Merhûm Üstâd Necib Fazıl 

Gençler!..

Ayasofya üzerinde çok laf ettik! Ama lafta bile onu tasarruf edebilmiş, mülkiyetimiz altına alabilmiş değiliz!

Bana öyle geliyor ki, yalnız manayı anlasak, yalnız onu yerine getirebilsek, Ayasofya’nın kapıları sabır taşı gibi çatlar, kendi kendisine açılır. İsterse açılmasın; ondan sonra herşey, küçük bir tatbikat işinden ibaret kalır.

Biz kimden, neyi istiyoruz.

Yemen’den Viyana’ya Fas’tan Kafkasya’ya kadar en aşağı 10 milyon kilometre kare bir zemin üzerinde… Evet, böyle bir zemin üzerinde… Atalarımızın… Ata derken halimize bakıp başımızı doğduğumuz nur insanların… Tohum atarcasına her tarafa serptiği kubbelerden birini… 700 bin kilometre kareye indikten ve bu halin ismine millî kurtuluş dedikten sonra… Evet, bütün bunlardan sonra… Toprağı kaybedilmiş kubbelerden birini mi istiyoruz?

İnsana gülerler!.. Herhangi bir yıldızda bu türlü iddialara girişen milletleri sürecek bir tımarhane olsa, bizi oraya sürerler.

Âlemde, cüceleşmiş devlerin, eski rollerini takınmasından daha çirkin bir tablo yoktur.

“- Cüceleşmeyeydin! Şimdi devin hakkından nasıl bahsediyorsun?”

Derler böyle insanlara ve milletlere!..

Evet, sevgili gençler; bir manzumemde söylediğim gibi, kellelerimizi tırnaklarımızla yerinden söküp iki dizkapağımıza yerleştirmenin ve sonra ikinci bir başla onu seyretmenin, kısaca ulvî nefs muhasebesine girişmenin artık günü geldiğini kabul edelim ve avaz avaz haykıralım ki, bizi, şiltesi üç kıt’ayı kaplayan devi, cüceleştirdiler. Sonra ona iki santim boy ilave edip, Batının bat pazarı veya bit pazarı elbiselerini giydirdiler. Peşinden de:

“- İşte sana layık (özgürlük) ve (uygarlık) budur!”

Dediler.

Bu bakımdan Ayasofya… Bakın nedir bu bakımdan Ayasofya?

Bizi bu hale getiren, annemizin cennet kokulu başörtüsünü sarhoş kusmuğuna bez diye kullanan, ahlakımızı Paris’in dünya çapındaki (Şabane) kerhanesinden daha aşağıya düşüren, millî kültürümüzü çöplüğe ve millî iktisadımızı kumarhaneye çeviren, zekamızı maymunlaştıran ve kalbimizi kanserleştiren, tarihi 129 yıllık cereyanın, kendi öz evimizde, yüzümüze kapadığı oda, mukaddesat odamız…

Ayasofya budur!

129 yıl boyunca, dışarıdan Batı emperyalizmasının, içeriden de onların sadık ajanları sıfatiyle kozmopolitlerin, masonların ve nihayet hepsinin birden ana sermayesi ve gönüllü fedaisi halinde, adı Türk, küfür tip ve zümrelerinin idare ettiği bu cereyan, Ayasofya’yı müzeye çevirmekle, sağlık müzelerindeki balmumundan frengili suratlar şeklinde, Türkün öz ruhunu müzeye kaldırmış oldu.

Frenk kelimesinden gelen “frengi” ismine dikkat ediniz! Türkün mukaddesatına frengili bir surat gibi bakan bu insanlardır ki, “frengi” mefhumunun ta kendisidirler ve ciğerlerine kadar frengilidirler… ! Şimdi buradan saffet devrimize geçelim. Şairin;

Şayestedir denilse,
Âlem senin mezarın…

Hala gelir zeminden
Tekbir-i zar-ü-zarin…

Diye belirtmeğe çalıştığı; dava ve gayesi bakımından Büyük İskender ve Sezar’ı oda hizmetçiliğine kabul etmeyecek kadar üstün hükümdar, başbuğ ve (aksiyon) adamı Fatih, İstanbul’u fethedip onun kalbi Ayasofya’da namazını eda ettiği zaman, Cenubî Fransa’da kırılıp Viyana’da tekrar Batıyı dişleyecek olan İslam taarruz kıskacının mihver çivisini ele geçirmişti.

Ayasofya işte bu incecik mildir, bu çividir; onu İslam kıskacına yerleştiren Fatih Sultan Mehmed’dir; ve eğer ondan sonra kıskaç kapatılamadıysa suç kapatamıyanlardadır. Fatih’e düşen şerefse, erişilir soydan değildir. Kendisinden sonra, Kanunî Sultan Süleyman gibi, iyi ve kötü arasındaki ayırıcı çizgiden başka bir şey olmayan meccanî ihtişam kahramanı, karaların ve denizlerin yüce hakanına kadar süren muazzam (aksiyon) akışında en büyük hız payı, yine Fatih’indir. Kanunî devrinde teşekkül eden büyük ahenk tablosunun unsurları, Ebussuud gibi şeyhülislam, Sokullu gibi sadrazam, Baki gibi şair, Sinan gibi mimar ve Barbaros gibi amiral, sadece ve sadece Fatih’in, hareket noktasına bu mili yerleştirdiği kıskaç yüzüsuyu hürmetine yetişmiş büyükler…

Tarihimizde, Fatih’ten başka her hükümdarın (aksiyonu, isterse vatana eklediği toprak Fatih’inkinden bin misli fazla olsun, ulvî kemal ve noksansızlık manasına, tamam olmaktan uzaktır. Yalnız Fatih’dedir ki, kendi zaman ve mekanına göre, dava hedefini, muhteşem ve muazzam bir tamamlık içinde buluyoruz.

İşte bütün bunları (sembolize) eden, remzlendiren de cihanın en güzel beldesi İstanbul ve onun kalbi Ayasofya…

Salibin ağırlığından kurtarılıp hilalin kanatlarıyla kendisine gök kubbe yolu açılan, böylece Yirminci Asır dünyasına gerçek medeniyet ve ebediyet mimarisinin ne olduğu onunla gösterilen, Batı aklı ve Doğu ruhunu birleştiren eski Bizans eseri ve artık yeni tekbir yuvası tarihi kubbe…

Demek ki, Ayasofya, ne taş, ne çizgi, ne renk, ne cisim, ne de madde senfonisi; sadece mana, yalnız mana…

İstanbul’daki Süleymaniye, Edirne’deki Selimiye, bunlara karşılık da Roma’daki (Sen Piyer) ve Paris’teki (Notrdam), bizde ve onlarda daha niceleri, madde ve hatta gayelerine bağlı mana kıymeti olarak, Ayasofya’nın eşik taşına bile denk olamaz. Zira bunlardan herbiri, kendi gayesinin tabiî şartları içinde, tek taraflı olarak yükseltilmiş bir eser… Ayasofya ise bunların yanında bir kümes bile olsa, öyle bir nasibin sahibi ki, ne madde, ne de tek taraflı mana ölçüsüyle ona varmak kabil… Ayasofya, bir mananın, zıd manaya taarruz ve onu zebun edişinin, bütün dünyada eşi olmayan abidesi…
Fatih Sultan Mehmed, bu hikmeti sezdi; ve Ayasofya’yı, İstanbul gibi misilsiz bir mahfazanın içinde, güneş çapında bir pırlanta gibi zapt ve fethetti.

Tarihimizde daha nice zapt ve fetih hareketinin kahramanı var; niçin hiçbirinin adı, has isim olarak Fatih değil?..

İmdi:

Biraz evvel işaret ettiğimiz gibi, (İmperyum Romanum)dan üstün bir imparatorluğun dev adamı olan Türk’ü binbir tarihî saik yüzünden çüceleştiriyorlar, 10 milyon kilometre karelik bir servet ve nimet zeminini 700 bin kilometre kare fakir bir anavatan kadrosuna kadar indiriyorlar, fakat bütün bu olanlara rağmen, Fatih’in o kadar maharetle yerine oturttuğu mili söküp atamıyorlar, çekip alamıyorlar. Zira İstanbul ve Ayasofya, muazzam nasibi icabı, anavatana bitişik ve onun içinde kalıyor; hiçbir şey yapılamayınca da, dünyada hiçbir milletin başına gelmemiş bir felakete yol açılıyor; Ayasofya Türk’ün öz evi ve anayurdu içinde güya Türk’lerin eliyle manasından koparılıyor, duvarlarından Allah ve Resulünün mukaddes isimleri indiriliyor, iç sıvaları kazınıp putlar meydana çıkarılıyor ve hilalden ziyade salibin faziletlerini ilana memur bir müze, yani içinde İslamiyetin gömülü olduğu bir lahid haline getiriliyor. Artık o, basit bir taş yığınıdır. Öyle bir taş yığını ki, sadece kendisinde kıyılan ulvî mananın katillerini ilan ve ihtarla kalmıyor, üstelik her an salibin ağzından salyasını akıtıcı bir iştah telkiniyle, Türk’ün, ruhiyle beraber maddesini, maddesiyle beraber de ruhunu hıristiyanlık alemine peşkeş çeken, “buyurun, ne duruyorsunuz; gelin ve bizi esir edin!” diyen bir hava yaşatıyor. Ayasofya’nın hilal hakimiyetinden uzaklaştırılmasıyla düşmana aşılanan gayret, bir ordunun harp planlarını satmaktan beter bir tehlike ve suç belirtir. Eğer o kökünden traş edilse ve yıkılsa bir şey değil de, bu haliyle, bütün bir milleti ve tarihi her an öldürüp yine dirilten ve tekrar öldüren bir felaket…

Böylece, Batı dünyasının bize içimizden, içimizdeki ajanları vasıtasıyla yaptırdığını, ne Haçlılar yapabildi, ne Moskof, ne de Ayasofya’nın gözü dönmüş şehvetlisi Yunanlılar…

Milyonluk bir orduda, bir emirle, herkes silahını kalbine dayayıp tetiği çekse ve intihar etse, bu emrin o orduya vereceği zararı hangi düşman sağlayabilir?..

Ayasofya’nın kapatılması işte böyle olmuştur. Ve Türk tarihine, mukaddesatına, ruhuna, ihanetlerin en büyüğü şeklinde meydana gelmiştir. Türk’ü yoktan var ettiğini iddia eden bir zümre ve (klik) zihniyeti, Ayasofya ile Türk vatanını, göklerdeki aslî ve hakikî vatanıyla beraber satmıştır.

Allah diyen bu millet mutlaka kalacak; ve kalacağına göre, öteki dünyadakinden evvel, bu dünyada hesap gününü açacaktır. Türk’ü yoktan var ettiğini iddia eden bir zümre ve (klik) zihniyeti, Ayasofya ile Türk vatanını, göklerdeki aslî ve hakikî vatanıyla beraber satmıştır.

Hayır! Batılıdan, sığıntısı olmak yoluyla sağlanabilecek hiçbir himaye mevcut değildir. Biz bu kafayla gittikçe de başımıza daha neler geleceği görülecektir.

Bütün bu manalar Ayasofya’ya bağlı… Daha neler ve neler!.. Türk İstiklal Savaşı’nın temiz ruhuna leke düşürenler, o ruha ve onun müspet temsilcilerine rağmen, kazanılmış bir istiklali topyekûn tersine çevirme yoluna girmişlerdir.

Belirttik ki, kendi öz mukaddesat ve tarihini kendi öz yurdunda maskara edenlere, o mukaddesat ve tarihin düşmanları hürmet etmez, tiksintiyle bakar. İşte, dünyada ve dış politikada yüzümüze kapanan kapılar bunun için kapanıyor. Doğrudan doğruya bunun için olmasa da dolayısıyla bunun için… Şahsiyetsizliğin ceremesi… Bunun içindir ki, Avrupa, köküne kadar şahsiyet heykeli İkinci Abdülhamid Han’a hürmet ediyordu. Almanya imparatoru (Vilhelm) siyaseti ondan öğrendiğini söylüyor ve Prens (Bismark) tam bir Abdülhamid düşmanı olduğu halde, onu, asrın en büyük siyaset dehası diye gösteriyordu. Eğer Abdülhamid’e, Ayasofya’yı müze yapması karşılığında bütün dünya hazinelerini vereceklerini söyleseler, nefretle reddeder, imparatorluğunu elinden almakla tehdit etseler son damla kanına kadar akıtmakta tereddüt etmezdi. İnkarcı (Volter)in Allah’ın Sevgilisine ait piyesini Fransız tiyatrolarından Fransa devleti marifetiyle kaldırtan, yoksa bunun harp sebebi olacağını Fransa hükümeti’nin suratına çarpan, Ulu Hakan Abdülhamid Han’dan başka kim olabilmiştir? O Abdülhümid Han ki, bunca ordusundan yalnız bir tanesiyle birkaç gün içinde Atina kapılarında görünüvermiş ve küçücük bir Yunan şımarıklığını, onlara Ayasofya’dan bahsettirmek yerine (Akropol) önünde ordugah kurmakla cezalandırmıştı. Şimdi o Yunanlı, baykuş gözlerini üzerimize dikmiş, birinde Ayasofya, öbüründe Rumelihisarı’nın hayali, İstiklal Savaşı’ndaki küstahlığından beter bir nefs emniyeti içinde dikilip duruyor da, bizde, onun iki gözünü birden çıkaracak (enerji)den eser görünmüyor.

Sebep?
Çünkü Ayasofya’nın kapılarıyla beraber ruhumuzu kilitlediler. Her mana, her hikmet, her münasebet Ayasofya’ya bağlı…

Ayasofya açılmalıdır. Türk’ün bahtıyla beraber açılmalıdır.

Ayasofya’yı kapalı tutmak, Yunanlıya “ben yapamıyorum; sen gel de kendi hesabına aç!” demekten farksızdır.

Ayasofya’yı kapalı tutmak, Birleşmiş Milletler’den Afrikalı yamyam devletlerine kadar aleyhimize rey verdirip kendileri müstenkif geçinen Batılılara “artık benim hayat hakkım kalmadı!” demektir.

Ayasofya’yı kapalı tutmak, bu toprağın üstündeki 30 milyon ve altındaki 30 milyar Türk’ün semaları tutuşturan lanetine hedef olmaktır.

Ayasofya’yı kapalı tutmak, Allah’a sövmeye, Kur’ana tükürmeye, Türk tarihini kubura atmaya, Türk iffetini kirletmeye, Türk vatanını satmaya denk bir suçtur.

Gençler! Bugün mü, yarın mı, bilemem!

Fakat Ayasofya açılacak!.. Türk’ün bu vatanda kalıp kalmayacağından şüphesi olanlar, Ayasofya’nın da açılıp açılmayacağından şüphe edebilirler.

Ayasofya açılacak… Hem de öylesine açılacak ki, kaybedilen bütün manalar, zincire vurulmuş masumlar gibi onun içinden fırlayacak!.. Öylesine açılacak ki, bu millete iyilik ve kötülük etmişlerin dosyaları da onun mahzenlerinde ele geçecek…

Ayasofya açılacak!… Bütün değer ölçülerini, tarih hükümlerini, dünyalar arası mahsup sırlarını, her iş ve herşey hakkındaki gerçek miyarları çerçeveleyici bir kitap gibi açılacak…

Allah tarafından mühürlenmiş kalplerin mühürlediği Ayasofya, onların aynı şekilde mühürlemeğe yeltenip de hiçbir şey yapamadığı, günden güne kabaran akınını durduramadığı ve çığlaştığı günü dehşetle kolladığı mukaddesatçı Türk gençliğinin kalbi gibi açılacak…

Ayasofya’yı, artık önüne geçilmez bu sel açacak…

Bekleyin gençler!.. Biraz daha rahmet yağsın… Sel yakındır.

The post Ayasofya Hitâbesi appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(1)

Zıyâiyye BEKÇİSİ

1. Ayasofya müze değildir. Hiçbir zaman da müze olmamış ve yapılamamışdır. Zihni ve idrâkleri İslâm vahyinden nasibsiz hiçbir ferd, hükûmet ve devlet, onun ne olduğunu kavrama ve takdîr etme sırrına eremez, erememişdir…
   Ayasofya, islâmî hükûmet idâresi içinde bizzat yaşamayan veya bunun ne olduğunu idrâk etme seviyesine eremeyen hiçbir politikacı veya onun me’mûrunun takdîr hududları içinde ele alınamaz…
2. Ayasofya, kubbesinden temeline, müze denilen kazmalarla yıkılmış olsa, dinamitlense, berhevâ edilse, oradaki hakîkât gene câmi hakîkatı, toprak gene câmi toprağı, hava gene câmi havası, hüzün gene câmi hüznüdür… Çünki İslâm Şeriatında orası (VAKIFDIR); her şey “VÂKIFIN ŞARTI ŞÂRİİN NASSI GİBİDİR” HÜKMÜ İÇİNDEDİR. Fâtih Cennetmekânın vakfiye şartları, ALLÂH Azze ve Celle’nin âyetle sâbit hükümleri kadar kat’iyyet bildirir… Beşerî akıl, vakıf medeniyetini künhünde (özünde) taşıyan İslâm’ı, bu cihetiyle idrâk seviyesine bile aslâ çıkamaz…
3. Vakfiye şartlarını tatbîk edecekmiş havası basmak ayrıdır, hakîkaten tatbîk ise çok daha başkadır…“Bugün alınan karar, Fatih’in bedduasından kurtulmamızı sağlamıştır” diyerek lâfız planında kurtulmuş görünmekle, hakîkaten kurtulmuş olmak da çok farklıdır… Burada biricik ölçü, “Vakfiye şartlarının, Fâtih Cennetmekân Hazretlerinin Şerîatına göre tam tatbîkidir” ki, güncellemeci, sulandırıcı, reformist, ve Bardakoğlu’nun bizzat i’tirâf ederek “revizyonistiz” dediği Diyânet’in ve tâbi’ olduğu tahrîfçi layık sistemin buna muvaffak olacağına, biz, yüzde bir ihtimâl vermiyoruz! Zâten dünden beri yoldaki işâretler bunu isbatlamaktadır… Aşağıda gelecek…
4. Ayasofya’yı hiç kimse câmi olmakdan çıkaramamışdır. Ancak onu ibâdete ve ezanlara yasaklamış, işkence altına alarak parya eylemiş, forsalığa, kürek mahkûmluğuna çarptırmışdır! Âyet mu’cibince, 90 yıla yakın “Allâh’ın isminin anılmamasına ve oraların harâbiyyetine sebeb olduklarından en büyük ZÂLİM” olunmuşdur… Ayasofya, Belde-i Tayyibe’nin kalbi olarak Kıyâmet’e kadar “Ayasofya Câmi-i Kebîri’dir”, bu sıfatı ondan almak muhaldir! İlâhî hüküm ve Ayasofya’nın (kaderi) budur, echel-i cühelânın zu’mu ve küfretdiği gibi “kader değişir” değil, Kâdir-i Zülcelâlin ilmi değişmez…
5. Ayasofya, kıymet ve ulviyyeti sebebiyle, onu ibâdetden ve ezan-ı şerîf’den mahrûm ederek işkenceye tâbi tutanların, Osmanlı’dan intikâm alma merkezidir! Haçlı Batı hesâbı ve localar adına ve Lozan fısıltıları ile, Ayasofya’dan intikam… Sonra onun vakfedicisi Fâtih’den, sonra onun devleti Osmanlı’dan, sonra o devletin şûbesi olduğu Medîne Merkezli Peygamber devletinden, sonra O Allâh Sevgilisi Aleyhisselâm’dan… Ve en nihâyet, “Arz u semâ devletinin müstakillen Mâliki” ALLÂH Azze ve Celle’den…
6. Ayasofya, işte bu silsile üzerinden, haçlı Batı ve locaların ALLÂH düşmanlığında mebde’ ve mihrâk noktası… İşkence cebhesi gûyâ, Ayasofya Câmi-i Kebîri’nden intikâm alarak, O’na küfrederek, O’nu tanımıyarak, “şirki gâlib kıldık” demeyi tahakkuk etdirmişlerdir!!! “Allâhsızlık, ALLÂH üzerine hükmetdi” demenin, gûyâ şeytânî bir ısyân ve tuğyânı!…
   Ayasofya, Müslümanların ATASI Fâtih Cennetmekânın Rabbine tevekkülden ibâret irâdesinden başka hiçbir beşer irâdesini tanımıyacak kadar ulvî, cihâna meydan okuyacak kadar da cesûr ve celâdetli bir  ma’nânın sâhibidir! Yani O, mukaddes bir VAKIFDIR… Vakfın ne olduğunu bilmiyenlere, mevzuu anlatmak alabildiğine müşgil!
7. Ayasofya, beşer uydurması hiçbir “adâlet ve hûkuk” sistemi içine sığmayıb, topunu da patlatacak kadar yüce bir kudreti elinde tutar… O, ancak “VÂKIFIN ŞARTI, ŞÂRİİN NASSI GİDİR” buyuran, mutlak bir “adâlet ve hûkuka” muhatabdır… Layık hukuk içinde onu yaşatmak muhaldir…
   Ayasofya üzerinde hiçbir ferd, hükûmet, devlet veya Global ittifak çetesi tasarruf hakkına sâhib olamaz. Hiçbir irâde, “Ben, benim imzâm” diyerek, “Ayasofyayı şuradan şuraya getirdim” diyemez, böyle bir imtiyâz taşıyamaz…
   Ayasofya gibi dünyâ çapında bir mazlûmun evvelâ HAKKINI gasbet, sonra onu İÂDE ediyor gibi görününce de, “Sana hakkını verdim” de! Bu bir gözbağcılıkdır…
8. Sonunda bereat edecek mahkûmun 86 yıllık zından hayâtına âid zararı kim, nasıl telâfî edecek? Bunu ağzının ucuna alan bile yok! Hatta neredeyse şöyle deniyor: “Sana hakkını verdim, seni zındandaki zincirlerinden kurtardım, öyleyse bana diyet borcun var, artık benim istediğim kılığa girmelisin ve süslenmelisin! Ve dünyânın gözüne, benim istediğim gibi görünmeli ve bana çalışmalısın!”
   Ayasofya, hakîkaten ve mücerred Allâh içün zındandan kurtarıldı mı?. Müslümanlık îmânı, ahlâkı, şecaat ve hûkuk telâkkîsinden zerre kadar haberi olan olsaydı, bugünki yavan şamatalar, göz küllemeler, sihirbazlıklar yerine, mes’ûliyyetinin ağırlığı altında ezilerek, ağlayıb inleyen kalbler ve gözler görmemiz îcâbederdi…
9. Ayasofya, 1930’dan beri üç-dört yıl “tamirât” bahanesi ve 1934’den sonra da “sahte imzalarla”, resmî gazetede i’lân bile edilmiyen kararnâmelerle, sahte imza (!) atmanın (ölüm) demek olduğu bir şeflik devrinde, 90 yıl ibâdetden ve ezanlardan uzaklaştırılarak, işkenceye, zındana ve zincirlere neden mahkûm edilmişdir? Bunun mürtekibleri hakkında “cürüm ihbârını”, MÜLKÜN SÂHİBİ FÂTİH CENNETMEKÂN nereye, nasıl yapacakdır? Hümeze ve Lümeze gürûhu içün Hutame nasıl hazırlanmışdır; ve bütün bunları da’vâ edecek bir hükûmet ve devlet irâdesi bugün olmadığına göre, mes’ele ve mes’ûller silsilesi “Mahkeme-i Kübrâ’ya” mı kalmışdır?!
10. Ayasofya, bir asırlık gayr-i İslâmî yani gayr-i meşrû’ bir vasatın, vatan sathındaki her icrâatı gibi, fıtrat dışı bir hayat ve hükmün gadrine uğramış bir mazlum değil midir?!
    Bu mazlûmun dilinden anlamıyanların, zombileşmiş idrâklerle cûş u hurûşa gelerek, politikacılar güdümündeki “avam basitliği ve idrâksizliği” ile ve beşerî hukuk sahteliğiyle manzarayı bir şova çevirmelerinin, kıymete değer herhangi bir ma’nâsı olabilir mi?!
    Ayasofya, nasıl 90 yıllık bir işkencenin altında inletilmişse, Atamız Fâtih’in vatan toprakları da aynı işkence altında ve Haçlı Bâtı güdümünde, kültür emperyalizminin dembokrasi tanrısına tapdırılmakda değil midir?!
    Fâtih Cennetmekân’ın Ayasofya’sı gibi inleyen bakıye bir coğrafya, Mescid-i Nebevî’den Mescid-i Aksâ’ya kadar, Ayasofya’dan da beter bir işkence ve hicrân içinde boğulmakda değil midir?! Bunları görecek göz ve yakalayıb kıvranacak idrâkler nerede?
11. Ayasofya değil sâdece zincirli olan, bütün Osmanlı câmileri de, dünyânın dört bir tarafında, “Anayasaların laiklik ilkesi doğrultusunda işliyen resmî dâire ve diyânetlere zincirlenmekle” bir başka esâretin altında değil midir?… İslâmiyet’i dört delîline dayandırmıyacaksın, fakat “Lâyıklîk ilkesine” göre tanzim edeceksin, bu da İslâmiyet olacak ve bunu da “müslümanım” diyenler yiyecek! Nüfusun da %99’u müselman kalacak! Buna göre, adı diyânet olan yerin elindeki Müslümanlık mıdır, tâbi’ olduğu lâyık dembokrasi midir? Ve Ayasofya da buranın eline verilib yatırılacak, bu da “Vakfiye şartlarına uymak olacak!” Böylece Ayasofya açılmış ve 86 yıllık LÂ’NET de kalkmış, her şey güllük gülistanlık olmuş olacak!!!
12. Ayasofya, Atamız Fâtih Cennetmekân’ın vakıf şartlarını, ŞÂRİ-İ HAKÎM AZZE VE CELLE’nin nassı (âyetle sâbit hükmü) gibi görmeyen idâre ve irâdeler elinde kalacaksa, esâret gene son bulmamış, zincirli zından hayâtı devâm ediyor demek olmıyacak mıdır? Vakfiye şartlarında, “Namaz vakti ikonaları (put ve şirk âletlerini) kapatın, sonra açıb kilise ve turist eğlendirme mekânı yapın ve benimle dalganızı geçin!” diye bir madde var mı?
    Ayasofya içün mu’teber olan keyfiyet, sâir bütün Osmanlı câmilerinde de aynen mu’teber değil midir? İslâm ile zerre kadar alâkası olmadığını anayasalarıyla i’lân eden politik ve İslâm’sız sistemlerin, İslâmiyyet’in bir tek noktası hakkında bile söz söyleme HAKK ve salâhiyyeti olabilir mi?…
13. Ayasofya’nın “açılışı” diyerek yapılan şovlar, mevcûd politika ve politikacıların, Ayasofya üzerinden politik bir güç gösterisine inkılâb ederse, bu, Ayasofya istismârına dönmüş bir çirkinlik olmaz mı?… ABD’sinden, İngiliz ve yahudisine, Moskof ve Yunan palikaryasından bilmem ne patriğine kadar üç-beş gavura karşı girişilen omuz kabartmalar, hakîkaten ve rızâ ile niyet noktasından ele alındığında, böyle bir çirkinlikden alabildiğine uzak durulamıyorsa, yapılanlar, en küçük bir kıymet ifâde edebilir mi?…
14. “Ayasofya’ya zulüm ve zından devâm etmeli” diyen Anadolu’daki aşşağılık İngiliz zihniyeti, en aşşağılık şirk ve cibilliyeti ile “Sultanahmed de müze yapılmalıdır” herzesi ve hezeyanları savurabiliyorsa, o vasatda bu, “Biz câmi görmek istemiyoruz, topu da müze yapılmalıdır” ma’nâsına gelmiyecek midir?. Din ve vicdan hürriyeti palavraları sıkanların, İslâmiyyet’i nasıl şamar oğlanı yapmak istediğine bu kat’î bir delîl sayılmıyacak mıdır?!. Buna haketdiği cevâbın yüzdebirini veremiyen bütün parti-pırtılarıyla batıtapar dembokrasi; ve susarak bunları (tasvib) makâmında olanların, İngiliztaparlıkda da ötekilerle aynı beraberlik içinde oldukları, gene bütün parti-pırtılarıyla her an isbatlanmakda değil midir?!
15. Ayasofya içün, târihçi müsveddesi A.Anatapalı veznindeki iktidâr yakalı ve yalakalı adam, (10/7/2020) günü A-Haber’de, Ayasofya’nın turist emrinde oluşuna en küçük bir halel gelmiyeceği te’mînâtını ifâde içün, “Sultanahmed de zaten müze” deyince, bu bile, mes’eleyi ele alanların gerçek niyetlerindeki iğrençliğe bir hüccet olmıyacak mıdır?! Ve cenâbetliğin zirvesinde bir pislik içindeki bitli-butlu “turist” denilen ve o üç parasına bin zilletle  tamah edilenler karşısında, aşşağılık duygularını fışkılamakdan hayâ edilmiyecekse, bu memleketin “Ayasofya derd ve şuurunun derekesini” cihân da görüb, “Bunların niyeti içe Fâtihçilik oynamak; dışdan da, gûyâ mukaddesleri olan câmileri üzerinden bitli-butlu turist parası dilenmek” dedirtmiyecek midir?!
16. Dünyadaki lâyık ve dembokratik sistemler, hangi Müslüman devletin devamıdır? O zaman kendisini kimin devâmı bilecek ve “Aslım şudur!” diyebilecekdir? Şahısların böyle bir sistemi benimseyerek, bu sistem içinde kendilerine bir ASL bulmaları da fiiliyât ve hakîkât değil, sâdece bir tevehhümdür! Dolayısıyla böyle bir sistemin, Müslümanlığa, müslümanlara, târihe, Osmanlı ve Selçuklu Sultanlarına ve ASLINA zerre kadar hürmetinden bahsedilebilir mi?. Bahsedilebilseydi, İslâmiyyet’e âid namaz ibâdeti ve ma’bed âdâbı karşısında, buraları bitli-butlu, pisli-kirli, cenâbet-necâset o turist denen bazı mahlûkâtın ayakları altına SERMELERİ ve ÇİĞNETMELERİ mümkin olabilir miydi?!. Vakıf şartları bu ibtizâle cevâz vermekte midir?
17. Ayasofya’ya, Fâtih Cennetmekân zamanında câmi ve müslümanın ibâdet âdâbına riâyet cümlesinden olarak, cenâbet turistler yarı üryan hâlde, oralara nasıl giremiyordu ise.. ma’bedlerimizin harîm-i ismeti, ibâdet hâlindeki müslümanların hudû’ ve huşûları içün, son derece hassâsiyetle insî leşlerin ayakaltında dolaşmalarından nasıl muhâfaza ediliyordu ise.. bugün de bu irâdeyi çiğniyenler, “vakıf şartlarını ihlâl ile” vakfiyedeki “Lâ’neti müstahık” olmıyacaklar mıdır?.
18. Hulasa, nasıl, vahyin tesbîti olan ezân-ı şerîfden “Türkçe, yunanca, moskofça, ingilizce veya herhangi bir gâvurca ezân çıkması muhalse”, Câmiden de müze ve kilise, şu, bu çıkmıyacağı o kadar bedihîdir! 18 yıl “Türkçe ezân okutuldu” demek ne kadar saçma ve “Ezan 18 yıl YASAKLANDI” demek ne kadar doğru ise; “Ayasofya da müze veya kilise yapıldı” demek o kadar saçma ve “Ayasofyada ibâdet ve ezân-ı şerîf yasaklandı” demek de o kadar doğrudur!
19. Bakara Sûre-i Celîlesinin 114. Âyet-i kerîmesi: “Allâh’ın mescidlerini içlerinde Allâh’ın ismi anılmakdan meneden ve harab olmaları zımnında  çalışan kimselerden daha zâlim de kim olabilir…… bunlara dünyâda bir ZİLLET var, bunlara Âhıret’de AZÎM BİR AZAB VAR!” 1930’dan beri (34’den değil) tam 90 yıl ibâdet ve ezân-ı şerîfe YASAKLANAN bu CÂMİ-İ KEBÎR, âyet-i kerîmenin bu müthiş tehdîdine rağmen zındanda zincirli tutulmuşdur! Bu 90 yılın bütün hükûmetleri, politikacıları, ins ü cinni, Allâh Azze’nin bu tehdîdi altında yaşamışdır! Vakıf şartları Fâtih Cennetmekân Hazretlerinin irâdesine tam uyulmadan tatbîk edildiği takdirde, bu tehdîd devâm edecekdir ki, uyulacağını beklemek de, yoldaki işâretlere bakılınca son derece safdillik olacakdır!
20. Çünki Saray cenâhından atılan bir twitter aynen şunu beyân ediyor:
    “İnsanlığın ortak mîrâsı olan Ayasofya, yeni statüsüyle herkesi kucaklamıya çok daha samîmî, çok daha özgün (aslî, orijinal) şekilde devâm edecekdir.”
    Bu ibâreden apaçık anlaşılmaktadır ki, Ayasofya vakfiyesi, bir takım ortaklarla ve Fâtih Cennetmekân Hazretlerinin irâdesi dışında bir “statü” ile, müslümanım diyenden hıristiyanına, müzecisinden mezecisine, ateistinden homoistine, turistinden kuliscisine kadar “Herkesi kucaklayacak”, orta malı yapılacak, vârisi ve mûrisi belli olmıyan “İnsanlığın mîrâsı” olacak; uydurukça “özgün” kelimesinin ifâdesiyle de “kilise orijinalitesi” muhâfaza edilecekdir! Fâtih Cennetmekân’ın îmânına göre, artık ondan alınıb “İnsanlığın mîrâsı olarak hem câmi, hem kilise ve hem de müze” olarak bir TESLÎS keyfiyetine sokulacak, böyle bir karışıklık ve bulanıklık içinde başka statüde forsa olmaya devam edecekdir… İç tiribünlere “câmi” gösterilirken, dışarıya kilise ve müze “statüsünde” aksetdirilmeye çalışılacakdır… Bu da “Egemenlik” olarak sandığa aksetdirilecek, “Vesâyet zincirlerini kırdık, ne de çok kuvvetli ve muktediriz” mesajı verilmiş olacakdır!…
    Gûyâ “müzelikden çıkarılışına” karşı çıkan düvel-i mülhidînin de, iç ve dış tiribünlere nasıl oynamakda oldukları; ve Ankara ile, dışarıya sızdırılmıyan hangi projelerin yürütülmekde bulunduğu, mechûlümüz olan işin asıl can damarını teşkîl edecekdir!….
21. Şurası kat’iyyen iyi bilinmelidir ki, İslâmiyet dünyâyı (Dâr-ı İslâm ve Dâr-ı harb) olarak kat’iyyen ikiye ayırır. Hanefiyye’de müftâbih olan kavil (kendisiyle fetvâ verilen hüküm), imâmeynin kavli olub, Ahkâm-ı şer’iyyenin yani “Kitâb, Sünnet, İcmâ’ ve Müctehid İmamların vaz’-ı ilâhî olan bütün hükümlerinin tatbik edildiği yerler Dârü’l-İslâm”, edilmediği yerler Dâr-ı Harb olarak kabul edilir… İki dârın da hukûku bazı noktalarda değişik olub, fıkıh mütevvenâtımız bunu, bütün tafsîli ile münâsebet gelen bahislerde kitâbet eylemişdir.
22. Osmanlı, Kânûnî Cennetmekândan 1922’ye yani Vahidüddin Merhûm’un hicretine kadar üçbuçuk asır Dâr-ı İslâm’ı inişli çıkışlı yaşamışdır… 1908 meşrûtiyeti ile Ahkâm-ı şer’iyye tâmâmen kaldırılamasa da, geminin kaptan köşkünde dümeni eline alanlar ittihadçı mason çetelerdi… Lozan direktifleri ile de, Cumhuriyetle beraber “Ahkâm-ı İslâmiyye”, kademe kademe tamâmen bir-iki senede sür’atle kaldırılmışdır. Şeyhülislâm Büyük Allâme Merhûm Mustafa Sabri Efendi Hazretlerinin “Hılâfetine şeytan bile güler! Ankara’nın ta’yîn etdiği adamdan halife olmaz. Bunun hılâfeti gayr-i meşrû’dur.” buyurduğu Abdülmecid Efendi denilen soytarı, Ankara’dan ta’yinli olarak ve âmiri tarafından birbuçuk seneye yakın, Dolmabahçe’de (manken) olarak kullanılmışdır! 1924’de de, âmiri tarafından bir hafta içinde vatanını terk zorunda bırakılmış, palas pandıras kovularak, Avrupa’ya atılmışdır… İhânetinin cezâsı, amelinin cinsinden olmuş bulunan mûmâileyh, yani Senaryo îcâbı Dolmabahçe’de geçiş devrinin göstermelik mankeni olarak kullanılan bu “alafranga” adam, Fransa’ya yerleşmiş, birilerine köp.klik ederken, Vahîdüddin Merhûm ile de gâvur illerinde mücâdele ve itişmekden zerre kadar hayâ etmemişdir…
    Netîceten, kademe kademe Ahkâm-ı Dîniyye tamâmen kaldırılmış, Nice Abdülhamîd Cennetmekân devri ulemâsının beyanlarına ve eserlerinde yazdıklarına göre de “Dâr-ı İslâm’dan tamâmen çıkılarak, Berâet-i Zimmet Asıldır kânûnunun işlemez olduğu bir dâr” peydahlanmışdır!
23. 1924’de hılâfetin lâğvı ile yerine kurulan DİB’iş Başkanlığı, Prof, Müteveffâ Mümtâz Soysal’ın dediği gibi “Dînin cumhuriyet ilkelerine uygun olmasını sağlayan bir kurumdur!” Bu “anayasal kuruma”, Soysal’ın dediği vazîfe yüklenmişdir. Bu cümleden olarak, kurulduğu günden i’tibâren, “Anayasanın laiklik ilkesi doğrultusunda çalışmak” emri altına alınmışdır!. 96 yıldır adı gene “İslâm” olan öyle bir dîn îcâdetmişdir ki, ortaya çıkan yeni dîn, İslâm’daki “Dâr-ı İslâm’ı” devâm etdiriyor havasına girmişdir! Çünki içerdeki “Müslümanım” diyen kalabalıklara kendisini kabûl etdirmek, bu yolla onları pasifize etmek kolay olacakdır! Aynı zamanda onların dinlerinden de, 14 asırlık “Dâr-ı Harb” telâkkîsini silmiş; veya o dârı, halka, dâimâ Türkiyâ hududları dışında göstermiş olacakdır!
24. Bugün halkın Ayasofya’nın “açılışı” diye bayram havasına girib bazı mekânlarda abuk manzaralar çizmesi, yalaka medyanın yavelerden ibâret haberleri, politikacıların 96 yıllık bu ince ayar aldatmalarla, iç tiribünlere oynamasındandır! İçe “İSLÂM”, Dışarıya karşı da, dâimâ “Laik Demokratik Cumhuriyet” pankartı açılmaktadır!
    Politikacılar, nerede ne işlerine gelirse, bu iki pankartdan birini açmak, hatta bazı zamanlar daha çok katakülliler çevirmek suretiyle, değişik ve mütenâkız ifâdeler kullanmakdan aslâ kurtulamazlar! Sebeb-i yegânesi de içe karşı başka, dışa karşı başka, üçüncü olarak da ne için ve ne de dışın bildiği üçüncü-beşinci şıklar ki, işlerine hangisi gelirse ona göre konuşmak… Bunun içün de, sözlerinde devamlı bir aldatıcılık hâkimiyyeti vardır; ve bu, beşerî sistemin yapısından doğan bir zaruret olub, bundan kurtulmaları da imkânsızdır! Halk irfân ve idrâkinin nice kataküllileri yakalaması mümkin olmadığından, politikacılar durmadan zikzaklar çizerek günlerini böyle sihirbazlıklar ile geçirir ve yeni seçimlerin tarihleri ile tesellî ve tatmîn bulmaya çalışırlar!!!
25. Yukarıda 20. Maddeye aldığımız “İnsanlığın ortak mîrâsı.. yeni statü.. herkesi kucaklamak.. kucaklamanın çok daha samîmî, çok daha özgün (aslî, orijinal) şekilde devâm etmesi..” gibi mesajlar, Batılı müttefiklere verilen rüşvet-i kelâm olsa da, bunlarla (statünün) ne olacağı apaçık ortada olsa gerekdir!
    Tabii içeriye de şu mealde mesajlar verileceği ve verildiğinde kimse şübhe edemez:
     “Sen kimsin yahu, bu benim egemenlik sorunum! Bu benim toprağım! Fâtih’in kapı gibi vakıfnâmesi var! Biz Osmanlı torunuyuz! “Diriliş Ertuğrul’u, Payitaht Abdülhamîd’i” boşuna mı durmadan oynatıb “damarlarımızdaki asil kanı” cevelân etdirib duruyoruz! Halkımız ne istemişse o olacak, başkası olamaz! Halk bizim, biz de onunuz! Halka hızmet Hakk’a hızmetdir! Men sabera zafera!
    Biz büyük bir devletiz, bizim egemenlik hakkımız önünde sen kimsin Miço?. Biz çoook Piço’lar ve Feto’lar da gördük! Bizim ufkumuzu ve insan sevgimizi, hoşgörümüzü, ittifak rûhumuzu, diyalog hasretimizi sen hayâl bile edemezsin be.. Biz çağ açıb çağ kaparcasına besmeleyle kilise açar, kilise inşâ eder, tamir eder, çiçek gibi ortaya çıkarırız! Sen Atina’da bir tek câmiye bile tehammül edemiyorsun! Sen kimsin, nesin, necisin? Geçin bu “üzüldük, büzüldük, süzüldük” ağızlarını!”
    Ey Amerika! Sen de aklını başına al, halkının boğazına çökme, kiliselere gidib (ameeenn) çekip, adam olun! Topunuz da bizim (maskelerle) yaşıyorsunuz! Biz olmasak topunuz virüs ve demokrasi şehidi olacaksınız! Kiliseleriniz bomboş, biz, Sultanahmed’i bile ağzına kadar doldurduk, şimdi sıra Atam Fâtih’in Ayasofya Câmi-i Kebîri’ni doldurmakda! O da doldu mu, her altı ayda bir, başka Ayasofyalar arayıb bulacak ve onların minârelerinden de “Yâ Allâaaah bismillâh” deyib, gürül gürül ezânlar okutacağız! Bizim Büyüklüğümüz ve egemenliğimiz karşısında, atlarımızın özengilerini öpeceğiniz günlere aylar kaldı!”
    Ve… 24 Temmuz’da, yeni STATÜSÜ (cami-kilise-müze) teslisi olan, “dinler bahçesi, dinler arası diyalog ve dinler arası ittifaka ve dört hakk dine” adanan  zavallı Ayasofya’da, Fâtih Cennetmekân’ın Vakfiye şartları hüngür hüngür ağlar ve inlerken, Ayasofya’nın zincirleri kırılacak; ve O, bütün azameti ile Zındandan çıkmış olacakdır!!!
26. Mevzuun Ayasofya ile alâkasına bir başka zaviyeden bakacak olursak, artık Türkiya’da Fâtih Cennetmekân zamanının, hatta Abdülhamîd Merhûm’un İslâmiyyeti’nden eser yokdur, kalmamışdır, bırakılmamışdır… Halk, 15 asırlık İslâmiyet’i değil de, maarif, matbuat, üniversite ve devlet kademelerindeki bir asırlık mezhebsiz, telfikçi, reformist, kamalist, darbeci, mason, ateist, partici, güncellemeci ve İslâmsız adamların 96 yıldır inşâ etdiği bir dine kaydırılmışdır… Bu cumhuriyet, dembokrasi ve laiklik parmaklarında îcâd edilen din, hâkimiyetine aldığı Türkiyâ’yı, içdeki halka, kendisini dâimâ “Dâr-ı İslâm” göstermiş ve onları Şerîat’ın “Dâr” mefhûmundan sökmüşdür… Böylece bugün, nice akîdevî ve fıkhî hükümlerin alabildiğine câhili bile değil de echeli hâline getirilen ehâli, mübhemler, muğlâklar, vehimler, bulanıklıklar arasında sıkışıb kalmış, hakîkatı bir türlü göremez olmuşdur! Bu da, bulanık suda balık avlamakla hayâtiyet kazanan politikacı esnafının gözlerini parlatmakda, onlara velî ni’metleri olan sistemi yaşatmayı birinci vazife olarak yüklemekde ve makamlara kuruldukça da ellerini zevkle oğuşturmalarına ve tatlı tebessümlerine yol açmaktadır!

