirlerini zerketmekden uzak duramamaktadırlar!.

Bir Müslümanın, “dembokrasi!” diye gece gündüz ve onu tenzîh edercesine çenesine aldığı beşerî ve felsefi bir sisteme mukâbil, şu veya bu, hangi sebeble olursa olsun, (ikrâh-ı mülcî) de olmadığı hâlde her i’câbetdiği zaman ve mekânda sarîhan “İslâmiyyet’i ağzına alamaması!” hakk-ı sarîhi ketmetmek demekdir ki, bunun da Allâh Azze ve Celle’nin biricik yolu olan Ehl-i Sünnet Ve’l-Cemaat nizâmındaki (karşılığı), zarûrât-ı dîniyyeden bir hüküm olması hasebiyle, şek ve şübhe edilemiyecek derecede küfürdür…

İslâmiyyet gibi (alternatifi müstahil ve noksan sıfatlardan münezzeh O sübhân Yaradan’ın DÎNİNİ, nizâm ve sistemini), kendi dışındaki herhangi beşerî ve felsefî bir sistemin payanda ve vesâyeti altında yaşatma ve hayâta geçirme iddiaları, hangi dembokratik bir partiden gelirse gelsin, bu mutlak bir göz küllemedir; ve bir müslümanın buna inanması, îmân etdiği sübhânî nizâmı nefy ve redd ma’nâsına gelir… Bunun, mutlak nizâmın akâid kânunları dilinde inâdî veya cehlî olması da müsâvîdir… İslâmiyyet’in 80-90 yıldır katiyyen YASAK olduğu müşrik bir düzen içinde, “ben müslümanım!” demenin bir tek samîmiyyet kıstası varsa, o da, hiçbir noktasında tenâkuz ve iğne ucu kadar leke taşımayan (tevhid îmânı; ve bunun dışındaki her nesneyi atomlarına kadar nefy ve reddeden, lâ ilâhe) diyebilme azmi ve bütünlüğüdür… Gerisi sâdece ve mücerred, nifak taşıyıcı iğrenç bir münâfıklık ve soysuz bir aldatıcılık…

İŞTE, Merhûm Üstâd’ın en mühim ve O’na mü’minlerin kalbinde müstesnâ yer açan tarafı, İslâm i’tikâd (îmân) esaslarından en küçük ta’vîz vermeyen ve bunun içün de dünyâ denen nesneye “îmân öfkesi” ile, her zaman ve mekânda tekmesini sallama şecâati ve Şerîat salâbetidir… Ve işte, bunun, formül ifâdesiyle yine O’nun bir beyti:

“Râzı mısın, olmasın kaşı gözü sîmânın,
Hiçbir değeri yokdur, öfkesi yok îmânın…”

Dünyâda iken yazıp “hasene-i câriye” olarak bırakdığı enfes satırlarından bir avuçluk kısmını, îmân lezzetini tadanlara ve îmân tâzelemek seâdetinin ne olduğunu bilenlere okutalım:

“İSPAT”

Sadece ölçüden ibaret olan İslâm dininin büyüklüğüne bakın ki, hakkı iltizamda bile inadı çirkin buluyor… İmanın tam olduğu yerde ispat yoktur.

– İspat et!

Diyenlere derim ki:

– Neyle ispat edeyim?.. İspat için kullanacağım her unsur, O’nun mahlûkudur. Hâliq’ı mahlûquna mı tasdik ettireyim?..

Allâh kelâmındaki hikmetlerin en büyüklerinden biri, “Her şeyin Allah’ın vechinde helâkte” olduğunu bildiren âyet… Fakat bunu sözle ve cümlelerle, sözün ve cümlenin dış sathından anlamak ne mümkün!.. Bu yakıcı idrak, sadece, Allah’ın nadir kullarına nasiptir. Yalnız bu âyet, Kur’ân’ın Allah kelâmı ve Resulü’nün haqq olduğunu ispata yeter.

Kâinatta maddî ve manevî tek hâdise ve fiil tanımıyorum ki, Allah’tan haber veren büyük telgraf şebekesine bağlı olmasın… Bütün istikametler Allah’ın, nereye sapsan O’na dönmüş olursun…

İnanmayan için korku:

– Ya varsa?.. Şüphesidir.

İnanan için şüpheye yer olsaydı, felâketli korku:

– Ya yoksa?.. Suâli olurdu…

Allah’a iki ölçü üzerinden gideriz: Ya ortada, vücut âleminde her unsur, O’nun bir delilinden başka birşey değildir; yahut O tek delile ihtiyacı olmayandır. Ben ikinci inanışa bağlı olanlardanım.

Dünyânın bir öküz boynuzunda durduğunu zanneden kocakarıyı, tesellisini yerçekimi kânununda bulan ahmaktan daha az ahmak buluyorum…

Allâh’sız adamın fikrine, Allâh’sız cemiyetin mefkûresine, Allâh’sız idârenin başarısına ve Allâh’sız ordunun silâhına inanmıyorum!..”

İşte Üstâd Merhûm budur… Allâh Azze’nin nizâmını, “tecezzî kabûl etmeyen biricik mutlak hakîkat” olarak ve ehl-i sünnet ve’l-cemaat silsilesinin bu berraklığı içinde ele alan, dehâ çapında gönül Sultânı… Asırlara ışık tutan gerçek ALPEREN neslinin, zamanımıza en yakın başbuğ silâhşôrü…

Merhûm Üstad’ımızın nice mısrâlarından, bu günü izâh eden ve teşrih masasına yatırarak küfür ve şirkin topyekûn sinir uçlarına kadar neşterini hissetdiren birkaçını da, burada zikretmeden geçemeyiz:

………..

“Demokrasi bu halka,
Burunlarda bir halka.
Hürriyet mi diyorlar;
Balık ağzında zoka.
Bilmezler ki hürriyet,
Teslim olmakdır Hakk’a…

Biçâre demokrasi,
Karanlıkda körebe.
Parti, bölücü âlet,
Batı’dan bize hibe (1975)

………..

Nedir çâremiz nedir?
Demokrasi mi, hâşâ!
Hürriyet, o bir ökse,
Uygarlık, o bir maşa!
Asırlık Garb plânı,
Türk rûhunda kargaşa.
Tek maksat bu yollardan,
Türkü getirmek tuşa!

…………

Garb seni boşamadan,
Davran, sen onu boşa!

…………

Hakimiyyet Hakk’ındır,
Yazdır bunu nakkaşa!
Hakk var, ne halk, ne halklar,
Basmayın artık yaşa!”  (1981)

Merhûm Üstâd’ın satırlarına devâm edelim:

“Bir arab mütefekkirinin duası:

-Allâh’ım! Siyâsetden, onun benzerinden, benzerinin benzerinden, onun da gölgesinden, gölgesini andıranından, sağından, solundan, önünden, arkasından sana sığınırım!”

“Evet, politika, bütün dayanaklarını kaybedip yalınız kendisinden ibâret, yalınız kendisi için, yalınız 24 saatlik cüce hayat zeminini kazanmaya mahsus bir atlatma ve aldatma müessesesi hâlinde ortaya çıkınca, üstün fikirciye düşen dua, yukarıdakidir. Bu türlü siyâsetin ismi de, politikadır…” (23.4.1965- Çerçeve 3, sh:169- Tab’ı 1991)

Mukaddes nizâmın muazzez siyâseti dışında kalan ve Hakk’a teslimiyetden eser taşımayan, ithal malı ve enternasyonalizmaya bağlayıcı her ağız açış bile, bu şeytânî politikadır; ve kalbini kelime-i tevhîde teslîm eden gerçek bir müslümanın “lâ ilâhe” diyerek mutlak manada nefy ve reddetmek mükellefiyetinde olduğu da, bütün kök, dal ve zakkumdan ibâret meyvalarıyla işte budur… Dünyâdaki istisnâsız her noktaya, “îmân etdim!” dediği dîninin, taşıdığı mikyâsı, mi’yârı, mukâbili, hasleti ve disiplini ile tam bir inkıyadla bakamayan kalabalıklar, ne bu keyfiyeti anlar, ne de bu aksiyonun takdîr ve tashîhine sâhib olabilirler…

Büyük Doğu Mektebi, başta Aziz ve Merhûm Üstâd’ıyla, işte bu temelin üzerinde kutsî bir inşâın, îmân, mücâhede ve  mücâdelenin ocağıdır…

Aramızdan ayrıldıkdan sonra ancak erişilemez ve yeri doldurulmaz kıymetini idrâk etdiğimiz; ve bırakdığı cesîm boşluk önünde apışıp kaldığımız Büyük Üstâdın 28. vefât sene-i devriyesinde,  azîz rûhuna binlerce rahmet ve minnet… Fâtiha, Yâsîn ve hürmet…

(İntişârı: 24.05.2011)

The post Üstâd-ı Muazzez Merhûm Necib Fâzıl Bey’i Yâdederken… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(2)

Ahmed SEYYİDOĞLU

Merhûm Üstâd’a karşı irtikâb edilen yalanlar ve yalancı şâhidlerle de beslenen fırıldak ve kataküllilerin şümûl ve kökleri, bâlâda zikredilen vesîkanın terâzisinde kıymetlendirilemezse, bugünki iğrenç boğuşmanın berrak filmi de aslâ görülemez… Hele 41 senedir millete ve bilhassa parti-pırtıcılığı kemikleşmiş bomboş adamlara afyon gibi yutturulan “Önce ahlâk ve ma’neviyyât!” şablonunun, nasıl gözboyamakdan öteye geçmeyen bir nesne olduğu, hiç ama hiç anlaşılamaz…

Üstâd Merhûm gibi bir dehâ ve îmân ve fikir allâmesine karşı yukarıdaki en seviyesiz ve müptezel manzaralar irtikâb edilebiliyorsa, bunların biribilerine ve millete karşı atdıkları kazıkların hadd ü hesâbını kimse tahmin dahî edemez!. Bizler bile nicelerine bizzât şâhid olmuşuzdur ki, zamanı hulûl etdiğinde bunları ibret-i âlem içün yazmak mes’ûliyyet ve mecbûriyyetimiz vardır…

Merhûm’un birkaç mısrâı bile, âkil olanlar içün bu hususda gerçek ve kat’î bir mi’yâr teşkîl eder:

Millî Görüş bir şarkı,
Notası yok bir mızıka!

……….

Dîni hafife satmak,
Ne dert istersin başka?
Küfre verdiğin taviz,
Küfürlük bir vesîka… (1980- Öfke ve hiciv)

Merhûm Üstâd’ın satırlarına devam edelim:

1) Bir arab mütefekkirinin duası:

“-Allâh’ım! Siyasetden, onun benzerinden, benzerinin benzerinden, onun da gölgesinden, gölgesini andıranından, sağından, solundan, önünden, arkasından sana sığınırım!”

“Evet, politika, bütün dayanaklarını kaybedip yalınız kendisinden ibaret, yalınız kendisi için, yalınız 24 saatlik cüce hayat zeminini kazanmaya mahsus bir atlatma ve aldatma müessesesi hâlinde ortaya çıkınca, üstün fikirciye düşen dua, yukarıdakidir. Bu türlü siyâsetin ismi politikadır…” (23.4.1965- Çerçeve 3, sh:169-Tab’ı 1991)

2) “Ben MSP’den ne mi istiyorum?

Ulvî gayemizin hakkını istiyorum: Bu hakkı çiğneyen hırs ve kibir adamının, balmumundan hempâsıyla birlikde tasfiyesini ve içlerindeki müsbet örneklerin kıyam etmesini istiyorum! O zaman görürler önlerinden ve arkalarından nasıl yol alacağımızı…” (Rapor 7, sh: 53-54, 1980)

3) “Mukaddes dâvâyı şahsında komikleştiren, zavallılaştıran, seviyesizleştiren, maddede ve mânâda istismâr ve tâviz ocağı hâline getiren, küfre yem hazırlayan ve 40 yıllık çilemizin getirdiği nesilleri çürüten, şafağımızı karartan ve doğuşumuzu kimbilir hangi zaman ve mekâna erteleten hep bu rûh hastasıdır.” (Rapor 8, sh:70-71, 1980) 

4) “Başbakanlık yardımcılığı odasında kendisini yüzüne karşı en ağır şekilde suçlandırdığım zaman bana demişdi ki:

-Peki ne yapmamı istiyorsunuz?

Şu cevabı vermişdim:

-Az konuşunuz, yeter!

Susmuştu.

Balmumu adamlar cinsinden birkaç bakan da, bu mukâbele ve sükûta aynen şâhid olmuşdu.

Şimdi kalkmış kötü bir tuluatçı rolünde habire konuşuyor, saçmalıyor, sayıklıyor, İslam stratejisini çıkmazdan çıkmaza sürüklüyor.” (Rapor 9, sh: 58, 1980)

5) “Mahut mukaddesat çıkarcısı, ikinci safha cumhurbaşkanlığı oylamasında yine marifetini gösterdi. Cinsi, mezhebi ve meşrebi malum Batur’un (BİZDEN NOT: Hava kuvvetleri eski komutanı ve İsviçre’ye kaçan malum kişiyi emekli general Vecihi Akın ile berâber T. C.’ye dönmeye iknâ eden ve MSP’nin başına geçiren, 12 Mart muhtırasıyla darbe yapan Ergenekon eskisi adam!) aldığı 294 reye göre topyekûn ve tam kadro, Halk Partisi tarafına katıldığını belli etti. (……) Bunca hokkabazlık, sahtekârlık, ihlâssızlık, akılsızlık artık nihâyet bulmalı, ve MSP’nin içinden bu adama “dur!” diyecek bir zümre fışkırmalıdır. Yoksa herşey CHP’yi beslemek yoluyla bir nevi küfür tesciline kadar gidebilir.” (Rapor 10, sh. 26-27, 1980)

6) “O, kollarını Halk Partisine uzattığı ölçüde küfre yaklaşmaktadır (……) Parti ismi altında Türk ruh temelini göçertme ocağıyle, bu ocağa yardımı dine yardım bilen İslam’ı çökertme tezgahının birleştikleri nokta, en küçük vesileye kadar bellidir.” (Rapor 10, sh: 28-29-30, 1980)

Merhûm Üstâdı, vefâtından 27 sene sonra kelime kelime te’yid eden şu müthiş hâdiseye bakınız, (27.7.2010 tarihli haber sitelerine düşen haber), buyrun:

ŞEVKET KAZAN’DAN, CHP VE SAV TUTKU VE YAPIŞKANLIĞI… 

Muârız tarafdan “Malkoç, kongreden sonra yaşananlara da değinerek, şunları söyledi:

”-Bu süreçte bizi üzen şey,(……) başka partilerin kongre konusunda uzman olan insanlarından, yani Önder Sav’dan görüş ve kanaat alarak Milli Görüş’ü yönetmeye kalkmalarıdır. Milli Görüş’ün geleceğine ilişkin kararları, Sayın Önder Sav’ın görüş veya fetvalarıyla idare etmeye kalkmalarıdır. Bizi üzen taraf budur.”

