Ömer YİĞİTOĞLU

Peygamber Efendimiz (S.A.V)’in 1400 sene evvel vukûunun tahakkuk edeceğini haber verdiği bir vâkıa günümüzde zuhûr etmişdir. Peygamber-i Zîşan Efendimiz bir Hadîs-i Şerîf’inde şöyle buyuruyor:

“Ateş ehlinden iki sınıf vardır, henüz onları görmedim: Yanlarında sığır kuyruğu gibi bir şey’ler taşıyıb onu insanlara vuran insanlar; giyinmiş, çıplak kadınlar ki bunlar Allâh’a tâatten dışarı çıkmışlardır. Bunlar, başkalarını da baştan çıkarırlar. Başları deve hörgücü gibidir. Bu kadınlar cennete girmek şöyle dursun, kokusunu dahî alamazlar. Hâlbuki onun kokusu şu şu kadar uzak mesâfeden duyulur.” [Müslim, Cennet 53, (2857), 52, (2128).]

Bugün sokağa çıkdığımızda bu vâkıanın tahakkuk etdiğine ayn-el yakîn şâhid oluruz. Âhir zaman fitnelerinden biri de budur. Bu fitnenin zuhûrunda modernizmin büyük te’sîri vardır. Çünki modernizm, renkli ve marka başörtünün altına topuz yaparak makyaj yapmayı ve pantolon giyerek “modern” bir Müslüman olmamızı ister. Meselâ “VAKKO” ismindeki başörtü markasının, kökü İsrâil’e dayananlara âid olduğu ma’lûmumuzdur. İslâm dinîne mahsûs olan tesettür emrini îfâ etmemiz için bir vâsıta olan başörtümüzün, düşmanımız tarafından üretilmesi ne hazîn değil mi? Ahzen (daha hazîn) olan da şudur ki: Müslümanların bu marka başörtülerini alıb: “Ben markalı başörtü takıyorum!” diye gösteriş yapıb gururlanmalarıdır.

Kâsiyâtun âriyât’ın (giyinmiş çıplakların) sebeb-i zuhûrundan biri de başörtüsü yasağının kalkmasıdır. Hükûmet “tesettür” yasağını değil, başa örtülen “bez parçası” yasağını ortadan kaldırdı. Etrâfımızı müşâhede ettiğimizde hakîkî tesettürlü bir lise yâhud üniversite talebesi ve me’mûreye şâhid olamayız. Bu mümkin değildir. Lâkin başı renkli bir başörtüsü ile mestûr pek ziyâde talebe ve me’mûreye şâhid olabiliriz. Dışarıdan bakıldığında “hükûmetin” bu yasağı kaldırması hanımlar için ni’metü’l-kübrâ gibi görünse de mes’elenin esâsında değil ni’met, fenâlık olduğuna kâil oluruz. Şu hakîkatler bunu tasdîk eder:

 1) Modanın kukla olarak seçdiği ba’zı “hükûmet” hanımlarının ve imtiyâzlı kimselerin tesettür zannedilen kıyâfet ve başörtüleriyle insanlara, İslâmî (!) aynı zamanda modern bir tesettür imajı zerk edildi. Ve insanlar, onları taklîd ederek modaya seyr u sülûk etdiler!

 2) Başörtüsü yasağı kalkınca lise yâhud üniversitede okumayı ve çalışmayı taleb eden başörtülü kızlar (hakîkî mütesettireler hâric) için bir mâni’ kalmadı. Hastanelerde, adliyelerde, iş yerlerinde, yolda, orda ve burada… Her yerde başörtülü kızların olması normaldir. Çünki hem başörtülerini çıkarmayarak İlâhî emri îfâ edecekler (!) ve tesettürlerinden (!) tâviz vermeyecekler; hem de kendi ayakları üzerinde kâim olacak, zevcine muhtâc olmayacak ve sosyal ve medenî olacaklar!. İş yerlerinde yâhud lise ve üniversitelerde ihtilât olması hiç mühim değil, çünki onlar başörtülü..! Renkli giyimi ve o müthiş başörtüsü onu, erkeklerin hâin nazarlarından muhâfaza edecekdir!.

Başörtüsü yasağı icrâ edilirken, mütesettire hanım kızlar Rablerine karşı “vav gibi” eğik, bükük ve mahcûb, insanlara ve rejimin rezîl ve sefîl zorbalarına karşı “elif gibi dimdik” idiler. Bu sebebden dolayı onların nazarında tahsil yapmak yâhud iş sâhibi olmak için tesettürlerinden vazgeçmek, kalplerine hançer saplanmasından daha fenâ idi. Şimdi başörtülülerin ekserîsi bi’l-akis Rabbine karşı “elif gibi dimdik”, insanlara ve rejimin denî hükümlerine karşı “vav gibi”eğik ve bükükdürler.

 3) Kadınlar iş sâhibi olunca ve başörtülüler de onlara iştirâk edince, erkeklere nazaran sayıları ziyâdeleşti; ve erkeklerin önüne geçerek daha ziyâde iş sâhibi olarak onların haklarına girdiler. Erkek için çalışmak, evinin, hanımının, evlâd ü ıyâlinin maîşetini te’mîn etmek farzdır. Bir kadın için hâl-i zarûrî yok ise evinde tevakkuf etmesi evlâdır. İllâ çalışmayı taleb ederse meşrû’ bir işde çalışmak mecbûriyetindedir.

 4) Kadınlar iş sâhibi olunca ve başörtülüler de onlara iştirâk edince âile müessesesi zâyi’ oldu.

 Âhmed Selâmî’nin “Muhteşem Şerîat ve Fikrî Mes’eleler 1” adlı kitabının 297 ve 298. Sahifelerindeki hakîkatler de bunu nâtıkdır:

 “Garblı kafanın kadın hakları adına ambalajladığı müsâvât ve onun netîcesi olan kadının ev dışı çalışması, a) Kendisinin, b) Zevcinin, c) Çocuklarının bedbahtlığı oldu…

 a) Kendisinin: Çünki kadın bu çalışmayı fıtratının dişlileriyle ters düşen bir zorlama ile yürütmektedir. Kadın, fıtratının istediği evindeki yumuşak ve sıcak âile havasını teneffüs yerine; fabrikaların, beton iş yerlerinin, şehvete akord olmuş erkek gözlerinin dolub taşdığı büroların, kirli, sert ve soğuk havasını, ma’nevî bir veremli olmak bahasına soluyub durmakda… Çocuğunun terbiyecisi ve yetişdiricisi olmanın zevkinden uzak, bir nev’î çocuklu çocuk mahrûmu… Kadın âile için iktisâdî bir çark olduğu müddetçe, hanımefendi olmanın hazzını bir türlü tadamadan yaşayacakdır… (24.12.1971)

b) Zevcinin:Çünki erkek de, zevcesi olduğu hâlde zevce mahrûmudur! Erkek, yorgunluğunun giderileceği akşam vakti, gene aynı yorgunluğun sâhibesi karmakarışık bir yüzü, karşısında sâdece kazanç ortağı olarak bulacakdır. Erkeğin, sâhibi ve reîsi olduğunu anlayamadığı bu tabiîlikten uzak sun’î çatı, pek uzun seneler tahammüle değecek bir nesne olabilir mi? Cevâb, istatistiklere göre aşağıda…

c) Çocuklarının:Çünki kadın ve erkek, tabiî ve fıtrî bir âile kuramamışlardır. Babanın idâre ve otoritesi ile, ananın şefkat, terbiye ve yakınlığı dışında kalan çocuklar, sun’î yemle beslenen tavukların yumurtaları kadar lezzetsiz bir mahsûl olmaya mahkûmdurlar!”(25.12.1971)[1]  

…

 5) Başörtüsü serbest olunca, o, başörtü olmakdan çıkıb bir aksesuar gibi müsta’mel oldu. Başörtülülerin ekserisi kendisini hiçbir şey’den mahrûm bırakmadı. Açıkların her icrâ etdiğini onlar da icrâ edince açıklara gün doğdu. “E canım görüyoruz başörtülülerin neler yapdığını. Onlar gibi olacağıma açık olurum daha iyi.” Diyerek, şeytanın tuzağına dûçâr oldular. Bu şeytânî fikir onların hem vicdanlarını rahatlattı; ve hem de mütesettire olmakdan paçayı kurtarmalarına(!) sebeb oldu.

 6) Başörtüsü serbest olunca iş yerlerinde çalışan kadın sayısı ziyâdeleşdi. Böylece zîna, ahlâksızlık, hayâsızlık, boşanmalar ve gayr-ı meşrû’ ilişkiler de bir o kadar çoğaldı.

 7) Çalışan kadın sayısı ziyâdeleşince, kadınlar, kendi ayakları üzerinde kâim olmanın, âilesine muhtâc olmamanın ve parasını zamân-ı matlûbda ve mekân-ı matlûbda harcamanın hazzını tadınca, esâsında nikâhın lüzûmsuz bir müessese olduğuna kâni’ oldular. Zâten her ihtiyâcını bizzat kendisi te’mîn edebiliyordu. “Zevc ve evlâd derdi çekmeye lüzûm yok” diyerek, evllikden ictinâb eylediler. Evlilikler azaldı.

 Tüm bunları mütâlaa edelim. “Hükûmet”e teşekkür mü teeccüm (kızmak) mı hattâ tegaddüb (ğadablanmak) mı borçluyuz?!

 Evet, belki onun sâyesinde adliyelere, hastanelere, her yere “kara çarşaf” ile girebiliyoruz. Lâkin bu yapdığı diğer yapdıklarını setr etmeye kâfi değildir. Zâyi’ etdiklerimizin yanında menfâatimize olan şey’ler “devede kulak bile olmaz.”

 Keşke başörtüsü serbest olmasaydı da, başörtüsü bu derece denî kimselerin başında bir aksesuar gibi isti’mâl edilmeseydi…

 Keşke başörtüsü serbest olmasaydı da, tesettürlerinden vazgeçmeyen ve asla tâviz vermeyen mü’min kadınların îmân-ı kâmillerini görseydik de ibret alsaydık…

 Keşke başörtüsü serbest olmasaydı da, tesettür, başörtüden ibâret zannedilmeseydi…

 Keşke başörtüsü serbest olmasaydı da, başörtülü olub da İslâm’la hiçbir alâka-i dîniyyesi olmayan şeytanlar, İslâm’ın emr-i tesettürüne bu hâin darbeyi vurmasalardı. Tesettürün adını bu kadar tahkîr ve hakîr etmeselerdi… Ve insanları, İslâm’ın tesettür emrinden soğutub uzaklaştırmasalardı…

 [1] Kaynak: Muhteşem Şerîat ve Fikrî Mes’eleler 1 (sh. 297-298) Ahmed Selâmî

(İlk intişârı: 23.06.2015)

The post Teşekkür Mü Teeccüm (Kızmak) Mı Borçluyuz? appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ali EREN Hocaefendi

Tesettür denilince, akla ilk önce Müslümanlık, Müslüman hanımlar ve Müslüman hanımların örtünmesi gelir. Çünkü yeryüzünde bu meseleye en çok dikkat eden Müslüman hanımlardır.