(Mâba’di var)

İlk intişârı: 13.07.2020 / 10:41:16

The post (1) Fâtih’in Vakfiye Şartları Tam Tatbîk Edilmeden, Ayasofya Gene Zındanda Zincirlidir! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

The post Ah, Ayasofyam! <h6 style="text-align: left;"><span style="color: #c00000;"><strong>Ahyed HÂLİDÎ</strong></span></h6> appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(6)

Zıyâiyye BEKÇİSİ

İslâmiyyet, “VÂKIFIN (vakfedenin) ŞARTLARI, ŞÂRİİN (Mutlak kânûn vaz’edici Allâh Azze ve Celle’nin) NASSI (âyet ile sâbit kat’î hükmü) GİBİDİR.” mutlak esâsını teşrî’ eylemiş, vaz’etmişdir…

80) Bir evvelki yazımızda Türkiya’daki sistemin, anayasa ve 633 sayılı DİB’iş kânûnu ile İslâmiyyet’i ve onun ma’bedleri olan câmi’leri nasıl işgâl edib avucuna aldığını gördük. Dolayısı ile Yahudiyyet ve Nasrâniyyet’e ve onlara âid ma’bedlere muhtâriyyet tanıyan bir sistemin, İslâmiyyet’i ve ona âid ma’bedleri böyle jakoben (Tepeden inmeci) bir tavır alarak bir nevi kılıçdan geçirib kıskıvrak köşeye kıstırması, İslâmî ma’nâda tam bir esâret ve onlara bir mahkûmiyyet tatbîki olmuşdur! Türkiya’daki bütün mescid ve câmi’ler bu hâl ve keyfiyet içinde lâik (ateist) felsefenin mutlak bir kuşatması altındadır…

İslâm esaslarına göre “Arz ve dünyâ devletinin müstakilen mutlak mâliki”, Allâh Azze ve Celle Hazretleri’dir. VAKIF demek ise, mülk ve milkin mutlak sâhibi MÂLİKE’L-MÜLK ALLÂH AZZE VE CELLE’ye, ferdin, mecâzen mülkiyetinde olan bir gayr-i menkulü veya muayyen âlet ve vâsıtaları, tekrar O sâhib-i hakîkîsine iâde ederek, üzerindeki mülkiyet hakkını sona erdirmesi; ve bu hakkı Kâdir-i Mutlak Hazretlerine iâde ile devretmesidir… Bunun içün de, “Vakıf DÎNİ ve Medeniyeti” olmak gibi pek müstesnâ bir vasfı, yegâne elinde tutan İslâmiyyet, “VÂKIFIN (vakfedenin) ŞARTLARI, ŞÂRİİN (Mutlak kânûn vaz’edici Allâh Azze ve Celle’nin) NASSI (âyet ile sâbit kat’î hükmü) GİBİDİR.” mutlak esâsını teşrî’ eylemiş, vaz’etmişdir…

DİLİPAK’A GÖRE ÜÇ DİNİN MA’BEDİ OLMALIYMIŞ!

81) Artık bu şartların dışında bırakınız müdâhaleyi, bir müsliman vakıf şartlarına mugâyir teklif dahî ileri süremez… Bugün ise, nice rezilce fiillerle bu şartlar çiğnenmekdedir. Hatta Akit Tv denen ayarsız kanali..syonun “üstâdı” ve kafa hamûlesi ma’lûm A. Dilipok nâmında bir adam, “Ayasofya, üç dinin ibâdet edeceği bir ma’bed olmalıdır” gibi slâm ve Osmanlı târihine en büyük hakâret ve saldırıda bulunabilmekde, böyle cinnetlik laflar edebilmektedir… 40 yıl evvel Humeyni’ye bey’at toplıyan ve “Hılâfet dînî bir kurum değildir” gibi mostralık beyin de sergileyen bu adam, eski ateist kankalarına (Benzetilmiş); ve onlardan bek çok huy ve karanlıklar derlemişe benziyor…

82) Kendi dışındaki yüzbinlere baliğ olan câmi’ ve mescidlerin bir-iki cihetden zincire mahkûm ve esir oluşlarına rağmen, Ayasofya ise, kabaca tam 7 cihetden, Fransız keferesi dilindeki “jakobenizma” elinde 1930’dan günümüze kadar zındanda zincirli, esîr, forsa ve mahkûmdur!

1) AYASOFYA’YA BİRİNCİ TAHRÎB DARBESİ: Bunu, işin tam mütehassısı Elmalılı Muhammed Hamdi Efendi Merhûm’un muhalled Tefsir satırlarında dehşetle görelim:

“Mescidleri lâkırdıdan bile siyânet etmek (muhâfaza) iktizâ edeceğinden, bir mescide herhangi bir küfür şöyle dursun, her hangi bir FISKIN (haramın), ve her hangi bir TAHÂRETSİZLİĞİN (abdestsizlik ve gusülsüzlük ve necâsetin) bile takarrübü (yaklaşması), o mescidin MA’NEVİYYETİNE UZATILAN BİR DARBE-İ TAHRÎB (mahvetme darbesi) OLUR.”  (1936 tab’, c. 4, s. 2480)

Bunu ana hatları ile şu şekilde tesbît ediyoruz:

Diğer bütün mescid ve câmi’ler gibi KÂHHÂR-I Züntikâm’ın BEYTİ= Evi olan Ayasofya da, şu anda bile ilâhî İRÂDEYE değil, “Anayasanın lâyıklık ilkesi doğrultusunda işlemeye me’mûr DİB denilen” yerin, turizm ve vakıflar denilen yerlerin, yani, “Beşerî sistemlerin beşerî irâdelerine” teslîm edilmişdir… Ayasofya, Kahhâr-ı Zülcelâl Allâh Azze ve Cellenin BEYTİ bulunduğu hâlde,  Rahmân’ın irâdesine tâbi’ olmakdan bertarâf edilmiş, beşerî (politik), lâyık (ateist) ve her parti iktidârına göre değişen bir irâdenin emrine, cebren teslîm edilmişdir… Vakfiye şartlarına göre Ayasofya, bütün şeytânî müdâhalelerden, lâyık (ateist) bir irâde ve idâreden uzak kalabilmek içün, tamâmen hürr ve müstakil, muhtâr, Allâh diyen ve Allâh irâdesine teslîm bir “Mütevellî Hey’etinin” idâresinde olması şartdır… Aksi hâlde bu, Müfessir Merhûm’un buyurduğu gibi “O Mescidin ma’neviyyetine uzatılan en büyük bir darbe-i tahrîb olmuşdur!”

Kahhâr-ı Zülcelâl’in BÜYÛTU=EVLERİ olan câmî’ ve mescidler, Allâh Azze ve Celle’nin irâdesini yok sayan felsefelerin eline verildiği zaman, bu, onlar içün mutlak bir zından hayâtı, esâret, forsalık ve mahkûmiyet demekdir…

 Büyük Osmanlı Âlimi Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi, İslâmiyyet’in bu mevzû’daki değişmez ve en temel KÂNÛNUNU şöyle beyan buyurur:
“ALLÂH’A ÎMÂNI OLMIYANLARIN ALLÂH’A İBÂDET İÇÜN BİR YER BİNÂ VE TAHSİS ETMELERİ; VEYA BÖYLE BİR BİNÂNIN ALLÂH İÇÜN ÎMÂRİYLE CİDDEN ALÂKADÂR OLMALARI MÜMTENİ’DİR=MUHALDİR.”  (1936 tab’ı, c.4, s.2481)

2) AYASOFYA’YA İKİNCİ TAHRÎB DARBESİ: Ayasofya’nın tam 90 yıldır ibâdet ve ezanlara yasak iken, şu anda “açdık, câmi’ yapdık, zincirleri kırdık, vakıf şartlarını tatbîke başladık” gibi lâf u güzâf ile dile alınışı bile, şovdan ve kurugürültüden ibâret, kandırmaca ve hezliyyât kabilinden şeylerdir; veya şamata cinsi ma’nâsızlıklar bilinmelidir…

Ayasofya’nın bugün bile zındanda zincirli, esir ve mahkûm bir CÂM’-İ ŞERÎF olmasının ikinci sebebi, bu mukaddes İslâm Ma’bedinin, müşrik, müşrike, fâsık, fâcire, hadesden ve necâsetden tahâretin zerresine sâhib olamıyan her insî şeytanın ayaklarına serilmesidir…

İşte Ayasofya, müşrik ve müşrike, cenâbet, hastalıklı ve kirli, mikroplu turistlerin, homolara kadar her cins mahlûkun, necis ve bakterili ayaklarıyla çiğnediği harem içindeki zemînine, “Müslümanım” diyenlerin en şerefli uzuvları olan alınlarını ve burunlarını koymak gibi tüyleri ürperten bir felâkete mahkûmdur… Veya, “Müslümanım” diyenlerin, alın ve burunlarını koyduğu secde mahallerine, o mikropli ve bakterili, mantarlı, pis ve necis ayakların basması, bir başka vechesiyle “Secde edenlerin” alın ve burunlarına, o bakterili, mikroplu, mantarlı, pis ve necis ayaklarının basması demekdir… Bu, İslâmiyyet ve müslümanların, mescid ve câmi’lerin ve toprak altındaki İslâmî şahsiyetlerin, Peygamberân-ı Izâm (Aleyhimüsselâm) Hazerâtına kadar küçük düşürülmesi, i’tibarsızlaştırılmasıdır…

25-30 sene evvel, şiiler nasıl tavaf mahalline naylon torbalar içinde insan necâseti bırakarak, tavaf eden kalabalıkların o pislikleri çiynemeleriyle her tarafa bulaştırmaları şenâatini irtikâb etmişlerse; müşrik ve müşrike, homo ve nato-feto kafalı insî şeyâtînin de, ALLÂH AZZE ve CELLE’nin mescidlerine idrâr,  başka kâzûrât, virüs veya hastalık yayıcı bırakmaları pekâlâ mümkindir! Bunun içün Allâh Azze ve Celle’nin BEYTİ=EVİ olan, Ayasofya veya harhangi bir mescid veya câmi’e, müslümanlardan başkalarının saygısızca, şirretçe ve azgınca girmesi ŞER’AN aslâ câiz olamaz; ve bu, Allâh’ın büyûtuna son derece hürmetsiz ve iğrenç kılıklarla girmeleri, Mescidleri ve ONLARIN SÂHİBİ olan KAHHÂR-I Zülcelâl’i tahkîr ve aşağılamadır… Turist denen müşrik ve müşrikelere yaranmak, onların belâ ve musîbet yağdıracak paralarına dilencilik yapmak, korkunç bir haysiyetsizlik, el açıcılık denâetidir…

Müfessir merhûmun buyurduğu gibi oralara “lâkırdılardan fıska, tahâretsizlikden küfre kadar” hiçbir şeytanlık giremez, sokulamaz…  Allâh Azze ve Celle’nin BEYTİNE=Evine bunca tahkîr ve hakâretleri revâ görenler, GAYRETULLÂH’a dokunub “Ğadab-ı İlâhî’yi” nasıl harekete geçiriyor ve  belâları da memlekete çekiyorlar ki, bunları bile fehmedecek ruh ve kafa seviyesinden, (binlerce esef olsun) sonsuz derecede mahrûm bulunulmaktadır…

(NOT: 102 yıldır, hâlâ bugün bile Anadolu târihinin BAŞBELÂSI olan Yunan keferesinin yunancasına öyle bir tapdılar ve “Pandemi”sine kadar bunlarla Türkün dilini eşşek arısı gibi öyle sokdular ki, Ankara kafası, Türkçe’nin “SÂRÎ hastalık” terkîbini ipe çekmekden zerre kadar iffet sancısı duymadı! Bâri “Salgın” deseler; buna da dilleri dönmedi! Çünki 97 yıldır “devirim pandomisi” ,  aslını inkâr edenlerin beyin ve ruh marazı ile milleti yere serdi; ve ortaya, “ulus=İbrânîce sürü” denen bir hılkat garîbesi çıkarıldı! Bazı haydutlar gûyâ Yunan palikaryasına düşmanlar; amma onun beyin hamûlesi olan lisân ifrâzâtını, demokrasi yunancasına kadar yalamayı “kurtuluş” zannetdiler ve milleti de zehirleyib paçavraya çevirdiler! Hâlâ da dostunu düşmanını bilemiyen gerzekler olarak savrulub duruyor ve pek basit ve kolayca ucuza yatıyorlar!

11/Martdan/2020’den beri virüs sebebiyle YUNAN kâfirinin “hijyen” kelimesine halkı ta’lîm etdiren Ankara kafalı politikacılar, bu felâketi seyrederek acebâ hangi cins tatmîn yolundadırlar!?.. Hygieia denilen tanrıça,Yunan ve Roma efsânesinde (Yunancasıyla, mitolojisinde) TIB TANRISI Asklepios kâtilinin zilli kızıdır! Bu cünüb,  zilli ve pasaklı, üstelik temizlik tanrıçası! Kim bilir, Saray lafçısı (sözcüsü) İ. Kalın’ın “Güzel MOZAİKLER” dediği ikonalar arasında, belki turist ayaklarındaki bakteri ve mikropları ve cünüblük artıklarını temizleyen azizler de vardır! Ankara kafalılar, o “aziz ikonalarının” bir tathîr vâsıtası (Frenkçe dezenfektan) olduğuna îmân etmiş de olabilirler!!!)

x3) AYASOFYA’YI ÜÇÜNCÜ TAHRÎB DARBESİ: Ayasofya’yı zındanda zincirli, esir, forsa ve mahkûm bir câmi’ yapan üçüncü sebeb, kubbe ve duvarlardaki şirki müstelzim İKONALARDIR… Müfessir merhum “Küfür şöyle dursun Allâh Azze ve Celle’nin BEYTİNE fısk ve tahâretsizlik bile takarrüb edemez, ederse bu o mescidin ma’neviyyetine indirilen bir tahrîb DARBESİDİR” buyururken, bu küfür-şirk tasvirleri olan ikonaların kabbak gibi oralardan insanların ve “Müslümanım” diyenlerin tepesine geçirilmesi, yukardaki iki maddede de olduğu gibi, vakfiye şartlarını da berhavâ eden cinnetlik bir rezâlet manzarasıdır… Buraları namaz sırasında perde ile kapatdık havalarına girerek dünyâyı aldatanlar, lâ teşbih ve lâ temsil, çırılçıplak bir dansözün üç noktasını üç yaprakla kapatmakla, “onu müstehcenlik şerefsizsizliği ve hayâsızlığından kurtardık” demiş gibi olurlar ki, durmadan “aldandık, aldatıldık” nakarâtı, mebsûten mütenâsib (kurbağaca doğru orantılı) olarak, aldatmada da ziyâdeten bir tatbik alışkanlığına delil mi olmaktadır?!..

Şirk tasvirleri olan ikonaları, 21 saat sırıtdırıb, üç saatlik beş vakit namaz zamanı “perde ve peçe altına alıyoruz” diyenler, halt etmektedir!. Mevcûdiyyet ve varlığı misâldeki dansöz gibi, ibâdet edenlere bakan ikonalar, cemaatın ensesi ve başı üstünde bâtılın mukaddesleri olarak boza pişirecekse,   onlar da buna katlanacaklarsa.. ikonaların ayaklarını ense ve başlarında hissederek ibâdet etdikleri zannında bulunacaklarsa, onlara, “cemaat mi cemâdât mı” demek ruznâmeye girer! İbâdet keyfiyeti de, “yatıb-kalkmadan ibâret” idman manzarasına sukût eder (düşer!) Bunun adına ibâdet etmek denilemez. Denilecek olsaydı, Akşemseddinler ve Molla Gürânîler gibi zülcenâheyn Sultanların, bunu, bugünün “Lâyık=ateist fetvâcı karikatürlerine” bırakması abes olurdu!

Sadede şürû’ etdikde:

Echel ve ekfer dünyâ vasatında şu mikroplu-bakterili-cünüb-hastalıklı-pis turistlerin yukarıda zikretdiğimiz felâketi ve bunun  tasvîri, daha birçok ma’nâlara gelmekte ise de, biz hepsini zikretmekden şimdilik sarf-ı nazar eyliyeceğiz…

Netîceten: Allâh Azze ve Celle’nin BEYTİ ve Fâtih Cennetmekân’ın vakfiyesi, bugün böyle bir perişânlık, felâket ve helâket içindedir! Biz müslümansak, her hâdiseye lâyık (ateist) cumbokrat penceresinden değil, edille-i erbaa noktasından bakmakla mükellef ve mecbûruz. Aksi halde iki yüzlü bir münâfıklık sıfatı içine girer ve şerefsizlik halkasını boynumuza geçirmiş oluruz ki, Mevlâmız Azze ve Celle, bizleri böyle bir aşşağılık mahlûk olmakdan muhâfaza buyursun!

4) AYASOFYA’YA DÖRDÜNCÜ TAHRÎB DARBESİ: Saray lâfçısı (sözcüsü) Prasasör İ. KALIN mı KALIN kişi, (17/7/2020)de şöyle diyor:

 “Bu mozaikler, Hz. İsa, Meryem Ana ve diğer Hristiyan kişilikleri tanımlayan güzel mozaikler. El değmeden korunacaklar!”

