BAYRAM

Zıyâiyye BEKÇİSİ

Bayram, buna yüzü olanların, onu bir lütuf ve mükâfât olarak ele alması gereken mefhûm…

Bugün ki hâliyle ise, hamd ve şükre vesîle olan değil, fısk u fücûra vesile kılınan; ve ma’nâ ve ehemmiyeti saptırılarak, bir takım ucûbe ideoloji ve devlet felsefelerinin, kendi rengini vurduğu; “şenlikle (!) esenlik” arası ve gâvur diliyle ifâde etmek icâbederse, sâdece, aslından çıkarılarak tevhidin değil, ŞİRKİN bir lâzımesi hâline boyun eğdirilmiş  bir “ritüel…”

Kurban Bayramı da, Ramazan Bayramı gibi mücerred Allâh ve Rasûlü Aleyhisselam’ın Dîn ve Şerîatına âid sâdece iki bayramdır. Müslüman içün, Kitâb ve Sünnet’den kaynaklanmıyan bayram, hangi milletden ve hangi kavimden gelirse gelsin, o, rahmânî ve rabbânî değildir ve müslüman nazarında hiçbir ma’nâ da ifâde edemez…

Fakat tersliğe ve soytarılığa bakın ki, hem müslüman olmayıb, binbir türlü ideoloji, doktrin, sistem ve felsefeye nisbet iddiası taşıyan; hem de, sevmediği ve nice esaslarını beğenmediği Mutlak Hakîkât İslâmiyyet’e âid bayramlarda, yollara dökülen; kan ve ter içindeki milyonlarca kuru ve yaş, dehhâmeleşmiş  kalabalıklar… Topunun da ortak paydası, hepsinin kendi bünyesi içinde, kendi inançlarına göre eğlenmesi; kendini uyuşturması, kendini, kendi hevâ ve hevesinin kucağına atarak, Şerîat’ın bayramını, bütün bunlara çılgınca vesîle kılma fırsatçılığı… Kendi kafatasları içindeki şeytanlıkları, (bayram) fırsatı içinde hayata geçirme şehveti!..

Dâr-ı harbe, “Dâr-ı harbden bin beter dâr-ı ridde/dâr-ı azab!” dedirten; hakîkatın, pazarlıksız mü’minde tecellî eden ıstırab noktası ve onu beşeriyetden ayıran en fârık ana şahsiyet mihrâkı… Beşerî bütün tasnifleri (şirk) sayıcı bir îmân cevherinin, rahmânî sistemin en küçük cüz’ünü bile fedâ etdirmeyici “Mu’cibe-i külliye” temeline sürükleyen, mecbûri ve yegâne hareket istikâmeti…

Şerîat’ın bayramı, hudud, husûsiyyet ve şartlarını, gene Şerîat’ın ta’yîn etdiği bayramdır; ve bu, doğrudan doğruya, cihâd, tesettür, teaddüd ve bunlar gibi onbinlercesinin vahye âidiyyetine eş bir keyfiyetle, mücerred, Mukaddes ve Muazzez Şerîat’ımıza âidiyyet belirtir…

Yevmîliği noktasından alâkaya değer olarak, içinde bulunduğumuz Kurban Bayramını ele alırsak, bu, yüzde yüz mahiyyet ve ma’nâsıyla ve topyekûn varlık şartlarıyla islâmîdir. Zamanla mukayyed şartları i’tibâriyle de, (Zilhiccenin 10. Gününe)  kenetlenmiş…

HÜKÛMETİ olmayan bugünün İslâm’ında, bu şartlar dahî, diğer din esaslarının şartları gibi güme gitmiş; ve bir hercümerc içinde kalan “müslüman” yaftalı ve şaşkınlık âbidesi insan, bulanık suda balık avlamak istiyen politikacı dünyâsının kullandığı, irâde yoksulu bir dolgu maddesi hâline getirilmişdir…

60 memleketin 52’si, Saudi kuyruğunda bayramın (!) zamanına âdeten ve insiyakî olarak bağlanmış olacak! Çünki, “hilâlin rü’yeti” farzı içün, kellelerini gökyüzüne kaldıramıyacak kadar meflûc ve pörsütülmüşlerdir! 13 memleket ise, Saudi Vehhâbîsinin aksine, (Çarşamba) günü bayram yapacak!. Bunlar da, gûyâ (hilâli göremeyib), Zilka’deyi 30’a tamamlama peşindeki bakar kör;  ve yılın her ayını, “benim takvimim” diyebileceği bir disiplinin içine çakmakdan alabildiğine  uzak, (dâr-ı İslâm) hududları dışına fırlamış mıntıkalar!

Biz de (Hilâlimizi) göremedik!

Bir kere ABD takvimi ve onun kuyruğundaki Saudiler, bizim içün, T.C. DİB’inin de ilânları gibi, nezdimizde keenlemyekündür… Çarşamba günü, kan akıtıb bayram namazı kılmak, ihtiyâta ihtiyât, akıl ve îmâna en muvâfık olan… Millet-i Beyzâ (!) küfür, şirk ve nifâkın kuyruğuna takılmadan yaşamaya; ve hatta, onlara muhâlefetin, varlığa açılan fazîletini de, âcilen bellemek ve tatbik etmek mevkiine mahkûm bilinmeli…

Salı günü, bayram (10 Zilhicce) değilse, kesilen hayvanlar kurban değil; Tabib-i Hâzik-i Müslim-i Âdil Muhammed Reşâd  Malâtî Beyin ifâdesiyle enfes ve çok tâze, bayrâmiyelik bir “kebab!”

DİB Başı Görmez Bey’in, “Hilâl’i görmek içün Güney Afrika’nın Capetown şehrine adam ve madam göndermek gibi plânı” ise,  akıl taşıyanların zorlanacağı bir noktadır; ve aklı zora koşmanın bu derecelere varması, AKP iktidârının, dünyânın hangi adam ve madamlarının elinde olduğunu göstermesi bakımından, cidden câlib-i dikkat bir nokta olsa gerekdir!

Bayramın, sâdece, kurbanı, namazı ve teşrik tekbirleri bizi alâkadâr ediyor; neş’elendirme, sevindirme, kaynaştırma ve rahatlatma tarafı, bize o kadar uzak ki…

Esâret altında ve mürtedler yumruğu içinde bir Müslüman Coğrafyası…

23 vakit teşrik tekbirlerinin, kurban kesme (vâcibinden) daha kuvvetli bir vâcib oluşu da nazara alınmalı; ve bayramın sâdece Hakk’ın rızâsına mutâbık (tâğûtların şeytanlıklarına zıd) tarafına, ne kadarsa o kadarla dikkat edilmelidir… Bugün elimizde kalan, sâdece bu!

Kurbanı, sâhibi kesmeli… Ni’met-i İslâm sâhibi Büyük Fakîh Merhûm Muhammed Zihni Efendi Hazretleri, “kendi kurbanını kesemiyen müslüman mı olur!” diyerek, hepimizin kulağını çekiyor ki, buna (kulak) tıkamak da olamaz!. Kelime-i Tevhîdi, kalbiyle, nefy, isbât ve teslîm; ve topyekûn muhtevâsıyla tasdîk ve tahsîn etmiyen adam ve madamlara da kurban kestirilemez… Hele, dembokrasi, şefokrasi, DİBOKRASİ, diyalograsi ve bilmem ne şirkine kapılmış, Son Peygamber Aleyhisselâm Efendimiz Hazretlerine îmânı hafife alıb küffâr eteği öpen hâinlere, asla bıçak verilemez!. Kurbanı “Bismillâhi Allâhu Ekber!” demeden kesmeyi meşrû’ sayan echel veya zındık kesicilere, kurbanın gâitası bile çok görülmelidir!

İhtiyâten, tekbirlere pazartesi sabah namazını müteâkıb başlanılmalı, cumartesiye kadar (ikindi dâhil) devam edilmelidir deriz…

Bayram namazını ilk gün kılmak şart değildir; ve bunu, Kelime-i Tevhîdi, nefy, isbât ve teslîm; ve topyekûn muhtevâsıyla tasdîk ve tahsîn edib söylemiyen; ve Şeriat’a herhangi beşerî bir felsefeyi ortak koşan imam kılıklı herifler de  kim olursa olsun, onların arkasında kılmak da aslâ câiz olamaz…

Şerîat’ın emretdiği ve muhtevâsına gâvur parmağı bulaşmamış nice bayramlara…

(İntişârı: 13.10.2013)tt.

The post Bayram<h6 style="text-align: left;"><span style="color: #c00000;"><strong>Zıyâiyye BEKÇİSİ</strong></span></h6> appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

İslâmiyet, Allâh Azze ve Celle’nin irâdesine istinâd eden bir hüküm ve haberler bütünü… Tecezzî kabûl etmeyen O’na, Mûsâ Aleyhisselâm’dan sonra bir de beşerî irâde karıştırılmış ve bâtılla “telbis” edilmişdir. Artık bu haldeki bir dîne Müslümanlık değil, “Yehûdiyyet!” denilmiş, böylece, hakk değil bâtıl bir dîn îcâd edilmişdir…

İslâmiyyet’e Îsâ Aleyhisselâm’dan sonra da beşerî irâde karıştırılmış ve bâtılla “telbis” edilmişdir. Artık bu haldeki bir İslâmiyyet’e Müslümanlık değil, “Nasrâniyyet!” veya “Hristiyanlık!” denilmişdir. Bu da, “hakk” değil, bâtıl bir dînin îcâdı demekdir…

Aynı şekilde Son ve Peygamberler Peygamberi Aleyhisselâm’dan sonra da, İslâmiyyet’e (Müslümanlık’a) beşerî irâdeler karıştırılmış, bu mutlak hakîkat olan dîn, bir takım bâtıllarla “telbis!” edilerek ortaya küfr ü dalâletden ibâret religionlar ve mezhebler çıkmışdır.

Ancak bütün bunlara rağmen, Müslümanlık, Son Peygamber Fahr-i Kâinât Hazretlerinin ve nice müceddidin tecdîdi üzere, yoluna devam etmektedir. Allâh Azze’nin dini, ne kadar küfür, şirk ve dalâlet hurâfeleri içinde de kalsa, onlarla mücâdele ederek Kıyâmet kopuncaya ve meselâ 7,2’lik değil de, 10.000,2’lik zelzele ile bütün yeryüzü ve kâinât hallaç pamuğu gibi  atılıp ölü ve diri binlerce başkan, kıçkan, fir’avn, nemrut, imparator, komprador, or ve mor generaller, kurtaran ve kurtlanan binlerce şef, führer, kral, bilmem ne.. aklınıza ne gelirse, topu da mezarda iseler mezarlarından, değil iseler azgınlık ve kudurganlıkları içinden fırlatılıp paramparça ve darmadağın olacakları zamana kadar,  ilk gündeki ana esasları ile yaşayacak ve yaşatılacak…

Vâzı’-ı Kânûn böyle istiyor, öyle de olacak…

Topyekûn şeytan dölleri istemeseler de…

Müslümanlık kânun vâzı’ı olarak mücerred Allâh Azze’yi tanır, onun dışındaki beşeri kânunların, doktrin ve ideolojilerin  tamâmına, “tâğûtî pislikler!” gözüyle bakar. Onların Allâh’a şirk koşmakda olduklarını bilir ve bu temel i’tikâdı, her esâsının önünde ve üstünde tutar… Bu, “kelime-i tevhîd’in” birinci basamağı olan “lâ ilâhe” nefyinin de vazgeçilmez ana temeli…

Müslümanlık, çocuk oyuncağı değildir…

Ancak O’nu, “layık, dembokratik ve kamalizma” teslisi veya beşerî sistemi, önünde en büyük yol engeli gördüğü içün, jakoben ilkeleri ve devlet zoru ve cebri ile bâtıllara bulayıb “telbis” ederek yok etmeye çalışmışdır. Ayrıca “Yehûdiyyet ve Nasrâniyyet’e” benzeterek, bâtıl bir din îcâd etmişdir… Adı İslâm da olsa, HAKK olan İslâmiyet’e nisbetle bâtıl… Uydurma ve esâtir ve hurâfelerle dolu resmî bir religion!

