“İki ay vardır ki sevâbları noksan olmaz. Bunlar bayram aylarıdır… Biri Ramazân-ı Şerîf, diğeri de Zilhicce ayıdır.”

İzâh: Malûm olduğu üzere bu iki mübârek ayda yapılan ibâdetlerin sevâbları pek çoktur. Birinde oruç farizesi îfâ edilir, diğerinde de hac farizesi yerine getirilir. Bu yüzden müslümanlar birçok mükâfâtlara nâil olurlar. Bir kere Ramazân bayramı namazını düşünelim. Bu ne ulvî bir ibâdettir. Evet… Bir kere düşünelim, Allahü Teâlâ’nın emrine imtisâl ederek bir aydan beri tuttuğu orucu, o kutsî vazîfeyi nihâyete erdirerek bayram namazını kılmak, İslâm şiârını izhâr etmek için câmi’-i şerîfe gitmekte olan bir mü’minin duyacağı zevk ve sürûr ne derecelerde rûhânîdir.

Bu mü’min âdetâ lisân-ı hâl ile diyor ki: Yâ Rabbi… İşte ben aczimle berâber senin mukaddes emrine imtisâlen tuttuğum orucu hitâma erdirdim zat-ı ehâdiyetine ubûdiyetimi arz için senin mübârek ma’bedine gidiyorum, artık beni affet, beni felâh ve necâta kavuştur.

Bir kerede hac vazîfesini düşünelim. Bu ne kutsî bir ibâdet!. İslâmiyetin tuluâ başladığı bir beldede bütün âfaktan gelmiş yüz binlerce ehl-i îmân toplanıyor, hepside birden arafatta bulunuyor, hepsi de Beytullâh’ı tevâf ediyor, hepsi de tevhîd ve tehlîl ile lisânlarını tezyîne muvaffâk oluyor, aralarındaki dîn kardeşliği pek mükemmel sûrette kendisini gösteriyor. Şimdi bu zâtlardan her birinin duyacağı mânevî zevklere nihâyet var mıdır?. Acebâ onun kalbinde inkişâfa başlayan ulvî duyguları tasvîre kim muktedîr olabilir?… İşte bu zâtta Cenâb-ı Hakk’tan afüvlar, keremler niyâz etmiş bulunacaktır. Artık bunların hakkında mağfiret-i ilâhiyenin tecellî edeceğinde kimin şübhesi vardır? Ne güzel ibâdetler, ne muazzam mükâfâtlar!

[500 HADİSİ ŞERİF, ÖMER NASÛHİ BİLMEN, 211. Hadîs-i Şerîf, Sh;143]

The post Bayram Aylarının Sevâbları Noksan Olmaz appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ (Dağıstânî) 

Allah ve Rasulü’nün dîni İslâm ile, resmî ve gayr-ı resmî hoca kılıklı şeytanların uydurup adına da “İslâm!” dediği dîni ayırt etmek ve birincisine îman, ikincisine de redd ve nefy, direniş ve cihadına geçme hasleti, bugünün “müslümanım!” diyen kalabalıklarında ne ilim, ne îmân ve ne de amel çapında görülebilir olmuşdur…

“Uydum arâziye!” diyen bir kavim…

Ramazan ayı, sun’î, hormonlu ve o uydurma dînin reklâmı içün, tam bir panayır hâline getirildi; ve ekranlara çöreklenen şeytanlar da, bini bir paradan “fetvâ!” yumurtlama ve hezeyân gaseyân etme işinde geviş getirmeye sürüldü…

Neyse, bir hafta sonra iftar ve sahurlar bu insî şeytanların tasallut, tegallüb ve tecâvüzünden kurtulacak; ve biz bunu, “Mübârek Ramazân-ı Şerîf’in Kurtuluşu!” olarak selamlayacağız!

Allâh, Ramazân hürmetine topunun da müstehıkkını versin!

“Yol kesen eşkıyânın” en mülevves ve en necis takımları… 

“Müslümanım!” diyen bugünki mahlûk ve adamsa, yukarıda ikiye ayırdığımız o (iki dînin) hangisine aid (orucu) tuttuğunun bile farkında değil… Oruç mu oruç, 16 saat yeme içme, ama her haltı yiyib iç, sonra da (top patlayınca) yumul sofraya ve silip süpür…

Allâh ve Rasûlü’ne âid dînde oruc, namaz gibi, cihâd gibi, nikâh gibi, teaddüd-i zevcât gibi, Cuma ve Bayram gibi, fıtır sadakası ve zekât gibi, ülülemre itaat, bey’at, cemaat gibi, ta’lim terbiye, askerlik, hıfsı’s-sıhha şartları gibi, topyekûn beşerî münâsebetleri tanzîm gibi; hukûkî, siyâsî, iktisâdî ve ictimâî topyekûn nizâmların birlikde meydana getirdiği vahy bütünü içinde, o bütünün her noktasıyla organik ve kopmaz bağlar içinde bir cüz… Bu cüz olmazsa, o bütünün de olamıyacağı bir şart… Nizam ve sistem i’tibârıyle, olmazsa olmaz unsurların bütününden bahsediyoruz…

Oruç, böyle bir (vahy bütünü) içinde, o bütünün lâzım-ı gayr-ı mufârıkı…

Allâh ve Rasûlü’ne âid dîn, işte bu… O bütünden ayrı ele alındığı zaman, orucun, oruç olmakla alâkası sıfır! O bütün de, ona sâhib olmadıkca ma’nâsız bir DİN… Haçlı Avrupa kellesindeki “Religion” aslâ… Ayrıca oruç, hilâl, gurûb, imsâk, edâ ve vücûb şartlarının vücud verdiği bir meşrut… Bel’amların oruca getirdiği izâh hezeyanlarının mutlak ma’nâda dışında bir keyfiyetin sâhibi…

Hoca kılıklı şeytanlara icâd etdirilen ve tâğûtları memnun etmek üzere resmî ve gayr-ı resmî ideoloji haline getirilen uydurma ve adı da “İslâm!” olan (religion) ise, yukarıya aldığımız şart ve vasıfların hiçbirine ciddî bakmayan ve hakîkî dîni ortadan kaldırıb yerine oturmaya dayatılan seküler ve laik bel’amların ürünü…

Îmân ve fikir kanserinin sirâyet hududları üzerindeyiz…

İşte Ramazan boyunca bu dînin reklamını yapan fitnevizyonlar ve oralara çöreklenen boynu ağlâlli, suratı eşşek veya hipopotom derisi kadar tüysüz, kaygan ve lüzûcî, mezhebsiz, kendi teşehhîlerini iki ayaklılara “dîn” diye yutdurma peşindeki iblisleşmiş herifler, mübârek ayı, ayıca hırpalayıp kendilerine benzetmek içün ıkınıp durdular… Bazıları ise, ağlâlsiz ve sakallı olsa da, “ham softa kaba yobaz!” mantık ve karekteriyle, komedyen ahengiyle horuldayıp durdu…

Allâh, “ulemâyı” çekip, lâyık olmayan millet ve kavimlere, haçlı hançeresinden “akademisyen” denen belâyı musallat edince, işte netice… Bir kavme, Kahhâr-ı Zülcelâl’in vereceği en büyük musîbet ve cezâ…

Tefekkür ve incelik hasleti kalmayan, sekülerleşip laikleşmiş bir kavmin bu noktaları anlaması da aslâ mümkin olamaz; ve onlardan bunu beklemenin mantığı da bulunamaz…

Keyfiyet bu kadar düşmüş ve ayak seviyesi altına inmişse, elbetde bel’am, laik-ateist-dembokratik düzen hâkiminin “boşamak istiyor musun!??”  lâfına, “istiyorum!!!” diyen; bunu da, mücerred katolik kilisesinden müdevver tâğûtî kânûnu resmiyet plânında iptâl etmek niyet ve kastında bulunan bir adamın, ağzından çıkan kelimenin sîgasını da aslâ hesâba katmadan ikrâr edişini, karısını bir “bâin talakla!” boşadığı hükmüne bağlayan; ve bütün bunları, namaz niyetini imama uyarak yapan, tahiyyât ve selâmını ise papazın arkasında edâ (!) eden adamın diyalogçu ve “ibrâhimî” ucûbe mantığıyla yürüten; ve bundan da zerre kadar îmân sancısı, hayâ, iffet ve utanma hissi taşımayan; ve şer’î nikâhı, gayr-ı şer’î zemin ve şartlarla ifnâ mantığı taşıyan o herif veya Matiboğlu, bütün bunları, ekranlardan o kavme esrar çektirir gibi çektirecek; ve onları, şer’î (vahye müstenid) sistemin dışına da îmân etdirip, böylece, o tâğûtların da ulûhiyyetine bağlamış olacakdır…

Bir başkası da, Okyanus ötelerinden, “Onlara ruhumuzun güzelliklerini aktarırken neler yapmalıyız?” sualini soruyor ve cevab diye de, “BİR MİKTAR ŞAKLABALIKLARIN BİLE YAPILABİLECEĞİNİ!” ŞAKLABANLIK KELİMESİNİ HUSUSAN KULLANARAK REKLAM EDEBİLİYORSA… (Habervaktim, F. Uğurlu, 9.8.012)

 Ve gene internetlere düşen bir başka konuşmasında,

“-… Ama bir başkası örfâneye “Lâ ilâhe illallâh” ile iştirak etmiş; alır başıma korum onu. Rabbimin hatırına! “Muhammedu’r-Rasûlullâh” demese bile; O’nun hatırına alır başıma korum ben.”

Diyerek, Allâh ve Rasûlü’nün dînini tâ en ana merkezinden (Kelime-i Tevhîdinden) bombalayarak bölüb berhavâ ediyor ve böylece fezaları çatırdatan ve Kainatı patlatmaya kâfî gelebilecek hezeyânları hocayım masalı içinden savurup sıkabiliyorsa; ve peşindekilerde de hâlâ zerre kadar îmânî bir hayâtiyet kımıldaması görülmüyorsa; ve yahudi-haçlı, kardinal ve haham dünyâsı da, bu manzara önünde kendinden geçecek kadar cis-trans olup “doyuma” ulaşabiliyorsa, başlarım böylesine bâtıl ve iblis gâvur dünyâsının kıblesinden…

Ve bel’amlardan, Ramazân vesîlesiyle, daha bitmeyecek kadar mebzul, hezeyan ve nâneler…

Dert, bir kere oruç tutmak olacaksa, bin kere de Ramazân’ı kurtarmak olmalı!

Bir Şevval’in kurtarıcılığı hasretiyle, “kurguladıkları” dînin, açlığa ta’lim etdirdiği açlarının bilgilerine…

(İntişârı: 10.08.2012)

The post Ramazân-ı Şerîf, Ne Olur Çabuk Geç! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed ZIYÂ

.

“EGEMENLİK = HÂKİMİYYET PADİŞAHDA” İFTİRÂSI…

Bu sene 23/Nîsân/2020, Perşembe gününe tevâfuk etmişdir. Aynı zamanda bu gün, hilâli rü’yet etmeden Ramazan orucuna başlayanların takvimlerine göre, Ramazan’dan bir gün öncesidir. Ya’ni bu günün gündüzünde 23 Nisân şenliğini putperestliğe çeviren bir hânede, güneşin batmasıyla Ramazan gecesine girilmiş olunacakdır. Ramazân’ın ilk günü cumâ gününe tesâdüf etdiğinden, ayrıca cuma gecesine de girileceği bir vâkıadır… Bugünün 23 Nisan’larını İslâm muârızlığı ve ataizmaya çevirenlerin şu hâli, 1920’lerle o kadar tezat teşkîl ediyor ki, bu, bir nevi “Zulmet ile Nûr’un” bir ülkenin üzerinde bu şekilde bulunması hâlidir ve pek nâdir görülür!.

23 Nîsân’ı bu sene bu kadar ehemmiyetli kılan sebeb ise, tam 100 sene evvel bu günün “23 Nîsân 1920” olarak târih sahifelerine yazıldığı gün olmasıdır. 1920’de bu gün ne olmuşdur? Wikipedia internet ansiklopedisinin beyânına göre:

“- 23 Nisan’ın Türkiye‘de ulusal bayram olarak kabul edilmesinin nedeni, 1920’de o gün Türkiye Büyük Millet Meclisi‘nin açılmış olmasıdır. Hakimiyet-i Milliye Bayramı (önceleri 1 Kasım, sonra 23 Nisan), saltanatın kaldırılışının ve Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunu gerçekleştiren TBMM’nin açılışının egemenliği padişahtan alıp halka vermesini kutlamak amacını taşırken…” [1]

Bir kere bu ifâdeler tamâmen yanlış olub, târîhî hakîkatları çarptırmıya mâtufdur. Osmanlı târihi boyunca egemenlik denilen hâkimiyyet, hiçbir zaman padişahlarda olmamışdır. Bu, Osmanlı Müslüman Türk idâre sistemi ve DEVLET BAŞKANI olan padişahlarımızı itibarsızlaştırmak üzere ortaya atılan 111 yıllık bir (Mason-ittihadçı, halkçı-kamalist ve çarpık cumhûriyetçi) iftirâsıdır…

Hâkimiyyet, eğer müfteri ve Osmanlı-Selçuklu düşmanı mütegallibe ve devşirmelerin dediği gibi Padişahlarımız ve  Sultanlarımızda (Devlet Başlarımızda) olsaydı, bu iki devlet 1000 yıldan fazla yaşayamaz ve dünyaya mürşidlik yapamaz, üç-beş eşkıyâ önünde dize gelirdi…

YAVUZ CENNETMEKÂN: “BENİM MÜLKİYET VE HÂKİMİYYET (egemelik) HAKKIM VARSA, ALLÂH’IN MÜLKÜNDE ONUN ORTAĞI OLMAM LÂZIM GELİR!”