Vay vaaayyyy! Aman ne güzel ve kıymetli ve saygın-baygın nesnelermiş bu tapıngaçlar! “Müslümanım” diyenlerin dilinde (bâtıl ve şer’an hakir olan şeylere TA’ZÎM) göstermek cürmüne ve hakkı örtme cür’etine bir bakınız!

Saray KALIN’ı, “mozaik” dediği  ikonalara yani Ortodoksların kutsiyet atfederek ibâdetlerinde vâsıta yapdıkları bu tasvirlere (iki buudlu heykellere!) “GÜZEL” kelimesiyle ta’zîm ve onları tahsîn ve ta’zîz ediyor!. İslâmiyyet’in en temel kânunlarından birisi: “Ta’zîmi îcâbedenleri tankîr ve tahkîri îcâbedenlere ta’zîm etmek küfürdür” kânunu, Ayasofya hâkimiyyetini eline geçirenler nezdinde hiç de kâle alınmıyor olabilir! Çünki onların “Güncellenmeye âmâde KULA TAPIŞ DİNLERİNE” göre, Hakk olmuş BÂTIL olmuş bütün inanç ve dinlere bakış ve onları kıymetlendiriş müsâvîdir!. Kelâm-ı Kadîm (Haşr 20) ile ne kadar “Cehennem Ashâbı ile Cennet Ashâbı aslâ müsâvî=eşit, aynı değildir” buyurursa buyursun, Ankara güncellemecileri nazarında bunun hiçbir kıymet ve ma’nâsı yokdur!. İslâmiyyet’e göre ise, onun bu temel i’tikâd kânûnu Müslümanlığını devâm etdirmek istiyenlerin önüne bu, en temel umde olarak konulmuşdur! İşte Türkiya’da DİYÂNET denilen yerler bu KAFANIN elindedir!

Ali Şerîatî muhibbânından olan Saray KALIN’ı, İslâmiyyet’in ilk gününden beri (TAHKÎR) gören ve (TA’ZİM) görmesi muhâl olan ve “mozaik” diyerek geçiştirmiye ve mahzurlarını hafif göstermiye çalışdığı İKONALARI, “güzel”; ve onlardaki tasvirleri “Hz. Îsâ, Meryem Ana ve diğer Hıristiyan Kişilikleri TANIMLIYAN” ma’sûm vâsıtalar KABÛL ETMEKLE, İslâmiyyet’i aslâ değil ammâ, Hıristiyanların (mutlak bâtıl) inançlarını “Güzelleyib, tahsîn etmiş, yüceltmiş ve kutsamış” olmakda değil midir?!!!

Buradan çıkan ma’nâ şudur ki, Saray Sözcüsü veya lâfcısı diliyle T.C. Devleti, Raislerinden imamlarına kadar bu ta’zîm ve güzelleme içindedir. Dolayısıyla bu zevât, “Güzel görerek ta’zîm etdikleri İKONALARI” değil sıva altına almak, örtü altına almakda bile samîmî olamaz, bunu bir lâf ve halka gösteriş olarak dillerine almaktadırlar…

Bu i’tibarla, ALLÂH AZZE VE CELLE’nin Beyti olan Ayasofya’nın zincirlerinin kırıldığından, esâret ve forsalıkdan kurtulub ibâdete açıldığından bahsetmek muhaldir! Ceddimiz Cennetmekân Fâtih Sultân Mehemmed Hân Aleyhirrahmeti Ve’l-Ğufrân Hazretlerinin vakıf şartlarının yerine getirildiği de, evvelki üç maddede beyân etdiğimiz gibi aslâ tahakkuk etdirilmiş olamaz… Dolayısıyla bu da, Ayasofya’nın Allâh Azze ve Celle Hazretlerinin beytine bir “Darbe-i Tahrîbdir!”

5) AYASOFYA’YI BEŞİNCİ TAHRÎB DARBESİ: Twitter vasıtasıyla apaçık ortada dolaşmaktadır ki, duvarlarda apaçık HAÇ şekilleri hâlâ durmakda ve bunları yok etmek gibi bir düşünce, CÂMİ’-İ Şerîfi cebren elinde tutanların aklından bile geçmemektedir. “Haç-Zünnâr ve Şapka”, 15 asırdır, İslâm akâidinde küffârın dînî birer şiarı (sembolü) olarak, yani “Küfür alâmeti” olarak kabûl edilmişlerdir. Binâenaleyh, bunların bulunduğu bir Câmi’i, zincirlerinden kurtulub esâreti son bulmuş hürr bir ma’bed (Allâh Azze ve Celle’nin Beyti=Evi) olarak kâbul etmek ve vakfiye şartlarına riâyet edildiğini iddia etmek, bâlâda (yukarıdaki) diğer dört maddede zikretdiğimiz üzere  muhâldir… HİLÂL nasıl İslâmiyyet’i temsil eden bir REMZ ise, HAÇ da aynen böyle Nasrâniyyet denilen BÂTIL dîni temsîl eden bir semboldür… Hiçbir ma’bed, temsîl etdiği dînin değil de, “BÂTIL” dediği bir dînin REMZİNİ (sembolünü) kendi harîminde (içinde) bulunduramaz, bu muhaldir! Yeryüzündeki hiçbir kilise veya havrada “HİLÂL” remzine rastlanılamaz! Rastlanırsa bu, o dînin kendi kendisinin inkârı demek olur; ve bu, afvedilmez bir tenâkuz, kendi kendisini müthiş bir inkâr, intihâr ve aşağılamak olur!

6) AYASOFYA’YI ALTINCI TAHRÎB DARBESİ: Câmi’-i Şerîfin ortasında takriben 25 metre murabbâ’ (kare) şeklinde bir sâhanın, kırmızı kordonla çevrilerek oraya Müslümanların girmesinin (secde etmesinin) yasaklandığı  bir kısım ayrılması… Hiçbir mescîd veya câmi’de müslümanın giremiyeceği bir ayaklık yer bile olamaz, oluyorsa, o ibâdethâne zındanda zencirli, esir ve forsadır!

Tarihçi Armağan burası içün şöyle yazıyor:

“Doğu Roma Dönemi’nde, İmparatorların törenle taç giydikleri yer olan Omphalion, büyük mermer dairenin etrafında değişik renk ve boyutlardaki daireler ile bunların birleştiği kısımlarda opus sectile tarzında bezemenin yapıldığı özel bir bölümdür.”

“İmparator” denilen İslâm düşmanı fir’avnî zâlim o keferelerin taç giydiği böyle husûsî bir mekânın Âdem Aleyhisselâm’dan beri Allâh’ın BEYTİ=EVİ olan mukaddes bir ma’bedde ihtiramla gözlere sokulması, cihân târihinde aslâ görülmemiş bir CÂMİ’ tahkîri ve tahrîbidir… Bu, Cenâb-ı Hakk Azze ve Celle Hazretleri ile istiskâl ve istihzâdır!. Dolayısıyla Mukaddes Câmi’ Ayasofya bu hâliyle ve buna munzam VAKFİYE şartlarının resmen ve alenen çiğnenmesi ile de, zincirli-forsa olarak zindandaki mahkûmiyyet hâline devâm etdirilmektedir… AKP hükûmetinin buradan kendisine efsâne çapında pay çıkarması kül yutmaz hakîkî müslümanlar nazarında muhâl, câmi’ mefhûmunun ne olduğunu bilmiyen (oy depoları) içün ise mümkindir!

7) AYASOFYA’YI YEDİNCİ TAHRÎB DARBESİ:  UNESCO denilen BM içindeki beynelmilel Yahudi yuvalanmasının “Dünya Kültür Mirası” diyerek ALLÂH AZZE ve CELLE Hazretlerinin BEYTİ=EVİ üzerinde tasarruf salâhiyyeti ile “BEN DE bu CÂMİ’de (irâde) sâhibiyim” demesi; vakfiye şartlarını hiçe saymak bile olsa UNESCO’nun izni olmadan Mukaddes Câmi’de en küçük bir ta’dîlâta gidilememesi, sıva bile yapılamaması, bir yerine kapı açılamaması; ve buna, şu anda Ayasofya’yı “İdâre ediyorum” diyen Ankara dembokrasi krallarının da boyun eğilmesi, “emriniz olur efendim!” demesi; ve bunun, Allâh Azze ve Celle’nin İRÂDESİ ile beraber ortaklık cümlesinden mütâlaa edilmesi, tüyleri diken diken eden bir felâketdir!…

Câmi’ler, âyât-ı beyyinât ve hadîs-i şerîflerle de sâbit olduğu gibi, Allâh Azze ve Celle’ye âiddir; orada, KAHHÂR’a müntehi olmıyan hiçbir irâde, aslâ söz sâhibi olamaz; hiçbir BEŞERÎ devlet, hükûmet  veya haçlı şebemesi kat’iyyen tasarrufda bulunamaz…

Bütün bunlar da gösteriyor ki, Allâh Azze ve Celle’nin BEYTİ=EVİ olan Ayasofya, Sâhibinin değil, UNESCO’ya kadar düşmanlarının da irâdelerine râm olmuş, zındanda zincirli (zencirli), esir, forsa ve mahkûm bir vaz’iyyetdedir… Müfessir Merhûmun ta’bîriyle “Darbe-i Tahrîb” altındadır…

8) AYASOFYA’YI SEKİNCİ TAHRÎB DARBESİ: Bu mukaddes Câmi’in Minârelerinden, insan sesinin değil, mâdenî ve mekanik âlet seslerinin “Ezân-ı Şerîf” diyerek dünyâya sahtekârca pazarlanmasıdır!. Bu cihet i’tibâriyle Türkiya’daki bütün câmi’ ve mescidler de keyfîliğe ve jakobenizmaya esîr ve DİB’iş revizyonizmasına mahkûmdur…

Müfessir Merhûm A’râf Sûre-i Celîlesinin 204. Âyet-i Kerîmesini tefsîr buyururken, bugünün “müslümanım deyicilerini” şiddetle de uyarmakda ve yalamalık dalâletlerinden kurtulmalarını da aynı şiddetle ihtâr etmektedir… Kelâm-ı Kadîm ve Ezân-ı Şerîf gibi vahiyle müslümanlara (emânet) edilen en ana temeller, mâdenî ve mekanik seslerle oyuncak edilib, 15 asırlık İslâmiyet keyfe göre, güncellemeci, reformist ve revizyonist  İslâm muârızlarının eline teslîm edilemez…

Sözü aslâ senet olamıyacak ve İslâm adına konuşmaları kat’â câiz bulunmıyacak kesânın ve Anayasalarının “Lâyıklık ilkesi doğrultusunda dîn hızmeti” dayatıb, onların da dînî mevzu’larda “fetvâ veriyoruz” diye işkembeden atıb tutmaları ve bunun meş’rûiyyeti ne kadar muhalse; Müfessir Merhûm gibi son devir Osmanlı ulemâsının 15 asrı devam etdiren hakikatlerine tâbi’ olarak bu ulemâyı dinlemek de, müslümanlar içün o kadar mutlak emirdir… Başkalarının bu DÎN üzerinde tasarrufda bulunmaları, Allâh Azze ve Celle’nin İRÂDESİ yerine kendi beşerî (irâdelerini) oturtmakdır ki, bu da, onların kendilerini TANRI i’lân etmeleri, Müfessîr Merhûm’un buyurduğu üzere “İmtiyâz-ı Rubûbiyyetin paralömanlara geçirilerek” kulun kula TAPMASI demekdir… Bunun netîcesinde de, bugün olduğu gibi Allâh Azze ve Celle’nin DÎNİ öyle bir sulandırılmış olur ki, ortaya İslâm değil, adı İslâm, kendisi “Kula Tapış Dîni” olan bir ucûbe çıkar… Ezân-ı Şerîflerin bugün nasıl karikatürleştirilerek Cenâb-ı Hakk’a nasıl meydan okunmakda olduğunu, Müfessir Merhûm’un kaleminden dehşet ve ibretle ta’kîb edib îmân tazeliyelim:

“Ey Mü’minler, hatta ey insanlar! (İzâ kuriel Kur’ânu) Kur’ân kıraat edildiği vakit-namazda veya hutbede veya her hangi meclisde (festemîû lehû) hemen kulak verib onu dinleyin. (Ve ensıtû) ve ağzınızı tutub susun ki (Leallekum turhamûn) rahmete erdirilmeniz me’mûl (umulur) olsun!-Zîrâ susmak iyi dinlemeye, iyi dinlemek basîrete, basîret îmân ve amele, îmân ve amel de rahmet ve  ni’met-i ilâhiyyeye sebeb ve tarîk (yol)dur.”
“Görülüyor ki bu “isti’mâ (işitme) ve insat (susmak)” emirleri, KIRAETE TERETTÜB ETDİRİLMİŞDİR= (İNSAN SESİ İLE OKUMAYA DAYANDIRILMIŞDIR.) KIRAET ise, bir lisân fi’l-i ihtiyârîsidir ki, âkil ve nâtık bir insanın ağzından mehâric-i mahsûsaya (harflerin husûsî çıkış yerlerine) i’timâd (dayanarak) çıkan ve kasd ü fehmine  iktirân eden (varan) savtıyla (sesiyle) yapılır. Ve nitekim Cibril’in fi’li bile KIRAET değil,  bir ikra’ yani kıraet ETDİRMEKDİR. Fi’l-i ilâhî de, tenzîl ve halk-ı kıraetdir=Burada Allâh Azze’nin yapdığı da, vahyi indirmek ve kıraeti yani insana âid sesle okumayı YARATMAKDIR.) Binâenaleyh gayr-i âkilden ve CÂMİDATDAN (Hoparlör gibi madenî ve mekanik nesnelerden) sâdır olan savtlara (meydana gelen seslere) KIRAET DENİLEMİYECEĞİ GİBİ,  sadâdan yani savtın aksinden (kurbağaca yankılanmasından) hâsıl olan fi’le de KIRAET DENİLMEZ. Bunun içündür ki FUKAHÂ, bir kıraetin aksinden (yankılanmasından) hâsıl olan sada-yı mün’akise (yankılanan sese), KIRÂET VE TİLÂVET (TECVİDİYLE OKUMA) terettüb etmiyeceğini (denilemiyeceğini) ve meselâ secde-i tilâvet lâzım gelmiyeceğini beyân etmişlerdir.”  (1936, c.4, s. 2360-2361) Bir kitâbı sessiz mütâlaa etmek, kıraet etmek demek olmadığı gibi, çalan veya çınlayan mün’akis (akseden=yankılanan) bir sadâyı dinlemek de, bir kıraet dinlemek değil, bir çalma ve çınlama dinlemekdir. Şu hâlde Kur’an okuyan bir kâriin sadâsını aksetdiren gramafondan veya radyodan gelen savt veya sadâ, bir KIRAAT DEĞİL, BİR KIRAETİN AKSİ VE TAYFIDIR. (Karanlıkda korkudan göze görünen hayâlî bir şekil gibi bir şeydir.) Ve bunlara, istîmâ’ ve insat (Dinlemek ve susmak) EMRİNİN HÜKMÜ TERETTÜB ETMEZ. YANİ DİNLENMESİ VE SUSULMASI VÂCİB OLAN (Kat’iyyen Allâh emri olan) KUR’AN, ÇALINAN KUR’AN DEĞİL, KIRAET OLUNAN KUR’ANDIR. (Ezân-ı Şerîf de aynen böyledir.) (s.2361)

Artık zerre kadar aklı ve îmânı olan bir müslüman, bu apaçık ortada duran ve dînde mütehassıs bir müfessirin beyanlarına kulaklarını tıkayarak, minârelerden yükselen mekanik ve mâdenî seslere “KIRAET” desin ve çalgı demesin, bu mümkin olamaz…

Hele bazı müezzin kılıklı anırtı sâhiblerinin mûsikî terbiyesi görmemiş seslerle makamsız ve usûlsüz, falsolu ve akortsuz cıyaklamaları ve “Nefretî” makâmında bağırışmaları, müslümanları ve hatta ateist gâvurlara kadar her mahlûku da son derece rahatsız etdiğinden, mes’uliyyet-i uhreviyyeyi mu’cib bir felâketdir… Hele hele bu seviyesizlikdeki bir takım anırtı ve bağırtıların, desibeli çok yüksek hoparlör denen iblis boruları ve megafonları ile hasta ve çocukları uykularından zıplatan cinsi, o mübârek saatlerde nice HAKK’a açık gönül ve kalblerden “BEDDUA” bile almaktadır!. Böyle ruhban sınıfını Kahhâr-ı Zülcelâle havâle etmekden başka da elden bir şey gelmemektedir…

Sanki lâyık ve kayık ve gayr-i ayık sistemin DİB’işçileri, İslâm’dan kaçırmak ve hatta nefret etdirmek içün bu zulümleri husûsan irtikâb etmektedirler!. “Allâh BELÂNI VERSİN” şeklinde beddua almak istemiyen minâre kaçkınları, çalgı dinletmeye bir de bilmem kaç desibellik tamtam gürültülerini eklememelidirler ki, encamları daha da bin beter olmasın!

Hele 60 veya 80 metre murabba’lık  küçücük bir mescidde bile mihrab ve müezzin mahfelini gasbetmiş öyle adam ve madam karması mahlûklara rastlıyoruz ki, o kadarcık yerde (tık) denilse her yerden duyulacak olduğu halde, önlerinde, yakalarında, gırtlaklarında bilmem nerelerinde tavşan kenefi gibi bir mikrafon mâdenîsi taşıyorlar!. Böyle akıl hastaları arkasında onlara nasıl iktidâ ediliyorsa, bu milletin de (şer’î hassâsiyetleri) o kadar dumûra uğratılmış demekdir; ve bu ses zerâfetinden zerre kadar anlamayışın da çâresi ve şifâsı yokdur deriz!. Böyle mikrofonlu imamtrakların namaz dedikleri şeylerde okudukları nesnelere “KIRAET” denilemiyeceği, bâlâda mufassalan beyân olundu! DİB’işin avcuna geçmiş esir câmilerde bir müslümanın oralardaki mihrab me’murlarına uyarak “Namaz kıldığını zannetmesi”  de, en az on kere düşünülmesi gereken bir hususdur!

9) AYASOFYA’YA DOKUZUNCU DARBE-İ TAHRÎB:  Ayasofya, 1453’den beri 477 sene, 3-4 saat ibâdethâne olarak yaşatılmanın yanında, NAMAZ SAATLERİ DIŞINDA TURİST DENEN AYAKLARI BAKTERİLİ, TAHARETSİZ, dişilerinin dişiliği cıvıtılmış, mukaddes mekâna hakâret püsküren kılık  kıyafetli CÜNÜB KÜFFÂRA DEĞİL; en az 10-12 saat, Ramazanlarda 21 saat, İLİM TALEBELERİNE MEDRESE VE MÜSLİMÎNE VA’Z U NASİHÂT MEKÂNI OLARAK İŞLETİLMİŞDİR… Ya şimdi??? Şu anda dahî Ayasofya bu hâliyle, vakıf şartları dışında mahcûr ve mazlûmdur; ve Müfessir Merhûmun ta’bîriyle “TAHRÎB DARBELERİ” altında zorla nefes alan bir zından mahkûmu, esir ve zincirlidir!..

10) AYASOFYA’YA ONUNCU DARBE-İ TAHRÎB: Müfessir Merhûm mescidleri îmâr, ihyâ ve ma’mûr edib (onların vakıf olanlarını da maksadına mutâbık idâre edecekler üzerinde), 4 ŞART’ın  bulunması îcâbetdiğini âyetlere istinâd ederk beyân buyurmaktadır. Bunlardan birincisi: “Allâh’a îmânı olmıyanların, Allâh’a ibâdet içün bir yer binâ ve tahsîs etmeleri veya böyle bir binânın Allâh içün i’mâriyle CİDDEN ALÂKADÂR OLMALARI MÜMTENÎ’DİR (muhaldir.)…..Bunun içün Âhıret’e îmânı olmıyanlar ….. fursat buldukça ya mescidleri yıkarlar (Bizden: Şefokraside olduğu gibi) VEYA MESCİDLİKDEN ÇIKARIB DİLEDİKLERİNİ YAPARLAR. (BİZDEN: Bugün olduğu gibi ikonatapara istavrozhâne; cenâbet ve mikroplu turistlerin ayakları altına müze; Yahudi ÜNESCO’larına dünya mîrâsı yaparlar.) Binâenaleyh, ALLÂH’IN MESCİDİ ünvânından bilbedâhe (kat’iyyen) anlaşılacağı üzere bunu i’mâr içün evvelâ ALLÂH’A VE ÂHIRET’E ÎMÂN ŞARTDIR.” (1936, c.4, s.1481)

Görüldüğü gibi Müfessir Merhûm mescidleri îmâr ve ihyâ edecek, vakıf şartlarına riâyet edib onları yaşatacak ve Allâh Azze ve Celle’nin Büyûtunu=Evlerini maksad-ı aslîsine göre ma’mûr edecek adamların, beşerî sistemlere tapmıyan ve fakat Kelime-i Tevhîde tam SADÂKATLA mücerred Allâh’a kulluk (ubûdiyyet) eden adamlar olmasının şart olduğunu, aksi halde ruznâmeye “Mescidlerin TAHRÎB DARBESİ” altında zencirli, esir ve forsa kalacaklarının geleceğini, apaçık beyan buyurmaktadır… 

11) AYASOFYA’YA ONBİRİNCİ DARBE-İ TAHRÎB: Müfessir Merhûm birince şartı beyândan sora, bunun kâfî olmadığını,  “Fakat bu, şart-ı kâfî değildir.” diyerek şöyle devâm buyuruyor: “Bununla beraber (Ve ekâmessalâte) ve namazı ikâme eyliyen—bu da şartdır…. Namazın vücûbunu i’tirâf etmiyenler mescid yapmak lüzûmunu hissetmiyecekleri gibi NAMAZ KILMIYANLAR DA, MESCİDLERİN MA’NEN HARAB OLMASINA SEBEB OLURLAR. (ikinci şart)…… Maamâfîh namaz kılmak da kâfî değildir. Bununla berâber zekâtı veren—bu da şartdır. (üçüncü şart) ……. Ancak bu da kâfî değildir.” şeklindeki beyandan sonra, DÖRDÜNCÜ ŞARTA geçerek, şu hemen bervechi âtî (aşağıdaki) kerâmet çapında (muhteşem îmân ve fikir) ziyâfetine geçmektedir…

12) AYASOFYA’YA ONİKİNCİ DARBE-İ TAHRÎB: “Ancak bu da kâfî değildir. Bunlarla berâber (Ve lem yahşe illâllâhe) Allâh’dan başkasından korkmıyan kimseler!”

Ayasofya’ya kadar hangi câmi’ veya mescid olursa olsun, onları açacak, vakıf şartlarına tam uygun işler hâle getirecek, oraları samîmiyyetle îmâr edecek, her türlü bakım ve hızmetini Şerîat nizamlarına göre yürütecek ve yenilerini inşâ’ edecek olanların, mücerred ALLÂH AZZE ve CELLE’den korkan adamlar (Müslümanlar) olmaşı, “TAHRÎB DARBESİNİ” ortadan kaldıracak dördüncü ŞARTDIR…

Bu kabil ADAMLARIN, İngiliz, yahudi, ABD, AB, Moskof, NATO-FETO ve Ağababalarından, heykellerden, putlardan, putperestlerden, oy alamamakdan, sözde değil özde korkmaması; “Şeriatdan ve Hılâfet’den başka idâre olamaz, beşerî sistemleri Allâh Azze’nin edille-i erbaasına tercih şirkinden berîyim, işte beni müslüman yapacak kelime-i tevhîd budur” demekden korkmaması da, “Allâh Azze ve Celle’den KORKAN olmuş olmak içün” en baş ŞARTDIR…

Tam tersine, “dört hakk din var” demekden sonsuz derecede korkması; “Ben ve arkadaşlarım kesinlikle dînî esaslara dayalı bir devlet şeklini düşünmüyoruz.” demeyi, İslâmiyyet’i reddetmeye müsâvî korkunç bir cürüm sayması ŞARTDIR… Ayrıca, “Dört dörtlük lâyıkım, 14-15 asır evvelki hükümleri kalkıb bugün uygulayamazsın, Böyle şey olmaz” demeyi de, “Allâh’dan korkmuş olmak içün” Hakk’a iftirâ bilmesi ve bunlardan şeytandan kaçar gibi kaçması en büyük bir başka ŞARTDIR…

Ayrıca, “15 asırlık islâmî “KADIN ve ÂİLE” telâkkîsini, feminist Haçlı Batı Gâvurlarına yaranmak uğruna bozmak içün bir takım sözleşmeleri ve 6200 bilmem kaç sayılı şeytan pişliği kânunları bu halkın tepesinden geçirmenin vebâli beni ebediyyen hâsirûndan eder” diye gözlerine uyku girmemesi; ve bu kabil iblisliklere zerre kadar yer vermemesi de, “Allah Azze ve Celle’den hakkıyla korkan adam olmak” içün kat’iyyen ŞARTDIR… “Bize Ömerler lâzım” demeyi lâf ile değil fi’l ile ortaya koyub, beytülmâl mumunu şahsî işlerinde kullanmıyacak kadar hassâsiyyet-i şer’iyye sâhibi olması, aslâ göz boyamaması; dediğini yapan, yapamıyacağını aslâ demeyen, dembokratik fırıldaklardan münezzeh bir müslüman olması da, “Allâh Azze ve Celle’den korkan” özü sözü aynı bir adam olmak içün sûret-i kat’iyyede ŞARTDIR…

“Kadını câmi’e sokmıyan anlayışı, İslâm diye gösteren zihniyetler var” derken, Âyet, hadis, İcmâ’ ve müctehid ictihadları ile 15 asırdır kuyumcu hassâsiyyetinden bin kat daha dikkat ve gayretle tanzîm ve disiplinize edilen muhadderât-ı İslâmiyye’nin câmi’ ile olan irtibâtını, yalama ve modernize eden İslâm muârızı münkir ve münâfıklara karşı ehl-i sünnet ulemâsının müdâfaa ve beyanlarını, “Kadını câmi’e sokmamak” töhmeti altına sokub tahtie eden birisi olmamak da, “Mücerred ALLÂH AZZE ve CELLE’den korkmanın” bir diğer mühim ŞARTIDIR… Ve üstelik tam tersine, kadın ve kızları sokak, iş yeri ve politika kirleri içinde kömürlük kedisine çevirerek, onları “Âile hayâtını tadamıyan” mahrûmiyyet ve mahkûmiyyet çukurlarına düşürmek; ve bu çukurların binbir koldan reklâmını yapmayı veya yaptırmayı meşrû’ görmek; ve bu gayr-i meşrûluklarla MÜCÂDELE ve MÜCÂHEDEYİ FARZ bilmemek, bu uğurda ömür tüketen muvahhid ve müttakî müslümanlardan olmamak ise, “ALÂH AZZE VE CELLE’den korkmamanın” bir başka vesîkasıdır; ve bu kabil dîn tahrîb ve tahkîrinden mutlak ma’nâda uzak durmak içün, Hakk’a yalvarıb yakarmak  da, “ALLÂH’dan korkmanın” evleviyyetle ŞARTIDIR… KEZÂ VE KEZÂ…

İşte, câmi’ ve mescidleri Şer’î şartları içinde îmâr, ipkâ, inşâ’ ve idâme etdirmenin ihmâli muhâl şartları, yevmî idâre felâketleri elinde kaldığımız günümüzde, pek cüz’î bir kısmı ile bunlardır. Müfessir Merhûm ise devamla, bütün asırları kaplıyacak umûmî şartları kerâmet çapında sıralamıya ve ihtâra şöyle devam buyururlar:

“……. Her hangi bir korku ile BAŞKASININ RIZÂSINI ALLÂH’IN RIZÂSINA TERCÎH ETMİYECEK VE HER HANGİ BİR İŞDE ALLÂH’IN HAKKI İLE KENDİ HAKKI TEÂRÜZ ETDİĞİ (zıdlaşdığı) ZAMAN, ALLÂH’IN RIZÂSINDAN MAHRÛM OLMAK KORKUSUYLA KENDİ HAKKINI FEDÂ VE ALLÂH’IN HAKKINI İHTİYÂR EDECEK, VAZÎFESİNİ YAPMAK İÇÜN ŞUNUN BUNUN LEVMİNDEN (çekiştirme ve kınamasından) VEYA ZÂLİMİN ZULMÜNDEN KORKUB ÇEKİNMİYECEK; VE LÜZÛMUNDA HARB Ü KITALDEN VE SÂİR SÛRETLE ÇARPIŞMAKDAN KAÇINMIYACAK…”

“VELHÂSIL MUHTELİF KORKULAR VE ENDÎŞELER TEÂRÜZ ETDİĞİ (zıtlaşdığı) ZAMAN, ALLÂH KORKUSUNUN KARŞISINDA DİĞERLERİNİ KÂLE ALMIYACAK BİR KALB VE ÎMÂN SÂHİBİ OLAN VE BU SÛRETLE BU 4 HASLETİ CÂMİ’ (üzerinde toplıyan) ZEVÂT LÂZIMDIR Kİ, ALLÂH MESCİDLERİ İ’MÂR EDİLEBİLSİN! YOKSA ZİKREDİLEN 3 HASLET BULUNUB DA İSLÂM’IN VE ÎMÂN-I TEVHÎDİN HAKÎKÂT VE KEMÂLİ DEMEK OLAN BU KALB VE ÎMÂN, BU İHLÂS-I VİCDÂN BULUNMIYANLAR, MESCİDLERİN MA’MÛRİYYETİNİ İDÂME EDEMEZLER.”