Kamalizma itikadındaki Prof Dr. Mümtaz Soysal, televizyonda bütün dünyâya resmen ve alenen bunu noktasına kadar şöyle ilan etdi:

“- Diyânet İşleri Başkanlığı, DÎNİN, cumhûriyet ilkelerine uygun olmasını sağlayan bir kurumdur!”

Artık yüzde yüz bilinmelidir ki, birçok memleketde olduğu gibi bilhassa Anadolu coğrafyasında da adı İslâmiyyet olan 2 din vardır. Birisi resmî olandır, takvim ve (hesab-rasat hurâfeleri) ile millete oruç tutturur, hayvan kestirir ve kebab yedirir, hacca diye gönderip, çöl farelerinin kuyruğunda döndürür durur!

İkincisi Allah ve Rasûlü’nden gelen İslâmiyet’dir ki, bu, edille-i şer’iyye ile ortaya konulan ve 15 asırdır yaşanan müslümanlıkdır. Burada oruca ve bayrama, kurban ve hacca, bütün ahkâm-ı şer’ıyyeye, Kitab, Sünnet ve icmâ’ın mutlak emri ile ve yine i’câbedenlerine “Ramazan, şevval ve Zilhicce hilâlleri” ile başlanır… Veya bunlar esas alınarak edâ edilirler ki, bunda şek ve şübhe edilemez ve bunun dışında bu ibâdetler edâ olunamaz!

Güneş gurub edib akşam vakti girmeden bir dakika evvel nasıl “canım ne farkeder bir dakika kalmış mühim değil hadi iftar edelim orucumuzu açalım!” denemiyorsa; “öğle vakti girmeden ne farkeder salât-ı zuhru yarım saat evvel kılalım!” denemiyorsa, 9 Zilhicce olmadan Arafat’a çıkamazsın, 10 Zilhicce olmadan da ne bayram namazı kılabilir ne de kurban kesebilirsin!

Zaman, (kayd ü şart) olarak şâri’-i hakîm tarafından önümüze konulmuşsa, burada “o zaman” girmeden o ibâdet veya muâmelât edâ edilemez. Bunları kullarından isteyen, “böyle olursa rızâma uygundur, yoksa müfsid veya bâtıldır!” demişse, artık kul kellesi orada mutlak olarak susmak ve “alâ re’si ve’l-ayn” demek mükellefiyyetindedir…

Cenâb-ı Vâcibü’l-Vücûd Azze ve Celle “Haccı ve kurbanı şu şartlarla şu zamanda istiyorum!” dedikden sonra, kul ve iki ayaklı mahluklar:

“- Hayır, biz, rasat ve hesabda ilerledik, 15 asır evvel bu rasat ve hesab işleri yokdu, biz çok ve ileri akıl sahibleriyiz, senin dediğin zamanda ve usûlle yapamayız, biz, bizim istediğimiz gibi, senin irâdenle değil, bizim irâdemizle sana ibâdet ederiz!”

Demiş olurlar ki, bunun adına akıl tutulması bir müşriklik, akıl kudurması, zır veya zırzır veyahud da hınzır delilik denir!

“Kur’an’dan kaçmak” da denir. Cenâb-ı Hakk Kur’an’dan kaçanları “kasvereden (aslandan) kaçan yaban eşşekleri!” olarak tavsif buyuruyor… Yaban eşşekleri… Yakışmak bu kadar olur!

Büyük Müfessir Merhûm Elmalılı Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin ifâdesiyle:

“ALLÂH İLE MUÂRAZA!”

Denir…

Elmalılı Merhûm’dan okuyalım:

“- …..Hadîs-i Şerifdeki “lâ nahsebu” cümlesini, ekalliyetin “nahsebu” da’vâsına muârız görmemek garibdir. Cenâb-ı Peygamber “biz bu babda hesab yapmayız” buyururken, buna karşı “biz hesab yaparız” demekden DAHA BÜYÜK MUÂRAZA” (karşı gelmek) mi olur? Sonra Şerîat eyyâm-ı şehri (ayın günlerini) tam 29 veya tam 30 gün i’tibâr edib, şehrin (ayın) mi’yârını gâyet basit ve kesirsiz bir sûretde tesbit etmek isterken, buna karşı küsûrâtdan aslâ vâreste olmayan şehri (ayı) tam 29 veya tam 30 gösteremeyen hesâbâtı mi’yâr ittihaz edinmeye çalışmak, şer’ ile (Şeriatla) mütearrız (Şeriatın hududuna tecavüz etmek, saldırmak) değil de nedir? …hesâbın mi’yâr olabileceğine dâir velev îmâ olsun isbâtî sûretde bir nas irâe edilmiyor.”

Büyük Fakih Merhûm Muhammed zihni Efendi Hazretleri de, muhalled eseri “Ni’met-i İslâm’da” buyuruyor:

“- Kadın-ı muhaddere (tesettürlü ve nâmuslu Müslüman kadını) dahî olsa ve memlûke olduğuna göre (câriye olsa) velîsinin izni dahî bulunmasa, bu babda (rü’yet-i hilâli) ihbâr içün taayyün etdikde (meydana çıkması icab edince) çıkub ihbâr etmek lâzım gelir, çünki furûz-ı ayndandır (üzerine kat’iyyen farz-ı ayn olmuşdur.)”

Hanefiyyede rü’yet-i hilâlin farz-ı kifâye olduğu bütün hukuk kitablarımızda beyân edildiği gibi Nimet-i İslâm’da da sarâhaten beyân buyurulmaktadır.

Bayram sabahı kürsülerden kafa şişiren adamların hiçbirisi de bu noktayı dillerine alamadı. “Rü’yet-i Hilâl” içün taharride bulunmayan milyarlarca “müslüman!” bayramlarına “harama batarak” girdiler. İstisnâlar kâideyi bozmaz. Hele 10 Zilhicce’den evvel kurban kesenler, vakit girmeden namaz kılan ve oruç açanlar gibi ne halt etdilerse, onu da onlar düşünsün!

(Cevab bulmakda müşkilâta düşenler, Sitemizde Malatyalı Dr. Muhammed Reşat ve Davud Emiroğlu Beylerin makâlelerine intikâl ederlerse mes’eleyi daha kolay çözeceklerdir kanaatindeyiz.)

Allâh ve Rasûlü’nün istediği ve râzı olduğu İslâmiyyet’i “bölücülük” yaparak ekseninden kaydıran ve onu yehûd ve nasâra ruhbanları gibi “hakk-ı sarîhi ketmederek” resmî ve beşerî bir sapıklığa döndürenlere, Allâh’ın, Rasûlü’nün, meleklerin ve bütün insanların ve la’net etmek şânından olanların lâ’neti olacağı, gene Kelâm-ı Kadîm âyetleri ile sâbit bir hakikatdır…

Geçmiş yıllarda Suudî sapıklarının Amerikan takvimleri ile ilan etdikleri bayramları “rü’yet etmiş gibi gösterdikleri” de bir vâkıadır. Üstelik T.C.’den oraya hacca (!) giderek, Ankara’dan bir gün evvel orada bayram yapan sarıklı cübbeli Denâet Başkanı hayâsızlara bile rastlanmışdır…

T.C.’de Deniz kuvvetlerinin kullandığı Amerikan takvimi ileKandillinin takvimi arasında hilâli gösteren hesablar arasında 24 saat fark olduğu da bir vakıadır; ve biz buna 1968’den beri parmak basıyoruz… Ancak duyurmak mı, ne mümkin… Çünki Cenâb-ı Hakk Azze ve Celle  o sağır ve dilsiz sürüler içün Kelâm-ı Kadîm’inde (Enfâl 22’de) şöyle buyuruyor:

“- …Allâh katında, yeryüzünde debelenen hayvanların en kötüsü (gerçeği) anlamayan sağırlar ve dilsizlerdir.” (Ahmed Davudoğlu, Kur’an Meâli, Çelik Yayınevi, 1981, sh, 180)

Merhûm Elmalılı’dan da bu 20-21 ve 22. Âyetlerin tefsîrine bakalım:

“- Ve işitib durduğunuz halde ondan, O Allah’ın Rasûlü’nden çevrilmeyin. Ve öyleleri gibi olmayın ki, işitdik dediler de hâlâ işitmezler. Dilleri ile işitdik diye iddia ederler, fakat hakkıyla dinlemez, anlamazlar, anlasalar bile tutub icra etmezler, sanki hiç işitmemiş gibi olurlar. Siz bunlar gibi olmayın, zira bütün dabbelerin yeryüzünde debelenen kâffe-i hayvânâtın ındallâh en şerri, en kötüsü o sağırlar ve dilsizlerdir. O kulağı varken hakkı duymayan, dili olub da hakkı söylemeyen sağır ve dilsizlerdir ki akıllanmazlar: Hakkı taakkul etmezler. Kulak yok, dil yok, akıl yok.. bu hâl en aşşağılık hayvânât-ı süfliyenin hâlidir. Var, fakat hakka gelince yok! Bu da hayvânât-ı süfliyeden daha aşşağı ve aynı şerrolan hayvânâtın hâlidir ki, bunlar insan sûretinde bulunan devâbb-ı şirrîredir. Yılanlara bile bir şey duyurmak mümkin olur da bunlara olmaz……..kulağı var hakkı duymaz, duymak iztemez, dili var hakk söylemez, söylemek istemez, aklı var hakkı teakkul etmez, etmek (akletmek) istemez, böyle sağır, böyle dilsiz, böyle akılsızlar yok mu, bunlar, hayvanların hayvanı, fenâların fenâsı ve nefsülemirde (hakîkatde) gerek kendilerine ve gerek diğerlerine karşı şerlerin şerridirler….” (İlk tab’ı, Cild:4, sh: 2383-84)

Merhûm Elmalılı onların dîn ve DİYANETLERİ hakkında da aynen şöyle ve hakkı pek cesur yazar:

“- ….Hâlık ve mahlûk her şeyin hakkını vermek ve ona göre muamele etmek ma’nâsına hakk bir din ve DİYANETLERİ hakkıyla bir DİYANET ve İSLÂM değildir. Hatta kısmen hakk da olsa muhtas olan hâlis bir hakk DİNİ ve DİYANETİ değildir. Hâlis muhlis bir hakk dini olan İslâm Dini ile tedeyyün etmez, şer’-i hakk ile ameli kabul eylemezler. Binâenaleyh dinleri bâtıldan, haksızlıkdan sâlim olmadığı gibi, dindarlıkları, dinlerine itaatleri de hakkıyla bir DİYANET ve itaat değil, din namına bir çok haksızlık, zulüm ve tecavüz yapmaya sâik bir guluvv ve teassub veya hakk ve hukuk ile oynayan DİNSİZLİĞE müsâvî bir AHLAKSIZLIKDIR.” (A.g.e. c: 4, s:2504-2505)

Koskoca Müfessir Merhum da onları böyle yerin dibine geçirirse, bu ahlaksızlara artık ne denebilir?