Malkoç, ”Gündemdeki ihanet polemikleri hakkında ne düşünüyorsunuz” şeklindeki soruyu da şöyle yanıtladı:

”Bunlar doğru sözler değildir. Bakın dikkat ederseniz bize bugüne kadar bu tür sıkıntılı durumlarda televizyonlara ya da gazetelere çıkıp konuşmanın uygun olmadığını öğretenler, 11 Temmuz’dan sonra kendi öğrettiklerini, anlattıklarını dinlememişler, televizyon televizyon, gazete gazete dolaşıp açıklama yapmışlardır. Ama onların geçmişte bize yaptıkları tavsiyelere uygun olarak Saadet Partisi Genel Merkezinden hiçbir arkadaşımız, hiçbir kimseyi rencide edecek tek bir söz söylememiştir. Bundan sonra da söylememeye gayret edeceğiz.”

Biz bu noktayı şimdilik bu kadarla geçib, Merhûm Üstâd’ın satırlarına dönelim:

7) “Biz, dâvâmızdan ne döner, ne de kıblemizden milyarda bir derece fedâ ederiz. Ancak şahısların gâyeden inhirâfı nisbetinde onlardan çevriliriz. Bu da, orospu vicdanlar dünyâsında en keskin fikir nâmûsu îcâbı…” (Rapor 4, sh:25, 1978)

8) “1973 seçimleri arafesinde Müslümanlık iddiasında bir hizbin tenkidini yapan bir yazımı, Hasan Aksay, şu mucip sebeple neşretdirmedi:

-Seçimlere gidiyoruz! Hiçbir tarafı darıltmayalım!

Cevab verdim:

-Demek siz, rey devşirmek için bazı sapıkları darıltmakdansa, yolunda gitdiğinizi iddia ettiğiniz Şeriat’ı darıltmaya râzısınız!

Din bağlılıkları da bu seviyede…” (Rapor 4, sh:34, 1978)

9) “Malum zigzaglardan sonra Halk Partisiyle yaptıkları koalisyon… Yani Ebû Cehilin emir ve kumandasında islâmî bir davranışı mümkin gören KÜFÜR çapında bir sakâmet.”(s.34) (……) “Hakk’ın rızâsı, Ebû Cehil ocağı ile el ele vermenin netîcesi olarak daha o günden üzerlerinden alınmıştı; fakat islâmî vecd ve hikmete âşinâ olmadıkları için aralarında bu inceliği gören ve ona göre ayak direten kimse yoktu.”(s.34) (……) “CHP sancağını taşıyan bir gemide “ben makineyi daha iyi işetirim, ben dümeni daha iyi tutarım, ben düdüğün ipini daha hünerli çekerim!” gibilerden mevzii ustalıklara iltifat edilmiş; dâvânın, sancağı indirmek ve omurgasını değiştirmek olduğu unutulmuştur…”(s.39) (……) “Çıkarıla çıkarıla ortaya (diyalektik) adına bir “milli görüş” uydurmasıyla bir “büyük Türkiye” efsânesi, madde zaferi olarak da “ağır sanayi” yalanı çıkarılmış, ve incileri kayıp istiridye kabukları gibi bu içleri boş sloganların gerektirdiği fikir çilesinden hiçbir iz gösterilememiştir.”(s.40) (……)

10) “M.T.T. Birliğinin, yeni idarecilerini seçmek üzere büyük kongresini topladığı ve beni de kongrenin ruhunu gözetmek üzere çağırdığı bir gün, kendisine söz verilen MSP İçişleri Bakanı Oğuzhan Asiltürk (Ne asâletsiz bir isim!) kürsüye çıkmış ve hiç de sırası, yeri, yurdu, lüzumu yokken demiştir ki:

-Devet laik olabilir, ferdlerse olmayabilir. Bunlar biribirine mani’ değildir!

Yani:

-Siz içinizden, isterseniz laik olmayın! Ama devletin laik olup olmadığına aldırmayın ve onu kendi oluşu içinde tabii görün!

Herhangi bir rejimin bâtını her ne ise, zâhirde onunla tecellîsi esas olduğuna göre, ona zıt kalbleri ancak kendi hücrelerinde gizlenmeye davet eden ve rejimi kendi hâline serbest, hatta haklı gösteren böyle bir (Bizans) rûhu, açık küfrün bile tenezzül etmeyeceği bir idrak sefâleti arzeden ve balmumu adamları arasında bu çocuk sesli sapık bakanı şiddetle suçlandırmayan, üstelik yeni bakanlıklarla mükâfatlandıran lider de aynı ruhu paylaşmış, hatta önceden adamına telkin etmiş sayılabilir.”

11) “Mesele, laisizmanın kıymet hükmüne değil, müslümanlık taslayanların anlayış ve samimilik derecesini gösterme ölçüsüne bağlıdır. Bu tarzda bir laiklik savunması, müslüman şöyle dursun, bizzat laikler ve Allâh inkârcıları tarafından bile kabul edilmez.” (R.4, s.42-43)

Rahmetli Aziz Üstâd’ın “açık küfrün bile tenezzül etmeyeceği bir idrak sefâleti arzeden ve balmumu adamlar arasındaki bu çocuk sesli sapık bakan” buyurduğu O. Aziltürk denen “laik!”, şimdi 2010 Temmuzunda, Şevket Kazan denen adamın SAV denen Peygamber tahkircisi yaratıkla yapdığı fitne alışverişi içün, zerre kadar îmân ve hayâ sıkıntısı duymadan, bunu, “ilim Çinde de olsa alınız!” Hadîs-i Şerîfine bağlıyarak ma’zûr ve haklı göstermeye yelteniyor ve “sapıklığının” üstüne tüy dikiyor… Dembokratik fitne içün şeytanî akıl alma işini, Allâh Rasûlü Aleyhisselâm’ın hadîs-i şerîfini İbn-i Sebe gibi kullanmakdan bile hazer etmeyen bu adamların İslâm anlayışından, Allâh Azze’ye ilticâ etmekden ve onları Rabb’e havâle etmekden başka hiçbir çâre de kalmamışdır… Bu hâlleri ve bu kadar dîn harcayıcı sefâletleri ile bu adamlar, Peygamber Aleyhisselâm’a hakâret edib mahkûm olan SAV denen yaratıkdan zerre kadar üstün bir keyfiyete de mâlik olamazlar…

Ve bu “balmumu adamları” ümmete 40 sene evvellerden iç yüzleri ile tanıtan Büyük ve Azîz Üstâd! Nûr içinde yat, sana sonsuz rahmet, ihtirâm, şükrân ve minnet…

Rahmetlinin, o her satırı bir mizân teşkîl eden beyanlarına devâm edelim:

12) “Her hâli, kendisini üstünlük rütbelerinin en tepesinde gördüğünü belli eden Erbakan, bana, her şeye rağmen, “sen bir Peygambersin!” gibi bir hıtâba aslâ tehammül etmeyeceği ve böyle bir hıtabdan cehennem ateşi azabına eş, bir acı duyacağı hissini aşılamaktaydı. Böyle bir hıtâba şiddet ve nefretle mukâbele edeceğinden ve hıtâb sahibini hakârete boğacağından emindim (……) Erbakan’ın böyle bir hıtab karşısında asla ürpermediğini, onun küfür âlâyişlerine karşı tebessüm ve sükût ile, cevab vermediğini ve bu gibi tezâhürlerin birkaç kere vâkî olduğunu haber aldığım her zaman ise kulaklarıma inanmamıştım.

Şimdi soruyorum:

-29 Mayıs fetih gününden önce Spor-Sergi Sarayında tertiblediğiniz gecede, size “Peygamber!” diye hıtâb eden serseriye niçin mukâbele etmediniz ve onu sille tokat salondan atdırmadınız? İşitmedim diyebilir misiniz? Ya işitenler niye şahlanmadı?

Vâkıayı bize gözyaşları içinde bir MSP’li anlatmış ve demişdir ki:

-Hemen salonu terk etdim ve artık bu adama bütün sıtkımı yitirdim.

Her tavrı hep bu tıyneti ihtar eden adamın ruh haleti üzerinde işte korkunç bir vesîka…

Refikaları Hanımefendi, Tepebaşı gazinosunda, kadınlardan bir topluluğa hıtâb eder ve bu mevzuda hiçbir hikmet ve inceliğe sahib bulunmaksızın “Teaddüd-i zevcât: Dörde kadar zevce alabilme müsaadesi” aleyhinde konuşur. Ve bizzat Erbakan, herhangi bir din kâidesi üzerinde hatâya düşüp bilhassa karşı cebhelerden hücum yağınca “şaka etdim!” demekden başka cevab bulamaz. Keşke, “ben bu dâvânın sâdece şakacısıyım, sâhicisi her kimse buyursun!” diyebilse…

Müslümanlığı, partilerinin temsil etdiğinden ve müslümanları kütüklerine kayıtlı olanlardan ibaret sayarlar ve “MSP’li olmayanlar müslüman değil!” demeye kadar giderler. Bilmezler ve bir türlü anlamaya yanaşmazlar ki, kendilerinden dâvâcı küfür değil, bizzat Müslümanlık ve gerçek müslümanlardır.

Almanya ve Türkiye’de içleri yanan ve KURTULUŞ bekleyen müslümanlardan çekmedikleri kan bırakmamışlardır. İcabında “donunu bile ver!” diyebilecekleri mukaddes bir dâvâ, samimiyyet olmayınca, bu davranış sadece nefsânî istismar olur ve hiçbir mezhebe sığmaz. “Şahıslarımıza haram olan partimize helâldir!” tesellisiyle bir zamanlar Sanâyi Bakanlığını nasıl bir rüşvet tezgâhı hâline getirdikleri, dost, düşman herkesce malum.” (R:4, sh: 43-44-45, 1978) (……)

13) “Bir gün bakanlarından biri, onun bu karekteri hakkında ağlamaklı bir lisanla bana şu vâkıayı haber verdi:

-Bir türlü Husûsî Kalem Müdürünü atamıyor! Bu adam birgün Erbakan’ı ziyarete gelen Basın-Yayın Genel Müdürü’ne şöyle demiş: “Bu takunyalı pezevenkleri ziyarete nasıl geliyorsunuz, onlardan ne bekliyorsunuz?” Kendisi bunu bildiği halde hiç tınmıyor, tehammül ediyor! Bizse bir şey söyliyemiyoruz! Kuzum bu karekteri siz ele alın ve gereğini telkin edin! (Bakanın ismi mahfuz)”(s.48) 

“(…) Onun, arkasından çekeceği ve kendi rayı üzerinde yürüteceği (furgon) vagonlarından başkalarına tehammülü yoktu ve Lokomotif tekdi ve kendisiydi.”(s. 52)

İSLÂMİYYET GİBİ ALTERNATİFİ MUHAL MUTLAK BİR NİZÂMI, DEMBOKRASİ VE PARTİ-PIRTI, AVÂMÎ SEÇİM, OY SANDIĞI GİBİ ÇERDEN ÇÖPDEN, BEŞERÎ, GAYR-İ ÂDİL, VAHYE HAYAT HAKKI VERMEZ, FELSEFÎ BİR SİSTEMLE TAŞIMAYA KALKMAK, ONU HAFİFE ALMAKDAN ÇOK DAHA İLERİ; NÂMÜTENÂHÎ BİR AĞIRLIĞI BAKKAL TERÂZİSİYLE TARTMAYA KALKMAK KADAR ABES, AKIL VE RUH SIHHATİNİ DE FELÇ EDİCİ BİR SAPIKLIKDIR…

İşte “Millî Görüş ve Âdil Düzen!” düzmeceleri…

Üstad Merhûm’un malûm adam ve “balmumu adamları” hakkında yazdıkları kitablaştırılırsa, ortaya en az 300 sahifelik müthiş bir vesîka hazînesinin çıkacağından da aslâ şübhe edilmemelidir…

Allâh Azze ve Celle’nin mutlak ve sübhânî nizam ve sistemi karşısına partili dembokrasi de dâhil hangi beşerî ve felsefî sistem, ideoloji veya doktrin çıkarılırsa çıkarılsın, bu, Allâh’ın Dîni (sistemi ve mutlak nizamı) karşısında mücerred ŞİRKDEN başka bir varlık belirtemiyecekdir… Bu şirkin müntesib, taraftar ve tasdikçileri kim olursa olsun veya ne kadar “müslümanım!” derse desin, bunun en küçük bir hakîkatı olamaz… Çünki İslâmiyyet, “Lâ İlâhe…” diyerek beşerî ve felsefi sistemlerin tamâmını, bir tek noksansız reddedib nefyetmeyen bir ferdi, kim olursa olsun, “illâllâh…” diyerek müslümanlığını (isbât) eden bir ferd kabul etmiyor…

Bu ferd, imam, müftü, vâiz, Denaat reisi, ilâhiyat profesörü, bilmem ne görüş ve görünüş lideri, tarîkat uçar gezeri, Pensilvanya diyalog kardinali veya “mezardakileri de kaldırıb” referandumcu yapma kaçığı, bilmem ne cüppeli-züppeli  şeyhülislâm müsveddesi v.s. de olsa bu böyle…

Müslümanlık, sûret-i kat’ıyyede bu hudud, ta’rîf ve mutlak hakîkatı, her şeyin önünde, temelinde ve başında apaçık ortaya koymuş; ve bu hususda kendisine benzer bir ikinci sistemin hayâl edilmesini dahî muhâl, mümteni’ ve müstahil görmüşdür… Muhâlefet’ü-lli’l-havâdis sıfatının sâhibi mutlak Yaradıcı’nın dîni (sistemi, nizâmı) da aynı sıfatın taşıyıcısı olacakdır ki, akıl ve mantık içün bile bu zarûrîdir…

Âdem Aleyhisselâm’dan beri kavimler hacmince, 15 asırdır da dünyâ çapında, İslâmiyyet’in en baş ve temel esasının bu olduğu, aklı başında olan bütün dünyâ insanına da ma’lûmdur… Geçen iki asırda yaşamış bulunan Büyük Mürşid ve Mücâhid Ahmed Zıyâüddîn Gümüşhânevî, Büyük Şeyhülislâm ve Dâhî Merhûm Mustafa Sabri, Büyük Dâhî Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi, Büyük Dâhî ve Şehid-i Muazzez İskilibli Merhûm Muhammed Âtıf ve Büyük Da’vâ adamı ve îmân, fikir ve mücâhede dehâsı Merhûm Üstâd Necib Fazıl Bey gibi nice köşe taşı mürşid, fakîh, müfessir, mütekellim ve mütefekkir şahsiyetlerimizin nâdîde satırlarına müracaatla, beyân etmek istediklerimizi her zaman ve bedâhat derecesinde görebiliriz…

Kongreleriyle ortalığı ufûnet ve kadınlar hamamına çeviren 41 senelik iflâh olmaz dembokrasi particileri, kendilerine yapılan îkazları aslâ tanımamışlar, dembokratik parti-pırtı liderlerini hâşâ “lâ yuhtî ve lâ yüs’el ve sanki ismet sıfatını da hâiz şiî âyetullâhları!” gibi telâkkî eylemişlerdir… Bu masûniyyet ve ma’sûmiyyet zırhına bürüdükleri liderlerinin en küçük hata ve kusurlarını söyleyenleri, en şiddetli iftirâlar ve zulümlerle karalama cihetine gitdikleri de bir vâkıa… 41 sene zarfında bu dembokratik parti-pırtıcıları sütden çıkmış ak kaşık kabul etmeyen nice müslümanlar, Merhum Üstadın ta’biriyle bu “balmumu adamlardan ve onların başlarından!” en olmadık hakaret, aforoz, dışlanma ve aşağılanmalara ma’ruz bırakıldılar… Ne “patates dinli!” olmadıkları, ne “yahudi askeri!” yapılmadıkları ve ne “hâinlikleri, nankörlükleri, kendilerinden olmadıkları!” kalmışdır!. Bütün bu galîz küfürbazlıklar ve en iğrenç iftirâlar, 41 yıldır devam etdiği gibi bu gün de aynen ve çok daha şiddetle ve edebsizce devam etmekte…

KİM OLURSA OLSUN, İSTERSE EN YAKINLARI BULUNSUN, KİM YANLIŞA VE BÂTILA KARŞI ÇIKARSA, EN ŞEDÎD, ABARTILI, ÖLDÜRÜCÜ VE ACIMASIZ YUMRUĞU YER; VE ASLÂ İNSÂF, VİCDÂN VE MERHAMETE YER OLAMAZ…

13.7.2010 günü 19 haberleri sonunda Kanal 5 televizyonunda konuşturdukları“balmumu adamlarından” İ. Müftüoğlu’nun ağzıyla, “genel başkan” olarak gûyâ daha iki gün evvel listelerinin başında taşıma manzarası ve riyâkârlığı çizdikleri Numan Kurtulmuş’u, “vesâyet” yüklü bir merkeb gibi kullanmak istemişler; ve şecaat arzederken bakınız ona nasıl karalar çalıb yerin yedi kat dibine geçirmişlerdir!.. Böylelikle de, çirkin mi çirkin, iğrendiren hâller irtikâb etmekden, dünyânın gözleri önünde zerre kadar hayâ etmemişlerdir:

1) “624 yıl devlet idâre etmiş Osmanlılar nasıl bütün çoluk çocuğuyla gâvur illerine sürülmüşlerse, (daha iki gün evvel Genel Başkan gömleği geçirdikleri) Kurtulmuş ve ekibi de, Erbakan ve âilesini (kral hânedânını demek daha doğru), aynen böyle atmışlar” mış!.

