(1)

Ahmed SELÂMÎ

Sırtını “laik-cumputratik” rejimlerle belli parti ve hükûmetlere yaslamış bir takım adam ve madamların, İslâmiyyet’e ve onun (ulemâsına) iftirâlarla hücûma geçmekde oluşu, 93 senedir hâdisât-ı âdiyeden biliniyorken; son yıllarda bu, hele 15 yıllık AKP iktidârı iktidârsızlığında tavan yapar hâle geldi. Ortalık sanki bir felâket evvelini haber verircesine yahudi saçına döndürülmekde; daha doğrusu “üst akıl” denilen, aslındaysa “üst şeytanlar” denilen merkezlerce Anadolumuz’un altı üstüne getirilmek istenmektedir…

Diyânetin ve İlâhiyatçı Oryantalist çömezlerin “tefsir” diye ortaya atdıkları ve 15 asırlık “Tefsir ve Müfessir Kıymetlerimizi” dolayısıyla Mukaddes ve Muazzez Dînimiz İslâmiyyet’in ana temellerini, “Papalık Misyonunun bir Parçasıyız” diyen Feto’nun 52 yıllık ajanlığına paralel yürütmek ve parçalamak istiyenler, şeytan sürüleri gibi dağlardan ve mağaralardan, meydanlara, minberlere, kürsülere, tv’lere, vidyolara, radyolara ve internetlere inib ortalığı neredeyse basdı ve yangın yerine çevirdi…

İslâmiyyet’i “kapıkuluna veya pabuç hırsızına çevirerek” onu olmadığı bir şekle sokmak istiyen ateist rejim, İslâmiyyet’in tahrif ve tağyir edilince tam aksine dönmüş bir  hâl kesbederek, Nuh Tufanı gibi bir felâkete nasıl inkılâb edeceğini hâlâ görmüş değildir; ve bunu idrâk seviyesine de bir santim yükselmiş görünmüyor!.

Rejim, antiislâm  karekteri ve cibilliyeti iktizâsı öylesine siyâsî iktidârlar imâl ediyor ki, İslâmiyyet’i tahrîf ve tağyîr eden ne kadar ilâhiyâtçı Oryantalist çömezi varsa; ne kadar insî şeytân, hoca etiketli bel’am, mukaddes tasavvufun istismarcısı mecnûn ve meczûb yobaz ve kazma varsa, yüksek tepelere dalkavukluk ve zağarlık yapmaları şartıyla bunların topuna da imkân ve temennâlar bahşediyor!.

Bir Alman Müsteşriğinin dediği gibi: “Sultan Abdülhamîd zamanında memâlik-i Osmâniyye hudûdundan içeri girildiğinde bir tek İSLÂMİYYET’le karşılaşılırken, şimdi en az 100 kadar,” yamuk-yumuk bir  din benzeri ve sâdece adıyla “İslâm” karşınıza çıkıyor!

Çıkar tabii!

1923 Lozan’ında “Anadolu’dan İslâmiyyet’in belli bir zaman içinde tamâmen kaldırılması” kararı alınırsa, bu da, Ankara ateistleri tarafından bir asra yakın tatbik görürse, olacağı budur…

200 civarında meal, 30 kadar yerli,  52 kadar yabancılardan terceme tefsir!..

Adı “tefsir olan” bu cild kalabalıklarının hakîkatı ne o zaman? 600 yıllık Osmanlı devrinde “Meallerden uydurma din çıkarma” hayâsızlığı olmadığı içün “mealcilik” belâsına o devirde aslâ rastlanamaz. Tefsir de, 600 yılda, cumhuriyet devrinin onda biri kadar bile değildir. Hakîkî müfessir de müctehid gibi, ilm-i vehbî, meleke-i fekâhât ve akl-ı selîm sâhibi olmak gibi mevhibe-i ilâhiyyeye nâil olmadan, mücerred zâhirî ilimleri bilmekle yetişemez. Cumhuriyet devrinde iş ayağa düştüğü ve ucuzladığı, basitleştirildiği, lâübâlîlik tavan yapdığı içün, dine düşman olanlara kadar her önüne gelen, çala kalem ve gazetecisinden politikacısına, mezhebsizinden telfikçisine, oryantalistinden geçmiş ulemâ düşmanına, vehhâbîsinden selefîsene, şîasından ilhâdiyatçı ve DİB’işçisine kadar roman yazma teknik ve usûlü ve üslûbuyla, sözüm ona “Tefsir” yazmıya başlamışdır… Osmanlının din disiplin ve ciddiyeti içinde bugünki mübtezelliği görmek asla mümkin olamazdı… 

Hakîkî müfessir ecdâdın hakîkî tefsirlerini yani 15 asırdır “ehl-i sünnet” ulemâsının yazdığı hakîkî tefsirleri Oryantalist felsefenin münkirliği içinde pusuya yatarak alabildiğine hükümsüz kılmak; onları gözden düşürmek, bugünün modern gavurluğuna âid binbir sıkıntıya, onları cevab veremez hâlde (!) göstermek de, aynen büyük ehl-i sünnet müctehidlerine yapdıkları gibi, bugünki mübtezellerin meydanı İŞGÂL usûlü ve şeytanlığı olmuşdur… Aslan kalbini timsaha, beynini de kertenkeleye takacak, yürümedikleri zaman da, aslanın uzuvlarını işe yaramayan parçalar i’lân ederek  suçlayıb ademe mahkûm bileceksin!. İşte buna “Piç mantık!” denir…

Ana taktik bu olmak üzere, 15 asırlık İslâmiyyet’i Anadolu’dan kaldırmanın usûlü de bu yapıldı; ve bütün DİB, ruhban sınıfları ve Oryantalist çömezi ilâhiyatçılarla “ham yaboz kaba softa” kazmalara bu metodoloji (!) şırıngalandı!.

15 asırlık İslâm işe yaramaz, yerine HAÇLI Bâtıl Batı’ya (Vatikan’a) uygun, “bilimsellikle” dopdolu, vahyin yerine “pozitivist aklı” oturtan, geçmişi yok sayan, utanmazlar ve hayâsızlar sürüsünün uydurması bir dîn…

ORYANTALİST ÇÖMEZİ İLAHİYATÇI VE İSLÂMCI VE DİB KAFASI ŞÖYLE KONUŞUR…

Artık bu (kula tapış dîninin) mimar ve ustabaşıları, hiç çekinmeden ve en küçük hayâ sıkıntısı da duymadan, şunları bile söyleyebilir hâllere gelmişlerdir:

“Bakın, 15 asırlık eski fıkıh, tefsir, akâid, hadîs, usûl ve tasavvuf ilimleri olarak ne varsa topu da, bugünün heykelli ve putlu müşrikliğine, fâizli küfrüne, alkollü ictimâlarına, kerhâneden toplanan kutsallı vergilerine, millî (!) piyangolu kumarına harb ilân etmişdir!. Bu şiddet “içerikli” din ile laik cumputrasimizi yürütemeyiz!. Artık yüceler yücesi azîz ve lezîz dînimiz, bütün ateist, ATAİST, deist ve “Karamolla kafasındaki ingiliz tipi seküler” vatandaşlarımızı da içine alacak hoşgörü-diyalog ve açılımlar-saçılımlar dini olmalı; Yardakoğlu birâderimizin alenen dediği gibi “revizyona uğratılarak” her kafaya cevâb ve her bakana gülücük, her cinse eş olma feminizmi veren; sevecen, “sahih bilime dayalı” bir mal eylenmelidir!.

Kapitalizma, faşizma, kamalizma veya her türlü mekanizmaya, ne olursa olsun her bedene uygun bir dikişle bir din modeli meydana getirebilirsek, bununla her suâle cevâb ve her probleme çözüm, her derde devâ, her evde kalmışa şifâ üretebiliriz!. Biz dine uymakda zorlanıyorsak, onu kendimize uydurur ve din-insan arası çekişmeyi “bilimsel ve dilimsel bir uzlaşıya” çevirebiliriz!.

İslâmî ilimler eskiden her biri ayrı ayrı disiplinler iken, ulemâ Allâh korkusuyla kılı kırk yararak işin özünü, aslını ortaya çıkarırlarmış. Ancak bugün laik cumputraside (din-devlet TEFRÎKİ artık kaçınılmaz) olduğundan, dîne uymak, uyumak olur, ona uyamayız! Eskiler gibi, onlar kadar hakîkî müslüman olarak derinlerden din süzmek ve onu muhâfaza etmek çok zordur; ve layık cumputrasi sistemimiz, bunu aslâ kaldıramaz!. Artık DİNE UYMA DEVRİ GEÇMİŞ, DÎNİ BİZE UYDURMA DEVR-İ ILMÂNİYYESİ VE KARAMOLLANIN “İNGİLİZ TİPİ SEKÜLARİTESİ” DEVRİ BAŞLAMIŞDIR. GÂZÎ DE BUNU MEMLEKETE ÇAKMIŞ, BUNUN ADI DA KURTULUŞ, HÜRRİYET, İSTİKLÂL, İSTİKLÂL MARŞI, MEKTEB ANDI VE “ATATÜRK MİLLİYETÇİLİĞİ, NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE” kelime-i tayyibe-i cumhûriyyesi OLMUŞDUR… Kelime-i tevhîd devri, Osmanlı ile bitirilmişdir! Artık “Elhamdülillâh müslümanım!” denilmiyecek, yerine “Ne mutlu Türküm diyene” oturtulacakdır…

Bu milliyetçilik dinden de üstün bir dindir, buna karşı çıkan, buna ters kânûn yapan, hatta bunun “değiştirilmesini teklif eden”, bu memleketde yaşama hakkına sâhib değildir, Demirel Birâderin dediği gibi “Suûdî Deve çobanlarının oraya gitsin!” Hatta Verol Tütercimler gibi Kamalizma râhiblerine göre: “Layıklık, yanlış bir ta’rifden mutlaka, ama mutlaka, altını çizerek söylüyorum kurtarılarak “din-devlet” tefrîki şıkkıyla değil, “seküler kafa konforuyla” bir tarife kavuşturulmalı; ve “kamusal alanda dinle dünyâ kökden ayrılmalıdır! Çürki onun yeri muklaka ve mutlaka kamusal alan değil, bireylerin vicdanlarıdır, oradan başını çıkarıb dışarıya bakamaz, pencere açıb derin bir nefes bile alamaz!” 

SARIK-CÜBBELİ ULEMÂ DÜŞMANLARI

DİB ve Oryantalist İlâhiyât cebhe-i lâmezhebiyyesinin hâl ü keyfiyeti bu olunca ve Haltettin Karamanlis Müctehid-i Cumhuriyyesinin Y. Çapak ceridesinde yazdığı günlük taptaze rafadanlık bir fıkra, DİB’e ilhâm kaynağı oldu! Bu fıkradan 3-5 gün sonra da,  “EVÂMİR-İ HAMSE=5 emir” ortaya çıkıverdi! Yüce tasavvuf ve tarikatlar üzerinden ehâli-i etrâk ve ekrâdı “cumputratik irşadlara” gark eden bazı yobazlar, yazbozlar, molozlar, hotozlar, kolhozlar, cübbeli-sarıklı evliyâ karikatürleri, nevzuhûr parti meczubları, Şerocak vezninde bir takım ocak-bucak kaçkınları da, derhal ifsâd-ı nefs idüb, eski ehl-i sünnet ulemâmıza erâcif, iftirâ, bühtân, aşağılama ve karalama fırlatmıya başladılar… Bu da, evâmir-i hamselerinin gâyet müessir olduğunu göstermektedir!