Müslüman Türk milletinin Sultanları ve Padişahları, Hâkimiyyet peşinde değil (Hâdimiyyet) peşinde olmuşlardır ki, İnsanlık Târîhinin, Peygamberler ve onların ashâbı hâric, en büyük 9-10 hakîkî LİDERİNDEN biri olan Cennetmekân Firdevs-i Âşiyân Gâzî Yavuz Sultân Selîm Hân Aleyhirrahmeti Ve’l-Gufrân Hazretleri, HÂKİMİYYETİN (uydurukçası egemenliğin) kimde olduğunu, bir manzûmesi ile Kâinâtın kör ve sağır suratına yapıştırmış ve hakîkatı, “Millet Hâkimiyyeti” diyerek kendi despotluk ve diktatörlüklerini bu maske ile yürüten cihân sahtekârlarının bir eksiksiz tâmâmına, Şeyhülislâm Merhûm Mustafa Sabri Efendi Hazretlerinin kalemiyle aşağıdaki şekilde FERMÂN BUYURMUŞDUR:

“Milliyyetleri İslâmiyyet’le kaynaşan ve belki milliyetlerini İslâmiyyet içinde eriterek medeniyet ve insaniyete münâfî (aykırı) şevâibden âzâde (kusur ve ayıblardan uzak) ve mühezzeb (doğru ve düzgün) bir milliyet numûnesi gösteren Türklerden murâdım; altı yedi asırlık ömür sürmüş, cihangirlik pâyesine ayak basmış; ve şark medeniyetinin son mümessili olarak her türlü azîmet ve semâhatiyle dünyâya “efendi”lik dersi vermiş olan [şimdi yeni Türkiye’de efendilik sıfatı mülgâdır] Osmanlı Türkleridir. Pâdişâhları (hâdimu’l-harameyni’ş-şerîfeyn) yani iki İslâmiyyet harîminin (Mekke ve Medîne’nin) hizmetkârı olan bu Türklerle, Selçuklu Türkleri, ikisi de dinsiz türklüğü kabûl etmezler, öyle dinden mücerred milliyetin yüzüne tükürmezler.”

“Eski Türk mümessili olan Osmanlı Devleti târîhini çekemediklerinden, ellerinden gelse üzerine hatt-ı butlân çekmek isteyen yeni türklerin bile, geçen makâlemde nakl ettiğim şehâdet ve i’tirâfıyla târih-i umûmînin azîmetlerinden ma’dûd bulunan o büyük Devletin ne kadar dindar olduğuna ve dindarlığı sâyesinde azîmet-i müslimesini mükemmelen hazmederek, sonradan görmelerin, ne oldum delisi olanların Allâh ile rekâbet etmek derecesinde düşdüğü güçlüklere düşmediğine bir misâl olarak, Sultân Selîm-i Evvel’in şu arapça beytlerini nazar-ı dikkat ve ibretle vaz’ edelim:

Müşâru’n-ileyh bu beyitleri, Mısır fethinden sonra söylemişdir. Tercemesi:

“-Mülk ve saltanat ancak Cenâb-ı Hakkındır. Ondan başka, dünyâda herhangi bir emeline zaferyâb olan her fânî mutlaka elindekini geri vermeye mecbûr olduğu gibi, muvakkaten elde etdiği şey’in bilâhare mes’ûliyyetini çekecek ya’ni seâdeti zevâl bulacak ve mes’uliyyeti bâkî kalacakdır. EĞER FARZ-I MUHAL OLARAK, GEREK BENİM VE GEREK BİR BAŞKASININ YER YÜZÜNDE BİR PARMAK UCU KADAR HAKK-I MÜLKİYET VE HÂKİMİYYETİMİZ OLSA, ALLÂH’IN MÜLKÜNDE ŞERÎKİ OLMAK LÂZIM GELİRDİ.”

İşte müfterî, mütegallibe ve asl inkârı içindekilerin, Sultan ve padişahlarımızı küçümsemek ve itibarsızlaştırmak içün ortaya atdıkları iftirâ ve yalanlar böylesine çirkin ve iğrençdir. Cennetmekân Selîm Hân Hazretleri, sadece “parmak ucu kadar hâkimiyyetim yok” demekle kalmıyor, “parmak ucu kadar da MÜLKİYETİM YOK” buyuruyor… Niceleri gibi, “Şu kent benim, şu çiftlik benim, şu gemi benim, şu banka ve paraları benim, o benim bu benim, şuraya heykelimi dikin, buraya büstümü çakın, bana tapın, beni tanrılaştırın!” gibi şirk, lâf ü güzaf, yâve, hezeyân ve hülyâlardan kat’iyyen münezzeh bir Sultân… “Hâkimiyyet ALLÂH’ındır başkasının aslâ olamaz!” diyen, tam bir LİDER, tam bir REİS, tam bir devlet başkanı…

YENİLERİN MEDENİYETİ MASON ŞAPKASI, LÂTİN HARFİ VE KİLİSE (İSVİÇRE) KÂNÛNU…

Merhûm Şeyhülislâm Hazretleri, bugünün her tarafı yalan-dolan, uydurma ve sahtekârlık dolu tâhine ve tarihçilerine karşı, târîhî çarpıcı hakîkatleri şöyle dile getirir:

“Türk milletinin mi’yârını, müslüman Osmanlı ve Selçûkî Türklerinden alarak, onlardan evvelki putperest veyâhud en sonraki hevâperest ve zenperest (kancıklara ve madamlara tapan) türkü kâle almayışım, Türkün târihindeki şân ve şerefinden bugün elde mevcûd lisânına kadar nesi varsa, hepsinin müslüman Türk devirlerine âid olduğundandır. En eski türkün bozkurd masalından başka bir şeyi olmadığı gibi, yeni türkün de âsâr ve mefâhir-i milliyye nâmına bir frenk şapkası ile bir lâtin harfi ve bir isviçre kânûnu vardır.

Osmanlı Türklerinin, Viyana muhâsaralarına bedel, Anadolu ortasındaki mahsûriyyetini (kuşatılışını) ta’kîb eden dünki Sakarya ve İnönü zaferleri bile, şapkalı türkün eseri değildir! Şapkalı türkün, henüz hiçbir devletle muhârebe etdiğine şâhid olmadık. Musul’u bilâmuhârebe (harbetmeden) ingilize verdiğini biliyoruz, başkasından bir karış yer aldığını bilmiyoruz.

Şapkalı Türkiye, İskeçe’li zengin beylerin, paşaların, hacı babaların din ve dünyâca iflâs eden çocukları gibi, eskiden kalanı bitirmiş, yeniden bir şey kazanmamış, babasının ocağına incir dökmekden başka bir ma’rifet gösterememişdir. Türk milliyeti İslâmiyyet’den ayrılmayı kabûl etmediği gibi, Türkün dîni gidince, dünyâsı da kalmayacağına eski zengin İskeçe Türkleri ile yenilerinin hâli arasındaki göze çarpan fark, ma’nidâr bir delil değil midir?” (Yarın Gazetesi, Nr:68 sh.277, Cuma,7/Ağustos/1930—13/Rabî’ulevvel/1339– (B. 309)

Görüldüğü gibi Müslüman Türk Milleti, üzerinden silindir geçmişcesine ezilib yok edilmişdir. Hâlâ daha, binbir dereden su getiren muharrifler, ecdâddan kalan ne varsa, onlara bile tehammül edemeyib en basit ve küçük teferruâtı bile silib süpürmek üzere tahrîbât ve tahrîfâta devâm etmektedirler!

PARLAMENTOCULUK, DÜNYÂNIN NERESİNDE ÇOCUK BAYRAMI VEYA OYUNCAĞI OLMUŞ?

23 Nisan’ın, çocuklarla hiçbir alâkası yok iken, “Çocuk bayramı” diyerek çocuklara “zorla kutlatılması” ayrı bir tedkîk mevzû’u olmalıdır! Biz, bu sene “Corona salgını” sebebiyle mektebleri kapalı olduğu için, “ağızlarının tadıyla bayram edemiyeceklerinden korkan bazı muallim, mürebbî-mürebbiye ve velîlerin düşdükleri vahîm manzaraya” bakmak istiyoruz!

Yukarıda bir nebze temâs etdiğimiz üzere bu sene 23 Nisân, Mübârek Cum’aya ve Mübârek Ramazân’dan bir gün önceye tesâdüf etmişdir… İlk terâvih namazını kılacakları gece, aynı zamanda cumâ gecesidir. Ve bütün dünyâda corona salgını ile mücâdele sebebiyle, 100 sene evvel bugün “Egemenliği, padişâhdan alınarak (!) kendisine verilen halk!”, bütün acziyyetiyle evlerinde hapisdir!

Ne yazık ve hikmetli bir tecellîdir ki, 1920’de “millî hâkimiyyetini (!) kazandığı” o “kutsal günde”, bütün halk evinde hapisdir! 100. Sene-i devriyesinde olacak şey midir bu?!

Ne yapılmalıdır?

Çare aranmış ve çâresi bulunmuşdur: Mâdem bu gün “çocukların bayramı”, o zaman çocukların videoları ebeveyni tarafından çekilmeli ve bu videolar sosyal medyaya yüklenmelidir!… Ve dedeleri, nineleri ile, soyu ve ecdâdı ile, onların giyim-kuşamları ile, hayat tarzları ile, 1200 yıllık MİLLET VARLIĞI ile alay eden, onları itibarsızlaştıran, hakâret eden, “aslını inkâra” varacak kadar nice iğrenç videolar…

Öyle de yapıldı.. 23 Nisan günü sosyal medya, günün ma’nâ ve ehemmiyetine göre giydirilen çocuklar, kamera karşısında şiirler, şarkılar okudular!. Kim bilir anne-babalarını memnûn edinceye kadar kaç tane prova yapıldı!. Öyle ya, çekilen videonun sosyal medyada bütün cihâna gösterilmesine ve çocuğu ile iftihâr edecek ebeveynin egosunu tatmîne lâyık olması icâb ederdi… Çocukları bu yolda provalarla sıkmanın, ebeveyni tarafından baskıya uğramamış gibi olsa bile, toplumdan ve yakın çevresinden alacağı tenkidlerin baskısı karşısında, mecbûren videosunu paylaşmak zorunda bırakılmasının, çocukların körpecik ruh halleri üzerinde bırakacağı menfî te’sirleri, bu işin ehli terbiyeci ve rûhiyatçılardan dinlemek icâb eder… Milyonlarca yavrumuzun zamanları ve ömürleri bu kabil işlerle isrâf edilib yakılmaktadır…

VİRÜS KORKUSU, BALKONLARDAN “KORKMA” DİYE BAĞIRTDI, EGEMEN HALKI EVLERDE ESİR VE HAPSETDİ!

Gündüzünde bu gibi telâş ile vakit geçirmiş olanlar, saat 21:00 olduğunda evlerinin balkonlarına çıkarak, “Kokma…” diye başlayan “millî marşları” okumak üzere sözleşdiler… Cumhurbaşkanı, “sosyal mesâfe kuralını” hiçe sayarak, dünyâya karşı, bir düzine çocuk ile sarayda kamera karşısına geçdi ve çocuklarla birlikde bu marşı terennüm etdi…

Aynı saatlerde şehirlerin hopörlerlerinden “Âkif’in Marşı” okundu… “Millî (!) egemenliğini kazanmış” olan evlerinde hâkimiyyet yerine (corona ESÂRETİ) yaşıyan halkı, “korkma!” diye bağırtarak, aslında korkdukları salgın hastalığa rağmen, Allâh’dan korkmayı hiç hatırlamadan semâya bağırtdılar!…

Aynı saatlerde minârelerin hopörlerlerinden, salgın sebebiyle her akşam okunan mekanik ve mâdenî ve salâ ve ezan zannedilen sesler neşredildi!. Salgın sebebiyle olmasa, Cuma gecesi diye okunacakdı bu salâ… Yatsı ezânına yarım saatden az kaldığı halde sahneye koyulan bu manzara, teessürle tefekkür etmemize sebeb oldu…

Biraz sonra, “100 senedir millî egemenlik sâhibi ve aynı zamanda ev esîri sevgili halk”, yatsı namazına müteâkib, ilk terâvih namazına niyyet ederek Allâh’a olan borcunu edâ etmiş olmanın verdiği yalancı huzûrla istirâhate çekilecekdi!

Acebâ öyle mi?

Böylece 23. Nisan Perşembe günü ve onu takib eden cumâ gecesi, ba’zı gönüllerde hakk ile bâtıl, nûr ile zulmet, neş’e ile kasvetin çatışması yaşanırken, diğerlerinde ise, bunların telbîsi yapılmışdır… İşin en vahîm ve acı tarafı ise, bu telbîsi yapanların şuursuzluğudur!

Nasıl bir dîne mensûb olduklarını ve neye inandıklarını bilmeden yaşayan böyle kullar, namaz da kılsalar, oruç da tutsalar, kendilerini müslümân da zannetseler, onların bu zanları kendilerini kurtarmayacakdır..

HEM ALLÂH’A (!) İNANMAK, HEM TÂĞÛTLARA EĞİLİB KÖLE OLMAK…

Elmalılı Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin, Kur’ân-ı Azîmu’ş-Şân’ın tefsîrini yapdığı “Hakk Dîni Kur’ân Dili” nâm muhalled şâheserinde bu gibilere:

“-Allâh’a az çok inansalar bile aynı zamanda tâğûtlara da inanırlar…”

Buyrulmaktadır…

Bu vecîz ölçü, bilhassa dâr-ı riddede esîr yaşayan müslümanların yolunu dâima aydınlatacakdır..

Dâr-ı harbden daha beter olan dâr-ı riddede, hakk ile bâtıl dâimâ telbîs edilir… Zîrâ vaktiyle o diyârda Şerîatın hükmü ile birrızâ yaşanırken, artık gerek gönüllü gerek zorla orada yaşayan “halk”, mukaddes dîninden dönmüş veya döndürülmüşdür…

O günleri yaşayan selefimiz bu günleri görmekle kimi kahrından felc, kimi şehîd olmuş, kimi de kendisini evine kapatarak toprağa ayak basmamışdır. İ’tirâz ederek cihâd vazîfesini yerine getirmek isteyenler de, tâğûtlar veya onların uşakları tarafından tek tek yok edilmişdir. Böylece selef yok edilince, geride kalanlar, korkularından konuşamaz ve herhangi bir aksülamelde bulunamaz olmuşlardır. Selef ile halefin bağı bu şekilde koparılmışdır.

Çeşit çeşit meyve ağaçları olan bir bahçe düşünelim. Oradaki sıhhatli ve asırlık ağaçların kökünü kurutsunlar. Kökü kuruyan ağaç ne kadar meyve verecek ve verdiği meyve ne kadar sağlam ve faideli olacakdır? O meyvenin çekirdeklerinden yetişecek fidanlar nasıl büyüyecek, nasıl meyve verecek? Böylece hastalıklı bir bahçe meydâna gelecekdir. Bu bahçenin sâhibi, bahçesini kurutanı sevebilir mi? Seviyorsa, burada ya bir rûh hastalığı veya münâfıklık vardır. Veyâ bahçesini kurutanlardan habersizdir…

Kendisi dîninden bîhaber olduğu hâlde müslümanlıkları taklidden ibâret kalan ve asgarî mikdarda bile ma’lûmât-ı dîniyyesi bulunmayan şahısların, “Benim dedem hacı, babam hocadır” diyerek kendilerini kurtaracaklarını zannetmeleri, dînlerini bilmedikleri ma’nâsına gelir. Halbuki icmâlen îmân etmiş bir müslümân yaşadığı müddetce, imânını tafsîlî bir îmâna çevirmek ve bunun içün de İlm-i hâlini bilmek mecbûriyyetindedir.. Amellere taalluk eden ilm-i hâlini bilmeden yaşaması, amellerini ifsâd edeceği gibi, i’tikâdına taalluk eden ilm-i hâlini bilmemesi de, i’tikâdına, îmânına zarar getirecekdir..