Gerçi örtünme Hıristiyanlık ve Yahudiliğin aslında da vardır, daha doğrusu vardı.. Ama onların en başta kitapları (Tevrat ve İnciller) ve ona bağlı olarak ibâdetleri ve müsbet olan her şeyleri tahrif edildiği / bozulduğu için, ibâdet cinsinden olan tesettür de bu iki din mensuplarında yok olup gitmiştir.

Bugünkü Hıristiyan râhibelerinin örtülü olmaları, bu dinin aslındaki tesettür emrinin kalıntılarındandır.

Gelelim İslama…

İslamda, tesettür / örtünme emrinin kadınlar için de erkekler için de bir ölçüsü vardır. Bu ölçüye uyulmadığı takdirde, ibâdetlerin başında gelen namaz bile câiz olmamaktadır. Nitekim namaza başlamadan önce yerine getirilmesi icap eden şartlardan birisi de tesettürdür / örtünmedir. Bunun fıkhî tabiri, setr-i avrettir.

Namazın dışındaki şartlarından birisinin setr-i avret / tesettür olması yani örtülmesi icap eden yerler örtülmeden namazın câiz olmaması, Hazreti Allah’ın, örtülü olmayanları huzuruna kabul etmediğinin bir ifadesidir.

Bütün Müslümanlar, tesettürün erkekler için de kadınlar için de nasıl olacağını bilirler. Erkeklerin tesettürü, göbek ile diz kapağı arası (diz kapağı dâhil olmak üzere) kapalı olmasıdır. Kadınların tesettürü ise el, yüz ve ayaklar hâriç, vücudun tamamının kapalı olmasıdır…

Tesettür denilince zihne ilk önce her ne kadar kadınların örtünmesi geliyorsa da namaz kılarken de namaz dışındayken de hem erkek hem kadın bütün Müslümanların bu sınırları korumaya dikkat etmeleri şarttır.

Kur’an-ı Kerim’de, helal-haram sınırı bildirilmiş ve “Bu Allah’ın sınırlarıdır. Sakın bu sınırlara yaklaşmayın” buyurulmuştur. (Bakara sûresi, âyet: 187)

Dikkat!.. Âyet-i kerimede “Bu sınırları çiğnemeyiniz” buyurulmuyor, “Sakın bu sınırlara yaklaşmayın” buyuruluyor. Yani o sınırları ihlal etmek değil, yaklaşmak bile yasaklanıyor. Nitekim zina meselesinde de “Zina etmeyiniz” denilmiyor, “Zinaya yaklaşmayın” buyuruluyor. (İsrâ sûresi, âyet: 32)

Bilindiği gibi, erkeklerin vücutlarındaki tesettür sınırları kadınlara göre daha dar, (göbek-dizkapağı arası) kadınların tesettür sınırları ise daha geniştir. El, yüz, ayak hariç vücudun tamamı. Dolayısıyla Müslüman kadınların, tesettüre daha çok dikkat etmeleri icap etmektedir.

Vaziyet böyle olduğu halde, zamanımızda tesettür sınırları erkekler tarafından değil aksine daha çok kadınlar tarafından ihlal edilmektedir.

Ancak! Dünyada tesettür emri ne kadar unutulursa unutulsun, giyim ve giyiniş şekli ne olursa olsun, insanlar nasıl giyinirlerse giyinsinler, bütün insanlar isterse hiç elbise giymesinler, Allah’ın hükmünde asla bir değişiklik olmaz. (Yunus sûresi, âyet: 64, Fâtır sûresi, âyet: 43, Fetih sûresi, âyet: 23)

Yani, Allah’ın kullarına yönelik örtünme emri daima vardır ve bu emri yerine getirmeyenler günahkâr olmaktan kurtulamayacaklardır. Günah mahallinin cehennem olduğu da açıktır.

O bakımdan, Allah’ın diğer bütün emirleri gibi tesettür emri de iyi öğrenilmeli ne şekilde kapanılması icap ediyorsa o şekilde kapanılmalıdır.

Müslüman kadınların, tesettürleri birkaç madde halinde ele alınabilir:

1- Kocalarına karşı tesettürleri.

2- Evlenmeleri câiz olmayan yakınları olan erkeklere karşı tesettürleri.

3- Yabancı erkeklere karşı tesettürleri.

4- Müslüman kadınlara karşı tesettürleri.

5- Müslüman olmayan kadınlara karşı tesettürleri.

Bunları teker teker kısaca şöyle izah edebiliriz:

* Kadının, kocasına karşı herhangi bir şekilde kapanma mecburiyeti yoktur. Karı-koca, birbirlerinin vücutlarının her taraflarına bakabilirler. Ancak, birbirlerinin cinsiyet organlarına bakmaları mekruhtur.

* Kadının; yanlarında ev işlerini yapmaya mecbur olduğu dede, baba, kayınpeder, oğul, üvey oğul, kardeş ve erkek yeğenlerinin yanında, baş, elbisesi çemrenmiş kol, göğüs ile çene arası yani gerdan ve ayak gibi uzuvlarının görünmesi haram değildir. Haram olmamakla beraber mümkünse açılmaması daha iyidir. Fakat karın ve sırtını göstermesi haramdır.

* Kadın, yabancı erkeklere karşı el, yüz ve ayaktan başka vücudunun tamamını kapatmakla vazifelidir.

* Müslüman kadınların birbirlerine karşı tesettürleri, aynen Müslüman erkeklerin birbirlerine karşı tesettürleri gibidir. Yani birbirlerinin göbek ile diz kapağı arasını görmeleri haramdır.

* Hala ve teyzelerin, yeğenleri olan erkeklerle sarılıp öpüşmeleri haram değilse de mekruhtur.

* Müslüman kadınların, Müslüman olmayan kadınlara karşı, yabancı erkeklere karşı kapandıkları gibi kapanmaları icap eder…

İşte tesettürün sınırları kaba çizgilerle böyledir…

(İlk intişârı: 10.12.2014)

The post Namazda Ve Namaz Dışında Tesettür appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ali EREN Hocaefendi

Dünyanın herhangi bir yerinde tesettürlü bir hanım görüldüğü zaman, akla ilk gelen o hanımın Müslüman olduğudur. Çünkü dünyada sadece Müslüman hanımlar kapanıyorlar. Onun içindir ki tesettür Müslüman kadının adeta kimliğidir.

O bakımdan, tesettürlü Müslüman bir hanım, giyimiyle aynı zamanda Müslümanlığı temsil ettiğini hiçbir zaman unutmamalıdır.

Tesettürlü bir hanım, üzerindeki tesettüre ve taşıdığı İslam kimliğine yakışmayan bir tavır ve harekette bulunduğu zaman, sadece kendisinin değil Müslümanlığın da aleyhinde konuşulmasına sebep olacağını bilmelidir.

Memleketimizdeki Müslüman hanımlar, tesettür emrini değişik şekillerde yerine getiriyorlar. Bir kısmı çarşaf giyerek bir kısmı manto ve pardesü giyerek, bir kısmı da doğruda ve Trakya’da olduğu gibi mahallî kıyafetleriyle tesettürleniyorlar.

Memleketimizdeki mahallî kıyafetlerin hemen hepsi bol kıyafetler olup tesettüre uygundur. Çarşaflar da öyle. Onlar da bol olup siyah veya kahverengi renklerden başka renk pek kullanılmadığı için onlarla da tesettür gayet güzel yerine getirilmektedir.

Mahallî kıyafetlerde olsun, çarşaf giymekte olsun, dikkat edilecek diğer bir husus ayakkabılardır. Giyilen ayakkabının, yürünürken tak-tak diye ses çıkarmayan cinsten olmasına dikkat edilmelidir.

Gelelim manto ve pardesü ile ve başörtüsü kullanarak tesettür emrini yerine getirmeye.

Evet tesettür kapanmaktır, ama tesettürü vücudun sadece kapatılmasından ibaret olarak düşünmemelidir. Tesettür vücudu elbiseyle örtmek ise de aynı zamanda başörtüsünün büyüklük ve küçüklüğüne, rengine, ayakkabıya, elbisenin rengine, bolluk ve darlığına da dikkat etmektir.

Ne demek istiyoruz?

Demek istiyoruz ki, tesettür kapanmak demektir, ama sadece kapanmaktan öte bu kapalılık yabancı erkeklerin dikkatlerini çekmeyecek şekilde olmalıdır. Bunun için de giyilen dış elbise vücut hatlarını belli etmeyecek şekilde bol ve uzun olmalıdır. Parlak ve göz alıcı renkte olmamalıdır.

Ayakkabılar, uzun topuklu ve yürürken ses çıkaran cinsten olmamalıdır.

Tesettürde bunlara dikkat edilmesi icap ettiği halde, son senelerde tesettürlü hanımlarda tesettüre hiç mi hiç yakışmayan bazı haller görülmesi biz erkekler için üzücü, bu hallerin kendisinde görüldüğü hanımlar için ise ayıp ve günahtır.

Meselâ tesettür ile boya sürünmek birbirine ne kadar uymaktadır?

Meselâ tesettür ile sigara birbirine ne kadar uymaktadır?

Oysa dışarılarda, bilhassa parklardaki pankolarda oturan tam tesettürlü bazı hanımlar, o tesettür içinde bir sigara yakıp hiç çekinmeden içmektedirler. Hele bir de ayak ayak üstüne atmaları yok mu o da ayıp üzerine ayıp olmaktadır. Esasen ayıptan da ötedir.

Oysa yukarıda da dikkat çektiğimiz gibi, tesettürlü bir hanım sıradan bir hanım değildir. O, “Müslüman hanım”ı ve dolayısıyla Müslümanlığı temsil etmektedir.

Zaten tesettür, dış görünüş itibariyle vücudu kapatmak demekse de aynı zamanda bu tesettürü kalbin de rahatlıkla kabul etmesi demektir. Yani kalbin de tesettürlü olmasıdır. Bunun için de tesettür sırf Allah’ın rızası için yerine getirilmelidir.

Vücut tesettüre uygun bir elbise içindeyken, ayak ayak üstüne atıp sigara tüttürmek Allah rızasına ne kadar yakışmaktadır?

(Sitemizdeki ilk intişâr târihi: 08.12.2014)

The post Tesettürün Ve Tesettürlünün Farklılığı appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(7)

ŞER’ÎN / DİNİN EMRETTİĞİÎ TESETTÜRÜN FAYDALARI

Ali EREN Hocaefendi

İslamın emrettiği şekilde örtünmenin insanlar için birçok fayda ve menfaatleri vardır. Bazıları şunlardır.

1. Kadınları, asıl vazifeleri olan ev işleri ve çocuk terbiyesi ile meşgul olmaya mecbur etmek.
2. Karı kocayı, iş ve vazife taksimine ve hayatta tutumluluğa ve tasarrufa mecbur etmek.
3. İffetli ve namuslu bir erkek, karısının yabancı erkekler ile görüşüp konuşma ve sohbetini gördükçe sıkıntı, vehim ve şüpheye düşer, bu yüzden karısıyla aralarında nefret meydana gelir.