Bir kere şuradaki teşebbüh ve kıyas, alabildiğine fâsid ve galîz bir kin ve hırs bulamacıdır… Osmanlı, halkın re’yiyle sürülmemişdir, bir cuntanın emriyle ve hiçbir kânûnî istinadgâhı olmadan ve batılıların plânları gereği ve İslâmiyyet’in zarûrât-ı dîniyyeden olan hılâfetini ortadan kaldırmak hedefine ma’tûf olarak vatanlarından sürülmüşlerdir!. Erbakan ise, bir parti başkanının “dembokratik şahsiyetimi senin vesâyetinle çiğnetmem!” deyişi karşısında, “dembokratik oyun ve kataküllileri!” kaybetmesi, dembokratik kumardan eli boş çıkması manzarasını resmetmişdir, o kadar!.. Bunların, Osmanlıların beşikdeki bebeklerine kadarvatanlarından sürülüb atılmalarıyla zerre kadar alâkası nedir?. Bu kadar abartılı yalancı ağızlarla, “Ak saçlılara!” karşı, gûyâ, tabanda merhamet avcılığı yapılmak; ve muârızlarının da, ne kadar eşsiz bir zâlimler şebekesi olduğu intibâı verilmek istenmektedir!. Azgın hırs ve gözü dönmüşlük, “balmumu adamlarının” ağzıyla neler neler ve ne hezeyanlar sıktırıyor, dehşet…

2) Aynı adam, aynı târih ve saatde, “İttihadçı masonların da, kendi zamanlarında ak saçlı yaşlıları iş başından aldıklarını!” dünyâya i’lân ediyor… İslâm Târihindeki en netâmeli ve Halife-i Müslimîn Abdülhamîd Cennetmekân Hazretlerini hal’ eden hâinler çetesine benzetmeye bakınız; ve kendi kendilerine biçdikleri “Millî Görüş Gömleğinin!” bir anda nereden nereye fırladığını ve nasıl ateşden bir gömlek hâline geliverib giyeni de dağladığını dehşetle görünüz!. İki gün evvel baş tâcı olan kendi adamlarını, evet, iki gün sonra Halife-i Müslimîni hal’ eden İT’çi mason hâinlerine benzeterek yerin dibine geçirmek ve dünyâya da böyle i’lân etmek… Oturmaya, yürümeye, ayakda durmaya ve konuşmaya mecâli kalmamış Erbakan da, hangi “makâm-ı muallâ-yı hılâfet” ile kıyaslanmak isteniyor, dehşetle görünüz!.

Hayalperestliğin bu derecesine tıb dilinde ne denir, tabâbete havâle!. Bu, hiçbir dembokratik parti-pırtıda bile görülemiyecek kadar sakîm ve acındıran bir manzaradır ki, eşine aslâ rastlanamaz…

3) Aynı adamın aynı gün ve saatde üçüncü korkunç hücûmu: “Irkçı emperyalistler, Abdullah Gül’ün başkanlığa namzet olduğu kongrede birinci kırılmanın altında olmuşlardır; bu son kongredeki kırılmada da, yine temelde ırkçı emperyalistler vardır!”

Verilen mesaja bakınız:

“-Kurtulmuş, Irkçı Emperyalistlerin (siyonistlerin) hesabına oynayan bir hâin ve içimizde onların bir câsûsu…”

Buyrun: “Millî Görüş ve Âdil Düzen!..”

Deniliyor ki: “Vesâyetimiz altında bize hızmet edersen, Partinin resmen başısın; ve fakat vesâyetimizi tanımazsan, iki gün sonra, dünyanın değil, cehennemin dibine kadar yolun var, hâinsin, ittihatçı masonlar gibisin, ırkçı emperyalizmin (siyonizmin) uşağısın!..”

4) Aynı adamın aynı gün ve saatde hırs ve kin şahlanışındaki bir hükmü de şu: “Kurtulmuş siyâsî ETİK açısından hata etmişdir!” Yani, Türkçesiyle “siyâsî ahlâksız!..”

5) Vs… vs… 41 yıldır en vahşî usûllerle Dembokratik dedikodu ve erâcif sıçratmanın manzarası, bini bir paradan böyle!… Tabii bütün Kâinâtın gözleri ve kulakları önünde… Artık bu rezâletlerin, Allâh Azze ve Celle’nin DÎNİNE HIZMET MANZARASI VE İDDİASIYLA ZERRE KADAR ALÂKASI NEDİR, anlayan beri gelsin!?..

İşlerine geldiği zaman “Dembokratik parti-pırtı” kânunlarını kullanıb öne çıkarmışlar, işlerine geldiği yerde de, “islâmî düsturları!” kullanıb yüzlerine bulaştırmışlardır… Mukaddes ve Muazzez Dînimizin “ülü’l-emre itaat” temelini, “ve’l-mu’cibi Şerîat!” şartını göstermeden dillerine pelesenk etmişler; ve zerre kadar utanmadan da, 41 senedir bu kabil şer’î esasları mıncıklamış ve dembokrasi içinde makam kapma yarışında istismâr edib durmuşlardır…

Nasîbi olanlar, Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri’nin tefsîrinden şu satırları îmân tazelemek babında dikkatle okumalı ve okutmalıdırlar:

“-(……) Filvâkî ilme ve ulemâya itaat ve hürmet Allâh’ın emridir. Allâh’ın emrine itaat da Allâh’a itaatdir. Fakat re’sen değil, “Atîullâhe ve atîurrasûle ve üli’l-emri min küm…” âyetinde işâret buyurulduğu üzere, Allâh’a ve Rasûlüne itaate müteferrî olarak (bağlanarak) tebean bir itaatde bulunmak, Allâh’a mukâbil değil, Allâh içün bir itaat olmak, yani mahlûka itaat ederken Hâlık’a ısyân etmiş olmamak şartıyla meşrutdur. İlmin hükm-i Hakk ve emrin, ma’ruf olmasıyla mukayyeddir. İlmin hakkı, hakk u hakîkatı ta’kib etmesinde, Hakk’a taallûkunda, emr-i Hakk’a isâbetinde ve dâimâ rızâullâhı taharrî, ahkâm-ı Hakk’ı idrâk ve istimbât etmesinde, hâsılı Allâh içün olmasındadır…”

(Bizden not: Dembokratik partili beşerî ve felsefî bir sistem veya ideoloji veya adil düzen doktrini v.s. gibi i’câd ve uydurmalar içün değil…)

Tefsîr devâm ediyor:

“-Yoksa vâkıaya mutâbık olmayan, Hakk esâsı üzerinde yürümeyen, Hükmullâh’a muhâlif bulunan, Allâh kânunlarına karşı gelmek isteyen kuruntular ne kadar süslenirse süslensin ilim değildir…”

(Bizden not: Millî Görüş, Âdil Düzen v.s. gibi “kuruntular” kendi kendilerini bile aslâ  tatmîne kâfi gelemiyor ki, 1974’den beri 22’ler, 12,’ler, bilmem neler, gömlek çıkaranlar, don giyenler, balayına çıkanlar, vesâyetden bunalanlar, “Bizansın çocukları, yahudi askerleri ve patates dinliler, ırkçı emperyalizminin câsusları, ittihadçı kuyrukları, siyâsî ahlâksızlar, hâinler v.s.!” yapılanlarla vâkıa apaçık ortada… Kendi kendisini bu kadar yiyib ifnâ eden bir teşkîlât, en mübtezel yehudi dembokrasilerinde bile görülemez!

Dembokratik parti-pırtı esasları ile islâmî esaslar, Kelâm-ı Kadîm ta’biriyle “telbîs edilirse=biribirine bulanırsa”, orada mücerred şirk vardır, aslâ İslâmiyyet olamaz… Muhammed Hamdi Efendi Merhûm, tefsîrinde bu (telbis) kelimesini “hakkı bâtıl ile bulamak!” olarak beyân buyuruyor ki, murâd-ı ilâhî bu “telbisi” kat’iyyen yasaklıyor ve (şirkdir) hükmünü veriyor…

Tefsîre devam:

“-Hakkı bâtıl, bâtılı hakk yapmaya çalışanlar ise, haysiyyet-i ılmiyyeden ârî birer tâğûtdurlar… Allâh’dan kat’ı-nazarla velev ulemâda olsun en cüz’î bir vaz’-ı hüküm salâhiyyeti tanımak, hatta bir zerrenin bile kendiliklerinden hakkını tebdîl edebilecek bir irâde ve kudret teslîm eylemek, Allâh’dan başkasına bir HISSE-İ RUBÛBİYYET vermekdir, mindûnillâh (Allâh’dan başka) RABB ittihaz eylemekdir. Şeytanlara, tâğûtlara, nemrutlara, fir’avnlara, putlara, evsâne (heykellere!) tapmak nasıl bir şirk ve Allâh’a karşı nasıl bir küfr ü küfrân ise, ulemâya hadd-i ubûdiyyetden fazla bir kıymet vermek… Allâh’ın emrine ittibâı hesâba almadan ittibâ’ eylemek dahî, öyle bir şirk ve küfür demekdir. Ve Allâh’ı bırakıb başkalarına tapmakdır ki maatteessüf yehûd ve nasârâ böyle yapmışlar ve ahbâr u ruhbâna “RABB” dememişlerse bile RABB gibi tutmuşlar, vaz’-ı ahkâm tanımışlardır… Hele nasrâniyyet târîhinde ruhbânın mukaddes tanınması ve papaların LÂYUHTΠ(hatasız, ma’sum, günahsız, ismet sıfatını hâiz) sayılması daha resmî ve zâhir ve meşhurdur. Bunların emr-i dinde bile diledikleri gibi tasarrufa salâhiyyetdâr olduklarını, rüesâ-yı rûhâniyyenin kararları ve papaların emriyle dînin ahkâmı, kitâbın en sarîh hükümleri bile değiştirilecek derecede te’vil ve tahrif olunabileceğini, namazlar, oruçlar ve bütün haram ve helâl, hakk u hukûk mesâili istenilen şekle konulabileceğini… kabul edecek kadar imtiyazlarını tanımışlardı ki, bu âyet bütün bunları ihtâr ile muâheze etmekde, hadîs-i şerîf de bunun asgarî mertebede menâtını tefsîr eylemektedir. Nasârâ da sınıf-ı ruhbânın böyle bir İMTİYÂZ ve HÂKİMİYYETLE min dûnillâh (Allâh’dan başka) erbâb (tanrılar) ittihâz edilmesine “klarikalizm” ta’bîr edilmiş ve sonra bundan şikâyetle PROTESTANLIK zuhûr etmiş (Sûre-i Mâide’ye bak) ve bilâhare BU İMTİYÂZ-I RUBÛBİYYET SINIF-I RUHBANDAN  P A R L E M A N L A R A  GEÇMİŞDİR…” (Elmalılı Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin Tefsîri, ilk tab’ı, c: 4, sh:2515) 

Evet, “imtiyâz-ı rubûbiyyet, sınıf-ı ruhbandan parlemanlara geçmişdir…”

İşte İslâmiyyet nazarında “dembokrasi!” denen, “parlamento ve parlamanter!” denen mekân ve şahısların nasıl ilâhlık imtiyazı taşıyan bir keyfiyetin sâhibi oldukları, hiçbir şübheye yer vermeyecek kadar açık ve net, bu tefsir satırlarıyla apaçık ortadadır; ve bundan daha keskin ve en ahmak kafaların bile hemen anlayacağı çarpıcılıkda bir ifâde ve beyân da olamaz…

İşte 41 yıldır, bu satırlarda beyân edilen islâmî mutlak hakîkatlardan haberi olmayan saf ve garibân Anadolu ehâlîsi, önlerine, “İslâm da’vâsı!” diye düşen ve gece gündüz “dembokrasi, parlamento, parlemanter ve parti!” zikrinin meczûbu, mecnûnu ve meftûnu olarak “Hakkı bâtıl, bâtılı Hakk yapmaya çalışan, bu, haysiyyet-i ılmiyyeden ârî!” ve “Allâh kânunlarına karşı gelmek isteyen kuruntuları süsleyen!” adamların, kendilerini, “dembokrasi, parlamento, parlamenter, parti-pırtı, seçim, sandık, delege ve kongre!” manyağı yapdıklarından habersizdir…

Zavallı ehâli-i etrak ve ekrad, Garb (haçlı) taklidçisi heriflerin batıdan idhâl etdikleri dembokratik seçimli, kongreli ve binbir fırıldaklı felsefî, beşerî ve tâğûtî sistemler içinde, horoz döğüşlerinin ve en süflî itiş kakış ve laf ishalleriyle ortalığı lâğıma çevirişlerinin tarafları olarak vuruşturulmakda; ve muhteris lider taslaklarının hevâ ve hevesleri uğruna, mutlaka hesâbını verecekleri ömürlerini katledib durmaktadırlar…

Merhûm Müfessir, (Şer’î Îmân ve İslâm menbaı) satırlarıyla apaçık beyân buyuruyorlar ki, “imtiyâz-ı rubûbiyyeti, sınıf-ı ruhbandan dembokrasilerin parlamentolarına geçiren!” sistemi, müslümanların kafasına çakacağız diye 41 yıldır yemedikleri nâne bırakmayan adamlara, “Allâh’dan kat’-ı nazarla velev ulemâdan olsun, en cüz’-î bir irâde ve kudret teslîm eylemek, Allâh’dan başkasına bir hıssa-i rubûbiyyet vermekdir ve min dûnillâh rabb ittihâz eylemekdir…”

Müfessir Merhûmun bu son derece mühim satırlarını biz, 1990 Nisanında münteşir “TÜRKÇESİ” mecmuamızla da millete duyurmaya çalışmış; ve fakat o zamanın parti-pırtıcı dembokratları tarafından, Roterdam’lara kadar “Yahudi askeri!” olarak saf ve gariban câmialara hedef gösterilmişdik… Fakat, Kelâm-ı Kadîm’in “şia şia olmayınız!” emrini dinlemeyen dembokratizmin parlamenterist sarhoşları, bir türlü raya giremediklerinden, bunun netîcesinde de Mutlak Hakikat’ın (İslâmiyyet’in) beyanları mu’cebince biribirlerini yemeye devâm edeceklerdir… Kıyâmet’e kadar da bu “imtiyâz-ı rubûbiyyet!” sevdâlıları, aynı minvâl üzre birbirlerini gıybet, dedikodu, nemîme, katakülli, şehevâniyyet, ihtirâsât, menfaat hırsı, makam sevdâsı, yalan ve dolanlarla yamyamlar gibi yemek içün didinib duracaklardır…

Merhûm Üstâdın röntgen filmi gibi, nice hakk ve hakîkatı müşahhas hâle getiren satırlarıyla devam edelim:

“ŞAHIS – PARTİ”

“YOL KESİCİ:

“-Kapattığımız Hicrî Asrın irşad kutbu büyük velî Abdülhakîm Arvâsî Hazretleri, ermişlik ve eriştiricilik taslayan bazı sahtekârlar hakkında “Allâh’ın yolunu kesenler” tâbirini kullanır ve bunların öbür âlemde en büyük cezâya çarptırılacaklarını kaydeder. Onların istihkâkı olan cezâya bu dünya ölçüleri yetemez.”