Her “müslümânım” diyeni dâr-ı harb olan memleketlerde “müslümân” kabûl etmek, bir “müslümânın” yapabileceği en büyük hatâlardan biridir ki, maazallâh kendisini “müslümânlıkdan” çıkarır…

Korona diye tesmiye ettikleri ma’lûm virüs sebebiyle câmi’lere de gidemez olmalarına rağmen, hâlen Allâh’a şirk koşmaya bütün gayretleriyle devâm edenler, hiç düşünmezler mi ki 100. yılını doldurmakla iftihâr ettikleri şu 23 Nîsân gününde ne olmuşdur?

Allâh’ın Şerîatının, 6 asırdan fazla hüküm sürdüğü şu topraklardan, onun tamâmen sökülüp atılmasına çalışanlar, o günü bir atlama taşı olarak kullanmış, istikbaldeki planlarına varmak üzere onu gözboyamak içün tezgahlamışlardır…

Cum’â günü açılmış imiş! Sarıklı cübbeli hocaların duâlarıyla açılmış imiş! Bu şekilde açılmasaydı, o zamanın nice sarıklı mücâhidleri huzûrunda orayı açmak mümkin olabilir miydi?

İngiliz siyâseti, ittihad terakkî ve halkçı masonlar üzerinden yürütdüğü stratejisini, dünyânın her yerinde olduğu gibi, ileride yapacağı tahrîbâtı, ona tedrîcî bir usûl çerçevesinde el atarak yapmışdır!

“Zehri altun kupa içinde sunan” dünya İngiliz siyâseti, Müslüman Türklere, aslının sistemlerini çirkin ve i’tibardan düşük göstermek içün, onların önüne dâimâ bidâyetdeki keyfiyeti kalmıyacak günleri çıkarır; ve onları, onlara kutsal günler olarak kabûl etdirir!

Aynı politik hesablar, îcâdedilen bir takım günler üzerinden, milletlerin kendi kendilerini değil, Batı’yı (kendilerini) taklid ederek böylece kendileri olmakdan çıkıb, Batılı olmalarının tuzağını hazırlarlar…

Bazı günler “Millî Bayram” adı ile ortaya atılarak, milletlerin hayat iksiri olan şahsiyetleri bu vesîle ile değiştirilmiye çalışılır; ve bütün azâb verici inkilâblar, bu ma’sûm görünen zamanların üzerinde yükseltilir!

BAZI GÜNLER MİLLÎ Mİ ENTERNASYONAL MI, KİM NEYİ NE İÇÜN UYDURUR?

Milletlerin aklı ve şahsiyetiyle alay edenlere sormak gerekir:

“-Çocuklarla hiçbir alâkası olmayan bazı günler, neden “çocuk bayramı” olarak zorlanır; ve hattâ “bütün dünyâ çocuklarına” ithâf edilir?”

Bir tarafdan (millî) diye başlatılan ve sâdece TÜRK çocuklarına âidmiş gibi gösterilen belli günler, sonradan eğer “Bütün Dünyâ çocuklarına âidiyyet kazandırılan” bir keyfiyetle yön değiştirmiye başlanıyorsa, 1920 meclisinin de, sonunda Batılılaşmaların başlangıcına oturtulması gibi, burada da “internasyonalizmaya” açılan bir kapının ilk adımı atılmış demek olur… Bundan böyle de, o günlerin başındaki (millî) kelimesi sâdece adam aldatmak üzere orada bırakılmış; ve muhtevâsı ise, bugünün bazı parti-pırtı ve politikacı-fenizma çevrelerinin “Yerli ve Millî” oluşu veya “Millî Piyango” denen kumarın millîliği kadar millî olmuş bulunur…

(Millî) kelimesi ile, bu MİLLET kadar millîliği ayak altına alınmış başka bir MİLLETE, yeryüzünde raslanabilmesi de imkânsızdır!

Biribirine ters ve her cins ideoloji ile dolu, devamlı BİRİBİRİNİ YİYEN, YOK ETMİYE ÇALIŞAN, AZILI DÜŞMAN BİLEN, FİTNE PÜSKÜREN insanların bir çatı altında toplanması keyfiyeti demek olan Parlamentolar, Müslüman Türkün târîhinde ve mayasında aslâ görülmemiş bir gayr-i millîliğin çarpıcı manzarası değil midir? Böylesine bir politik seviyenin, dünyayı yeni tanımakda olan bîçâre nesillere ve o  çocuklara “bayram yapılması” ne demekdir?. Bu, milleti, çocuklarından başlıyarak soyuna ve öz varlığına ters ve zıd bir yapıya çekerek, onların tamâmen ataları ile alâkalarını kesmeye ma’tûf global bir strateji olduğu düşünülemez mi?.

Her evde mutlaka en azından bir iki tane çocuk olacağını düşünecek olursak, her sene hatırlanarak bayram havasında tes’îd edilen böylesine günlerle, keyfiyeti saklanmak istenen neler vardır ki, virüs tehlikesinin dünyayı sardığı böyle netâmeli bir zamanda bile bu (bayram) telâşı ve mecbûriyeti neyi ifâde etmektedir?  Çocukların ma’sûmiyyeti ve neş’esiyle neyin kamuflesi yapılmaktadır? Bu günahsız sabîler neye âlet edilmektedir?

Ve yine sorulsa yeridir ki, bu haller bir tarafda, niceleri, Ramazân’ı nasıl ve hangi yüzle tes’id edebilmektedir?

Bir kalbde hem neş’e hem kasvet nasıl barınır?. Yahudi-İngiliz Globalizminin karanlığını ve bu 1200 yıllık Müslüman Türklerin nurlu geçmişini kim inkâr edebilir?

Nûrun olduğu yere zulmet girse, nûr orada kalır mı; veyâ zulmetin olduğu yere nûr doğar mı?

Hakk ile bâtıl iki zıt kutub gibi birbirini itmek mecbûriyyetindedir. Eğer birbirlerini itmiyorlarsa bu kalbde bir sahtekârlık ve münâfıklık vardır.

CÂHİLİYYE ÇAĞRISI İLE DA’VET VE DİNİNİ SATANLAR!

Peygamber Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem Hazretleri bir Hadîs-i Şerîfinde, câhiliyyet çağrısı ile da’vetde bulunanların namaz kılmaları ve oruç tutmalarının onları cehennemden kurtaramıyacağını bizlere şöyle haber vermektedir:

“Ben size beş şey’i; cemâat (rûhunu muhâfaza etmey)i, (hükümdarın sözünü) dinleyip itâat etmeyi, hicreti ve Allah yolunda cihad etmeyi emrediyorum. Kim cemâatden bir karış dışarı çıkar (ayrılır) ise muhakkak boynundan İslâm bağını çıkarıp atmışdır. Ancak geri (cemâate) dönmek (hâli) müstesnâdır.

Kim câhiliyet (devri) çağrısı ile davetde bulunursa o, oruç tutsa, namaz kılsa ve kendisini Müslüman sanmış olsa bile cehennem halkındandır.” (Ahmed İbn-i Hanbel) [2]

Bir başka hadîs-i şerîfde beyân edildiği üzere, Rabbim bizleri zuhûr edecek veya etmiş olan fitnelerden muhâfaza buyursun. Sabah mü’min iken akşam kâfir olmakdan; veyâ akşam mü’min iken sabah küfre düşmekden ve az bir dünyâ metâı mukâbilinde dînini satmakdan Rabbimize sığınırız…

“Karanlık bir gecenin parçaları gibi, zuhûr edecek fitnelerden evvel, güzel amellerde bulunmağa koşunuz. Zîrâ o zamân insân, mü’mîn olarak sabahladığı hâlde, kâfir olarak akşamlayacakdır. Veyâ akşamleyin mü’mîn olduğu hâlde, sabahleyin küfre düşecekdir; ve dînini az bir dünyâ metâı mukâbilinde satacakdır.” (Müslim, Tirmizî, Ahmed İbn-i Hanbel, Câmiüssağîr) [4]

————————————-

[1] https://tr.wikipedia.org/wiki/23_Nisan_Ulusal_Egemenlik_ve_%C3%87ocuk_Bayram%C4%B1

[2] http://www.turkcesi.biz/ulumi-seriyye/ehadis/peygamber-efendimizin-bes-emri.html

[3] http://www.turkcesi.biz/manzumeler/ahyed-halidi/sabah-mumin-aksam-kafir.html

İntişârı: 26.04.2020 / 12:33:04

The post Nûr İle Zulmetin Telbîsi… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Merhûm Üstâd Necib Fâzıl 

Ramazanda en nazik işlemlerden birisi Ramazan ile 1 Şevval gününün emin şekilde tesbitinde… Kamerin incecik bir kıl gibi görünüp uçuverdiği gece o ayın müjdecisidir ve bu görünüşün ismi hilâldir.

İslâmın ve bayrağımızın remzi olan hilâli tesbitte dünya üzerindeki Müslümanların gözlerinden başka şahit kabul edilemez. İlim dedikleri hesapların sözde bilgi kibirinden başka mânası olamaz. İlim yanılabilir, fakat göz, görebildiğinde aldanmaz.  Limanı gören gemi kaptanının pusulaya ihtiyacı olamaz. İşi illa hesaba dökmek isteyenlerin inadı, hasta iyi olduktan sonra ilaç vermeye kalkışan (formalite) yobazı doktorun ısrarına benzer. Hesabta “ilmel-yakîn” varsa, görmekte “aynel-yakîn” var… Ve esasen oruç emri böyle başlayıp böyle gittiğine göre yine böyle devam etmesi gerektiğini anlamamak ve dini birtakım ilim kılıklı cehaletlerin emrine vermek ne idraksizlik!.. İşte kötü bid’at örneğinin ta kendisi ve çağ dışı olmak yerine çağ içi en (modern) şekli!…

Ramazanda, ilim dedikleri, hakîkatte birbirinin yanlışını çıkarmaya memur bilgi tezgâhtarlarının hatası şuradan bellidir ki, bir kerecik olsun tayinleri doğru çıkmamış ve bildirdikleri gün daima önceye değil, 1 gün sonraya gelmiştir. Önceye gelseydi, diyebilirdik ki, Müslümanlar hilâli 1 gün sonra gördü; ya evvel görenlerin gözleri neye tesadüf etti? Hilâl yerine bir göktaşına mı? Bu meselede anlayışsızlık yürekler acısıdır; ve Bayram gününedek uzandığı için Müslümanları haram günde bile oruç tutmaya zorlayıcıdır. Eskiden, haberleşmenin zor olmasına ve her mıntıka kendi görgü şahitlerine dayanarak iş görmesine rağmen bozulmayan düzen, şimdi Filipinlerde bile Hilâl görünse bir anda dünyaya yayılabileceği mesut şartlar içinde bedbahttır. Niçin öbür İslâm ülkelerinde ilme itibar yok da bizde var? Zaman ve mekân dışı yaşıyoruz da onun için… Asıl ilim, ilmi anlamaktır.

Hadis emri, “Oruca hilâli görmekle başlayınız ve eğer görmek mümkün olmazsa Şaban ayını 30 gün sayarak ertesi günü Ramazan kabul ediniz!” meâlinde iken, bu işde gayretkeşlik, budala bir nâdânlıktan başka bir şeye yorulamaz.

Havanın açık bulunduğu şartlarda hilâli görmemek mümkün olamaz; bütün dünyada da kapalı olması imkânı düşünülemez… O halde bunca basit bir işde bu gaflet ne demek ola?.. Dünyanın bir yerinde iki Müslüman ve adil şahit “gördük!” der demez gerçekleşecek ve o anda bütün İslâm alemine yayılabilecek bir vâkıa üzerinde bu çekişme abestir.

Şeriatte, mevkiin en yüksek yerine çıkıp göğü tarassut eden iki âdil Müslümanın şahitliği yeterlidir. Ramazan içinde de büyüyen ayın kaçıncı gününü kaydettiği belli olacağına göre Şevval’in ilk gününü tesbit kolaylaşmaktadır. Bütün zorluk bazı kamerî aylarının 29 çekmesinden doğmakta ve bunun çaresi de yine rûyete dayanmakta… O halde?..

Bu şartlar altında Müslüman –Türk’e vazife, intibaksızlık görüldü mü, son günü oruç tutmayıp Bayram çıkar çıkmaz ilk ve son olarak iki günü kaza etmek… Birinde “ya geç kaldımsa?”, öbüründe “ya haram güne tesadüf ediyorsam?” kaygısı…

Bu şekilde rûyet, “Kifâyet Farzı” olarak vâcib…

Siz farz ve vâcible alıp vereceği olmayanlara değil, emriyle oruç tuttuğumuz Allah’ın gösterdiğine göre iş görünüz. Bu bahiste bilgiçlik ve müneccimlik iddialarına itibar olmadığı en eski devirlerden beri İslâmî bir ölçü…

[ İMAN ve İSLÂM ATLASI, Sayfa: 170-171 ]

The post Hilâli Görmek appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Özellikle Ramazan ayının gelmesiyle görüyoruz ki birtakım mezhepsiz, Şia taraftarı tipler çeşitli televizyon programlarında köşe kapmış, Ehli Sünnet’e saldırıp kendi fasit fikirlerini aşılamaya çalışıyorlar… Bu rezilliğin önüne geçmek için neler yapılabilir?