Oryantalist cebhenin ve onların kuyruğuna takılan ve Büyük Osmanlı Şeyhülislâm’ı bulunan “Akâidde İMAM” Merhûm Mustafa Sabri Efendi ile; Büyük Osmanlı Müfessiri Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazerâtını, Cennetmekân Firdevs-i Âşiyân Abdülhamîd Hân Aleyhirrahmeti Ve’l-Ğufrân Hazretlerine sanki “ihânet eden” mücrimlermiş gibi gösteren, o bilmem ne “ocak-bucak” veznindeki nevzuhûr heriflere bâtıllarını iâde etmek, Âlem-i Berzah’a intikâl ederek hakk ve hukuklarını müdâfaadan mahrûm kalan bu zevâtı, müslümanların müdafaası dînî bir zarûret hâline gelmişdir…

Belli bir partiye yaslanarak bel’amlığa kıyâm eden ve hiçbir vesîka ortaya koyamadan iftirâ ve bühtan sallayan echel-i cühelâya, hemân Merhûm Şeyhülislâm Hazretlerinden bir paragraf ile mukâbele edelim:

“TÜRKİYE’DEN AYRILARAK MÜCÂVİR HIRİSTİYAN DEVLETLERİN İDÂRESİNE İNTİKÂL EDEN HIRİSTİYANLAR BİLE, OSMANLI İDÂRESİNDEN SON NÜMÛNE OLARAK HEPİMİZİN ŞÂHİD OLDUĞUMUZ SULTÂN HAMÎD İDÂRESİNE RAHMET OKUMAKDA VE NAZAR-I HASRETLE BAKMAKDA TEREDDÜD ETMİYORLAR. SULTAN HAMÎD İDÂRESİNİN MEDENİYET VE MA’DELETİ (adâleti) İSE, BABASININ HAYRINDAN ZİYÂDE, VÂRİSİ BULUNDUĞU İSLÂM İDÂRESİNİN BEKÂYÂ-YI HAYRİYYESİNİ MUHÂFAZA ETMEKDE BULUNMASINDAN İLERİ GELİYORDU.”

(Vesîka 1: “İslâm’da İmâmet-i Kübrâ,” Yarın Gazetesi, 1/ Teşrin-i Sânî /1929—29 /Cemâziyelevvel /1347)

Bunları yazan bir aadamı “Hâlife düşmanı” gibi gösterib, müslümanlar nezdinde i’tibarsızlaştırmak en hafif ta’birle fitnebaz edebsizliğidir!

Avrupalı ve ABD’li Gavurlar, binbir desîse ile Türkiya’nın altını üstüne getirmek içün 15 Temmuz katliâmını yapacak; arkasından Pensilvanya İblisini, PKK ve DEAŞ şeytanlarını kullanarak memleketin her köşesinde bombalar patlatacak; birkaç düzine HAÇLI DEVLETİ Suriye ve Irak’da mevzilenerek İslâm Dünyâsının kalbi üzerine HANÇER gibi saplanmak içün Haçlı SEFERİNE devâm edecek; ve gelin görün ki, mukaddes tasavvuf ve turûk-ı aliyye istismârcısı bazı hebennekalar da bu zaman ve zemin içinde en mühim işleri buymuş gibi, Cennetmekân Sultân Abdülhamîd Han Hazretleri  mekteb ve medreselerinde okumuş ve Sultan Hazretlerinin Huzûr-ı Hümâyûn Dersleri Mukarrirliğinde de bulunmuş Merhûm Mustafa Sabri Efendi ile Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi’yi, Sultan’a düşman, basit ve hâin ittihadçı komitacılar gibi göstermek üzere, hiçbir vesîkaya istinâd etmeden iftirâ edecek, onları müslümanlar nazarında şâibeli hâle getirmek ve Allâhsız cebhenin ekmeğine yağ sürmek içün hayâsızca ve zerre kadar utanmadan ve Allâh Azze ve Celle’den de zerre kadar korkmadan ve tam bir yobaz süflîliğiyle de GIYBETİNİ YAPIB köpürtecek ve zevk duyacaklar… Fesübhânallâh…

Mevlâ’ya havâle…

Oğlum!

Bu iki büyük İslâm âlimi ve allâmesinin GIYBETİNİ böyle dünyânın gözüne baka baka alenen ve yalan ve iftirâlar sıkarak irtikâb etmek, resmen ve alenen HARAM İŞLEMEKDİR; ve bu, mürtekîbini FÂSIK-I MÜTECÂHİR yapar… Üstelik bu haramın vebâli, adamı iki cihanda süründürmeye de yeter!.. Bunlar “gıybet değildir, mubahdır” diyenlerin encâmını da Kahhâr-ı Zülcelâl nasıl yaratır, onu da O bilir!

Haramın böyle alenen dünyanın gözü önünde işlenmesi ise, haramların encesi ve en pisliğidir; onun içün de ŞERÎAT-I GARRÂ-YI AHMEDİYYE, FÂSIK-I MÜTECÂHİRİN GIYBETİNİ MUBAH SAYMIŞ, LÜZÛMU HÂLİNDE DE LÂZIM HÜKMÜNE BAĞLAMIŞDIR…

VEYL OLSUN! MÜSLÜMANLARI, ÜMMET BÜYÜKLERİNE KARŞI İFTİRÂLARLA DOLDURMAK İSTİYEN ECHEL-İ CÜHELÂ VE BEYİNSİZLERE…

Memleket can derdindeyken, sırtını gayr-i islâmî parti ve hükûmetlere yaslamış bel’amlar ise, ikbâl ve şeytanlık hevesâtında, İslâm ulemâsını i’tibarsızlaştırarak, İslâmiyyet’in kuvvet ve kudretini tam bir hebennekaca berhavâ etme peşinde…

Adı geçen iki âlimin hayatları hangi binbir çile ve ıstırab içinde geçmişdir, bunu ekmek elden su gölden ekran mücahidliği (!) yapan karanlık adamlar elbetde anlamaz ve takdîr de edemezler…

Hiç değilse susub edeblice dursalar!

Merhûm Üstâdım Büyük Mücâhid Merhûm Necib Fâzıl Bey’in “Ham yobaz kaba softa” dediği adamlar ki, tafsîlâtı “Doğru Yolun Sapık Kolları” nâm muhalled eserinde…

(Mâba’di var)

(İlk intişârı: 11.01.2017)tt.

The post (1) Bel’am Ve Çömezlerin Müfessîr Ve Şeyhülislâm Düşmanlığı! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

Elmalılı Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerine utanmadan “hal’ fetvâsı verdi” diye iftirâ eden adam ve madam sürüleri, Ukbâ’da hesab veremeyeceklerdir… 106 senedir apaçık bilinen bir hakîkatı, aksine kalbederek Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri aleyhinde kullanmakdan hayâ etmiyen fitne ve fesâd çarkçıları, üzüm yemek değil de bağcıyı dövmek âdîliği taşıdıklarındandır ki, böyle alçaklıklara tenezzül peşine düşerler… En basitinden, internetdeki Mustafa Armağan’a âid şu satırlar bile, okunduğunda mes’ele bütün açıklığıyla görülecekdir:

“Soru: II.Abdülhamid’in hal fetvasını Elmalılı Hamdi Yazır mı vermiştir? Böyle bir âlim bunu nasıl yapar? (Selim Sezer)

Cevap: II. Abdülhamid’in (BİZDEN: Yahu herifler! Büyükleri zikrederken, 6-7 harflik de olsa, adam gibi ta’zim lâfzı kullanın, diliniz şişmez!) hâl’ fetvâsını Elmalılı Hamdi Yazır vermemiştir, zaten veremezdi de, çünkü ne Şeyhülislâm ne de Fetvâ Emîniydi. Mes’elenin esası şudur: Kendisinden fetvâ istenen Fetvâ Emîni Hacı Nûri Efendi, fetvayı vermeye yanaşmamış, suçlamaları (31 Martı tezgâhlamak, dînî kitapları tahrif edip yaktırmak ve devlet hazînesini saçıp savurmak) kabul etmemiş; ve Padişâhın, kendisinin çekilmesini uygun bulmuştu. Ancak sarıklı milletvekillerinden Mustafa Asım Efendi, Hacı Nûri Efendi’ye, “eğer fetvayı vermezse, İttihatçıların, Abdülhamid’i öldürecek kadar gözlerinin dönmüş” olduğunu söyleyip râzı etmiştir. Merhûm Elmalılı, sâdece hal’ fetvâsının müsveddesini yazmıştır. O kadar.

Mustafa Armağan”

Görüldüğü gibi mes’elenin aslı 106 senedir bu şekilde bilindiği hâlde, kendilerinden başkasını müslüman görmeyib onları tekfir ve karalama ile yok kabûl etme denâetindeki birileri tarafından, Ulemâ-yı İslâmiyye’nin, bu şerefsiz usûllerle ta’n ü teşnîa tâbi’ tutularak levmedilmesi, akâid noktasından da ne kadar iğrenç netîceler doğurur, bunu da (îman hassâsiyeti) olan mü’minlerden başkası anlamaz ve bilemez… 

Mezhebsizlik, Selefilik, Haşhâşî Diyalogçuluğu, Sünnî Tokatlayıcılığı ve Şiilik gibi sapıklıkların başını alıb gitdiği; ve ümmet diye bir şeyin ortadan kalkdığı; ve bey’atsız ve cemaatsız sürüler hâline gelindiği bir zamanda, (Ulemâ-yı Osmâniyye) ile uğraşmanın nasıl bir “çukur ehli olmak” bulunduğu, elbetdeki ehline ma’lûmdur…

Bir takım kör taassub içinde kalarak yarım akılları ile Müslümanlara akıl veren ve bindiği dalı kesecek kadar zıvanadan çıkan herifler, çok büyük bir VEBAL altındadır; ve encamları da hayır olmıyacakdır…

Üstâd-ı Muazzez, Merhûm Necib Fazıl Bey’in, BÜYÜK DOĞU ile ilânını basdığı ilk ve tek ilmî ve ciddî eser, “ELMALILI MERHÛMUN TEFSÎRİDİR!..” Abdülhakîm Arvâsî Hazretlerinin yetiştirdiği Üstâd, o îmân öfke ve hassâsiyyeti ile bu tefsîrin keyfiyet derecesini göremiyecek de, evhâm küpü ve tenâkuzlar içinde boğulan bu adam ve madamlar mı görecekmiş!?

İSLÂMİYET, EN SIKINTILI VE “SÜNNÎLİĞE HER MÜBTEZELİN SÜRTÜNDÜĞÜ” BİR MÜKREH DEVRİNİ YAŞARKEN, işi gücü, böyle kıymetli ehl-i sünnet âlim ve eserlerini karalamak olanlara binlerce nefrin!