“Aynı ölçüyü, Erbakan’ın siyasî ve içtimaî sâhada İslâm dâvâsını saptırdığı bataklık noktasından kendisine bağlayabiliriz. O, İslâmî hikmet, fazilet, ferâset, fedâkârlık ve ahlâk kıymetlerinden yoksunluğu bakımından tam mânâsiyle bir sahtecidir ve kör nefsinden başka hiçbir gâye sâhibi değildir. Yarım asırdan beri türlü baskılar altında kıvranırken bugün muazzam bir doğruluşla şahlanmaya istidât kazanmış İslâm dâvâsını en nâzik zaman ve mekânında harcayan, onu vicdanlarda bulandıran ve aksiyon sahasına girişini engelleyen ve tekrar zuhûrunu erteleyen mahkûm adam…”

“Erbakan budur ve tavanda salıncak kurmuş oturan bu adamı tabanına anlatmak çok zordur.”

“Kendi Başbakanlığını hiçbir nefsâniyet duygusuna yer vermeden kalbinde planlaştıracağı, ona göre dâvâ uğrunda fedakâr ve vaitkâr bir strateji tutturacağı ve akâmetli demokrasi yollarından ayrı bir iş ve hareket çizgisi üzerinde yürüyeceği yerde, âciz ve sefîl bir pazarlık zemininde her kalıba girmekte ve Başbakan ünvânına malikiyet şartiyle veremeyeceği tâviz ve fedâ etmeyeceği prensip olmadığını göstermiş bulunmakta…”

“Bu tavır, mânevî “setr-i avret” ihlâline varır ve son “gensoru” münâsebetiyle çırılçıplak ortaya çıkmış olmak felaketini kaydeder. Öyle bir tavır ki, küfür Partisine bile tiksinti verecek kadar çirkin…”

“Dinini, onun bütün icaplarını takdir ehliyetinde olanları, Erbakan isimli yol kesiciden yüz çevirmeye davet ederim.” (9.7.1980)

TÖVBE ET!

“Erbakan, Müslüman Türk topluluğunun, ardı sıra gelmesi için şöyle ve ihlâs ile tövbe ve istiğfâr etmeye mecburdur:

“-Halk Partisinin alelâde bir kıyıcılık, maddî ve manevî tahripçilik tezgahı değil, milletin doğrudan doğruya rûhuna musallat bir küfür ve dalâlet ocağı olduğunu, herhangi hatalı bir parti olmanın çok altında, nâmütenâhî cenûbunda, cehennemin dipsiz bir noktasında yer işgal ettiğini takdir edemedim. İslâmda ilk vazifenin onu kökünden kazımak olduğunu anlayamadım; o, iktidarda veya muhâlefette mevkiini muhâfaza ettikçe hasımlarından hiçbirine çatmamak ve onlarla el birliği etmek lüzûmunu kavrayamadım; ve hatta hükûmet olmak gibi nefsânî bir gayz uğrunda onunla ortaklığa kadar gittim. Bu habîs temâyülü bir şantaj unsuru olarak hep elimde tuttum ve vicdânıma yedirdim.”

Bu noktada duralım ve Üstâd Merhûm’un şu satırları yazışından tam 30 sene sonra bu gün, parti-pırtıcıların geldikleri bir arpa boyundan geçdik, binlerce fersah geri giderek nice yamuklukları hâlâ inadla ve hırsla sürdürdüklerini görelim… İşte, son kongrelerinden 14 gün sonra (25.Temmuz.2010)da haber sitelerine düşen bir rezâletnâme örneği:

“-Erbakan-Kurtulmuş görüşmesinin yapıldığı aynı gün bir başka ilginç ziyareti de eski Adâlet Bakanı Şevket Kazan gerçekleştirdi. Son kongrede Kurtulmuş’a karşı hazırladığı alternatif liste ile krize sebeb olan Kazan, CHP’nin “gölge lideri” olarak bilinen Genel Sekreter Önder Sav’ı gizlice ziyaret etti.

Kazan’ın, Baykal’ın saf dışı bırakıldığı son CHP Kurultay’ının etkin ismi Sav’dan olağanüstü kongre toplama konusunda taktik aldığı belirtildi. Kazan, Sav ile görüşmesi hakkkında “CHP olağanüstü kongre konusunda tecrübeli. Biz de kongre sürecimizde herhangi bir usul hatası yapmamak için kendilerinin tecrübelerinden istifade etmek istedik. Fikirlerini aldık” dedi.”

Kâinâtın Fahri Aleyhisselâm ile alay ve O’na hakâret edecek VE KENDİ MAHKEMELERİ TARAFINDAN BİLE BU HAKÂRET SEBEBİ İLE MAHKÛM OLACAK kadar O Nûr’un düşmanı bir ateist yaratığın ayağına gideceksin; ve hâşâ min huzûr, o yaratıkdan, “kardeşim!” diye yıllardır yüzüne güldüğün ve parti-pırtının başına vesâyet putu veya bostan korkuluğu gibi dikmek istediğin kendi adamını parmağında oynatamayınca, bu sefer de öz adamını yerle yeksân etmek içün, o “tecrübeli” herifden, “taktik, usûl dersi, tecrübe dilenişi ve fikir (!) hazînesi!” yakalamanın peşine düşeceksin!. Ve aynı o (Cehe….partisinden), “16 gün evvel başıma geçirib “Sayın Başkanım!” diyeceğim adamımı nasıl yer bitiririm!” diye, (kelle fetvâsı) alacaksın! PES…

Üstâd merhûmun yukarıda işâret buyurduğu (Cehe….partisi) nefretiyle bakınca, 41 yıllık hâdiselerin içindeki katakülliler, bugün cürm-i meşhud hâlinde gözler önündedir…

41 yıldır da maske olarak kullanılan “önce ahlâk ve ma’neviyât!” lâflarının, işte bütün çarpıcılığıyla iç yüzü!

Sonra da, 41 yıldır dünyâya “Adil Düzen!” getirme iddiasındaki bu adamların, kendi iç ihtilâflarını halledecek zerre kadar bir iç murâkabe, muhâkeme, muhâsebe ve teftiş mekanizmasından  bu derece orkunç bir mahrûmiyyet za’fı.. “balmumu adamlıkları” ve bitmişlikleri… Ve üstelik, T.C.’nin nâmütenâhî adâlet dışı adâletine, o âdalet (!) mensublarının bile zerre kadar metelik vermediği yüzlerce beyânları ile ortada olan adâletine.. can simidi gibi sarılma rezâleti…

 Şu bir tek beyit de, hakîkatlerinin tam formülü:

“Onlar ki lâf ile verirler dünyâya nizâmât,
Bin türlü teseyyüb bulunur hânelerinde!”

Laik mahkemelerde tam 16 dava açarak, iki-üç hafta evvel başlarına geçirecekleri tarafı (şikâyet) etmeler ve hiçbir îmân esâsının müsâade etmiyeceği bir düşüklükle de, laik (müşrik) rejimi onların üzerine sevk edib saldırtmalar…

Saldırılanların avukatı dilinden haber sitelerine düşen manzaraya bakınız:

“-Bu da’vâyı açan arkadaşlarımızın umûmiyyetle Mustafa Kamalak avukatlığında da’vâlar açtığını görmekteyiz. Da’vâlara baktığımızda genel başkanımızın genel başkanlık görevini yürütmesinin durdurulması, kongrenin iptali ve tüzük tadilâtı yürütmesinin durdurulması ve iptali şeklinde.” (..….) “1950 çok partili siyasi hayata geçtiğimizden bu yana, bir siyasi partinin kongresinden sonra, ilk defa rakip olarak kendilerini tanımlayan insanlar tarafından partilerinin genel merkezine mahkeme ile hakimle geldiklerini görüyoruz.”

İslâmî îmân ve hassâsiyetin zerresine bile delâleti olmayan şu vahîm ve dehşet verici hâlin gösterdiği tek istikâmet, Üstâd Merhûmun, bu adamlar hakkında yazdıklarının her kelimesiyle, bugün apaçık isbatlanmasıdır…

Laik mahkemeye:

“-Partimin idâresini, iki hafta evvel başımıza geçireceğimiz bu adamlara bırakmakdansa, onlardan sökün; ve bize geçinceye kadar ne olur, kayyum (mütevellî) ta’yîn ederek, siz avuçlarınıza alın; ve bütün mahremiyetimize girin ve biz, sizi onlara işte böylesine ve bin kere tercih ediyoruz!”

Demek gibi bir manzara… Bu da ancak, Merhûm Üstâdın resmetdiği“balmumu adamların!” ortaya koyabileceği fıtrî ve sâbit bir husûsiyyet olsa gerekdir!

İntihârın, şerefden yoksun bu cinsine dünyâda rastlanılamaz… Dehşet… Ve rezâletin havsala çatlatan son noktası… İşte bu, Roma’yı yakan Neron ruh kökü ve mantığı!

“Adil Düzen!” şovcuları, adâletine laiklerin bile aslâ inanmadığı o mahkemeden öyle bir kararla karşılaşıyorlar ki, “güvendikleri dağlara kar yağmışdır!..”

Ve 55 yıllık yol arkadaşı Baykal’ı bile uçkurundan uçkurundan darağacına çekercesine “satan; ve Peygamberler Peygamberine hakaretden laik (ateist-müşrik) mahkemelerce bile mahkûm edilen” ÖNDER SAV denilen ateist yaratık ise, bu “balmumu adamları!” işte böyle biribirine düşürüb eritmişdir!. Sonra da tepelerine nasıl külâh geçirdiğinin şehvetiyle, Şevket Kazangil familyasına “1973’lerden beri 40 yıl devam eden 6 oklu dostluğun!” veya “6 kazıklı voyvodalığın!” ne olduğunu, böylece isbâtlamışdır!.. Zehi gaflet ve dalâlet!!! Akıl hocalarından aldıkları (laik mahkeme yollarına dökülme silâhı)öyle bir geri tepmişdir ki, Peygamber tahkircisi herife sığınmanın cezâsı ve bedeli, kapının önüne çöp tenekesi gibi bırakılmak olmuşdur!

İşte bütün bunlar gösteriyor ki, 41 senelik malûm adam ve “balmumu adamlarının!” yüreklerinde, 974 Ecevit koalisyonundan beri, CHP denen azılı İslâm düşmanlığının 80 yıllık cebhesine karşı, böylesine bitmez ve tükenmez bir yalakalık, yamukluk, yaltaklık ve yalamalık yatmaktadır… Lâf ishâlleri tutduğu zaman ise, kendileri bir taraftadır, diğer dembokratik fırkaların (şîaların) topu ise,“ırkçı emperyalizmin!” safında!!!…

Enâniyet, kibir, hubb-ı riyâset ve hubb-ı câh ile ihtirasların tepeye vurduğu bir zamanda; ve “vesâyet” kafesinde yemlenip bundan kurtulmak isteğini ortaya koyanlar ile karşı karşıya gelindiğinde, zerre kadar, “bu adam 12 yıldır bizim adamımız, bizim başımıza geçirmek istediğimiz ve sözünü dinlemekle mükellef olduğumuz en seçkin başkanımız!” denmemelidir; ve onun boynu derhâl vurulmalı ve kanı akıtılmalıdır ki, “cezâsını!” da böylece çekmiş olsun!

İşte, “Âdil düzen, Millî Görüş ve Önce ahlâk ve maneviyyât!” maskeleri arkasındaki 41 senelik dişlek ve ucûbe surat…

Merhûm Üstad, bu vampir suratı o dehâ çapındaki ferâsetiyle röntgen filmi gibi 41 yıl evvel gördü; ve gerçek bir müslümanın aslâ reddedemiyeceği satırlarını da, yüreği ve ciğeri kan ağlıyarak ıstırabla yazdı durdu… Kim uyandı, kaç kişi?. Dalkavukluk ta’lîm ederek koltuk yüzü gören hormonlu ve yüzsüz marka mukaddesatçıları, Üstâd Merhûm’un bu satırlarını gördükleri zaman, korku krizlerine yakalanıb bin dereden su getirerek te’vil ve kaçamak yollarına saptılar ve zannetdiler ki, bu şekilde hamamın nâmûsu kurtarılmış olacak!. İlâhî adâlet, dünyâda, zâlime, ona bir başka zâlimi (CHP yalakalığını) musallat ederek,“müntakîm” ismiyle tecellî eder…

Merhûm Üstâd’dan ise, zaten başkası beklenemezdi. O’nu Üstâd yapan en baş âmiller, îmân öfkesi, mutlak hakîkatı şecâat ve cesâretin evc-i bâlâsından Kâinâta gürlemesi, maddî hiçbir hedefi olmadan yiğitçe ve mertçe yolunun müdâfii oluşu, dehâ çapındaki ferâsetiyle uzağı yakalaması, dünyevî makamların hiçbirine zerre kadar metelik vermeden, tam bir da’vâ adamı oluşudur!

Böyle bir Üstâd, yolunu kesmek isteyen 6 küfür umdeli azılı şekâvet ocağıyla bir ömür, binbir işkence ve mahrûmiyyet altında boğuşurken, sen, Müslümanlığı Anadolu’dan kaldırmak içün 500.000 müslümanın kanını içen o şekâvet ocağına, hâlâ utanmadan tıpış tıpış gideceksin, “yavrumun kellesini almak içün bana akıl ver!” diyeceksin!