Tabii ki bu cereyanlara, mezhepsizlik ve Şia’ya şiddetle karşı durmakla önünü alabiliriz, ama neylersiniz ki balık baştan kokar… Diyanet İşleri Başkanlığı yirmi küsur sene öncesinden “Kutlu Doğum” diye bir şey başlattı ve bu aynen bugün de devam ediyor; bir takım tepkiler geldi son zamanlarda bu uydurma haftaya, ama geri adım atmadı Diyanet… Sadece bu haftanın ismini değiştirerek “Siyer Haftası” koydu… Diğer taraftan, 1982’ye kadar devam eden temkinli namaz vakitleri ve iftar imsak vakitleri vardı, onu da kaldırdılar. Onda da zaten ısrar ediyorlar, bu şekilde devam edince de milletin orucu boşa gidiyor ve bunların başını Diyanet İşleri çekiyor, haliyle kuyrukları da bir ay boyunca Ehli Sünnet’e saldırıyor… Bunun önlenmesi için Ehli Sünnet hocaların televizyonlara çıkıp seslerini duyurmaları lazım. Türkiye’de dört hak fıkhî mezhepten ikisi, Hanefî ve Şafiî mezheplerine tabi insanlar var, bunların fıkıhlarına göre hareket etmek lazım. Bunlara riayet edilmediğinde tabii bir hayli tahribat oluyor. Birçok insanın ibadetleri güme gittiği gibi itikatları da ne yazık ki bozuluyor…

Mesela geçen televizyonda rastladım, programa katılıyor ve şöyle sorular soruyorlar: “Biz imam-hatip mezunuyuz, mezheplere ne lüzum var?” Yani imam-hatiplerde mezhepsizliğe nasıl izin veriyorlar, burada yetişen insanlar bu fikirlere nasıl kaptırıyor kendini?

Diyanet mezunları okullara öğretmen olarak geliyor, derste ne anlatırsa talebe de onu kabulleniyor; çünkü İslâm’ı bilmiyor, onun söylediklerini İslâm zannediyor… Şimdi ben de o talebe ve onlara bu fikirleri aşılayanlara diyorum ki “Mezheplere ne lüzum var?” diye sormak “İbadetlere ne lüzum var?” sorusu ile aynı manâya geliyor. Mezhepleri kaldırıp atsınlar bir kenara bakalım, ibadeti nasıl yapıyorlar… Mezhep olmayınca ne inanç olur, ne ibadet; mezhepler olmazsa ibadet de olmaz! Mezhepler iki çeşittir; itikad-inanç mezhepleri ve amel mezhepleri… Mesela Türkiye özelinde örnek verirsek; Maturûdî mezhebini ortadan kaldırınca insanlar neye nasıl inanacaklarını bilmezler, mesela Şafiî mezhebini kaldırsak ortadan, insanlar nasıl amel edecekler? Mezhep imamlarımız nasıl iman edeceğimizi ve nasıl ibadet edeceğimizi örgüleştirip bize büyük bir kolaylık sağlamışlar. Bir insan müçtehid ise, yani Kur’an ve sünnetten hüküm çıkarabiliyorsa kendisine göre ibadetini yapsın. Ama bugün o seviyede kimse yoktur, bütün Müslümanları hesaba katarak konuşuyorum. Onun için bilmeyen bir insan öğrenebilmek için bilene sorar, bu tıpkı ibadet ve itikad mevzuunda da böyledir. İbadetini nasıl yapacağını bilmeyen kişi ya bilene sorar ya da fıkıh kitabını açar orada yazana uyar. Dediğim gibi “Mezheplere ne lüzum var?” demek “Dine ne lüzum var?” demekle aynıdır ve bundan daha büyük bir felaket, bundan daha tehlikeli bir söz olamaz.

“Sapık” diye tabir ettiğimiz kişileri 80 Milyonun karşısına nasıl çıkarıyorlar peki, bu bir proje mi?

Tabii bir projedir! Âcizane ben Fetullah Gülen’in bir proje olduğunu, kendi aralarında anlaşamasalar da bize düşmanlıklarında bir olan Batılı ülkelerin ortak bir projesi olduğunu 30 senedir söylüyorum ve yazıyorum. FETÖ hem Hristiyanlık hem de Yahudilik projesidir, dikkat edin bu ikisi de aslında birbirine düşman olmasına rağmen asıl düşmanlarına, yani bize karşı FETÖ silahı ile saldırdılar. Ben bunları söylediğimde “Vay sen nasıl böyle mübarek bir zat hakkında böyle söylersin!” diyerek nice Müslümanlar benim boğazıma sarılmışlardır… Şimdi de ihaleyi başkalarına devrettiler, bu televizyonlara çıkan sapıklar da aynı FETÖ gibi “Allah, Peygamber” diyerek milleti uyutmaya çalışıyorlar. Biz bunların da İslâm düşmanı olduğunu söylediğimizde tekrar aynı tepkiyi görüyoruz: “İyi de bunlar Allah ve Peygamber diyorlar!” FETÖ’den daha fazla “Allah” diyen var mıydı bu ülkede? Dolayısıyla bu bir kıstas değildir. Bu sapıklar “Ben ne Şiî’yim, ne Sünnî’yim” diyenlerin projesidir! “Benim Sünnîlik ve Şialık diye bir dinim yok!” diyenleri eleştirdiğimiz zaman bize diyorlar ki “Kardeşim, mezhep çatışması çıkmasın diye söyleniyor bu sözler.” İyi de dünyada mezhep kavgası diye bir şey yok ki, tarihte de bunu göremezsiniz. Hep tek taraflıdır, hep Şiîler, Sünnîleri öldürmüşlerdir, Sünnîlerin Şiîlere katliam yaptığı vaki değildir, dolayısıyla bu bir mezhep kavgası değildir, Şiîlerin yaptığı katliamlardır. Bakın Osmanlı zamanında bile ne zaman ki Batı’ya fetih hareketi düzenleniyor, Şia hemen arkadan bıçaklama hamlesinde… Dolayısıyla bu gibi sözler Sünnîliği ortadan kaldırma projesidir, bir Amerikan projesidir ve bu hususta Şia da Amerika ile beraberdir.

Bir de DAİŞ gibi Selefî gruplar üzerinden de meseleyi kaşıyıp buradan pirim elde ettiler herhalde…

Efendim, şimdi Müslüman olamayan bir adam çıksa, “Ben Müslümanım” dese ve Müslümanlıkla alakası olmayan işler yapsa, bu durumda İslâmı, Müslümanları mı suçlamak lazım? Elbette ki hayır! Ortaya bir IŞİD çıktı, güya Sünnî olduğunu iddia ediyor ama Sünnîlik adına yapılmaması gereken her ne varsa yapıyor. Bunun Sünnîlik ile ne alakası var, bunun üzerinden Ehli Sünnet’i tenkit etmek düpedüz ahlaksızlıktır! Bir gizli kâfir ortaya çıksa ve Müslüman olduğunu iddia etse ama Müslümanlık aleyhine ne var ne yok yapsa biz şimdi bunun yaptıklarından ötürü Müslümanlara mı yükleneceğiz?

Peki, Ehli Sünnet dışı fırkalara tevessül eden gençleri nasıl kurtaracağız, önlerini nasıl alacağız?

Efendim, şu anda Müslümanlar ve evlatları, sellerin kütükleri alıp sürüklediği gibi Cehennem’e doğru sürükleniyor… Bu selden ne kadar kütük kapabilirsek kâr… Kardeşlerimizi kurtarmak hususunda sadece âlimler, eli kalem tutanlar, ağzı laf yapanlar değil, sıradan her Müslüman mesuldür, görev sahibidir. Kim ne biliyorsa bilmeyene anlatmalıdır, anlatmaktan ziyade telkin, nasihat de önemlidir. Ahir zaman fitnesi olan bu durumdan gemisini kurtarmak isteyen kaptan, hem kendi ibadetlerini yerine getirecek hem de gittiği yol, yol değilse kardeşini oradan çekip alacak, kurtaracak… Bu, insanların keyfine kalmış bir şey değildir, bizzat Allah’ın emridir, yapmayanlar da günahkâr olurlar; emr-i bil maruf’un bizzat takdim edilmesi böyledir.

Ramazan nasıl icra edilmeli, nasıl idrak edilmeli, bu husustaki görüşlerinizi alalım hocam…

Yenikapı’da Ramazan kutlamasından bahsediyorlar, Ramazan Yenikapı Meydanı’nda kutlanmaz, camilerde idrak edilir, Ramazan ibadet ayıdır. Bundan önce de “Ramazan Şenlikleri” diyorlardı, biz hele şükür bu “şenlik” kelimesini oradan kaldırttık. “Şenlik” kelimesini kaldırdılar “Etkinlik” yaptılar, onu da kaldırdılar “Ramazan Coşkusu” yaptılar. Müslüman’ın ruhu Ramazanda coşar, ama ibadetle coşar ve bunun yeri erkekler için mescitler, kadınlar için de evlerinin uygun bir köşesinde ibadettir. Kur’an bilenler hatim indirir, yine bilenler bilmeyenlere öğretir, farz ibadetlerin yanında geceleri nafile ibadetleri yapar, zenginler kurralara, Kur’an talebelerine yardımda bulunurlar, büyükler hayır konuşurlar, gençleri ikaz ederler, her Müslüman birbirine öğütler verir. Böyle bir coşku olur! Şimdi, “Yenikapı’da Ramazan Coşkusu” diyerek tam teravih vakitlerinde, insanlara asıl faydalı olan şeylerden ve yerlerden onları sen al, meydanlara, sahillere çek! Dışarıdan düşmanlarımızın Ramazan’da bizi sözlü olarak kandırmalarına gerek yok, bu işi zaten “bizimkiler” yerine getiriyorlar. Bu İslâm’a vurulan en büyük darbelerden birisidir, yabancıların vurduğu darbeden daha tesirlidir.

Eklemek istediğiniz bir husus var mı?

Müslümanların ahir zaman fitnesine yakalanmamaları için âlim olmalarına gerek yok; babalarından, analarından, dedelerinden ve ninelerinden İslâm’ı nasıl gördülerse ondan şaşmasınlar. Doğru, samimi, halis, temiz İslâm elbette ki onlardan öğrendiklerimizdir. Bu millete Osmanlı zamanında İslam öyle bir işlemiş ki, okuma yazma bilmeyen, cahil olanlarının bile içine İslâm sinmiş. Söyledikleri sözler, onlar farkında olmasalar dahi, ya ayet mealidir, ya hadis-i şerif mealidir, ya bir velinin sözüdür; hiç okumamış cahilin bile ağzından bu sözler dökülebilir, çünkü İslâm bu milletin ruhuna sinmiştir bir kere… Yani, eskiden beridir bildiğimiz meselelerin tersine bir şeyler söyleyenler televizyona çıkıyorsa, biz yine kendi bildiklerimize inanmaya, onlarla amel etmeye devam edelim. 1400 senedir İslâm yerleşemedi de bu ne idüğü belirsiz, cahil ilahiyatçılar eliyle mi yerleşecek, haşa!

Vakit ayırdığınız için teşekkür ederiz hocam.
Yolunuz açık olsun.

Baran Dergisi 542. Sayı

Kaynak: http://www.barandergisi.net/roportaj/ali-eren-hoca-islm-anadolu-insaninin-ozune-islemistir-h2777.html

The post Ali Eren Hoca: İslâm, Anadolu İnsanının Özüne İşlemiştir!.. appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

İsveç Protestan Kilisesi Stockholm Piskoposu Helene Egnell, kilisenin resmi internet sayfasında yayımlanan “Ramazanınız mübarek olsun” başlıklı bir yazı yayınladı!

Aşırı sömürgecilik ve “yemekten” dolayı her biri yürüyen lov gibi olan, obezite ile malûl Hristiyanlara Psikopos Helene, “Bir gün oruç tutup açlığın ne olduğunu öğrenin” diye yazdı..

İsveç Protestan Kilisesi Stockholm Piskoposu Helene Egnell, kilisenin resmi internet sayfasında yayımlanan “Ramazanınız mübarek olsun” başlıklı yazısında, son bir haftada Müslüman dostlarının sosyal medyada yaptıkları paylaşımlarla ramazan ayının başlamasını sevinç ve ihlasla beklediklerine şahit olduğunu kaydetti.

“MÜSLÜMANLARLA İFTAR YAPMALISINIZ”

Müslümanların yemek ve içmekten feragat edip iftar yapmanın sevincini derin bir imanla beklediğini belirten Egnell, yazısına şöyle devam etti:
“Ramazan, paylaşım ve cömertlik ayıdır. Ramazan sadece Müslümanlar için değil, bizim için de bir ruhsal gelişim olabilir. Kütüphanelerde bulunan, ‘Ramazan bir İsveç geleneğidir’ kitabını mutlaka okuyarak Müslümanlar ve ramazan hakkında daha fazla bilgiye sahip olabilirsiniz. Eğer iftar sofralarına davet edilirseniz mutlaka katılıp Müslümanlarla iftar yapmalısınız. Hatta, bir gün Müslümanlarla oruç tutup açlığın ne anlama geldiğini idrak ederek ramazan hakkında daha fazla bilgiye sahip olabilirsiniz.”

(28.05.2017)

Kaynak: http://m.nabizhaber.com/piskopos-helen-birgun-oruc-tutup-acligin-ne-oldugunu-ogrenin-15325h.htm

The post Piskopos Helen; “Birgün Oruç Tutup Açlığın Ne Olduğunu Öğrenin!” appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

1966’lardan beri, DİB denilen yerin İslâmiyyet’e âid hiçbir hususda söz sâhibi olamıyacağını yazar dururuz. Çünki 1924’de, Şer’iyye ve Evkâf Vekâletinin lağvı üzerine kurulan bu DİB denen yerin hakîkati, sosyalist, cumhuriyetçi, dindışı ve Atataparcı Prof. M. Soysal’ın çok doğru dediği gibi şudur: “D.İş. Başkanlığı, dînin, cumhuriyet ilkelerine uygun olmasını sağlayan bir kurumdur!..

Anayasa dedikleri ve tapındıkları, sonra da acıkınca hart diye dişleyib yedikleri put da şöyle diyor: “Di. İş. Başkanlığı yüce din hizmetlerini, anayasanın laiklik ilkesi doğrultusunda yürütür.”

Oha!

Bay GÖRMEZ, kendine göre “yollar icâdetmekte” de mütehassıs görünüyor! Meselâ “Alevîlik İslâmın yoludur, Alevîler Anadolu’nun sâhibidir!” derken, mefhûm-ı muhâlifiyle de “Sünnîlik, İslâm’ın yolu değil, sünnîler Anadolu’nun da sâhibi değildir!” demiş olmuyor mu?. 15 asırdır hangi kellesi sarıklı, sırtı sırmalı kaftanlı, boynu ağlâlli çok şık, Avrupa filintası bir adam, çıkıp da, böyle çok garîb ve acîb lâkırdılar eylemişdir?. Gerçi, reis-i hökûmât Receb Tayyib Başkan, Bağdat’da “Ben, ne sünnî ne şiiyim, ben müslümanım!” gibi bir müsteşrik veya bir ilâhiyyâtçı teorisi ortaya atmışdı! Fakat bu, iki tarafca da rağbete mazhar olamamışdı!. İran ve Irak’da, hatta T.C.’de de şii ahundu Selâhattin Özgündüz nâm adam, gezi parkı ağzıyla Receb Tayyib Paşa’ya verib veriştirmişdi!. Hem de kesici ön dişlerini göstere göstere!. İçimizi dışına çıkara çıkara! Bay Tayyib Bey’in, İstanbul’un o meşhûr meydanında birkaç sene evvel, 10 Muharrem mâteminde: “Sünnînin câferîye, câferinin sünnîye üstünlüğü yokdur!” deyişini de hatırlarsak, bu kabil nevzuhur ibâre ve hükümlerin, büyük bir hakaret olduğu da ortadadır!