Mutlak Hakîkat ve Allâh’ın Dîni İslâmiyyet’i çocuk oyuncağı yapanların ve hakkı ketmedenlerin topuna da lâ’net…

(İntişârı: 06.11.2011)

The post “Allâh Azze İle Muârazanın” Da Adı: Bayram!<h6 style="text-align: left;"><span style="color: #c00000;"><strong>Ahmed SELÂMÎ</strong></span></h6> appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

The post Ru’yet-i Hilâl appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

19- (…) Bize Ubeydullah b. Muâz rivayet etti. (Dedi ki) : Bize ba­bam rivayet etti. (Dedi ki); Bize Şu’be, Muhammed b. Ziyâd’dan naklen rivâyet etti. Demiş ki: Ben, Ebû Hureyre (Radiyallahû anh)’ı şunu söylerken işittim:

Rasûlüllah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) :

“-Ay’ı görmek şartıyla oruç tutun ve onu görmek şartıyla bayram ya­pın. Eğer ay’ı görmenize havanın bulutlanması mâni’ oluyorsa otuz günü sayın.»

buyurdular.

Îzâhı:

Bir mâniden dolayı görülmeyen ay’ın sübûtuna ya günlerin sayısını tamamlamak yâhut o günün Ramazan’dan olduğuna ictihâd suretiyle ittifak olunursa oruç tutmak vâcib olur…»

Bâzıları:  «Resûlüllah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in  takdirden  mura­dı: İçinde bu olduğunuz ay’ın günlerini otuz olarak tamamlayın mânâsı­na gelir. Zira asıl olan, ay’ın devamıdır.» demişlerdir. Cumhur bu, tevcihi kabul etmiştir.

Babımız rivayetleri oruca başlamanın ve bitirmenin hilâli görmeye mutaailik olduğuna yâni Ramazan’in başında da, sonunda da gök­teki hilâli görmekle amel etmenin vâcib olduğuna delildirler. Ulemâ Resûlüllah (Sallallahü Aleyhi ve Sellem)’in :

«-Biz ummî bir ümmetiz; yazıyı ve hesabı bilmeyiz.»  ifâdesi   üzerin­de dahî muhtelif tefsirlerde bulunmuşlardır.

Tiybî’ye göre «Biz» tâbiri bütün arap milletinden kinayedir. Bâ­zıları: «Resûlüllah (Sallallahü Aleyhi ve Sellem) bununla yalnız kendini kasdetmiştir.» derler.

Ümmet; Cemâat demektir. Ahfeş’in tarifine göre bu kelime lâf­zın, müfret, ma’nen cemi’dir. Dîn ve tarikat mânâlarına da gelir.

Übnü’l-sîr: «Ümmet: bir dînde tek kalan adamdır.» diye tarif etmiştir.

Ümmî :   Anneye mensup, demektir.

Bâzıları bundan arap mîlletinin kastedildiğini, çünkü onların yazı bilmediklerini söylemişlerdir.

Bir takımları: Bu cümleden: «Biz, annelerimizin doğurduğu gibi ka­lacağız» mânâsını çıkarmış; Dâvûdî: «Geçen ümmetlerden hiç bir şey almamış yalnız kendilerine gönderilen vahyi kabul etmiş.» mânâsına gel­diğini söylemiştir.

«Yazı ve hesap bilmeyiz.» cümlesi ümmî olduklarının beyânıdır. Rivayete nazaran arapların ümmî bir millet olması, onlarca yazı pek nâdir bulunan kıymetli bir şey olduğundandır. Maamâfih az da olsa iç­lerinde, okur yazar ve hesap yapanlar vardı.

Buradaki hesaptan murâd: Yıldızların hareketini hesâb etmektir. Araplar bu hususta pek az şeyler biliyorlardı. Onun için de Resû­lüllah (Sallallahü Aleyhi ve Sellem) ümmetinden güçlüğü kaldırmak için hükmü gözle görmeye talik etmiştir.

«Hava bulutlanırsa gün sayısını otuz olarak tamamlayın.»

buyurma­sı: Hükmün asla hesaba taallûk etmediğini gösterir. Çünkü hesaba taal­lûk etse:

«Hava   bulutlu   olursa   ne   yapmak   lâzım geldiğini   hesap   bilenlere sorun…» 

Derdi.

İbni Battal ve başkalarının beyânına göre bu cümleden murâd:

«Biz öyle bir milletiz ki: Orucumuzun ve sâir ibâdetlerimizin vakit­lerin tarif için bize hesap ve yazı bilmeyi gerektiren şeyle teklif edilmemistir. Bizim ibâdetlerimiz açık bir takım alâmetlere raptedilmiştir. On­ları bilme hususunda hesap âlimleri ile başkaları müsavidir.»

demektir. Sonra Resûlüllah (Sallallahü Aleyhi ve Sellem) elleriyle işaret ederek bu mânâyı tamamlamış, iki elinin parmaklarıyla herkesin anlıyacağı bir şekilde ay’ın bazen otuz, bazen de yirmidokuz güç çektiğini göstermiştir. Şu hâlde bir kimse tâyin etmeksizin bir ay oruç adasa yirmidokuz gün tutmakla iktifa edebilir. Çünkü bir ay: en az yirmidokuz gün çeker. Nitekim namaz kılmayı nezreden bir kimseye iki rek’at namaz kâfi gelir. Zîrâ namaz ismi en azından bu miktara verilir.                                   .

İmam Mâlik, bir ay oruç nezir eden kimsenin gün hesabıyla tuttuğu takdirde mutlaka otuzu doldurması îcâb ettiğine kaail olmuştur.

Bu hadîste «İşaretle hüküm sabit olur.» diyenlere delil vardır. Hilâl’i bir beldede yaşayan bütün insanların görmesi şart değildir. Ramazan hilâlini iki âdil hattâ esah kavle göre bir âdil kimsenin görmesi bütün müslümanlar için kâfidir. Bayram hilâli için mutlaka iki âdil kimsenin şahadeti lâzımdır. Bu hususta bütün ulemâ müttefiktir. Yal­nız Ebû Sevr Bayramın da âdil bir şahidin şahâdetiyle sabit ola­cağını söylemiştir.

[Sahîh-i Müslim Tercemesi ve Şerhi, Ahmed Dâvudoğlu, cild 6, sh. 20 Kitâbu’s-Sıyâm, Hadîs no: (1081) / 19]

The post Ay’ı Görmek Şartıyla Oruç Tutun ve Bayram Yapın appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed ZIYÂ

.

“EGEMENLİK = HÂKİMİYYET PADİŞAHDA” İFTİRÂSI…

Bu sene 23/Nîsân/2020, Perşembe gününe tevâfuk etmişdir. Aynı zamanda bu gün, hilâli rü’yet etmeden Ramazan orucuna başlayanların takvimlerine göre, Ramazan’dan bir gün öncesidir. Ya’ni bu günün gündüzünde 23 Nisân şenliğini putperestliğe çeviren bir hânede, güneşin batmasıyla Ramazan gecesine girilmiş olunacakdır. Ramazân’ın ilk günü cumâ gününe tesâdüf etdiğinden, ayrıca cuma gecesine de girileceği bir vâkıadır… Bugünün 23 Nisan’larını İslâm muârızlığı ve ataizmaya çevirenlerin şu hâli, 1920’lerle o kadar tezat teşkîl ediyor ki, bu, bir nevi “Zulmet ile Nûr’un” bir ülkenin üzerinde bu şekilde bulunması hâlidir ve pek nâdir görülür!.

23 Nîsân’ı bu sene bu kadar ehemmiyetli kılan sebeb ise, tam 100 sene evvel bu günün “23 Nîsân 1920” olarak târih sahifelerine yazıldığı gün olmasıdır. 1920’de bu gün ne olmuşdur? Wikipedia internet ansiklopedisinin beyânına göre:

“- 23 Nisan’ın Türkiye‘de ulusal bayram olarak kabul edilmesinin nedeni, 1920’de o gün Türkiye Büyük Millet Meclisi‘nin açılmış olmasıdır. Hakimiyet-i Milliye Bayramı (önceleri 1 Kasım, sonra 23 Nisan), saltanatın kaldırılışının ve Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunu gerçekleştiren TBMM’nin açılışının egemenliği padişahtan alıp halka vermesini kutlamak amacını taşırken…” [1]

Bir kere bu ifâdeler tamâmen yanlış olub, târîhî hakîkatları çarptırmıya mâtufdur. Osmanlı târihi boyunca egemenlik denilen hâkimiyyet, hiçbir zaman padişahlarda olmamışdır. Bu, Osmanlı Müslüman Türk idâre sistemi ve DEVLET BAŞKANI olan padişahlarımızı itibarsızlaştırmak üzere ortaya atılan 111 yıllık bir (Mason-ittihadçı, halkçı-kamalist ve çarpık cumhûriyetçi) iftirâsıdır…

Hâkimiyyet, eğer müfteri ve Osmanlı-Selçuklu düşmanı mütegallibe ve devşirmelerin dediği gibi Padişahlarımız ve  Sultanlarımızda (Devlet Başlarımızda) olsaydı, bu iki devlet 1000 yıldan fazla yaşayamaz ve dünyaya mürşidlik yapamaz, üç-beş eşkıyâ önünde dize gelirdi…

YAVUZ CENNETMEKÂN: “BENİM MÜLKİYET VE HÂKİMİYYET (egemelik) HAKKIM VARSA, ALLÂH’IN MÜLKÜNDE ONUN ORTAĞI OLMAM LÂZIM GELİR!”

Müslüman Türk milletinin Sultanları ve Padişahları, Hâkimiyyet peşinde değil (Hâdimiyyet) peşinde olmuşlardır ki, İnsanlık Târîhinin, Peygamberler ve onların ashâbı hâric, en büyük 9-10 hakîkî LİDERİNDEN biri olan Cennetmekân Firdevs-i Âşiyân Gâzî Yavuz Sultân Selîm Hân Aleyhirrahmeti Ve’l-Gufrân Hazretleri, HÂKİMİYYETİN (uydurukçası egemenliğin) kimde olduğunu, bir manzûmesi ile Kâinâtın kör ve sağır suratına yapıştırmış ve hakîkatı, “Millet Hâkimiyyeti” diyerek kendi despotluk ve diktatörlüklerini bu maske ile yürüten cihân sahtekârlarının bir eksiksiz tâmâmına, Şeyhülislâm Merhûm Mustafa Sabri Efendi Hazretlerinin kalemiyle aşağıdaki şekilde FERMÂN BUYURMUŞDUR:

“Milliyyetleri İslâmiyyet’le kaynaşan ve belki milliyetlerini İslâmiyyet içinde eriterek medeniyet ve insaniyete münâfî (aykırı) şevâibden âzâde (kusur ve ayıblardan uzak) ve mühezzeb (doğru ve düzgün) bir milliyet numûnesi gösteren Türklerden murâdım; altı yedi asırlık ömür sürmüş, cihangirlik pâyesine ayak basmış; ve şark medeniyetinin son mümessili olarak her türlü azîmet ve semâhatiyle dünyâya “efendi”lik dersi vermiş olan [şimdi yeni Türkiye’de efendilik sıfatı mülgâdır] Osmanlı Türkleridir. Pâdişâhları (hâdimu’l-harameyni’ş-şerîfeyn) yani iki İslâmiyyet harîminin (Mekke ve Medîne’nin) hizmetkârı olan bu Türklerle, Selçuklu Türkleri, ikisi de dinsiz türklüğü kabûl etmezler, öyle dinden mücerred milliyetin yüzüne tükürmezler.”