Tek kelimeyle vahşet! İslâm Târihinde böyle bir zulüm, ihânet ve denaat örneği aslâ görülmemişdir…

Merhûm Üstâd’ın “TEVBE ET!” serlevhalı, maskeleri sıyırıcı ve ma’lûm adama onun ağzından söyletdiği satırlara devam edelim:

“-…..Madde sâhasında işletilmesi noktasından âlimi, fakat mânâsı ve cemiyete tatbîki bakımından kara câhili olduğum makineleşme dâvâsında, en küçük ruhî, iktisâdî, içtimaî kültüre mâlik olmaksızın, bir ağır sanayi masalıdır tutturdum. Kendimi İslâmın aksiyon sahasında en küçük hizmetkârı diye göstereceğim yerde Halifeliğimi ilâna ve etrafımdakilerinden biy’at istemeye kadar vardım. MSP’den olmayanlara küfür isnadına kadar… Hükûmet devremde “şahıslarımıza haram olan da dâvamıza helâldir” tesellisiyle, devlet kaynaklarından ve ayrıca Müslümanlardan milyonlar devşirdim ve bu servetleri şahısların tasarrufuna terk ettim.

50 kadar mebusla girdiğim Mecliste bir hisâr içine çekilip her tarafa birden muhâlif bir tavır takınmayı nice ihtarlara rağmen yerine getiremedim, ona göre, gençlik ve bazı icra mihrakları üzerinde çalışmayı ihmal ettim ve başta 163. Madde olmak üzere Meclisten hiçbir ses yükseltemedim; hiçbir dinî gayret ve cesaret belirtmedim.

Bütün bunlardan tövbe ve istiğfar eder ve bu dâvanın mütefekkirleri emrinde yepyeni bir yol tutacağımı Hak huzurunda ahdederim.

Sana başka kurtuluş yolu yoktur.” (Rapor11, s:21-24, 1980)

Ve Büyük Mürşid Merhûm Ali Haydar Efendi Hazretlerinin îmân yüklü o hikmetli sözünü de, tekrâr etmenin şart olduğu noktadayız:

“-Demokrasinin D’sini bile ağza almak küfürdür…”

İşte bu, ümmeti ümmet olmakdan çıkaran ve bugün düştüğü paçavra ve kadavra keyfiyetdeki topyekûn sır…

(İntişârı: 18.04.2011)

The post (2) Müslümanın Belâsı, Onu “Sekülerleştiren” Batırıcı-Bâtıl Dembokratik Politika Ve Parti Tefrîkasıdır… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Murat BAKDAKÇI

The post Meclis’te İkinci ‘Peygamber’ Kavgası appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Merhûm Üstâd Necip Fâzıl 

Eseri, Allah ve Resulünün kitaplarından sonra dinin en büyüğü… Zatı da, velîlik ikliminin ufku…
*
Hicretin 971’inci yılında Hindistan’ın Serhend kasabasında dünyaya geldiler.

Lahor ve Delhi arasındaki Serhend… Serhend, siyah arslan demek… Vaktiyle burası arslanlar ormanıymış… Sonradan orman kesilip yerine, ümmet ve hakikat ormanlarının en büyük arslanına yataklık etmek üzere şehir bina edilmiştir…
*
İsmi Ahmed… Babası Abdülahad… Yirmi dokuzuncu babası, büyük sahabi Hazret-i Ömer’e varıncaya kadar dedeleri, ilim ve fazilette müstesna kimseler…
*
Çocukluğunda ağır hastalanıyor. Ümid kesilecek kadar… O’nu büyük bir Kadirî şeyhine götürüyorlar. Şeyh çocuğu öpüyor:

-Korkmayın, diyor; uzun yaşayacak ve pek büyük insan olacak…
*
Küçük yaşta Kur’ân’ı ezberliyor. Her şubesiyle bir çok büyükten devşirdiği ilim… Onyedi yaşında tamamlanan tahsil… Edebiyata büyük alaka ve istidat… Eşsiz zeka, muhteşem belâgat, parlak fesahat, keskin görüş, başındaki tacın elmasları… Bu sırada (Tehlil Risalesi), (Rafizileri Red Risalesi), (Nübüvvetin İspatı Risalesi) kaleme alınıyor.

İleride, dünya çapındaki (Mektûbat)ın öncüleri…
*
Gençliğinde merakı tek: Tasavvuf, marifet, hakikat… Ve bu işin mektebi tarikat… Hususiyetle Nakşîlik…

Okumadığı kitap kalmıyor.

Fakat kitap, kelimeler, harfler, sadece güneşin aynada aksi… Güneşi bulmak lazım… Reçetenin kendisi, kağıdı devâ değildir. İş ilaçta… İlaç da mürşit…
*
Babasının vefatından sonra Hacca gitmek üzere Serhend’e çıkıyor, Delhi’ye uğruyor. Orada Muhammed Bâkibillâh…

İşte Mürşid…

Bir anda kalbini saran feyz…

“Haccı tamamlayayım da dönüşümde hizmetine gireyim ve artık yanından ayrılmayayım” diye düşünürken, gönül tutuşması o hâle geliyor ki, Hac’dan vazgeçiyor ve şeyhe bağlanıp kalıyor. Tam iki ay…

Şeyhinin eteği dibinde geçirdiği zaman bu kadar… İki ay içinde öyle hallere erişiyor ki, başkalarınınki ses hızıysa onunki ışık sürati…

Üstadından emir alıyor:

-Yolun tam icazetini aldın… Memleketine dön ve İrşad halkanı kur! Bundan böyle senin eteklerine yapışsınlar!..
*
Yüzgeri Serhend… Şeyhi, yola düşenlerden çoğunu, onun arkasından Serhend’e gönderdi.

İşte İrşad edicilerin İrşad edicisi, İmam-ı Rabbâni, Müceddid-i Elf-i Sanî, Şeyh Ahmet-i Faruk-i Serhendî Hazretleri…
*
Dünya eteklerinde…

Hatta şeyhi bile…

Muhammed Bâkibillah Hazretleri Delhi’den kalkıp Serhend’e geldi ve eski müridinin kapısından girdi. Ahmed, içeride, kalbine eğilmiş, kendi halinde…

-Rahatsız etmeyin, diyor; ben dışarıda beklerim.

Biraz sonra İmam-ı Rabbâni dışarıya çıkıyor:

-Kim var orada?

-Benim; fakir Muhammed Bâki…

İmam-ı Rabbâni Hazretleri, kırık ve dökük, mürid kılıklı ve düşük halli, bir köşede bekleyen üstadını hürmetle karşılayıp baş köşeye oturttu.
*
Muhammed Bâkibillah Hazretlerinin müridlerinden Seyyid Muhammed Numan:

-İmam-ı Rabbâni’ye bağlanmam emrolunca, büyüğüme, bunu yapamayacağımı ve kalbimin kendi kalbine karşı olduğunu söyledim. Şeyhim kızdı: “Sen Ahmed’i ne sanıyorsun? Onun güneş kalbi bizim gibi binlerce yıldızı örter!” buyurdu; “Teslim ol!”
*
Şeyh Muhammed Bâkibillah:

-Kalblere deva, gönüllere şifa olan bu tohumu, Semerkand ve Buhara’dan getirip Hindistan’ın bereketli Toprağına ektim. İsteklilerin yetişip kemale ermesi için uğraştım. Ahmed her dereceyi aşıp üstünlüklerin sonuna varınca da, kendimi aradan çektim ve isteklileri ona bıraktım.
*
Nakşî…

Kadirî…

Çeştî…

Sühreverdî…

Kübrevî…

Yollarını daha niceleriyle beraber kutsî nefeslerinde topladılar…
*
(Mektubat)da buyurdukları gibi:

Bir mürakebe ânı… Allah Resülü tecelli ediyorlar…

-Sana, şimdiye kadar hiç kimseye verilmeyen izni vermeğe geldim.

Ve ilave ediyorlar:

-Sen hangi cenazenin namazında bulunursan o affedilecek ve cennete girecektir.
*
Şeyh Hasan (Gavsî):

– İmam-ı Rabbâni; mahbubiyet makamının sahibi ve hidayet meclisi kürsüsünün ziyneti, ferdiyet derecesinin ehli, kutbiyet mertebesinin reisi…
*
Haklarındaki “Müceddid-i Elf-i Sâni” tabiri Mevlânâ Abdülhâkim (Sıyalkütî) tarafından… Kendilerini ilk defa “İkinci Bin Yılın Yenileyicisi” ilan eden, bu zat…

İkinci Bin Yıl, topyekun zamanı da içine alarak, Allahın Resulüne bağlı… şeyh Ahmed Farukî Hazretleri ise, topyekun zamanın Sahibine tam teslimiyet halinde, O’na ait ölçüler ve hikmetlerin İkinci Bin Yılda Yenileyicisi… Böyle olunca, daima başbuğ emrinde, en büyük birliğin kumandanı, İmam-ı Rabbanî hazretleri… Zamanımız onun armasını taşıyor. Daha altı yüz sene taşıyacak… Aradaki asır yenileyicileriyse, hep onun emrinde; ve hep onun emrinde kalacak…

Bu, İmam-ı Rabbânî’yi anlamaya doğru bir dış ölçüdür.
*
Buyuruyorlar:

-Kıyamet gününe kadar bu yola girecek olanları, tek tek gördüm ve bildim. Allahın izniyle hepsinin ismi ve cismi bana bildirildi. Bu yola gireceklerin de baştanbaşa ateşten kurtulacakları bana müjdelendi.
*
Peygamber Müjdesi:

“Ümmetimden (Sıla) lakaplı birisi gelecektir. Onun şefaatiyle Cennete çok kimse girecek…”

Sıla; arasını bulmak, birleştirmek, vasletmekten geliyor. O, veliler velisi, “Vahdet-i vücut” meselesini dibine ve köküne kadar hal ve fasl etti ve şeriatla tarikatı birleştirdi.
*
Tasavvuf alimleri ve kendi yakınları arasında, İmam-ı Rabbanî Hazretleri, (Sıla) diye anıldığına ve kendilerinden evvel hiç kimseye bu takılmadığına göre, işte Peygamber müjdesinin mazharı!..

Bir mektubunda buyuruyor:

-Beni iki derya arasında sıla eden Allaha hamd ederim.
*
Şeyhülislam Ahmed Câmi:
-Allah her dört yüz senede bir, Ahmed isimli bir kuluna büyük ihsanlar verir ve bu ihsanları herkes görür.

Yine Şeyhülislam Ahmed Câmi:

-Benden sonra Ahmed isminde on yedi kişi gelir. Bunların sonuncusu bin tarihinden sonradır ve en büyüğü odur.

İmam-ı Rabbanî’den dört küsur yıl evvel söyledi bu sözler…
*
Zikir halkasında gâibden bir nida duyuyorlar:

-Sana ve kıyamet gününe kadar seninle bana yönelecek olanlara mağfiret ettim.
*
İlk halifeleri Şeyh Numan, rüyasında Allahın Resulüyle Ebu Bekir Hazretlerini görüyor.

Kainatın Efendisi, Ebu Bekir Hazretlerine diyorlar ki:

-Numan’a haber ver; kim Ahmed’in makbuliyse, benim de makbulüm, Allahın da… Şeyh Ahmed’in istemediğini ben de istemem, Allah da …
*
Müridlerinden biri rüyasında Hızır’ı görüyor ve el almak istiyor:

Aldığı cevap:

-Sen öyle birine bağlısın ki, irşadı sana ve bütün aleme yeter!
*
Seyyid Salih:

-Şeyh Ahmed Farukî Hazretleri beni bir iş için uzakça bir yere gönderediler. Yolda”Liîlâfi” suresini sık sık okumamı emrettiler, ve eğer bir sıkıntıya uğrayacak olursam, kendilerine, isimleriyle nida etmemi tembihlediler. Yolda ıssız bir sahraya düştüm. Çalılıklardan müthiş bir canavar çıktı. Hemen, Efendimi isimleriyle imdada çağırdım. Canavar bir anda durdu, geriye döndü ve koşarak kayboldu. Yoluma devam ettim.
*
(Ravtâ-tül İslâm) sahibi:

-Şeyh Ahmed Farukî Hazretlerinin, kendilerinden sonra dünyada iki büyük harikaları kaldı. Biri “Mektubat”… Ondaki hikmet ve hakikat derecesine kimse ulaşamadı. Öbürü de çocukları… Hiçbir baba, oğullarına bu derecede tesir edemedi ve onları kendi dengine çıkaramadı.

Başta, kaniyle olduğu kadar ruhiyle de babasının mirasçısı, “Altun Silsile” içinde mukaddes emanetin ilk defa baba elinden alıcısı Şeyh Muhammed Masum Hazretleri… Hepsi yedi oğul…
*
Mürakabede kendilerine, Kadirî nisbetini veren şeyh zuhur edip, omuzlarına Abdulkadir Geylanî Hazretlerinin hırkasını koyuyor. Kadirîlik feyzi içinde uçarlarken hatırlarına bir incelik geliyor:

-Ben Nakşî yoluna bağlıyım. Şimdi de beni Kadirilik bağının tecellileri sarmakta… Sakın bu hal Nakşî büyüklerini incitmesin?..

O zaman, üzerinde ne kadar bağ varsa hepsinin birden büyüleri tecelli edip bir ağızdan hitap ediyorlar:

-Şeyh Ahmed bizdendir!

Ana cadde Nakşîlik… Her nisbetten de kendilerine birer yol…

“Bütün yollar Romaya çıkar” sözü madde ölçüsüne göre âdi bir lâftır; asıl bütün yollar, ruh yolları İmam-ı Rabbanî’ye çıkar.
*
Şeyhin uzaktan cazibesine tutulanlardan biri, günlerce yol alıp Serhend’e geliyor. Kasabaya akşam üstü vardığı için Şeyhi rahatsız etmek istemiyor ve bir tanıdığının evine misafir oluyor.

Gece, tanıdığiyle şeyhten konuşuyorlar. Meğer bu tanıdık, İmam-ı Rabbanî’yi inkar edenlerdenmiş… Kötü konuşuyor.

Ertesi sabah, uzakların yolcusu huzurda… İmam-ı Rabbanî Hazretleri, hiçbir söz açılmadan buyuruyorlar:

-Gece, evinde misafir kaldığın adam sana, bizim hakkımızda bir sürü yalan söyledi.
*
Kendilerine “İkinci Binin Yenileyicisi” ismini veren büyük zat da başlangıçta inkar edenlerden… Rüyasında kendisine okutulan bir ayet, gözlerini ve ruhunu öyle açıyor ki, İmam-ı Rabbanî Hazretlerinin delisi, divanesi oluyor…
*
Hastalandılar, ceviz istediler. Bir kab içinde, yanıbaşlarına ceviz konuldu. Eleriyle kabı karıştırdılar ve ancak bir tanesini yediler ve buyurdular:

-Bu cevizleri alın! Hastalara verirsiniz…

Cevizden yiyen her hasta iyi oldu.
*
Seyyidlerden, Kainatın Efendisine bağlı mukaddes sülaleden birisi, Muaviye Hazretlerine düşmanlık edermiş… Bir gün bu seyyid, (Mektubat)ı okurken orada Muaviye’nin methedildiğini görür ve öfkeyle (Mektubat)ı yere atar. Aynı günün gecesi, rüyasında, İmam-ı Rabbanî Hazretlerini… Seyidi kulağından tutmuş, haykırıyor:

-Cahil! Sözümüze ve ölçümüze güvenmiyorsun, öyle mi? Gel, seni, ceddin ve Peygamber Evinin temsilcisi Hazret-i Ali’ye götüreyim de işin gerçeğini ondan öğren!