90 yıl kadar evvelden, bütün mescidlerin ve hassaten AYASOFYA’mızın başına gelecekleri de Büyük Müfessir ve Allâme Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri kerâmeten şöyle haber verib, halefi olanları acı acı uyarmaktadır:

“GÜNÜN BİRİNDE BİR KÂFİRİN VEYA BİR ZÂLİMİN VE HATTA ALEL’ÂDE BİR CÜR’ETKÂRIN TEHDÎDİNDEN KORKARAK, KENDİ ELLERİYLE MESCİDLERİ YIKMAK ZİLLETİNE DÜŞEBİLİRLER. MADDETEN VE MA’NEN TECÂVÜZDEN, NETK-İ HÜRMETDEN SİYÂNET (muhâfaza) EYLEMİYEN VE BU SİYÂNETİ İDÂME EDECEK ÎMÂN-I KÂMİL ERBÂBINDAN HÂLÎ KALAN MESCİDLERİN, NE SERVET VE NE SÂİR SÛRETLE DEVÂM-I ME’MÛRİYYETLERİ İHTİMÂLİ YOKDUR. ONUN İÇÜN İŞTE BUNLAR (Fe asâ ülâike) işte bunlar—BU DÖRT HASLET-İ CEMÎLEYİ CÂMİ’ OLAN CEMAAT……Cennet’e nâil olacak olanlar, böyle bir CEMÂATİN içinde bulunabilir. Bunların bile her ferdi hakkında hüküm kat’î değil, akreb-i ihtimaldir.” (s.2482) ……. Artık müşrikler nerde kalır tasavvur edilsin!” (s.2483)

13) AYASOFYA’YA ONÜÇÜNCÜ DARBE-İ TAHRÎB: Ayasofya Câmi-i Şerîfi bugün 1453’den beri bir vakfdır. Bu vakfiye şartlarına UYGUN olarak 1930 yılına kadar Ayasofya’ya yapılan bütün ilâve ve ekler de, Ayasofya’yı tamamlıyan mütemmim cüz’ler cümlesindendir. Bunların pek çoğu yıkılmış, yakılmış, parçalanmış, çalınmış, yok edilmiş ve tahrîb görmüşdür… Bunların tamâmı da yerlerine konuluncaya, ikmâl edilinceye, tamamlanıncaya ve eski hâline getirilinceye kadar Ayasofya’ya hiç kimse “Vakfiye şartlarına göre açılmış, zincirleri kırılmış, esâret ve zındandan kurtarılıb ibâdete iâde edilmişdir” diyemez… Derse, sahtekârdır, göz boyayıcı ve aldatıcı bir mahlûkdur… İşte bazı müştemilât ki, bunlar ne yapılmışsa, derhâl dünyâ önünde açıklanmalı ve i’tirâf edilerek suçluları bulunmalıdır:

• “Binaya sonraki yüzyıllarda eklenen 4 minare, 2 sebil, Kazasker Mustafa İzzet Efendi’ninkiler başta olmak üzere muhteşem hat levhaları, minber, mihrap, maksureler, hünkâr kasrı, MEDRESE, kütüphane, bahçesine yaptırılan şadırvan, imâret, muvakkithane ve türbeler, en önemlisi de Ayasofya’nın Fethin sembolü olması ve Osmanlı cami hiyerarşisinin en üstünde yer alması gibi mîmârî ve irfan ilâveleri….”

“Aldandık, aldatıldık” diye diye aldatmayı da çok iyi öğrenmişe benzeyen nice politikacılar, daha da sıralayabileceğimiz tahkîrât ve Müfessir Merhûm’un buyurduğu “TAHRÎB DARBELERİ” altında bulunan Ayasofya’yı, “Zincirleri kırılarak vakfiye şartlarına uygun hâle getirilmişdir” diyerek, kimleri nasıl ALDATMAKTADIRLAR???…

Tekrar ederiz ki, “VÂKIFIN (vakfedenin) ŞARTI, ŞÂRİİN (Mutlak kânun koyucu Kahhâr-ı Zülcelâl’in) NASSI (âyetle emri) GİBİDİR.”

DİB’iş başı sarıklı politikacı ve diyalog madalyalı ve tescilli Erbaş Ali Bey, Ayasofya minberinden şöyle demiş ve açıkdan ve mütecâviz Allâhsızları ayağa kaldırmışdı:

“Bizim inancımızda vakıf malı dokunulmazdır, dokunanı yakar; vakfedenin şartı vazgeçilmezdir, çiğneyen lâ’nete uğrar.”

• İşte yukarıdaki 12 maddede muhtasaran, “Vakıf malına nasıl DOKUNULDUĞUNU” DELİLLERİ İLE İSBATLADIK!
• “DOKUNANI YAKACAĞINI” Vakfiyedeki ta’rif üzere biz ve bütün zerrât da kabul ediyoruz!
• “VAKFEDENİN ŞARTLARININ VAZ’GEÇİLMEZLİĞİNİ” biz de, bütün mevcudât da TASDÎK etmekteyiz…
• “ÇİĞNEYENLERİN LÂ’NETE UĞRAYACAĞINI”, Allah’ın, meleklerin ve bütün insanların la’netine çarpılacaklarını, KAHHÂR’a ittibâ’ ederek biz de aynen kabûl ediyoruz…
• Ankara politikacıları, 90 yıllık idârecileri “Vakfa dokunan, dokunanı yakacağını, vakfedenin şartlarının vaz’geçilmezliğini, ÇİĞNEYENLERİN LÂ’NETE UĞRAYACAĞINI” söyler; ve 90 yıllık alenî heykelist, putçu, ateist ve İslâm düşmanlarını kazığa oturtmakda pek haklı görünürken; acebâ kendilerinin hangi keyfiyetde ve nelerin sâhibi olduklarını da düşünmek içün, ne kadar îmân, iz’an ve samîmiyyet içinde bulunduklarını (murâkabe) edebilecek kâbiliyyet ve nasîbe de mâlik midirler???

Yoksa, “Aldatıla aldatıla, aldatmayı pek güzel öğrenib bu işin mütehassısı olduk” mu demektedirler!!!?

Mâba’di var

İlk intişârı: 07.08.2020 / 23:02:20(tt)

The post (6) Fâtih’in Vakfiye Şartları Tam Tatbîk Edilmeden, Ayasofya Gene Zındanda Zincirlidir! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(5)

Zıyâiyye BEKÇİSİ

67.) Sayın saray ve alay SÖZCÜSÜ KALIN arkadaş, saray politikası ile haşir-neşir olduğundan çok (politikoteolojik) bir cümle kurmuşdur:

“Bu mozaikler, Hz Îsâ, Meryem Ana  ve  diğer  Hıristiyan  Kişilikleri  TANIMLIYAN  G Ü Z E L MOZAİKLER.”

Saray’a göre “Hz. Îsâ, Meryem Ana ve Hıristiyan Kişilikleri (hâşâ) bu güzel mozaikler (ikonalar) TANIMLIYORMUŞ!”  

Zehî gaflet ve dalâlet! Bay Kalın, ikonaların ta’rîfine (uydurukça tanımına) i’tibar edib, onu bir de “GÜZEL” kelimesiyle takdîr ediyor! Purosöför KALIN Bey’e göre, “Tanrının oğlu, o oğulun anası ve ötekiler” bu keyfiyetleri ile “GÜZEL TA’RÎF EDİLMİŞ” oluyor! Bâtıl bir dînin bu ta’rîfleri Kelâm-ı Kadîm, Sünnet, İcmâ’ ve Kıyâs-ı Fukahâ ile tamâmen BÂTIL hükmü yerken, Purosöför Bay KALIN, o İNCE kafasıyla tam tersini söylüyor! Diyalogçuluk çizgisi demek ki böyle bir illet…

1453’den 1930’a kadar tam 477 sene orayı câmi’-i kebîr, hem de “Saray CÂMİ’İ” olarak kullanan ECDÂD, hem de “Ayasofya Câmi-i Kebîri KÜRSİ VÂİZLİĞİNİ” İslâmbol’daki diğer yüzlerce câmi’ vâizliğinin üzerinde bir rütbe sâhibliği olarak yürüten OSMANLI, Bay KALIN’ın ta’biriyle “Bu güzel Mozaiklerin güzelliğini” görüb bilememiş, dolayısıyla da o muhteşem “Güzelliği” ne yazık ki takdîr edememiş! Üzerlerini “Mezhebçi ve gelenekçi müselmanlar olarak” sıva ile kapatmış ve “Dünyâ kültür mîrâsının” anasını bellemişler!. Kalın kalın ne kadar dövünsek az!

68.) Vah vah, ne biçim müslümanmış Fâtih devri adamları?.  Aydın ve felsefî denliği ve Şerîatî genişliği olan bir müselmanda, “İslâm’ı güncellemek, ne sünnî ne şiiyim demek, tam 4 hakk din var demek, 14-15 asır evvelki hükümleri kalkıb bugün uygulayamazsın demek, v.s.” gibi birkaç haslet olur! Diyalog ve medeniyetler ittifâkından bir avuç nasib, Avşar kızı ile röportajda geçen “dört dörtlük laik olmak” gibi güzellikler bulunur!.. “Dînî esaslara göre devlet idâresine karşı olmak, eşcinsel hakklarını güvence altına almak” gibi modernlikler ve erdemlikler olur! O zamanın Fâtih devri müslümanlarında zerre kadar Fettoşik “HOŞGÖRÜ” etiği ve tetiği diye hiç bir şey, bir “kazanım, kazınım, kasılım, katılım, asılım, v.s.” diye büyük fazîletlerden eser bile yokmuş! Adamlarda, “Mozaiklerin güzelliğine” varacak estetik ve sentetik zevki bile sıfırmış!

Üstelik “Ali Şerîatî” misillü Acemistan yetiştirmesi ilhâdiyatçılardan da ilhâmât, mahâret ve nasîb alamamışlar!. Ne olacak “Layık dembokratik cumbokrasiden” haberi olmıyan 567 yıl evvelin hanefîsel ve mezhebsel hele tasavvufsal müselmanlarından daha fazlası beklenebilir mi?!

Hey gidi “ASLINI İNKÂR EDEN” nesiller hey!

Bugün moskofu, yunanı, ermenisi, ingilizi ve hele yahudisi bile aslını değil inkâr etmek, inşâ’ ve ihyâ etmek içün çocuk kaçırıb kanını içmenin peşindeyken…

“Böyyük Türkiya!”

Lâ havle velâ kuvvete illâ billâhi’l-ayiyyi’l-azîm…

69.) Sözcü KALIN arkadaşları ne demişdi:

““Bu mozaikler, Hz. Îsâ, Meryem Ana  ve  diğer  Hıristiyan  Kişilikleri  TANIMLIYAN  G Ü Z E L MOZAİKLER.”

Şimdi şu cümledeki (9 nokta 9 şiddetindeki i’tikâdî deprem ile depresyonu), zelzele ile zemzemeyi nereye koyacağız, bir felâket ve helâket:

1.) Kalın’ın “mozaik” dediği İKONALAR, yani bizim uydurmamızla tapıntaklar, “Hz. Îsâ’yı tanımlıyormuş=ta’rîf ediyormuş!” Güler misin ağlar mısın?. O ikonalardaki zât, KALIN’a göre Hazret-i Îsâ Aleyhisselâm’ın tasvîri imiş? Alâkası da hiç mi hiç yokdur! O ikonalardaki nesne, tanrılarının oğlu yani Mahdum Beydir! TESLİS’deki üçün biridir… Baba, oğul, ruhu’l-Kudüs üçlüsünde oğul olan! Katolik, ortadoks, angılikan ve protestanların bile bu oğlanı, biribirinden farklıdır! Saraylı KALIN bu beş-on ayrı zâtı da, aynı zât zannedib “Hz. Îsâ” demez mi?.  Halbuki Kelâm-ı Kadîm’in ÎSÂ’sı o pek çok cins (oğul)dan hiçbirisi değil, olamaz da… İnsanın adı KALIN olsa da kafası ince olamaz mı?

2.) Kalın’ın “mozaik” dediği İKONALAR yani tapıntaklar, “Meryem Anayı da tanımlıyormuş!” Bay KALIN biraz inceltirse, ikonalarla putlaştırılan, o Kur’an-ı Azîmüşşân’daki “Meryem Anamız” değil, O’nunla zerre kadar alâkası yokdur!  Meryem Vâlidemizle ikonalardaki resmedilen kadının, Kelâm-ı Kadîm ve diğer üç edillemizdeki en büyük mü’mine ile alâkasının olmadığı bedâhaten ortadadır!. O, “Baba’nın (tanrının) oğlu olan oğulun anası”, Müslümanların “Meryem Anası” değildir! Katolik, Ortodoks ve Protestanlarda bile o mahdum Beyin anası, biribirinden çok farklı, hem de kiliseler arası kadar farklı, üç ayrı madam Mariadır!!! Her hıristiyan mezhebin, hatta onların da her franksiyonu içindeki “oğlan tanrının” doğuranı (!) ayrı vasıflarda başka bir kadındır!

3.) Kalın’ın “mozaik” dediği İKONALAR, yani tapıntaklar, “Diğer hıristiyan kişilikleri de tanımlıyormuş!” Bay KALIN bu noktada da biraz inceltirse, bu kişilik dediği zevâtın da, kilise literatüründe “azizler” olarak geçen, bir takım kişilerdir olduğunu görecekdir! Kalın Sözcülerinin, ortodoksların “kişiliklerine” de, Kelâm-ı Kadîm’in bakdığından nâmütenâhî farklı bakdığı anlaşılıyor! Demek ki (diyalogçu) felsefesi ile bütün dinlere “eşit mesâfede” olmak hülyâsı, yanı hepsini eşitlemek zâten, AKP güdücülerinin lâyıklık “tanımı=ta’rîfi” değil mi?.

4.) Hulâsa müslümanların edille-i erbaasında geçen “Îsâ Aleyhisselâmın”, ortodoks dîninde, o Ülil’azîm Peygamberle zerre kadar alâkası yokdur… Hazret-i Meryem Vâlidemiz ve KALIN’ın “kişilikleri” yani Ortadoksların “azizleri” de aynen böyledir…

70.) KALIN Bey, başka cihetden de, mozaik dediği ikonaları yani Ortadoksların mucizeler dağıtdığına inandıkları o tapıngaçları, başda AKP câmiası olmak üzere zavallı ehâli-i etrâk ve ekrâda “GÜZEL” nesneler olarak takdîm ederek, bunların câmi’ içinde bulunmasının câiz olamıyacağına inananların “Tepki ve tekmesini” kırmanın hesâbında… KALIN da olsa İNCEDEN konuşuyor!

Yani  demek istiyor ki:

“Canım bunlar yani mozaikler (İkona demiye dili varmıyor) var diye kafanızı takmayın! Aslında bunlar güzel şeyler! Baksanıza ne güzel, Hazret-i Îsâ ve Meryem Anacığımızı ve hıristiyan kişilikleri temsîl ediyorlar! Fenâ mı? Ne var bunu mes’ele edecek? Ayasofya bu hâliyle câmiye dönmüş olamaz diyenlerin tavına sakın gelmeyin? Onlar mezhebçi-gelenekçi geri kalmış bir avuç ekalliyet! (Marjinalite) dereceleri bile şübheli takımlar! Bakın ne güzel, bizim de kutsallarımızı adamlar mozaiklemiş, sarıb sarmalamış duvarlara çakmış, yani hafif yollu resim yapıb baş köşede başları üzerinde taşıyorlar! Ne var bunda? Ve tabii aracıkta da tapınsallıyorlar! Ee o kadar da olacak artık, olsun! Ayyy, ne şeker şeyler…”

 Demiş olmuyor mu???

71.) Saray erkânı tepeden aşağı, DİB başı ve Bakanlara kadar aynı frekans üzerinden beyânat vermekde tam anlaşmışlar:

Bay KALIN hakkındaki bu İNCE haber, aşağıda olduğu gibi devâm ediyor ki, teslisçi ve telvisçilerin tapdığı ikonaların, Saray sözcüleri üzerinden saray erkânı nezdinde PEK KIYMETLİ ŞEYLER OLDUĞUNU bir görünüz! Bir de, “DÜNYA MÎRÂSI OLAN AYASOFYA” sözüne:

 “Hadi ulan! Ne dünyâ mîrâsıymış, Hadîs-i Şerîfe MÂSADAK ATAM FÂTİH CENNETMEKÂNIN MÎRÂSIDIR O!” diyemiyen saraylılara ne denileceğini sizler karâra bağlayın!

 “Dünyâ mirâsı”  olduğunu Ankara kabûl etdikden sonra, bu Ayasofya’ya aklı başında hiç kimse “Câmi oldu” diyemiyeceği gibi, bundan sonra UNESCO yahudi-nasrânî cebhesinin Ayasofya ile alâkalı çıkaracağı sıkıntı, çevireceği dolaplar ve fırıldaklar, daha elli yıllarca Ankara’nın “egemenlik” masalını dünyâya dinleteceğe benzer!

72.) KALIN hakkındaki İNCE haber, buyrun:

“El değmeden korunacaklar. Müslümanların namaz vakitlerinde (bu mozaikler) örtülecek, ancak dokunulmayacak şekilde bazı düzenlemeler yapıyoruz. Böylece ışıktan veya başka bir şeyden aşınmayacak veya etkilenmeyeceklerdir. Mabet korunacak ve diğer turistler daha önce olduğu gibi yine görebilecekler.”

O ikona tapıngaçlara, KALIN’ın dilinde “güzel mozaiklere” asla “dokunulmıyacak, aslâ aşınmasına ve etkilenmesine” imkân verilmiyecek, “ma’bed korunacakmış!”

Bu hâliyle de ona hür ve müstakil, zincirleri kırılmış “CÂMİ’” denilecek öyle mi?. Artık 15 asırlık “Câmi’” telâkkîsi de iptâl edilerek, böyle hılkat garîbeleri hâline getirilen zencirli ve forsa câmilerimiz, hür ve müstakil imişler gibi bir telâkkî (uydurukça algı) tecâvüzüyle (gavurca operasyon) ile cihâna servis edilecek!

Aklı başında olub da yiyen olursa… Hıristiyan-yahudi dünyâsının da aksül’ameli, bunun içün yok sayılabilecek bir pörsüklükde, göstermelik ve politik bir iki kurusıkı tabanca patlaması! 

73.) Allâh Azze ve Celle’nin mutlak ma’nâda EVİ-BEYTİ demek olan CÂMİ’ mefhûmu içün Bay KALIN, bakınız nelere içtenlikle ve coşku ile “ONAY” vermektedir:

“Kalın, “Dünya mirası olan Ayasofya’nın turistlere açık kalacağını onaylayabilir misiniz?” sorusu üzerine, “Kesinlikle. İnanan, inanmayan, Müslüman, Hristiyan, Budist herkesi kastediyorum.” dedi.” 

Tabii KALIN, “İnanan inanmıyan HERKESİ kastediyorum” dediğine göre, bunun içine sâdece “Bitli-butlu-şortlu, teslisci-telbisci turist ve ortodoks tapınıcılar” girmiyecekdir. Dediği gibi (HERKES), yani fasık fâcirinden, kâfir, müşrik, ateistine; LGBT’lilerden homongolos ve transsexüel-ekselans devletlû Batılılara; kâtil  İngiliz çocuk vampirlerinden, çocuk hırsızlarına; Vatikan dehlizlerinde çocukları çıldırtan takkeli şeytan ve sübyancı cânîlerden terörist kancıklara, Feto ablalarından foto fâhişelerine kadar heskes, “ALLÂH’ın EVİNE” hiçbir engele rastlamadan ve elini-belini-bilmem nesini sallıya sallıya.. “Müslümanım, Ayasofya açıldı ve saçıldı ve câmi yapıldı!” rü’yâları görenlerin sayıklamalarını da yara yara.. o “Namaz kıldığını zannedenlerin” alnını koyduğu o Raiz seçmesi şâhâne ve sultânî, sarayhânî halıları, kirli, cünüb ve mikroplu ayakları ile çiyneye çiyneye… gezecekler, görecekler, resimleyecekler; “müslümanım” diyenler de, o curcuna içinde, o şortlu-butlu-bitli yarı üryan gavur karılarının orasına burasına baka baka ve huzû’ ve huşû’ içre HAKK TEÂLÂ’nın dergâh-ı ulûhiyyeti önünde ubûdiyetin (kulluğun) engin ve zengin tadını çıkaracaklardır!.. Tabii 90 yıllık Ayasofya hasretini bir çırpıda kestirib atan AKP iktidârı ile sultânî güdücülerine de, “Binbir türlü duâlar ve minnetler ve  şükranlar ve sandıksal oylar” suna suna!.

74.) Yâ Erhamerrâhimîn! BANA bu esir ve zincirli hâliyle Ayasofya’ya girmeyi nasîb eyleme! Dayanamaz, fücceten giderim…

İmdâd YÂ RABBE’L-ÂLEMİN! Başımıza, Nuh Aleyhisselâm’ın başına yağdırdığın  taş yağmurunu yağdırma! Atamız Fâtih Cennetmekân Hazretleri’nin LÂ’NET ve bedduasından, gerçek bir avuç Müslümanı Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm hürmetine muhâfaza buyur! Âmin, âmîn, âmîn… Ve Selâmün Ale’l-Mürselîn!

75.) Burada, DARBECİ-HEYBECİ, ABD’ci ve Fettoşizm yatakçısı, Orgenerallikden Erbaş’lığa savrulan, “Bir sağdan bir soldan” diyerek (adâletet) eyliyen; asmak içün, kağıt üzerinde çocuğun yaşını yükselten, “Asmıyalım da besliyelim mi” diyen; “Kanaat tükenmez bir hazînedir” hadîs-i Şerîfi içün “Safsata” diyerek Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm Efendimiz Hazretlerine şerefsizce hakâret eden O Canavarın YAPTIRDIĞI ve el’an mer’iyyetde bulunan belâ membaı Anayasada, Diyânet maddesine bir göz atıb hatırlıyalım:

“136. Madde: Genel idare içinde yer alan Diyanet İşleri Başkanlığı, laiklik ilkesi doğrultusunda, bütün siyasi görüş ve düşünüşlerin dışında kalarak ve milletçe dayanışma ve bütünleşmeyi amaç edinerek, özel kanununda gösterilen görevleri yerine getirir.”

Bu ibârenin şerhine girersek kitab çapında yazabilir ve fakat gene de buradaki İslâm’ı tahrîf ve tahrîb taktikasının şeytânî tarafını ikmâl etmiş olamayız… Ancak şu kadarını söyleriz ki: Lâyıklığın, dünyânın her tarafında düzinelerce değişik ta’rifi ve tatbîki vardır. Fakat tamâmında da müşterek nokta, paralamentoların teşrî’ edecekleri (vaz’edib çıkaracakları) kânunların, dayanağının din olmamasıdır! Bu paralamenterler nazarında, dinlerin dünya ve devlete müteallık hükümlerinin, bilhassa Ankara’da, dünyânın en korkunç, en tehlikeli, en zararlı ve en berbat AHKÂM kabûl edilmesidir… Yapılacak kanûnların, dînî esasları (Kitab, Sünnet, İcmâ’ ve Kıyâs-ı Fukahâyı) kaynak (referans) almaması ve Kur’ân-ı Azîmüşşân ta’bîriyle bundan “Kasvereden (aslandan) kaçan yaban eş…leri gibi kaçılmasıdır…” (Müddessir 50. âyet)

XX76.) Layıklık perdesine bürünen ateistler, 97 yıldır, Allâh Azze ve Celle’ye âid islâmî ana umde ve düsturları, halkın kafa ve kalbinden silerek, İslâm’ın esâsını da’vâ eden îmân ve fikir adamları da çeşitli vesîlelerle ortadan kaldırılmış veya susturulmuşlardır…

Sistem, Diyânet denilen yeri de öyle bir İslâmsızlığa mahkûm etmişdir ki, yukarıdaki Anayasa emriyle Diyanet’in tâbi’ olduğu kânun da şudur:

DİYANET İŞLERİ BAŞKANLIĞI KURULUŞ VE GÖREVLERİ HAKKINDA KANUN–Kânun Numarası : 633, Kabul Tarihi : 22/6/1965, Yayımlandığı R.Gazete : Tarih : 2/7/1965, Sayı : 12038, Yayımlandığı Düstur : Tertip : 5, Cilt : 4, Sayfa : 2911.

BİRİNCİ BÖLÜM Görev: Madde 1 – İslam Dininin inançları, ibadet ve ahlak esasları ile ilgili işleri yürütmek, din konusunda toplumu aydınlatmak ve ibadet yerlerini yönetmek üzere; Cumhurbaşkanlığına bağlı Diyanet İşleri Başkanlığı kurulmuştur.”

Üstelik Ankara’dakiler, dünyâdakilerin aksine, DÎNİ, tamamen avuçlarına alıb ona istedikleri kılığı geçirirlerken de, zerre kadar insâf ve vicdân ortaya koyamamışlardır! Bunları irtikâb ederlerken de “Müslümanım” demeyi aslâ terketmemişler, halkı böylece aldatmak taktikası, sistemin lâzım-ı gayr-ı mufârıkı (olmazsa olmazı, en lâzım vasfı) hâline getirilmişdir!

77.) Bu i’tibarla, İslâm mescid ve câmilerinin tamâmında (Ayasofya da dâhil), tam bir istibdâd hüküm sürdürdüler… Bugün Ayasofya’nın “statüsü” diye öne sürdükleri taktika da, 15 asırdır hiçbir câmiye revâ görülmemiş bir tahrîf ve tahrîb taşımaktadır… Bu hedefe varmak içün de, bütün dinî faaliyyet ve kânunların, “Lâiklik ilkesi doğrultusunda” bir mecbûriyetle kuşatılması ve jakobenizma ile ta’kîb edilerek, 1924’den beri politikanın emrine verilmiş olması temel alınmışdır. Bilindiği gibi T.C. devirimleri, Fransız inkilâbını örnek almışdır. Fransız ateistleri bu cereyânı, kurdukları “Jakoben Demokratik Kulübü”nün fikirleri olarak bütün Dünyâ’ya ve bilhassa Lozan âfetiyle de Türkiya’ya, Hılâfeti ortadan kaldırmak üzere İngiliz fırıldaklarıyla ihrâc etmişlerdir…

 Bu i’tibarla Türkiya’daki ana dîn, adı İslâm olsa da, sistemin boyunduruğu altında nefes almak zorundadır. Yehûdiyyet ve Nasrâniyyet’e aslâ böyle bir hükümranlık tatbîk edilemezken, İslâmiyyet’in, sistemin demir yumruğu altında yaşatılması, bu memleketde “Din ve vicdân hürriyeti ile, hakk ve hukukun”  zerresinin bile bulunmadığının bir hüccetidir… (Bkz. Üç Din ve Üç Şeriat Karşısında Lâiklik, Ahmed SELÂMÎ, 1976, s.188)

78) Yukarıda zikri geçen Anayasa’daki  bu madde mu’cebince de, “Diyânet İşleri Riyâseti” adıyla kurulan dâire, İslâmiyyet’in dünyâ ve devlete taallûk eden bütün fıkıh (hukûk-şerîat) tarafını, (muâmelât, münâkehât, ukûbât, ahkâm-ı sultâniyye ve verâset gibi) amelî, dünyevî ve hükûmete âid bütün hükümlerinin kaldırışını, en berbat bir “İslâmsızlık” olarak görmemiş; tam tersine, bu İslâm BUDANIŞI ile İslâmiyyet’in YASAKLANIŞINI, 97 senedir meş’rû’ göstermenin taşeronluğunu yapmışdır… Anadolu ve İslâm bakıyesi “uluslara”, böyle İslâm dışı budanmış, tırpanlanmış, kuşa çevrilmiş bir “İslâm’ı”, “Allâh’ın Dîni” olarak yedirmeye hâlâ da devâm etmektedirler!  

İslâmiyyet’in, 14 asır bir kuyumcu hassâsiyeti ile işlenmiş muazzam ve mukaddes HUKÛKU yerine, Haçlı Batı’dan yalan-yanlış, alel’acele ve sümmettedârik tercemeler doldurularak, İslâmiyyet, 97 yıla yayılan bir “Revizyon, tahrîf ve tahrîb ile” ortadan kaldırılmışdır. Göstermelik bir dîn uydurarak, halkı, “İslâm Serbestmiş” çukuruna zorla düşürmüş ve uyutmuşlardır! Gûyâ ve sözde “İnanç, ibâdet ve ahlâk” mevzuularından ibâret bir dini (!) İslâmiyyet’in TAMÂMI imiş gibi göstererek, 15 asırlık dîni tanınmaz hâle getirmişlerdir! Çünki İslâm, bütün cihâna ma’lûmdur ki, en umûmî ve mutlak kânûn olarak “TECEZZÎ (BÖLÜNME) KABÛL ETMİYEN MUTLAK BİR NİZAM, ALLÂH AZZE VE CELLE’NİN BİRİCİK DÎNİDİR.” Onu tecezzîye mahkûm etmek, yok edib, kaldırmak ma’nâsına gelir. Bu dînin beğenilmiyen (hâşâ ve kellâ) yerlerinin, kısımlarının, kânûn ve düsturlarının, nas ve hükümlerinin delâleti, Allâh Azze ve Celle Hazretlerinin (Sübhânî=Noksan sıfatlardan münezzeh oluşunu) inkâra bâdî olub, küfre müeddî bir felâket ve helâketdir. Halbuki sünnetlerine riâyetle 5 vakit namazını kılan bir müsliman, her 24 saatde tam 540 def’a (Sübhân olan Allâh Azze ve Celle’yi) tenzîh ile anıb zikretmektedir. Artık böyle bir müslimanın “Dembokrasi, cumbokrasi ve lâyıklık” gibi beşeri dîn veya sistemlere (Tâğûtî rejimlere) zerre kadar meyletmesi düşünülemez, bu muhaldir…

79) Sarıklı Politikacılara “CÂMİ veya MESCİD” denildiği zaman bunun ne olduğunu öğretmek kabilinden olacaksa da, buna şiddetle ihtiyac bulunduğu bir zamanda olduğumuzdan, bu dersleri vermekde ihmâl göstermiyeceğiz!

 1924’den beri inşâ’ etdikleri ve “Anayasanın lâyıklık ilkesi doğrultusunda çalışmaya ANAYASA tarafından mecbûr tutulan bir Diyânet, ANAYASAL BİR KURUM” olarak, 97 yıllık beşerî bir din inşâını ortaya koymuşdur. Bunun isbâtını da, Erdoğan ta’yinli Para-fesör Ali Bardakoğlu, resmen ve alenen cihâna karşı yapmış ve bundan zerre kadar utanmamışdır…

“Oryantalist Haçlı W. Montgomery Watt’ın” gâvurluk yani (İslâm Düşmanlığı) tüten kitabını, sâbık sarıklı politikacı Para-fesör Bardakoğlu’nun başkanı olduğu enstitü tab’ etdirmişdir…

O Bardakoğlu ki, senelerce evvel:

“Atık dîni ve dindarlığı, geçmiş dönemlerde yazılmış KİTABLARIN (Bizden: Kur’an-ı Hakîm bile istisnâ edilmiyor)  satırları ve formatları içinde değil; dünyâya bakarak inşâ’ etmek ve ona göre çizmek istiyoruz!”