Tesettürün bir faydası da âile saâdetini yok edecek hallerin meydana gelmesine engel olmak.

4. Ahlâksızlığın ve fuhşun çoğalmasına ve yayılmasına engel olup iffet ve namus dairesinde aile mutluluğunu temin etmek…

Bunca fayda ve güzellikleri getirdiği için, daha önce anlatılan iki çeşit tesettür, kesin olan farzlardan ve İslamın alâmetlerinden olmuştur.

Onun için, ümmet içinden dinin emrettiği tesettüre dikkat etmeyenlere ve söz, yazı ve hareketleriyle tesettürün yok olması için çalışanlara engel olmak ve onları cezalandırmak, insanları yönetmek durumunda olanların dinî vazifelerinin aslıdır.

Bu hususta gevşeklik gösterip vazifelerini ihmal eyleyenler, Allah indinde sorumlu olduklarından dinî vazifelerini yerine getirmedikleri için mânen cezalanırlar ve azâbı hak etmiş olurlar.

Müslüman kadınlarına fuhuş vesikası verilmesi, meyhane, kerhâne, barlar, dans mahalleri gibi, şer’an/dînen haram olan yerlere gitmelerine müsaâde edilmesi kesin haram olduğundan, milletin yönetimini üzerlerine almış olanlardan buna müsâade edenler veya bu hususta vurdumduymaz davrananlar, bu yolla işlenen bütün yasakların tamamının günahından Allah huzurunda sorumlu olup büyük bir azaba uğrayacaklardır.

İslamın direklerinden ve alâmetlerinden birinin kaldırılmasına ve yok edilmesine gayret edenlere karşılık vererek, “emr-i ma’ruf ve nehy-i münker/iyilikleri emir ve tavsiye, kötülükleri yasak ve sakındırmak” vazifesini yerine getirmek, durumuna göre her müslümana vaciptir.

Bundan başka baba, anne, koca gibi özel yakınlıkları ve sözleri dinlenir durumda olan aile reisleri, kızlarının, karılarının ve diğer aile fertlerinin tavır ve hareketlerini devamlı olarak kontrol altında bulundurup, onları kötülüklere düşmelerine sebep olacak hallerden uzaklaştırmaları icap eder.

Özet olarak:

Onları yabancı kimseler ile beraber bulunmaktan, fuhuş ve ahlâksızlıklarıyla bilinen hayâsız ve namussuz kadınlar ile görüşüp konuşmaktan ve yabancı kimseler karşısında tesettürsüz bulunmaktan yasaklayıp engel olmak farzdır.

Dolayısıyla, “Hepiniz çobansınız ve başında bulunduklarınızdan sorumlusunuz” hadis-i şerifi gereğince, evlat ve hanımlarına kötü terbiye veren veya bu konuda ihmalkârlık gösteren her şahıs, aile fertlerinin işlediği bütün fenalıktan sorumludur.

İlave olmak üzere şunu da arz etmek isterim:

İslâmî tesettür gibi dinî hükümler, esasen alçak medeniyet ve sefih yükselmeyi yıkmak ve yasaklamak üzere konulduğundan, böyle bir medeniyetle birleşmesi mümkün değilse de güzel ve faydalı medeniyete ve hakiki yükseliş ve gelişmeye hiçbir şekilde engel teşkil etmez.

Çünkü faydalı medeniyet; faydalı ilimler, eğitim, sanâyi ve ticaret ile dost olur. İslamın emri olan tesettür ise buna mâni değildir.

Resûl-i Ekrem Efendimiz Hazretleri, “İlim öğrenmenin farz olduğu gibi, kazanç için çalışmak da her müslüman erkek ve kadına farzdır” hadis-i şerifiyle, ilmihal derecesinde ilim öğrenmenin ve insanlara muhtaç ve onlara yük olmayacak derecede helâlinden rızık kazanmanın, her Müslüman erkek ve kadına farz olduğunu beyan buyurarak, herkesi şahsî çalışması ile geçinmeye mecbur etmiştir.

( Not: İslamda ev geçimini temin etmek kocanın vazifesidir. Kadının esas vazifesi evinin içindedir. Yani kadınların geçim için çalışmaları, bütün kadınlara emredilmiş değildir. Burada, çalışmadığı takdirde başkalarına yük olacak durumda olan kadınların, onlara yük olmamak için edebe dikkat ederek çalışması gerektiği kastedilmektedir. Yani çalışmaları emredilen kadınlar, kimsesiz, fakir ve muhtaç kadınlardır. Nitekim bu hususa 2 paragraf aşağıda işaret edilmektedir. Ali Eren )

Bundan başka, mü’minlerin annesi Hazreti Âişe radıyallâhü anhâ, tesettüre ait izin ve ruhsatları dahi kullanmayıp azimetle amel ettiği yani tesettüre son derece dikkat ettiği halde, İslâmî ilimler ve şeriatla ilgili hükümler konusunda ictihâd derecesine ermiş olan sahâbî kadınlardan olduğu için, ashâb-ı kirâm hazretleri dinî meseleleri sormak için ona müracaat ederlerdi. O da perde gerisinden sorulara cevap verirdi.

Hicab ve tesettür gibi dinî hükümler, güzel ve faydalı medeniyete mâni olsaydı, kimsesiz ve fakir kadınların şahsî çalışmalarıyla geçinmeleri şer’an farz kılınmaz ve Hazreti Aişe gibi müslüman kadınların meşhurları, kazanmış oldukları üstünlük ve olgunluğa kavuşamazlardı.

(İlk intişârı: 18.10.2014)

The post (7) İskilipli Merhûm Âtıf Hoca’nın “Tesettür-i Şer’î” Risâlesi ve İslâm’da Örtünme Emri appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(5) 

Ali EREN Hocaefendi

Erkeklerin, mahremleri (evlenmeleri yasak olan yakınları) olan kadınların yalnız yüzlerine, başlarına, kollarına, göğüslerine (yani gerdanlarına, memelerine değil)  bacak (baldır değil, diz kapaktan aşağı) ve ayaklarına bakmaları şer’an / dînen câiz olduğu gibi, bir ihtiyaç için bu organlarını üzerinde bir şey olmadan şehvet olmaksızın dokunmaları ve tutmaları da câiz ve helâldir. Zirâ bir erkek meselâ yolculuk sırasında yakını olan kadınları hayvana/vasıtaya bindirmeye ve indirmeye ihtiyaç duyabilir. Böyle durumlarda tutmadan yardım etmeleri zordur.

Yakınları olmayan kadınların görünen ve görünmeyen zînet yerlerine bakmanın ve dokunmanın haram kılınması, böylece zinanın sebebi olan şehvetin meydana gelmesine engel olmak içindir.

Erkeklerin yakını olan kadınlar için böyle bir durum söz konusu değildir. Çünkü yakını olan kadınların zînetlerinin bulunduğu yere bakmak ve dokunmak, şehvetten dolayı değil ekseriyetle şefkatten ve yakınlık sevgisinden dolayı olur.

Ancak, buna rağmen -umulmadık bir şekilde- şehvet olacağı kesinse veya böyle bir ihtimal varsa, bu durumda bir erkeğin kendi yakını olan bir kadına dokunması ve onun zînet yerlerine bakması da şer’an/dînen haram olur.

Çünkü şehvetle dokunmak ve bakmak bir nevi zinadır. Bunun,  birbirlerinin yakınları olan erkek ve kadınlar arasında meydana gelmesi ise daha fecîdir.

Onun içindir ki, İslam dini, kadınların sadece yukarıda sayılan 13 sınıf erkekle beraber ve bir arada bulunmalarına izin vermiştir. Gerek tenha, kimsenin bulunmadığı ve gerekse insanların bulunduğu yerlerde, kadınların bu 13 sınıftan başka erkekler ile bir arada bulunmaları şer’an/dînen yasak ve haramdır.

Şu kadar var ki, kadınların icabında şahitlik yapmaları gerektiği gibi, mecbûrî durumlarda ihtiyaç olduğu kadar, yabancı erkeklerin bulunduğu yerde bulunmalarına şer’an/dînen izin verilmiş, daha fazlası ise haram kılınmıştır.

Netice:

İslam dinini kabul ve ona iman etmiş olan genç kadınların, yabancı yani şer’an/dînen aralarında nikah câiz olan erkekler ile han, otel, apartman, mektep, dersane, hükümet dâireleri, bağ, bahçe, ziyafet sofraları, çarşı ve pazar gibi yerlerde, bir mecbûriyet olmadan bir arada bulunmaları şer’an/dînen haram ve yasaktır.

Kocasının vakti ve durumu müsait değilse, evin iç işleri evin hanımına ait ise de, evin dışındaki işler esasen kadının vazifesi değildir. Bununla beraber kocasına bir yardım olarak veya ihtiyaçtan dolayı, kadınların kocalarına ve yakınları olan erkeklere evin/ailenin dış işlerinde hizmetlere ortak ve yardımcı olmalarına şer’an/dînen müsâade verilmiştir.

Kısaca söyleyecek olursak:

Ziraat işlerinde kadınların kocalarına ve yakını olan diğer (mahrem) erkeklere yardımcı olmalarında bir beis yoktur. Tesettüre dikkat etmek, fitne ve fesattan emin olmak şartıyla, kadınların nehirlerde çamaşır yıkamalarında, kuyudan, çeşmeden, nehirden su getirmelerinde, hayvanları merâya sürmelerinde, merâdaki hayvanları sağmalarında, bağ-bahçe ve bostanlarında çalışmalarında ve oraları beklemelerinde de beis yoktur. Çünkü bu gibi işler dinen yasak değildir.

Şunu da arz edeyim ki, yakını olmayan erkeklerle bir arada bulunmamak şartıyla, genç kadınların kadınlara ait yerlerde kendileri gibi kadınlardan veya yakınları olan erkeklerden veya şehvetten kesilmiş ihtiyar ve şehvetten kesilmiş kimselerden ilim ve sanat öğrenmelerinde ve kendilerinin imalâthanelerinde sanatlarıyla ilgili iş yapmalarında dînen bir yasak yoktur.

(İlk intişârı: 24.09.2014)

The post (5) İskilipli Merhûm Âtıf Hoca’nın“Tesettür-i Şer’î” Risâlesi ve İslâm’da Örtünme Emri appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(2)

Ali EREN Hocaefendi

Müslüman milletler arasında görülen her türlü kötülükleri ve tesettürsüzlük/açık-saçıklık alışkanlığını İslam dini kesinlikle reddeder.

İslâmî hükümler, alışkanlıklara ve insanların yaptıklarına göre değerlendirilmez, ama insanların yaptıkları İslâmî hükümlere göre değerlendirilir. Bir şey hakkında hüküm vermek için, onun İslama uygun olup olmadığına bakılır. O şey, İslama uygunsa güzel, değilse kötü ve yasaktır.