Ivır zıvır cinsinden kelimelere takılarak, böyle karalama ameleliğine soyunanlar, neyin, nerede ve nasıl kullanıldığına bakmadan, siyâk ve sibâka ehemmiyet vermeden ve devrin usûl ve muâşeret terbiyesine yabânî olarak ibâreleri okumıya kalkarlarsa, iblise malzeme ve âleme de rezîl olurlar… Kitâbet ve kıraat kânun ve kâidelerine ünsiyet terbiyesi kalmayıb sıyrılmış heriflerin, “öküz altında buzağı arama” usûlleri ile meydanlara dökülmesi, onların, bizzat kendi kendilerini perişân eden salaklıklarıdır…

Nice dembokratik  parti pırtıların din düşmanı kellelerine, kuyruk, dalkavuk ve yağcı olarak, küfre tevbe bile edememiş bir takım kör taassub grupları, Elmalılı Merhûm’un sâdece şu 2 cümlelik muhteşem ve riyâzî formül bedâhatindeki nasîhat ve irşâdını dinlerlerse, ebedî çukurluk olmakdan bile kurtulabilirler:

“ALLÂH’A ÎMÂNDAN EVVEL KÜFRE TEVBE ŞARTDIR. BU TEVBENİN  ŞARTI DA, TÂĞÛTLARI ASLÂ TANIMAMAYA AZMEYLEMEKDİR…”

Hâl böyle iken, bunun tam tersi ile kitablar uyduran; ve “MÜSLÜMAN, BULUNDUĞU MEMLEKETİN KÂNUNLARINA ZIT BİR İŞ YAPAMAZ” gibi küfür ve hezeyannâmelerle milleti idlâl edenler, (neye ve nereye zıt) bir iman peşinde olduklarını görüb, narkozdan kurtulabilecekler midir?

MÜHÜRLENMİŞLERSE SANMIYORUZ!

Üstâd-ı Muazzez Necib Fâzıl Bey, Şefokrasi zulmünün en katı küfür ve şirk devrinde BİLE, BÜYÜK DOĞU’suyla “ALLÂH’A ISYÂN OLAN YERDE KULA İTAAT OLUNMAZ!” diye kapakdan Kâinât’a meydan okur, mecmuası kapatılır ve kendisi zındanları boylarken; Mason Sülü’yü zerre kadar utanmadan “İslâm Mücâhidi” ilan edib, O masona “mason” dediği içün de Üstad Merhûm’a “Ona mason diyenin kendisi kâfirdir” hezeyânı savuran; ve Üstad’dan, “İbni Sebe’den daha alçak adam” tokadı yiyenler kimlerdir?

Sonra, “Müslüman, bulunduğu memleketin kanunlarına zıt bir iş yapmaz!” yâveleri savurarak, müslümanları, Allâhsız’ların kânunlarına perçinliyen; ve onları, laik-seküler ateist kapılarına ehlileştirilmiş köpekler olarak bağlamak istikâmetine yönelen; ve ömrü, tâğûtlara hizmet ve her tepesindekine “evet efendimler” ve beğenmediği her şahsı “tekfirle” geçen; ve mesâisini rütbe üstüne rütbe devşirmekle çürüten, bu bir takım adamların, “Elmalılı Tefsîrine uydurmadır” diyerek iğrenç bühtanlarda bulunuşu…

Bunların neresi akıl ve îmân kârıdır?

Bu adam ve madamların icâzetsiz ve câhilce yazdıkları şeyler “uydurma” olmıyacak; ve fakat, o dirâyet tefsiri ile Allâh’sız ŞEFLERİ yerin dibine geçiren; ve devrinin şirk ve küfür DÂRINA “Dârü’l-ikrâh” diyerek 17 sene hâne-i seâdetine kapanan ve taşraya çıkmıyan; ve “Şa’bâniyye”den nasibli ve o Osmanlı Medrese ve Müderrisleri elinde ve son derece sağlam “îmân ve parlak zekâsıyla” yetişen; o, soyu sopu belli ve Anadolu evlâdı  olarak da südü bozuklukdan  münezzeh MERHÛM, öyle bir tefsîr yazacak ki, bu, “uydurma” olacak!

El hayâ el edeb…

“Müslüman, bulunduğu memleketin kanunlarına zıt iş yapmaz” herzesi yiyenler, bu herzelerinin delâletiyle, putperestliği, heykelperestliği, faizperestliği, karhâneperestliği, meyhâneperestliği, Lutîperestliği, kıtâlperestliği, soygun ve vurgunperestliği ve bunlar gibi binlerce iğrenç iblisliği meşrû’ sayacak; veya bunlara hiç tükürmiyecek, lânet etmiyecek; veya bunların kökünü kurutmak içün hiç parmağını bile oynatmıyacak…  Allâh’ın bütün haram ve yasaklarını, kendi kânunları ile ipkâ peşindekilerin bu kanunlarına zıt hareket, müslümana YASAK olacak… Böylece, Allâh’ın lâ’netledikleri şeylere karşı çıkılmıyarak, bunların bir nevi muhâfızlığı yapılacak… Müslüman geçinen sürüngenler kimlerse, İslâmiyet’in bütün bu haram ve yasaklarına  (gık) bile demeden yaşayıb, gününü gün edecek… Damatlar, holdingler, dünyalıklar, ünvanlar, şakşaklar, “evet efendimler!..” ile, bir erzel-i ömr…

 Ve yüzlerce ıvır zıvır ve herzeler içinde “cennet-i a’lâya” uçmıya namzet (!) modern evliyâlık ritüelleri…

Hadi ordan soytarılar!

Yarım asır evvel suyu üfliyerek içenler, holding dedikoduları, spiker karıları, artist tabakaları, politika takaları, tv anırtıları, sex proğramları ve put anıtları arasında,  “ne şehiddir ne gâzî” encâmının canlı cenâzeleri…

Elmalılı ise, ırkçılıkdan münezzeh, Oğuz Türkü ve YAZIR kabilesinden oluşuna kadar, Anadolu’lu ve bu toprakların çocuğu…

Bizim dinimiz İslâm’dır; ve laik, dembokratik cumhurî kalabalıkların “KULATAPIŞ” dîni değildir; ve aslâ da olamaz…

Müslüman, dünyaya bir kere geldiğini çok iyi bilir; ve edille-i şer’iyyenin 4’ünün de “vaz’-ı beşerî” değil, “vaz’-ı ilâhî” olduğuna  son derece büyük bir cezm ü yakîn ve azimle inanır… Gene aynı derecede bilir ki, müctehid imamların (USÛLLERİ)ne mutlak olarak bağlanmayıb modernizma sürtüğü ve “kulatapış” dîninin laik-dembokrasi mü’mini sarıklı şeytanların kuyruğuna takılmakla, Allâh ve RASÛL-İ RUSÜL Aleyhisselâm’a müntehi olmak imkânsızdır…

15 asırdır direnen Müslümanlar,  milyonları bulan ulemâ ve evliyâsıyla nasıl yaşanacağını bilememiş de, bu soytarılar mı Müslümanlara (ayar) verecekmiş!. Bulunduğun memleketin kanunlarına yat, sonra da cehennemin esfel-i sâfilîni yerine CENNET-İ A’LÂNIN kaptan köşküne koş!

Nerede o bolluk ve ucuzluk?

Her laik-dembokratik hükûmete yağ çekib aşna fişne ol, en küçük sıkışmada Acemistan soytarıları gibi “takiyye” ibişliğine sarıl, sonra da Müslüman geçin; ve üstelik, müfessirlerine kadar hiçbir Müslümanı beğenme, aforoz et, binbir çile ile muhâceretin en sıkıntılı şekillerini yaşıyan Büyük ve Kahraman Osmanlı Şeyhülislam’ına alçakça, kancıkça ve kâfirce “HÂİN” diyen kahpeleri bünyene katarak BESLE, SEMİRT, ŞİŞİR, TV’lere çıkarıb müslümanların beynine kuburtay vezninde yıldıray ve saldıray diye çak, sonra da “Müslüman” geçin, gözkülle…

Yiyene!

“Ören Bayan” firmasının örgüsüyle ne kadar çorap örülmüşse, bu milletin başına da o kadar çorap ÖREN çıkar; lâkin âkıbet, çorap ÖREN’lerin değil, garîbân ehâlinin başına çorap ÖRMİYEN’lerindir…

“Abdullan İbni Sebe’den daha alçak” oluşun, işte bunların topu da, birer isbât vesîkası…

Holding-dandik soygunlarının daha dumanı yüzündeyken, milleti soymaların mürekkebi bile daha kurumamışken, zırt pırt her kalkan uçağa oturub havalalanmalar kâr getirmez; ve o havalanmalardan düşenlerin encâmı da, bütün tarih boyunca gözler önündedir!..

Müslümanlığı inhisârına alan ne kadar sahtekâr ve soytarı, klik, grup, fraksiyon ve şia (parti) bilmem ne varsa, topu da nasıl belâsını bulmuşsa; bundan sonra da bulacakdır… Dünyada, ihmâl değil ammâ, imhâl görenlerden olsalar bile, UKBÂ’da nasıl sürünürler, onları da orada görürüz…

(İntişârı: 27.07.2015)

The post Büyük Osmanlı Müfessiri Elmalılı Düşmanı Echeller! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(6)

Ahmed SELÂMÎ

Gerek Merhûm Şeyhülislam ve gerekse Merhûm Müfessir, Türkiye’de her tarafın darağaçları ile dolub taştığı o gözünü kan bürümüş Şefokrasi’yi; ve bütün müessesât-ı dîniyyenin moğol vahşetinden bin beter târ ü mâr edilerek ezanların bile 18 sene yasaklanarak susturulduğu o cihanda eşine rastlanmaz vahşet devirlerini görmüşlerdir… Şimdiki ma’lûm muhallebi ve cumhuriyet veledleri, bu 500.000 kişinin şapkaya ve Allâh’sızlığa karşı çıkdıkları içün kellelerinin koparıldığını veya kurşuna dizildiklerini bilmezler! Bunun içündür ki,  edeb yoksunu nazarlarında, bir tek (Osmanlı ehl-i sünnet âliminin) ne demek olduğunu takdîr edecek hassâsiyyet-i îmâniyyeye rastlanılamaz…

İngiliz, Fransız, İtalyan ve Yunan gâvurlarının Anadolu’dan kovulmalarından daha birkaç ay geçer geçmez başlıyan o “kovulanlara benzemek=teşebbüh”; ve bu uğurda girişilen ve adına da “inkilâp” denen ve Anadolu milletini bilhassa “Müslümanlık’dan” çıkararak Haçlılara benzetme zorbalıkları, evet bu uğurda o “Yunan harbinde can veren 10.000 mehmedçiğin bütün hısım akrabalarından 50 kişiyi” de ipe çekerek “soykırım=tenkîl” fâciası irtikâb etmişdir…

Çok mu abartdık?

Vesikamız ise aşağıda gelecek!. Cumhûriyetçilerin “Gülşen Hamamı Bülbülü olmakla meşhur” ve Cibâli imamının da oğlu olan ve cenâzesi 1970’lerde hiç sevemediği Sultanahmed Câmi-i şerîfinden kaldırılan ve bizim de uzakdan seyretdiğimiz Falih Rıfkı Atay (YATAY)ın kaleminden:

“İrtica ile boğuşmanın istilâyı söküp atmakdan daha lâzım ve zor olduğunu belirtmek isteriz. Onun içindir ki, Kurtuluş savaşındaki (10 bin) can kaybının 50 kat fazlasının irticâ ile savaşda verildiğini hatırlatmak gerekir.”

(Falih Rıfkı Atay, Eski Saat, s.330)

YATAY hatırlatır da cihan hatırlamaz mı?

İşte “kurtardık” dedikleri vatanı haçlılardan mı, yoksa Anadolu yerlisi müslümanlardan mı “kurtarmış” bu Avrupa ajanları, işte bin vesîkadan bir teki!. Yunan harbinde de İngiliz parmağında hangi (senaryo)ya göre harbler yapılıb, kimler rütbe almış; kimler kırdırılmış ve kimler ipe çekilerek hangi milletin hâkimiyyeti içün hangi millet “soykırımla eritilmiş”, bunları resmî İngiliz târîhi yazamaz!. Hakîkî târîhi iyi okumak lazım!.