Ne mantık ama! Tam T.C. krallarına yakışır cinsden! Tabîb-i Hâzık-ı Müslim-i Âdil Malatyalı Dr. Muhammed Reşad Efendi’nin ta’bîriyle, “T.C. hükûmet Kralı ile bu şehinşâhın şeyhülislâmı, Pırasasör ve Amortisör ve fukahâ-yı asriyyeden Haltettin Haramânî” nâm adamın fetvâları mu’cebince, Paşamızın ağzından, böyle müthiş inciler de cihâna hediye edilmektedir!

İki taraf da, yani şii ve sünnî takımlar, bu takdirde, o lâkırdılardan aslâ memnûn olmıyacakdır!. Ben bir sünnî olarak, benim karşıma geçib “Ben sünnî değilim, senin câferîye üstünlüğün yokdur!” diyen bir adama, bu hakâretini aynen iâde eder; ve Şeyh Zâhid-i Kevserî Merhûm’un “Mezhebsizlik dinsizliğin köprüsüdür!” sözünü, bayram hediyesi olarak takdîm ederim!. Kimin kime üstünlüğü, mezhebsizler tarafından mı karâra bağlanıyormuş?. Böyle ictihadlar (teşehhîler) yumurtlayan şehinşâh ve kral bel’amları varsa, topuna da lâ’net! Kim kime, hangi mezheb diğerine kendisini üstün görüyorsa, bu, hiçbir mezhebsizi alâkadâr etmez ve ırgalamaz! O mezhebsizler, kendini üstün görüyorsa, bundan kime ne?. Ama bunlar ahmakça agorada çalkalanmıya başlarsa, bundan iğtişâş, anarşi ve fesâd çıkar! Aklı olan yarayı kaşımaz, herkese kendi mezhebi doğrudur, kendi mezhebsizliği tatlıdır… Başlardaki adamlar böyle yaraları kaşırsa ahmaklık ederler!

Dembokrat veya bombokrat olanların hangisi hangisine üstündür, bundan biz sünnîlere ne?. Şeye kadar yolları var!. Biz desek ki: “Dembokrasinin i’tikâdî iki mezhebi olan, muhafazakar dembokrat AKP’nin, sos-yal dembokrat CHP’ye üstünlüğü yokdur!” Bay Paşa, acebâ ne kadar memnûn, mes’ûd ve mütehassis olur?!. Kendisine “katil” diyen Kılıçdarzâde, o alevî ve kürt ve 3 mahkum “saylavın” körükçüsü, Şam katilinin destekçisi, Ergenekon yestehçisi adama üstünlüğü yokdur desek, sonra da ehâlînin ekserisi (dembokrasi sandığında), bizim dediğimizi dese, suratının rengini ve nabzının atışını ve tansiyonunun vuruşunu ve Emnânım kardeşimizin gözyaşlarını, şimdiden tahmîn etmek aslâ zor olmasa gerekdir!!!. Kendisine batıracak en küçük iğnesi olmıyanlara, bunu te’mîn edebileceğimizi de, buradan beyân edelim!. Koskoca ve Böyyük Türkiye’nin ve BOB işleri ortağının, başvekâlet makâmından böyle manzaralar aksetdirmesi, tam da darbecibaşı Kinin Paşa’nın yağlıboya fırçasına yakışır cinsden olsa gerek!.

Anınçün, zırt pırt zülfiyâre dokunanların başları, “Gezi Parkı” gibi sıkıntılardan, oraları dolduran donu düşük (pi.lerin) sövüp sayması ve yakıb yıkmasından kurtulmuyor! Hakk sillesinin sadâsı ve devâsı mes’elesi..

Darbeci ve heybeci anayasası, ne diyor demişdik: “Dİ. Başkanlığı, yüce din hizmetlerini anayasanın laiklik ilkesi doğrultusunda yürütür!”

 Oha!

İslâmiyet gibi Allâh Azze ve Celle Hazretlerinin mutlak dîni ve irâdesi, üçbuçuk (ayya.ın) irâdesi demek olan o anayasanın tâbii ve mahkûmu olarak yürüyecek!. Böyle yürümek muhal kere muhaldir; ancak, böyle, ona takılanın sürünmesinden bahsedilebilir!  Bu din, mutlak hâkimiyyeti, bu dîne mahsus kılanların dînidir; aksi halde, o dîne ne kadar nisbet iddiası taşınırsa taşınsın, bu, o dînin nazarında zerre kadar bir kıymet ifâde edemez; ve o dîn, o inancın sahibini kendi içinde bir yere aslâ oturtmadığını da, Âdem Aleyhisselâm’dan beri bütün cihana ilân ve beyân etmektedir…

Dolayısı ile aklı başında bir müslüman, bu DİB denen yere aslâ ittibâ’ ve i’tibâr etmez, edemez. Bay Eygi de etmemeli…

 “Ben laikim” diyen yani “dîni, hiçbir şekilde kânûn yapıcılığımda nazara alamam, alanı da, baş düşmanım olarak süründürürüm!” diyen tam ateist bir rejimin, müslümanların önünde diktatörleşmesi, hem kaçınılmaz bir vâkıa, hem de çok iğrençdir… Diktatör lâfı üzerine hop oturub hop kalkan çanağı kırıklar, asıl diktatorya nedir görmezler de, giderler, şey böceği gibi biribirlerinin şeyini karıştırırlar!

Bu uydurma, doldurma, derme, çatma, çakma ve İngiliz icâdı seminist rejim, dünyânın gözüne baka baka şöyle diyor:

 “- Ben, Müslümanlığın T.C.’den kaldırılması içün Lozan’da batılılara SÖZ verdim.  Sizin her türlü dîn îmân ve amel çizginizi, DİB denen umum müdürlüğümle ben tesbit ve tayin ederim; sarık cübbeli politikacı olan bir adamımla da, sizi temsil statüsünü ben ortaya koyarım… Ramazan’a başlamanıza, bayramlara giriş çıkışınıza, namaz ve imsâk vakitlerinize kadar, hatta istibrâ ve istincânıza değin, ben ne dersem o olur! Câmilerde ayakda bevletmenizi, ürikasit damlalı nurlu veya urlu abdestlerinizi ben kabûl eder ve donunuza koyarım!.

 Ben sizin babanız veya papanızım, beni dinlemek zorundasınız! Önünüze dîn diye ne kadar, ne; ve yem koyarsam, onu, o kadar yemeye mecbûrsunuz; ve fazladan bir dirhem tuz bile istemiye hakkınız yokdur! Sizin topunuz da, gırtlağınızı bana teslim etmiye, benim vasıtamla ateist rejimime köle olmaya m’mûr, mecbûr ve mahkûmsunuz! Dîninizi, Kitâb, Sünnet, İcmâ’ ve kıyâs temelinde değil, benim dembokrasi ve cumhuriyet ilkelerim doğrultusunda, benim çizdiğim çizgiler içinde kabûl ve telâkkî edeceksiniz, işte o kadar! DİB’imin başına geçen her sarıklı politikacım, yüce din hızmetlerini, anayasamın laiklik ilkesi doğrultusunda yürütecekdir!. Bu laiklik, haçlı memleketlerindeki değil, haçlı patronlarımızın Anadolu’da istediği laiklik olacakdır. Bu laiklik öyle olmalıdır ki, Müslümanlığı, her sene biraz daha ılımlılaştırma perdesi altında daha çok aşındırsın!. Hoşgörü ve diyalog, medeniyetler buluşması, Abant’lı kazıklamalar, alevîli açılımlar, kürdî saçılımlarla süslenmiş ve millete tedrîcen zerkedilen bir kıvamda, yani yurdumuza hass bir hususiyyetde olmalıdır… Hatta bu laiklik, Okyanus Ötesinin rahle-i tedrîsinde bulunan Arınç’ımızın dediği gibi, sevgili yurtdaşlarımıza, “Laikliğin yeni tadına varıyoruz!” dedirten Pensilvanya soslu, hasret gideren türden, dakik laboratuvarlarda ve localarda, illimünati terâzilerinde, hatta kardinal asansörlerinde hazırlanmalıdır!  Yoksa, T.C.’den Müslümanlığı kaldıramayız ve Lozan’da verdiğimiz SÖZÜ tutamamış oluruz ki, bu da, bize bütün bu makamları veren İngiliz patronumuza ve onun yehudi tastikçisine ve ABD tatbikçisi global merkezimize ihânet olarak telâkkî edilir; ve gırtlağımıza çökerler, bunu aslâ göze alamayız! Müslümanlık, Anadolu yaylasından, öyle veya böyle, kal-dı-rı-la-cak-dııır!!!”

Yiyene!

Allâh Azze, Ramazan’a ve bayramlara, hacca ve kurbanlara v.s.’ye başlamak içün, “HİLÂLİN RÜ’YETİ ŞARTDIR!”  mı diyor; DİB de, “rasat, hesab, takvim” der, modernizmanın kulu olarak dîn uydurur! Takvimleri, bir türlü aheng ortaya koymaz! Sisi’ci  Suudlu yardakçılar, yani orasından korkan deve çobanları, ABD takvimi kullanır! Veya ABD gâvuru, onları benzetir!. T.C. Deniz Kuvvetlerinde de aynı takvim… DİB denen yer ise, farklıdır; bunlar, 90 sene evvelin Kandilli Rasathânesinde hesâbı yanlış yapan ve devrin putlarına yarı belinden eğilen Fatin Hoca’nın takvimiyle ayar tutturmaya çalışır!

Bu millet bunları biliyor mu, bilmez!. Onlar sâdece, kellesi sarık, sırtı cübbeli ve boynu ağlâlli dembokratik politikacıların mücerred riyâdan ibaret lâflarını duyar; ve bir de Mehmed Şevket Eygi Efendi Hazretleri’nin şu satırlarını (!) “ehl-i sünnet tabletleri” niyetine  hergün bir adet ve aç karnına yutar:

“Bugüne kadar tanzim edilegelen, uygulanan namaz ve imsak vakitleri doğrudur, güvenlidir. İmsak vaktinden sonra yiyip içenlerin oruçları bozulmuş olur.” (31.7.13  milligaz)

 Oha!

1)  Bugüne kadar kim tanzim ediyormuş bunu?. DİB! Neye göre?. Keyfe ve (i.kembeye) göre… “Ehl-i Sünnet” diye mangalda kül bırakmayan merd bir adam, kim olursa olsun, “Bugüne kadar tanzim edilegelen, uygulanan namaz ve imsâk vakitleri doğrudur, güvenlidir!” gibi bir hükmü ağzına aslâ alamaz; bundan Allâh Azze’ye sığınır!.

2)  Eygi’nin ibâresi her kelimesiyle yanlış, bâtıl ve saptırıcıdır. Bugüne kadar tanzim edilegelen, uygulanan (tatbik edilen demek istiyor) namaz ve imsâk vakitleri doğru değil, eğridir; güvenilir değil, aslâ güvenilmez ve gayr-i mu’teber ve gayr-i meşrû’dur (Şeriatdışıdır.) Aşağıda gelecek…

Bu tâğûtî imsâk vaktinden sonra, şer’î imsâk vaktine (fecr-i sâdığa) kadar yiyib içenlerin oruçları da kat’iyyen bozulmaz. Eygi, DİB avukatlığı yapacağım derken, gerçek imsâka kadar yiyen müslümanlara orucunuz olmuyor demiş oluyor ki, bunun altından iki cihanda da kalkamaz! Eygi bunca yaşından sonra din istismarını bırakmalı biliyorsa hakikatı yazmalıdır. Bu ne rezâletdir? Oruçlar bozulmuş olurmuş! Hadi ordan, kendine gel efendi. Sen sabah namazın oluyor mu, bunun derdine düş!  Şer’î imsak vakti girmeden o oruçlara bozulur diyen, oruçla ve müslümanlarla dalga geçib halt etmenin püsküllüsünü yemiş, müslümanlara hakâret etmiş, holiganlık fışkırmış, edebdışı kalmış olur! Şer’î imsâk vakti olan fecr-i sâdığa kadar, 30 mudur, 40 mıdır, o kadar dakika yiyenlerin oruçları da bal gibi makbuldür… Şeriat “yiyebilirsin” derken, iki ayak 20 parmaklı insanların “yiyemezsin” demesi, Allâh Azze’nin Şeriatına kazan kaldırmak ma’nasına gelir…

İmsâk ile sabah namazının başlangıcı FECR-İ SÂDIKDIR; FIKIH VE İLMİHAL KİTABLARI ORTADA… DİB denen yerin imsâk dediği ile Şerîat’ımızın (imsâk) dediği zaman, aynı değil, oranınkisi uydurmadır, atmasyondur, sahura kadar uyumayıb tombala oynayan ve dedikodu ile şeytanlaşan tok sürüleri bir an evvel yatağa sokup birkaç saat uyutma sonra da mesâî içün zombi gibi sokağa salma hinliğidir, keyfe göre din ayarlama cinliğidir ve bilmem ne ve nelerdir… Allâh Azze’nin dini, Elmalılı Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri’nin kalemiyle şöyle buyurur: “Allâh’a îmândan evvel küfre tevbe şartdır. Bu tev benin şartı da tâğûtları aslâ tanımamaya AZMEYLEMEKDİR…” Müslümanım diyenlerin tamâmı da, bu ibâre karşısında boylarının ölçüsünü alabilir; ve kaç paralık “LAİK TAĞÛTLARI TANIMAMA AZMİ” taşıdıklarını görebilirler!. Araziye uyandan müselman olmaz, müsveddeman olur!. Herkes akıllı olsun, azıb kudurmasın! Hesab günü var!

3)  Hiç kimse, tâğûtî imsakla yeme içmenin sonunu sınırlamasın; Şeriat’dan yana, şer’î imsâkı yani fecr-i sâdığın başlangıcını esas alsın… Yoksa encâmı felâket olur, çarpılır ve dünyâdan gebererek gider… Dört mezheb imamından hangisine tâbi’ olunmuş ise, onların “imsâk” dediğine “imsâk” demek mecbûrîdir; bu iş keyfe ve işkembeye bırakılmamışdır. Bilene (müctehide) tâbi’ olmayan, ya kendi işkembesine veya müctehid geçinen bel’amlara ve eşşek sürülerine kuyruk olur! Âyet, hadîs ve icmâ’dan hüküm çıkaracak babayiğit de kalmamış, ortalığı yabânî ısırganlar ve kubur fâreleri istîlâ etmişdir!.