Ebû Seleme radıyallâhü anhâ Vâlidemiz’den rivâyet olunuyor:

“Cilbablarını (dış örtülerini) üzerlerine alsınlar” meâlindeki Ahzab sûresinin 59. âyet-i kerimesi nâzil olunca, ensar ve mühâcir kadınları Allah’ın emrine yapışıp hemen şeriatın istediği şekilde örtünüverdiler. Bir ihtiyaç için evlerinden çıktıkları zaman da ağır başlı ve vakarlı hareket ederler, üzerlerine siyah renkli elbise giyerlerdi.”

***

Şeriatın emrettiği tesettürün aslı ve esası, âyetlerle emredilen kesin bir hükümdür. Böyle olduğu hakkında İslam âlimleri görüş birliği içindedirler. Tesettürün nasıl olacağı hakkında ise ashâb-ı kirâm ve müctehid âlimler arasında değişik görüşler vardır.

İslam âlimlerinin büyüklerinden ve Hanefî fıkıh âlimlerinin seçkinlerinden Alâüddin Ebûbekir bin Mes’ûd el-Kâsânî Hazretleri, Bedâyiu’s-Sanâyi’ isimli eserinde diyor ki:

“Âyetteki, “Zînetlerini açmasınlar” emrindeki “zînet” iki kısımdır. Birisi görünen zînet,  diğeri görünmeyen zînettir.

Görünen zînetler; sürme, parmaktaki yüzük, kına, ayaktaki gümüş halkadır.

Görünmeyen zînet; iç başbağı, saçbağı, küpe, göğüs, gerdandaki takı, inci vesaire, bilezik, bazubend, bacak ve incikteki halhaldır.

Âyette açılması yasak edilen ise, zinetlerin kendileri değil vücuttaki takıldıkları yerdir. Zira zînetin kendisi sokaklarda herkesin gözü önünde zaten alınıp satılmaktadır.

Âyet-i kerimede, ayırım yapılmadan sadece “zînet” kelimesi geçtiği için, bu kelime görünen-görünmeyen zinetlerin her iki kısmını da içine alır. Şu halde, “Zînetlerini açmasınlar” emrince, İslam dinini kabul ve ona iman etmiş olan kadınların, yakınları olmayan erkeklerden, üzerlerindeki hem görünen hem görünmeyen zinetlerinin yerlerini açmaları yasaktır. “İhtiyaç ve zarûretten dolayı görünen uzuvları müstesnâ” buyurulduğuna göre de görünen zînetlerin bulunduğu yerler yani yüzler ile ellerin açık olmasına izin verilmiştir.

Bedâyi’ ve Kifâye isimli eserlerde şöyle deniliyor:

İhtiyaç ve zarûretten dolayı kadınların yüzleriyle elleri, görünmesi yasak olan avret yerleri hükmünden çıkarılmıştır. Çünkü bir kadın alış-verişe, herhangi bir şeyi alıp vermeye ve diğer bazı işler yapmaya muhtaç oluyor. Bu da ancak görünen zînet olan yüz ve ellerin açık olmasıyla yapılabilir.

İşte bundan dolayı, kadınların sadece yüzleriyle ellerinin açık olması helal kılınmıştır.

Nitekim, Hazreti Ali kerremallahü vechehû Efendimiz ile İbn-i Abbas Hazretleri, “İhtiyaç ve zarûretten dolayı görünen uzuvları müstesnâ” cümlesiyle, açılmasına müsaade edilen organların, ancak görünen zînet olan yüz ile eller olduğunu” söylemişlerdir.

Hanefi mezhebinin hükmü de böyledir. Nitekim İmam-ı Azam Hazretleri’nin mezhebince, yüzler ile eller ve bir rivayete göre ayaklar hem namazda, hem de bakmak konusunda avret değildir, (açık olmaları câizdir.) Bu organların açık olması haram olmadığı gibi, yabancı bir kadının bu organlarına şehvet olmaksızın bakmak da haram ve yasak değildir.

Ancak, bakmanın şehvete sebep olacağı kesinse veya şehvet meydana gelme ihtimali varsa, yabancı kadınların el, yüz ve ayaklarına bakmak bile, şer’an haram ve yasaktır. Zira “El-aynâni yezniyân / Gözler zina ederler” hadis-i şerifince, şehvetle bakmak bir nevi zinadır.

(İlk intişârı: 30.08.2014)

The post (2) İskilipli Merhûm Âtıf Hoca’nın “Tesettür-i Şer’î” Risâlesi ve İslâm’da Örtünme Emri appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(1)

Ali EREN Hocaefendi

Yaz sıcak bir mevsim. Senenin en sıcak ayları Haziran, Temmuz, Ağustos. Sıcaklar Eylülde de devam ediyor. Bilhassa bu aylarda, İslamın reddettiği ve yasakladığı giyim-kuşak şekilleri alabildiğine artıyor. Onu düşünerek, bu makalemizde tesettürden bahsetmeyi uygun gördük. Elimize Merhum İskilipli Atıf Hoca’nın Tesettür-i Şer’î risâlesi var. Hazır bunu sadeleştirip okuyucularımıza arz edelim dedik. Bu vesileyle yakın tarihe de ışık tutmuş oluruz diye düşündük ve sadeleştirdik.

Fakat, Tesettür-i Şer’î risalesi bir makaleye uzun gelir. Onun için bu makalede Tesettür-i Şer’î’nin sadece bir kısmını bulacaksınız. Bu yazıyı takip eden diğer yazılarımızda Merhum Atıf Hoca’nın risalesinin tamamını göreceksiniz.

Başlayalım.

İskilipli Atıf Hoca’nın Tesettür-i Şer’î risalesi şöyle diyor:

İnsanları cehâletin/inançsızlığın ve azgınlığın karanlıklarından çıkarıp iman ve ilim nuruyla aydınlatmaları için, onlara peygamberleri gönderen Allah’a hamd olsun.

Dünya nizamını ve âhiretteki cehennem azabından kurtulmanın yollarını en güzel şekilde açıklayan Âdemoğullarının Efendisi’ne, onun ehl-i beytine ve ona iyilikte, güzellikte ve doğrulukta uyan ashabına salât ü selâm olsun.

Tâbiînin büyüklerinden Sa’îd b. Cübeyr Hazretleri diyor ki:

“Arap kadınları, İslamdan önceki câhiliyet devrinde, başlarına çar yani başörtüsü örtüp iki omuzları arasından arkaya doğru sarkıtarak, gerdanlarını tamamen, göğüslerinin (çene altının) da bir kısmını açık bırakırlardı. O asırda kadınların diğer bir âdetleri de süslenerek evlerinden çıkıp, iyi veya kötü kim olursa olsun, yakını olmayan yabanca erkeklerle çekinmeden görüşüp konuşmalarıydı.

Bu iki câhiliyet âdeti, İslâmiyetle şereflendikten sonra da Medine-i Münevvere’de örtü âyeti nâzil oluncaya kadar devam etmiştir.”

Buhâri-i Şerifi şerh eden/açıklayan Aynî Merhum diyor ki:

“İslamın ilk yıllarında Hazreti Peygamber’in temiz eşleri de İslamdan önceki arap kadınlarının âdet ve kıyafetleri üzere hareket ederlerdi. Hazreti Ömer radıyallâhü anh, yabancıların onlarla eskiden beri gelen âdetlerine göre görüşüp konuşmalarından rahatsız oluyor, “Yâ Resûlallah! Nâmahrem (yakınları olmayan) kimselerin zevcelerinizle böyle konuşmaları uygun değildir. Bunlara tesettürü emir buyursanız” diyor ve bu sözlerini arada bir tekrarlıyordu.

Peygamberimiz ise tesettürün birçük faydaları olduğunu bildiği halde, bu meseleyle ilgili henüz ilâhî bir emir gelmediği için, ona hiçbir şey söylemiyor ve Allah’dan gelecek vahyi bekliyordu.

Hicretin dördüncü senesinin Zilkâde ayına kadar, Müslümanlar arasında câhiliyet devrinin bu kötü âdeti devam edip durdu.

Nihayet bu tarihte hicab/örtünme âyetleri geldi ve bu kötü âdetleri yıkıp kaldırarak birçok faydaları olan iki çeşit tesettür farz kılındı:

Birincisi, her kadının büluğa ermesiyle beraber, başından itibaren bütün bedenini kapatacak geniş bir elbise –çarşaf- ile vücudunu tamamen örtüp, kendisine nikâhı düşmeyecek kadar yakını olan erkeklerden başka hiçbir erkeğe, şer’an izin verilen yerlerinden fazla hiçbir organını göstermemektir.

İkincisi de, meşrû/normal bir ihtiyaçları olmadıkça evlerinden çıkıp yabancı erkeklerle karışık olmamaktır.

İslam dini, müslüman kadınlara Ahzab sûresinin 59. ve Nur sûresinin 31. âyetleri ile birinci çeşit tesettürü farz kılmıştır.

Ahzab sûresinin 59. âyetinde şöyle emrediliyor:

“Ey Nebî! Zevcelerine, kızlarına, mü’minlerin zevcelerine de ki; cilbab yani çarşaflarını üzerlerine yaklaştırıp yani giyip onunla örtünsünler.”

Nur Sûresi’nin 31. âyetinde de şöyle emrediliyor:

“İslam dinini kabul ve ona iman etmiş olan kadınlar, ihtiyaç ve zarûretten dolayı görünen uzuvlarından başka zînetlerini/zînet mahallerini açmasınlar ve baş örtüleriyle, boyun, gerdan ve göğüslerini örtüversinler.”

İslam dini, böylece câhiliyet zamanından kalma âdetlerden birini yıkıp ortadan kaldırmış ve kadınlara lâyık oldukları hürmeti lütfederek, onları değersizlikten ve kötü kimselerin saldırılarından korumuştur.

Hakkında nas (âyet, hadis gibi kesin delil) olmayan şeylerde örf ve âdetlere önem verilirse de, nassa (âyet ve hadislere) zıt olan şeylerde örf ve âdetlere yani insanların âdet ve alışkanlıklarına önem verilmez. Dolayısıyla, dini delillere zıt olduktan sonra, ister önceden beri yapılıyor olsun, isterse sonradan meydana çıkmış olsun, bütün örf ve âdetler, dinen hükümsüzdür, bâtıldır ve yok hükmündedir.

(İlk intişârı: 21.08.2014)

The post (1) İskilipli Merhûm Âtıf Hoca’nın “Tesettür-İ Şer’î” Risâlesi Ve İslâm’da Örtünme Emri appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SEYYİDOĞLU

Dembokratik ve laik sisi-temin politikası içinde olub da, Kur’an âyetleri ile kendi görüşlerinizi desteklemeye çalışırsanız, bu, istismâr ve kullanma olur; çok günâh ve ayıbdır… Kur’an, hiçbir laik dembokratik sisi-temin “başörtüsü” mes’elesinde malzeme yapılamaz… Kim yaparsa, ya geri ve echeldir; veya, hinlik peşinde bir dembokratdır!