Sadede şürû’ etdikde, YATAY Fâlih Rıfkı’nın hesabı, Kamal  Paşa’nın hesabıyla yüzde-yüz aynıdır. YATAY’a göre hesab yaparsak: 10.000X 50=500.000 yapar. Yani İnkilâp denen ve milleti millet olmakdan çıkarmak üzere irtikâb edilen şeyler uğruna, bu memleketde 500.000 kişinin kanına girilmiş, kâtili olunmuş, Yunan Harbindeki her şehid mehmedçiğin hısım ve akrabasından 50 (elli) kişinin de içdeki haçlılar tarafından canına kıyılmış, şehîd edilmişdir…

15 Temmuz’da da bu senaryo tekrarlanmış, milleti “soykırımla eritmek” istiyen içdeki İngilizler kaybetmiş; fakat masada gene kazanmışlar ve katletdikleri Anadolu çocuklarına “Dembokrasi Şehîdi”  köprülere “Dembokrasi Köprüsü” meydanlara “Dembokrasi Meydanı” ve bilmem nerelere “Bilmem Nere Bilmem Nesi” dedirtmeye muvaffak olmuşlardır!.

93 yıl dağ taş, cadde meydan, mekteb kışla nasıl “cumhuriyet” isminden başka isim taşımamışsa, bugün de “dembokrasi” isminden başkası sanki haramdır; ve “2500 yıllık 16. Devletiz” diyen hava sıkanların târîhi de, işte böyle tenâkuzlar, tezatlar ve maskaralıklarla doludur!

Osmanlı ulemâsına bilmem ne hokkasına batırıb çıkardıkları dilleri ile sürtünenler, binde birini bile daha yazamadığımız nice rezillikleri, hakkıyla  ve müslümanca bilib, hangi çukurlaşmalara daldıklarını acebâ görebiliyorlar mı!?

Şimdi sadede gelerek, “Gülşen Hamamı’nın Göbektaşı’nda şakıtılan bülbülün” yani YATAY’ın hesâbını, Kamal Paşa’nın hesâbıyla karşılaştıralım!

Şekerbank’ın (Ekim-Kasım, sayı 156 numaralı) “Şeker Çocuk”  isimli mecmuasının 8. sahîfesindeki şu satırları okuyalım:

“Bir gün Mısır’da bağımsızlık da’vâsı için çalışan liderlerden biri, Mustafa Kemal’i görmeye gelmişti.

Kendisine:

“-Bizim hareketin de başına geçmek istemez misiniz?” diye sordu.

Olabilecek şey değildi ama, insanları yoklamayı çok seven Mustafa Kemal:

“-Yarım milyonunuz (500.000 kişi) bu uğurda ölür mü?.” Diye sordu.

Adamcağız yüzüne bakakaldı:

“-Fakat Paşa Hazretleri! Yarım milyonumuzun ölmesine ne lüzum var?. Başımızda siz olacaksınız ya…”

Mustafa Kemal:

“-Benimle olmaz Beyefendi Hazretleri, yalnız benimle olmaz. Ne vakit halkınızın yarım milyonu ölmeye karar verirse, o zaman beni ararsınız…”

Sevdiğimin “Yurtda sulh cihanda sulhu!”

Nasıl?

YATAY Fâlih ile dikey Paşa’nın hesâbı bir tek sayı farketmeden aynı…

500.000 kişi…

O zamanlar Türkiyenin nüfûsu 10 milyon… 500.000 kişi 20’de bir yapar ki, cihan târihirde bir rekor da sayılır!.

 Kendi kendisini kurtarmak içün kendisinin 20’de birini yiyen ve yok eden sanki Kaf Dağı arkasındaki masallar ülkesi!!!

Dile kolay!. Erzurumda şapkaya muhâlefet etdi diye ihtiyâr bir kadın olan “Şalcı Bacı” bile darağacında salben can vermedi mi?.

Rize, denizden top atışları ile dövülmedi mi?. Nice vilâyetlerde camekânlı seyyâr simitçi tezgâhları gibi can alma sehpaları kurulmadı mı?

“-İhtimal ki çok kelleler alınacakdır!”

Diye bunun ilânı bile yapılmadı mı?…

Kemah’lı İbrahim Hakkı Efendi nâmındaki  Hoca, üç Ali denen kirâlık kâtillerin idâm karârından bir hafta evvel vefât edib defnedildiği halde, mezârından çıkarılıb “idâm kararını infâz” içün dünyâ târihinde eşine rastlanmayan bir vahşet ve kana susamışlıkla, cesedi darağacına çekilip asılmadı mı?..

“-KANLA irfanla kurduk biz bu cümhûriyyeti!”

Cümlesi (nısrâı değil), bugün hâlâ CHP, İslâm düşmanı ve ulusalcı cebhelerde hem de “10. Yıl marşı” olarak damara basmak içün cıyaklatılmıyor mu?

Bu CHP ve ondan fırlama parti-pırtılar, ulusalcı, kemalist, atatürkçü, çağdaş, yoldaş, kandaş ve yandaş sürüler, oy istemek içün bu milletin değil de cihânın bile yüzüne acebâ nasıl bakıb “insanız” diye gezebiliyorlar?

Büyük Şeyhülislâm Merhûm Mustafa Sabri Efendi Hazretleri, nice ulemânın sindirilib susturulduğu işte o (kan-revân) devirlerinde yaşadı!. Mısır’dan gelen ve “Mısır’a da gelib aynı inkilapları yapsanız” yollu yaltaklanan ve kasvereden (aslandan) kaçar gibi Kur’an-ı Kerîm’den kaçan yaban eşşeklerine Paşa’nın, “Kelle vermeye hazır 500.000 adamınız var mı?” dediği günlerde yaşadı! Şimdiki yumuşakçalar bu “ulemâ düşmanı nevzuhûr nankörler”, o zamanki vahşet sahnelerini  hayâllerinde olsun beş dakika yaşamışlar mıdır?.

O zaman bu (edeb) tanımazlık, bu nankörlük, bu gıybetçilik, bu dedikoduculuk, bu ulemâ düşmanlığı, bu hoca kılıklı maskaralıklar ne?.

Kim bu herifler yahu, nereden peydahlandı bu yaban otları?

O binbir çileyi göğüsleyen Merhûm Şeyhülislâm’ın tırnak ucu bile olamıyacak bu haddini bilmez, bastığı ve oturduğu yeri tanımaz adamlara, Merhum’un satırlarından biraz daha heceletelim:

“Mekke-i Mükerreme’ye Mısır’dan da’vetleri üzerine gitdiğim ve orada 5-6 ay nân ve ni’metlerine müstağrak olduğum sâbık Hicaz Melîki Şerif Hüseyin Hazretlerinin de pekçok def’a huzurları ile müşerref oldum. Fakat izzet-i nefsimi ihlâl edecek zerre kadar bir vaz’-ı temelluq göstermedim. Böyle bir hareketi kendim irtikâb etmekden şiddetle müctenib olduğum gibi, bana karşı yapanlara bile kızarım; ve ben, dünyâda ne ilmimle ne amelimle iftihâr etmeye kendimde hakk ve salâhiyyet görmediğim hâlde, bütün şedâid-i zamana rağmen izzet-i nefsimi ve metânet-i kalbimi bozmamış ve en küçük hakk ve hakîkât karşısında en büyük kuvvetlere ehemmiyet vermemeği meslek edinmiş olmakla müftehir bir adamım…”

(Yarın Gazetesi 20. Temmuz 1928)

Ekmek elden su gölden ömrünü İslâm’ı tahrif ve parti-pırtı goygoyculuğu ile geçiren bir takım hoca kılıklı câhil ve sonradan görme heriflerin ve Türkiye Gazetesi yazar-çizeri Yıldıray Oğur gibi adamların, bütün ömrü İslâm içün ve bu uğurda binbir ÇİLEYİ defetmekle ve dinsizlere ve “kamalistlere belâ olmakla” geçmiş bir adamın Hakk’a yürüyüşünden 63; ve yukarıdaki bu satırları kaleme alışından 88 yıl sonra Merhûm ve benzerlerinin yani  ULEMÂ (aleyhdarlığına ve gıybetine kıyâm etmeleri), tek kelimeyle asıl İslâmiyyet’e İHÂNETDİR!.

Dünyâda çanına ot tıkayacak gâvur mu kalmamış da, bu herifler belâlarını ararlar?

Rûhaniyyet ve himmetleri altında bulunduğumuza îmân etdiğimiz bütün ulemâ-yı İslâmiyye gibi Merhûm da, bugün kendisini, nasibsiz “muârızlarına” karşı hayâtında olduğu şekliyle gene bizzat kendi satırları ile kendisini müdâfaa etmekde; ve müfterîleri, tekzib etdiği satırlarıyla ve suratlarını da burunlarından yerlere sürtmektedir…

Tufeyliler (çanak yalayıcılar) şu satırları da okusunlar ve mücâhede, mücâdele ve da’vâ adamı nasıl olurmuş; kendisini esir edecek ve “istiklâl-i efkâriyye ve kalemiyyesine” kelepçe vuracak adamları reddetmek nasıl ortaya konurmuş; menfaat ve dünya rahatını tekmelemek nasıl isbatlanırmış, eğer zerre kadar nasibleri varsa, kör gözleriyle mühürlü kalblerini dağlıyacak şekilde görsünler:

“Şerif Hüseyin Hazretleri’nin matbuatda mücâhede-i kalemiyye hayâtına avdetimi münâsib görmemeleri gibi istiklâl-i efkâriyyeme taallûk eden bir sebeble, kendilerinden müsâade alarak HİCAZ’I TERK ETDİM…”

(Yarın Gazetesi 20. Temmuz 1928)

Kurbağaca konuşub yazan cumhûriyet veledleri, Merhûm’un bu satırlarıyla ne demek istediğini anlayıb, icâbetdiği gibi de derûnlarına mâledebilirirler mi, bu da apayrı bir mes’ele… (Kurbağacasıyla sorun!)

Merhûm’un ALLÂH AZZE yolunda çekdiği çilelerin BİNDE BİRİNİ çekmeyi bırakın, hayâl bile edemeyen nankör ve asl inkârı içindeki yobazlara, gene Merhûm’un şu satırlarını gözlerine sokarak okutalım:

“Mısır’a avdetden sonra yalınız hastalarının adedi 6-7 taneden eksik olmayan efrâd-ı âilemle berâber 7-8 ay tam ma’nâsıyla kuru tahta üzerinde bir hayât-ı zarûret geçirdim. Mahdûmum da orada esirfirâş (yatalak) olduğu içün yalınız başıma hem hastabakıcılık yapdım, hem de Mısır’ın o zamanki kemalist matbuâtı ile mücâdeleden fâriğ olmadım. Fakr u fâka sâikasıyla Melik Fuad Hazretlerine yahud Mısır’ın ümerâ ve ağniyâsından bir ferde ilticâ etmedim. Etdi isem söylesinler! ALÇAK İTTİHADÇI PAŞASINDAN duyduğum “diz öpmek” ne kelimedir, nasıl bir ta’birdir?.”