“Eski Türk mümessili olan Osmanlı Devleti târîhini çekemediklerinden, ellerinden gelse üzerine hatt-ı butlân çekmek isteyen yeni türklerin bile, geçen makâlemde nakl ettiğim şehâdet ve i’tirâfıyla târih-i umûmînin azîmetlerinden ma’dûd bulunan o büyük Devletin ne kadar dindar olduğuna ve dindarlığı sâyesinde azîmet-i müslimesini mükemmelen hazmederek, sonradan görmelerin, ne oldum delisi olanların Allâh ile rekâbet etmek derecesinde düşdüğü güçlüklere düşmediğine bir misâl olarak, Sultân Selîm-i Evvel’in şu arapça beytlerini nazar-ı dikkat ve ibretle vaz’ edelim:

Müşâru’n-ileyh bu beyitleri, Mısır fethinden sonra söylemişdir. Tercemesi:

“-Mülk ve saltanat ancak Cenâb-ı Hakkındır. Ondan başka, dünyâda herhangi bir emeline zaferyâb olan her fânî mutlaka elindekini geri vermeye mecbûr olduğu gibi, muvakkaten elde etdiği şey’in bilâhare mes’ûliyyetini çekecek ya’ni seâdeti zevâl bulacak ve mes’uliyyeti bâkî kalacakdır. EĞER FARZ-I MUHAL OLARAK, GEREK BENİM VE GEREK BİR BAŞKASININ YER YÜZÜNDE BİR PARMAK UCU KADAR HAKK-I MÜLKİYET VE HÂKİMİYYETİMİZ OLSA, ALLÂH’IN MÜLKÜNDE ŞERÎKİ OLMAK LÂZIM GELİRDİ.”

İşte müfterî, mütegallibe ve asl inkârı içindekilerin, Sultan ve padişahlarımızı küçümsemek ve itibarsızlaştırmak içün ortaya atdıkları iftirâ ve yalanlar böylesine çirkin ve iğrençdir. Cennetmekân Selîm Hân Hazretleri, sadece “parmak ucu kadar hâkimiyyetim yok” demekle kalmıyor, “parmak ucu kadar da MÜLKİYETİM YOK” buyuruyor… Niceleri gibi, “Şu kent benim, şu çiftlik benim, şu gemi benim, şu banka ve paraları benim, o benim bu benim, şuraya heykelimi dikin, buraya büstümü çakın, bana tapın, beni tanrılaştırın!” gibi şirk, lâf ü güzaf, yâve, hezeyân ve hülyâlardan kat’iyyen münezzeh bir Sultân… “Hâkimiyyet ALLÂH’ındır başkasının aslâ olamaz!” diyen, tam bir LİDER, tam bir REİS, tam bir devlet başkanı…

YENİLERİN MEDENİYETİ MASON ŞAPKASI, LÂTİN HARFİ VE KİLİSE (İSVİÇRE) KÂNÛNU…

Merhûm Şeyhülislâm Hazretleri, bugünün her tarafı yalan-dolan, uydurma ve sahtekârlık dolu tâhine ve tarihçilerine karşı, târîhî çarpıcı hakîkatleri şöyle dile getirir:

“Türk milletinin mi’yârını, müslüman Osmanlı ve Selçûkî Türklerinden alarak, onlardan evvelki putperest veyâhud en sonraki hevâperest ve zenperest (kancıklara ve madamlara tapan) türkü kâle almayışım, Türkün târihindeki şân ve şerefinden bugün elde mevcûd lisânına kadar nesi varsa, hepsinin müslüman Türk devirlerine âid olduğundandır. En eski türkün bozkurd masalından başka bir şeyi olmadığı gibi, yeni türkün de âsâr ve mefâhir-i milliyye nâmına bir frenk şapkası ile bir lâtin harfi ve bir isviçre kânûnu vardır.

Osmanlı Türklerinin, Viyana muhâsaralarına bedel, Anadolu ortasındaki mahsûriyyetini (kuşatılışını) ta’kîb eden dünki Sakarya ve İnönü zaferleri bile, şapkalı türkün eseri değildir! Şapkalı türkün, henüz hiçbir devletle muhârebe etdiğine şâhid olmadık. Musul’u bilâmuhârebe (harbetmeden) ingilize verdiğini biliyoruz, başkasından bir karış yer aldığını bilmiyoruz.

Şapkalı Türkiye, İskeçe’li zengin beylerin, paşaların, hacı babaların din ve dünyâca iflâs eden çocukları gibi, eskiden kalanı bitirmiş, yeniden bir şey kazanmamış, babasının ocağına incir dökmekden başka bir ma’rifet gösterememişdir. Türk milliyeti İslâmiyyet’den ayrılmayı kabûl etmediği gibi, Türkün dîni gidince, dünyâsı da kalmayacağına eski zengin İskeçe Türkleri ile yenilerinin hâli arasındaki göze çarpan fark, ma’nidâr bir delil değil midir?” (Yarın Gazetesi, Nr:68 sh.277, Cuma,7/Ağustos/1930—13/Rabî’ulevvel/1339– (B. 309)

Görüldüğü gibi Müslüman Türk Milleti, üzerinden silindir geçmişcesine ezilib yok edilmişdir. Hâlâ daha, binbir dereden su getiren muharrifler, ecdâddan kalan ne varsa, onlara bile tehammül edemeyib en basit ve küçük teferruâtı bile silib süpürmek üzere tahrîbât ve tahrîfâta devâm etmektedirler!

PARLAMENTOCULUK, DÜNYÂNIN NERESİNDE ÇOCUK BAYRAMI VEYA OYUNCAĞI OLMUŞ?

23 Nisan’ın, çocuklarla hiçbir alâkası yok iken, “Çocuk bayramı” diyerek çocuklara “zorla kutlatılması” ayrı bir tedkîk mevzû’u olmalıdır! Biz, bu sene “Corona salgını” sebebiyle mektebleri kapalı olduğu için, “ağızlarının tadıyla bayram edemiyeceklerinden korkan bazı muallim, mürebbî-mürebbiye ve velîlerin düşdükleri vahîm manzaraya” bakmak istiyoruz!

Yukarıda bir nebze temâs etdiğimiz üzere bu sene 23 Nisân, Mübârek Cum’aya ve Mübârek Ramazân’dan bir gün önceye tesâdüf etmişdir… İlk terâvih namazını kılacakları gece, aynı zamanda cumâ gecesidir. Ve bütün dünyâda corona salgını ile mücâdele sebebiyle, 100 sene evvel bugün “Egemenliği, padişâhdan alınarak (!) kendisine verilen halk!”, bütün acziyyetiyle evlerinde hapisdir!

Ne yazık ve hikmetli bir tecellîdir ki, 1920’de “millî hâkimiyyetini (!) kazandığı” o “kutsal günde”, bütün halk evinde hapisdir! 100. Sene-i devriyesinde olacak şey midir bu?!

Ne yapılmalıdır?

Çare aranmış ve çâresi bulunmuşdur: Mâdem bu gün “çocukların bayramı”, o zaman çocukların videoları ebeveyni tarafından çekilmeli ve bu videolar sosyal medyaya yüklenmelidir!… Ve dedeleri, nineleri ile, soyu ve ecdâdı ile, onların giyim-kuşamları ile, hayat tarzları ile, 1200 yıllık MİLLET VARLIĞI ile alay eden, onları itibarsızlaştıran, hakâret eden, “aslını inkâra” varacak kadar nice iğrenç videolar…

Öyle de yapıldı.. 23 Nisan günü sosyal medya, günün ma’nâ ve ehemmiyetine göre giydirilen çocuklar, kamera karşısında şiirler, şarkılar okudular!. Kim bilir anne-babalarını memnûn edinceye kadar kaç tane prova yapıldı!. Öyle ya, çekilen videonun sosyal medyada bütün cihâna gösterilmesine ve çocuğu ile iftihâr edecek ebeveynin egosunu tatmîne lâyık olması icâb ederdi… Çocukları bu yolda provalarla sıkmanın, ebeveyni tarafından baskıya uğramamış gibi olsa bile, toplumdan ve yakın çevresinden alacağı tenkidlerin baskısı karşısında, mecbûren videosunu paylaşmak zorunda bırakılmasının, çocukların körpecik ruh halleri üzerinde bırakacağı menfî te’sirleri, bu işin ehli terbiyeci ve rûhiyatçılardan dinlemek icâb eder… Milyonlarca yavrumuzun zamanları ve ömürleri bu kabil işlerle isrâf edilib yakılmaktadır…

VİRÜS KORKUSU, BALKONLARDAN “KORKMA” DİYE BAĞIRTDI, EGEMEN HALKI EVLERDE ESİR VE HAPSETDİ!

Gündüzünde bu gibi telâş ile vakit geçirmiş olanlar, saat 21:00 olduğunda evlerinin balkonlarına çıkarak, “Kokma…” diye başlayan “millî marşları” okumak üzere sözleşdiler… Cumhurbaşkanı, “sosyal mesâfe kuralını” hiçe sayarak, dünyâya karşı, bir düzine çocuk ile sarayda kamera karşısına geçdi ve çocuklarla birlikde bu marşı terennüm etdi…

Aynı saatlerde şehirlerin hopörlerlerinden “Âkif’in Marşı” okundu… “Millî (!) egemenliğini kazanmış” olan evlerinde hâkimiyyet yerine (corona ESÂRETİ) yaşıyan halkı, “korkma!” diye bağırtarak, aslında korkdukları salgın hastalığa rağmen, Allâh’dan korkmayı hiç hatırlamadan semâya bağırtdılar!…

Aynı saatlerde minârelerin hopörlerlerinden, salgın sebebiyle her akşam okunan mekanik ve mâdenî ve salâ ve ezan zannedilen sesler neşredildi!. Salgın sebebiyle olmasa, Cuma gecesi diye okunacakdı bu salâ… Yatsı ezânına yarım saatden az kaldığı halde sahneye koyulan bu manzara, teessürle tefekkür etmemize sebeb oldu…

Biraz sonra, “100 senedir millî egemenlik sâhibi ve aynı zamanda ev esîri sevgili halk”, yatsı namazına müteâkib, ilk terâvih namazına niyyet ederek Allâh’a olan borcunu edâ etmiş olmanın verdiği yalancı huzûrla istirâhate çekilecekdi!

Acebâ öyle mi?

Böylece 23. Nisan Perşembe günü ve onu takib eden cumâ gecesi, ba’zı gönüllerde hakk ile bâtıl, nûr ile zulmet, neş’e ile kasvetin çatışması yaşanırken, diğerlerinde ise, bunların telbîsi yapılmışdır… İşin en vahîm ve acı tarafı ise, bu telbîsi yapanların şuursuzluğudur!