“Türkiye’de başörtüsü sorunu açısından Hakk gelmiş bâtıl zâil olmuşdur!” diyen Kavakçı, tefsîre ve bir müctehidin ictihâdına müracaat etmeden, mezheb ihtiyâcından müstağnî bir edâ ile; ve Hakk ile Bâtıl’ın ne olduğunu anlamadan, kendi dembokratik idrâklerini de âyetin içine sokarak, dünyâya ilân etme suçu işlemişdir…

Marmaray bilmem nesi açılınca, cumhûriyet ve dembokrasi nakâratı üfürürken, dembokratik kadın hakları, dembokratik seçme ve seçilme bilmem neleri içün, ne kadar “Hakk geldi bâtıl zâil oldu!” denemezse; denildiği takdirde de, bu, nasıl acındıran bir kafa yapısına ve cehâlete delâlet ederse, “başörtüsü” ile alâkalı bir parlamentonun renk değiştirmesi karşısında dahî, “Hakk geldi bâtıl zâil oldu!” denemez… Çünki “başörtüsü”, Allâh Azze’nin istediği değil; modernite bağımlısı asrî sosyetenin istediğidir. Bidâyetde ise, cumhûriyet diktatörlerinin, tesettürden, tesettürsüzlüğe geçişde dayatdıkları “manto ve eşarp” soyundan bir nesne… “Eşarp ve türban” kelimeleri, Anadolu insanının hançeresine Fransız dilinden taşınmış; ve son senelerde bu, dindarlık manzarası taşıyan modernistlerin ve ehâlinin ağzında “başörtüsü” olarak yuvalanmışdır… Daha gerilerde, cumhuriyetin ilk yarım asrı içinde ise, bu, en çok “eşarp” frengçesiyle zavallıların dilindeydi…

Hulâsa, menşei i’tibâriyle de ele alınınca, bugün “başörtüsü” denilen nesnenin atası, kamalist ataistlerin azdıkları zamanlarda dillerine pelesenk etdikleri türbandır; ve dindar modernistlerin ağzında ise bu, eşarp frengçesidir!. Haçlı Avrupa’da da, bu “başörtüsü” denen türban ve eşarp, başı örtmek içün kullanılır; tesettür içün veya bacakları ısıtmak içün değil!.. Avrupa’da, kadınların başını örtdüğü daha yüzlerce çeşit başlık vardır; ve kilise nisvânının kullandıkları şeyler de, başı örtdükleri içün bir “başörtüsü” demekdir ki; bunlara, “islâmî birer tesettür” vasıtası veya kıyâfeti deme imkânı olamaz…

 Allâh Azze ve Celle’nin istediği, “tesettürdür” ki; bu da, tâife-i nisânın bugün başörtülü gezenlerinin uydurduğu ve moda eline de düşen örtünmeden son derece uzakdır; ve tesettür, tamâmen şer’î şartların sınırladığı bir keyfiyet taşır…  

Tesettür, Allâh içün ve Allâh Azze’nin ta’yîn etdiği hududlar içindeki bir örtünmedir…

“Başörtüsü”, başı, insan irâdesinin, nefse tâbi’ olarak örtmekde uydurduğu bir nesne… Başını örten kişi, bugünkilerin örtdüğü gibi örtüyorsa; buna da, “Allâh Azze’nin istediği örtünme ve tesettür, işte bu şekildir” diyorsa, kendi nefs ü hevâsını, Allâh Azze’ye isnâd suçu gibi azîm ve iğrenç bir suç işlemiş demekdir… Kitâb, Sünnet ve icmâ’ , kendisi içün hüküm çıkarmakda delil olan müctehidlerin izah etdiği (Allâh irâdesi) ne ise, o müctehidin mukallidleri indinde de “tesettür” odur… Beşere âid bin çeşit keyfî, indî, nisbî ve nefsî örtünmelerin hiçbiri, “tesettür” olamaz; ve bunların hiçbiri de, “Hakk geldi bâtıl zâil oldu!” meâlindeki âyet-i kerîmenin bir tecellîsi bilinemez! Ve böyle laik dembokratik düzen modaları elindeki örtünmelerin topu da, o âyetin içine (hakk) olarak aslâ sığdırılamaz; ve “sığdıracağım” diyenin elinde o, vakt-i merhûnu hulûl etdikde dinamit gibi patlar!. Alelâde ve insiyâkî bir örtünme, dişilerin fıtratında da, bir müdâfaa ve muhâfaza davranışı olarak, bir dereceye kadar meknûz olan hâl-i tabiidir. Bunu, İslâm Milleti dışındaki nice milletlerde, hatta, kuyruk ve benzeri örtülere sâhib bütün hayvanlarda bile görmek pekâlâ mümkindir!

Sadede şürû’ eyledikde:

Laik dembokratik ataist ve ateist bir düzen, alkollü içkiler hakkında da, bir renk, saat, kıvam, nizam, cin ve cins “düzenleme” ve  değişikliği yapınca da, “Hakk geldi bâtıl zâil oldu!” gibi bir ibâreyi kullanmak, kat’iyyen (hakk), doğru, güzel, iyi ve akıllıca olamaz…

Fâtih Cennetmekân Hazretleri, Kostantaniyye’yi fethedince, “Hakk geldi bâtıl zâil oldu!” gibi abuk bir manzara çizmedi!. Çünki Hakk, asırlarca evvel İslâmiyyet olarak gelmişdi, “Hakk geldi” derse, kendi fethini, İslâmiyyet’in gelişi olarak ilân etmiş olurdu ki, bu, gülünç ve abes kaçardı!.

Yavuz Selîm Cennetmekân, şii Acemistanı ve acem Şâhı denen süflîyi bir güzel benzetince, o dahî “Hakk geldi, bâtıl zâil oldu!” gibilerde, aslâ bir hafiflik icrâ etmedi!

İslâm Milleti, Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm Hazretleri zamanında “Hakkın gelib”  Kâbe’deki 360 putun yere serildiğini; ve böylece, bâtıl olan putların şahsında da, şirk, küfür ve zulmün zâil olduğunu; ve bunun Kıyâmet’e kadar imtidâd edeceğini kabûl etmiş ve böyle bir îmân getirmişdir… Allâh Azze’nin dîni, sık sık ortadan kalkıb, sonra yeniden ve değişerek, HAKK olarak gelmiş değildir; ve bâtıl ise, zırt pırt peydâ olmuş, sonra zâil olarak yok edilmişdir… 15 asır evvel, Allâh’ın Dîni, Son Peygamber Aleyhisselâm ile “tecdîd edilerek” yepyeni, bir Son Şerîat’la gelmişdir… Her noktasıyla tamamlanmış olarak gelmişdir; ve O’nun hakk olarak gelişi, bütün herşeyiyle “tecezzî kabûl etmiyen mutlak bir nizâm” olarak gelişi demekdir…

 “Hakk geldi” demek, O’nun bir tek unsurunun gelişine şâmil değil, bütününün gelişini ihâta eden bir gelişdir… “Bâtılın zâil olması” da, İslâmiyyet karşısında, hiçbir bâtılın tutunub yaşıyamıyacağı hakîkatını ortaya koyar… 15 asır evvelki şirk sistemi nasıl yok olmuşsa, yerine ikâme edilen düzinelerce şirk ve küfür rejimleri de biribiri ardınca, (Kıyâmet’e kadar gelecek olanları da dâhil), muvakkaten peydahlanıb, sonra yok olmuş ve olacaklardır… Hiçbir şirk ve küfür, rejim, sistem ve ideoloji, mütemâdî olamıyacak, yıkılacak, yerine getirilecek olan da yıkılacak, hiçbiri pâydâr olamıyacak demekdir… Mütemâdî olacak olan, sâdece HAKK, yani kül hâlinde İslâmiyyet olacak, mücerred bundan ibâret bulunacakdır… Bütün peygamberler, HAKK’ı, biribirlerine, lâ teşbih bayrak yarışında olduğu gibi devir ve teslim etmişler, hiçbirisi diğeriyle teârüz etmemiş ve hepsi de Son Peygamberi (baş) tanımışlardır… Halbuki, İslâmiyyet dışındaki her şey, bozulmuş, tahrif görmüş veya tamâmen yok ve muzmahil olmuşdur…Hakk olan Dîn, İslâmiyyet, Son Peygamber Aleyhisselâm ve Son Şerîat’la gelmiş; ve dünya şirki, Mekkeli müşriklerin, Mısır ve Bizans kâfirlerinin, Acemistan Zerdüştlerinin, bilmem daha hangi gâvurların şahsında zâil olub yok edilmişlerdir…

Hakk, yani İslâmiyyet, Son Peygamber ve Son Şerîat’la tebliğ edildikden sonra, “nefisde, yurtda ve cihanda CİHAD” diyen bir ibâdet ile, dâimâ müdafaa edilmiş; bâtıl olan küfr ü şirk ve zulüm ise, mağlûb ve muzmahil kılınmışdır… Ve Kıyâmet’e kadar da, bu CİHAD ibâdeti, en büyük 5 ibâdetin de başı olarak, ümmete, Hakkı yaşatmak ve hâkim kılmak; ve “bâtılı” da yok etmek ve hâkimiyyetini ortadan kaldırmak üzere emredilmişdir… Yoksa, “Hakk geldi bâtıl zâil oldu!” demek, “her seferinde İslâm yok olmuşdu, 15 asır içinde kaç kere yok oldu, yeniden doğdu!” der gibi bir ma’nâ ile zırt pırt ortaya çıkmak değildir; bu târîhan da ortada bir hakîkatdır…

Elmalılı Merhum’dan okuyalım:

“De ki, Hakk geldi bâtıl muzmahil oldu. Filhakîka bâtıl, muzmahil olagelmişdir. Risâlet-i Mu……ye ile Dîn-i Hakk’ın vürûdü anından i’tibâren, hakîkatde küfr ü şirkin izmihlâli başlamışdır.” (c: 5, s:3195, ilk tab’ı)

Hakk geldi demek, görüldüğü gibi, dembokratik ve laik bâtıl batı din ve rejimlerine âid bir noktadaki serbestinin işâret edilmesi aslâ değil; “tecezzî kabûl etmiyen” Mutlak Dîn İslâmiyyet’in, “Risâlet-i Mu…ye ile; ve yine küfr ü şirkin izmihlâlinin de, bu risâlet ile BAŞLAMASI” demekdir…

Adı geçen âyet içün Ömer Nasûhi Merhûm da şöyle buyurur:

“Hakk geldi, vahy-i ilâhî tecellî etdi, dîn-i İslâm’ın ahkâmı tebliğ edildi ve bâtıl muzmahil oldu, küfür ve şirk gibi, şeytânî tesvîlât gibi Hakk’a muhâlif olan şeylerin mâhiyyetleri taayyün ederek, hepsi de çıkıb gitdi……Şübhe yok ki, bâtıl bir şey muvakkaten ne kadar yükselse de, parlasa da, hadd-i zâtında, mâhiyyeti i’tibâriyle, dîn-i İslâm’ın ulviyyeti karşısında (muzmahil olmuşdur), o, devâm edemiyecekdir.” (C. 4, s.1904, tab’.1964)

 Merhûm Muhammed Vehbi Efendi’nin “Hulâsatü’l-Beyân” nâm tefsîrinden bakalım:

“Beydâvî’nin beyânı vachile, “zehûq” bir şeyin mahallinden çıkub muzmahil olmasıdır. Binâenaleyh Dîn-i İslâm gelince, dîn-i şirk mihverinden çıkdı. Muhâfaza eden  erbâb-ı şirkin perîşân olmasıyla, âyîn-i şirk de muzmahil odu gitdi………Fahr-i Râzînin beyânı vechile, bu âyetde Hakk’la murâd, Dîn-i İslâm ve Şerîat-ı Ahmediyye’dir. Bâtıl ile murâd, Dîn-i İslâm’ın gayri herşeydir.” (c.9, s.103, tab’.1340-43)

Görüldüğü gibi “hakk” ile İslâm, “bâtıl” ile de İslâm’ın gayrindeki herşey kasdedilmektedir; müfessirlere ve ehline göre murâd-ı ilâhî budur… Bâtıl herhangi bir rejim, düzen veya sistem içinde, o sistemin herhangi bir noktada serbesti getirmesi, “Hakk’ın gelib bâtılın da muzmahil olduğunu” ifâde eden âyetle karşılanmıya kalkışılırsa, bu dahî, iri yarı bir başka (BÂTILDIR) denir!