(Yarın Gazetesi 20. Temmuz 1928)

Cumbokrasinin laik dembokratları içinde çalkalana çalkalana onlara benzeyen “Taşkafalı parti goygoycusu hoca kılıklı yobazlar; mütecâviz, müfterî ve gıybetçiler” bu derekelere düşmeyib, iftirâ atmadan da adam gibi yollarına gitseler; ve hangi tâğûtun yolu ise oralarda paspaslıklarına devam etseler, bizi hiç de alâkadâr etmiyecekdir!. Ancak, binbir çile çekerek bizlere din-i mübîn-i İslâm’ı emânet eden  büyük âlim, velî ve kahraman Zevât-ı Kirâma, bilmem ne hokkasına batmış kulaçlık dillerini çıkarınca, bizim bu haksız manzara karşısında susarak “dilsiz şeytan” olmamız; ve o zevâtın üzerimizdeki hakları sebebiyle, vefâsızlık ve hatta edebsizlik derekesine düşerek hukuklarının müdâfaasında lâzım olan tavrı almamamız, şerefsizlik ve alçaklık bilinmelidir…

Merhûm, başka makâlelerinde de, Mısır’a avdet etdikden sonra, Mısır matbuâtının derhal aleyhine geçerek gene “iftirâ, yalan ve uydurmalar” kusmaya başladığını yazar; ve bugünki nevzuhurların yapdığı gibi edebsizlikler aynen devam eder… Mısır münâfıkları: “Kamal Paşa’nın i’dâm fetvâsını veren Şeyhülislâm Sabri gene Mısır’a geldi” diyerek azıb tozarlar…

Türkiye Gazetesi yazarı ve Merhûm’a iftirâ etmekle sâbıkalı Y.Oğur’a bu mevzu’ ile alâkalı verdiğimiz cevablarda daha teferruatlı ma’lûmât vardır…

Merhûm, âilesinin bu kadar muzâyakada olduğu hâlde bile mücâhedesini durdurmaz ve o da matbuât yolu ile muârızlarına hakketdiği cevabları, onların utanmaz suratlarına yapıştırarak, o insî şeytanları susmaya mecbûr eder… Halbuki M. Kamal’ın i’dâm fetvâsının kendisi tarafından değil; Kıymetli Şeyhülislâm’lardan Dürrizade Merhûm tarafından verildiğini vesîka çapında isbatlar…

Mısır Matbuâtının maksadı, İngiliz kafalı ve hoca kılıklı iblislerle, gene İngiliz beyinli kalem eşkıyâsı kefere ve fecerenin, iftira atdıkları Mustafa Sabri Efendi Hazretlerini, o zamanlar Mısır’lılara “müncî” diyerek çok reklâmı yapılan Kamal Paşa üzerinden onlara sevdirmemek ve ondan uzaklaştırmakdır…

Mısır’ın laik, dembokrat ve cumbokrat bozuntusu tezgâhlarından geçerek küfre yamanmış ve paspas olmuş süfehâ ve küferâ alçakları, en nihâyet kancıklıklarını i’tirâf etme merdliğini gösteremeseler de, kuyruklarını kısarak hırlama ve anırmalarına son vermiş ve sessizliğe gömülmüşlerdir!.

Türkiye’de de gramajına bakmadan “tezellül ve temelluqun” pençesindeki bir takım yavşak kriptoların, Dünyâ’ya meydan okuyan bir allâmeye uyuz hımarlar gibi sürtünmeleri, elbetde haketdiği cevabı alacakdır!. Bunu Merhûm, kendi satırları ile vermeye şöyle de devam buyururlar:

………………………..

“İşte burada da birçok mülûk ve ümerâ isimleri tâdâd etdim ki, kendileri lehülhamd hayatdadırlar. Bende tezellül ve temelluqun şâibesini görmüşlerse hakk-ı şehâdet nâmına söylesinler! Kardinâl Gasperi Cenabları da berhayât olmalıdır! O da söylesin ve isterse beni tekzîb etsin!”

(Yarın Gazetesi 20. Temmuz 1928)

Türkiye’de kim ki sâmîmî “Ehl-i Sünnet Müslümanlığı” da’vâ ediyor, çenesine ve kalemine balyoz indirilecek nice “belhum edâll” ve Kur’ân-ı Azîmüşşân ta’bîriyle “kasvereden kaçan yaban eşşekleri” gibi Şerîat’dan kaçan nice “müslüman kılıklı” eşkıyâ varken; tutar da, “âlem-i Berzâh’a” intikâl ederek, müdâfaasız kalmış “MÜSLÜMAN BÜYÜKLERİNE” dil uzatır, bu diller behemahâl kesilerek bu hâinler mutlaka susturulmalı ve hizâya getirilmelidir… Bundan kaçanlar, “cebheden kaçan” firârîlerden başka bir şey de olamaz… Bu ise, ötekilerin cürmünden de beter  bir cürümdür; ve bunları, Merhûm Şeyhülislâm Mustafa Sabri Efendi ile Merhûm Müfessir Muhammed Hamdi Efendilerin rûhâniyyetleri iki cihanda da rahat bırakmıyacak; ve bu mücrimler onların yüzlerine ebediyyen bakamıyacaklardır!

(Mâba’di var)

(İlk intişârı: 06.02.2017)

The post (6) Bel’am Ve Çömezlerin Müfessîr Ve Şeyhülislâm Düşmanlığı! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(5)

Ahmed SELÂMÎ

Merhûm Şeyhülislâm bu kabil gıybetçi, müfteri ve uydurmacı ve “îmânı muhtell heriflere” karşı, günümüze bırakdığı satırları ile bakınız (âlem-i berzahda) olmasına rağmen kendisini binnisbe nasıl müdâfaa etmekde; ve muârızlarının kendisine neden azılı düşman olarak iftirâ ve yalanlarla nasıl saldırdıklarını şu bervechi âtî iktibâs edeceğimiz ibretâmiz satırları ile, kerâmet çapında nasıl ortaya koymaktadır?. Merhûm, hayatında olduğu gibi memâtında da, gıyâbında (arkasından) binbir çeşit “iftirâ, yalan, gıybet ve uydurma” tezgâhlanacağını sanki bilmektedir:

“…..mütedeyyinler dinsizlik iddia edemezler; ammâ dinsizlik mezhebi, i’câbı hâlinde diyânet iddiasına müsâitdir!. Onlar, bâhusus Dîn-i İslâm’ın ULEMÂSI ALEYHİNDE ŞEHÂDET EDEBİLMEK İÇÜN ARASIRA MÜSLÜMAN GÖRÜNMEK ihtiyâcından kurtulamazlar. Değil kılıcı kırık Vehib Paşa, Lâdînî Türkiye’nin şanlı Paşası bile Türkiye’nin Dînini çizmelerinin altında çiğnemiş iken, müslümanları aldatmak mevkiinden, korkutmak vaz’iyyetine tamâmen intikâl edemediği cihetle, hâlâ “Müslüman değilim” demez. Belki Vehib Paşa da O’nun hakkında “Müslüman değildir” demekden ictinâb eder……”

 (Yarın Gazetesi, 20/Temmuz /1928)

“…Bırak o büyük insanları, BUGÜN DÜNYÂNIN DİNSİZLERİ İLE ÇARPIŞMAKDA BULUNAN HAVÂCE SABRİ’Yİ HERHANGİ BİR SÛRETLE LEKELEYEREK MÜCÂHEDE-İ DÎNİYYE SAFF-I HARBİ HÂRİCİNE ÇIKARMAK GAYRETİNİ GÜTMESİ BİLE, Vehib Paşa’nın ihtidâ edemiyeceğine delîl-i kâfîdir………………….”

Merhûmun satırlarından apaçık anlıyoruz ki, kendisine iftirâ atan, gıybetini yapan dinsiz ve münâfıklarla, yalınız Türkiye’de değil, “DÜNYÂ DİNSİZLERİ İLE DE ÇARPIŞMAKDA BULUNDUĞU” kendi satırları ile apaçık sâbitdir!

Merhûm Şeyhülislâm Hazretlerinin “ittihadçı lokalinde bir takım cerre çıkacak tabebeleri, ittihadçılar hesabına ve Cennetmekân Abdülhamîd Hân aleyhine doldurduğu” şeklindeki iğrenç beyânların nasıl hılâf-ı hakîkât ve süflî iftira, gıybet ve uydurmalar olduğunu da, gene bizzat Merhûm’un kaleminden vesîkalayalım; ve hiçbir hüccet ortaya koyamadan ve ağız ishâline yakalanmışcasına Merhûm’u şâibeli hâle getirmek istiyenlerin suratlarına, ağızlarından çıkan bu erâcif ve ekâzibi haketdikleri şekliyle sıvayalım!

Merhûm devamla buyurur:

“Şimdi gelelim Vehib Paşa’nın benim hakkımdaki isnâdâtına:

Ben birkaç sene mukaddem İtalya seyyahatimde şapka giymişim! Papa’nın kardinalinin dizini öpmüşüm!. Evvelâ şunu söyliyeyim ki, YENİ TÜRKİYE DİNSİZLİĞİNİN MÜESSİS-İ EVVELİ BULUNAN İTTİHÂD VE TERAKKÎ OCAĞINDAN PERVERDE OLARAK……….. Vehib Paşa’nın kamalist inkilâbından başka, sâbık İTTİHAD VE TERAKKÎ MEZÂLİM VE MEFÂSİDİNE KARŞI DA BÜTÜN EDVÂRINDA MÜCÂDELE EDEN BENİM GİBİ BİR HASM-I EZELÎ HAKKINDA HAYIR SÖYLEMİYECEĞİ GAYET BELLİ BİR ŞEYDİR……..”

Seyhülislâm Merhûm, “ittihad ve terakkî mezâlim ve mefâsidine karşı” yalınız 1908’den sonra değil, ta bidâyetinden beri “BÜTÜN EDVÂRIYLA yani BÜTÜN ÖMRÜNCE mücâdele etdiğini” beyan buyururken; bugünün bir takım nevzuhûr partici yalaka ve yalamaların, hoca bozuntusu çömezlerin, şeytânî politikalar ve hesablar uğruna ve HİÇBİR VESÎKA ORTAYA KOYAMADAN Merhûm’u hayâsızca karalamak ve lekelemek cihetine gitmeleri, elbetdeki enbiyâ, evliyâ, ulemâ, rüesâ ve şühedâsına kadar bütün ehl-i sünnet müslümanlarınca, nasıl   afvedilebilir?. En büyüğünden en küçüğüne kadar bunca müslümanın, Hesâb Günü’nde de HAKKLARI tecâvüze uğrayan mazlumlar olarak da’vâcı olacakları, nasıl inkâr edilebilir?…

Hayâtı boyunca Şeriat-ı Garrâ-yı Ahmediyye’den taviz vermiyen ve bu uğurda akla hayâle gelmedik çile ve mahrûmiyetleri gözünü kırpmadan göğüsleyen bir Allâh DOSTU MÜCÂHİD ve ÂLİM bir Şeyhülislâm’ı aşağılayarak; dünya yüzünde tekmeliyecek hiçbir münâfık veya müşrik insî iblis kalmamış gibi, şu en pislik iğtişâş ve fetret devrinde pabuç hırsına çevirmek, mürtekiblerinin azılı birer “dîn istismarcısı” olduğunu gösterir; ve bu, iki cihanda da felâket ve helâketlerine bâdî olabilecek korkunçluktadır…

Merhûm Şeyhülislâm Hazretleri, kalemiyle, 88 sene evvelden, müslümanından, kâfir, müşrik, münâfık, yobaz, madrabaz, soytarı, hoca bozuntusu, kitâbî veya kitabsızına kadar bütün cihana satır satır çakıyor:

“Bâhusus Peygamberlere, Cenâb-ı Meryem’e ve âb-ı pâk-ı zemzeme iftirâ eden Vehib Paşa’nın bana iftirâ etmesi çok ehemmiyetsiz kalır….”