Nasıl bir dîne mensûb olduklarını ve neye inandıklarını bilmeden yaşayan böyle kullar, namaz da kılsalar, oruç da tutsalar, kendilerini müslümân da zannetseler, onların bu zanları kendilerini kurtarmayacakdır..

HEM ALLÂH’A (!) İNANMAK, HEM TÂĞÛTLARA EĞİLİB KÖLE OLMAK…

Elmalılı Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin, Kur’ân-ı Azîmu’ş-Şân’ın tefsîrini yapdığı “Hakk Dîni Kur’ân Dili” nâm muhalled şâheserinde bu gibilere:

“-Allâh’a az çok inansalar bile aynı zamanda tâğûtlara da inanırlar…”

Buyrulmaktadır…

Bu vecîz ölçü, bilhassa dâr-ı riddede esîr yaşayan müslümanların yolunu dâima aydınlatacakdır..

Dâr-ı harbden daha beter olan dâr-ı riddede, hakk ile bâtıl dâimâ telbîs edilir… Zîrâ vaktiyle o diyârda Şerîatın hükmü ile birrızâ yaşanırken, artık gerek gönüllü gerek zorla orada yaşayan “halk”, mukaddes dîninden dönmüş veya döndürülmüşdür…

O günleri yaşayan selefimiz bu günleri görmekle kimi kahrından felc, kimi şehîd olmuş, kimi de kendisini evine kapatarak toprağa ayak basmamışdır. İ’tirâz ederek cihâd vazîfesini yerine getirmek isteyenler de, tâğûtlar veya onların uşakları tarafından tek tek yok edilmişdir. Böylece selef yok edilince, geride kalanlar, korkularından konuşamaz ve herhangi bir aksülamelde bulunamaz olmuşlardır. Selef ile halefin bağı bu şekilde koparılmışdır.

Çeşit çeşit meyve ağaçları olan bir bahçe düşünelim. Oradaki sıhhatli ve asırlık ağaçların kökünü kurutsunlar. Kökü kuruyan ağaç ne kadar meyve verecek ve verdiği meyve ne kadar sağlam ve faideli olacakdır? O meyvenin çekirdeklerinden yetişecek fidanlar nasıl büyüyecek, nasıl meyve verecek? Böylece hastalıklı bir bahçe meydâna gelecekdir. Bu bahçenin sâhibi, bahçesini kurutanı sevebilir mi? Seviyorsa, burada ya bir rûh hastalığı veya münâfıklık vardır. Veyâ bahçesini kurutanlardan habersizdir…

Kendisi dîninden bîhaber olduğu hâlde müslümanlıkları taklidden ibâret kalan ve asgarî mikdarda bile ma’lûmât-ı dîniyyesi bulunmayan şahısların, “Benim dedem hacı, babam hocadır” diyerek kendilerini kurtaracaklarını zannetmeleri, dînlerini bilmedikleri ma’nâsına gelir. Halbuki icmâlen îmân etmiş bir müslümân yaşadığı müddetce, imânını tafsîlî bir îmâna çevirmek ve bunun içün de İlm-i hâlini bilmek mecbûriyyetindedir.. Amellere taalluk eden ilm-i hâlini bilmeden yaşaması, amellerini ifsâd edeceği gibi, i’tikâdına taalluk eden ilm-i hâlini bilmemesi de, i’tikâdına, îmânına zarar getirecekdir..

Her “müslümânım” diyeni dâr-ı harb olan memleketlerde “müslümân” kabûl etmek, bir “müslümânın” yapabileceği en büyük hatâlardan biridir ki, maazallâh kendisini “müslümânlıkdan” çıkarır…

Korona diye tesmiye ettikleri ma’lûm virüs sebebiyle câmi’lere de gidemez olmalarına rağmen, hâlen Allâh’a şirk koşmaya bütün gayretleriyle devâm edenler, hiç düşünmezler mi ki 100. yılını doldurmakla iftihâr ettikleri şu 23 Nîsân gününde ne olmuşdur?

Allâh’ın Şerîatının, 6 asırdan fazla hüküm sürdüğü şu topraklardan, onun tamâmen sökülüp atılmasına çalışanlar, o günü bir atlama taşı olarak kullanmış, istikbaldeki planlarına varmak üzere onu gözboyamak içün tezgahlamışlardır…

Cum’â günü açılmış imiş! Sarıklı cübbeli hocaların duâlarıyla açılmış imiş! Bu şekilde açılmasaydı, o zamanın nice sarıklı mücâhidleri huzûrunda orayı açmak mümkin olabilir miydi?

İngiliz siyâseti, ittihad terakkî ve halkçı masonlar üzerinden yürütdüğü stratejisini, dünyânın her yerinde olduğu gibi, ileride yapacağı tahrîbâtı, ona tedrîcî bir usûl çerçevesinde el atarak yapmışdır!

“Zehri altun kupa içinde sunan” dünya İngiliz siyâseti, Müslüman Türklere, aslının sistemlerini çirkin ve i’tibardan düşük göstermek içün, onların önüne dâimâ bidâyetdeki keyfiyeti kalmıyacak günleri çıkarır; ve onları, onlara kutsal günler olarak kabûl etdirir!

Aynı politik hesablar, îcâdedilen bir takım günler üzerinden, milletlerin kendi kendilerini değil, Batı’yı (kendilerini) taklid ederek böylece kendileri olmakdan çıkıb, Batılı olmalarının tuzağını hazırlarlar…

Bazı günler “Millî Bayram” adı ile ortaya atılarak, milletlerin hayat iksiri olan şahsiyetleri bu vesîle ile değiştirilmiye çalışılır; ve bütün azâb verici inkilâblar, bu ma’sûm görünen zamanların üzerinde yükseltilir!

BAZI GÜNLER MİLLÎ Mİ ENTERNASYONAL MI, KİM NEYİ NE İÇÜN UYDURUR?

Milletlerin aklı ve şahsiyetiyle alay edenlere sormak gerekir:

“-Çocuklarla hiçbir alâkası olmayan bazı günler, neden “çocuk bayramı” olarak zorlanır; ve hattâ “bütün dünyâ çocuklarına” ithâf edilir?”

Bir tarafdan (millî) diye başlatılan ve sâdece TÜRK çocuklarına âidmiş gibi gösterilen belli günler, sonradan eğer “Bütün Dünyâ çocuklarına âidiyyet kazandırılan” bir keyfiyetle yön değiştirmiye başlanıyorsa, 1920 meclisinin de, sonunda Batılılaşmaların başlangıcına oturtulması gibi, burada da “internasyonalizmaya” açılan bir kapının ilk adımı atılmış demek olur… Bundan böyle de, o günlerin başındaki (millî) kelimesi sâdece adam aldatmak üzere orada bırakılmış; ve muhtevâsı ise, bugünün bazı parti-pırtı ve politikacı-fenizma çevrelerinin “Yerli ve Millî” oluşu veya “Millî Piyango” denen kumarın millîliği kadar millî olmuş bulunur…

(Millî) kelimesi ile, bu MİLLET kadar millîliği ayak altına alınmış başka bir MİLLETE, yeryüzünde raslanabilmesi de imkânsızdır!

Biribirine ters ve her cins ideoloji ile dolu, devamlı BİRİBİRİNİ YİYEN, YOK ETMİYE ÇALIŞAN, AZILI DÜŞMAN BİLEN, FİTNE PÜSKÜREN insanların bir çatı altında toplanması keyfiyeti demek olan Parlamentolar, Müslüman Türkün târîhinde ve mayasında aslâ görülmemiş bir gayr-i millîliğin çarpıcı manzarası değil midir? Böylesine bir politik seviyenin, dünyayı yeni tanımakda olan bîçâre nesillere ve o  çocuklara “bayram yapılması” ne demekdir?. Bu, milleti, çocuklarından başlıyarak soyuna ve öz varlığına ters ve zıd bir yapıya çekerek, onların tamâmen ataları ile alâkalarını kesmeye ma’tûf global bir strateji olduğu düşünülemez mi?.

Her evde mutlaka en azından bir iki tane çocuk olacağını düşünecek olursak, her sene hatırlanarak bayram havasında tes’îd edilen böylesine günlerle, keyfiyeti saklanmak istenen neler vardır ki, virüs tehlikesinin dünyayı sardığı böyle netâmeli bir zamanda bile bu (bayram) telâşı ve mecbûriyeti neyi ifâde etmektedir?  Çocukların ma’sûmiyyeti ve neş’esiyle neyin kamuflesi yapılmaktadır? Bu günahsız sabîler neye âlet edilmektedir?

Ve yine sorulsa yeridir ki, bu haller bir tarafda, niceleri, Ramazân’ı nasıl ve hangi yüzle tes’id edebilmektedir?

Bir kalbde hem neş’e hem kasvet nasıl barınır?. Yahudi-İngiliz Globalizminin karanlığını ve bu 1200 yıllık Müslüman Türklerin nurlu geçmişini kim inkâr edebilir?

Nûrun olduğu yere zulmet girse, nûr orada kalır mı; veyâ zulmetin olduğu yere nûr doğar mı?

Hakk ile bâtıl iki zıt kutub gibi birbirini itmek mecbûriyyetindedir. Eğer birbirlerini itmiyorlarsa bu kalbde bir sahtekârlık ve münâfıklık vardır.

CÂHİLİYYE ÇAĞRISI İLE DA’VET VE DİNİNİ SATANLAR!

Peygamber Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem Hazretleri bir Hadîs-i Şerîfinde, câhiliyyet çağrısı ile da’vetde bulunanların namaz kılmaları ve oruç tutmalarının onları cehennemden kurtaramıyacağını bizlere şöyle haber vermektedir:

“Ben size beş şey’i; cemâat (rûhunu muhâfaza etmey)i, (hükümdarın sözünü) dinleyip itâat etmeyi, hicreti ve Allah yolunda cihad etmeyi emrediyorum. Kim cemâatden bir karış dışarı çıkar (ayrılır) ise muhakkak boynundan İslâm bağını çıkarıp atmışdır. Ancak geri (cemâate) dönmek (hâli) müstesnâdır.

Kim câhiliyet (devri) çağrısı ile davetde bulunursa o, oruç tutsa, namaz kılsa ve kendisini Müslüman sanmış olsa bile cehennem halkındandır.” (Ahmed İbn-i Hanbel) [2]

Bir başka hadîs-i şerîfde beyân edildiği üzere, Rabbim bizleri zuhûr edecek veya etmiş olan fitnelerden muhâfaza buyursun. Sabah mü’min iken akşam kâfir olmakdan; veyâ akşam mü’min iken sabah küfre düşmekden ve az bir dünyâ metâı mukâbilinde dînini satmakdan Rabbimize sığınırız…

“Karanlık bir gecenin parçaları gibi, zuhûr edecek fitnelerden evvel, güzel amellerde bulunmağa koşunuz. Zîrâ o zamân insân, mü’mîn olarak sabahladığı hâlde, kâfir olarak akşamlayacakdır. Veyâ akşamleyin mü’mîn olduğu hâlde, sabahleyin küfre düşecekdir; ve dînini az bir dünyâ metâı mukâbilinde satacakdır.” (Müslim, Tirmizî, Ahmed İbn-i Hanbel, Câmiüssağîr) [4]

————————————-

[1] https://tr.wikipedia.org/wiki/23_Nisan_Ulusal_Egemenlik_ve_%C3%87ocuk_Bayram%C4%B1

[2] http://www.turkcesi.biz/ulumi-seriyye/ehadis/peygamber-efendimizin-bes-emri.html

[3] http://www.turkcesi.biz/manzumeler/ahyed-halidi/sabah-mumin-aksam-kafir.html

İntişârı: 26.04.2020 / 12:33:04

The post Nûr İle Zulmetin Telbîsi… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

VEYA BAYRÂMİYELİK!