İbâre işte bu kadar açık ve hiçbir te’vîle müsâade etmiyecek kadar da ortada bulunuyor… Dünyâya bakarak inşâ’ edilib çizilecek bir DÎNE ve DİNDARLIĞA, hangi Müslüman çıkıb da: “EVET, BU, ALLÂH’IN İRÂDESİNE DAYANAN ALLÂH INDİNDE MU’TEBER OLAN İSLÂM’DIR” diyebilir??? Ve bu, kaç trilyarda bir değil, sonsuzda bir ihtimâl taşıyabilir mi??? İşte “Diyanet” denilen yerin 97 yıllık keyfiyeti budur…

Ayasofya gibi İslâm târihinde müstesnâ yeri olan bir “mescid’in” tepesine, “Vakfiye şartlarına meydan okurcasına” DİB’iş ve Turizm bakanlığı ile Vakıfların dikilmesi, SON DERECE hukuksuzluk ve adâletsizliğin bir “anıtı” olacaktır… DİB’iş Başının Ayasofya’da minberden ““Bizim inancımızda vakıf malı dokunulmazdır, dokunanı yakar. Vakfedenin şartını çiğneyen lanete uğrar” demesi ile bugünki statünün tatbîkâtı, tam bir tezât teşkîl etmektedir… Mekân ve zamana göre “rüşvet-i kelâm” eden sarıklı politikacılar bile, artık kat’iyyen i’timad edilemez olmuşlardır…

(Mâba’di var)

İlk İntişârı: 25.07.2020 / 22:56:07 (tt)

The post (5) Fâtih’in Vakfiye Şartları Tam Tatbîk Edilmeden, Ayasofya Gene Zındanda Zincirlidir! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(4)

Zıyâiyye BEKÇİSİ

53) On kitabının takrîben dokuzu hıristiyanlıkla alâkalı olan şimdiki DİB Başı Erbaş Efendi de, “Dinlerarası Diyalog ve Medeniyetler İttifâkı” içün en mükemmel bir kafa yapısı taşıdığından olsa gerek, DİB’in başına o muhteşem ve “görkemli” fabrikasyon sarık, sırmalı ve ince işlemeli zarif kaftan ve orta boy top sakalla (şey sakalı) arası sakal-ı şerîfiyle getirilmiş olmalıdır!. Kendisi de “Allâh Azze ve Celle’nin EVLERİ” olan câmiler hakkında, 15 asırdır takarrür ve taayyün etmiş ta’riflerin dışında, lâtincesiyle  “eksantrik=alışılmışın dışında acâib” bir ma’nâyı, câmi kelimesine giydirmek istemektedir!. Feto denilen Pensil Kardinalinin KADİP (Külürler arası Diyalog Platformu) denilen bir tâlî teşkilâtını kimse diline almaz!. Sarıklı Politikacı Ali Efendi’nin, vaktiyle oranın idâre hey’eti a’zâsı olduğunu da sâdece saray bilir! Ancak nedense bilmez gibidir, ancak, vardır “Yüksek bir hikmet!”

Kendilerinin daha pek çok yerde ismi geçerse de, “Feto’nun siyâsî ayağını, bacağını, etini budunu” diline alanlar da, işin sâdece salatası, kafatası ve şamatası peşindeler! Ayaklar, bacaklar, kadın kolları ve yollarına kadar her şey biliniyor olsa da, buna (politika) demişler, ona güvenen mutlaka bir gün yolda kalır!

İşte politikacının sarıklısı, Sayın ve Mayın Erbaş Möhderem, şöyle nutuk buyurmaktadır:

“Ayasofyayı en güzel bir şekilde ve insanlığın hayrına kullanma noktasında elimizden gelen gayreti göstereceğiz. Süreç içerisinde öyle zannediyorum ki, onlar da bugün göstermiş oldukları bu tepkiden vazgeçeceklerdir. Çünki insanlığın mîrâsı olduğu içün Ayasofya, câmiye dönüştürüldüğü zaman bu özelliğini kaybetmiyor ki. Bugün Sultanahmed, Süleymaniye câmileri de aynı özelliği taşıyor. Dolayısıyla aralarında bir fark yok.”

Buyrun, size bir müslimanın içine taş gibi oturacak ve hazmı muhal, tam beş aded, İtalyancasıyla “mostralık=göstermelik, nümûnelik” cümle! Hangisini düzelteceğiz dersek, beşini de teşrih masasına yatırıb îcâbına bakmamak, (açılış ve saçılış hengâmında) ziyâde vefâsızlık olur!

54) Evvelâ “câmi” neye denir, bunu vuzûha kavuşturalım ki, hiç kimse bulanık suda balık avlayıb bizim karşımıza “Kahraman Avcı” edâsıyla efelenib, (Kurtlar Vâdîsindeki) sırtı hiç yere gelmez adamın rolünü oynıyarak “Her atdığımı onikiden vurub hedefleri deviriyorum veya dört dörtlük lâyıkım” efsânesiyle çıkmasın!. DİB reisi de olsa cihân raizi de olsa, herkes İslâmiyyet’deki CÂMİ’ kelimesinin ne olduğunu öğrenib bilmelidir! İlmin yaşı-başı-başkanı-taşkanı ve yaşkanı olmaz! 90 yaşında bile olunsa, insan 5 vakit nemâz-ı cümhûriyyesini MERKEZ veya salâtîn (sultanların yaptırdığı) mesâcidde vecd ü istiğrâk içre edâ bile etse (!) oralarda “cümhûriyet imamlığı” da yapsa, tam 100.000 kişilik ruhbân (Din Görevlisi) sınıfına RAİZ bile olsa, gene de “Câmi ne demekmiş” suâlinin cevâbını yani (kurbağaca yanıtını) bilmelidir! Evet, ilmin yaşı-başı ve aşı olmaz, insan hakîki (uydurma değil) ilim yolunda, îcâbında (aşı)ndan  oynaşından bile, hatta “Tatlı veya beleş maaşından” bile vazgeçebilmelidir! “Onlar Gazzâlî gibilerin işi bize işlemez” dememelidir!

Ammâ bugün, her reşid T.C. vatandaşı, aşkile ve şevkile şöyle desin isteniyor:

“Halka mûsikî ziyâfetleri çeken ve onları rûhânî âlemlere ve hayallere sevkeden Diyânet tv’lerde “Gazzâlî yerine kâim GAZELHÂNÎ’lerimiz, makâm ve usûl bilerek uşşak ve beyâtîyi çok güzel icrâ eden hâfızlarımız, yarışmacı ve çalışmacılarımız, jüri-joli adıyla oralarda kaşerlenmiş ihtiyar kurtlarımız bile var! Hüküm ve kânunlarla (Şeriat’la) uğraşmak mezhebçilerin işi! Bize, ekmek arası köfte gibi Kur’an arası mûsikî tilâveti yeter! Hüküm, kânûn, helâl, haram, îmân ve küfür işleri, Böyyük Raiz’in dediği gibi “Bu zamanda uygulanamaz”, bize güncellemeci, dört dörtlük lâyık, böyyük Raizler lâzım!”

 Yurt, yoğurt ve süt kardeşlerimiz böyle derlerse, “Şeriat isterük” gibi bu zamanın “güncellemesi ve mezhebsizlemesinde” yeri yurdu ve sarayı olmıyan ham hayallere dalmaz, rahatları bozulmaz, en basitinden kuyruğuna iti-miti takmadan, üç-beş ritüelle kolaycacık ve beş vakit ticaretle kasayı kârla kapatırlar! Hatta bunlara bile hiç lüzûm kalmadan “Müselmanım elhamdülillâh” da deseler, bu her şeyi içine alacak ihâtasıyla, hiçbir musallâ vizesine bile ihtiyac kalmadan, doğrudan doğruya cennet-i a’lâya da hakk ve istihkak kazanmış olabilirler!..

55) Sadede şürû’ eyledikde..

Câmi’ arabçada “cemea kökünden iştikâk etmiş kur’ânî bir kelimedir.” Istılahda (Fransız diliyle literatürde) ne imiş, bunu her sarıklı-sarıksız başkanlara hatta saray sözcülerine kadar KALIN-İnce herkes bellesin ki, hiç kimse bulanık suda balık avlama açıkgözlüğüne düşmesin!

Cin Sûresi 18. Âyetin meâl-i âlîsi şöyledir:

“Ve hakîkât, mescidler, hep ALLÂH İÇÜNDÜR. O halde Allâh’ın yanında başka birine duâ etmeyin.” (Elmalılı,c. 8, s. 5398)

Mescidler, görüldüğü gibi mücerred “Allâh içündür..” Kiliseciler, müzeciler, mezeciler, turizmciler,  frezeciler, lâyıklar, kayıklar, güncellemeciler, mezhebsizlemeciler, Ali Şerîatîciler, Kamalolâikocular, statikocular, Fetocular, Totocular, Papacılar, Popocular, Lotocular, moskofçular, maocular, palikaryalar, evangelistler, politikacılar, ham softa kaba yobazlar, uykucular, uyurgezerler, kültür mîrascıları, mirasyediciler ve bilmem kimler” içün değildir, aslâ da olamaz… Her kılığa girmeden eğer Ayasofya’ya “câmi’” denecekse, onu on kılığa da sokarak değil, merdçe ve adam gibi ve müslümanca “Câmi’ hâline getirmek” şartdır… Zâten zencirle bir CÂMİ’dir de, sokak ağzında “Câmi’ yapılacakmış” diyelim! Çek perdeyi “câmi” de, kaldır perdeyi teslisci-testisci hıristiyanlara “kilise” olsun, bassınlar istavrozu! Doldur turist denen bitli-butlu aylakları, “müze yapdım” de… UNESCO yahudilerine yap bir reverans, “Dünyâ Kültür Mîrâsının Kostantaniyye Acentasıyız” de… Nerde görülmüş böyle câmi?. Batı kafalı iç Fransızların diliyle “Tiyatro sezonuna girib, sahneler perdelerini  açıyor!” demek, manzaraya her bakımdan tam oturmuş olmaz mı?. 

Fâtih Cennetmekân’a da dön:

“Beli Sultânım! Emriniz olur, Vakıf şartnâmenize tam, evet, dört dörtlük lâyıklığımız gibi dört dörtlük sadâkatle bağlıyız, her maddene bihakkın uyacak, duyacak, bakacak, bulanacağız!”

De; ve“İcâbına da bakıver!”

Cihân târihinde böyle bir tiyatro sahnesi acebâ hatt-ı üstüvâdaki (ekvatordaki) Buşman ve Pigme kabileleri arasında bile görülmüş müdür? Bunun ebedî mes’ûliyyeti daha dünyâda bile kendisini göstermeye başlarsa, hiç kimse suçu (fay hatlarına) v.s.’ye yüklemiye kalkışmasın!

Çünki Allâh Azze ve Celle’nin, Kur’ân, Sünnet, İcmâ’ ve Kıyâs-ı Fukahâ’nın ne buyurduğu apaçık ve 15 asırdır ortadadır. Hiç kimse, dembokratik ve politik te’viller, kıvırtmalarla, mes’eleleri sulandırmak içün kulp takmamalıdır. Allâh Azze ve Celle’nin kelâmı üstüne söz söyliyen her hangibir iki ayaklı “müslümanım” derse, buna bir müslüman sâdece “Hadi ordan iblis” der! Diyemiyorsa, diyemediği içün o da, kendisine beğendiği başka bir din veya tapınsalizm arayabilir!…

 56) Allâh Azze’nin âyeti, işi orada da bırakmamış, “Mescidler (câmiler) Allâh İÇÜNDÜR” dedikden sonra, “ORADA ALLÂH’DAN BAŞKASINA DUÂ EDİLEMEZ” buyurmuş… Câmi’, içinde, ikonalara, fresklere, putlara, heykellere, resim ve tasvirlere, mahlûkâta, atalara, matalara, meleklere, cinlere, azizlere, lezizlere, turist kancıklarının bacak ve kucaklarına, şunlara ve bunlara da duâ ve nazar edilen yer aslâ olamaz!… Evet, olamaz! Mescidler, bunlardan kat’iyyen münezzeh ALLÂH AZZE’nin BİRER BEYTİDİR, EVİDİR…Orası mücerred (TEVHÎD) yeridir. “LÂ İLÂHE….” denilib, bütün muharref ve uydurma religionların, teslisli ve testisli Vatikanik-Homongolik-Sübyankolik kardinâle dinlerinin, bir eksiksiz bütün beşerî dinlerin ve ideolojik inançların, v.s.’nin KAT’İYYEN REDDEDİLDİĞİ MÜCERRED ALLÂH EVLERİ-BEYTLERİDİR… Ayrıca oralar, ins ü cinne, heykel, put, mozole, papa, patrik, şıh, şah, âyetulla, kral, başkan, şu veya buna yalvarılan, istimdâd ve ibâdet edilen yerler değildir ve aslâ da olamaz… Oralar, mücerred ALLÂH Azze ve Celle’ye (İBÂDET ve DUÂ EDİLEN) pek husûsî mekânlar, ALLÂH EVLERİDİR… Purosöför Erbaş, bilmem ne  Tv kanalına “Dîn, mezheb ve ırk ayırımı yapmadan, Ayasofya bütün insanlığa hızmet edecekdir” derse, bu Kur’ân-ı Azîmüşşanla tersleşmek ve ona dikleşmek demek olur!. Câmi’, bütün insanlığa değil, mücerred “Allâh’ın EVİ-BEYTİ-HARÎMİ olarak, sâdece ve yalınız ALLÂH Celle adına, MÜSLÜMANLARA âidiyyet ifâde eder!”

57) Büyük Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin muhalled tefsîrine bakalım:

“Mescid, secde  ile namaz ve  ibâdet içün tahsîs olunmuş olan yerlerdir.” (s.5407)

Yani câmiler, bir tek istisnâsız, istavroz çıkaran teslisçilerle, testis çıkaran bitli-butlu yarı üryan turist ve sâir müşrikînin seyrengâhı veya mesîre mahalli değildir… Câmi’, müslümanların “Harîm-i İsmetidir!” Müslümanın hânesi nasıl onun “Harîm-i İsmeti”, nâmus ve şeref mekânı ve her kemnazardan mahfuz ise, oraya ehlinden başkasının giremediği masuniyyet ocağı ise, CÂMİ’ de, ALLÂH Azze ve Celle’nin  BEYTİ-HÂNESİ-EVİ olmak hasebiyle, sonsuz kerre daha ismeti hâiz bir HAREM’dir… ORAYA EHLİ OLMAYANDAN BAŞKASI    Gİ….  RE ….  MEZ… Sokulursa, mutlak ZULÜM ve TECÂVÜZ addedilir, o kadar!

58) Oraya abdestsiz ve hayızlı MÜSLÜMAN bile giremezken… Hiç kimse Câmi’ denilen mukaddesimizi, politikasına uydurarak ma’nâlandıramaz; ona istediği keyfiyeti yükliyerek mes’eleyi zıvanasından çıkaramaz; Câmi‘ kelimesinin ifâde etdiği ma’nâyı “Tiyatrolaştırmaya” doğru sürükliyemez… 15 asırdır câmi’ ne ise, odur; bu hususda Şerât mütehassıslarından başkası konuşamaz. Konuşursa, dîni tahrîb ve tahrîf ruznâmeye girer! Koskoca Osmanlı Müfessiri Merhûm Muhammed Hamdi Efendinin satırları dururken, Ankara cumhûriyetçi ve lâyıklarının yapdığı, câmi’leri tiyatrolaştırmakdır… Müfessir Merhûm’un buyurduğu ta’rîfi tekrâren gözlere sokarız:

“Mescid, secde  ile namaz ve  ibâdet içün tahsîs olunmuş olan yerlerdir.” (s.5407) 

Bu ta’rîf içinde tiyatro icâbı olarak câmi’, müze, kilise, UNESCO’ya kültür mîrâsı, bilmem kimlerle kimlere koalisyon yaptıran,  câmiyi 15 asırlık câmi’ ta’rîfi dışına süren, en küçük bir kapı aralığı bile yokdur! Câmi’, kendisinde 24 saatin bütün dakikalarında “Secde ile namaz ve ibâdete TAHSÎS olunmuş” ALLÂH EVİ-BEYTİ demekdir… Yarım saatden 5 vakit namaz 2,5 saat yapar. 24 saatin gûyâ 2,5 saat câmiliği  olan, 21,5 saat câmiliği alınan ve bu 21,5 saat de, hıristiyana, turiste, ateiste, cenâbete,  UNESCO’ya, kamaliste, LGBT’cilere; ırz düşmanı, kâtil, şu veya bu mahlûka, hulâsa her cins insana veya insan dışı uzviyete (organizmaya) TAHSÎS edilen yere “AYASOFYA CÂMİ-İ KEBÎRİ” aslâ denilemez… DİYENLERİN TAMÂMI DA, YA MES’ELENİN İNCELİK,  HASSÂSİYET VE ŞER’Î VECHESİNİ HİÇ BİLMİYEN CÂHİL BIRAKILMIŞ KİŞİLERDİR; VEYA,  İNSANLARA SAHTEKÂRLIK YAPAN POLİTİKA SİHİRBAZLARIDIR…

İşi, tahkîrin zirvesine çıkararak cıvıtanlar, “Dünyâ Kültür Mîrâsı” diye, mevzuu, islâmîliğin ötesine ve tersine çevirenler, ebediyyen mes’ul olacaklarını kat’iyyen unutmasın ve İslâm’a dönsün ve hizâya girsinler! Mâbedlerimizin mehâbeti, vekârı, mahremiyyeti, masuniyyeti, ulviyyeti, kudsiyyeti, izzet ve şerefi ve hâtırası, hiçbir devlet ve hükûmet tarafından göz ardı edilemez… Aksi halde bunun ilâhî faturası çok ağır olacakdır!

59) Câmi’, “Örfde ehl-i İslâm’ın ma’bedine mahsusdur….. Yahûd ve Nasârâ havra ve kiliselerinde Allâh’ın gayrine de dua etdiklerinden dolayı, müslümanlara ihlâs ile emrolunmuşdur.” (s.5408)

Gayr-i müslimler yani insanlara, heykellere, ikonalara, fresk , tasvir, resim, put gibi elleri ile yapdıkları beş para etmez şekil ve maddelere  veya kral, reis, hükümdar, âyetulla, papa, foto, oto, feto, ins ü cin gibi şeylere pereştiş edenler, her mekânda bile “Allâh’ın gayrına dua eder” yani yalvarır, “Bizi sen kurtardın, sen olmasaydın bilmem ne olurduk” gibi pek zırva, budalaca ve müşrikçe yakarışlarda bulunur lar! Böylece, Allâh Azze ve Celle’yi reddeder, Ebû Cehil’in izinde ve ilkelerinde olduklarını beyândan aslâ uzak kalamazlar… Eski Mısır Fir’avnları ve Kadîm Yunan’da da, Sfenks denen insan veya koç başlı aslan gövdeli heykellere tapınıyorlardı!. Bugün Türkiyâ’da bile, bu putperest devirlere özenerek (heykellere) tapınan milyonlarca insan, elit, entel, dantel, politikacı ve idâreciler görülmektedir…

Halbuki mescidler (cevâmi’), mutlak sûretde mücerred Allâh Azze ve Celle’ye ubûdiyyetde bulunulan, içinde Alâh’dan gayrıya tapınılmayan en küçük şirk unsuru, ikona, fresk, tasvîr, heykel ve madde bulundurmıyan Allâh Azze EVLERİ demekdir… Aksi halde BURALARA, ADI SULTANAHMED, AYASOFYA, VE SÜLEYMÂNİYE DE OLSA, CÂMİ’ DEMEK, ANCAK GÜNCELLEMECİ VE İSLÂM’DA REVİZYONA KIYÂM EDEREK ONU BEŞERÎLEŞTİRMEK PEŞİNDEKİ KESÂN NEZDİNDE MÜMKİNDİR…

60) İslâm’daki Câmi’ (mescid) kelimesinin 15 asırlık ma’nâsını politika hesâblarına kurban etmek; veya yeni uydurma ta’birle “güncelemeye kalkışmak”, İslâmiyyet’e konkunç bir ihânet ma’nâsını tazammun eder… DİN ve diyânet işlerini, bir asırdır o darbe-heybe anayasalarının beyân etdiği “Lâyıklık ilkesi DOĞRULTUSUNDA yürütmek” peşinde olanların, bunun, İslâmiyyet içün kat’iyyen  bâtıl ve muhâl olacağını bilmeleri şartdır… Kendi dinleri ne ise, meselâ dembokrasi, cumhuriyet, lâyıklık ve kamalizma olabilir, bunu “Anayasalarının, babayasalarının hatta Anaavrat ve madam yasalarının layıklık ilkesi doğrultusunda yürütmeleri” pekâlâ mümkindir… Ancak İslâmiyyet Allâh Azze ve Celle’nin irâdesi, ilmi, kudreti, kelâmı netîcesinde ortaya çıkan bir din-i mutlakdır. Bunun, “Herhangi bir beşerî anayasa emrinde yürütülmesi”, Hâşâ Allâh Azze ve Celle’yi KULLARINA TAPTIRMAK gibi bir cinneti doğurur… Herhangi bir beşerî irâde ile takyîd edilerek kayıtlanan İslâm, o andan i’tibâren Allâh Azze ve Celle’nin DÎNİ OLMAKDAN ÇIKAR… Çünki bu, onun boynuna kul irâdesini ZİNCİR olarak takmak demek olacakdır ki, bu din buna aslâ müsâade edemez… O zaman o, hemen İslâm olmakdan öyle bir çıkar ki, kul uydurması bir din hâline gelir! Bugün Türkiya’daki din böyledir; İslâm değil, böyle kul emri ve irâdesine tâbi’ sun’î (uydurukça yapay) bir beşer dînidir. İslâmiyyet’in “câmi’” dediği ma’bedleri ile, bu yapay, tapay, sapay ve papay dinlerin ma’bedleri nasıl  aynı kabûl edilebilir?…Herkes, tepelerdekilerden eteklerdekilere kadar, “Câmi ne demekdir diye suâl mi olur” demeden, irtidâd vasatlarındakini değil, İSLÂMİYYET’deki (CÂMİ’) nedir, bunu, ULEMÂMIZIN satırlarına göre yeniden öğrenmekle mükellefdir!.

Bunlar bilinsin, herkesin rengi tam görülsün; ve bulanık suda balık avlama politikaları ile on milyonlarca insanın îmânı ve aklı ile tiyatro oynanmasın!

 61) Bir başka tefsîr de aynı âyet-i kerime içün şöyle yazar:

“Ma’bedlerini putlar ile dolduran müşrikler, Allâhu Teâlâya değil, o putlara secde etmek denâetinde bulunuyorlar da bunun farkına varamıyorlar.” (Ö.Nasuhi, c.8, s.3866)

Görüldüğü gibi, neresinden bakılırsa, mescid (câmi’), mutlak sûretde İslâmiyyet’e mahsusdur; müzelik, kiliselik, havralık, kültür bilmem neciliği, bilmem ne mîrası, UNESCO güdümünde sürüklenen, herhangi lâyık bir devlet ta’kîbinde olmak gibi v.s.’den, en küçük iz ve eser taşımayan  İSLÂM ma’bedlerine verilen isimdir…

1924’de, İslâmiyyet’i lâyık cumhûriyyetin şekillendirmesine bırakmak üzere kurulan DİB, kendisinden evvelki geçiş devrinde kurulan “ŞER’İYYE VE EVKAF VEKÂLETİ” başına getirilen Muhammed Vehbî Efendi Merhûm’un “Hulâsatü’l-Beyân Fî Tefsîri’l-Kur’ân” nâm tefsirinden de mescidin (câmi’in) ne demek olduğunu öğrenebilir:

“Mescid-i Şerîfe giren bir kimsenin bu âyete imtisâlen, TEVHİDLE GİRMESİNİN SÜNNET OLDUĞU Fahri Râzî’nin cümle-i beyânâtındandır.” (c.15, s. 6191) 

Câmilere “Tevhidle girmek” demek, oralara ancak müslümanların girmesi demekdir. Zîrâ müslümanlar dışında kalan ins ü cinnin tamâmı, bir istisnâsız ehl-i tevhîd değil, ehl-i şirkdir. Müslüman olmıyan bir tevhidsizin oraya girmesinin Allâh Sevgilisi (Aleyhisselâm’ı) rencîde edeceği, binnetîce Kahhâr-ı Zülcelâl’in de gadabını celbedeceği îzâhdan vârestedir… 

62) 15 asırdır İslâm mescidlerine gayr-i müslimler girmemiş-girememişken, cumhûriyet devrinde mescidlere hürmet diye bir şey bırakılmamışdır! Buraları ahır yapmakdan, yıkmakdan, satmakdan  kiraya vermelere, müze-meze yapmalara kadar ismetleri ve masuniyetleri ile oynanmış, mescidlerine yapılan binbir türlü hakâretler üzerinden, Mukaddes Allâh DÎNİ İslâm ayaklar altına alınmışdır… İslâm mescidlerinin “harîm-i ismeti”, lâyık dembokratik cumhuriyet telâkkîleri karşısında, akla havsalaya sığmıyacak kadar tahrîb edilmişdir. Bu cumhûriyet telâkkîsi zamanla inişli çıkışlı bir grafik çizse de, ana omurga, bugüne kadar islâmî mescid (câmi’) telâkkîsinin dışına çıkarılmış, ibâdethâne sıfatı törpülenirken, bitli-butlu, kirli-terli, teslisli-testisli turist denilen müşriklerin ayakları altına serilen seyrangâh ve mesîre yerlerine çevrilmişdir… Câmilerimize (mescidlerimize) hükümrân edilen bu zorba ateist telâkkîler netîcesinde, el’ân Ayasofya da, diğer bütün mesâcid gibi bu çarpık telâkkînin elinde ve işgâlinde bulundurulmaktadır… Yalınız Ayasofya’ya değil, hiçbir mescide “Tevhidsizlerin=Gayr-i müslimlerin” girmesi câiz değildir. Bu hususda “DİB YÜKSEK Gurulları veya konsilleri” hükmünün, Âyet, Hadîs, İcmâ’ ve Kıyâs-ı Fukahânın önüne geçirildiği bir asra yakın zamandır, bin esef ki, manzara, İslâmiyyet’e hâkim olarak, ona hükmederek, onu tahrîb, tahrîf ve rencîde ederek ikrâh ve zorlama ile yürütülmektedir… İslâm Hukûkuna göre mescid kânûn ve kâidelerini bilvesîle öne çıkarıb gözlere soktuğumuz içün, bunu işlerine gelmez görüb iblisleşerek, bize “Ayasofya’nın câmi olmasını istemiyor” iftirâsını atanlar, dünyânın en mübtezel, mülevves, şerefsiz Allahsızlarıdır. “Bu da böyle biline!.” Biz, Ayasofya’nın vakfiye şartlarına göre zincirlerinin kırılıb zındandan çıkarılmasını ve hürriyetine kavuşturulmasını da’vâ ediyor; “Tiyatroya” çevrilerek insanların îmân ve aklı ile  de alay edilmesinin, sonuna kadar karşısında duracağımızı cihâna beyân ediyoruz…

63) Yukarıdaki 53. Maddede, sarıklı politikacı ve DİB Başı Bay Ali’nin 5 cümlesinden bahsetmişdik. Bunlardan bir ve ikinci cümleler de şöyle idi:

“Ayasofyayı en güzel bir şekilde ve insanlığın hayrına kullanma noktasında elimizden gelen gayreti göstereceğiz. Süreç içerisinde öyle zannediyorum ki, onlar da bugün göstermiş oldukları bu tepkiden vazgeçeceklerdir.”

Bu son derece talihsiz ifâdenin birinci cümlesiyle kaçıncı kere i’tirâf edilmektedir ki, “Ayasofya’nın açılışı, câmi’ yapılışı” gibi sloganlar, sâdece zevâhiri kurtarmak içün ortaya atılan politik ve hakîkatı aslâ olmıyan kupkuru lâf u güzâfdan ibâretdir. “Açış ve cami’e tahvilde” samîmî olan bir politikacının, mülkiyeti Fâtih Cennetmekâna âid bir vakfiye içün “insanlığın hayrına” gibi bir ta’bîri ağzına alması çok ciddî ve kat’iyyen afvedilmez bir taksirdir… Makâle serîmizde onlarca defa temâs etmişizdir ki, Ayasofya, “Aslâ insanlığın veya bir başka şeyin hayrı içün” değil, mücerred “İslâmlığın HAYRI” içün vakfedilmişdir… Bu kadar derin bir aymazlığı başka nasıl îzâh edebiliriz, ifâde sıkıntısı çekiyor ve tenkîdimizin kıvamından rahatsız olub adâletsiz adâlete koşmıyacaklarını bilseydik, ibâreyi tam oturtur ve gediğine tam yerleştirirdik!

Türkiya Halkı ile İslâm coğrafyasını bu kadar açık i’tiraflarla aldatmak, inanılır bir şey olamaz…

64) İkinci cümle olan:

“Süreç içerisinde öyle zannediyorum ki, onlar da bugün göstermiş oldukları bu tepkiden vazgeçeceklerdir.” Lâfıyla da, pek safça (!) bir i’tirafda bulunularak,  ortaya şunlar dökülmüş olmaktadır:

“Biz, Ayasofya’yı o kadar “İnsanlığın hayrına” kanalize edeceğiz ki, orada “İslâmlığın hayrına” oluş, pek sönük kalacak! Dolayısıyla bunu gören haçlı Avrupa, ABD, papalık, Putin, Patrik, yunan kopili (yunanca sokak çocuğu demek) ve Mareva’nın kocası, Sofia ve Kostantinos’un babası ve YENİ DEMOKRASİ partisinin RAİZİ Kiryakos Miçotakis ve Ortadoks dünyası, içdeki muhâlefet ve maklûbeciler gibi, bize bugün acılarını, sancılarını, sızılarını, ağrılarını, sıkıntılarını, sızıntılarını gönderen canlarımız, hatta ve hatta “Hoşgörü diyalog ve Medeniyetler İttifakı” içinde can ciğer olduğumuz eski dostlarımız, hassaten Abant ictimâ’-i Haltettiniyye’sinden Karaman’laşmış tanışlarımız bulunan FETTÔŞİYYÛN ve Haşhâşiyyûn tâifesi bile,  pek memnûn olabileceklerdir!. Dolayısıyla da, bugün gösterdikleri aksül’amelin yersiz olduğunu, telâşa kapılmalarının fuzûlî bulunduğunu anlıyacak ve bizlere müteşekkir kalacaklardır! Çünki tapılınan ikonalar, freskler, resimler, tasvirler bilmem neler ve neler, bütün ihtişâmı, “görkemi”, “kutsallığı”, “kutsanmışlığı”, “takdîs, teslis ve testisli” bütün güzelliği ile muhâfaza edilecekdir! Hatta o kadar ki, hiç beklemedikleri bu harükul’âde candan ve kandan verilerimiz karşısında bizlerden belki de (özür) bile dileyeceklerdir! Çünki onların taptığı o ikona, fresk, sfenks, resim ve tasvirlerin güzelliği dillere destandır!”