Huzura çıkıyorlar. Peygamber Evinin temsilcisi ve güya kendisine sevgi iddia edilerek köpürtülen Muaviye nefretinin vesilesi, Büyük İmam, buyuruyorlar:

-Sakın Allah Resulünün sahabilerine düşmanlık etme! Peygamber dostlarına çatan ve Şeyh Ahmed’in bu davadaki hak ölçüsünü dinlemeyen, felakettedir.

Peygamber Evinin temsilcisi büyük sahabi, ayrıca İmam-ı Rabbanî’ye emir veriyorlar:

-Bu cahil, sözden anlamıyor. Göğsüne vurun da aklı başına gelsin ve tövbe etsin!..

Emir yüksek yerden geldiği için yerine getiriliyor. İmam-ı Rabbanî Hazretleri Seyidin göğsüne vuruyor.

Seyydi, uyanınca, göğsünde müthiş bir sızı… Ve kalbinde derin bir nedamet, yeni bir anlayış ve tövbe isteği…imam-ı Rabbanî’nin mübarek ellerinden öpmeğe koşan ve bir daha bu eli bırakmayan Seyyid…
*
İlk gençlik çağlarında yazdıkları üç risalede sonra, tam olgunluk devirlerinde, yalnız mektup yazmakla, suallere cevap vermek ve hakikati tamimlendirmekle yetindiler. Sonradan bunlar toplanıp (MEKTÛBAT)ı teşkil etti ve insanoğlunun en üstün eseri oldu.

Mektubat üç cilddir ve esası Farsça’dır. İçinde birkaç Arapça mektup da vardır. Bütün İSlam dillerine tercüme edilmiştir.
*
İmam-ı Rabbanî’nin anlatılmaz büyüklüğünü yine eseri anlatır:

(Mektubat)ın getirdiği, İkinci Binin Yenileyiciliği çapındaki yenilik; “Vahdet-i Vücud” meselesini aklın son haddiyle tesbit etmesi; ve Muhyiddin-i Arabî hazretlerinin yanlış anlaşılan ve eserle müessiri bir gösterdiği vehmine düşülen “Vahdet-i Vücud” davasını tam gerçeğe bağlamasıdır.

“-Allah, ötelerin ötesinde, ötelerin ötesinde; ötelerin ötesinde…”

Yani, nerede onu buldum ve teşhis ettim sanırsan onun da ötesinde, namütehani ötesinde…

Meşhur düstur;

-Ne ki, o zannedersin; zannettiğin o şey, ona perdedir.

Böylece:

-“Heme ost” değil; ”Heme ez ost”… “Her şey o” değil; “her şey ondan”…

(Mektubat), İkinci Bin Yıla girerken bir bir fesada bulanan İslam hakikatinin en mahrem inceliklerini, İkinci Bin Yılın Yenileyiciliği haysiyetiyle billûrlaştırmış; ve dağıtılışın, kayboluşun, kaybedilişin son haddinde, her şeyi merkezxde toplamış ve kazandırmış, muazzam eser…

Ölçü:

“-Allah ve Resulünün kitaplarından sonra dinin en büyük eseri Mektubat’tır”.
*
İlahi tecellilere; ve İmam-ı Rabbanî Hazretlerinin büyüklüğüne ve derecesine ait bütün ölçüler (Mektubat)da:

“-Allah bana rahmetiyle tecelli etti; rametinden başka hiçbir şey göremedim. Kahriyle tecelli etti; kahırdan başka hiçbir şey göremedim.”
*
Mürid, şeyhine şöyle bağlanmalıdır:

“-Gassâl (yıkayıcı) elindeki ölü gibi…”
*
Mihnet ve ıstırap mı dediniz:

“- Mihnet ve ıstırap, aşkın levazımındandır. Çaresiz katlanılacak… Yoksulluk, dert ve gam… Bunlar Lazımdır. Dost, sevdiğini, kendisinden başka her şeyden kesilmiş ve sıyrılmış görmek ister. Bu makamda huzur, huzursuzlukta; karar, karasızlıkta; rahat, rahatsızlıkta… Bu makamda nefse çare aramamak, kendisini mihnet ve ıstıraba bırakmaktır ki, devanın tâ kendisi… O zaman da insan, kendisini sevgiliye ısmarlamış ve bırakmış olur; devlet bundadır. Devlet, ondan ne gelirse razı olup onu kabul etmektedir.”
*
Yakınlık, sadece yakınlık:

“- Bu yolun divaneleri, elde ettikleri hiçbir yakınlıkla teselli bulamazlar. Öyle bir yakınlık isterler ki, uzaklığa benzer; ve öyle bir visal dilerler ki, gurbeti andırır olsun. Yoksa yakınlığa benzer ve visali andırır gurbetlerden ne fayda?..”
*
Ve tek yol:

“- Şerif ve latif mektubunuz, zayıf ve nahif kölenize ulaştı. Sevenlerimiz bilsin ki, Allah ehlinin (Fenâ) diye isimlendirdiği ve tabiî ölümde evvel gelen ölümle ölünmedikçe kusd alemine yükselmek mümkün değildir. Yoksa kalb, bâtıl dünya mabudları ve nefs putlarına tapmaktan kurtulamaz. İslamın hakikati ve imanın kemaline de eremez.”
*
En büyük mesele:

“-Vahdet-i vücud ve Zatî tecelli davasının belirttiği nisbetlerle Allah arasında hiçbir münasebet olmadığı, bizce, yakînin yakîni halinde sabittir. Hak ehlince çoktan beri bilindiği gibi, ihata ve yakınlık ancak ilimledir; ve Allah hiçbir şeyle ittihat halinde değildir. Vücudu vâcib olanın, vücudu mümkün olanla ittihadı muhaldir. Gariptir ki, Muhiddin-i Arabî ve bağlıları, Allaha (Mutlak meçhul) derler, onu hiçbir hükümle mahkum bilmezler de, böyleyken Zatî ihata, yakınlık ve mahiyet ispatına kalkarlar. Bu, büyük bir yanlıştır ve Allahın zatını teşhis yolunda yersiz bir cesarettir.”
*
Nihayet

“-Bu dava, bu fakire pek giran gelmekteydi. Bana en büyük ıstırabı veren bu türlü tevhid ifadesinin verasındaki son hakikati ve o hakikatin ulvîliği henüz kavrayabilmiş değildim. Allaha bütün kalbimle yönelerek yalvardım ki, bendeki ilmî ve şer’î inanış kaybolmasın; ve ben, en ileri keşif noktasından bu inanışı gerçekleştireyim… Duam kabul edildi. Önümde hiçbir hicap kalmadı, hakikat bana olduğu gibi göründü. Gördüm ki, alem, sıfatî kemallerin aynalarından ibarettir ve ilahi isimlerin zuhuruna yerdir. Yoksa, (vahdet-i vücut)cuların vehmettiği gibi, (Zahir) ile (Mazhar), (Gölge) ile (vücut), birbirinin aynı değildir.”
*
Deryadan daha ne göstereyim?.. Ha birkaç damla, ha dünyanın taşıyamayacağı kadar su…

(Mektûbat): İnsanın; insan ruhunun, ilahi hikmetlerin ve ötelerin, riyazî bir kesinlikle çizilmiş topoğrafyasıdır.
*
Buyurmuşlardır li:

“-Daha üstümde bir çok derece var… Oralara ancak sert terbiye, Celil terbiyesiyle, bela ve mihnetle yükselinebilinir.”

Ve buyurmuşlardır ki:

-Elli ile altmış yaşım arasında üzerime türlü belalar yağacak…

Dedikleri gibi oldu.

Zamanın padişahı, insana mahsus ulvîlik sıfatlarının, üzerinde misilsizliğe kavuştuğu bu veliler velisini hapse attı, bir kalede iki, üç sene hapsetti.
*
Bir çok alim ve şeyh taslağının etrafı kendilerinden çözülüp İmam-ı Rabbanî Hazretlerinin çevresinde toplanmaya başlamıştı. Bu akın, bu küçük insanları telaşa düşürdü. Veliler velisi hakkında bir kin, kıskançlık, iftira fırtınasıdır koptu.

-Cüneyd, Beyazid gibi büyükleri inkar ediyor, onları aşağı görüyor!

Buradan da iftira, şu nazik noktaya çevrildi:

-Hükümeti tanımıyor! Ben hükümet, mükümet tanımam diyor!

Zamanın Sultanı Selim Cihangir, bütün etrafıyla Râfızî… Bundan da faydalandılar; ve sultana İmam-ı Rabbanî’nin Râfızîlik aleyhindeki mektuplarını gösterip:

-İşte!

Dediler.

Sultan, kendisine secde edilmesinin caiz olduğuna dair elinde bir fetva, oğlunu İmam-ı Rabbani’ye gönderdi.

-Bu fetvayı doğrularsan kurtulacaksın!

Cevapları:

-İnsan, böyle bir fetvayı doğrulaması için ölümle korkutulacak olursa (evet!) diyebilir, izin vardır; fakat gerçek din ölçüsü ve izinden faydalanmaksızın azimet ruhu, sultana secdenin caiz olmadığını söylemektedir. Ecel gelince de zaten kimse kimseyi korkutamaz.

Ve kaleye hapis…

İmam-ı Rabbanî’nin etrafında bütün zindan Müslüman… Kalenin muhafızına kadar… Nihayet sultan, ettiğine pişman, zindan kapısını açıyor ve büyük velîden af diliyor.
*
Hicri 1031 Safer ayının 28’inci Salı günü, yeniledikleri asrın başında, gözleri bu asrın Muhammedî nuru karartan zulmetlerinde, bütün dünyaya veda ettiler. Fakat öyle bir nur ipliği bıraktılar ki, karanlık bütün fezayı tısta onu yine bir paket içinde sarar ve ebediyet istilasını karanlığa bırakmaz.

Galib, Allah; ve ebediyet, nur…
*
Vefatlarında, Hindistan usulünce ellerini göğüslerinde birleştirip bağladılar. Biraz sonra ellerinin titrediği, kımıldadığı, bağını gevşettiği, çözdüğü ve serbest kaldığı görüldü. İmam-ı Rabbanî hazretleri, kollarını, İSlam adetince yanlarına uzattılar be öylece hareketsiz kaldılar.

Bu küçücük riayette, İkinci Bin Yılın Yenileyicisine ait, en büyük hakikat ve marifet içinde, şeraite noktası noktasına bağlı olmanın ne harikulade misali var!.. Kerametin üstü!..
*
O, Peygamber yolundan kıl kadar dışarıya sekmedi ve yalnız bu sırrı talim etti.
*
Alayişsiz, gösterişsiz, kerametin belirtilmesini hiyanet bilen, şeraitten başka mizan ve ölçü tanımayan, boş ve manasız tek kelimesi ve hareketi olmayan, dışarıdan sarp ve kuru görünüp de içeriden avizelerinin her mumunda bir güneş pırıldayıcı sarayın sahibi, büyükler büyüğü…*

Keşifte, Allahın Resulüne İmam-ı Rabbanî’yi soruyorlar; ve emir üzerine onun “Allah ötelerin ötesinde” düsturunu okuyorlar.

Kainatın Efendisi, bu düsturu üç kere okuyorlar ve buyuruyorlar:

-Ümmetimin içinde var mı onun gibisi?..

Ümmetin, sonsuzluk ümmetinin, Peygamberi gözüyle görenlerden sonra en büyüğü…
*
İmam-ı Rabbanî Hazretlerinden birkaç kol sonra, kurtuluş kervanının kol başlarından olarak gelen Mevlana HAlid Hazretlerinin Farisi Divanından:

“Rabbim;

O sonsuzluk yolcusu,

İlim sahiplerine baş,

Gözle görülmez, akılla erilmez sırlar kaynağı,

İnsanların anlayamadığı, ancak senin bildiğin büyüklerin mazharı,

Köpüren, dalgalanan, yükselen manaların deryası,

Maddesizlik, mekansızlık aleminin şahı,

Nuriyle Hind illerini ışıldatan,

Serhend beldesini; Musa Peygambere Allah kelamının indiği şerefli vadiye çeviren,

Sevgilinin getirdiği dinin ululuğuna sened,

Dibsiz görüş meclisinin ışığı,

Hayal uçmaz yüksekliklere ulaşan,

Dini bütünler ordusunun başbuğu ve eteğindekileri ortaya çeken

Ahmed-i Farukî’nin gözleri nuru hürmetine beni affet!”
*
(Allahım, ben de bu yalvarış hürmetine senden af diliyorum… Mevlana Halid’în eteğini tutanın, eteğini tutanın, eteğini tutanın, eteğinden bir iplikçik tutan ben… Abdulbaki fazıl oğlu Ahmed Necib…)

Mektûbat- İmam-ı Rabbanî
Necip Fazıl Kısakürek

***************************

Veliler Velisi İmam-ı Rabbani


(1967 Büyük Doğuları, sayı; 2, sayfa; 4-5)