Ahmed SELÂMÎ

T.C. Devletinin DİB denen mahall-i mahsûsu, yıllardır uğraşır, didinir, ıkınır, sıkınır, ezilir, büzülür, teleskopu yüklenen Altıkulaç’ıyla İzmir taraflarında bir yerlere koşar, çırpınır durur, fakat bir türlü Allâh Azze’nin (Şerîat HİLÂL’ini) göremez!. Sonra da “hilâl-i nücûmî” denen nesneye kul köle olmak içün “rasat, masat, hesab, kesad ve fesâd!” yâvelerine irticâ’ ederler!

Şimdi de, DİB denen yerin başı Bay Görmez, uğraşır ve dininir ki göre!. Görmez de göremez! Çünki Görmez, görmek içün, gören bir gözle görmek üzere görmeye kat’iyyen niyet etmiyor!!!

Görmez, görmek içün, cenûbî (güney) Afrika’nın Capetown şehrine gidecek; ve (hilâli) orada görmek içün (!) görmiye çalışarak, görmek nimetine erecekmiş!

İlâhî!

Ente maksûdî!

Aklımızı muhâfaza buyur Allâh’ım!

Cenâb-ı Hakk ne buyuruyor, bu pozitivizma karşısında aşşağılık duygularına mübtelâ, aydın, ayaydın, günaydın ve artık pekaydın purofcehil takımları neler deyib, neler (y.murtluyor)lar?

20 eylül târihli haberi, ibret, hayret, hatta (nefret suçu) irtikâb eyliyerek ve dehşetle okuyalım:

“-Geçen Ramazan ayında imsâk vakitlerinin eleştirilmesi üzerine çelişkileri ortadan kaldırmak için Güney Afrika’nın Capetown kentine gideceklerini söyleyen Prof. Dr. Mehmet Görmez, “Astronomi bilimi bize hilâlin hangi gün, hangi saatte nerede görüleceğini gösteriyor. Bu hesap o kadar kesindir ki, bu hesap şaştığı zaman kıyamet kopar. Dünyanın dengesi bozulur. Diyânet TV’den arkadaşlarımız ve astronomi uzmanlarımız bu sene bir çelişki daha yaşatmamak için hilâlin görüneceği Güney Afrika’nın Capetown şehrine gidecekler ve oradan bize hilâli canlı yansıtacaklar. Bir rasathane çalışmamız var. Astronomi uzmanlarımızla toplantılarımız devam ediyor. Bazıları bize netlik açısından Toroslar ile Gerede’yi işaret ediyor. Nerede yapacağımıza karar vermedik ama, Diyanet İşleri Başkanlığımızın bir rasathanesi, gözlemevi olacak” diye konuştu.” 

“Gözlemevinden” bin kere daha evvel, bir “akıl düzlemevi” sâhibi olsalar, ne iyi ederlerdi!

Dünyânın en iptidâî bir kuytusunda bile, akıl ve mantık, bu kadar iflâs etmiş olamaz! Kendi memleketinde göremediğin hilâli görmek içün, Güney (cenûbî) Afrika’nın Capetown denen yerine uçacaksın; ve “Ben, buraya hilâl gözetlemiye geldim!” diyeceksin!

 Oranın yerlileri, buna kim bilir nereleriyle ve fıtık oluncaya kadar; ve nasıl gülerler ve içleri de nasıl dışına çıkar!

Ve oranın haçlı-maçlı, karma, sarma, melez ve melemez ehâlîsi demez mi:

“- Yahu evlât, sen pire-fesör yaftası yakalamış bir âdemsin! Ammâ ‘ılmin ayn’ının ağzındaki bir tek diş kadar bu işlerde behren yok!. Sana bir de “müslümanım elhamdülillah” demeyi ezberletmişler! Eyi de, senin Peygamberin hilâl rü’yeti içün buralara hiç gelmedi!. Bırak kimsenin hiç adını duymadığı buralara, Şam’a, Bağdad’a, Çin’e-Maçin’e, Hind’e ve Hind-i Çînî’ye, Alaska’ya ve Palaska’ya, Mondros ve Londros’a bile kimseyi göndermedi! Hulefâ-yı Râşidîn zamanında da hiçbir sahâbî, keçilerini kaybedib de aramaya çıkan bir herif gibi buralara “hilâl aramak” üzere uğramadı!.. Emevî, Abbâsî, Selçukî ve Osmânî’lere varıncaya kadar milyarlarca müslümandan hiç biri de, aklını kaçırıb, buralara keçilerini kaybetmiş bir hâlde, “hilâl aramaya!” gelmedi!. Ammâ bizim haberimiz olmadan, dünyâ tersine döndü de, artık hilâl üzerinden bile parra kazanmak icâdoldu ve “hilâl sektörü!” gibi şeyler revac buldu ise, o başka!  Bizim hilâlin, bu kadar şifâlı usâreler taşıdığı; veya, pırıltılarının, en haşmetli ve pahalı saray ve kraliçe pırlantaları gibi gözkamaştırıcı olduğu hiç aklımıza gelmemişdi! Bundan böyle, artık turrist’o ve sizin hacisto’ları buralara çekmek ve onları takdîs etmek üzere bize yepyeni bir gelir kapısı veya ticâret sektörü yolu da açıldı demekdir!. Hay ceddine rahmet, piyango bize de vurdu ki, eşi menendi olmıyan bir manzara bu!”

 Diyor ki DİB’iş başı Bay Görmez:

“Astronomi bilimi bize hilâlin hangi gün, hangi saatte nerede görüleceğini gösteriyor. Bu hesap o kadar kesindir ki, bu hesap şaştığı zaman kıyamet kopar.” 

Yâ Rabbelâlemîn!

Senin rızân içün kesilecek yüzmilyonlarca (kurbanın) akacak kanları hürmetine, şu beş paralık akıllarımızı ne olur muhâfaza buyur!

Artık senin “hilâl emrinin” karşısına, astronomik rasathânelerin irâdeleri ve “sanı ile tanıları!” birer TANRI olarak oturtuldu; ve bu “irâde ve sanı ile tanılar” o kadar “kesin”miş ki, bu “Hesab şaşarsa, Kıyâmet koparmış!.” Artık Kıyâmet’in kopması bile, senin irâdene müteallık bir keyfiyet olmakdan çıkdı, astronomik Rasathâne tanrısının irâde-i seniyyesine verildi!.

Oha!

“Artık Astronomik rasathâne tanrısı, bize hilâlin hangi gün, hangi saatde ve nerede görüleceğini gösteriyormuş; ve bu hesâb o kadar kesinmiş ki (yani vâcibât-ı aklî muktezâsı imiş ki), bu tanrı irâdesi şaştığı zaman, (ki şaşmıyacağı da muhâl-i aklî derecesinde kat’î imiş ki), eskazâ bir şaşarsa, yandı gülüm keten helva, işte o zeman, Kıyâmet çatır çatır koparmış!”

Dişi kediler ehdi-i ahırsamânı Bay Boktar’a göre Kıyâmet’in kopması ise, Görmez Beyin rasathâne tanrısı hesablarına kıç attırınca değil; silikonlu kancıkların her zamanda her emre hâzır gerili yay gibi duran münhanilerinin kıymetini bilmiyerek, onlara eşşek hissiyâtıyla göz ve şey atılırsa koparmış! Ayrıca, sevgi ile  aşkdan anlamıyan gelenekçi müslümanların terörizması (!) devam ederse; ve Darwinizma diye ortaya atılan ve bir halt olmadığı halde, milletin gözüne sokulan o dev tehlike bilinmezse ve görülmezse de Kıyâmet çarçabuk koparmış!. Çok büyük, gerçek ve hayâtı eline almış bir düşman gibi habire ekranlara sıvanan ve sokuşturulan, o, husûsan mihrâk noktası olarak uydurulan Darwinizma gözküllemesinin, her gün derhâtır edilmeyib unutulması hâlinde de, Kıyâmet 777.7 kuvvetinde ortalığı sallarmış!.

Bütün bunlar, geri zekâlılara, her gün yeni bir heyûlâ gibi gösterilib, bunun üzerinden puan kazanmak ve vitrin (o.ostopollarının) şehvetçeker iğrençliğini gûyâ hasıraltı etmek ve yahudi hesablarına uygun adımlar atabilmek içün, çok ince hesablar… “Hakk din hıristiyanlık!” demelere kadar nice gâvurlukları, bu boya, badana ve silikonlama emriyle yatıb kalkan (dişi kedilerle) yürütmek vazifesi de, bunlara eklenirse, mes’ele çok daha iyi anlaşılır!.

Peydahlanan daha nice şeytanî grubların böyle birer gözkülleme mihrâkı var ki, onun üzerinden, İslâmiyyet’in kökünü kazımak iblisliği peşine düşmüş bulunuyorlar… Onların her birinin öne çıkardığı ve varlık sebebleri hâline getirdikleri o dehhâmeleştirilen gözkülleme mevzuları, yabancı iblislerin murâkabesinde yürütülmekte ve İslâmiyyet aleyhine kullanılmaktadır…

DİB’iş denen yer de, ‘rasathâne tanrısının” takvim ve hesabları şaşırırsa, işte o zaman Kıyâmet’in kopma mevzuunu mihrâk noktası hâline getirmenin peşinde!.

Lâkin adam veya madam, kim olursa olsun, ona sormazlar mı:

“Siz, geçen sene, Saudî Vehhâbîleri ile T.C. Kamâlîleri, neden astronomik rasathâne tanrısının şaşırdığını, hatta donuna etdiğini; ve bir gün ara ile bayram etdiğinizi ve buna rağmen de Kıyâmet’in kopmadığını görmediniz mi???”

Oha!

Yıllardan beri, Saudî Vehhâbîleri ile T.C. Kamâlîleri, bu astronomik Rasathâne TANRISININ hesablarında donuna etdiğini; yani ayrı ayrı günlerde bayram, Ramazan ve hacc etdirdiğini, bir kere beş kere değil, kaç onbeş kere görmediler mi?

Görmez olurlar mı, dünyadaki en GÖRMEZ herifler bile görürken, DİB’iş Başı GÖRMEZ, görmez olabilir mi!?.

XAsıl mes’ele, Allâh Azze’nin “hilâl-i şer’î” emrini muattal (geçmez-işlemez) bırakmak!. Çünki böyyük şefleri: “En hakîkî mürşid ilimdir, pozitif ilimlerdir, astronomik Rasathâne TANRISININ ve onunla benim ortak kullarımızdan Fatin Hoca nâm kimesnenin irâdesi istikâmetinde gösterilen hesab, rasat, masat ve fesâd ıvır zıvırlarıdır!” meâl ve medlûlünde birşeyler dedi mi demedi mi?