Görülüyor ki, Merhûm’u nice iftirâ, erâcif ve ekâzib ile karalamak istiyen muârızları, Vehib Paşa gibi din düşmanı erâzilden başkaları değildir…

İFTİRÂ…

İşte Merhûm’un, din düşmanı kâfir ve münâfıklardan nasîbi, sâdece bu kuru iftirâlar…

Hayâtında da, memâtında da şu hâle bakınız!. Belânın en şedîdi Peygamberlere ve sonra da onların izindekilere…

Ve Merhûm’un, şimdi de, “Cennetmekân Abdülhamîd-i Sânî Hân, Aleyhirrahmeti Ve’l-Ğufrân Hazretlerine” olan ihtirâm, yakınlık ve bağlılığı; ve bütün bunlarla kıyâs edilmek üzere de, bugünki hoca bozuntusu ve laik politika beslemesi meclûb ve meczûbu müfterîlerin, yukarıda geçen dehşet verici iğrenç uydurmaları, iftirâ, gıybet, yalan ve hâl ü hezeyanları…

İbret ve dehşetle okuyalım:

“CENNETMEKÂN SULTÂN ABDÜLHAMÎD’İN DEFAATLE “HUZÛR” DERSİNE GİRDİM.

Bugünün müfterî ve gıybetçi bozuntularına göre hani Abdülhamîd Cennetmekan, Merhûm’u “bilmiyor ve tanımıyordu? Tanımadığı içün de istişâre içün onları da’vet etmiyordu ve onlar da çocuk gibi buna darılıyor ve Sultanın aleyhine geçib olmadık rezillikler yapıyordu?”

Hani Merhum, “ittihadçı lokalinde” mollaları Halîfe-i Müslimîn aleyhinde dolduruyordu?

İnsanlığı olanın, zerre kadar “Allâh korkusu ve şerefi de varsa” , böyle iğrenç iftirâ, gıybet, yalan, hakâret ve uydurmalardan meded umacak kadar alçalması mümkin midir?

Merhûm devamla buyurur:

“Sultân Reşâd Merhûm’un “bidâyet-i cülûsunda” kendisine musâfaha ile bey’at eden meb’uslar meyânında idim. Bilâhare 2 def’a daha huzûruna dâhil oldum. Sultân Vahîdüddîn Merhûm ile mülâkâtlarımın adedi ise yüzleri geçer. BUNLARIN HİÇBİRİNDE EL ETEK ÖPMEK GİBİ BİR GÛNÂ VAZ’-I MEZELLET ALDIĞIMI BİLMİYORUM. Bu saydığım pâdişahlar şimdi berhayât değillerdir.”

(Yarın Gazetesi 20/Temmuz/1928)

Merhûm Şeyhülislâm Hazretlerine bunca adâvet ve gayzın altında acebâ, O’nun, “Sultanların bile bir gûnâ elini eteğini öpmiyerek, vaz’-ı mezellete (zelil, hakîr olmağa) düşmemesine” mukâbil; bugünki hoca bozuntusu bel’amların, bir takım Laik-dembokrat politikacı, partici, sandıkçı, referandumcu  sihirbazların veya bunların kuyruklarının “el-etekleriyle berâber başka yerlerini de öperek vaz’-ı mezellete ve alçaklığa düşmeleri” mi yatmaktadır?.

(Mâba’di var)

(İlk intişârı: 28.01.2017)

The post (5) Bel’am Ve Çömezlerin Müfessîr Ve Şeyhülislâm Düşmanlığı! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(4)

Ahmed SELÂMÎ

Bugünki echel-i cühelâ veya ekfer-i küferâ takımları ise, bu 3 noktada karın ağrısına sâhib olub, Şeyhülislâm Merhûm’un satırlarını kendi önlerinde bir mânia gibi gördüklerinden, onu ortadan kaldırmayı yani te’sir ve nüfûzunu kırmayı, yukarıdaki gibi “iftirâ, yalan ve uydurmalarla” yürütecek; ve Merhûm’u i’tibardan da düşürerek bel’amlıklarını böyle yürütmek istiyeceklerdir…

 Türkiye Gazetesi’nin “Yırtılay Oğur’u” da, 2 sene mukaddem aynı iftirâ ve hakâretlerle Merhûm’a hucûm etmişdi!..

Bu noktaya ileride tekrar döneceksek de, şimdi başdaki yâvelere atf-ı nazar edelim!

Cennetmekân içün (hâşâ min huzûr) “Hangi mıntıkasından” düzdüğü apaçık ortada olan; ve şu çayocağı üslûblu “Şeroçak” senaryolarına, aklî melekeleri yerinde olan hangi mahlûk inanır?.

Cennetmekân Abdülhamîd Hân:

1) Devrindeki iki “büyük meşhûr âlimi” tanımayacak ve “bilmeyecek”  kadar, demek ki İstanbul’un ve dünyânın dışında, fezâda bir seyyârede yaşamaktadır!. Dünya çapında istihbârâtı olan bir Sultân, üstelik de yıllarca huzûrunda “Huzûr Derslerine” iştirâk eden Mustafa Sabri Efendi Hazretlerini tanımıyacak, bilmiyecek!!!

Bu nasıl milleti aldatmak ve onların akıl ve mantığını yok farzetmekdir ki, pes!

“Kedicikli köyün” kavalcı patronuna hass uçkur mantığı bile, müfterîlerin bu manzaralarına sâdece tükürür!

2) Sultan Hazretleri içün bir de, “Nerden bilebilir ki, gaybı Allâh Azze ve Celle bilebilir!” diyerek, bir akâid kânûnu bile (!) ortaya atılıyor!. Gûyâ bu doğruyu, muhayyel isnadlarına delîl yapacak ve sanki iddialarını böylece isbât etmiş olacaklar!. Bu gülünç mantıkla Padişâh Hazretlerinin, “gâib âleminde” bulunan iki âlimi  bilemeyişi ma’zûr gösterilib, onları bilmesine “O’nun beşerî kuvvet ve kudretinin dışında bir keyfiyet” denecek; böylelikle de bir taraf berâet ederken, öteki tarafın da cürmü isbatlanıvermiş ve mahkûm edilivermiş (!) olacak!!!

İşte seyretdiğimiz akıl, mantık ve muhâkemenin ele alınmaya değmiyecek kadar sıfır altı vaz’iyyeti bu!

Öyle ya, bu iki âlim, âlem-i şühudda bulunmamakda, âlem-i gaybda berhayât olduklarından, göze aslâ görünmeden ve cinnîler gibi insan gözünün kudreti hâricinde yaşadıklarından (!) Hazret-i Sultân’ın ilmi dışında varlık sâhibidirler; ve bu da gaybî bir keyfiyet oluvermekle, ancak Allâh Azze’ye ma’lumdur!!!

Akıl, muhâkeme  ve mantık cevherinin bu derece felç oluşuna bakınız!. Ve bu makûle adamlar, millete “Vahyin rejim ve sistemini”  anlatacak öyle mi!?. Anlatmak değil, evvelâ kendileri bunu anlamaya öylesine uzak ve nasibsiz olduklarındandır ki, süflî ve küfrî dembokrasinin parti-pırtı kuyruklarında, politikacı peşlerinde mehddahlık  perendesi atar; ve milleti de böylece idlâl ederek cehennemi istikâmet verirler!.

Aman Yâ Rabb!

3) Muhâkeme iflâsına bakınız:

O iki âlim, “gayb âleminde” bulunduklarından (!) Sultân’a ma’lum olmamaları hasebiyle “Saraya davet edilememişlerdir”; öyle ise, (sulanmış mantığa dikkat) Sultan Hazretleri onları “Sarayındaki şûrâya da’vet etmemekde ciddî bir ma’zeret” sâhibi bilinmelidir!!!

4) “Bu Büyük adamlar”, gayb âleminde olmaları hasebiyle Sultan Hazretleri tarafından mechûl birer mahlûkdurlar; dolayısıyla şûrâya davet edilmemelerine içerleyib=alınmışlardır; sonra da tezvirât yapıb bunu Sultân Hazretleri aleyhinde kullanarak çocuklaşmaları, belki de bebekleşmeleri (!) ve Hakan Hazretleri aleyhinde şeytanlaşmaya (!) başlamaları ne “büyük anlayışsızlık ve ihânetdir!!!”

Buyrun! Koskoca Mustafa Sabri ve Muhammed Hamdi Efendi Hazerâtı gibi Zevât-ı Kiram’a isnâd edilen suça bakınız; ve onları, böyle incir çekirdeğini doldurmayacak kadar abes ve muhayyel bir bahâne ile, o KOSKOCA HALÎFEYE düşman olacak derecede basit, çayocağı dedikoducusu göstermesi, (Şeroçak) makûlesinin iptidâî kafa yapısı ve düşüklüğünü göstermesinden başka hiçbir delâlet de ortaya koyamaz…

Bugünün “ehl-i sünnet” hocası gibi görünen hoca bozuntularının, (akıl, muhâkeme ve mantık) cevheri; ve ahlâk, edeb ve da’vâ dereceleri işte bundan ibâret!

Memleket, 4 dış, 1 iç, 5 tarafdan Yahudi-Haçlı gâvurlarının çemberine alınmış, “ham softa kaba yobaz” takımlarının sıkıntısı ise adam harcamak… Hayır, biri 1942’de, ötekisi 1954’de Rahmet-i Rahmân’a kavuşmuş; ve binlerce çileye îcâbında yâd ellerde göğüs germiş, o iki (ehl-i sünnet) âlimini hiçbir vesîka ortaya koyamadan, sokak ağzı ve çayocağı zevzeklik ve gerzekliğ eline vererek, iftirâ ve uydurma çemberiyle kuşatmak ve karalamak… Ve zerre kadar da îmân ve edeb sancısı çekmeden, zımnen: “Aman bunlardan ırağ olun, eser ve fikirlerine de dokunmayın, yanarsınız!”  mesajını da (yılışık bir dost yüzüyle) üfürmek…

Binnetîce, son devrin ulemâsını, (ademe) mahkûm etmek…

 Sonra da, onlardan münhâl kalan makâmlara, i’rabda yeri olmayan bu adam ve madamların fuzûlî şâğil olarak oturmaları; ve kendilerini, “Kâinâtın İmamı” kabilinden DEV soyunun cinnîleri gibi görüb, şişdikçe şişmek ve şımarmak…

Bunun arkasından da, gelsin 15 Temmuz felâketleri…

Binlerce nefrin!

İyi de, bunların, hangi çıfıtların, hangi mıntıkasına şifâ olacağını, bu akâid ilimleri beyin ve kalbinden sökülmüş ehâlî nereden görüb bilebilecekdir!?.

Bu kabil Osmanlı ulemâsıyla selef-i sâlihîn  âlimlerimizin değil de, bunları devamlı silmek ve yok kabul etmek cinâyeti işliyen ekran şeytanlarının; yani bugünün Oryantalist Çömezi ilâhiyât baykuşlarının “küfür ve şirk dolu i’tikadlarını” mı, bu millet dîn diye, (hâşâ) kabûl edecekdir?.