65) Laikliğin me’mûru Erbaş devam eder:

“Hatta onlar o kadar “güzeldir” ki, bunu bendeniz değil, pek sayın Purosöför Saray sözcümüz KALIN arkadaşım söylüyor! Yani, kendisi KALIN olsa da, İNCE, güzel ve sarkık bıyıklı Purosöför İbrahim KALIN mı KALIN Arkadaşımız!… Kendileri Ali Şerîatî’nin de hayrânıdır! Sarâ-yı Şerîfimiz böyle çok kıymetli sözcüler, gözcüler, danışman ve yakışmanlarla ağzına kadar da doludur! Ne mutlu bize ki mutluluğun zirvesine tırmanmış olduğumuz hâlde, Türküz, fakat ırk, din, diyânet, hayâlet, inanç ve mezheb farkı asla tanımayız! O Şeriatî ise, kitabında şu cümleye yer verir: “Allah=Hodâ, yek Janus-i hakikî est=Allâh gerçek bir Janus’tur.” (Muhammed’i Tanıyalım, 1988 baskısı, s.151) Janus ise eski putperest Romalıların putlarından birisidir… Bizim Diyânet Yayınevlerimizde bile bu Şerîatî’nin kitabları ekmek içi balık-köfte gibi hızla tüketilmekde ve aslâ virüs yaymadan; ve üstelik, fizîkî (sosyoteolojik) mesâfeyi de edâ ve senâ ederek!. Şerîatî’nin kitabları bizim oralarda bütün yurtdaşlarımıza, sınıf, inanç, mezheb, din, diyânet, ırk ve gurk farkı gözetmeden, tam bir “Sosyal cinsiyet eşitliği” içinde takdîm edilmekde ve yok satmaktadır!”

66) “Şimdi Ayasofya kubbeli semâlarına kafalar kalkdığı zaman nümâyân olan o “Tapılınan putların güzelliğini”, Purosöför KALIN Arkadaşımız “İkonaların güzelliği” olarak değil de, “mozaiklerin güzelliği” olarak, şu muhteşem sözlerle ortaya koymakda ve cihânın gözbebeğine, bakınız “dört dörtlük laikler” gibi nasıl saplamaktadır:

CNN İnternational’e (18/7/2020) târihinde verdiği beyânâtında noktasına kadar, Saray Sözcüsü İbrahim Kalın’dan muhteşem ibâre:

“Bu mozaikler, Hz. İsa, Meryem Ana ve diğer Hristiyan kişilikleri tanımlayan güzel mozaikler.”

Buradan sonra biz devâm eder ve deriz ki:

Bir Saray sözcüsü, bu kadar usta politik ve kurnaz olabilir! İkona gibi fresk, tasvîr ve resim gibi ortodoksların tapındığı dînî ritüellere “İKONA” demiyor da, “mozaik” diyor! Bay KALIN bu kadar İNCE AYAR yapmasını bilmeseydi o (sözcü ve gözcü) makâmına hiç getirilir miydi?. Sandıksal ve sıradan halk ve hatta cumhuriyet entel ve dantelleri bile, mozaik dendiği zaman, çimento içine küçük mermer parçaları katılarak yapılan, şu inşaatlardaki zemin veya merdiven döşemelerini anlar!. Halbuki İKONA, Ortodoks mezhebinde, duvar ve kubbelere rekzedilen ve kendilerine TAPILAN DÎNÎ TASVİRLERDİR!… Onlara Tapan ortadokslar, onlardan kendilerine “mucizeler” akdığına inanırlar!” Tabii onların (mucize) dediği şeyler de fizikötesi şeylerdir ammâ, İslâmdaki ma’nâsıyla aslâ değildir. Mu’cize, İslâm’da Peygamberân-ı Izâm (Aleyhimüsselâm) Hazerâtından sâdır olan ve mücerred Hakk Teâlâ’nın izni ve yaratması ile vücûd bulan hârikalardır. Ortadokslarda ise onlara izin veren ve yaratıcı, “Oğul ve Ruhû’l-Kudüs de dâhil üçlü tanrı koalisyonudur!” Ve aynı tabiatüstü hâller, onların “aziz”, Bay KALIN’ın “Hıristiyan KİŞİLİKLER” dediği kesandan da sâdır olmaktadır…

AKP uyanıkları, ikona yerine mozaik diyerek, halk nazarına sıradan basit bir malzeme vererek, onların aksül’amelini (uydurukça tepki ve tekmesini) asgarîye indirme peşindedir!  Hatta “Dinler Târihi” ile meşgûl olmamış “Cumhûriyet dîni entel ve dantelleri, milletvekilleri, din görevlisi ruhban sınıfı” bile, (mozaik ile ikona) arasındaki farkı aslâ bilemezler! Şerîatî gibilerin eserleri ile onların rahle-i tedrîsinden geçen ince-kalın (sözcü ve gözcü) uyanıklar, üzerine basa basa “mozaik” diyor da “ikona” demiyor!. KALIN ammâ, İNCE ayar diye buna denir!

Bu kadar KALINSAL ince ayarlar bizim de gözümüzden kaçarsa ayıb olur tabii! Ankara İlâhiyât ve ilhâdiyyatında “Dinler Tarihi ve San’at târîhi” gibi en önde ve en el üstünde (!) tutulan ve “Diyalogçuluk ve Mediyetler ittifâkı” içün elzem olan dersleri takib etmiş olanlar ve bizler, bunları KALIN arkadaşdan daha acîzâne,  fakîrâne, belki ârifâne iyi biliriz ki, “Kazın ayağı öyle değil böyledir” deyû fikr ü beyân eylemek cür’etinde bulunuyoruz!.

Taksîrâtımız olmuş ise, ikonaların yüzü suyu tahkîrâtına bağışlana!… Âmeeennn!

(Mâba’di var)

İlk intişârı: 20.07.2020 / 21:06:56 (tt)

The post (4) Fâtih’in Vakfiye Şartları Tam Tatbîk Edilmeden, Ayasofya Gene Zındanda Zincirlidir! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(3)

Zıyâiyye BEKÇİSİ

42. Müslümanlık Târihinde, “Zımmî” adı verilen bütün gayr-i müslimlere, Kitâb, Sünnet, İcmâ’-ı Ümmet ve Kıyâs-ı Fukahâ ile sâbit (Şerîat hükümleri) tatbîk edilmişdir. Çünki Şerîat-ı Garra-yı Ahmediyye’de, zımmî hukûku ne ise, hükûmet-i İslâmiyyenin, onu zımmîlere tatbik mükellefiyeti vardır. Bunu, “HOŞGÖRÜ” olarak görmek fevkal’âde yanlışdır. İslâmiyyet’de, küfrü, şirki, fıskı, haram ve mekruhları (hoşgörmek) gibi bir düşünceye aslâ yer olamaz. Hanefiyyedeki 8 olan ef’âl-i mükellefîn, bir müslümanın 24 saatinin bütün dakikalarını bu 8 sınıfdan birisi içinde hükme bağlar. Kâfirlerin îmâna girme ve münâfıkların da (ıslah olma) ve îmân etme şıkkından başka bir şeye ihtiyaçları düşünülemez… İslâmiyyet bütün îmân-küfür sınıflarındaki insanların niyet ve fiillerine bir kıymet ta’yîn etmiş, bir dakikalarının bile hükümsüz bırakılmasına müsâade etmemişdir. Mutlak Dîn oluş da, zâten bunu iktizâ etder. Bu da, onu diğer din ve inançlardan ayıran, mutlak hakîkat oluşunun başka bir delîli ve isbâtıdır…

43. Ateizma ve sâir bâtıl dinlerin, İslâm karşısında kendilerini son derece âciz görmelerinin ve bunun netîcesinde de İslâmiyyet’e azılı düşman olmalarının sebebi de, karşılarındaki bu MUTLAK dînin, insanı her dakikası ile fiillerini murâkabe edib kemâle erdirmesidir. Bu dînin mutlak dîn oluşu, onun, tenâkuzlardan münezzeh bu sonsuz mükemmeliyetinden ileri gelmektedir… İslâmiyyet, Mutlak hakîkatına rağmen kendisinin küfür, şirk, nifâk, zulüm, haram, mekrûh dediği şeylere eğer “HOŞGÖRÜ” ile bakacak olursa, hâşâ ve kellâ, o zaman edille-i erbaa ile ef’âl-i mükellefîn disiplini, kendi içinde tenâkuza düşmüş olur… Bu da, İslâmiyyet’in yani onu vaz’ eden Allâh Azze ve Celle Hazretlerinin SÜBHAN olmadığı, “Noksan sıfatlardan münezzeh olmadığı” ma’nâsını tazammun eder… Bu ise mutlak muhâl, mümteni’ ve müstahildir… Böylesine “Mutlak Hakîkatım” diyen bir nizâm, “Hoşgörü ile bakacağı” insanları, bâtılda ve karanlıkda kabûl edib neden lâ’netlesin!?. “Hâsirûndan” olduklarını ve ebediyyen cehennemde kalacaklarını neden söylesin! Veya, lâ’netleyib ebediyyen cehenneme çakacağını söylediğine, nasıl “HOŞGÖRÜ” ile bakacak olsun??? Binâenaleyh “Hoşgörü” gibi bir mefhûmun İslâmiyyet’de aslâ yeri olmaz, 15 asır da olmamışdır. İslâmiyyet’e “Hoşgörü” yamayanlar, İslâm’ı, kendi öz umde, düstur ve değişmez kânunları ile tenâkuzda göstererek, bir nev’i onu, tezatlar içinde kalmış bir dîn gibi takdîm edenler, onu küçültmek isteyenlerdir… Bu, Haçlı Batı edeniyyetinden kamalizmaya, oradan da Ankara maarifi ile Anadolu insanlarına bulaşan sârî ve korkunç bir i’tikad hastalığıdır… Diyalogçu Feto cebhesi, önündeki islâmî mâniaları, hep bu herşeyi mubah gösterici şeytanlık ile geçmiye çalışmışdır! Bugün dümeni elinde tutan DİB’işçi ve ilâhiyatçı politikacıların yani “İslâm güncellemecileri ile revizyonistlerinin” de, dîni tahrîf ve tahribde, bu ibâhacı yani “Hedefe götüren her şey mubahdır” dedirten  maymuncuğu, herkese mavi boncuk dağıtma politikalarını yürütmede de pek sık kullandıkları,  yuvarlayıb yutdurdukları görülmektedir!…

44. Zımmîler, cizye denilen vergiyi verdikden sonra ancak ibâdetlerini yapmakda serbestdir… Ancak, içinde yaşadığı İslâm Hükûmetine verdiği zimmet ahdini bozamazlar. Yani, gene içinde ve hâkimiyyeti altında yaşadıkları İslâm Hükûmetinin günlük hayatı tanzîm eden bütün islâmî kânûn, kâide, hüküm, işleyiş, âdâb, usûl, cemiyet örf, an’ane ve teâmüllerine, ters iş ve fiil ortaya koymamakla mükellef ve buna mecburdurlar. Zinâ yaparlarsa recmedilir, hırsızlık yaparlarsa elleri kesilir, içki içerlerse 80 darb cezâsı alır; ve gerek hadd ve gerek ta’zîr cezâlarının tamâmı müslümanlara olduğu gibi aynen onlara da tatbîk edilir, nizamları, huzûr ve sükûnu bozmakda hiç kimsenin imtiyâzı olamaz. Zımmîler, statü ve hukukları ne ise, hükûmet-i İslâmiyye üzerinden müslümanlara zimmetlenmiş Allâh kulları demek olduklarından, adâlet ve hukuklarına tam riâyet içinde yaşarlar. Ticâret ve ziraatlerinde, san’at ve işlerinde serbest, me’mûriyyet ve askerlikden muafdırlar… İhânet etmedikleri müddetçe de, her türlü zulümden berî, her ihtiyaçları hukuk çerçevesinde karşılanır. İslâm’ın şevketli ve satvetli devirlerinde aynen böyle olduğu, binbir kaynak ile sâbit ve mevsukdur…

Müteveffâ Kadir’in de zırvaladığı gibi “Kamalistler korkmayın! Şeriatı getirdiğimiz zaman sizlerin kerhânelerinize dokunulmıyacakdır” gibi saçmalıklar, küfür tehlikesine kadar giden birer hezeyan ve cehâlet eseridir… İslâm Hukûku ve Târih-i İslâm, bütün tatbîkatıyla da apaçık meydandadır… Gerileme devrinin ve hele Tanzîmât sonrasının zaman zaman görülen bir takım küfre müeddî şeytânî tatbîkatları, birer mîzan ve esas olarak İslâm’a sûret-i kat’iyyede mâledilemez… Bunlar, müteveffâ Bahriye Üçok gibi ilâhiyatçıların yıllarca evvel “Falan hükümdârın sarayında kadın şarkıcılar vardı, dolayısıyla İslâm’da kadınların şarkı söylemelerine cevaz vardır” gibi dişi fetvâlar (!) uydurmasına benzer! Şimdiki Sarıklı Politikacı Bay Erbaş Ali’nin de “İkonaların olduğu yerde yüksek din gurulumuz, namaz kılınabileceğine cevaz vermişdir” demesi buna benzer! Bütün bunlar, insanları İslâm’a tâbi’ etmek yerine, İslâm’ı tâğûtlara boyun eğer hâle getirmekdir ki, mütecâsirleri, bunun ebedî cezâsından kurtulamazlar… Bu kabil bâtıl ve gayr-i meşrû’ “fetvâ” denilen teşehhî ve tahrifler, İslâmiyyet’in özüne ve hakîkatına şimdikilerle mukâyese edilemiyecek kadar vâkıf şerefli ve mü’min ECDÂDI, zere kadar utanmadan TEKZİBDİR, “Biz sizi tanımıyoruz, siz de kimsiniz!” demekdir ki, bu kafadakilerin fiilleriyle Ayasofya’nın açılışı ve zincirlerinin kırılarak zındandan halâs oluşu aslâ bahse mevzû’ edilemez…

 Merdçe şunu diyebilirlerdi:

“İkonalı, putlu, kurtlu, freskli, tasvirli ve şirk sarmalı içinde namaz kılmak, ibâdet etmek, TEVHÎD i’tikâdı taşımak, İslâm Dîninde her ne kadar aslâ câiz değilse de.. (NOT:Câiz olsa Fâtih Cennetmekân zemânından i’tibâren 500 yıla yakın, üzerleri elbetde sıvanmazdı!) “Ancak bizim, nice dinler, ideolojiler, devletler ve kavimlerin hayatlarından toplayıb karıştırarak “İnşâ etdiğimizi” söylediğimiz bize hass güncellenmiş beşerî dinde, bu, câizdir, hiçbir uhrevî ve dünyevî mahzûru yokdur!” Lâyık felsefe elindeki DİB’iş’in böyle söylemesi, göz küllememek adına en azından merdçe olurdu! Ancak “İslâm’da câizdir” demeleri, Allâh’ın dîninde tasarruf hakkı muhâl olan bir beşerî sultanın, o dîni değiştirmiye ve tahrîfe ma’tûf böyle bir hükmü gene devlet kuvvetine dayanarak neşretmesi, son derece hukuksuz ve haddi aşmakdır; Müslümanların mâzî, hâl ve istikbâline, gene devlet sultasını kullanarak jakobence darbe yapmakdır…

45. Çok Büyük başların:

“Ayasofya’yı insanlığın ortak kültürel mîrâsı vasfını koruyarak câmi olarak ibâdete açacağımızın altını da tekrar çiziyorum.”

“Ayasofya mülkünün tek sâhibi hem Fâtih Cennetmekândır” denilecek, hem de O’nun vakfiyenâmesinde aslâ geçmiyen ve geçmediği içün de aslâ rızâsının olamıyacağı keyfî ve uydurma bir vasfı yani “insanlığın ortak kültürel mi’râsı” olmayı, İslâm ve Fâtih düşmanı “UNESCO böyle istiyor” diye, Ayasofya Câmi-i Kebîri’nin başından “ABD’lilerin çuval geçirmesi” gibi geçireceksin! Bunu DİB’işçiler kabûl etse de, müslüman milletin toprak altındaki milyarlarca müntesibinin kabûl etmesi imkansız değil, muhaldir…

 “İnsanlığın mîrâsı” gibi İslâm Hukûku ve vakfiye şartlarında aslâ geçmiyen bu kabil egzantirik ifâdeler, birilerine: “Evet sizin de bizim halkın da gönlünüzü hoş edeceğiz! Fâtihgillere ve bütün toprak altındaki milyarlarımıza rağmen, siz sevgili müttefiklerimizin ve Papa cenablarının acı, hüzün ve üzüntü duymanıza sebeb yok!” demekdir ki, bu, politik, dembokratik, rüşvet-i kelâm cinsli, tasarruf sâhibi olunmadığı hâlde haddi aşabilen bir dildir… Bu ifâdeye de katılmamız aslâ mümkin olamaz… Bir yandan vakfiye şartlarına uyulacaktır derken, öteki taraftan da Statü denilerek vakfiye şartlarına ters bir takım “lâyık hukuk” dili ile vakfa ters beyanlar ortaya konulursa, burada, hakîkatı ketmeden bir politika çarkı döndürülüyor demek olur!. Bu, vakıf şartlarına kâğıt ve lâf üzerinden uyulacağını şimdiden bile ifhâm ediyorsa da, zâten mevcûd beşerî hukûk içinde uyulmıyacağı ortadadır!… Hele “İnsanlığın ortak kültürel mîrâsı” demek, “Fâtih’in vakfiye şartlarına uyulacak, böylece meşhur FÂTİH LÂ’NETİ de ortadan kalkacakdır” demekle, tam tenâkuz ortaya koyar! İçdeki efkâr-ı umûmiyyeye şirin görünme manzaraları ile, bunca tezatları kapaklamak imkânı da aslâ vârid olamaz!

46. Ayasofya’ya “İnsanlığın kültürel mîrâsı” denilirse, “Fâtih’in Mîrâsı” demek ne olacaktır? Turizm Vekâleti, Vakıflar Müdürlüğü ve DİB işleri gibi böyle üç-beş yerin irâdesine tâbi’ olan bir VAKIF, vakfiye şartlarına göre aslâ yürütülmüş olamaz… Vakıfları, tamâmen müstakıl “Vakıf Mütevellî Hey’etleri” idâre temek zorundadır… Hiçbir lâyık demb.kratik cumb.krasi, vakıflara, cami ve mescidlere el koyub kendi mülkü gibi tasarrufda bulunamaz… Yahudi ve hıristiyanların vakıf, kilise ve havralarını neden Ankara idâre etmez de, müslümanlara gelince mutlak sulta sâhibi kesilir??? Bu takdirde, Ayasofya üzerinde, Ankara lâyık Politikacılarından, onların emireri DİB’iş Başkanlığı, Turizm Vekâleti, Vakıflar Müdürlüğüne; Putin’den, bilmem kim patrik-laik dembokratına kadar; en mühimi de, UNESCO denen Global-ateist İslâm düşmanı ve Yahudi hâkimiyyetindeki teşkîlâtın, Ayasofya üzerinde doğrudan “TASARRUF HAKKINA” kadar, bir ortaklar, şerikler  ve patronlar silsilesinin irâdesi ortaya çıkacaktır ki, bu irâdeler curcunası içinde “Atamız Fâtih Cennetmekân Hazretlerinin İRÂDESİNİ yani vakfiye şartlarını” değil tatbik, görüb tanımak bile imkânsız değil, muhâl olacakdır!…

Hulâsa gidiş, politikacıların dalgalara göre dümen kırması elinde hangi meçhûl, hatta tehlikeli istikâmetlere yönelir, bunu, önümüzdeki gün ve aylarda aslâ sevinerek göremiyeceğiz demekdir!. Şer’î-Fikrî seviyeleri olmadığı içün satha bakarak hemen heyecanlanma noktasında olanlar, şamatacılığı tabiat-ı sâniye edinenler, troller, parti yalakalığını geçim kapısı yapanlar, bir takım yalama ve yalaka AKAPALI vezninde tarihçi geçinen müsveddeler, kadîm ve şedîd CHP ateizması karşısında durmayı mücerred (HAKÎKAT) zannederek pek çarpık bir i’tikâd ve mantıkla yaşayanlar, cübbeli-sarıklı bazı hafif, yamuk ve soytarı tipler de, pek erken sevinmiş olduklarını anlıyabilecekler midir, buna da aslâ ihtimâl vermiyoruz!. Çünki, hakîkatdan başkasının hatırına kat’iyyen hayat hakkı tanımıyan adamlar olmadıkça, bu gibi mes’elelerde doğru noktada durmak aslâ mümkin değildir!

47. Müslümanlar Ayasofya’ya, 1453’den beri, “İslâmiyyet’in ortak VAKIF MÎRÂSI” OLARAK VE Ataları Fâtih Cennetmekânın parasını ödiyerek MÜLK edindiği bir VAKIF KÜLLİYESİ OLARAK BAKMAKTADIR. Vakfiye ŞARTLARI aynen ve samimiyyetle tatbik edilecekse, oraya bütün gayr-i müslim dünyâ ile içdeki (C.Halt Partisi) kuyruklarını da (VÂRİS KILARAK), ikide bir Ayasofya hakkında iğrenç hezeyanlar savurmalarına kapı açılamaz… Onlara ne kadar taviz verilirse, ne kadar şımartılır ve yüzlerine gülünürse, daha çoğunu istemek üzere azıb şımaracakları, aklî, tatbîkî ve târîhî bir hakîkatdır! “Aç canavara sevgi gösterdikçe onun iştihasının daha da ziyâdeleşib, muhâtabını yedikden sonra, üstüne bir de diş kirası istiyeceği” Osmanlı irfânında bilinmez bir hakikat değildir!.Ve bundan sonra da, İngiliz, ABD, Yunan, Alaman, Papalık ve Moskof cenahları gibi sürülerin tahrikleri ile, nice Allâh tanımaz  düvel-i eşkıyânın: “Kültür Mîrâsımızdır, elbetde karışırız” demelerinin ardı arkası kesilmiyecekdir! Böylece, “T.C.’nin, Hükümranlık Haklarımız” demeleri de, bu manzara karşısında ayrıca iri ve gülünç bir tenâkuz teşkîl eder!!! Tek hükümrân, mülk sâhibi HÜKÜMDÂR olan Fâtih Cennetmekân olub, onun vakıf şartnâmesi dışında kim ne derse keenlemyekündür, lâf u güzafdır… Zerre kadar müslümanlığı olan bir ferd, “Vâkıfın şartları Şâriin (Allâh Azze’nin) nassı (âyetle sâbit hükmü) gibidir” der; “Hukûk ancak bu kâideye riâyetle ortaya çıkar, aksi halde hukuksuzluk ve zincirli zından hayâtı devâm eder” der, başka hiçbir şey dememeyi, müslümanlığının en mühim îmân, nâmus ve şeref borcu ve îcâbı olarak görür…

48. Çok yüksek tepelerden fermân buyruluyor ki:

“Esasen, tek parti döneminde alınan bu karar, tarihe ihânet olmanın yanında hukuka da aykırıydı. Çünkü Ayasofya ne devletin, ne de herhangi bir kurumun malı değil, vakıf mülküdür.”

Bu söz doğrudur. Ancak şu ana kadar Ayasofya ile alâkalı yapılanlar, telefon görüşmesiyle Putin’e sözlenen sözler, v.s. bununla tam bir tenâkuz teşkîl etmektedir. Putin’le yapılan konuşma, ajanslar tarafından şöyle verilmiş ve tekzib de edilmemişdir:

“Sputnik’in aktardığına göre, Putin görüşmede, kararın ülkesinde yarattığı ‘büyük toplumsal tepkiyi’ iletti. Kremlin’e göre Erdoğan da bunun karşısında ‘gereken açıklamayı yapıp yabancı ülke vatandaşları dahil, dileyen herkesin Ayasofya’ya girebileceğinin ve Hristiyanlar için kutsal olan objelerin korunacağının garantisini verdi.”

İyi ammâ, bu cümlenin yanına yukarıdakini koyub tekrar okursak, karşımıza nasıl bir manzara çıkacak ve bundan kim, nasıl mutlu, kutlu, putlu, kurtlu, şutlu ve umutlu olacakdır???

Buyrun:

“Esasen, tek parti döneminde alınan bu karar, tarihe ihânet olmanın yanında hukuka da aykırıydı. Çünkü Ayasofya ne devletin, ne de herhangi bir kurumun malı değil, vakıf mülküdür.”

İçe başka dışa bambaşka beyanlarla yürünürse, o zaman kim, kime ve nasıl inanacaktır; bunlara, “dembokratik politika” deyib inanmak, bir Müslüman içün nasıl mümkin olabilecektir?.

“Ebedî Şeflik” saltanatında alınan bu karar, “Târihe ihânet ve hukûka da aykırı” ise, şimdiki “Vakfiye dışı STATÜ’nün ve ikonaların korunacağının GARANTİSİNİ VERMEK, Ayasofya Câmi-i Kebîri’ni bitli-butlu tevhidsiz-müşrik turist nâm mahlûkâtın ayakları altına sermek”, Fâtih Cennetmekânın “MÜLKÜ” olarak o mülk sâhibine “İHÂNET ve ONUN HUKÛKUNA AYKIRILIK” olmıyacak mıdır???

Ayrıca, “Ayasofya ne devletin, ne de herhangi bir kurumun malı değil, vakıf mülküdür.” deniyor… Bu hükmü kabûl edersek, vakfiye şartlarına ters “STATÜ” ve “ikonaları” alenen ortaya çıkarıb görünür yapmak içün, üzerlerindeki sıvalarını, Fâtih Cennetmekân’a TERSLEŞEREK kaldırmak, ve O’nun kapatdıklarını AÇIĞA çıkarmaya, görünmezi görünür YAPMAYA neden DEVLETİN müdâhalesi oluyor? Hani “Devletin malı değildi de, vakıf MÜLKÜ idi???”

“Dileyen herkesin girdiği ve Hristiyanlar için kutsal olan objelerin korunacağı garantisi verilen” yere, CÂMİ’, yani Allâh Azze ve Celle’nin EVİ, BEYTİ denilemiyeceği 15 asırdır yalınız müslümanların değil, bütün cihânın ma’lûmu değil midir?! Hiç kimseyi memnûn edemiyecek mavi boncukları herkese dağıtmakla yürütülen bir politika, nasıl lâyık dembokratik cumhûriyet politikasıdır?. “Dört dörtlük lâyık olmak” böyle bir şey midir?. “Din esaslarına dayalı devlet sistemine karşıyız” derken, Fâtih’in hem torunu olmak, hem de O’na: “Senin din esaslı devlet sistemine KARŞIYIZ, biz Lozan’da dayatanların sistemi içindeyiz, dolayısıyla sana da KARŞIYIZ” demeyi beraberce yürütmek, nasıl bir inanç, muhâkeme, mantık ve duygudur?..

49. (NOT: Kayserili Hacı Gül’ün, “Dembokrasi ile İslâm ikircikli değildir” deyişindeki muhâliyyet, böylece âbide çapında ortaya çıkmıyor mu?. Abduş’un ikirciklisi, kimlerin fikirciklisi olmayı netîce vermektedir?. Biz doğruları, mantık içinde böyle yazınca, bizim (fikircikli) oluşumuz, kimin (ikircikli) oluşunu zarara sokacakdır?.. Aslında Hacı GÜL’ün Türkçesi de, İngilizcikli oluşu kadar bozuk ve itirciklidir! Adam “ikircikli= mütereddid, kararsız” kelimesini, hiç alâkası olmıyan “zıtlaşan, tersleşen” ma’nasında meşhur etmişdir ki, onun İngilizcikli TÜRKÇE’sine de bu yakışmış gitmiş, böylece Türkçe’nin ocağına o da, ikircikli-incircikli bir çubuk dikircikli olmuşdur! En tepelerdekilerin TÜRKÇE dersleri almalarına şiddetle ihtiyaç vardır! Yoksa Hacı Abdulla gibi “Seçim sath-ı mâiline girdik” yerine “mahalline girdik”; bazı ulular gibi “Ba’de harabi’l-Basra” yerine “..harâbü’l..”, bisküvi yerine piskevit.. ve kezâ..derler! Tabii bu kabil lisâniyât, terkib, telâffuz ve lehçe kusurları, LEHDE puan toplamaz, van minüt çekib, çekib gitmek gibi de olmaz!)

50. DİB’iş Başkanının 12/7/2020 târihli beyânatında da şunları görüyoruz:

“İnşallah 24 Temmuz’dan itibaren ibadet yapmaya başladığımızda o resimlerin üzerini bir şekilde perdelemek ya da teknolojik imkanlardan yararlanarak ışıkla karartmak ve namazdan sonra da tekrar perdeyi açarak ya da o karartmayı kapatarak ziyaretçilerin müşahedesine sunmak şeklinde bir uygulama yapacağız. Bu konuda Din İşleri Yüksek Kurulumuzun da cevazı vardır, herhangi bir sakınca yoktur. İnşallah güzel bir sistemle bunu çözeceğiz…”

Bu mesnetsiz söylerle denilmek isteniliyor ki, herkes kendisini, sahnesi olan büyük bir tiyatro salonunda farzedebilir; namaz vakti gelince sahnenin perdeleri kapanacak, namaz (!) bitince, perde açılıb oyuna devam edilecek!. Karagöz-Hacıvat oyunlarında da “ışıklandırmalardan” ciddî mikyasda fâidelenildiği bir vâkıadır! Demek ki, Fâtih Cennetmekân “Tiyatro-Câmi’ vakfetmiş”  dedirtecekler??? Âkif denen zavallı da “Asrın idrâkine söyletmeli İslâm’ı” diyordu! Ve “Âsım’ın neslini pek özlüyordu!” Şimdi Âsım’ın nesli büyüdü, devletlû bile oldu ve “Asrın idrâkine söyletmeli Ayasofya’yı” deyib, böyle sahneli ve perdeli tiyatrolar ile vazifesini “Dört dörtlük lâyık olmak gibi, dört dörtlük icrâ edeceğe benziyorlar!.”

Üstelik, DİB’işin Din İş. Yüksek Gurult.sunun da “Cevâzı varmış!” Ne güzel, Fâtih Cennetmekânın kemikleri sızlarken, çek perdeyi kıl namazı (!) çek perdeyi koy sahneye tiyatroyu!

Bu, dünyâyı sevindirir belki ama, Fâtih’in “Bedduası” kalkar mı, yoksa 33’e mi katlanır, bunu da ALLÂH AZZE ve CELLE Hazretleri bilir! “Yüksek GURUL” tarafından bunun da bir “cevaz”, “ıvaz”, “vaaz” ve “sıvaz” kapısı herhalde bulunacaktır! Yeter ki aransın! Hem arayan, ya Mevlâsını veya belâsını bulurmuş ya, işte o kabilden!