En son geçen seneyi ele alsak, astronomik rasathâne TANRISI, neden iki memleketi aynı gün bayram etdirmek üzere iki tarafa da aynı hesabları yaptıramıyor da, donuna ediyor!?. Bu tanrı, hem “Aynı gün hilâli tesbit edeceksiniz (rü’yet değil) diyor; ve hem de, aynı gün (bayram!) edeceksiniz” diyor; ve fakat bir türlü buna muvaffak olamıyor, altına ediyor!. Bakalım önümüzdeki senelerde nesini, neresine edecek?

Ulan bu ne biçim tanrı?

Bizim ilâhımız olan ALLÂH Azze ve Celle Hazretleri ise, “Dünyânın her yerinde aynı gün (hilâlimi) göreceksiniz, aynı gün bayram edeceksiniz!” buyurmuyor… Böyle teklif-i mâlâyutak saçma bir emir, onun rahmet, merhamet, ilim, kudret, sübhân ve topyekûn sıfatları ile kat’iyyen teârüz eder!. Anınçün buyuruyor:

“Hilâlimi, her belde kendi sâhib-i salâhiyyet vazifelileriyle ve îmân-ı şer’î sâhibi ümerâsıyla (laik, modernist ve dembokrat heriflerle değil) rü’yet ederse, bu kifâye farz emrimi yerine getirmiş olur. Bütün müslümanlar haram işlemiş olmakdan da böylece kurtulur. Mes’ele zarûrât-ı dîniyyenizdendir, mevrîd-i nass ile sâbit bir hükümdür. Binâenaleyh hakkında ictihâda mesâğ da yokdur, hilâlimi çıplak gözle görürseniz ne a’lâ, oruca başlayın; göremezseniz, o ayı, 30’a tamamlayın!”

Bizim ilâhımız olan ALLÂH Azze ve Celle Hazretlerinin ve O’nun Rasûlü Aleyhisselâm Efendimiz Hazretlerinin, Kitâb, Sünnet ve İcmâ’ temelli îmân-ı şer’î sâhibi müslümanlara, en ana çerçevesiyle emri bu!. Modernist, pozitivist, laik ve dembokrat temâyüllü veya bunlardan radyoaktif serpintiler taşıyan ve kendisini müslüman zanneden adam ve madamlara böyle bir emir de aslâ yok!.

Bunu dallandırıb budaklandırarak, hilâli görmek sanki muhâle yakın bir işmiş gibi onu yehûdi saçına çeviren adam ve madamlar, kendi tanrıları olan astronomik rasathâne ilâhları ile çıkmaz sokağa girib, “Capetown mıntıkalarına kadar kayalıklara tırmanacağız” diye de çok ıkınıyor ve altlarına kaçırıyor ve ortalığı kokutuyorlar!.

Ne ise, şeytanlar azabda gerek, bize ne!

“Astronomik rasathâne TANRISININ hesabları şaşdı mı Kıyâmet koparmış!” diye dünyaya karşı çok desteksiz ve pozitivistce atışlar yapanlar, netîcenin karavana sallamak olduğunu göre göre GÖRMEZ oluyorlar ya, cidden acınacak bir hâl-i pür melâl!

Asıl Kıyâmet’in ne zaman kopacağına gelinirse, o, sarıklı ve cübbeli, cumhurî, laik ve zombitik politikacıların Allâh ve Rasûlü Aleyhisselâm ile (muârazaya) başladıkları zaman kopar!. Çünki “Astronomik Rasathâne TANRISININ hesablarını esas almama” emri o kadar KESİNDİR Kİ, BU ESAS ŞAŞTIĞI ZAMAN, bundan udûl edildiği zaman, Allâh ve Rasûlü’ne MUÂRAZA başladığı zaman, KIYÂMET ÖYLESİNE KOPAR Kİ, MÜŞRİK, MÜNÂFIK VE KÂFİRLERİN topyekûn sistem ve hesabları paramparça ve zîr ü zeber olur, topu da altına eder!

Bütün dünyâ kâfir, müşrik ve münâfıkları ile, topyekûn sarık ve cübbeli politikacılar; ve dembokrasi, laikobokrasi, cumhurbokrasi ve iblisobombokrasi baş-kan ve (kı.-kanları), aşağıda iktibâs edeceğimiz o “Allâh ve Rasûlü!” diyen, başka herşeyi redd ü nefyeden hakîkî ulemânın satırlarını, gece gündüz hece hece okumalı ve îmân tâzelemelidirler; evvet, ÎMÂN TÂZELEMELİDİRLER!..

Şimdi de, bu kadarlık “cumhûriyet, cumburlobiyet, şefokrasi, DİBOKRASİ, laikobokrasi ve dembokrasi” şakaşukasından sonra, gelelim mes’ele-i şer’iyyenin, ciddî ve ilmî vechesine… Aşağıda iktibâs edeceğimiz satırlar, aklı ve (îmân-ı şer’îsi) dembokrasi popolitikalarına ve modernite matinatolarına satılmamış sarık ve cübbeli politikacılar tarafından da anlıyarak ve heceliyerek okunabilirse, bazı can alıcı İLMİHÂL ma’lûmât-ı evveliyyesine de biiznillâh sâhib olacakları tasavvur edilebilir!

Büyük Şeyhülislam Merhûm Mustafa Sabri Efendi Hazretleri, zikri muharrer mes’ele ile alâkalı olarak buyururlar:

“Bu hususda her sene tekerrür eden tereddüdden kurtulmak üzere mücerred “hesab”la yahud bir memleketde sübûtunu haber veren telgrafla amel edilmek münâsib olacağı fikrinde bulununanlar eksik değildir. Bunlar hele telgrafın devletler arası muhârebe ve mütâreke gibi mühim işlerde i’timâda şâyân görüldüğü halde, bu mes’elelerde gayr-i kâfi sayılmasına hayret ederler.”

Çünki, bu sâhib-i hayret hey’et ve zürriyetler, “pozitif ilimler” diye bazı Allâh’sızlarca uydurulan ilimlerin pozitivizmasını, bir halt sanmakta; ve bu babdaki astronomik Rasathâne TANRILARI önünde de, mıntıka-yı memnûalarını gökyüzüne dikecek şekilde eğilmeyi ve dömelmeyi çağdaşlık ve yenilik ve bilmem ne zannedecek kadar aşşağılık duygularına gömülmüş; ve dolayısıyla, 15 asırlık kendi dinlerinden utanır hâle gelmiş veya getirilmiş, nevzuhur bir “ulus” ve “uyuz” kalabalıklarıdır!. Bunlar, Âdemoğlu olmakdansa, Maymunoğlu olmayı, buna tahavvülü tercîh eden, diplomalı, (okumuş) ama adam olamamış, hılkat garîbesi mahlûkatdır…

Büyük Dâhî ve Şeyhülislâm devam eder:

“Bu da şer’î hükümlerimizin mâhiyyetini bilmemekden ileri gelen bir telâşdır. Dînimizin hükümleri, velev terakkîden ibâret olan telefona tâbi’ olmıyarak her zaman ve mekânda, büyük beldelerden tutunuz da 3 evli bir köye, bir çölün kenârında iki gün içün kurulan birkaç çadıra kadar müneccimsiz, takvimsiz, saatsiz, telgrafsız, trensiz velhasıl fennî terakkînin yeni icadlardan hiçbirine muhtac olmaksızın  icrâsı kâbil olmak üzere vaz’olunmuşdur. Bunun içündür ki, dînimiz “semha-i beyzâ” adıyla yâdolunur.”

Şimdi biz, Hılâfet-i Osmâniyye zamanında Şeyhülislâm olarak dünyâ çapında kendisini kabûl etdirmiş Merhûm Mustafa Sabri Efendi Hazretleri gibi bir dâhî, allâme, îman ve amelinin imtihânını apaçık vermiş, ALLÂH dostu bir otorite ve gerçek âlimin satırlarındaki İslâmiyyet’i mi kabûl edeceğiz; yoksa, laik, dembokratik, modernite yetiştirmesi ve Bâtıl ve Kâtil Batı standartlarına göre “PROFESÖRLEŞTİRİLMİŞ” adam ve madamların “Müslümanlığına!” ve onların “İslâm budur!” deyişlerine mi i’tibâr edeceğiz?

Mercimek kadar aklı ve pirinç tânesi kadar da sahih îmânı olan, bu noktada şübhe ve tereddüd edebilir mi?

Elbetdeki, icâzetsiz, cumhûriyet yetiştirmesi, modernist, dembokrat, laik, pozitivizma esiri ve Bâtıl ve Kâtil Batı hayranı adam ve madamlar, kim olurlarsa olsunlar, aklını tahrib ve tahrîf etmeyen insanlar önünde, aslâ ve zerre kadar bir kıymet ifâde edemezler!. Şeyhülislâm Hazretleri buyuruyorlar ki:

“Bu din, büyük beldelerden tutunuz da 3 evli bir köye, bir çölün kenârında 2 gün içün kurulan birkaç çadıra kadar, müneccimsiz, takvimsiz, telgrafsız, trensiz velhâsıl fennî terakkînin yeni icadlarından hiçbirine muhtac olmaksızın icrâsı kâbil olmak üzere VAZ’olunmuşdur.”

Hâl ü keyfiyet bu kadar açık, vazıh ve sarîh ortada iken, o hangi keçisini kaybedib aramaya kalkanlar gibi bir insan, kalkar da  Capetown denilen ve dünyanın hangi ucunda veya çukurunda olduğunu binde bir müslümanın bile bilmediği; ve rüyâsında görse yordurmıyacağı küre-i arz noktasına (hilâl) aramak içün gitmek isteyişin ve dünyanın gözüne baka baka bunu i’lân eder olmakdan hazer etmeyişin peşine düşer?. Bu, hangi cins ve cibilliyetdeki akla hizmetdir? Üstelik bunu da bir adam veya madam, gayret-i dîniyye gösterisi içinde ve büyük bir iş yapıyormuş endâmı çerçevesinde, beşeriyyetin gözüne, GÖRMEZ zevât olarak, sokmaya kalkışır?!.

Meğer ALLÂH Azze’nin verdiği (akıl), ne büyük bir ni’metmiş! Rabbimiz Teâlâ, en DUYMAZ, en SÖYLEMEZ ve en GÖRMEZ adam ve madamlara bile, böyle akıl zâyiliği vermesin, yataklara düşürüb, köşelerden kapıları gözetletmesin!

Yâ ülilelbâb!

Hani muhal farz, Allâh Azze’nin Dîni dese ki:

“Afrika’nın taaa bilmem neresi veya hangi bilmem ne ucundaki Capetown denen mıntıkasına gidib hilâlcilik eyliyeceksiniz!”

Bu modernist, dembokratik, pozitivist, oryantalist çömezi çok aydın mı aydın, günaydın ve ayaydın pire-fesörler mutlaka ayağa kalkıb:

“Böyle adam ve madamları zora ve sıkıntıya sokacak abuk sabuk dîn mi olur?”