 Her mezheb müntesibi (sünnî mezheblerdekiler), tâbi’ olduğu imâmının, Tefsîr, Hadîs, Fıkıh ve ictihâd usûlleri ile ortaya koydukları esasları kabûle; ve bu istikâmetde Kitâb, Sünnet ve Şerîat anlayış ve îmânına teslîm olmaya mecburdur. Ehline (ümmetin üzerinde ittifâk etdiği müctehidlere) tâbi’ olmayanlar, kendilerini bilir kabûl eden megalomanlar ve işkembesini konuşturan soytarı ve hokkabazlardır… Onlar, isterlerse, İslâmiyyet’in dışında, beğendikleri bir dîne kapağı atabilirler, hatta budizme bile geçib, Nirvana’ya kavuşmak üzere ineğin sidiğini coca kola gibi bu niyetle de içebilirler! Bunlara aslâ ve kat’a karışılmaz! Bunlara, yolda yatan bir hindu ineğine bakar gibi de kimse yampil yampil bakamaz! Bunlar, sonuna ve donuna kadar “dembokratik özgür ve özgûre öküzler olub!” hür ve hürre de olamazlar!

4)  Mezheb imamlarına tâbi’ olmayanlar veya, “bilen ve müctehidlik derecesine eren” bu imamlara ehemmiyet vermiyenler, kendi hevâ ve heveslerini din edinen, mezhebsiz haşerât ve böcekler, İslâmiyyet’in iç fitne ve kanser hücreleridir… Bunlar, ne kadar âyet, hadis de okusalar, pırasasör rütbeleri gibi tâğûtî dereceler de taşısalar, echel-i cühelâ olmakdan kurtulamazlar; ve bunlar, gerçek müslümanların meclisinde, ağızları bile açtırılmayacak olan gizli ve sinsi dîn düşmanlarıdır… Kitâb, Sünnet ve İcmâ’dan, ceffe’l-kalem ve işkembesinden hüküm çıkaran mahlûklar, Kur’an-ı Mübîn ta’biriyle “Kasvereden (aslandan) kaçan zebralar (yaban eşşekleri)dir…”

5)  DİB denen yerin, ne mezhebi vardır, ne meşrebi ve ne de mesleği… Bol bol teşehhîleri, tecezzîleri, bölücülükleri, kavuk sallayıcılıkları, “evet efendim, kerâmet buyurdunuz!” diyerek, âmirleri adamların önünde iki katlı 4 büklüm oluşları, uydurmaları, nabza göre şerbetçilikleri, tansiyona göre şıra ve boza tıkıştırmaları v.s. leri vardır…

6)   Yardakoğlu veznindeki bazı sâbıkları diliyle: “Artık dîni ve dindarlığı, geçmiş dönemlerde yazılmış kitabların satırları ve formatları içinde değil, dünyâya bakarak çizmek ve ona göre inşa’ etmek istiyoruz!” diyen ve 15 asrı ve aslını bu derece hoyratça ve utanmadan inkâr eden (!) başkanları da vardır!. Dünyânın hangi çukurundaki kabukluların neresine bakarak (dîn!) yazıb çizeceklerse!. Peygamber Aleyhisselam’ı, sahâbîleri ve 15 asırlık Allâh dostlarını tep; ve bu dünyâ şeytanlarına bakarak “dîni ve dindarlığı yeniden uydur” yaz ve çiz!. Zerre kadar, akıl, îmân ve edebi olan böyle bir manzara çizebilir mi? 

7)  DİB denen yerin imsâk hurâfesine, Eygi gibi, Cübbesi meşhur ve kürkü önünde giden, komedyen ve papa-ğan herif de şerîk oldu! Bu da öteki gibi şıracı-bozacı şâhidliğine soyundu! Ruh üçüzleri olan Altıayılı ve Yardakçı ile, Ramazan Karagözü ve Hacivatını oynatırlarken, bu cübbesi meşhur ve önünde giden papa-ğan,“Diyânet imsâkı erken yaptırıyormuş diyorlar, ne zararı var? Haa fecir  girmeden namaz kılınıyor derlerse, Maliki mezhebinde câiz!” gibi, telfikçi oyunbazlıklarına bile cür’et edebiliyor…Lâfa gelince ise, bu tipsiz tipler, telfîk soytarılığına da karşıdırlar!!! Telfikçi Haltettin ile gûyâ tepişirler! 

8)  Bilen bilmiyen de, Hazret-i Papa-ğan böyle söyledi; ve Mâliki mezhebinde fecr-i sâdıkdan evvel sabah namazı kılınıyormuş deyib bununla amel ederse, sadece yatıb yuvarlanıb, hacıyatmaz gibi kıç üstü oturacakdır!..

9)   Vakit, namazın şartıdır. Umûmî kâide ise, “şart olmadan meşrut vücûd bulmaz” kâidesidir… Ulan molla, ulan dümbüllü, ulan papa-ğan, vakit girmeden namaz kılınır mı?. Oha!.

10) Mu’teber ehl-i sünnet Şerîat ve Fıkıh Kitablarına mürâcaat etmeden, yehûd ve haçlı ruhban sınıfı gibi kim işkembesinden din uydurursa, Allâh ona lâ’net etsin!

11)         Mâlikiler, fecrin tuluundan evvel namaz kılıyor hergeleliği yapana, bir tek misâl olmak üzere, “al kitab, oku!” deriz! “Kitâbü’l-Fıkhi Fî Mezâhibi’l-Erbaati” nâm kitabdan okuyalım:

 “- Mâlikîler: Sabah namazının iki vakti vardır. Birisi ihtiyârî, diğeri de zarûrî. İhtiyârî vakti, fecr-i sâdıkın doğuşundan başlar, âşikâr isfâra kadar sürer (ya’ni bir ışıklanma vaktine kadar ki, onda, orta halli bir göz ile üzerinde çatı olmayan bir mahalde yüzler âşikâr görünür ve onda yıldızlar kaybolub görünmez olur). Zarûrî vakti ise, ihtiyârî vakti müteâkiben güneşin doğmasına kadar olan vakitdir.” (Tab’ 1971, cild 1, sahife 159)

12)         Ulan papa-ğan Yobaz! Ulan YALANCI, DOLANDIRICI! Hani Mâlikilerin fecirden evvel namaz kılması burda?. İbâre ortada, “fecr-i sâdığın doğuşundan başlar” denmiyor mu, her iki halde de başlangıç, fecr-i sâdık olarak zikredilmiyor mu? Sen de, elindeki kitab neyse göster; ve aksini yazdığını görelim! Ulan bu kitabsızlık amma da moda oldu çıkdı! Delîl diye bir kitâb göster, işkembeni değil!.. Ulan bu din, senin babanın oyuncağı mı?. Köpeksiz köy bulub, sakal cübbe, ense kulak, şalvar göbek,  herşey denk, değneksiz gezeceksiniz öyle mi? Allâh Azze’nin dînini az bir semen karşılığı satanların, nasıl belâsını bulduğunu bilmez misiniz? Gene bir gün deliğe sokarlarsa, Fetulla’nın eteğini değil de, şeyini öpsen çıkamazsın, seni o da kurtaramaz!

13)        DİB de, Eygi de, Büyük Osmanlı Fakîhi Merhûm Muhammed Zihni Efendi Hazretlerinin “Ni’met-i İslâm” nâmındaki muhalled eserinden hecelerlerse, börkenekden değil, kitabdan (fıkıh ve ilmihâlden) konuşmayı belki öğrenirler. “Sabah namazının vakti: Fecrin tulûu ki, fecr-i sadıkın tulûudur. Sabaha karşı aydınlığın ufk-ı şarkîden yayılmaya başlamasıdır.” (Tab’:1979, sahife:128)

DİB denen yerin imsâkinde, bu “AYDINLIĞIN UFK-İ ŞARKÎDEN YAYILMAYA BAŞLADIĞINI” GÖREN KİM, NERDE BU ADAM??? Ortalıkda zifirî karanlıkdan başka hiçbir şey yok, nerde kaldı ki fecr-i sâdık!.. Kör müsünüz be uydurukçu herifler, ufk-i şarkî 7 kat bohça içinde sarılı değil, çukurdaki şehir içinde isen, çık bir tepeye bak, keçileri kaybedenler gibi sen de kaybeder bulamazsan, bir çoban bul, ona sor!!! Cübbesi, kendisinin önüne geçen şarlatan, “bunu herkes göremez, ihtisas ister!” gibi hezeyanlar savuracağına, açar fıkıh kitablarını okur! Orada “Şeriat’ın, herkesin kolayca bulacağı ve göreceği işaret ve amâreler üzerinden bunları müslümanlara bildirdiğini!” de görür!..

Bizim delîlimiz, herkesin de çok kolay bulacağı “şu kitabdır” diyoruz, okuyalım ve okutalım: “Şâri’, orucu sâbit olan ve ebediyyen değişmeyen bir emâreye ta’lîk etmeşdir. Bu ise, hilâlin görülmesi veya müddeti otuz güne tamamlamakdır. Müneccimlerin sözü ise, her ne kadar ince kâidelere binâ edilmişse da, ekserî zamanlarda re’ylerinin ihtilâf etmesi delîliyle gayr-ı münzabıt (düzensiz) olduğunu görmekdeyiz. Müslümanlar üzerine farz-ı kifâye ile farz olur ki, oruç tutmak ve oruç yemek işini anlamaları için, Şa’ban ve Ramazan’ın 29. gününün güneş batımında hilâli görmeye koyulsunlar.” (Kitâbü’l-Fıkhi Fî Mezâhibi’l-Erbaati, 1976, cild 2, sahife 25) 

Bunu sindiremiyen olursa, onun gözüne de Ömer Nasûhî Merhûm’un satırlarını sokarız:

“- Ramazân-ı Şerîf ve bayram yapılması için nücûm ilmine vâkıf, adâletle muttasıf muvakkitlerin sözlerine mürâcaat edilib edilmeyeceği hususunda beyne’l-fukahâ iki kavil vardır. Ekseriyete âid ve essâh görülen kavle göre, bunların bu hususdaki sözleri kabûl edilmez. Hattâ bir müneccim için bu bâbda yapdığı hesâb ile kendisinin de amel etmesi câiz değildir. Vâkıa riyâzî hesablar kat’î ise de, bu hesabları yapanların hatâdan masûniyyeti kat’î değildir. Bu cihetledir ki, takvimler arasında dâimâ ihtilâf görülmektedir. Maahâzâ her yerde böyle ince hesablara muktedir zâtlar bulunamıyacağından, bunların sözlerine mürâcaat lüzûmu, bilhassa bâdiyelerde ve müteferrik halde yaşayan müslümanlar için meşakkat u müşkîlâtı mûcib olur. Halbuki Şer’-i Şerif, bu hususda kolaylık göstermiş, bir Hadîs-i Şerîfde: “Hilâli gördükden sonra oruç tutunuz, hilâli gördükden sonra iftar ediniz, bayram yapınız. Size hava kapalı olunca da Şa’bân’ı otuza ikmâl ediniz.” diye buyrulmuşdur.

Demek ki Şâri’-i Mübîn, orucu, ebediyyen tegayyür etmeyecek sâbit, basit, herkesce tefehhümü kâbil bir emâreye bağlamışdır ki, o da hilâlin görülmesidir.” (Büyük İslâm İlmihali, 1955, sahife: 372)

Büyük Şeyhülislâm, Merhûm Mustafa Sabri Efendi Hazretleri de, “Orucu emreden, onun nasıl ve neye göre tutulacağını da emretmişse, artık bunun karşısına takvim, hesab ve rasat ile çıkmanın abesliğinden!” bahis buyururlar… Mercimek kadar aklı olmıyanlar da, Cenâb-ı Hakk’a kudurub kafa tutmaya kalkarlar ve: “Bizim hesâbımız, takvim ve rasadımız, senin hilâl demenden bize daha sağlam geliyor; biz, bu teknoloji ve internetoloji ve fitnoloji ve puştoloji devrinde, müsaadenle orucu ve imsâki ve fecrin hesablarını, herhalde kendimiz yapacak rüşde ermişizdir!!!” derlerse, onlara da bu dembokrasi ve bombokrasi devrinde, çağdaş ve haltettinlik müctehidler deriz!. Türkçesi, bunlar, bize göre uyduruk pırasasör takımları ve “hastirlik!” piç kurularıdır…

Ey, uyuzlar dünyâsı! Rasat, hesab ve takvim ortaya çıkmadan, sahabîler; ve İran’daki, Mısır’daki, Yemen’deki, bâdiyedeki, dağdaki, çöldeki, ovadaki, yayladaki ve köydeki müslümanlar, bu hilâl ve imsâk işini nasıl hallediyorlardı?. Zerre kadar beyniniz kalmadı mı? Sizin onlarla, 10-15 asırdır böyle yaşayan selefimizle teârüz etmekden zerre kadar utanmanız kalmadı mı?. Sizin, onların îman, amel ve ahlâkının milyarda birine mâlikiyyetiniz hanidir?

Ey, zibidi dünyâsı! Ey, Allâhın dinini beğenmiyen soytarı yobazlar! Ey, modernizme karşı lâflar edib, sonra da modernizmin kıçını öpen eşşek sürüleri! İşi zormuş gibi gösterib, milleti, haçlılarda olduğu gibi kucağınıza düşürmek için “ruhban sınıfı!”  icâd edecek; ve halkı, onların kuyruğuna mı takacaksınız?.

Merhûm devam eder: “Güneşin doğmasından evvel şark tarafda zuhur eden aydınlığa fecir ve gurubdan sonra garb tarafda görülen aydınlığa da şafak denilmektedir. Fecrin, oruca göre imsâk vaktini ve namaza göre de sabah vaktini ta’yîne yardım etdiği gibi, şafak da akşam ve yatsı namazları vakitlerinin ta’yînine medâr olur. Fecrin tulûu, oruçda imsâkin mebdei olduğu gibi sabah namazının da başlangıcıdır. Şafağın gaybûbeti ile de akşam vakti sona ermiş ve yatsı namazının vakti başlamışdır.”(sahife: 129)

Ulan yobazlar! Sabah namazının ne zaman başladığını öğrendiniz mi? Zamâne muhtîleri! İkiyüzlüler, mürâîler, çift şahsiyetliler, sûret-i hakkdan görünen palyaçolar!