51. DİB’iş Başkanı Bay Ali devam ediyor:

“İnşallah Ayasofya’nın yeniden açılması Fatih’in yaptığı bedduanın son bulması anlamına geliyor. Vakfiyeler genelde bu cümlelerle biter. Vakıf edenin bu şekilde bedduası vardır. Yani ‘Benim vakfettiğim bu eseri amacı dışında kullananlar olursa, Allah’ın, meleklerin, bütün Müslümanların, bütün insanların laneti onların üzerine olsun’ tarzında bir bedduayla biter ki, Fatih Sultan Mehmet’in Ayasofya Vakfiyesi’yle ilgili yapmış olduğu bu beddua da gerçekten diğer vakfiye sonlarında bitenlerden biraz daha ağır, biraz daha farklıdır. Çünkü Ayasofya Fatih’in gözünde fethin en büyük sembolüdür.”

500 yıla yakın ALLÂH BEYTİ olan Ayasofya CÂMİ-İ KEBÎRİ, Câmi-Tiyatro havasına sokulunca, Fâtih Cennetmekânın “Benim vakfettiğim bu eseri amacı dışında kullananlar olursa, Allah’ın, meleklerin, bütün Müslümanların, bütün insanların laneti onların üzerine olsun” şeklindeki bedduası da der’akab sona erecekmiş! Çünki “amacı dışında” bir milimcik kullanılmamış olacakmış! İkonalı, bitli-butlu turist denen müşriklerin KAHHÂR-I ZÜLCELÂL ALLÂH AZZE VE CELLE HAZRETLERİNİN EVİNDE (BEYTİNDE) yarı ÜRYÂN dolaşmaları, Fâtih Cennetmekânı, Peygamberân-ı Izâm (Aleyhimüsselâm) Hazerâtını ve milyarlarca toprak altındaki ulemâ, evliyâ, şühedâ ve müslimanı hiç rencide edib “ÂHHH!” etmelerine, inim inim inlemelerine sebeb olmıyacakmış!

52. Demek ki Ankara’daki Böyyük Başkan İdâreciler, artık yatağa girdiler mi “Lâ’netden kurtulmuş olarak” rahat, huzur içinde, Fâtih Cennetmekânı da (iknâ odasına) sokmadan iknâ ederek, kalb-i selîm içre ve bugüne kadar lezzetine hiç varamadıkları kadar sıhhatli bir uykuya dalabilecekler; vicdanları çok rahatlamış olarak ve bütün gam, gussa, keder, sıkıntı, yanıb yakınmalardan âzâde kalarak müthiş güzellikde bir uykuya sarılıb, çok renkli istikbâl rüyaları, seçim ve seçim sandıkları, oy patlamaları, iktidâr ve saltanat sarayları da görebileceklermiş…

Ne diyelim, 83 milyonun yerine onlar rahat uyusun! Onlar çok daha rahat uykulara lâyık ve laikler…Nasıl olsa halkın yerine onlar yemiyor mu? Gelen bayramı da halkın yerine onlar kutlar, mutlar, putlar, kurtlar ve şutlarlar!

Cübbeli-sarıklı, cennetlik ve yobazımtırak  “paralel diyânet ve denâetler” de, nasıl olsa başka “cevâz ve ictihâd kapıları” açıb, “Ülülemre itaat” fetevâ-yı asriyye ve şerriyyelerini mer’iyyete sokmadılar mı?

Doğrusu, şu gelecek Kıyâmet içün İsrâfil Aleyhisselâm  tarafından (Nefha-i ûlânın) işletilmesi, tam bir temizlik ve rahatlık olacağa benziyor!..

(Mâba’di var)

İlk intişârı: 18.07.2020 / 22:45:40 (tt)

The post (3) Fâtih’in Vakfiye Şartları Tam Tatbîk Edilmeden, Ayasofya Gene Zındanda Zincirlidir! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(2)

Zıyâiyye BEKÇİSİ

27) Ayasofya’nın DİB’işçilere devri ise vakıf şartlarına tamâmen tersdir. Vakıf, şartnâmesine göre idâre edilmediği takdirde, içinde namaz da kılınıyor havasına girilse, gene de vâkıfın irâdesi dışında ve zulüm altında demekdir. Vakfın idâresi müstakil olmak zorundadır. “Anayasanın laiklik ilkesi doğrultusunda çalışacağı” DİB’işin, BEŞERÎ BİR DÎNİ TEMSÎL ETMEDİĞİ SÖYLENEBİLİR Mİ? DİB’işin, en ana karakteri, onun, anayasının “Lâiklik ilkesini” tanrı buyruğu gibi kabûl ederek bir din anlayışına hızmetdir…. Böyle bir yerin, vakfı, Fatih’in irâdesine (vakıf şartnâmesine) göre değil; ve O’nun vakfını “DİB’e göre idâre edeceği mutlakken”, bu yapılan, Danıştayın dediği bir başka “hukuksuzluk” olmıyacak mıdır? Bir başka cins “statüde” dayatma, zındanlama, zincirleme ve zulüm OLMIYACAK MIDIR?!

28) Ayasofya, muhtemel erken bir seçimin oy toplama âleti yapılmamalıdır. Ancak bazı politikacıların seçim reklâmı, sanki şimdiden başlamış gibidir! Bazı yalaka medya soytarılarının, acem palavrası cinsinden ortalığı tozutarak “Dünyâ Târîhini Değiştiren İmzâ!” gibi maskaralıklar yapmasının altında ne yatmaktadır? Hulâsa Dembokrasi yamuklukları ile gelen fitneler, her şeyin fıtrat, hılkat, hakikat ve cibilliyetini değiştirdiği gibi, bu İslâm karşısındaki 100 yıllık gayr-i meşrûiyyet de, her şeyin aslını bozmuş ve değiştirmişdir…

29) Deniliyor ki:

“Milletimiz için fetih ‘Cihad-ı Asgar’ hükmünde iken, asıl ‘Cihad-ı Ekber’ imar, inşa ve hayrat faaliyetleriydi. Doğu Roma döneminde Ayasofya inşa edilirken Mısır’dan İzmir’e, Suriye’den Balıkesir’e kadar imparatorluğun dört bir yanından malzeme taşınmıştı.”

Cenâb-ı Peygamber Aleyhisselâm Efendimizin bir CİHADDAN avdet buyururken beyân buyurdukları bir hadîsin, İslâm eserlerinde beyân edilen tefsîr ve ma’nâsının tamâmen dışına taşınarak dile alınması, çok şaşırtıcı olmuşdur…

30) Bu ibâre 15 asırlık İslâmiyyet içün son derece yanlışdır. Ancak “Güncellenmiş Başkanlık, Diyânet ve ilâhiyat Müslümanlığı veya Süslümanlığı” içün doğru olabilir!. İslâm hadis, fıkıh ve tasavvuf kaynaklarımızda “Cihâd-ı asgar, silâhlı muhârebeler içün; cihâd-ı EKBER de, en büyük düşman buyrulan NEFİSLE yapılan mücâhedeler” içün kullanılan ve hadîs-i şerîfe dayanan bir ta’rifdir… Yol, boğaz köprüsü, tayyare meydanı, alt geçit, üst yapı, heykel meydanı, anıt mezar, opera binâsı, stadyumlar, bilmem ne kültür merkezleri, bilmem ne sarayları gibi, İslâmî ölçülere göre bir takım menhîleri ve isrâfları da içine aldığı mutlak bulunan bir takım “imâr, inşâ’ ve malzeme” faaliyetlerine, İslâm ıstılahları arasında “Cihâd-ı Ekber” olarak aslâ rastlanamamışdır! Böyle bir “Güncellemede bulunmak” son derece ma’nâsız bir keyfiyet ortaya koyacakdır!

31) (10/Temmuz/2020) târihli nutk-ı riyâset-i cumhûriyye ile, “Beni Stalin yaratdı” diyen, Polonyalı yahudi kanı ve geni taşıyan Allâhsız Nâzım Hikmet Verzanski gibi bir İslâm, iffet, mülkiyet ve vatan düşmanı herifin, Üstâd-ı Azîzimiz Büyük Mücâhid Merhûm Necib Fâzıl Beyefendi ile yan yana zikredilmesi, yüreklerimizi dağlamaya kâfî gelmişdir! Bu adamın ism-i necîsinin ağıza alınması, Cennetmekân Atamızın Vakıf şartlarına da ters düşdüğü kanaat-ı kavîsindeyiz…

 32) Deniliyor ki:

“– Asırlar boyunca yerinde kalan mozaikler, daha sonraki onarımlar sırasında peyderpey kapatılmış, böylece dış etkilere karşı korunması ve bugünlere gelmesi temin edilmiştir.”

Bu ibâreye de müslüman olarak iştirâk muhaldir. “Mozaikler” diyerek asıl ifâde edilmek istenenin “ikonalar” olduğu, gözlerden kaçırılmamak lâzım gelirdi! Asırlar boyunca yerinde kalan, mozaikler değil ikonalardır. Bunların bir müslüman ma’bedinde görünür olması aslâ câiz değildir. Halkın (put ta’bir etdiği) ve İslâmiyyet’in son derece kerîh görüb, Ortodoks bâtılları içindekilerin onlarsız ibâdet edemediği bu ŞİRK tasvir ve resimleri, halkın anlıyacağı bir dil ile saklanmadan ve kapaklanmadan dile getirilse, çok daha doğru konuşulmuş olurdu! “Mozaik” denildiği zaman, bugün inşaatlarda kullanılan basit kaplama malzemelerinin anlaşılacağı îzahdan vârestedir.

33) Müslüman ve âdil, hukuk tanır, şerefli Ecdâdımızın kapatdığı şeyler alel’âde inşaat kaplamaları değildir… O duvarlar ve kubbe, Ortodoksların “Gök Kralına” yani üç tanrıdan baba olanına ulaşmada, vâsıta bildikleri iki buutlu putlar ile doludur! Bunlara, Yunan palikaryalarının diliyle “ikona=kutsal tasvirler” denildiği bütün dünyânın ma’lûmudur!. İkona denilen şeyler, “Yezus, Maria, azizler ve melek resimleridir.” Bunlar Ortodoks’luğun belli kânunları dışında rast gele yapılamaz. San’at kıymetleri YOKDUR, ancak Gök Krallığı (Baba tanrı) ile irtibata geçirici rûhî kıymetleri esas ve çokdur. İkonalar, Ortodoks ibâdetlerinin icrâsında çok esaslı ve vazgeçilmez kutsal ve putsal ritüel malzemelerindendir. Bunlarsız ibâdet edilemez. Çok hatırlı BAŞ Danışmanlar içinde “Dinler Târihinden” anlıyan birisinin bulunması düşünülmeli; veya varsa bile, hakîkatları ters çevirici birisi olmamasına a’zamî gayret gösterilmelidir. Mortaylı gibilerden hayır gelmiyeceği de bir vâkıadır!

34) İkonalar, Katoliklerde yokdur. Ancak Papanın, Ayasofya’nın lâyık-dembokratik-Diyanetik yeni statüsü karşısında “İçinin acıması”, politik katakülli iktizâsı olub, İslâm düşmanlığının dışa aksidir!. Yoksa o, Ortadoksları da günahı kadar sevmez ve onları hıristiyan bile kabul etmez… O, hakîkaten içi tırnak ucu kadar acı duyan bir insan olma şerefinde birisi olsaydı, Vatikan dehlizlerinde fettosal kardinallerin 13-15 yaşlarındaki erkek çocukların, yuvalarından fırlayan gözlerle ve kurbanlık kuzular gibi sürüklenişlerinin verdiği ta’rîfi imkânsız alçaklık, ahlâksızlık, kahpelik ve Allâhsızlıklar karşısında “içinin tırnak ucu kadarcık da olsa acıması” iktizâ ederdi! İnsanlık târîhinin bu yüzkarası herifler ve onların tâciz ve tasallutları örtbas edilmez, suçlular, ibret-i âlem olmak üzere teşhîr ve tecziye edilir veya başlardaki takkeli iblisler istifâ ederek, eğer varsa, isimlerinin haysiyetini kurtarırlardı!

35) İkonalar, Allâh Azze ve Celle Hazretlerine ŞİRK taşıyan remzler (semboller) olub, İslâm i’tikâdına göre bu şirk remzleri içinde ve karşısında “ibâdet aslâ câiz değildir!” Bu i’tibarla, “Bunlar, korunsun da 2020’lere kadar yaşasın” diye kapatılmamışdır. İslâm’ın SON ŞERÎATINDAKİ ibâdetlere mâni’ olacakları kat’î bulunduğu içün kapatılmışdır. KAZINARAK yok edilmeleri duvarlara zarar vereceği içün de kazınmamış, üzerlerinin sıvanarak yok hükmüne getirilmeleri CÂİZ olduğundan böyle yapılmışdır! Fâtih zamanındaki İslâmiyyet, “Güncelleme, revizyon, ilahyapyatçı, DİB’çi, v.s.” âfetlerinden münezzeh olduğu içün, sulandırılmış beşerî bir din değil, Akşemseddin, Molla Gürânî (Ebû Hanîfe-i Sânî), Molla Hüsrev (Rahmetullâhi Aleyhim ecmaîn) Hazerâtı gibi zevâtın murâkabesinde “Dârü’l-İslâm’ın=Hükûmet-i İslâmiyyenin” dînidir! Yoksa o zamanın İslâmiyyet’i içinde, bunları “KORUMAK” diye bir telâkkînin bile, (Küfre müeddî bir keyfiyet olacağı) îzahdan vârestedir!

36) Deniliyor ki:

“Esasen farklı inançların mensuplarına hoşgörüyle bakmak, dinimizin özünde varolan bir yaklaşımdır.”

Bu ibâreye de iştirâkimiz imkânsızdır. İslâm dîninin özünde farklı inanç mensublarına “HOŞGÖRÜ ile bakmak, kat’iyyen bahis mevzuu edilemez.” Bu hoşgörü, Fettoşizm, Papalık ve Zapetero misillü adamların, “Dinler arası diyalog, Medeniyetler İttifakı” gibi meş’ûm faaliyyetleri ile İslâmiyyet’e hâricden şırınga edilmiş bir zehirdir ki, bu, İslâmiyyet’i diğer bâtıl din ve inançlar seviyesine indirmeyi hedeflemekden doğmuşdur…

Ayasofya’ya tatbîk edilen yeni “statü”, Fâtih Cennetmekânın vakfiye şartlarına kat’iyyen uymıyacakdır. Ve böyle olunca da, bahis mevzuu (lâ’neti) kaldırması da nasıl düşünülebilir, anlamak mümkin değil…

37) Gûyâ beş vakit namaz kılınıyor diye “câmi” denilecek! Ammâ, “İKONALI CÂMİ” diye de, ortaya, LGBT trans veya transatlantikleri gibi hılkat garîbesi bir manzara çıkacak! Aklı başında hangi müslüman buraya, içine sinerek “câmi-İslâm ma’bedi-İbâdethâne” diyebilecekdir? 15 asırdır bunun bir benzeri cihanda görülmüş müdür??? Aynı zamanda ortaya, İkonaları olan, içinde istavroz çıkarılan bir kilise çıkacak; fakat içinde, gûyâ günde beş kere namaz kılınan bir kilise peydahlanacak! Hangi ortodoks bundan  memnûn olacak?.

ÜÇÜNCÜ OLARAK: İstavroz çıkaran ortodokslar ve gûyâ namaz kılan müselmanlardan artan zamanda, yarı üryan turistleri böyle ucûbe bir manzara, ne kadar “müze” olarak tatmîn edecekdir???

38) Bu hangi aklı evvelin projesi ise, üç tarafı da memnûn edeyim demiş, ammâ üç tafın hiçbirini de memnûn edemiyecek bir halt ediş ortaya çıkacakdır, (halt ediş karıştırmak demekdir) ki, manzara tam komedi mevzuu bile olabilir!

Ancak “Dinler arası Diyalog ve Medeniyetler ittifakı saltanat-ı Fettôşiyyesinde” ele alınan “Dinler Bahçesi” gibi bir bahçe veya mesîre yeri havası ile bu tahrîf işine soyunanlar, sonunda bu işi “Biz de beğenmedik” derlerse şaşırmamak lâzımdır! Tabii temerrüd dereceleri nedir, ne olur bilemeyiz!

39) İslâm târîhinde böyle (Câmi-kilise-müze) iç içe geçmiş bir mostralık manzaraya, hiçbir zaman rastlanmamışdır. Âyet ve ehâdis-i şerîfelerimiz kat’iyyen delâlet eder ki, “Mescidler” mücerred, “Allâh’a kulluk edilen, Allâh Azze ve Celle’nin zikredildiği, içinde dünyâ kelâmı denilen ıvır zıvırların, mâlâyânî ve boş sözlerin bile edilemiyeceği, abdestsizlerin, hele hayızlı kadınların bile hürmet iktizâsı aslâ giremiyeceği, (nerde kaldı ki bitli-butlu yarı üryân turist kâfireler girsin) mukaddes mi mukaddes ALLÂH EVLERİDİR…” EVET, ORALAR ALLÂH EVLERİDİR… ALLÂH’IN EVLERİ BÖYLE AŞAĞILIK HÂLE GETİRİLİRSE, BUNUN EBEDÎ MES’ULİYYETİ OLACAĞI ASLÂ UNUTULMAMALIDIR… BUNA, HADÎSE MÂSADAK BİR İSLÂM KAHRAMÂNI FÂTİH’İN CENNETMEKÂN’IN RIZÂSININ OLMASI DA MUHALDİR… VAKIF ŞARTLARI BÖYLESİNE İHLÂL EDİLİR VE ÇİĞNENİRSE, BUNUN VEBÂLİ KİMLERİ YAKAR, BUNU DÜŞÜNMEK BİLE İNSANLARI TİTRETEBİLMELİDİR… İnşaallah bu, bundan sonra, câmileri, câmilikden çıkaran hılkat garîbesi korkunç bir bid’at veya “câmi güncellemesinin” ilk tâlihsiz mebdei, başlangıcı veya tohumu olmaz! Mütecâsirleri de, bir de bu noktadan ebediyyen mes’ul olmazlar…

40) Güncellenmemiş, deformasyon ve revizyona tâbi’ tutulmamış 15 asırlık İslâmiyet’de, Kıyâmet’e kadar da böyle “HOŞGÖRÜ” gibi korkunç bir bid’atdan bahsedilemez, bu muhaldir, Allâh Azze ve Celle’nin Mutlak DÎNİ bundan münezzehdir… Diğer din ve inançların tamâmen bâtıl, Allâh Azze ve Celle indinde aslâ kabûl edilmiyecekleri, müntesiblerinin “Âhıretde hâsirûndan olub” lâ’netlendikleri ve onların muhalled finnâr (ebediyyen cehenemlik) oldukları, binlerce âyet ve hadîs-i şerîf ve müdevvenât-ı dîniyyemiz ile kat’iyyen sâbitdir… Zımmî adını alan gayr-i müslimlerin, hakk ve hukuklarının itaat ve cizye karşılığında te’mînât altına alınması apayrı bir mes’eledir… Bu, müslümanların onlara, Allâh’ın kulları yani (ümmet-i da’vet) olarak bakışının ve zulümden vikâye edilmelerinin bir netîcesidir… Bunun “hoşgörü” diye uydurulan mefhumlarla ele alınması, İslâmiyyet’de tekzîbi müstelzim en ağır bir suç sayılır!. Küfrü hoşgörmek küfür, zımmî kâfirlerin hakk ve hukuklarına adâlet çerçevesinde sâhib çıkmak vâcibdir… Bunları biribirine karıştırmak da, herhalde “güncellemecilerin” bir ictihâdı olarak, yeni ve beşerî Ankara dîninin bir teşehhîsi olarak literatüre geçecekdir!

41) Deniyor ki:

“Peygamber Efendimiz, tebliğini sürdürürken, Müslümanlara saldırmayan ve bozgunculuk yapmayan diğer dinlerden topluluklara herhangi bir müdahalede bulunmamıştır. Hazreti Ömer de Kudüs’ü aldığında, şehirdeki Hıristiyanları ve Musevileri, hakları ve ibadethaneleriyle koruması altına almıştır. Ecdadın kurduğu tüm devletler gibi Osmanlı’nın yöneticileri de aynı yolu izlemiştir. Fatih’in ve ardından gelenlerin İstanbul’da yaptıkları da bu kadim geleneği takip etmekten ibarettir.”

Bu ifâdeler, “Esasen farklı inançların mensuplarına hoşgörüyle bakmak, dinimizin özünde varolan bir yaklaşımdır.” İbâresinden sonra, yukarıdaki târîhî bir takım misâller, (hoşgörü) hükmünü doğrulamak ve isbatlamak içün kullanılmışdır. “Halbuki Efendimiz Aleyhisselâm’ın, Hazret-i Ömer Radıyallâhu Anh’ın, tüm İslâm devletlerinin, Osmanlı Yöneticilerinin, Fâtih’in ve ardından gelenlerin “GELENEĞİ” onlara aslâ “HOŞGÖRÜ” ile bakmak” olmamışdır. Bunu 40. Maddede kısmen îzâh etdik… Müteâkıb yazımızda biraz daha ele alacağız biavnillâh…

(Mâba’di var)

İlk intişârı: 13.07.2020 / 22:31:23

The post (2) Fâtih’in Vakfiye Şartları Tam Tatbîk Edilmeden, Ayasofya Gene Zındanda Zincirlidir! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(1)

Ahmed SELÂMÎ (Dağıstânî)

1934’de Ayasofya CÂMİ-İ ŞERÎFİ’nin ibâdetden men edilişinden bugüne, bir Ayasofya istismâr ve fırıldağı yürütülmektedir!

Politika cambazları “Başörtüsü” gibi nice mes’eleleri oya (re’ye)  tahvîl içün nasıl istismâr etmişler ve o başörtüsü bezlerini kafalarından geçirdikleri kadınları nasıl madamlaştırıb, İstanbul Sözleşmelerinin, KADEM’cilerin, (Sosyal cinsiyet eşitliği), LGBT ve ne kadar bu makûle dernek ve köstek varsa, bunların umûru ile avukatlığını ve “Âile yıkıcılığını” da, bu madamlara havâle ve ihâle etmişlerse, “Ayasofya istismârı” da, bu misillü bir zâviyeden ehâlîye yedirilmektedir!.

Nice politika cambazı, “Ayasofya Câmi-i Şerîfi” demek nasîbinden bile mahrûmdur; zerre kadar alâkası olmıyan sıfatları Ayasofya’ya giydirmeken de aslâ utanmamakda ve sıkılmamaktadırlar!

Ramazan Bayramına “Şeker Bayramı”, Kurban Bayramına “Et-but Bayramı” dercesine bir iflâs etmişlikle, bu muazzam ve mukaddes ma’bed-i İslâm’a da “Ayasofya Müzesi” diyebilmekde; veya oranın ibâdete, namaz ve ezân-ı şerîflere yasaklı oluşunu “Müslümanlık iddiası” altından sürdürebilmektedirler!

“SULTANAHMED’İ DOLDURDUNUZ DA MI AYASOFYA?” DENİRSE, BUNUN ALTINDAN, “ORADA HİÇ CEMAAT KALMAZSA, ONU YIKALIM” MANTIĞI SIRITIR!

Bazıları da, “Sultanahmed’i doldurdunuz, yer kalmadı da mı Ayasofya’da namaz diye tutduruyorsunuz?” havalarına girerek, bînemaz özrü kabilinden yâveler savurmaktadır!. Bu kabil mugâlata ve lâf oyunlarına, hakikat ise aslâ beş paralık kıymet biçemez… CÂMİ OLANI CÂMİLİKDEN ÇIKARMAK VE VAKFİYESİNİ AYAK ALTINA ALMAK BAŞKADIR; VE BÖYLE BİR MANZARANIN, “MEKÂN İHTİYÂCI YOK” DİYEREK MEŞRÛ’ VE MA’ZÛR GÖSTERİLMESİ, HAYSİYETLİ BİR DAVRANIŞ KABÛL EDİLEMEZ…

Ayrıca, Sultanahmed Câmi-i Şerîfi’nin, (2 /Haziran /1616) târîhinde yani Ayasofya’nın ibâdete açılışından tam (163) yıl sonra açılışı nazara alınırsa, Sultanahmed’in bir taşı bile ortada yokken, Ayasofya iki asra yakın ibâdethâne olarak işliyor; ve İslâm Âleminin, denilebilir ki 4. Mukaddes ma’bedi bulunuyordu… Hadîs-i Şerîf ile senâ edilen o muazzam ve mukaddes “kumandan ve ordunun” elinde câmi-i şerîfe tahvîl ulvîliği, bu dördüncülüğü kimseye bırakmayışın dünyâ çapındaki vesîkasıdır!

Hem adama sormazlar mı:

Sultanahmed, acebâ “Ayasofya dolub taşdı ve câmi ihtiyâcı son haddine vardı da mı” inşâına lüzûm hissedildi?.

Câmii inşâının bir tek sebebi, “mekân ihtiyacıdır” denilemiyeceği de îzahdan vârestedir!.

İslâm’daki “hasene-i câriye” bırakmak gibi en ebedî ve temel ihtiyacdan, hiç kimse, hiç kimseyi (mahrûm) bırakma hakkına sâhib değildir… İslâmî en temel hakk ve mefhumların 15 asırdır yol, köprü, kervansaray, çeşme, dârüşşefaka, mekteb, medrese, dergâh, şifâhâne, yetimhâne, imâret ve sâire gibi nice hayır müesseseleri ve câmilerle yürütüldüğü, yalınız Müslümanların değil, kâfir ve müşrikleriyle bütün dünyânın bile ma’lûmudur…

Politika ağzıyla “Ayasofya’nın zincirli, esîr, forsa, parya ve mahkûm” hâlinin devâmına bahâneler bulub bunlarla toprak altındaki milyarlara bâliğ ecdâda ve bugünün İslâm bakıyesi  coğrafyaya bu kadar ucuz lâflar satmak, ehl-i hakk indinde, bu ucuz lâkırtıların sâhiblerini nazarlardan düşürmenin dışında maalesef hiçbir işe yaramamaktadır…

POLİTİKA VE POLİTİKACILIK, BATIDAN İDHÂL BİR DIŞ STANDARTDIR; ORASI İÇÜN VARDIR…

Zâten bugünki bâtıl Batıdan idhâl edilen (politika), Yunanca’dan aktarma “çok yüzlülük” demek olarak, mayası ve mâhiyyeti i’tibâriyle insanların gözünü boyayıb onları şuursuz hâle getirmek, sürüleştirmek ve bu yolla kolayca sevk ü idâre etmek esâsı üzerinde varlık belirtmektedir. Bu politikanın “millîlik ve hele dînîlikle” zerre kadar alâkasından bahsedilemez. Polikitacılar, bilhassa İslâmiyyet’in, bütün hakîkatı ile ortaya çıkmasını ve bunun halk tarafından bilinmesini sûret-i kat’iyyede istemezler. Çünki İslâmiyyet’deki sevk ve idârenin edille-i erbaaya dayanan keyfiyeti ile, Batı’dan idhâl edilen ve orayı taklîde dayanan sevk ve idârenin farkı sonsuzdur… İslâmiyyet’in hakîkatını bilen insanları, politikacıların kendi istedikleri (beşerî) istikâmetlere sevketmeleri imkânsızdır. Bunun içün de, politikalarını Batı normları ve standartları üzerine binâ etmiş “Dembokratik layık cumhuriyetler”, bu üç vasfını, ancak keyfiyeti değiştirilmiş, tahrîf ve tağyîr ve tebdîl edilmiş İslâmiyyet’in olduğu yerlerde devâm etdirebilirler.

Bu i’tibarladır ki, bu vasatlardaki politikacıların Müslüman görünmeleri, sâdece halka: “Bizimle aynı dîn ve inançda” dedirterek, onlardan görünme ve bu görünüş ile onları, en kolay şekilde sevk ve idâre etme plân ve taktikasından ileri gelmektedir… Yoksa, Batı norm ve standartlarının bir ifâdesi olan dembokratik-layık cumhuriyet politikalarını yürütmek aslâ mümkin olamaz…

Halk, mütemadiyen aynı politik rejimin maarif sistemi, mekteb ve tezgâhlarında kotlanıb programlandığı ve (fikrî melekeden son derece uzak bulunduğu) içün, bütün bu inceliklere akıl, tefekkür, kıyâset ve ferâset yetiremiyecekdir.  Politikacıların önlerine koyduğu sığ, basit, yuvarlak ve dışı yaldızlı ve doğrulukla aslâ alâkası olmıyan boş  ve fakat doğru gibi duran sözleri duydukça, politikacılarda kendilerini bulub-görecek ve onlara eklenmiş, yapışmış ve kenetlenmiş olacaklardır! Politikacıların en umûmî hattı budur…

Artık politikacıların istediği kıvama gelen insanlar, daha da ileri ve aşırı noktalara giderlerse (partizan)laşacak, gitmezlerse (taraftar) olarak kalacak; ve politikacılar, bunların üzerine basarak, ya iktidâr veya parti saltanatlarını böylece devâm etdireceklerdir… Politikacılar onlara, dâimâ kutsal ve putsal bir takım (da’vâları) varmış gibi hedefler gösterecek, onlar da ideal ve da’vâlarını bu politikacıların tahakkuk etdireceğine inanacaklardır! Böyle fâsid bir dâire içine girilerek, dembokrasi boğuşması ve hercümercinden ibâret bir başı bozukluk, ictimâî  ve ma’nevî buhran, adı konulmasa da devâm edib gidecek ve milletlerin inkırâzı, târîhî bir hakîkat olarak tekrarlanmış olacakdır!.

Şu da nefreti mu’cîb bir hakîkatdır ki, gerek politikacılar ve gerekse onların peşlerine takılmış partizan veya taraftarlar, Haçlı Batı bâtıl inanç ve doktrinleri veya ideolojilerinin ve bunların tatbîkinin, İslâm îmânı ile tam teâruz hâlinde olduğunu söyliyen müslümanları “tekfirci” olarak göstermeye çalışmalarıdır… Böylece, katıksız müslümanları i’tibarsızlaştırarak, Batı bâtılları ile Müslümanlığın berâberce yürütülebileceği muhâlini meşrû ve mümkin göstermek peşindedirler… Dembokratik-lâyık cumbokrasiyi, İslâmiyyet’in yokluğuna mukbil yaşatmanın yegâne yolu da budur…

Bugün, müslümanları müslümanlıkdan çıkarmakda en büyük ve tehlikeli âmil budur; ve bunun farkında olan îmân, akıl ve fikir sâhibi de yok denecek kadar azalmışdır… “İslâm, din, îmân, amel, ihlas, namaz, Kur’an, kandil, umre, iftar, oruç, bayram-seyrân, sadaka, fıtır-hatır, Hacc, Kutsal toprak, Kâbe imamı, vehhâbî ezânı, câmi-minâre, başörtüsü, fetih, Osmanlı, ecdâd, cart curt v.s.” diye medyada, matbuatda, partilerde, ilâhiyatlarda, câmilerde, konferans ve sohbetlerde yırtınan adamlarla hoca kılıklı bel’amların, bahis mevzuu etdiğimiz temelin temeli noktaya hiç yanaşmadıklarını nefretle ta’kîb ediyoruz… Topu da, “ölü yüzü pudralamak” ve böylece ulusu zombileştimek peşindedirler! Bu çerçeve içinde aldatılan onmilyonları, politikacılar, işte böyle üzerine bindikleri atı, onun önüne uzatdıkları sırık ucundaki yeme yetişme gayretiyle devamlı koşturmakda ve at da o yeme yetişmek ümmîdiyle,  “23, 53, 71 hedefleri” diyerek ha bire koşub durmaktadır!..