 (Altı .oklu) şefokrasi gidib Menderes’li dembokrasi gelince de “Hakk geldi bâtıl zâil oldu!” denilemez; diyenler olmuşsa, işte meydân ve işte 50-60 senelik T.C. târihi!. Bâtıl düzmece düzenlerin zaman zaman, bazı küçük ve fer’î mes’elelerde pek nisbî ve cüz’î serbestiler getirmesi, “bâtılın muzmahil olduğu ma’nasına” gelemez; bu kabil serbestilerin tamâmı da, bâtıl düzenlerin popolitikası icâbı, partilerin seçim dümenleri gereği, milleti aldatma ve oyalama taktikleridir. Yoksa, ortada zincire vurulmuş, hukuku yasaklanmış, bütün müessesâtı yıkılıb esir alınmış bir İslâm varken, “Hakk geldi!” demek, acem palavrasının da ötesinde, bir “başörtülü” abartması olur ki, bunu, aklı başında hiçbir tesettürlü yemez…  

Erbakan da, parti ve pırtısı Ecevit ve Çiller koalisyonlarının takma bacak ortağı olduğu zamanlarda, zırt pırt “Hakk geldi bâtıl zâil oldu” nakarât ve zevzekliğiyle dört köşe olurdu… Çünki kendi partileri “Hakk”dan ibâret olur, ötekilerin topu da “bâtıl”dan başka bir şey olamazdı!. Muhâlefete düşdüğü zamanlarda ise, “Hakk” ortadan kaybolur, takrîben 60 partinin hepsi de, hatta ortaklığı zamanında yere göğe sığdıramadığı partiler de dâhil, “bâtıl, siyon hizmetkârı” ve bilmem ne olurdu!. T.C. devleti dâima laik ve dembokrat, ilkeli, ateist ve kamalist ideoloji çizgisinde olmaya devam ederken, Erbakan iktidara gelince, “Hakk gelir!” iktidâr koltuğu alt tarafdan çekilince, ortalık, hemen “Hakk’dan bâtıla” geçmiş olurdu!.

Hatta, o meşhur hoca zemanında, T.C., hemen “dâr-ı harbden, dâr-ı İslâm’a” geçer, DİB denen yerin başına geçirdiği Salamon Alteşo gibi herifler, bilfarz Alamanya’ya mı gitdi, oradaki M.G. Teşkilâtları, gençleri, “Şeyhülislâmınız geldi!” diyerek toplar; ve “görkemli” ve “kör-kem-li” şov ve istikbâl etmeler gırla giderdi!.

Halbuki Laik Dembokratik, kamalist ve ataist Sisi-tem, bütün müesseseleri ile heykel gibi dimdik ayakda dururken, “Ne Hakk gelmiş, ne de bâtıl zâil olmuş!” olurdu!..

Çünki bu âyet meâli, işkembeden atmalı mealcilik felsefesinin  eline ve diline düşürülünce, keyfin çekdiği her şey “hakk”, çekmedikleri de gâyet rahat ve kolay “bâtıl” oluyor, öyle gösteriliyor ve şakır şakır da gözkülleniyordu…

Müslümanlık yasak olunca, O’nun karikatürlerini uydurub milletin oylarını almak hiç de zor olamazdı!. Çünki yasaklanan, karikatürler değil, Allâh ve Rasûlünün 15 asırlık dîniydi…

Şimdi bu huy ve popolitik pazarlama usûlü, Erbakan tedrîsinden geçmiş bayâniyyelerinin diliyle, Laik dembokratik piyasaya sürülüyor:

“Başörtülü milletvekillerinin Meclis’e girmesi ülkemizin insan hakları sureci açısından çok önemli bir adımdır. Türkiye’de başörtüsü sorunu açısından Hak gelmiş, batıl zail olmuştur. Başını örtme kararı almış olan bu vekillerimizi tebrik ediyorum.”

Lâfların neresini düzelteceksin?

Başörtülü bayâniyyelerin parlamentoya girib, oralarda bağırıb çağırmasını ve “erkekler bize karışmasın!” diye kıyâm etmelerini mi?

Bilmem nerde öpüşemiyen gençleri, hürriyetlerine kavuşturması içün tek bacakla o kürsülerden Haçlı batı ağzıyla nutuk atan bayaniyyenin sakat cümlelerini mi?

Ol meclis-i etrâk ve ekrâtın idâresini sırtlanıb, “bayılmak üzereyim!” deyu inleyen reîse-i meclis bayaniyyenin hâl-i pür melâlini mi?

Başörtülü vekîle bayâniyyenin, Yalova şeyi Hacı Muharrem İncecik Efendi’nin “bacımızsınız” yemlemesi karşısında, hacerü’l-esved’e değmiş ve hamurları henüz kurumuş ellerini, biribirine, çok böyyük bir takdir ve hazz alarak vurması; ve alkış “coşkusu” içinde mest olub, oyunu aldığı milletin CHP hassâsiyyetinin şeyine etmesi ma’nâsına geldiğini mi? Neresini düzelsek aceb?

Aşşağıdaki cümleleri de siz düzeltin, düzenin (sisi-temin) düzgünlemesini kâle almadan:

“Ancak Türkiye’nin insan hakları sorunu bununla bitmemiştir. Diğer alanlarda da hızlı adımlar atılmalı ve herkesin inandığı gibi yaşamasını güvence altına alacak bir anayasa ve mevzuat değişikliği hızla sağlanmalıdır. Başörtülüler bundan sonra bu ihlallerin daha yakın takipçisi olmalı ve toplumun vicdanı olmak görevini de üstlenmelidir.”

Sâbık Milletvekîlesine göre, kânun yapacak yani “imtiyâz-ı rubûbiyyeti eline geçiren” ulus saylavları, işte böyle olmalı…

Her hususda da, bu başörtüsü işi gibi adımlar atılmalı; ve “hakk gelib, bâtıl kaçmalı!”

550 beşerî kafa, kafa kafaya verib bir anayasa ve mevzuat değişikliği yapmalıymış; ve “hakk daha çok gelmeli, bâtıl da daha çok kaçmalıymış!”

Başörtüsü kahramanımıza göre “Hakk ve bâtıl” ne imiş, şimdi öğrendik mi?

Böşörtülü modernistlerimizden, evet öğrendik, Erbakan iyi yetiştirmiş!. Rûhu ne kadar şâd oluyordur şimdi…

Hadi makâlemizi, “mürteciliğimize” toz kondurmamak; ve cumhuriyet ile dembokrasinin “kazanımlarına” ve “tasarımlarına” bir parmak sallamış olmak içün, T.C. DİB’inin başına Cemal Ağa tarafından getirilen Merhûm Ömer Nasûhû Efendi’nin Cumhûriyet devrinde basılan hadis kitâbındaki şu hadis-i şerîf meâliyle noktalıyalım:

“İşlerini  (idâresini) kadınlara bırakan bir millet, len yüfliha!”

!!!

Şimdiki, AKP DİB’çi ve sarıklı popolitikacıları, bu hadisi de, ayık kafayla ayıklar inanın!

(İntişârı: 02.11.2013)

The post Kavakçı’ya Göre (Tesettür Değil De), “Başörtüsü” Hakk; Ve Bunun Karşısında Olmak Bâtıl! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

“Kadınların mestûriyyetleri, kendilerini sıyânet (=muhâfaza) ve haklarında şeref ve sıyâdetdir. (Sıyâdet, erkekler içün efendilik demek olduğu gibi, kadınlar içün dahî hanımlık demekdir ki, câmi’-i hayr ve fazîlet bir ma’nâdır.) Zıddı ibtizâl (=aşağılaşma) ve mehânetdir. (Mehânet: mekânetin (=ağırbaşlılık) zıddıdır ki, hakîrlik ve haysiyetsizlikdir.) Çünki inâs (=kadınlar) tecâvüzgâh-ı zükûrdur (=erkeklerin tecâvüzgâhıdır) urda-i tecâvüz (=tecâvüz hedefi) olmak kadar zillet olamaz. Kadınların izzeti iffetindedir. İffeti de, göreceği tecâvüzden tebâud (=uzaklık) nisbetindedir. Bu tebâuda dahi, ihticâbdan (=örtünmekden) eslem tarîk (=daha doğru yol) yokdur.

İhticâb ve mestûriyyetin nev’i ikidir: Biri, hâne derûnunda ihticâbdır ki, kadın kısmı ev içinde zevcinin ve mehâriminin (=mahremlerinin) gayriye muhâlıt (=karışıp beraber) olmamak ve görünmemekdir… Diğeri, hâne hâricinde ihticâbdır ki, kimseye görünmemek üzere yüzünü ve başdan ayağa kadar bütün endâmını ve hattâ libâsını setr (=örtmek) ve ihfâ (=gizlemek) üzre olmakdır. Bunun zıddına tekeşşüf (=görülür, keşfedilir olmak), ve evvelkinin zıddına tebezzül (=sakınmayıp, her yerde görünmek) tabir olunur. Kadınlar tekeşşüf ve tebezzülden ve ricâlin uyûn-i iştihâsına (=iştihâlı gözlerine), dar örtülerle arz-ı endâm etmekden memnu’durlar… Yüzlerini ve ellerini ve hattâ ayaklarını namazda açık bulundurabiliyorlar; velâkin, zarûret olmadıkca nâmahreme bunları dahî gösteremezler. Sokakda yüz açmak ve libâsının kolunu veyâ eteğini örtüden çıkarmak muhâlif-i emr-i şer’dir (=şeriatın emrine zıtdır). İhticâb, emr-i Kur’ânîdir; onda tehâvünün (=hafife almanını) vebâli azîmdir (=çok büyükdür).