Âkif denen herif, HÂKÂN-I Cennetmekân Hazretlerine: “Kâfir, hayvan, ödlek, baykuş, kan dökücü ilâahırihî…” diye sövüb sayar ve demediğini bırakmazken, bu herifle o iki allâmeyi aynı kefeye koyarak; Sultân Hazretlerine karşı (edeb dışı) bir tek kelimesine rastlanmıyan Şerîat ulemâsına uydurma ve iftirâlarla bunca saldırmak, “îmân-ı şer’î sâhibi bir mü’min içün” aslâ düşünülemez, hatta bu muhâldir…

Gerek Şeyhülislâm Mustafa Sabri Efendi Merhûm’un ve gerekse Müfessir Muhammed Hamdi Efendi Merhûm’un satırlarından bir tek îmânî mes’eleyi tahsîl eden bir adamın veya bizlerin, (âlem-i berzahda) olub kendilerini müdâfaadan âciz kaldıkları bir zamanda, onlara atılan alçakça iftirâ ve yapılan karalamalar karşısında susması, iğrenç bir alçaklık, ahlâksızlık, vefâsızlık ve nankörlük olub; aynı zamanda da bu, “haksızlık karşısında susarak dilsiz şeytan olmak” denâet ve fezâhatidir…

Bu iki Ehl-i Sünnet Kahramânı âlimin ve nice müslümanın, dünya şeytanlarının bizleri 5 cihetden kuşatdığı; ve esâret altında tutduğu böyle korkunç bir devirde beddualarını alan hoca bozuntuları, dü cihân bunun altından nasıl kalkabilecek; ve encâmlarının iğrençliği karşısında da, acebâ nasıl yerin dibine geçmeden durabileceklerdir?

Müteâkıb makâlâtımızda iktibâs edeceğimiz satırlarıyla isbât edeceğimiz vechile, Merhûm Şeyhülislâm’ın hayatda iken son derece salâbet-i dîniyye sâhibi ve aslâ eğilmeyen ve padişah da olsa “el etek öpmeyen”  DİMDİK DURUŞLU bir  şahsiyet oluşu, bütün muârızlarını deli dîvâneye çevirmiş, çene ve kalemlerini meflûc hâle getirmiş ve son derece de rahasız etmişdir. Bunun içün de kendisinin îmân ve fikirlerine tâkât getiremiyen muârızları, merhûmu altetmenin tek çâresini, ona hayatında da alçakça “iftirâ ve uydurmalar yamamakda” bulmuşlardır…

Son Osmanlı ulemâsı içinde, dinsizler, masonlar, ittihadçılar, cumhuriyet soytarıları, bâb-ı âdî homoları, (ham softa kaba yobaz muannidleri) ve münâfık sürfeleri tarafından en çok iftirâya uğrayan, birinci derecede Merhûm Şeyhülislâm Hazretleri; sonra da Büyük Müfessirimiz Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri olmuşdur…

(Mâba’di var)

(İlk intişârı: 26.01.2017)

The post (4) Bel’am Ve Çömezlerin Müfessîr Ve Şeyhülislâm Düşmanlığı! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(3)

Ahmed SELÂMÎ

Zamanımızda haberleşme imkânlarının ilerlemesi sebebiyle tv ve internet yolu da buna zammolunca, artık söz ayağa düşmüş, yalan ve iftiranın en pislik cinsleri her yere sıvanır olmuşdur. Böylece insanların doğru veya yanlış herşeyin propaganda ve reklâmını yapması kolaylaşmış görünse de, bilhassa (münker=yasak) olanlar, (ma’rûfâta=emredilen)lere nisbetle yüzlerce kat daha fazla reklâm imkânına sahib bulunmaktadır… Hele yüzde yüz vahye müstenid bir Dînin emir ve yasaklarının cemiyet hayâtından silindiği rejim ve sistemlerde (yalan, dolan ve iftirânın) takılacağı bir mânia da bulunmamaktadır!. Hele bir de buna, dâr-ı harbin “azab ve ikrâh” karakterini de eklerseniz, böyle bir mekânda “hakkı” ne kadar tebliğ ve müdâfaa edebileceğinizi bütün ıstırâbıyla görür, bunun cidden müşkil bir nokta olduğunu idrâk edersiniz…

Biz, bütün bunlara rağmen bu üçüncü serî makâlemizle de, Rahmet-i Rahmân’a kavuşmuş muhterem ve merhûm hocaefendilerimizden Akâidde İmam Büyük Şeyhülislâm Merhûm Mustafa Sabri Efendi ile, Büyük Dâhî ve Müfessir, Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazerâtını bahse mevzu’ edeceğiz…

Zübbeli ve Şeroçak makûlesi bir takım nevzuhûr kalabalıklar, nedense ortada ciddî hiçbir sebeb yokken, şu hassas devirde, geçmişdeki hocalarımıza iğrenç iftiralarla saldırmayı, sanki moda hâline getirdiler. Bremen Mızıkacıları gibi bir düzineden fazla mahlûk, sanki münâvebe ile bu haltların orkestrasında gönüllü çalgıcı!. Bunlar, zikretdiğimiz Hocaefendilere kulaçlık dillerini çıkarıb uzatmakda;  ve bu zevâtın “âhını” almak üzere nice uydurmalarla onların şeref ve haysiyetlerine ta’n u teşni’de bulunmakta; ve bunu da sanki, şer’î bir “lâzime” imiş gibi irtikâb etmektedirler!..

İrtihâl-i dâr-ı bekâ eyliyen nice Zevât-ı Kirâmın “gıybetini yaparak ölü eti yeme” peşindeki bir takım yamyamlaşmış “hoca müsvedde ve bozuntularına”, BUGÜN, TÂRİHİN her devrinden daha çok rastlamakdayız!.

Hâl-i hazırda, yalan, iftirâ ve uydurmalarla “fâsık-ı mütecâhir gıybetçilerce ölü etleri yenen” bunca büyük âlimlerimizin ve Osmanlı ulemâsının, nefislerini müdâfaa imkânları da kalmamışdır… Hiçbir ahlâkî kıymet tanımadan geçmişdeki ulemâmızın “gıybetini yapan” bir takım ucûbelere karşı, bütün müslümanların birinci vazifesi, merhûm zevât-ı kirâmın hukûkunu muhâfaza ve müdâfaa etmek; ve onlara vefâ, minnet, şükran ve sadâkat vazîfelerini yerine getirmekdir!. Aynı zamanda da, mütecâviz ucûbelere hadlerini bildirmek; ve onların şirretliklerini boğazlarına tıkayarak geçmişimize sâhib çıkmak… Aksi takdirde, bu echel, ences ve ekfer sürüler, meydanı boş bularak yıkıcılık ve bölücülüklerini daha da ileri götürecekler; “yalan, iftirâ ve uydurmalarla” bu hezeyanlarına hız vereceklerdir…

Eğer, bundan 45-50 sene evvel Pensilvanya iblisinin va’z (!) bandlarındaki  nice gayr-i islâmî hezeyanlarına vaktinde el atılabilse; ve herif hemen susturulabilseydi, 15 Temmuz felâketleri elbetdeki yaşanmamış olurdu… Ancak dâr-ı harbin kaymağı peşindeki politikacı ve oryantalist çömezi ilahiyatçılardan böyle bir salâbet-i dîniyye beklemek, ancak abes olabilir!..

Müslümanlar içün ise, tedbirde kusûr etmek başlıbaşına bir cürümdür; ve  “takdîr buymuş” diyerek tedbirsizliğin menfî netîceleri ile ihticâc câiz olamaz… Politikacıların oy kaygısı ile yataklarında yılanlara kadar her haşerâta sarılarak onları beslemeleri, eğer hâlâ bu minvâl üzre devâm ederse, nice “hoca bozuntusu ucûbelerle” ve  Pislamoğlu, Karamanlis, Şeroçak, Züppeli ve dipçi ve ilâhiyâtçı makûlesi nice madrabazlarla bu haltların müteselsilen devam ederek, yeni “15 Temmuz Felâket ve Katliâmlarına” bâdî olacağı şübhesizdir…

Bütün bu kabil menfîliklere günümüzden bir misâl vermek üzere fol yok yumurta yokken, ne “ocaksa o ocağın” bir hoca kılıklısı, bakınız zikri geçen 2 ulemâmız içün hangi yalan, iftira ve uydurmaların tedlis ve telbisiyle onları karalama çirkefliğine düşüyor!.

Hiçbir delîl ortaya koyamadan, hiçbir vesîkaya istinâd etmeden, tamâmen hayalhânesinden uydurarak 2 büyük allâmenin, çocuklarda bile görülmeyecek basitlikle Cennetmekân Abdülhamîd Hân Hazretlerine muğber oluş düzmecesine ve bunu nasıl gaseyân etdiğine bakınız:

“Ya’ni siz âlimsiniz, mürebbîsiniz, mürşid, büyük adamsınız. Fakat bir devlet adamının şûrâsında, meclisinde 10 tane, 20 tane âlim olur. Siz belki büyük bir adamsınız, büyük bir âlimsiniz. Orda olmanız gerektiğini düşünüyorsunuz, fakat o sizi bilmiyor. Nerden bilebilir ki? Gaybı Allâh Azze ve Celle bilir. Ona 10 tane âlimden bahsettiler. O da onları dâvet etdi, onlarla istişâre ediyor, şûrâsı onlarla berâber. Elmalılı Hamdi Yazır dışarda, onu bilmiyor. Mustafa Sabri Efendi dışarda, büyük adam. Elmalılı da büyük Sabri Efendi de büyük. Fakat Sabri Efendi büyük adam Rahmetullâhi Aleyh….”

…………………………..

İttihâd Terakkî’nin lokalinde öğrencilere diyor ki: Receb, Şa’ban, Ramazan ayında cerre gidiyorlar, staj yapacaklar. 

“Cerre gidiyorsunuz! Emr-i bi’l-ma’rûf nehy-i ani’l-münker yapacaksınız! Gittiğiniz yerlerde Allâh ve Rasûl da’vâsını anlatacaksınız! Peki bu devrin münkeri Sultan Abdülhamid’dir, ondan uzak durmaya insanları da’vet edeceksiniz!” 

Şu delilsiz, hüccetsiz, saçıp savurarak, yamanmak istenen basit ve aklı başında bir kimsenin aslâ i’tibâr etmiyeceği kadar seviyesiz ve gülünç iftirâyı, insan gebertilecek olsa o koca Şeyhülislâm Hazretlerine revâ göremez!

Ne kadarsa o kadar iğrenç!

Hakîkatı tepetaklak eden bu rezâlet karşısında, insanın nefret hisleri tavan yapıyor; ve berhayatken o kadar iftirâya ma’ruz kalan Şeyhülislâm Merhûm’un irtihâl-i dâr-ı bekâ eyleyişinden sonra da, yalan, iftirâ ve uydurmalarla hâlâ daha hırpalanıb incitilişi, muârızlarının hangi îmân ve ahlâk iflâsında azman herifler olduklarını isbât ediyor!

Müteâkıb makâlemizde vesîkası görüleceği üzere, hiçbir zaman (İttihad ve Terâkkî) eşkıyâ ve dinsizlerine “edvârımda=bütün ömrümce” diyerek yüz ermeyen; ve onlarla dostluğuna hiçbir zaman rastlanılmayan, tam tersine ittihadçıların en büyük muârızı bulunan ve onlarla mücâdelesi sebebiyle hayâl ü hâtıra gelmiyecek mağdûriyetlere uğrayan bir zât-ı şerîfi, ittihadçı gibi gösterib ve Cennetmekân Abdülhamîd Hân düşmanı olarak da iftirâ ile karalamak, bunları Merhûm’un irtihâlinden 67 sene sonra dile getirmek, müfterî ve mütecâsirlerinin diline inme inmesine bile bâdî olabilir!

Şeyhülislâm Hazretlerini hiçbir vesîkaya istinâd etmeden şu iftirâ ve uydurmalarla şâibe altına sokmak isteyen mahlûkâta bakınız! Şeyhülislâm Hazretleri “İttihad ve Terakkî LOKALİNDE” cerre giden talebelere şöyle diyecek:

“Emr-i bi’l-ma’rûf nehy-i ani’l-münker yapacaksınız! Gittiğiniz yerlerde Allâh ve Rasûl da’vâsını anlatacaksınız! Peki bu devrin münkeri Sultan Abdülhamid’dir, ondan uzak durmaya insanları da’vet edeceksiniz.” 