KÂİNÂTDA EN MÜHİM MES’ELE “LÂ İLÂHE” DEMEK YANİ TÂĞÛTLARI ASLÂ TANIMAMAKDIR…

Bâtıl Haçlı Batı sevk ve idâre şirkine, “ehl-i sünnet ve’l-cemaat” palavraları sıkmalarına rağmen, keyfiyetsizliğine işâret etdiğimiz hoca kılıklı bel’amlara kadar bütün politikacılar ve bunların kuyruğuna takılmış medya, akademik şeytanlar, DİB’iş sarıklı-cübbelileri, tasavvuf paraziti hâlindeki ham softa kaba yobazlar, menfatına tapan para babaları, v.s’ler, sistemin sanki mütemmim cüz’leri hâline gelmişlerdir. İslâmiyyet’e karşı bu TAHRÎB ve TAHRÎF ısyân ve tuğyânı, nice felâket ve helâketleri üzerine çekmeye munzam, bir asırdır 500.000 kelle alarak yeleştirilen “Din ve devlet işi, din ve dünyâ işi ayrılığı” gibi Allâh’ın Dînini kat’iyyen REDDE müsâvî bir küfriyyâtın, onlarda bile ne kadar müessir olduğunu göstermesi bakımından fevkal’âde dehşet vericidir!.

Kâinâtda ehemmü’l-ehem biricik mes’ele, Kelime-i Tevhîd’in “LÂ İLÂHE” kısmıdır. Bundan daha mühim hiçbir mevzu’ ve mes’ele olamaz… Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi’nin Tefsîrinde buyurduğu gibi:

“Tevhîdin şartı, masivallâh’a küfretmek (onu reddetmek) değil, masivallâh’dan ULÛHİYYETİ NEFYETMEK (kaldırmak) ve bu meyanda tâğûtlara küfreylemek (onları redd ü inkâr eylemek) yani ONLARI HİÇ TANIMAMAK, maadâsının da, ulûhiyyet mâdûnundaki derecelerine göre hakklarını tanımakdır. Zîrâ hakk ALLÂH’ındır. Nihâyet, “Fe men yekfur bi’t-tâğûti” şunu da KAT’İYYEN İFÂDE EDİYOR Kİ, MÜ’MİN-İ MUVAHHİD OLMAK İÇÜN    Allâh’a îmândan evvel küfre tevbe şartdır. Bu tevbenin şartı da tâğutları aslâ tanımamaya azmeylemekdir!.”  (1936, c. 1, s. 871)

Artık apaçık tebeyyün edecekdir ki, yukarıda beyân edilen gerçek, sahih ve ebedî cehennemden KURTARACAK îmânın ilk başlangıç noktası, bütün tâğutların yani Bâtıl Batı ve Doğu sistemlerinin ve onların temsilcisi olan bütün heykel ve putların “LÂ İLÂHE” diyerek kat’iyyen nefyedililib reddedilmesidir… Bu olmadan, İslâm’dan “hardal tânesi kadar” veya zerre miskal bir îmâna yani müslümanlığa sâhib olabilmek muhâldir… Bunun içündür ki, Kâinâtdaki en mühim mes’ele, ne ABD gâvurunun hâkile yeksân oluşu, ne Rabb Teâlâ’nın dünyânın başına virüs serpişi, ne petrol hırsızlığı ne maske sirkati, ne de şu veya budur!

Hulâsa bugünün dünyâsında, beşerî sistem tâğutlarının hâli, biribirinin önünden kemik aşırma kavgası veren it sürülerinin hâlinden zerre kadar farklı değildir. Uydurdukları beşerî (tâğûtî) sistemler, mutlak hesâb ve adâlet vâkıasından sonsuz derecede mahrûm olmakla, bu beşerî sistemlerin bir halta yaraması da mutlak ma’nâda muhâldir!. Gerzek ve şartlanmış beşeriyet, bu belâlardan bir belâyı, “en iyi bu veya en az zararlısı bu” diyerek, sandık mahkûmu yapılmakda; ve beşerî sistemlerin esîri yapıldığının bile böylece farkında olmadan, tâğûtların meccânî yalakası olmaktadır!. Böylece, “Mutlak HAKKI istemek ve mücerred O’na tâlib olmak hedefi” de, tâğûtlar tarafından zihinlerden silinmiş bulunmaktadır…

Bunun içündür ki, tam bir kemik kapışması bu minvâl üzere devâm edecek, birinin beşerî saltanatından sıkılan ötekisi, “Biraz da bu dembokratik saltanatın sâhibi ve tad alıcı ve kemik yalayıcısı biz olalım” diyecekdir! Kökü dışarılarda ve teşkîlâtlı bir grup da varsa, bunlar, halk oyu gözküllemesiyle iş başına gelemeyeceklerinden, silâha veya entrikaya sarılıb (DARBE) yapacaklardır! 

Böylece, “Dembokrasinin ırzını ve halkı, diktatörlerden kurtaracak; ve yurtda ve cihânda sulh safsatasını dile alarak, halk adına hareketle sulh u sükûnu “Dembokratik-layık cumhuriyeti”  ilelebet pâydâr edeceklerdir!”

Dolayısıyla da, o Batı’nın kodladığı “Dembokratik-lâyık saltanat-ı cumhûriyye’ye”, putluluk ve mutluluk andları içerek  ve hemen de dâimâ ve mutlakâ (halk adına, halk içün) sâhib oluvereceklerdir!… Bundan sonrası ise, “halk irâde ve hâkimiyyeti”, demokratik teâmüller, usûller, iyilik ve güzellikler; ve çağdaş uygarlık, yularlık, taparlık, yararlık, saparlık, batarlık ve tutarlık içinde, “Dâimâ yerli ve millî” kalmak şartıyla devâm edecektir! “Çok aziz ve sevgili halkın” refâh, ferâh ve külâh seviyesi ve ferd başına gâvur dolar isâbeti, sağlık ve îmâr, bayındırlık ve baygındırlık, adâlet ve akâmet, alt ve üst yapı ve tapı, gençlik ve hiçlik, maarif ve köy enstitüsü hatırlama hızmetleri gibi her cihetde, “Böyyük Türkiya” inşâı tam bir muvaffakıyyetle yürütülecek; mozalenin himmet ve rûhâniyyetlerinden de tam istimdâd içinde, “Aziz Millet”, tam emniyet, garanti, homo güvenceleri altında, sözleşmeli ve cinsiyet eşitliği, mason kardeşliği ve nice güzelliklerle sâlimen ve halisan, ayrıca  uygun adımlar ve sosyal mesâfelere dikkat ederek, nice fetihlere ermek ve gemicikleri karadan ve havadan yürüterek istikbâle doğru koşacakdır!  

AYASOFYA NE YAPILIRSA YAPILSIN, CÂMİ OLMANIN DIŞINA ÇIKARILAMAZ…

Ayasofya mevzuuna gelirsek, her şeyden evvel bilinmesi kat’iyyen lâzımdır ki, Ayasofya’nın tam dört minâre ile muhâfaza altına alınışı ve onun bu manzarası; ve gene tam 481 sene evvel Câmiye tahvîli, onun müze olmasını muhâl kılar!

Herhangi bir şeye, mevkii, mevzii ve keyfiyeti dışında ve dışarıdan gazel okurcasına, gene ona keyfe veya şeytanlığa göre indî, izâfî ve hayâlî  bir keyfiyet yüklemekle, o şeyin keyfiyeti değiştirilemez…

Ayasofya’ya “müze” demekle, onu câmi olmakdan çıkarıb, hiç kimse müze yapmış olamaz!

Bir insana, “kurt, ayı veya aslan” demekle, o insan nasıl kurt, ayı veya aslan olmuyorsa; Ayasofya’ya da “müze, meyhâne, tapınak, anıt, mozole, çukur, saray, bilmem ne hâne” de denilse, o, bu denilenlerin hiç biri yapılamaz!…

Bir müsliman, gâvura esîr olmakla nasıl Davud iken Davit olmaz da, “Esîr, forsa, parya, mahkûm, v.s. olur” ve bazı sıfatlar ona eklenir; ve zâtı ne ise, onun cevheri ondan ayrılmazsa, AYASOFYA da aynen öyledir…

Ayasofya, kilise hâline de, havra hâline de, mozale hâline de, hindu tapınağ hâline de gelemez, getirilemez, bu imkânsız da değil muhâldir!

Hulâsa olarak Ayasofya, Câmi-i Şerîf’dir…

Ancak esir, forsa, parya mahkûm, bütün hakk ve hürriyetleri gasbedilmiş, zincire vurulmuş, ârızî bir sıfâta çakılmış bir CÂMİ-İ ŞERÎF’dir…

Câmi, mutlak ma’nada mücerred HAKK DÎNİN ibâdethânesi ve ma’bedi demekdir…

Diğer bütün dünyâ ma’bedleri, (mecâzî ma’nâda) ibâdethânelerdir;  ve Hakk’ın irâde, murâd, rızâ ve hâkimiyyeti ile aslâ bir alâkaları olamaz…

İslâmiyyet nasıl ki mutlak HAKK dîn, diğer bütün religionlar “mecâzî ma’nâda dîn” iseler, câmi ile sâir tapınakların arasında da, böyle kat’iyyen sonsuz derecede fark vardır ki, bunun aksini bir Müslimanın iddiası muhâl, bir gayr-i müslimin bâtıl aklı ile bunu iddiası ise ancak mümkin olabilir, isbâtı da muhâl…

Türkiya’da ve cihanda, “Ben Müslimanım” demesi şartıyla, herhangi bir kimsenin “Ayasofya’yı câmi dışında bir şey olarak görmesi” düşünülemez!

Bir müsliman, “Allâh indinde dîn ancak İslâm’dır” meâlinde buyrulan mutlak hakîkata ne kadar inanmak mecbûriyyetinde ve mükellefiyyetinde ise, Ayasofya’nın da “câmi” olduğuna, mutlak ma’nâda Kâ’be-i Muazzama’nın bir şûbesi olarak yeryüzündeki bütün hakîkî câmiler gibi onun da ancak “ibâdethâde” bulunduğuna, bundan başka aslâ bir şey olamıyacağı ve yapılamayacağına da o kadar inanır olması, zarûrî bir netîcedir…

Îmânî derinlik taşımıyan, sathî ve taklîdî bakış ve alışkanlıklarla söylenilen sözlerin hakîkat nazarında hiçbir kıymeti olamaz…

Bütün dünyâca müsellem “vakıf hûkûku” ile de, Ayasofya’nın (câmi oluşu)nun Kıyâmet’e kadar tevsîk edilişi, ayrıca işin resmî vechesindeki “câmiliği” isbât eden en müşahhas ve müseccel vesîkadır…

Hâl böyle olunca, hangi müslimim diyen bir adam veya madam, kalkar da, AYASOFYA CÂMİ-İ ŞERÎFİNDEN “müze olarak bahseder”, sonra da onun müslimanlığı tahkîkat ve istintak sebebi olmaz?!

Allâh’ın mescidlerini yıkanlar, yakanlar, muattal bırakanlar, kapısına kilit vuranlar, ellerini-kollarını ve minârelerini zincirleyib  kelepçe takanlar, minber ve mihrâbına namaz yasağı koyanlar, duvarına siyenler ve binbir türlü işkence ve zorbalığı onlara revâ görenler, hâlâ daha nasıl “müsliman” adına müstahık olurlar?.

KELÂM-I KADÎM, BU HUSUSDA MUTLAK DOĞRUYU SÖYLER VE ONUN ÜZERİNE SÖZ OLAMAZ…

 Bakara Sûre-i Celîlesi’nin 14. Âyet-i Kerîmesi meâlen şöyle buyuruyor:

“Allâh’ın Mescidlerini, içlerinde Allâh’ın ismi anılmakdan meneden ve HARAB olmaları zımnında çalışan kimselerden DAHA ZÂLİM DE KİM OLABİLİR?. ……..Bunlara dünyâda bir ZİLLET var, Âhıretde AZÎM BİR AZAB var.” (Elmalılı Tefsîri 1936. C. 1, S. 472)

Adı geçen âyet-i kerîmenin tefsîrine bakalım ve zulüm ile zâlimin ne olduğunu; ve bunların, bir de Ayasofya gibi mescidler üzerinden nasıl irtikâb edildiğini ve târîhdeki dehşetengiz vahşetleri düşünelim:

“Allâh’ın mescidlerini, içlerinde ism-i ilâhî zikredilmekden meneden ve o mescidlerin maddeten ve ma’nen harab olmasına, yıkılmasına veya MUATTAL (terkedilib battal edilmiş) kalmasına veya mescidlikden çıkarılmasına çalışandan daha zâlim kim vardır?.–……….. bir şey, hakkından, lâyık olduğu mevkiinden ne kadar uzaklaştırılırsa, o kadar haksızlık, o kadar zulüm yapılmış olur. Ve o şey, ne kadar yüksek ve ne kadar mukaddes ise, zulüm de o nisbetde ileri gitmiş bulunur. Netekim, Allâh’a ŞİRK en büyük ZULÜMDÜR. Allâh’ın mescidlerini Allâh demekden menetmek ve harab olmalarına çalışmak da, hem Allâh’ın, hem mescidlerin ve hem de insanların hakkına son derece bir tecâvüzdür. Bunu yapan zâlimler hiçbir zulümden çekinmez, hepsini yapar ve hepsine kapı açar. Binâenaleyh mescitlere taarruz ve onların maddeten ve ma’nen HARAB olmasına sa’yetmek (s.472) zulümlerin en büyüğünden ve bunu yapanlar da en zâlim kimselerdendir. Bu derece zulmün emsâli tasavvur olunsa bile, mâfevki (daha şiddetlisi) tasavvur olunamaz……. “Mesâcidallâh” terkîbi, hiçbir istisnâsı olmıyarak bütün mescitlere şâmildir ve âyetin hükmü umûmîdir.” (s. 473)

Yukarıdaki tefsîr satırları, ehline âid olması hasebiyle “zulmün ve zâlimin en büyüğünü” ortaya koymak bakımından, son derece câlib-i dikkatdir. Herkesin bildiği bir akâid ve fıkıh kânûnudur ki, “Küfre rızâ küfür, fıska rızâ fısk ve zulme rızâ da zulümdür!”

Binâenaleyh, 20. asr-ı mîlâdînin başlarında mescitlere karşı irtikâb edilen zulümler, bugün de Ayasofya gibi bazı mescidler üzerinden devâm etdirilmekde ise, burada, adı geçen “En büyük zulüm ve zâlimlere rızâ var” demekdir ki, bunlar, politikacı-idâreci mevkiindeki adam ve madamlar tarafından düşünülmese bile, onlara da râcî bir vechesi bulunduğu mutlak ve îzahdan vârestedir… Bu korkunç keyfiyet, zâlime ve zulme rızâ gösterenlerden, onlara da rızâ gösterenlere geçecek; ve bir silsile hâlinde bütün (rızâ) sâhiblerini virüs salgını gibi kuşatacakdır!.

 Başlara gelen nice salgınlar, (Ki “yerli ve millî” olanlar (!) buna yunan kefere dili hasretiyle pandemi diyor), hastalıklar, törör belâları, ictimâî, askerî, hukûkî, iktisâdî, âilevî ve rûhî binbir felâket ve helâketlerin altında bu kabil ısyân ve tuğyânların bulunduğunda iştibâh edilemez…

Yeri gelmişken şunları da beyân edelim ki, temsîl ve idâreci mevkiinde olanların yapacakları ısyân, tuğyân, udvân ve zulümler, ihâtası i’tibâriyle çok daha şümûllü felâket ve helâketleri çekici olacakdır.

Papazlarla âyinlere katılanlar, Akdamar kilisesini açıb tepesine devâsa HAÇ dikenler, besmele ile kilise açanlar; Ayasofya’nın kubbesinde namaza mânî’ olan istavroz ve ortodoks resimlerinin, sıvayla kapatılmasına rağmen, “Ayasofya Müzedir” diye bunları 2009’da tekrar sıva altından çıkararak gözlere sokanlar, İst. sözleşmeleri, “Sosyal cinsiyet eşitliği”, “LGBT hakları” gibi sözleri halka indirib sevdirerek 15 asırlık İslâm îmân ve telâkkîlerinde korkunç rahneler açanlar; âileleri reissiz bırakıb, 18 yaş altında evlenenleri hapislere tıkıb kadınları kocasız ve çocukları babasız bırakanlar; “Kadının beyânı esasdır” diyerek delilsiz kararlarla hûkuk ve adâletin kökünü kazıyanlar, iğrenç hayvanı “kesimlik hayvan listelerine alarak” ehâlinin “helâl yeme” inancına kezzap dökenler, “İslâm bugün uygulanamaz güncellenmelidir, ictihadlar değiştirilmelidir, dört hakk din vardır” gibi bâtıllarla Kur’an-ı Kerîme ve diğer edille-i şer’iyyeye meydân okuyanlar, “layıklık Türkiya’nın nükleer enerjisidir” diyenler, bazı Kur’an kurslarını kapatanlar, Cennetmekân Fâtih Hân Aleyhirrahmeti Ve’l-Ğufrân Hazretlerinin Feth-i mübînine “işgâl” diyenler ve daha yüzlerce zulme imzâ atanlar, bu hem dall ve hem mudill yollarından rücû’ edib tevbe etmez ve bâtıllarında ısrâr ederlerse, GAYRETULLÂH’A dokunacak ve netîcelerine katlanmak zorunda kalacaklardır…

(Mâba’di var)

İntişârı: 31.05.2020 / 22:27:57

The post (1) Ayasofya’yı, Meyhâne De Yapsanız Fâtih’in Câmi’sidir! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(1)

Ahmed SEYYİDOĞLU

Bütün dünyâ nazarında, İslâm Coğrafyası sâhibsiz bir arsa!

Osmanlı Devlet-i Aliyyesi zamanında bu coğrafya bir (dâr-ı İslâm)dı, şimdi (dâr-ı ridde…) Buna Büyük Seyhülislâm Merhûm Mustafa Sabri Efendi Hazretleri “Dâr-ı Azâb” buyururken; Büyük Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri “Dâr-ı İkrâh” tesmiye ediyor…

Müslüman, global çete dünyâsına ve eşyâya hangi noktadan ve hangi gez, göz ve arpacıkdan bakacağını bilen en keskin nişancı  ve cihâd ehli demekdir!.

Gerçi şimdi “Cihâd Fetvâsı” veren Beştepe Meşîhâd-ı İslâmiyyesi (!) bunu da, AB normlarının hoşuna gidecek, Nato-Feto-Yehudo dünyâsının nabzını sükûnete erdirecek bir şerbetçi ustalığıyla verse de,  bazı tarîkat sulandırılmışı cebhelerin asker kaçağı yârelerine de merhem gibi geleceğinde şübhe edilemez!.

Horlamalı Bektâşî tekkelerine dönmüş nice uyku apneli mihraklar, Cihâd-ı Asgâr olmadan Cihâd-ı Ekber’in olamayacağı  hakîkatını hiç dillerine bile alamazlar!. Birincisi küçükdür, evet.. Ammâ bu olmadan BÜYÜK muhâl… İkinci, birincinin biricik mutlak sebebi, ÇOK Büyük EKBER netîce!

Zor anlatırız!

15 asrın târihine ve Kadîm Kitâb’ın mahlûk yazılarına ve (BİLHASSA) DA, ALLÂH SEVGİLİSİNİN MUAZZEZ VE MUKADDES HAYÂTINA bakan dünyâ, Beştepe Meşihât-ı İslâmiyyesi’nin (!) fetvâsını yerse…

İsrâiliyyât çukurundaki Yehudo-Feto-Nato tiriumvirası, ellerinde silahlarla 3-4 yaşındaki çocukları kurşunlarken, Beştepe Meşihat-ı İslâmiyyesi (!) Büyük Cihâd’la NEFS terbiyesi içün çilehânesine sığınılacak ve erbaîne girilecek tekke-dergâh aramayı öne çıkarıyor!

Kudüs’ü kurtaracağız ya!

Yehudo-Feto-Nato tiriumvirasına anlayacağı dil ile (!) cevab vereceğiz ya!

Laik Dembokratik cumbokrasi devrindeyiz ya, fetavâ-yı ılmâniyyeler de böyle imbikleniyor zâhir!.

Yolu fazla uzatıb çalılara takılmadan dönüb dolaşıyor; ve “Maksûd hemân, sadr-ı keremkârı senâdır!” deyib sadede şürû’ eyliyoruz…

27/Nisan/1909 târîhinde, Yahudi-Haçlı ittifâkı, Cennetmekân Abdülhamîd Hân Aleyhirrahmeti Ve’l-Ğufrân Hazretleri ÜMMETİN BAŞI iken, içdeki hâin ve mel’un işbirlikçilerine bu BAŞI koparttırdıkdan sonra; ve hele Lozan andlaşması ile de, 1923’de İslâm Coğrafyasının dîni, en kahpe darbelerle yok edildikden sonra, artık bir hayâtiyyet kıpırtısı görülmemişdir…

Haçlı Batı (İngiliz) vesâyetinde, tam bir esâret…

15 Temmuz 2016 Haçlı Seferi de, 117 yıl evvelki seferin bir tekrarlanışıdır. Ancak 1.seferde Hılâfet ve Halife, 14 asırlık İslâm Hükûmet ve Ümmetinin hayâtından koparılıb atılırken; 2. seferde, kendi normlarına göre kurdurdukları rejimin mücerred (ırkçı-ateist saltanat) vechesinin el değiştirmesi, bunun da, gene yahudi-haçlı uşağı Locafendi şebekesine devri şekli istihdâf edilmişdir…

Binâenaleyh 14 asırlık ve 1909’a kadar devâm eden Hılâfet ve Ümmet kudret ve şevketi, Lozan’dan sonraki “Laik Cumhûrî Dembokratik” rejim elinde hiçbir zaman görülmemiş; yahudi-haçlı vesâyeti, bu rejim üzerinden tam ma’nâsıyla ve bütün şiddeti ile el’ân da devâm etmektedir…

Dolayısıyla bugün İslâm Coğrafyasının her tarafında görülen felâketler, 1909 fâciasıyla, Büyük Devlet Reisi, Halîfe-i Müslimîn, Cennetmekân Abdülhamîd Hân Hazretleri’nin ümmet ve devletin başından düşürülerek, hezimeti netîce veren o en büyük (Başsızlık Felâketi), 117 senedir hiç eksilmeden mütevâliyen devam etmiş; ve ivmesi gitdikçe artan bir hızla da bugünlere gelib dayanmışdır…

İngiliz’i, Nato’su, AB’si, ABD’si ve Yahudisiyle bütün bir yahudi-haçlı dünyâsı, artık Kudüs de dâhil bütün İslâm Coğrafyasında son derece pervâsızca; ve hiçbir devletler arası kânun ve teâmüllere zerre kadar aldırış etmeden; ve babasının çiftliğinde at oynatırcasına; ve mahalli hükûmetlerin ve milletlerin şeref, haysiyet ve hukuklarıyla da oyun oynarcasına; ve onlara her türlü âdî ve iğrenç kıtâl ve işkenceleri revâ görürcesine gemi azıya almış bulunmaktadır…

Bütün bu silâhlı dünya cebhesine karşı çilehânede erbaîn çıkararak “CİHÂDIN ekberiyle, nefis tezkiyesiyle” karşı durmak!..

Heveslileri deneyebilir!

117 senedir ve hele 94 yıldır, Anadolu yaylası başda olarak Ümmet bakıyesinin dîni olan İslâmiyyet’e, târihin hiçbir devrinde görülmedik alçaklık, vandallık ve zâlimlikle indirilen darbeler, halklar arasındaki “Dînî-hakîkî uhuvvet” his ve râbıtasını zîr ü zeber etmişdir. Ehâlî yani ümmet bakiyesi kitle ve kalabalıklar, partiler adedince (mikro) millet ve devletçiklere bölünmüş; ve bütün bu bölükler, ezelî düşman yahudi-haçlı cebhesi tarafından biribirlerine kırdırılmak üzere düzinelerce kahpeliklera mâ’rûz bırakılmışdır…

15 Temmuz sonrası, (Râbıta-i Dîniyyenin) yerine, tam tersden, parti, fırka, şia ve bölük-börçükler arası husûmet ve alçaklıklar, iftirâ ve kandırmalar, câsusluk ve fitneler tavan yapmış; bunlar, ehâlîyi tam bir felâkete hazırlama dönemecine doğru kıvrılmayı netîce vermişdir… Particilik dînin yerine geçmiş, partitaparlık almış başını gitmiş; partibaşlarının tiksindiren kavga ve biribirlerine cevab yetiştirme külhanbeylikleri eski (tulumbacı) boğuşmalarını gölgede bırakmışdır…

Bütün bu manzara karşımıza çıkınca da, yahudinin son haftalardaki Kudüs’de oynadığı ve oynatdığı feci kıtâl ve işgâl harekâtı, haçlıların gemi azıya alarak, dîninden utanan Osmanlı artığı hükûmetlerin iç işlerine alenen karışmayı, neredeyse onlara tekme tokat girişir olmayı netîce vermişdir. Bu manzara, ateşle oynayan yahudileri daha çok azdırdığı gibi;  dünyâyı kuşatacak büyük felâketlerin sür’atle yaklaşmakda olduğunun da bir habercisi olmuşdur…

İslâm Milleti 15 asırdır kendine hass husûsiyyetleri ile yaşamış, bunun dışında ise yaşaması mümkin olmayan bir MİLLETDİR. Bunun içün de EN BAŞDA gelen “Râbıta-ı îmân ve dîn”, İslâm Coğrafyasında ne yazık ki, artık bir ma’nâ ifâde etmekden; ve milleti “Bünyân-ı marsûs” gibi sağlam ve diri tutmakdan çıkmış bulunuyor. İslâm Coğrafyası Haçlı Avrupa felsefî ideoloji ve rejimleri ile ne yazık ki, 2 asırdır feci hâlde zehirlenmişdir. Allâh ve SEVGİLİSİNİN istediği “Râbıta-yı dîniyye” esas alınacakken, tam tersine, bunun her geçen gün daha da kökünün kazınması içün, laik (dinsiz=ateist felsefe meczub ve mecnûnu) ve hâlâ cellâdına aşk serenatları düzercesine haçlı ve yahudi dünyasına (odalık ağzıyla) şirinlik cilveleri döktüren hükûmetler, Bizans’ın son demlerindeki gabîlik ve gaflet rollerini sergilemektedir… Hâlâ, kendilerini durmadan aşağılayan ve câsuslar üreten AB, Nato ve Haçlı Batı’dan ayrılmamak içün, buralara kıçlarından yapışmış adamların “Şahsiyetli ve şevketli” bir devlet pusulasına mâlikiyyetleri kat’iyyen düşünülemez… “Havanda su dövmek”, halklarını aldatmayı politika zanneden nice siyâsîlerin yatıb kalkıb yapdıkları bir tek icraat, binlerce esef ki yıllardan beri budur…

27 senelik ceberut ve süper ateist sefokrasi zamanında İslâmiyyet ve bilhassa O’nun Mübelliği KÂİNÂTIN SERVERİ ALEYHİSSALÂT Ü VESSELÂM Efendimiz Hazretleri nasıl hakâret ve tecâvüzlere uğratılmış, bunun tafsîli cihân’a ma’lum olduğundan, burada tafsîle müsâraât fuzûlî de sayılabilir…

Ancak.. Şu kadarı müslümanın kalb ve zihninden hiçbir zaman ve mekânda aslâ çıkamaz ki, BU DİN, Allâh Celle’nin MUTLAK EMRİ OLARAK:

1) Allâh Azze’nin SEVGİLİSİNE “İTTİB” ve;

2) O’NA “TESLİMİYYET” olmadan kat’iyyen olamaz, bu muhaldir…

Dinde, en baş vazgeçilemez olan ALLÂH’IN SEVGİLİSİ, 1964’de Graham Fuller denen iblisin yahudi Feto’ya el atışından sonra, son derece planlı ve programlı bir şekilde; ve “hoşgörü diyalog” maskesi ve düzmeceleri çerçevesinde; ve binbir çeşit kılıflar altında ve dünyâ çapında nasıl zihinlerden silinmek içün çalışılmış, bu da apaçık ortada olmasına rağmen, bu temelin temeli ana mes’ele hâlâ yüzdebiri nisbetinde bir ehemmiyetle ele alınamamaktadır…

Hatta tam tersine, Allâh’ın Sevgilisi, resmî makamların “AB normlarını esas alarak hadîs ayıklama” gibi son derece korkunç ve tehlikeli ihânetleri üzerinden, yok edilmeye çalışılmaktadır… Bugün global dünyâ çetesinin en baş mes’elesi, ALLÂH’IN SEVGİLİSİNİ unutdurmak, zihinlerden silmek, hadîslerini istihzâ mevzuu yapmak, O’nu ademe mahkûm etmekdir…

Dünyâdaki “57 İslâm ülkesi hükûmeti” denen kukla hükûmetler, binlerce esefle söyleriz ki, bindikleri dalı kesmek gibi bir akıl iflâsı, îmân çözülmesi ve iz’an mahrûmu vaz’iyyete sukût etmişlerdir. O kadar ki, dünyânın öteki ucundaki Venezüella’lı Nicolas Maduro’nun yüzde biri kadar, İsrail terör cebhesine ateş püskürememektedirler!

Ve gıkı bile çıkmayan şiiler ve vehhabîler!

Ve diplomatik çerçevede lâf u güzâf salatası üreten, mütelevvin, mütehayyir, mütereddid ve müzebzeb laik dembokrasi çevreleri…

“Kudüs’le alâkamız yok” demek, “Bizim İslâm’la alâkamız yok” demekdir; ve biz de bunu, yüzde yüz tasdîk ederiz…

Şuna da yüzdeyüz inanırız ki, Kudüs, mukaddesleri ve mazlumları ile akan kandır!

Esâretin sunturlusu altındaki Mescid-i Nebevî, Beytullâh ve AYASOFYA ise, kuruduğu içün AKMAYAN KAN!

İşte sözün bitdiği nokta…

(Mâba’di var)

İntişârı: 26.07.2017 / 19:32:35

The post (1) Mescid-i Fetih (Ayasofya), Mescid-i Nebevî, Mescid-i Haram Kurtulmadan, Mescid-i Aksâ Öyle Mi? appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.