“Yüz nâmahrem değildir” ta’bîri, hakk; sâlâtın gayrıda galatdır (=namazın dışında batıldır).

Setr-i avret, zükûr ve inâsda kadîmdir. Nisvân-ı arab, dîn-i mübînden evvel ve hattâ sadr-ı İslâm’da (=İslâm’ın başlangıcında), setr-i endâm ile erkeğe muhâlıt olub, başlarında bir örtü bulunur; ve fakat bir çoğunda kayıtsızlıkla yaka açığı ve kol bileziği görünür ve örtü içinde olanlar bile yürüyüb yere ayak vurdukca bacaklarındaki halhalların (=ayak bileziklerinin) mevcûdiyyeti ihsâs olunur (=hissedilir) idi.

Sûre-i Celîle-i Ahzâb ile nüzûl-i ayet-i hicâbda, bunlar nehy; ve kadınlar erkekle ihtilâtdan (=karşılaşıp görüşmekden) men’ olunarak, tahte’l-hicâb sıyânet kılındılar (=örtü altında muhâfaza olundular). Zînetlerinden ma’dûd olan (=sayılan) libâslarını dahî, erkekden setre (=gizlemeye) me’mûr olarak, bürgü ve çarşaflar içinde bulundular. Ve yüzlerine nikâb (=yüz örtüsü, peçe, burka’, lesme) çeküb, yalnız gözlerini açık bulundurdular…

Kılıklar zamân ve mekâna göre mütebeddil olageldiyse (=değişdiyse) de, nivân-ı ehl-i İslâm’ın ziyy-i ihticâbları (=tesettür kıyâfetleri), bihamdihî Teâla zâil olmadı. Hattâ müslimîne raiyye olan (=tâbî olan) gayr-ı müslim nisvânı bile, bâzı mahallerde görülen bekâyânın delâleti vechile, mestûr ve muhtecib oldular. Biz İstanbul hrıstiyan kadınlarının dahi mestûriyyetleri zamanına yetişdik. Ancak tâife-i nisâca hâl-i tabiî olan meyl-i teberrüc (erkeğe ızhâr-ı mehâsin etmek), ricâlin müsâmahalarıyla, onları varta-i tebezzüle vardırır oldu: Sokaklarda peçeler kaldırılmakda, sâğrılar gerilmekde, kulaklarla berâber yüzler, bileklerle berâber eller, dirseklerle berâber kolların libâsı ve zeyl-i zîneti gösterilmektedir ki, bu ahvâlden, onların hesâbına  müteşerri’ (=dindar) erkekler istihyâ (=hayâ) eylemektedir…

Evlerin erzâkı gibi melbûsât (=elbiseler) ve müzeyyenâtını (=zînetlerini) dahî götürüp kendilerine beğendirmek sûretiyle hâriçden tedâriki, vezâif-i ricâlden (=erkeklerin vazîfelerinden) olarak, erkekler içün ehemm ve âsân (=kolay) iken, kadınların çarşıya çıkup ağyâr ile ülfet (=nâmahremlere karışmak); ve hiç olmaz ise bilâ zarûretin sohbet-i dâd ü sited (=alışveriş sohbeti) etmek hoş görülüyor… Erkeklerinin geceliklerini dahî kendilerine kadınların alup getirmeleri âr (=ayub) olsa da, ağır gelmiyor! Fesubhânallâhi’l-azîm…”

[Muhammed Zihni Efendi, Ni’met-i İslâm, Matbaa-i Sâniye 1324 İstanbul, Münâkehât ve Müfârekât bâbı, sh.39-41]

(İntişârı: 15.01.2012)

The post Kadınların İzzeti İffetindedir appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

KADINLARA MAHSUS “GÜZELLİK SALONLARINDA!” KADINLARIN GÖBEK-DİZKAPAĞI ARASI HARİÇ, VÜCUDLARININ DİĞER YERLERİNİ GÖSTEREBİLECEKLERİNE DÂİR PARTİ-PIRTICI TALU’DAN İŞKEMBE-İ KÜBRÂ FETVÂSI!?!?…

(1) 

Ahmed SEYYİDOĞLU

Televizyonlara zıplayarak kerâmeti kendinden menkul sahte şeyhler gibi “Hoca sıfatımla söylüyorum ki…” nâneleri yiyen; geçdiğimiz dem-bokratik seçimde kendi partisine rey vermenin farz olduğu rezâletini, Allâh Azze ve Cellenin iki âyetini okuyarak pazarlamaya çalışan; bu arada da bel’amı olduğu adamlardan “yarık sandık cihadı madalyaları!” almanın zevkine varan; “(…..) hocaefendi, her seçimde Erbakanın partisine rey vermişdir!” istismâr ve herzeleri savuran; zıpladığı ekranlardan kendi dembokratik partilerine rey verdirmek için nice mukaddesleri delilmiş gibi mıncıklayıb lastikleştirerek çirkef politika arenasına sürmekden çekinmeyen; “Bizim asıl gâyemiz barajı geçmek değil, Sırat’ı geçmek!.” Lâf u güzâfı ile kendi partilerine rey verilmedikçe “Sırâtın geçilemeyeceği” hükmünü îmâ eden nice îmân dışı herzeler yiyen; bel’âmı olduklarının, kendilerini “müctehid, müceddid, mehdi, peygamber misyonlu lider” i’lân etdirdiği aynı gazetede de işkembeden fetvâlar (!) düzen; bel’amı olduğu parti krallarının 40 senedir her bir seçim için: “Bu seçim müslümanın sayımı olacakdır! Bu seçim İstanbu’lun fethinden daha mühimdir! Bu seçim asırların en büyük hâdisesidir! Bu seçim Çanakkale harbinden daha mühimdir!!!…” gibi dem-bokratik acem palavraları, fâhiş mübâlağalar ve şarlatanlıklar karşısında gıkı bile çıkmayan; büyük velinin “demokrasinin D’sini bile ağıza almanın küfür olduğunu!” beyân hakîkatı karşısında hiçbir îmân öfkesi taşıyamayan; ve kendisinin (hoca) olduğuna kendisinden başka akl-ı selîm sâhibi bir müslümanı inandırmasına aslâ imkân ve ihtimâl bulunamayan Talu’nun ma’rifetleri bitecek gibi görünmüyor…

Kendi çıkardığı ve orada da “Bilmem ne “HOCA” ile Dini Meselelerimiz Bülteni” diyerek yine (hoca) olduğunu gözlere sokma marazına mübtelâ bu adamı, kendi satırları ile ele alıp teşrih masasına yatıracak ve tedâvîsini de Allâh Azze ve Celle’ye havâle edeceğiz…

Kendini “Hoca” zanneden, ama Cum müctehid ve âyetullalarından zerre kadar farkı olmadan müctehidlik makâmından ictihadlar (!) yumurtlayan bu adamın, hakikatda ise “teşehhîler” püskürtmesi cidden iğrenç bir manzara teşkîl etmektedir. Kendini (hoca) zanneden bu dumanlı (baca)ya sual soruluyor ki aynen şöyle:

“- Hanımların, sâdece bayanların çalışdığı güzellik salonlarına gitmeleri câiz midir? Ve bu çalışanlara gösterebilecekleri vücud sınırları nedir?.”

Cevab, Şerîat ve tarîkât îmân, âdâb ve erkânını  sıfırlayıb berhevâ edercesine ve noktasına kadar, buyrun:

“- Gidiş ve gelişde tesettüre son derece riâyet etmek şartıyla gidebilirler. Göbek ve diz kapağı arası hâriç vücûdun diğer yerlerini gösterebilirler. Kadın kadına da olsa göbekle diz kapağı arasını göstermesi kesinlikle haramdır.” (XXX) 

1)   Evvela bu hoca geçinen bacaya soralım:

“- Sen karını, kızını, teyzeni ve halanı, hulâsa 14 sınıf mahremini, o “güzellik salonları” denilen ve bilmemnehâne üniversitesinin ilk mektebi basamağındaki şeytan yuvalarına “GÖBEK VE DİZKAPAĞI ARASI HARİÇ VÜCÛDUNUN DİĞER YERLERİNİ GÖSTEREBİLECEKLERİNİ!” tembihleyerek, o güzelleştirme ameliyesinin işçileri önüne ve eline, “otur !” dedikleri zaman oturmaları ve “yat!” dedikleri zaman yatmaları ve istedikleri herşeyi yapmaları içün kaç kere teslim etdin?…

2)   İslâm milleti esâret içinde yaşar ve hapislerde çürür ve yahudi-haçlı namluları önünde kan revân içinde kalırken, o bilmemnehâne üniversitesinin ilkmektebi mesâbesindeki o yerlere, kaç avuç dolusu para dökdün???…

3)   O bilmemnehâne üniversitesinin ilkmektebi makâmındaki ve adı da “güzellik salonu” olan yerlere, o 14 sınıf mahremini ellerinden tutarak sakal ve cübbenle, hususi arabana atıb bizzat kendin mi getirib götürüyorsun?… İslâm Milletinin soykırıma marûz kaldığı şu cehennemî dünyâda…

4)   Bu gidiş gelişler kaç saatini alıyor ve arabanın masrafı ne kadar tutuyor?.. Milyarlarca fakir-fukara milletinin gözleri önünde…

5)   Yakdığın mazot veya benzin parası ile, o “güzellik salonu!” dediğin yere verdiğin avuç dolusu paralar, kimlerin, hangi (o) şey çocuklarının cebini ve bilmem neresini şişirmeye yarıyor?!..

6)   Kendin bizzat getirib-götürmüyorsan, onlara şöyle mi diyorsun:

“-Şurdan bir taksi çevirin, atlayın gidin-gelin ve benim güzellik salonu îmâlâtı dünya güzeli güzellerim olup çıkın!” (Ve fâsıka veya fâcire, kâfire veya müşrike olmaları ihtimâli fevkal’âde yüksek, onbinde 9999…) “salon karılarının!” tasarrufuna, vücûdunuzun üçde ikisini ve bir o kadar da teninizi, ruh-ı lâtîfinizle birlikde teslîm ederek ve oralarınızda dil, el ve gözle  gezinerek ve sizi lübb’ü’-l lüb hâline sokarak güzelleştirmelerine yani iştiha-yı şeheviyyeye hâzır bir hamur kıvâmına getirmelerine tam inkıyâd eyleyüb, dünyâ güzeli güzellerim ve canlarım olarak güzeller güzeli hâller iktisâbı ile, karşımda arz-ı endâm edin!”

Evet, taksiyle gönderirken böyle mi diyorsun?!..