O koskoca Şeyhülislâm hakkında hiçbir hüccet olmasa bile, böyle çocukca ve şimdiki hoca bozuntularının uslûb ve usûlü ile aşağılaşdığı iftirâsına, aklı başında kim (karşı çıkmadan) durabilir?!

Îmânı, vicdânı ve ahlâkı olan bir bir müslüman, Merhûm  Şeyhülislâm Hazretlerine böyle bir iftirâ ve uydurma ile gayz köpürtemez… Bu iftirâlar hangi iblis artığının uydurması ise, bu heriflerin kulağına kadar gelmiş ki, bu hebennekalar da buna mal bulmuş mağribî gibi sarılıyorlar!. Ve o KOCA Şeyhülislâm’ı zerre kadar Allâh’dan korkmadan lekeleme peşine düşüyorlar!. Bunlar sebebsiz değil elbet. Çünki Şeyhülislam Hazretleri:

1) “Dîn-devlet tefrîkinin=Laikliğin” ve bunu Türkiye’ye dayatan İngilizin ve onun adamlarının bir numaralı muârızıdır;

2) Bugünki müfterî adamların hılâfına Türkiye’nin “Dâr-ı İslâm olmayıb dâr-ı harb” olduğunu her yeri geldikçe apaçık ortaya koyandır;

3) “Ülülemrin” ne olduğunu en iyi bilendir; ve bugünki yalaka ve yalama parti-pırtı dalkavukları gibi bunu, cumhuriyet politikacılarını eteklemek ve bel’amlık uğruna aslâ kullanmamış; tam tersine buna şiddetle karşı çıkmışdır..

(Mâba’di var)

(İlk intişârı: 25.01.2017)

The post (3) Bel’am Ve Çömezlerin Müfessîr Ve Şeyhülislâm Düşmanlığı! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(2)

Ahmed SELÂMÎ

Zaman zaman, Osmanlı ulemâsından bazı Zevât-ı Kirâma, cumhûriyet çocuklarının tebelleş olarak onlara iftira ve uydurmalarla erâcif sıçratdıklarına şâhid oluyoruz… Bir ara Cübbesi kendinden meşhur bir şarlatan, Büyük Müfessir Muhammed Hamdi Efendi Merhûm ile Şehîd-i Mübeccel Büyük Âlim İskilib’li Merhûm Muhammed Âtıf Efendi Hazerâtına dil uzatdığını ekranlarda görmüş ve diyeceğimizi demişdik!..

Şimdilerde de yeni bir mollacık türedi; ve o da bilmem neyin hangi ocağındansa, Şeruçak cinsi bir nevzuhur, bu da Büyük Şeyhülislâmımız Merhûm Mustafa Sabri Efendi ile Büyük Müfessirimiz Merhûm Muhammed Hamdi Efendileri diline doladı; ve abuk sabuk uydurma ve iftirâlarla, elinde hiçbir senet sepet olmadan; ve karîha-yı  kerîhesinden fırlatma yâvelerle meydanda savrulmaya başladı!

Zamanımızda Osmanlı ulemâsı kalmadığından, ortalığı bir takım yalaka ve falaka hasretlisi “hoca (!) müsvedde ve bozuntuları” istîlâ etmiş vaz’iyyetdedir… Evvelâ, bunların en mümeyyiz ve fârık vasıflarını hulâsaten ta’dât etmekde fâide mütâlâa etmekdeyiz. Bil’âhara asıl mevzû’a intikâlimiz daha muvâfık olacakdır:

1) Bu makûle nevzuhûr cumbokrasi kalabalıkları gerçek hocaları görmedikleri içün; ve onların tedrîsâtından da geçmediklerinden; ve üstelik  laik=ateist ve cumbokratik rejimlerin mekteblerinde iyice zehirlendiklerinden dolayı, “îmân, edeb  ve haddi bilmek” noktasında, hele Selef-i sâlihîn ve Osmanlı ulemâsına ihtirâm ve bağlılık husûsunda, alabildiğine edebsiz ve terbiyesiz, son derece nankör ve nasibsizdirler…

2) Selef ulemâsının gıybetini yapan ilâhiyatçı ve DİB’çi fâsık-ı mütecâhirlere muvâzî olarak, bunlar da, bilhassa son asır Osmanlı ulemâsından ve Akâidde İmam Şeyhülislâm Merhûm Mustfafa Sabri Efendi ve Dâhî Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazerâtını ve benzeri zevâtı, alenen ve zerre kadar edeb ve hayâ tanımadan “GIYBET” ederler… Böyle nankör nevzuhurlar nerelerden ve nasıl, kimin projesi olarak üremiş ve türemişdir, bu, cidden milletçe çok iyi bilinmesi şart olan bir mes’eledir!…

3) Aynı sebeble, bu hoca kılıklı eşirrâ’nın “bilim ve biçimleri”, çürük çarık, derme çatma ve “icâzetli Osmanlı hocaları”  ile de mukâyese edilemiyecek kadar köksüz ve iğretidir!. Ve (Ehl-i Sünnet) çizgisine bağlılıkları da ya hiç yokdur; veya sâdece dilde olub, kalbleri son asrın “oryantalist ilâhiyâtçı çömezlerinin”  veya Yardakoğlu kafalı “mezhebsiz revizyonistlerinin” ıvır zıvır kitab ve fikirleri ile halt edilerek karmakarışık olmuş, çöplük gibidir!..

4) Bu nevzuhurlar, “Laik dembokratik cumbokrasinin” içinde,  kendilerini bu bataklıkdan muhâfaza edememişler; tam tersine mevcûd parti-pırtılardan birisinin veya ekseriyyetle de iktidarların aşırı ve dengesiz, külüstür dalkavukları olmuşlardır! Bu ise onların gözünü kör etmiş, yalakası ve yalaması oldukları şahıs ve müessiselerin inadçı birer tetikçisi ve kabadayısı kesilmişlerdir…

5) Dolayısıyla îmânlarını gâib ederek ya mütereddid, mütehayyir ve müzebzeb bir hâle düşmüşler; ve beşerî rejim ve sistemlerin maaşlı köleleri olmuşlardır; veya pek azı zaîf îmanlı kalarak suspus hâller iktisâb etmişler ve kendi kendilerinin gölgeleri olmuşlardır!..

6) Bu nevzuhûrlar, “İmân ve akâid esasları” gibi en temel ve ana islâmî ilimlerin ehemmü’l-ehem mevkı’lerini takdir edemediklerinden, bütün kâr getirici mesâîlerini “arabça bilen adam” olmaya  hasrederek bol bol âyet ve hadîs okuyub, kendi mercimek akılları ve şeytanlaşmış nefisleri ile bunlara matlûb olanın ve rızânın tersine (usûl) dışı indî ve keyfî ma’nâlar vererek, bunları, istedikleri şahıs, parti-pırtı, grup ve kliklerin meddahlığı istikâtinde ve mes’ûliyyetsizce, Allâh’dan korkmadan, alçakça ve hayâsızca kullanırlar…

7) Bunlar, biraz da papağanlıkları ve makineleşmiş otomatik çenelerine güvenerek, bu lâf püskürükleri ile câhil ve saftirik halk tabakalarına kendilerini “âlim, hatta allâme” olarak kakalama hinliğini de becerirler!. İçlerinden, kendilerini “İmâm-ı A’zam’lardan”  daha ileri, parlatılmış ve ehil “müctehid, müceddid, fakîh, velî, asrın yıldızı, madamlı mahallerin yaldızı” olarak hayâl eden megalomanlar bile çıkmışdır!. Böylece ortaya, 1. Sınıf, “Hoca, pırasasör, müşâvir, başkan”, ve; su katılmamış hakîkî (bel’amlar) sınıfı, yani DİB Başının ağzıyla “Dîn görevlileri”; Kelâm-ı Kadîm’in beyânı ve tesmiyesiyle “Ruhbân Sınıfı” peydahlanmışdır!..

8) İhlâs ve samîmiyyetlerini gâib etdiklerinden, eski olgun, şahsiyetli, pâdişahlara bile eğilmeyen o vakûr Osmanlı ve hatta Selef ulemâsını bile her fırsad buldukça “gıybet, yalan ve iftirâlarla” aşağılayarak, milletin onlara olan bağlılık ve teveccühünü, echel, bîedeb ve dalkavuk kendi şahısları üzerine çevirmek içün, her türlü fazîha ve denâeti işlemekde bir beis görmez olmuşlardır… Bir kısmı “ehl-i sünnet” hüviyetini bile reddederek iyice raydan ve îmandan fırlamış; diğer kısmı da “ehl-i sünnet” lâfzını inhisarlarına alarak, bunu 15 asırlık “ehl-i sünnetin” rota, pusula ve omurgasını sapdırmakda kullanır hâle gelmişlerdir…

9) Bu nevzuhurlar “îmân, edeb ve haddi bilmek” noktasında pek zaaf içinde olduklarından, hubb-ı câh illetinden kurtulamaz, şöhret ve ikbâl budalalığı da bunu ta’kib eder!. Bazıları ileri derecede tanınmak ve meşhur olmayı hedeflediğinden “zemzem kuyusuna siymek” gibi metodlara bile tevessül eder; ve sırf bu hedeflerine vâsıl olmak üzere akla-hayâle gelmiyecek her türlü şarlatanlık ve soytarılığa bile iltifatdan çekinmezler… Yeter ki herkes, bunları konuşsun ve bunlardan bahsetsin!

İşte bu nevzuhurların karakterlerini, bu 9 maddede hulâsa ile tesbit edebiliriz. Bu “bilgin ve allâmelikleri kendilerinden menkûl”  ve “zerdûz palan vurulmuş” echel-i cühelâyı, kalemimizi meşgûl eder hâle getirmek; ve onları muhâtab almak ciddî bir ıstırab vesîlesi olsa da, bu gibi haşerâtın mâzîde olduğu gibi âtîde de müslümanları saptırmak, yoldan ve raydan çıkarmak içün akla gelmedik şeytanlıklar uyduracakları bedâhaten ortadadır!. Bu i’tibarladır ki,  istikbâldeki müslümanları bunların üzerinden îkâz etmek ve müteyakkız bulunmalarını te’mîne çalışmak; ve hele bazı (prototip) mevkiindekileri ise iyi tanımak ve dün olduğu gibi bugün de bunları tam teşhis ve teşhîr etmek, kendisinden aslâ fâriğ olamıyacağımız vazîfemizden birini teşkîl edecekdir… Bu kabil haşerâtın ümmetin îmânında açacakları rahneler muhakkak olduğundan, bunların mel’anetliklerini asgarîye indermek de ancak bu dînî vazifenin îfâsı ile mümkin olabilir!..

Bazı sinsi ödleklerin, isim vermekden korkarak “Ben hazır elbise dikerim, kime uyarsa o giyer”  tarzındaki meydandan kaçışları, bizim tarafımızdan çürük bir mazeret ve aldatmaca olarak görülür!

(Mâba’di var)

(İlk intişârı: 24.01.2017)

The post (2) Bel’am Ve Çömezlerin Müfessîr Ve Şeyhülislâm Düşmanlığı!<h6 style="text-align: left;"><span style="color: #c00000;"><strong>Ahmed SELÂMÎ</strong></span></h6> appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.