Başta, kanıyle olduğu kadar ruhuyla da babasının mirasçısı, Altın Silsile içinde mukaddes emanetin ilk defa baba elinden alıcısı Şeyh Muhammed Masum Hazretleri, hepsi yedi oğul…
Mürakabede kendilerine, Kaadiri nisbetini veren şeyh zuhur edip, omuzlarına Abdulkadir Geylani Hazretlerinin hırkasını koyuyor. Kadirilik feyzi içinde uçarlarken hatırlarına bir incelik geliyor:
-Ben Nakşi yoluna bağlıyım. Şimdi de beni Kadirilik bağının tecellileri sanmakta… Sakın bu hal Nakşi büyüklerini incitmesin?
-O zaman, üzerlerinde ne kadar bağ varsa hepsinin birden büyükleri tecelli edip bir ağızdan hitap ediyorlar:
–Şeyh Ahmed bizdendir!
Ana cadde Nakşilik… Her nisbetten de kendilerine birer yol…
“Bütün yollar Roma’ya çıkar” sözü madde ölçüsüne göre adi bir laftır; asıl bütün yollar ruh yolları, İmam-ı Rabbani’ye çıkar.
Şeyhin uzaktan cazibesine tutulanlardan biri, günlerce yol alıp Serhind’e geliyor. Kasabaya akşam üstü vardığı için şeyhi rahatsız etmek istemiyor ve bir tanıdığının evine misafir oluyor.
Gece, tanıdığıyla şeyhten konuşuyorlar. Meğer bu tanıdık, İmam-ı Rabbani’yi inkar edenlerdenmiş… Kötü konuşuyor.
Ertesi sabah uzakların yolcusu, huzurda… İmam-ı Rabbani Hazretleri, hiçbir söz açılmadan buyuruyorlar:
– Gece, evinde misafir kaldığın adam, sana bizim hakkımızda bir sürü yalan söyledi.
Kendilerine “İkinci Binin Yenileyicisi” ismini veren büyük zat da, başlangıçta inkar edenlerden… Rüyasında kendisine okutulan bir ayet, gözlerini ve ruhunu öyle açıyor ki, İmam-ı Rabbani Hazretlerinin delisi, divanesi oluyor…
Hastalandılar. Ceviz istediler. Bir kab içinde, yanıbaşlarına ceviz konuldu. Elleriyle kabı karıştırdılar ve ancak bir tanesini yediler ve buyurdular;
-Bu cevizleri alın! Hastalara verirsiniz…
Cevizden yiyen her hasta iyi oldu.
Seyyidlerden, Kainatın Efendisine bağlı mukaddes sülaleden birisi, Muaviye Hazretlerine düşmanlık edermiş… Bir gün bu seyyid, “Mektubat” ı okurken orada Muaviye’nin methedildiğini görür ve öfkeyle “Mektubat” ı yere atar.
Aynı günün gecesi, rüyasında İmam-ı Rabbani Hazretleri…Seyyidi kulağından tutmuş, haykırıyor:
-Cahil! Sözümüze ve ölçümüze güvenmiyorsun, öyle mi? Gel, seni ceddin ve Peygamber Evinin temsilcisi Hazreti Ali’ye götüreyim de işin gerçeğini ondan öğren!
-Huzura çıkıyorlar. Peygamber Evinin temsilcisi ve güya kendisine sevgi iddia edilerek köpürtülen Muaviye nefretinin vesilesi, Büyük İmam, buyuruyorlar:
– Sakın Allah Resulünün sahabilerine düşmanlık etme! Peygamber dostlarına çatan ve Şeyh Ahmed’in bu davadaki hak ölçüsünü dinlemeyen, felakettedir.
Peygamber Evinin temsilcisi büyük sahabi, ayrıca İmam-ı Rabbani’ye emir veriyorlar:
-Bu cahil, sözden anlamıyor. Göğsüne vurun da aklı başına gelsin ve tövbe etsin!..
Emir yüksekten geldiği için yerine getiriliyor. İmam-ı Rabbani Hazretleri, Seyyidin göğsüne vuruyor.
Seyyid uyanınca, göğsünde müthiş bir sızı… Açıp bakıyor: Şeyh Ahmed’in yumruk izi… Ve kalbinde derin bir nedamet, yeni bir anlayış ve tövbe isteği…
İmam-ı Rabbani’nin mübarek ellerinden öpmeğe koşan ve bir daha bu eli bırakmayan Seyyid…
İlk gençlik çağlarında yazdıkları üç risaleden sonra, tam olgunluk devirlerinde, yalnız mektup yazmakla, suallere cevap vermek ve hakikati tamimlendirmekle yetindiler.Sonradan bunlar toplanılıp “Mektubat” ı teşkil etti ve insan oğlunun en üstün eseri oldu.
Mektubat üç cilttir ve esası Farsça’dır. İçinde birkaç Arapça mektup da vardır. Bütün İslam dillerine tercüme edilmiştir.
İmam-ı Rabbani’nin anlatılmaz büyüklüğünü yine eseri anlatır.
“Mektubat” ın getirdiği, İkinci Binin Yenileyiciliği çapındaki yenilik “Vahdet-i Vücut” meselesini aklın son haddiyle tesbit etmesi; ve Muhyiddin-i Arabi Hazretlerinin yanlış anlaşılan ve eserle müessiri bir gösterdiği vehmine düşülen “Vahdet-i Vücut” davasını tam gerçeğe bağlamasıdır:
-Allah, ötekilerin ötesinde, ötekilerin ötesinde; ötekilerin ötesinde…
Yani,nerede onu buldum ve teşhis ettim sanırsın, onun da ötesinde, namütenahi ötesinde…
Meşhur düstur:
-Ne ki, o zannedersin; zannettiğin o şey, Allaha perdedir.
Böylece:
-“Heme ost” değil, “Heme ez ost”… “Her şey o” değil, “Her şey ondan”…
– “Mektubat” İkinci Bin Yıla girerken bin bir fesada bulanan İslam hakikatinin en mahrem inceliklerini, İkinci Bin Yılın Yenileyiciği haysiyetiyle billurlaştırmıştır; ve dağılışın, dağıtılışın, kayboluşun, kaybedilişin, son haddine kadar her şeyi merkezde toplamış ve kazandırmış, muazzam eser…
İlahi tecellilere; ve İmam-ı Rabbani Hazretlerinin büyüklüğüne ve derecesine ait bütün ölçüler Mektubat da:
-“Allah bana rahmetiyle tecelli etti; rahmetten başka hiçbir şey göremedim. Kahriyle tecelli etti; kahrından başka hiçbir şey görmedim”.
-Mürid, şeyhine şöyle bağlanmalıdır:
-“Gassal (Yıkayıcı) elindeki ölü gibi”…
-Mihnet ve ıstırap mı dediniz:
– “Mihnet ve ıstırap, aşkın levazımındandır. Çaresiz katlanılacak… Yoksulluk, dert ve gam… Bunlar lazımdır. Dost sevdiğini,kendisinden başka her şeyden kesilmiş ve sıyrılmış görmek ister. Bu makamda huzur, huzursuzlukta; karar, kararsızlıkta; rahat, rahatsızlıkta… Bu makamda nefse çare aramamak, kendisini mihnet ve ıstıraba bırakmaktır ki, devanın tâ kendisi. O zaman da insan, kendisini sevgiliye ısmarlamış ve bırakmış olur. Devlet bundandır. Devlet, ondan ne gelirse razı olup onu kabul etmektedir.”
Yakınlık, sadece yakınlık:
-“Bu yolun divaneleri, elde ettikleri hiçbir yakınlıkla teselli bulamazlar. Öyle bir yakınlık isterler ki, uzaklığa benzer; ve öyle bir visal dilerler ki gurbeti andırır olsun… Yoksa yakınlığa benzer ve visali andırır gurbetlerden ne fayda?”
Ve tek yol:
-“Şerif ve latif mektubunuz, zayıf ve nahif kölenize ulaştı. Sevenlerimiz bilsin ki, Allah ehlinin “Fena” diye isimlendirdiği ve tabii ölümden evvel gelen ölümle ölünmedikçe kuds alemine yükselmek mümkün değildir. Yoksa kalb, batıl dünya mabudları ve nefs putlarına tapmaktan kurtulamaz. İslamın hakikati ve imanın kemaline de eremez.”
En büyük mesele:
– “Vahdet-i Vücut ve Zati tecelli davasının belirttiği nisbetlerle Allah arasında hiçbir münasebet olmadığı, bizce, yakinin yakini halinde sabittir. Hak ehlince çoktanberi bilindiği gibi, ihata ve yakınlık ancak ilimdir; Ve Allah hiçbir şeyle ittihad halinde değildir. Vücudu vacib olanın vücudu mümkün olanla ittihadı muhaldir. Gariptir ki; Muhyiddin-i Arabi ve bağlıları, Allah’a “Mutlak meçhul” derler, onu hiçbir hükümle mahkum bilmezler de, böyleyken Zati ihata, yakınlık ve maiyet ispatına kalkarlar. Bu, büyük bir yanlıştır ve Allah’ın zatını teşhis yolunda yersiz bir cesarettir.”
Nihayet:
-Bu dava, bu fakire pek giran gelmekteydi. Bana en büyük ıstırabı veren bu türlü tevhid ifadesinin verasındaki son hakikati ve o hakikatin ulviliğini henüz kavrayabilmiş değildim. Allaha bütün kalbimle yönelerek yalvardım ki, bendeki ilmi ve şer’i inanış kaybolmasın; ve ben, en ileri keşif noktasından bu inanışı gerçekleştireyim… Duam kabul edildi. Önümde hiçbir hicab kalmadı, hakikat bana olduğu gibi göründü. Gördüm ki, alem, sıfati kemallerin aynalarından ibarettir ve ilahi isimlerin zuhuruna yerdir. Yoksa, “Vahdet-i Vücut” cuların vehmettiği gibi, “Zahir” ile “Mahzar”, “Gölge” ile “Vücut” birbirinin aynı değildir.
Deryadan daha ne göstereyim? Ha birkaç damla, ha dünyanın taşıyamayacağı kadar su…

(11.12.2014)

Kaynak: http://vadetamam.com/2014/12/imam-i-rabani-necip-fazl-ksakurek.html

The post İmam-ı Rabbâni’nin Hayatı appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Merhûm Üstâd Necib Fâzıl

Maddeci şöyle konuşur:

-Artık felsefe devri geçmiştir. Bir şeyi anlamak, onun künhüne nüfuz etmek, fikirle mücerretleri kuşatmak diye (metafizik) bir sıkıntıya yer kalmamıştır. Pratikte, eşya ve hadiseleri tasarruf, onlara tahakküm, onları verimlendirme devri açılmıştır. En iyi anlayış ve tam kavrayış, elektriğin ne olduğunu bilmek değil, onu bir nâkil üzerinde ve bir ampul içinde zaptetmektir. Hiçbir kafa humması, mide gurultusundan daha aziz değildir. Mutlaka mefkûreleştirilmesi gerekli bir şey aranıyorsa o da makinedir.

Ruhçu da şöyle cevap verir:

-İnsan başını fare kafasından ayıran tek haslet ve haysiyet, fikir, mücerret fikir, arayıcı, tarayıcı, çırpınıcı, çatlayıcı fikirdir. İşte bu türlü arayışın yolda bulduklarıdır ki, bugünkü teknolojiyi doğurdu. Fakat durak ve gaye onlar değil, öteler, öteler, ötelerin ötesi ve sonsuzluk… Eğer mücerret fikir olmasa ve herşey hayva­nı bir insiyaka bırakılsaydı, arz cazibesi kanunu bulunur muy­du? Siz, Yirmibirinci Asra doğru sarkan teknik küfür, insan saa­detini, ruhu hadım etmekte arar ve onu bağırsak yoluna doğru iterken, atom bombanızın bile eşiti olamayacağı patlamaya belki Yirmibirinci Asırda şahit olacaksınız!..

[ Îmân ve İslâm Atlası, sh:289, tab’ı:1981 ]

The post Patlama appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

Başında imparator taşıyan ve adı veya vasfı imparatorlukolan ve en bâriz husûsiyyeti de emperiyalistlik bulunan devlet ve hükûmet vâkıası ve şekillerine biz, haçlı dünyâsında, sonra da laik ateist “düzmece düzenlerde” rastlıyoruz… Bize âid ta’birle, müstevlî ve zâlim hükûmet, devlet ve idâreler… Bunların tamâmında da ortak paydanın en ana çizgisi, vahye istinâd etme yerine, beşerîlik; ve o da, nefs emrindeki (akla) tâbi oluş sapıklığı…

Bu i’tibarladır ki, orada, beşer üstü bir murâkabe ve teftişe yer olamaz. Bu olmayınca da, zaman ve mekânı geldiğinde “hesab verme!” diye bir mefhûm, orada muhal… Televizyonlar dolusu “akıl satma tüccarı!” ve etiketli-rütbeli lâf borazanları, durup dinlenmeden bu muhâlin iblisce reklâmı peşindedir…

Bu muhâlin de zarûreten ortaya dikeceği netice, “mutlak adâlet!” denen ve dünyâ seâdetinin de en baş âmili bir cevherden sonsuz mahrûmiyyet!

O adâlet varsa, zulme hayat hakkı olamaz; ve eğer zulm varsa, o adâlete, o haqq verilemez!

Vahy, o “mutlak adâleti”, ins ü cinne indiren gene mutlak hakîkât!

İşte Âdem Aleyhisselâm’dan beri “olukların” birinden akan, bu “adâlet” yani nûr; ve diğerinden akan ise, “zulm!”yani kir…

Bunu, aklî ve nazarî planda beşeriyet inkâr edebiliyor mu?

Hayır, ancak, yine de bu hakîkat yokmuş gibi zulme yani o kire yamanarak yaşamanın iptilâsında kör mü kör ve bir sürü!

Ve o (kir-zulm) adına, ne ideoloji ve doktrinler ve ne felsefe ve kânunlar uyduruldu; ve hâlâ da uyduruluyor ki, işte beşer felâketinin ve dünyânın cehennemî bir hâl almasının biricik sebebi, bu akıl tutulmasıdır…

“Arap baharı!” masalının arka plânındaki global ve diyalogcu şeytanların, Şam ve Tel-aviv şeytanlarına seyirci olma vicdansızlığı ve vampirliği de, ancak böyle izah edilebilir…

Lâkin gelin görün ki, pozitivist ve laik kelleler içün, akıl tutulması bunun tam tersidir… Akıl, vahyin liderliğini kabul etmediği takdirde, zarûrîdir ki, beşerî nefs ve hevâ onu avcunun içine alacak; ve bu gün “eşşek hürriyeti ve şehvetinoktasına!” ve “ayyı odunluğuna!” ve “hınzır encesliğine!”v.s.’ye kadar varan şeytânî sistemlerin ağına düşülecek; ve geberiş, bu yolla ve teknik putperestliğinin can çektirişiyle olacakdır…

Yehûdiyyet ve Nasrâniyyet, bu akıl tutulmasının ortaya çıkardığı mecâzî ma’nâda ve uydurmalar elindeki dinler, daha doğrusu religionlar… Aslı muhâfaza edilemeyen nesnenin elbetdeki ortada görünen vücûdu, onun aslı dışında bir şeydir, işte o kadar!.

“Avrupa medeniyeti!” denilen nesne de, işte aslının kendisi değil, aslının dışındaki bir keyfiyet…

Ne yazık ki, elinde bulunan (vahy) hakîkatı, Tanzîmatçı iblisler eliyle ilk resmî darbeyi aldı… Bunları ta’kib eden Jönlerin, ittihadçıların, meşrutiyetçilerin, cumhuriyetçilerin, dembokratların, halkçıların, darbecilerin ve ABD ve AB taşeronlarının biribirine devretdiği çizgi, (zulm ve kir) hattı hâlinde aynı kirli ve zulm bulamacı çizgidir… Mutlak haqq, hakîkat ve adâlet hattı karşısında, global emperializma zulmünün hâkimiyyet çizgisi…

Bu gün dünyâ denen nesnede bu global zulm, istisnâsız bütün devlet ve hükûmetleriyle iş başında ve can alıp kan dökme iblisliğinde bulunuyor… Buna, dışımızdakilerin hançeresiyle “kültür ve kıymetler emperyalizması” demek de mümkin! İnsî şeytanlar dünyâsına âid “müstevlî istîlâ ve işgâli!”

Buradaki en müşgil nokta, bunun, bu müstevlî istîlâ ve işgâlinin!” görülür, tutulur ve dokunularak hissedilir olamayışı; ve tam tersine, bu sunturlu belânın binbir ambalaj içinde takdimi sebebiyle, topyekûn menfîliklerden arındırılmış ve topyekûn müsbetliklere de kavuşturulmuş olarak, beşeriyete yutturulması, içirilmesi ve yedirilmesi…

Şu insanlık târîhine, T.C. hâkimiyyetinde insan gâitası yedirilen köylüler olarak geçen zavallıların, bilfarz bu yediklerini en mükemmel ve leziz “pasta” olarak telâkkîleri neyse, kültür emperializması denen gâitanın beşeriyete zorla ve zorbaca yedirilmesi de o… Hatta, bundan binlerce defa daha iğrenç ve leke sayılsa yeri!

Dinsizliğin din, medeniyetsizliğin medeniyet, adâletsizliğin adâlet, hürriyetsizliğin hürriyet telâkkî edilmesinden daha korkunç bir idrâk ve telâkkî ucûbeliği olamaz! Bugün dünyâ, ne kadar esef edilse azdır ki, böyle bir tersliği yaşamanın pençesinde kıvranmaktadır. Bu i’tibarladır ki, yokluğu varlık ve varlığı yokluk olarak dayatan dünya kültür emperializması, bu sâik ile insanlığı sürüleştirmenin ve güdümüne almanın ısrarlı zorbası olarak karşımızdadır.