7)    İslâm coğrafyası kan ağlarken, taksi parası olarak bütçenden kaç avuç YTL’yi, taksicinin cebini ve bilmem neyini şişirmeye aktarıyorsun???…

8)   Dönüşde, “güzellik salonu” denilen bilmemnehânelerin ilkmektebleri mesâbesindeki o yerlerin, kuyumcu dikkat, rikkat ve hassâsiyyetiyle “işlenmiş” mamülleri hâline getirilmiş olan o 14 mahreminizden hangileri ise, onları taksici bir şekilde keşfederek ve nefs ü iblisin boynuna geçirdiği kemende teslim olarak arabasını Belgrad ormanlarına doğru sürerse… Devâm edeyim mi baca?..

9)   Yoksa:

“- Kahraman Türk Polisi ne güne duruyor!? Onlara cep telefonu âlet edavâtımla, iç sızılarımın bütün nefret ve gazy kusan böğürtülerini, gâyetle  bülendâvâz ve fakat dembokratik ta’lim ve terbiyemi aslâ zedelemeden ve dembokratik yarık sandığın Sırat’dan geçiren lütuflarını derhâtır ederek öyle bir nidâ eder ve arz-ı ma’rûzatda bulunurum ki, aynen şöyle ünlerim: “Benim güzellik salonuna giden dünyâ güzeli  güzellerim eve dönmediler, ne olur çıldıracağım, onları bulun Allâh rızâsıyçün!.” mü dersin?… Devâmını da şöyle mi getirirsin:

“-Benim, bu Sırat’dan beleş geçirme buhurları ile tütsülü ve derin  dembokrasi nezâketiyle sarılı yalvar-yakar oluşum ve imdâd mesajlarım der’akab mahall-i mahsûsuna vâsıl olub, kahraman polisimiz de onları ya’nî o dünyâ güzeli güzellerimi kurtarıverir; olmazsa, o dünyâ güzeli güzellerimin ırz düşmanları ve katillerini hemen çok geçmeden birkaç saat içinde bulup, yüce adâlet-i uzmâ makâmımızın karşısına kıç üstü oturtur ve benim ıstırâb-ı elîmimden de bir eser-i vâhid kalmaz, hırsım da küçük bir baş ağrısının sülüsüne kadar inib geçiverir!” mi diyorsun, her tarafını duman basmış senin hoca, “pardon!” baca???..

10) Pek çok misalleri görüldüğü üzere, senin dünyâ güzeli güzellerinin başına, (Allâh Azze ve Celle göstermesin!) çok çok kötü işler gelir, sonra da Dâr-ı bekâya uçuruldukları netîcesiyle karşı karşıya kalırsan, o gaseyân etdiğin hezeyanlarının küfr u dalâletinde boğularak, hangi cıyak-vıyak ve tepinme manzaralarıyla gazetelere boy boy resimlerinle geçeceğini ve redya-medya ve kanalizasyon şeytanlarının diline, eline ve beline düşüb, hangi tür (hocalıkla) iştihâr edeceğini de hesâbetdin mi baca???…

11) O zaman, bel’âmı oldukların; ve “sıratdan geçmenin dembokratik” reçetelerini sunduğun o (bilmemne 5 tivi) kanalizasyonun, seni, “güzellik salonu şehidlerinin mağdûru bir baba!” veya “hoca!” veya “baca!” olmakdan kurtarabilecekler mi???

12) Farzedelim ki taksi ile göndermedin de:

 “-Hadi benim güllerim ve dünyâlar güzeli güzellerim! Şurdan minibüse atlayıp gidin o bilmem ne üniversitesinin ilk mektebi mesâbesindeki salona, besmeleyle ve sağ ayağınızla ve o nâmusumuzun mahfaza ve fânûsu cilbablarınızla içeri süzülüverin; ve aşk mahbûbelerine benzeyerek o şey salonundan sol ayaklarınız ve besmeleli dudaklarınızla sokağa çıkın, minibüs durağına kadar da o nâdîde endâmınızla yürüyün!” dedin…

O gariblerim de minibüs veya otobüs durağına geldiler, orada kaç dakîka veya saat  dikilecekler?.. Bunu ve benzeri bir takım halleri, o Sırat’dan bir oy pusulasına geçirme formülleri keşfeden müctehid (!) kellen mutlaka hesâb etmişdir!. Dünyâ güzeli güzellerin, “güzellik salonu!”nda tesviye ve tornadan geçdikden sonra, o bilmemnehâne üniversitesinin ilkmektebi mesâbesindeki mahalden çıkarak ve cilbabları içinde durakdaki it-kopuğun arasına da karışarak ve bu sefer de o hezelenin “sokak ve kaldırım salonuna!” savrulub dühûl eyledikden sonra; oradan da ayakda duracak yeri bile kalmamış minibüsün “sauna salonuna!” istifleme sevkleri yapılınca… Dîn-i Celîl-i İslâm’ın o asîl, o vakûr, o afîf tâife-i nisâ haysiyyet ve şerefini, onlara, o salonların hevâ-yı nesîmini (!) tâ ciğerlerine ve damarlarına kadar çekerek teneffüs etmiş “salon bülbülleri!” olarak mı, böyle mi  temsîl etdireceksin a dumanlı dembokrat baca?..

Oturacak yeri değil, ayakda tutunacak yeri bile zor kalmış o minibüsde, senin o dünyâlar güzeli güzelleri hâline inkılâb etdirilmiş güzellerinin peşine, “güzellik salonu!” denilen o ilkmektebden çıkdığını gören uçkuru düşük bir ipsiz takılırsa; veya insî şeyâtînden birileri, senin, dünyâlar güzeli güzellerine inkılâb etdirilmiş güzellerinin, o “güzellik” şey salonundan çıkdığını bir güzel keşfederse… Ve o sauna salonunda kıpır kıpırlarla yerlerinde rahat duramaz haller iktisâbıyla kıyâm etmeye  başlarsa… Tabii fetvâ ehliyyetini hâiz ve  diyelim ki âlî tevâzuunuza halel gelmemesi içün (mutlak) değil de (müctehid fi’l-mes’ele) bir zât-ı şerîf mes’uliyyet ve hassasiyyetiyle bütün bunları inceden inceye hesâb etmemiş olamayacağınız içün:

“Bunları, üstelik saçı, sakalı, cübbe ve şalvarıyla mutlaka hesâblamış ve fetvâsını da ona göre vermişdir!” mi demeliyiz!!?.. Yoksa, Kıyâmet alâmetlerinden olarak bir cumburlop müctehidinden (!) başka ne beklenir mi demeliyiz a dumanlı baca?!

 O zaman evden çıkarlarken şöyle mi tembihlemişdin:

 “-Benim güzellerim! Otobüs veya minibüsde yerinde rahat duramayan esfel-i süfehâ ve echel-i cühelâdan ayak takımına raslarsanız, sakın ola çıngar çıkarıp adınızı da dokuza çıkanlardan eylemeyin! Bilirsiniz ki adınız çıkarsa dokuza, inmez artık sekize!.. Sabredin!. Sabrın sonu selâmetdir, nassolsa Sırat’dan geçmeyi de hakketmişiz, gerisi fasofiso!!!..”

13) Fetevâ-yı işkembevîlerle arz yuvarlağının mıntıka-yı memnûalarında yuvarlanmaya ve eşelenmeye başladın mı, evvelâ o fetvâlarınla  kendin amel edeceksin ki, bültenini okuyan garibanlar “ilmiyle âmil hocamız!”deyib, sana daha bir  dört elle sarılsınlar ve aslâ yakanı ve paçanı bırakmasınlar!… Hatta her köşe başında Fetulla gibi bir “Hoşgörü derneği!” mümâsili “güzelgörü derneği!” açmalısın ki, o gurebâ takımı dahî senin de nice kerâmetlerini dile getirsin ve salya-sümük ağlaşsınlar ve desinler:

 “-Bizim hoca hârikadır, şâhânedir, bitânedir, hem uçar hem uçurur, fetvâsını evvelâ iğne yapar münâsib yerlerine ve kendine şööööyle bir batırır; veya batırmakdan kaçarsa, kerâmet-i uzmâsı muktezâsı, kaşınanlara ilâç olan bir erbâb-ı kalemin gözüne gözüne sürtünür ve  mutlaka ona, hem de hançer verib batnındaki kırkbayır ve şirdenine kadar saplatdırıb batırtdırır!” desinler…

 Ondan sonra da o garibanlar, çuvaldızlara ve hatta çatallı kazıklara, bak nasıl gönül rızâsıyla râzı olacaklar!!!.

 Ta’rifnâmesini bâlâda tafsil eylediğimiz üzre iğneyi evvelâ öz nefsinde  ve kendi mıntıka-yı memnûana kadar cümle âlât-ı uzviyyâtında bir dene, ondan sonra gariban millete batırdığın  çuvaldız sancılarını ve çatallı kazık feryâdlarını belki öşrüyle hesab edersin!.

Son seçim öncesi Böyyük HOCA Hazretleri, rey ve Sırat’dan geçirme aşkıyla nasıl ünlüyordu: 

“- Beni duyuyor musun sakallı Hüsnüüüüüüüüüüüüü!?.”

Şimdi biz sana söylüyoruz:

“- Beni duyuyor musun, sakalsız ağlâlli hoca ağzındaki sakallı Hüsnüüüüüüüü!.”

Oyuncak gibi oynayın bakalım Allâh Azze ve Celle’nin Şerîat-ı Ğarrâsıyla… Kemalistlerden sonra sıra sizde… Onlarınki az geldi!!!. Hükûmet-i cumhûriyye de Yardakoğlusuyla nasıl olsa arkanızda!. Fetulla dersen o dünden hazır!. Hapur-hupur yiyin!. Ama bir gün, bu harmanın da sonu gelir diye, kenara bir not düşmeyi aslâ ihmâl etmeyin…

 Fetvâ diye işkembeden sıkar ve garîban milletin cilbablı mahremlerine o “güzellik salonu!” denen bilmemne külliyelerinin bilmemne fakültelerini ardına kadar açar ve onları oralara doldurmaya kıyâm edersen, faturası daha bu dünyâda önüne geliverir baca!. Sakın cıyaklama, sâdece tevbe etmenin çârelerini ara!. Çünki bunun tevbesi de, hani öyle hiç sıradan ve kolay bir tevbe değildir… Müteakıb nüshalarımızda bunu da yazıb elinden tutar ve seni kurtarmaya çalışırız insaallâh…

Ancak “GÜZELLİK SALONU!” HİKÂYESİ BİRAZ DAHA DEVÂM EDEBİLİR… Çünki atdığın beş kelle cesâmetindeki taşı kuyunun dibinden çıkarmak içün, seni evvelâ kuyunun dibine indirib, nasıl yukarı çıkaracaksan öylece çıkartdırmak niyetindeyiz… Zirâ senin akıllanman ancak böyle mümkin… “El cezâu min cinsi’l-amel!” formülünün tatbiki gerek…

Senin, “güzellik salonunun” ne olduğunu anlayıncaya kadar imbikden geçmeden, damıtılmış su gibi berraklaşacağın yok!…

(İntişârı: 07.02.2010)

The post (1) Pırtıcı Talu’dan, Güzellik Salonu Donlu Fetvâsı! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.