 14)        Her yerde kolayca bulunabilen, “Büyük İslâm İlmihali” nâm  Ömer Nasuhi Merhûm’un kitabından da kitabsızlara iyi dersler verilir! 1955 baskı ve sahife150’den: “Sabah namazının vakti, ikinci fecrin doğmasından güneşin doğmasına kadar olan müddetdir, ikinci fecir, sabaha karşı şark ufkundan yayılmaya başlayan beyaz bir nurdan, aydınlıkdan ibâretdir. Bununla sabah vakti gerçekden girmiş olur. Bu cihetle buna fecr-i sâdık denir.”

Hani, bugün ilân edilen tâğûtî imsak vaktinde şark ufkunda aydınlık? Bre sağır, dilsiz ve körler! İslâmiyyet’i ne hallere sokdunuz, beş bilinmiyenli muâdele (denklem) gibi; veya yahudi saçı gibi karmakarışık edib çıkdınız!.Şeytânî politika ve hesablarınızın Allâh bin belâsını versin!. Fâtih Cennetmekân İstanbul’u kuşatmış, içerdeki lâbis-i libâs-ı katrânî cenâbet papazlar, “melekler erkek mi dişi mi!” mevzuunda gırtlak gırtlağa… Bizim sarıklı, suratsız ve soytarı, iç papazlar da, “DİB’in dibi kalaylı, yok parlak, yok cilâlı, yok doğru, yok güvenilir;  ve o Allâhsız pırasasörün dediği uzun mu kısa mı, yuvarlak mı yassı mı, bilmem ne mi?” derdinde!. İslâmiyyet gibi mutlak hakîkatın “YASSAH!” olduğu bir mekânda, o papazlar gibi yiyin biribirinizi, derinizi yüzün emi!

15)         Kitâb’a mürâcaat etmeye, müteaffin (işk….lerine) müracaatı tercih eden, cübbeli cübbesiz, sarıklı külâhlı ve bilmem neli, fahrî cumhuriyet şeyhülislâmları (!) acebâ zerre kadar hayâ edib, Millet-i İbrâhim’den afv talebi ile, Allâh Azze’den de tevbe ve istiğfarda bulunacaklar mıdır? Ne gezer, fir’avn gibi azgın nefislerin “gezdirgen ve kemirgenleri” hiç buna yanaşırlar mı? Sonra karizmaları çizilmiş, şöhret-i kâzibeleri ezilmiş, rant muslukları sıkılmış, sinsi modernizmaları oralarından kıstırılmış olur!

16)         Çünki, “bugüne kadar bu tanzîm edilen ve uygulanan namaz ve imsâk vakitlerini”, Fatin Hoca nâm adamın, 90 yıldır Kandilli rasathânesi tanzim ediyor! İnkilâb kânunları, bu işi oraya vermiş!  DİB denen yer de, buranın uyduruk rakamlarını, Şeriat’ın tanzîmi olarak değil, Kandilli’nin tanzîmi olarak millete dayatıb dayanıyor! İkisi de, resmî, LÂİK (dinsiz) devlet dâiresi!. DİB’i de, Lozan’da SÖZ verenlerin rejimi dayatıyor!. Hulâsa kumpas dört dörtlük!

17)         Şeriat, neye göre “namaz ve imsâk vakitleri tanzim edilecek!” diyor,  DİB neye göre, Şevket Eygi neye göre, pırasasör hergele neye göre, papa-gan komedyen neye göre, çıtlak, cırtlak ve çatlak cerrâhî takımlar ve ekran şeytanları neye göre, (Öner Tombul İğrençer) gibi ucub putu zibidiler neye ve nereye göre?.. DİB, Kandilliye göre, Eygi DİB’e göre, öteki it, vehhâbî çöl tilkilerine göre, sakallı komedyen bir diyânete bir mâlikilere göre, ötekiler işkembeye ve DİB’e göre! Zavallı ehâli de, bu şıracı-bozacı şâhidlerine göre!. Ortalık toz duman…

 Şerîat ise, “Kitab, Sünnet, İcmâ’ ve Kıyâs-ı fukahâya göre” diyor… Tabii zerre kadar aklı olan, “Şeriat’a göre ne ise odur, gerisi şeytan pisliğidir!” der, oruç ve namaza, iftar ve sahura, imsak ve fecire öylece devam eder; ve modern şeyhülislâm müsveddelerinin topuna da, mübârek Ramazân-ı Şerîf’de, bir güzel ve temiz, (has..r) çeker, o kadar… Bu ne rezillikdir, ey Allâh’dan korkmaz kuldan utanmazlar!.. “Kitâb ne derse odur!” diyen, ara ki bulasın!

18)         DİB’in şâhidi, bozacı-şıracının şâhidi misâli Bay Eygi ve o papa-ğan herif; ve o, bu!. “Sabah namazının ve imsâkin başlangıcı FECR-İ SÂDIKDIR!” BUYURAN Allâh Azze’nin SON ŞERİATININ şâhidi kim?. “Ehl-i Sünnet!” diye avaz avaz bağırtı ve çayırtının altında yatan, Şeriat’ın değil de, DİB denen ve cemaziyelevveli ve kökü belli yerlere şâhidlik etmek midir? Oranın avukatlığı, Eygi’nin, o komedyen herifin ve benzeri çıtlak, cırtlak ve çatlak ve (Öner Tombul İğrençer) gibi “Ben Allâh’dan korkmam, ben Allah’ı severim!” diye göğsünü yumruklayan ekran şeytanlarının uhdesine mi tevdi’ edilmiş!?.

“Cenâb-ı Hakk yarın olacağı bilmez!” diyen zındık zibidi, DİB’in açığını ortaya koyunca, oranın haltını hasıraltı etmek; veya, bir bâtıla karşı diğer bâtıla “doğrudur güvenlidir!” demek, hangi İslâm îmânının eseridir? Dünyâya böyle bir İslâm gelmiş midir?. Zamana ve zemine uydurarak, Müslümanlığın esaslarını oyuncak edenlerin encâmı mutlaka berbatdır, biline…

 O pırasasör soytarı, 1924’den beri ortada dal dingil duran DİB’e,“Kral çıplak!” demek istedi, ancak beceremedi! Ve, “kıralınızın kıçı ve orası görünüyor!” dozu ve üslûbuyla yüksekden havlayınca, üstelik bu soytarının cür’et ve zındıklık atışları da çok fazla şeytânî olduğundan, öteki hödük takım ve taklavatlar, kralın etrafında toplanıp onun belden aşağısını örtmek üzere krallarına DON oldular!. Hepsi bu! Biz de, açık ve sarih, dobra dobur aynen öyle diyoruz, ancak biz, Osmanlı torunu olarak hakîkatı haykırıyoruz: “Ulan zibidiler! Kralınız çıplak, hem de dal dingil, üstünde yırtık pırtık, moda ve mostralık ve kotdan bir şortu bile yok!..” Kralınızın da, topunuzun da………………………

19)          Ecdâd-ı etrâk, “Kökü bozuk ağacın, dalında sağlam meyva aranmaz!” derken, Bay Eygi, DİB’den, hangi olgun armutları toplamanın hayâlleriyle meşgûl ve meşbû’ bulunuyor acebâ?. Diyânet’de, yarım asır evvel tercümanlık yapmanın hatırı mı yüksek, yoksa Şeriat’ın hatırı mı?. Bunca tenâkuz, teârüz ve tezatlar içinde, çalakalem, düşünmeden ve mu’teber Şerîat kitablarındaki esaslar nazara alınmadan, hevâ ve hevese göre yazılan yazılar, insanın başını belâya sokar! Ortaya binlerce İslâm anlayışı ve tefrika çıkarır ki, bunun adı, en necâset (bölücülük) ve ahmakça bir din düşmanlığına müncer olmakdır… Cumhûriyetin DİB’i değil, Osmanlının son asır ulemâsının “DİN ANLAYIŞI!” esâsın esâsı yapılmadıkça, kendinizi ne kadar müslüman zannederseniz zannedin, reformist, laik ve seküler münkirler olmakdan kurtaramazsınız ve kurtaramıyacaksınız!. Bu hallerinizle bilmem neyin esfeline kadar yolunuz var! Bu herifleri bazı saf hocaların “müslüman!” yerine koyarak muhâtab almaları da, bir başka cinâyet ve gabâvet ve hatta ihânet!. Müslüman, kâfirle mü’min, îmanla küfür ve hakk ile bâtıl arasındaki çizgiyi apaçık gören adam demekdir!. Yoksa, ikisini karıştıran adamdan müslüman değil, eşek ahırı bile olmaz!

20)         Bay Eygi, DİB’e âid “namaz ve imsâk vakitleri doğrudur, güvenlidir!” derken, kendisini hangi memleketin şer’î başkâdîsı veya başmüftîsi sanmaktadır?. Ona bu “doğrudur, güvenlidir!” hükmünü verdiren hangi “icâzetli” geçmişi veya geleceğidir?. Şeyhülislâm Merhûm Mustafa Sabri Efendi Hazretleri, “D. İş. Riyâseti, düşmanlarımızın tarafındadır!” buyururken; orayı tezkiye etmek, M. Ş. Eygi Efendi Hazretlerinin uhdesine, her İslâm bakıyesi memleketin başındaki gâvurları “Ülülemr” diye müslümanlara kakalıyan N.Kıbrisî Şeyefendi Hazretleri tarafından mı tevdi’ edilmişdir? Bu ne mes’ûliyyetsizlik, bu ne cehâlet, bu ne (M. Görmez’lik) ve ma’nevî duygusuzlukdur!?

21)         Namaz ve imsâk vakitlerini “tanzim eden mıntıka,” Fatin Hoca denen adamın 90 yıl evvelki (bozuk) ve yalan yanlış hesablarını, her yıl kırık plak gibi dünyâya i’lândan hayâ etmiyen DİB denen yer olduğuna göre; Eygi, hangi delillerle orayı tezkiye edib, “doğrudur, güvenlidir!” diyebiliyor?. Bir tarafdan o DİB denen yeri “AB normlarına göre hadis kitabı basmıyorlar, hadislerin gavur ürkütenlerini mevdû’ diyerek ayıklıyorlar, falan yerin müftü yardımcısı karı câmilerden kadınlar kısmının perdelerini kaldırıyor!” gibi ayağa kalkıyor, bir yandan da böyle ve yukarıda da nicelerine temas etdiğimiz uygunsuzluk ve yamuklukların sahibi bir yerin “namaz ve imsak vakitleri doğrudur güvenlidir!” diyerek müslümanları o laik bilmem neye bağlıyor!… Yahu “laiklik ilkesi doğrultusunda” iş yapma vazifesi yüklenen bir yerin, hangi hükmü ve bilmem nesi keenlemyekün değildir?. Akıl ve mantık fukaralığı bu kadar olur!. Müslümanların velâyetini ve itaatini üzerine almak bu kadar ucuzladı ve müslümandan bilmem laikler (ateistler) üzerine el mi değiştirdi?!. Allâh’ın âyetleri ortada iken, bu ne çılgınlık ve dengesizlikdir?

22)         Biz de diyoruz ki, o bilmem ne pırasasörü itin, “Allâh Azze ve Celle, istikbâli veya yarın olacakları bilmez!” diyerek nasıl zındıklaşdığı ma’lum. Ancak, o kefere ve fecere insî şeytanın, “imsâk” noktasında dediği, bir noktasıyla DİB’in dibine edici cinsden!. Güldürü ustası, Çıtlak ve Çatlak takımlarının ve Eygi’ninkiler, tamâmen yanlışdır!. Klüp holiganlarının takım tutma manyaklığı gibi, bir müslüman da, nasıl falan ite karşı falan fiti tutar???

23)         O Allâh’sız kızıl kâfir, “DİB, millete fazladan oruç tutduruyor, erken imsâk yaptırıyor!”diyor… Bu sonuna kadar “Kralınızın orası burası görünüyor!” demekdir!. Fakat soytarının verdiği fecir saatine iştirâk edilemez; bu, fazla kırkbayırdan sıkma!. DİB ve Eygi mürîdânı millet de, illetleşirse, erken imsâk eder!. Böyle olmasının oruca zararı var mı, yok… Dileyen, fecr-i sadıkdan 3 veya 5 saat evvel de imsâk eder, hatta hiç sahura kalkmasa bile orucu maalkerâhe câizdir! Ağzına fermuarı çeker, buna karşı hiç kimse bir halt yiyemez!. “Sahura kalk ve bir bardak su iç, sünnetdir!” demenin ötesinde, herkes susar!

24)         Ancaaak, hiç kimse de, girmeyen şer’î fecri, girmiş gibi göstererek,  halt edib YALAN söyliyemez!. Uyduramaz, göz külliyemez, üçkâğıtçılık yapamaz, fırıldak çeviremez… Kuyrukçuluk yapamaz!. Kendisini şer’î mes’elelerde dosdoğru olmanın mahkûmu ve mecbûru, nâmuslusu, iffetlisi ve izzetlisi ve Allâh korkulusu bilmeyen adamlara müslüman mı denir; yoksa, Allâh Azze ve Celle Hazretleri’nin dînini oyuncak eden münâfık mı denir, bunu da îmânı olanlar hükme kavuştursun!