Ne yazık ki, Tanzimât denen o meşhûr (tenzîlât), İslâm âlemini, zikretdiğimiz idrâk ve telâkkîler i’tibâriyle müstevlî istîlâ ve işgalinin (kültür emperializmasının) içine itmiş, o günden beri de bu istîlâ ve işgalden kurtulunamamışdır.

Dünyânın her yeri, bu yok edişden nasîbini almakla berâber, bunu en a’zamî nisbetde yaşayan mekân, hiç şübhesiz Osmanlı bakıyesi olan memleketlerdir. Bunlar içinde de en başda geleni, “mîsâk-ı millî hududları” denen ve haçlı müstevlîlerin çizdiği sınırlar içindeki Anadolu ve Rumeli coğrafyasından ibâret kıt’adır. Devlet ve hükûmet şeklinden, dînî îmân, amel ve ahlâk anlayışına, yazı ve san’at telâkkîsinden âile ve ictimâî hayatına kadar, binlerce değerleri tepe taklak edilen, yakılıp yıkılan, hukuk ve siyâsetinden, iktisâd ve askeriyesine kadar garb cebhesi hesâbına bütün varlığı yok edilip, yerine garb değer ve ölçüleri cebren oturtulan yegâne mekân, işte burası…

Bu gün burada, öylesine karma ve çorba bir değerler hercü merci içine girilmişdir ki, “birlik ve berâberlik!” nâmına hiçbir asgarî müşterek bırakılmamış, binnetîce, devlet politikalarındaki  kavmî ve ırkî ucûbe kıymetlerin koparıp ayırıcılığı, “terör” denilen belâyı kaçınılmaz bir son hâline getirmişdir… Tanzimât denen ve vahyî kıymetlere sırt dönerek Mutlak Hakîkat’a karşı başlatılan resmî ve hükûmet çapındaki “terör!”, her dönemeçde ivmesini artırarak günümüze kadar en üst çizgiye çıkarak gelmiş; ve istikbâlde de hangi mikyâsda seyredeceği mechulümüz olduğu halde, ehâlî bünyesinde kangrenleşmeye başlamışdır…

Hâlâ aklını başına alamayan ve Mutlak Hakîkat olan Dînini değil de, haçlı Avrupa’dan idhâl rejim ve sistemlere gece gündüz zikir derecesinde ve putperestçe tapan, îmân ve beyin yoksulu politikacı gürûhunun bu mutlak bâtıldaki ısrarları, felâketin en büyüğü ve en geberticisi bilinse yeridir…

Merhum Üstâd Necib Fazıl Bey’in buyurduğu gibi:

“- Dostlar, biz, arkamızda yürütmek veya arkalarında yürümek üzere kimleri istiyoruz, biliyor musunuz? Müslüman ismi taşıyanları değil, Müslümanlıkdan anlayanları…” (Çerçeve 2, s: 176,17 Kasım 1950)

(İntişârı: 06.09.2011)

The post “Bize, Müslüman İsmi Taşıyan Değil, Müslümanlıkdan Anlayan Lâzım!” appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(1) 

Ahmed SEYYİDOĞLU 

Gençlik, bir milletin istikbâli demek olduğuna göre, ona en iyi yetişme imkânı veremeyen milletler, kendilerini yaşıyor zannetseler de, artık o milletin ayakda kalabilmesi mümkin görülemez… İslâm Târîhi’ne bakılacak olursa, müslümanlar, gençliğe ne zaman ki i’câbeden ehemmiyeti vermişler, o zaman ve devirlerde en saltanatlı ve satvetli i’tilâ günlerini yaşamışlardır… Bu cümleden olarak, bizim târîhimizde nice genç yaşda devletin başına geçen şahsiyetlere bu yolu açan, onların ehliyet iktisâbına bâdî olan mükemmel (yetiştirilmeleri) bilinmelidir… Meselâ, Cennetmekân Fâtih Sultan Mehemmed Hân Aleyhirrahmeti Ve’l-ğufran Hazretlerinin 15 yaşında devletin başına DEVLET REİSİ OLARAK GEÇMESİ, kuru ve boş bir geleneğin icâbı olarak görülemez… O Murad Hân oğlu Mehemmed Hân, insanı insan yapan mutlak nizâmın, hâkikatdan ibâret hayat tarzı içinde yetişdirildiği içündür ki, bugünkilerin hayâlinin bile varamayacağı bir îmân, akıl, tecrübe, ilim, zekâvet, dirâyet, şahsiyet ve mükemmeliyyet âbidesinden başka bir remz ifâdesi ortaya koymamışdır…

İnsanlığın nefret kutbunu temsil eden vahşî 20. Asır diktatörleri ise, O’nun sâhib olduğu bütün bu meziyetlere tersden ve zıdd-ı kâmil derekesinde mâlik, fir’avn mâdeninde bir zorbalık ve küfür timsâlleri…

Tepeler böyle de, ya etekler?..

Onlar da, emânet aldıkları soy ve kök mahrûmiyyetinin bütün genlerini, emânet edenlerine tam muvâfık olmak şartıyla: Cinâyet, şehvet, servet ve dalâlet oyuncakları… Bugün ise 15 yaşında değil de, üç yaş daha ileride (18 rüşt yaşında) olduğu halde; ve Atamız Fâtih Hân kadar yani 6 lisan bilen, zâdegân, diplomalı, eşşek hürriyetine anırasıya sâhib ve üstelik de “çağdaş!” gençlere bakınız!. Şehvet kısrağı olarak aylarca kullandığı rejim kurbanı ve yine şehvet azmanı o dişisini, testere ile keserek çöp bidonuna atacak kadar aşşağılık ve bel hum edâll, çukur içi çukurda bir cânî…

Bal ile (yetiştirmenin) zaman ve mekânı dün, insanlıkda nasıl zirve yapıyorduysa; baldıran zehirleri ile (yetiştirmenin) zaman ve mekânı olan bugün ise, bütün bunların zırva ve çukurunun çukuru inşâ edilmekde…

“Ey, Türk gençliği!” derken, hangi keyfiyet, hangi keyfiyeti yıkmak ve hangi keyfiyeti inşâ etmek için hedef gösterilmişdir?.. Bunun muhâsebesi yapılmadan, ezberleri papağanca ve kurbağaca ile tekrar etmenin netîcesi, işte bugün dünyânın da gözleri önünde ve agorada sergide… Ne göz ucu ve takdirle bir bakan, ne bir tek müşteri ve ne de bir tek yiyen!.

Dünyâ yehudisi; ve onun, üzerine 2000 senedir eşşek gibi bindiği haçlı dünyâsı, fevkal’âde memnûn ve müteşekkirdir…

“-El müstenidu bi tevfîkâti’r-Rabbâniyyeti Melikü’d-Devleti’l-Osmâniyye…”

İbâresini Devlet armasında taşıyan o Devlet-i Ebedmüddet, yahudinin eli, plânları ve haçlıdan müdevver adamları ile, bundan mahrum bırakılmak üzere 1908 darbesiyle sû-i kasda uğramışdır… Böylece de, (gençliğin yetiştirilme) kaynağı, zirveden zırvaya istikâmet değiştirmek mecbûriyyetine sokulmuş oldu… Hem de en zorba ve insanlık dışı usûllerle… “Laik, lâyık, dembokratik, soslu-yal ve guguk!” nakârâtına dönerek günden güne bataklık ufûneti gibi salaklaşdıran nusûs-ı cumhûriyyeyi, bu gün öz mü’minleri, cumhurlobiyye ve ergenekonya hâline inkılâb etdirerek, iğrenç bir istismâr peşinde…

Merhûm Üstad Necib Fâzıl Bey de:

“-GENÇLİK.. GENÇLİK.. BİR GENÇLİK!”

Diye diye, bir ömür boyu inledi ve bunun çilesini çekdi. Yukarıda zikretdiğimiz gibi, gençlik, istikbâl demekdi; ve ancak, mâzî ve hâli, en iyi şekliyle yaşayan ve yaşatan olması hâlinde bir ma’nâ ifâde ederdi…Gençlik, millet hayâtında öyle bir manivelâ noktasıdır ki, millet içün (ya hayât, ya memât) istikâmeti buradan başlar…

Gençlik ve yepyeni bir NESİL içün, ömrünü zından ve çilelerden ibâret kılan Merhûm Üstâd, bir konferansında hakîkât bestesini şu makam ve notalarla dinletir:

“-…Yobazlık, dîni, kendi nefsâniyyetine indirmek demekse, evvelâ içimizden bunu tasfiye etmeye ve yepyeni bir NESİL meydana getirmeye mecburuz. Ben kendim de dâhil, ihtiyarlarda iş görmüyorum…” 

(DİKKAT: Merhûm Üstad’daki ufka ve mükemmeliyyet aşkına bir bakınız ki, “kendim de dâhil” diyecek kadar hâlis ve pırılpırıldır; ve münekkidi ve muhâsımı geçinen bugünün işporta piyasasındaki beleşçi ve hormonluların, hayâl bankalarıyla bile yetişemiyeceği bir irtifâ kaydeder…)

Üstad Merhûm devamla buyururlar:

“….Evet bir YENİ NESLE muhtâcız. Yontulmuş… (Fidyas)ın elinden çıkan heykeller gibi… İşi, bütün asliyetiyle, saffetiyle bilen, gören, duyan, anlayan bir nesil… İslâm’da pörsümeyen yeniyi, solmayan rengi, geçmeyen anı, hepsini gören ve onun ahengi içinde yuvarlanan bir YENİ NESİL… Ona çalışıyoruz ve inşaAllah muvaffak olma yolundayız… Bir gün o büyük zât, çarşıdan geçerken, dükkâncının biri koşmuş, ellerine sarılmış ve kendisine demiş ki:

“-Dua ediniz efendim, Mu…… ümmeti kurtulsun!”

O da dönmüş ve demiş ki:

“-Sen bana Mu….. ümmetini göster, ben sana aynen kurtulmuş olduğunu haber vereyim. Nerede o?”

“Bu işi marka müslümanı olmakdan çıkaracağız! Konserve kutuları gibi… Kadınların ötesini berisini koyduğu, boş kutular hâlindeyiz. Yaldızlarımız dökülmüş, boyalarımız üstünde okunaksız bir isim var: Müslüman…”

“Böyle Müslümanlık olmaz ve Müslümanlık böyle kaldıkça Allah’dan yardım umulmaz!.. Evet, bir YENİ NESİL… Bu neslin meydana geldiğini Allâh bana gösteriyor. Hatta büyük kudretiyle, daha evvel, ümmidimi bende kapamış bulunurken gösteriyor. Onun için yeni doğmuş bir adam gibi hissediyorum kendimi… Ve bu enerjim ondan ileri geliyor. Biz biliyoruz ki, sonların sonu bizimdir!.. İSTİKBALLERİN İSTİKBÂLİ bizimdir!. Çünki artdığını zannetdiğimiz küfür, (tükenmez pekmezi) tarzında, sulana sulana büyürken, biz pekleşe pekleşe büyüyoruz… Bu bakımdan hiç şübhe etmiyorum ki, istikbâl bizimdir!.. Elverir ki ……. bütün yılgınlık tavrımızı bırakarak şahlanmayı; ve “ben bu memleketin ve târihin sâhibiyim ve onun koruyucusuyum!” demeyi bilelim…”

Üstad Merhûmun şu ifadelendirişi, içinde nice hakîkat, prensib ve formülleri taşıyor ki, bir ömür boyu çekdiği çile ve zından hayâtının çerçevesinden ibaret olan şu ma’na, bize misâlimizi nereden ve kimlerden alacağımızın en som ve nihâî emrini de vermektedir…

Gençliğin bir milletde istikbâli meydana getirdiği, yalınız İslâm Milletinde değil, bütün milletlerde de kabûl edilen bir vâkıadır. Bu i’tibarladır ki, biribirini ifnâ etmek isteyen milletler, hasımlarının gençliğini zehirlemeyi büyük bir harb taktiği ve tekniği olarak da, târih boyunca en mühim bir silâh olarak kullanmışlardır…

Bütün dünyâ insanlığını, kendi tanrıları olan “Yahve’nin” onlara köle olarak yaratdığı inancına sâhib olan yehûdîler, bütün dünya gençliğini müthiş ifsâda çalışırlar… Bunu, “yahudi protokollarına” bakılırsa apaçık görmek son derece kolay ve üstelik de dehşet vericidir… El atdıkları îmânî, dînî, siyâsî, iktisâdî, ictimâî, hukûkî ve askerî, her sâhada bilhassa gençliği soy ve kökünden uzaklaştırarak tam bir mankurt hâline getirmek üzere çalışanlar, artık iğrenç yüzlerini saklayamaz olmuşlardır. Gençliğin büyük bir kısmı bugün seks manyağı ve iman pörsüğü bir paçavra ve kadavra hâline getirilmişse, bunun yüz senelik mes’ulleri elbetde artık besbellidir; ve bunlar, mutlaka hesab da vereceklerdir…

Evet, tam yüz senedir, Anadolu insanını gençliğinden kavrayarak istikbâli meflûc bir yatalak hâline getirmenin plânları, bu memleketde yehudi eliyle ve onun beslemeleri ma’rifetiyle yürütülmüşdür… Nutuklar atılarak binlerce kere söylenib yazılsa da, öylesine çürük ve geberten bir hayat tarzı bu memlekete dayatılmışdır ki, ne emânet ederseniz ediniz; ve hangi birinci vazifen şudur diye esip gürlerseniz gürleyiniz, kalbinden İslâm ve ONUN ALLÂH KORKUSU alınan bir gençlik, (emânetin) ve (vazifenin) ne olduğunu bilemez ki, senin emânetini ve verdiğin vazîfeyi ilelebed muhâfaza etsin, müdâfaa edebilsin!.

Bırakınız ilelebedi, 80 sene içinde döküp saçarak, ortalığı terör belâsına kapdırdı…

Terörü devlet eliyle, askeri üniformalar içinde infilak etdiren bir manzaradan başkasını ortaya koyamadı…

80 yıl evvelin haçlı sürüleriyle boğazına çökülen millete, o sürülerin (AB)si içine girmekden başka çâre bırakılmayan, kahredici bir manzara…

Akla zarar bir “devrim masalı” ve rûha kezzab döken bir “medeniyyet” cinneti…

80 yıl sonra, mâdem onlardan ve onlarla olmak içün yepyeni, sun’î ve hormonlu bir millet olmanın aşkıyla kavrulunacakdı, dün neden (istiklâl senaryolarıyla) yola çıkıldı!?..

Bu müthiş senaryoyu deşifre edecek bir gençlik… Bir gençlik.. Bir gençlik… ÖZÜNÜ bilen, ona dönen, onsuz olamaz BİR GENÇLİK…

Bi avnihî Teâlâ bundan sonra, madde madde ele alarak, neleri, nasıl îmânının bir cüz’ü yapmaya mecbûr bir gençlik görmeliyiz; ve hedefine kilitlenmiş olmanın hatlarını bilen ve bütün bunların bilek ve yumruk sportmenliğiyle şuur tebliğcisi BİR GENÇLİĞİ nasıl yoğurmalıyız, sıra bunda…

Rûh köküyle beden özünü meczeden, insanlık târihinin hasret kaldığı gençlik…

(İntişârı: 02.09.2009)

The post (1) Ey, Büyük Doğunun Müslüman Oğuz Gençliği! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.