25)         Allâh Azze ve Celle Hazretleri, iki damla sudan yaratdığı, iki ayak, iki kulak, iki göz ve iki diz verdiği, 20 parmaklı mahlukâtına, o iki gözü, hilâl yerine, kalsiyum karbonatdan ibâret duvardaki, kandilli veya DİB kağıdına veya takvimine baksın diye değil; gökdeki (hilâle) ve şarkdaki (fecr-i sâdığa) ve merciine ve Hâlık’ına baksınlar diye vermişdir!. Osmanlı’nın Tanzimât sonrası takvimleri de, şer’î fecr-i sâdığı gösteriyorsa eyvallâh! Onları da masonlar, jön piçler ve hılâfet düşmanı zındıklar yamuk yumuk yapmış ve yazıp çizmişlerse, topunun da, takvimlerinin de canı cehenneme…

26)         Eşşekle müslüman arasındaki fark, eşşoğlu eşşeğin şeytanı görünce anırmaya başlaması, Âdemoğlu müslümanın ise, gökdeki hilâl ve fecr-i sâdığı v.s.’yi görünce, YARADANININ KUDRETİNİ DEVAMLI İSTİDLÂL ETMESİ; VE TAKLİDDEN (haramdan) KURTULARAK İSTİDLÂL FARZINI EDÂ ETMESİDİR…Böylece de, haramdan uzak durmak!. DİB, Eygi ve ötekilerin topu da, şıracı-bozacı şâhidliklerine devam etsinler, calsium carbonatlı duvarların sıvasına (takvimlere) baksınlar! “Saatli Maarif Takvimi” gibi takvim sahiblerinin hangi tür acemler olduğunu bilmelerine rağmen… Hakk’ı söylemiyen ve kabul etmiyen, inâdı kavî adamların, bilmem nereye kadar yolları var…

27)         Nice hoca kılıklı insî ekran şeytanları da, mübârek Ramazân-ı Şerîf’i,  kibir, ğurûr, riyâ, hevâ ve hevesât, şehevât, rant ve üçkâğıtçılıklarına öyle âlet etdiler ki, Allâh cümlesinin de müstahık oldukları cezâyı âcilen versin!. İftâr ve sahur programı diye karşılarına cadaloz bir veya iki, bazıları üç-beş, karı mı kız mı belli olmayan makyajlı, şehvete bulanmış ve kafadan hörgüçlü, lâ’neti müstehık ekran teşhircilerini oturtub, onlarla din perdesi altında resmen geyik mahabbeti (gâvurca flört) yapmak iğrençliğinden bile hayâ etmediler!. Artık iftâr ve sahurlar bile belden aşağılar içün vesîle ittihaz edilir oldu ki, topunun da Allâh belâlarını versin…

 Hele “Sefâî Devirtici!” gibi, iki avradı (ret tv’de) son günün akşamı karşısına oturtub, o iki dişiyi baygın bakışları ile esir alarak, öylesine bülbül gibi bir şakıtması (!) vardı ki, herhalde meleklere kadar kâinâtın lâ’neti oraya yağmış olmalıdır!. DİB denen yer, kendi dişileri ile nâmahremler arası ihtilata önayak olmakla da, essebebu ke’l-fâil sırrınca, bütün seyyiâtın bir mislini sol omzuna iyice tepeliyordur! Bu kabil insî şeyâtîn, nice haramlara mubahmış havası vererek, hem kendileri irtidâd ediyor, hem de milleti çürütüyorlar… Nâmahrem avratların zarûretsiz ihtilâtı, zarûrât-ı dîniyyemizden olarak HARAMDIR… Bunu inkâr veya mubah addetmek, veya bunda şek ve şübhe etmek, bu erkek ve dişi bilumum zombileri dinsiz etmiye kâfidir. DİB, bu hususda ağzını açmıya da şer’an sâhib-i salâhiyyet değildir… Çünki fetvâ usûlüne göre, fetvâ mercii de aslâ olamaz… Mezhebi olmıyanlar, evvelâ mezheb disiplin ve usûlüne girmiye mecburdurlar… Fetvâ işi, usûlü çerçevesinde olarak sonra gelecekdir…

28)         “DİB denen yerin namaz ve imsâk vakitleri doğrudur, güvenlidir!” demek içün, o adamın çarpılmakdan hiç korkmayacak kadar kör kütük câhil; ve eline ömründe bir kere bile ilmihâl kitabı almamış olması gerekmez mi? Meselâ, ikindi namazının vakti girmeden namaz kıldıran DİB denen yerde, hiç Allâh korkusu var mıdır? İkindi namazının vakti, Şerîata göre (fıkıh müdevvenâtına bakılsın), fey-i zevâl üzerine cismin gölgesi, cisim boyunun iki katı olarak eklendiğinde girer!. Ömer Nasûhî Merhûm’dan okuyalım: “Öğle namazını herşeyin gölgesi fey-i zevâlden başka kendisinin bir misli olacak zamana kadar te’hir etmemeli, ikindi namazını da, herşeyin gölgesi fey-i zevâlden başka iki misli olmadıkca KILMAMALIDIR. Başka bir ta’bir ile öğle namazını asr-ı evvelden önce kılmalı, ikindi namazını da asr-ı sânî olmadıkca KILMAMALIDIR.” (A.g.e. S: 100)  

29)         Bilfarz, cisim 68 cm, fey-i zevâl 22 cm olsun… Gölge, 2X68+22=158 cm olunca ikindi girer. Pekiy, gölge 105 cm olurca borazanlarla  ikindi okutmak, hangi yahudilikden “esinlenmek ve besinlenmekdir?” Bu hesâba göre Yalova’da bir saate yakın boynuz veya borazan misâli yehud aletli gürültüyaparlarla,  elâleme namaz vaktini duyurduğunu zanneden adamlara ne diyeceğiz??? Elektriklerin, tam bu esnâda da kesildiği de oluyor! Buna bir de davulcu gürültüsünü zammedin! Manzara, Bremen Mızıkacıları’nı hiç de aratmıyor! O iki ayak, iki kulak, iki göz ve iki diz sâhibi adamlar da vatandaşlarına “hizmet ve iftâr vermekle!” meşgûl… Yaşasın işkembe cumhû..yeti!

 “DOĞRUDUR GÜVENİLİR!” takımlarını sevsinler!. Biz ise, sâdece OHA deriz!. “ASR-I SÂNÎ OLMADIKÇA İKİNDİ KILINMAMALIDIR” diyen de, kendi müftüleri ve DİB başkanlığı yapan bir zât!..53 yıl evvel Eygi’nin âmiri, merhûm Ömer Nasûhî Efendi!. Şimdiki sarıklı politikacılar, Ömer Nasûhî Merhûm’dan daha DOĞRU, GÜVENİLİR VE MU’TEBER ise, Eygi, Âhıret’de de onlarla haşrolsun!. Kime vefâ ve sadâkât, onunla haşr ü cemâat… Yahu tecrübesi elinizde, kör müsünüz, hilâl orda, fecir de orda, ikindi gölgesi de önünüzde, kitablar da ortada!. İblis gibi temerrüd edenin canı cehenneme…

30)         Üslûbumuza takan olursa, herkesin anlıyacağı dilden konuşmak ve yazmak şiârımızı tekrar beyân etmekle iktifâ eyleriz!. Ahmed Zıyâüddin Gümüşhânevî (Kuddise Sırruh) Hazretlerinin “Allâh içün öfkelenmiyene hiçbir ameli fâide vermez!” buyurdukları da, Bedir’in neşretdiği “Câmiul Mütûn” nâm eserde kayıtlı… Bu eseri şîrâzesinden çıkararak tercüme ve neşr edenlere de bir gün sıra gelecekdir sanırım!!!

31)         Allâh Azze ve Celle Hazretlerinin Şerîat-ı Garrâ-yı Ahmediyye’sini, iblisliğinden kim istismâr eder, dembokratik popolitikasına kim basamak kılar; veya oyuncak ederse; veya O’nu bozmak içün parmağını veya gözünü oynatırsa, Allâh’ın, meleklerin, enbiyânın, evliyânın ve topyekûn ins ü cinnin ve mâsivânın lâ’neti, onun veya onların üzerine olsun!

(İlk intişârı: 02.08.2013)

The post Dib De, O Vehhâbîmeşreb Pırasasör De, Şevket Eygi De, O Komedyen Hoca Da Hakk’ı Söylemiyor! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Dr. Malatyalı Muhammed REŞÂD

‘Acebā kaç kişi bir mes’elede, “Haqq bu tarafdadır.” derse, haqq o tarafda olur? Meselā “Ramezān ayı şu güne qadardır ve o günden sonra bayramdır.” diyen qafa ‘adedi, ekseriyyeti bulduğu zemān, ramezān öylemi ta’yīn edilmiş olur? Ya re’y sāhibinin parası çoksa? Ya ona re’y veren milyonlarca adam varsa? Ya re’y sāhibi zāt veyā zevātın istiqāmetlerine şahādet etdiği söylenilen türlü keşfiyyāt, ilhāmāt, martavalāt sāhiblerinin ‘adedi, gökteki leş kargalarının ‘adedinden fazla ise? Ya re’y sāhibinin arqasında devlet varsa? Ya o zātın fikrini destekleyen papaz okulları, ilāhiyyāt, imām-xattāb oqullları varsa? Bunca milyon adamın hatā etmesi mümkīnmi? “Müslimānların hattā ibrāhimī dīnlere bir şekilde mensūb olanların hoş gördüklerini tanrı da hoş görür, öyle ise yetmiş milyon qafa bir şekilde hareket etdiği şekli tanrı da hoş görür! O, hoş-görülü tanrı daha doğrusu “hoş-görü tanrısı”dır” Hoş-görmese inanmayacaqları tanrılarının adına lat, uzza emsāli hoş-görü tanrısı demişsek bunu da oylayın bakın ne çıkacak? Mevzu’ sıfat-ı ilāhīde isābet ve hatā değilmi? Demokrat tanrı, lāik tanrı, diyānet tanrısı, türkiyelilerin tanrısı… Halkımız; tek devlet, tek millet, tek takvim, tek bayram, tek diyānet, tek dalālet düstūru ile yaşayan bir ğarīb halkdır. Bunların başına mustafa qamal gelir, -giderken ağlarlar-; bunların % 90 ı “12 eylül anayası”na qabul re’yi verir, -gülerler-; bunların %52 si AKP ye, geriye qalanlarının neredeyse temāmı ondan bed-terine re’y verir, -şimdi güler o gün gelince ağlarlar- ve lākin bu halqın -istatistiklere göre- %80 i oruç da tutar. Bu halqın hatā etmesi mümkīnmidir?

Her sene ru’yet-i hilāl içün boş tepelere, yüksek binālara çıqdığım zemānlar zihnim, ‘arz etdiğim suāllerle meşğūl oluyor. “Necāset yeyin ey halqım! Milyonlarca sinek hatā ediyor olamaz.” kelām-ı kibārı zihnimde uçuşuyor. Belki de 80 milyon adam veyā sinek bir prensip veyā prensipler etrāfında ittifāq ederek halt ediyor, dalālete düşüyor, günāh-ı kebāirden olan cürmi işliyorlar. Bunların oruc tutduğu veyā bayram etdiği gün RasūlUllahın şeriātinde bayram veyā ramezān değilse? Bu insānlar, topluca oruç yedi ve oruc tutmaq haram olan günde oruc tutdu iseler, başlarındaki salāhiyyetsiz adamları göstererek ve onların muqallidi olmalarını behāne ederek ma’zūr olabilirlermi?

Her türlü fıqh, hadīs, tefsīr ma’lūmātı, eslāfın yazdıkları, modernist mezhebsizlerin yazdıkları bir tarafda dursun: Şāyet bu diyānet ve benzerlerinin i’lān etdiği, polinezya ve şilinin cenūbunda vuquu mümkīn ru’yet esāsında oruç tutub bayram etmek dīn idiyse, polinezya ru’yetinden dāimā bir veyā iki gün sonra arabistānda ru’yet eden RasūlUllah sallallahu ‘aleyhi ve sellem, -hāşā- hatā etmişdi. Çünki onun gününde de bugünki şeklde polinezyada hilāl göründüğü hālde o zāt-ı şerīf kendi ‘arzında göründüğü zemān oruc tutmuş ve bayram etmiş idi. Ya o zāt hatā etdi ya bunlar, ya’ni diyānet ve ona tābi’ olanlar…  [bk. www.moonsighting.com/1432shw.html]

Etrāfdaki qalabalığın ‘ameli farqlı olunca ğayrı-ihtiyārī bir tereddüd hāsıl oluyor. Bu qadar insan hatā üzere olabilirmi? Saqın kendi rūhī marazlarımla ‘alāqadār olaraq ‘aqsine hareket ediyor olmayayım? Bir ‘amelin ‘aqsini veyā düzünü ne ta’yīn ediyor ‘acebā? Meselā sürümüze ittibāen bir şekl üzere ‘amel etsem, bu “düz”mü olacaqdı? ‘Aqlım az evvel sorduğum suāli sormayacaqmıydı? Mes’ele, ma’lūmāt noqsanlığı, muhākeme zaafı, rūhī zaaf olabilirmi? Bütün bir qalabalığın ‘aqsi istiqāmetde hareket etmek hazz veriyor olabilirmi? Saqın; “rūhī marazımmı var? muhākememde zaafmı var? ma’lūmātımmı noqsan?” suāllerini soruyor olmamın kendisi, bir ‘ārızadan, beni sürüye rağmen doğru hareketi işlemekden alıkoyan şeytānīlikden neş’et ediyor olmasın? Sürüye ittibāen hatā üzere olmanın şeytānī huzūrumu, sürünün ‘aqsine faqat isābetle hareket etmenin huzūrsuzluğumu? Bir kelli felli baş bulsam da ona boynumu versem. Beni güdse, “oruç böyle tutulur, ru’yete lüzūm yok, bana uy, cennete gireceksin, Peygamber bugün yaşıyor olsa benim gibi nāmussuz heriflere uyardı dese. Ben de inansam. Ulu şeyhim, hocam, komutanım, emīrim sana uydum, huzūr buldum. Artık oruç yesem de cennetlik olacağım. Gördüm ki senin gibi nāmussuz, sayısız adam var.” desem nasıl olurdu?

Bu mes’elede istiqāmet üzere olmaq, başqa mes’elelerde istiqāmet üzere olmaq demek değil faqat şāyet Müslimānlıq iddiā eden bir kimse bu mes’eledeki tavrını īzāh edemiyorsa, alın o herifi oturduğu postdan aşağı. ‘Oruc ahkāmından ilm-i hāl seviyyesinde haberdār olmayan adamdan ‘ālim, şeyh, emīru’l-mü’minīn olmaz amma ilāhiyyātcı, müteşeyyix, parti reīsi, baş-nāzır, baş-papaz olur!

Ru’yet-i hilāl mes’elesi, oruc mes’elesi aslā küçük mes’ele değil. Bu mes’ele buz dağının ucunda, altda yatan derin, müdhīş marazlardan haber veren bir mes’ele. Ru’yet-i hilāl mes’elesinden girib modernizm dīnine, o bātıl dīnin islamist mezhebine ve bu mezhebin türlü meşreb ve mesleklerine intiqāl etmek mümkīn. Cenāb-ı Haqq, Müslimānlara rahmet eylesin.

Türkiyede ru’yet-i hilāl mes’elesini mevzu’ edenlerin ilklerinden biri olan Ahmed Selāmī Bey’in teşebbüsü olan bu mecmuāda yazarken ‘aqlıma, “Kaç kişi yazdıqlarımızı okur? Kaç kişi hilāli ru’yet ederek ‘amel eder?” suālleri gelmişdi.

Ve min Allahi’t-tevfiq.

(İlk intişârı: 31.08.2011)

The post RasulUllahın –hāşā- Yanlış Günde Oruç Tutması Haqqında appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.