Diye, ortalığı gezi parkına çevirmezler miydi?! Pekiy, şimdi niye sesleri ve dilleri oniki parmak barsağına kaçmış gibi susuyorlar?  Çünki, bu Capetown dolabının altında “Rü’yet-i hilâl!” ilâhî emrine karşı, çok ince (i.lislikler) yatıyor da ondan!. Bütün dünyâ, şimdi, hayret ve dehşet içinde onların diyemediği “BÖYLE DÎN Mİ OLUR?” sözünü söyliyerek “İslâmiyyet hakkında!” menfî bir kanaate ve bilgiye sâhib olmıyacaklar mıdır?. Böylesine teklîf-i mâlâyutak bir emir taşıyan Allâh Azze’nin DÎNİ (!) hakkında:

“Böyle, adam ve madamları sıkıntıya sokacak ve taa dünyanın bilmem nerelerinde Hilâl aratacak bir dîn, ne menem şeydir?” dedirtmek olacaksa, bu, Müslümanlığa hizmet midir; yoksa onu, dünyânın gözü önünde rezil ü rüsvây ederek yerin dibine geçirmek midir?.

İşte bütün cihân, İslâmiyyet’in iç ve dış düşmanları kimlerdir, “Müslüman geçinen narkozlular hâric”, bunu çok iyi görüyor ve biliyor!

Şeyhülislâm Merhûm:

“Bu din, büyük beldelerden tutunuz da 3 evli bir köye, bir çölün kenârında  2 gün içün kurulan birkaç çadıra kadar, müneccimsiz, takvimsiz, telgrafsız, trensiz velhâsıl fennî terakkînin yeni icadlarından hiçbirine muhtac olmaksızın icrâsı kâbil olmak üzere VAZ’olunmuşdur.”

Buyururken, bu nasıl bir akıl, mantık, îmân, insâf, iz’ân, ahlâk, merdlik, erkeklik ve bu toprakların çocuğu olmakdır?. İslâmiyyet’i bu kadar tahrif, tağyir ve tebdil etmek, mütecâsirlerinin ebediyyen hasâretini netîce vermiyecek midir?

Evvelen: GÖRMEZ adamın evvelki beyanlarında dediği gibi, “Rü’yet-i hilâl diye tutturanlara bakmayın, bu iş gördüğünüz gibi çıplak gözle dağ tepe dolaşarak görülemez!” di hani? Pekiy, şimdi kendileri neden dağ tepe değil de, deniz ve kıt’alar ötelerine seferlerin peşine düşeret hilâl diye tutduranlar kuyruğu olacağım diye dayatıyor?. Böyle tenâkuz, tezât ve teâruzlar hangi dinde vardır?  Bir yandan da, astronomik rasathâne TANRISININ yardım ve hesablarına ihtiyaç şartdır manzarası çizenler; ve O’na “İyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” diye perende atanlar, hangi İslâm ağzıyla ve zerre miskâl îmân-ı şer’î ile ALLÂH AZZE ve CELLE HAZRETLERİNE “İyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” diyebilecekler?

İşte Osmanlı İslâm coğrafyasında 1923 Lozan’ı ve 1924 DİB’i ile oynanan çiftetelli göbek atma yarışı bu… O günlerden bugüne Aziz Anadolu topraklarımız böylesine iğrenç bir istîlâ ve işgâl altındadır. Bunu “Bağımsızlık, istiklâl, dünyâya kafa tutma, vatan, devlet, millet, bayrak, râbia, aşera, ezân, borazan,  sakarya, kanarya, kafes, Efes, yerli ve millî” gibi düzinelerce maskeler altında narkozlamada kullananların adam mı madam mı oldukları; bunu, hâlâ görüb anlamıyan çeyrek akıllıların da “müslüman mı süslüman” mı oldukları, bir (îmân) mevzuu olarak iyi ve mutlak sûretde bellenmelidir…

Sâniyen: Bir tarafdan da şu denilmiş oluyor:

x“Biz, taa o Capetown denen mıntıkalara hilâli görmek içün gidiyor numarası çekiyoruz ammâ, hakîkatde astronomik rasathâne TANRISININ hesablarının asla “şaşmaz olduğunu” ortaya koymak istiyoruz! Bu tanrılar kat’iyyen hata’ ve zırvalamakdan münezzehdir, asıl bunlar SÜBHANDIR, “Hilâl’e bak” diyen Allâh ne kadar klasik kalıyorsa, bu tanrılar o kadar modern ve teknolojik ve astronomik ve kozmik ve kozmopolitikdir! Aksi takdirde ise, hesab ve rasada îmânsızlık Kıyâmet alâmeti olarak onun kopması ve çatır çatır patlaması demek olur! Yani, astronomik rasathâne TANRISI, İbrâhim Aleyhisselam’ın baltası gibi bir baltayı ense köküne yemiş olur ki, işte bunun faturası Kıyâmet’in kopmasıdır!”

Allâh Azze ve Celle, “Muazzez ve Mukaddes Dînini beğenmiyen sarık cübbeli politika” misyoner ve yanar-döner’lerinin şerlerinden ins ü cinni Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm hürmetine masûn u mahfûz buyura, âmîn!

Büyük dâhî ve Müfessir Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin buyurduğu gibi, “İşte, Allâh ve Rasûlü ile muâraza etmenin, bu kadar vahîm netîcesi!”

Sâlisen: Fir’avn Sisi finansörü ve süflörü Saudî Vehhâbilerinin, ABD takvimi hılâfına “Hilâl gördük!” demeleri imkânsızdır! Yoksa, ABD’li patronları, onların, sızlatmadan derilerini yüzer ve sonra da bundan Ramazan davulu yapıp ortalığı gümbür gümbür çifte telliye boğar!. Bu iş öyle dışdan göründüğü gibi basit bir “Hilâl rü’yeti” işi değildir!. Dünyâ tâğûtlar sistemi ile iblisiyyet noktaları vardır! 90 senedir Kamalist diktatörler, Kandilli Rasathâne Şefi Fatin Hoca’larının Kandilli HESAB TANRISINDAN ahzetdiği hesabların dışına çıkıb “Hilâli rü’yet etdik!” diyen bir tek adamı ortalığa salıvermiş midir?. Bu zibidilerin, Fatin Hoca’larının “yanlış formülünü” tam 90 yıldır neden hasıraltı edib sakladıklarını; ve böylece de, millet-i beyzânın: “Ulan 90 yıldır bize uydurma ramazan tutturmuş, kebablık kurban kestirmiş ve haram haram bayram etdirmişler!” demelerinin önüne geçmeye nasıl çalışdıklarını bir nebzecik de olsa anlıyabildik mi?

Bu (Allâh.ız) şefokrasi ve dembokrasi:

 “Biz, önünüze ne kadar ve neyi dîn diye koyarsak, onu otlıyacak ve onları geviş getireceksiniz!”

Demiş; ve sonra da, “Hürriyet, egemenlik, muâsır medeniyet, pozitif ilimler, ilkeler, ülküler, tilkiler, türküler, cumhuriyet, parti, fırka, dembokrasi, oy, toy, moy, sandık, seçim, layiklik, batıcılık, bâtılcılık, gâvurculuk, Türküm doğruyumculuk, refah, külâh, kadın hakları, avrat halkaları, halk bilmem neleri ve neleri!” diye diye, yüzlerce kataküllinin en cerahatli ve kurtlusunu, Anadolu kavimlerine zorla, zorbaca, zorluca, asıb keselek, sürüb süründürerek, olmadı dipçik zoruyla, Dersimlerde kurşuna dizerek yalatmışlardır!.

Osmanlı devrindeki hürriyetlerin yüzbinde birine bile erişmekden nâmütenâhî uzak, bu Bâtıl ve Kâtil Batı devri uşşaklığı zamanında, İslâmiyet bitemâmihâ yasaklandığı gibi, şu anda da yasakdır…Ancak, o zamanlardaki açıkdan fir’avnî zulüm ve işkenceler yerine, şimdi nisbî (izâfî) bir katakülli devri mer’iyyete sokulmuşdur!. “Revizyonistiz” diye resmen ve alenen “Şecaat arzeden” Bardakoğlu gibi kâhir ekseriyetiyle DİB başları, 1923’de başlatılan din yasağına, bilhassa 15 yıldır, politikacıların emirerleri olarak bir de o dini içden tahrîf, tağyir ve tebdîl kataküllilerini eklemişlerdir. Bu da, rûh, mîzân, ölçü ve derinliği kalmayan parti pırtı meczûbu ehâliye, zaman zaman ılık bir nesîm-i nevbahâr gibi okşayıcı bile görünebilmektedir!.

 “Dîn hürriyeti” dedikleri şey, varlığı muhal bir serapdan başka bir nesne de değildir; ve o, ehâliye uzatılan bir elma şekeridir! İns ü cinne, Allâh Azze’den başkası “hürriyet” veremez, bu muhaldir. Hele herhangi BEŞERÎ bir rejim, sistem, hükûmet ve devletin, “Müslümanlara din hürriyeti vermesinden bahsetmek ise!” tam bir hezeyân, sapıklık ve müşriklikdir ki, bunu uyduran da, bâtıl ve kâtil Haçlı Batı olub, onlardan, esir alınmış medya ile politikacıların, onlardan da müslüman bilinen ehâlinin dillerine bulaştırılmış bir (Lâyıklık, sekülerlik, ateistlik ve ilhâd) formülüdür!…

Osmanlı idâresindeki insanların, Şerîat’ın VERDİĞİ hürriyetleri, onların hür, hürre ve zımmî olmaları hasebiyle, mutlak adâlete istinâd çerçevesinde varlık ortaya koymuşdur. Orada hürriyet demek, Allâh Azze’nin hukûkuna mâlikiyyet demek olup; hukûkuna mâlik olamamak, köle olmaya müsâvî bir keyfiyetin ta kendisi demekdir…

Görüldüğü gibi, “Takvim Birliği, yok Cenûbî Afrika’nın Capetown tepesi, yok bilmem ne gâvurunun bilmem ne rasathânesinin katakülli hesabları, v.s.” gibi şeytanlaşmalara, Allâh Azze’nin Dîni gibi münezzeh bir dinde yer olması kat’iyyen muhal ve mümteni’dir…

 Bunun bir misâlini, hayâta geçen bir vâkıa olarak da zikredebiliriz… Osmanlı zamanında, Ahmed Zıyâüddîn Gümüşhânevî (Rahmetullâhi Aleyh) Hazretleri’nin halîfelerinden, 15 yıl Fâtih ve Süleymâniye Medreselerinde tahsil gören müderrisînden ve Zonguldak’ın Fransız gâvurları işgâlinden temizlenmesinin baş âmiri Bartın Müftüsü Merhûm Muhammed Rif’at Efendi Hazretleri, Şevvâl Hilâli’ni göremedikleri içün Ramezân-ı Şerîfi, Şerîat-ı Ğarrâ-yı Ahmediyye’nin emri olarak 30’a tamamlamaktadırlar… Ancak o 30. günde,  öğle namazına doğru, falan köyde bulunan ve şehâdeti mu’teber iki talebesinin kendilerine müracaatla, “Biz, bu akşam hilâli rü’yet etdik!” şeklindeki beyanları üzerine, derhal kazâ kâdısına ve belediye reisine mürâcaatla, “Bugün Şevval’in birinci günü olduğundan, müslümanların hemen oruçlarını açmaları içün i’lânen tedbir alınması..” emir buyrulur… Ayrıca, yarın da (Şevval’in 2. gününde), Bartın ve havâlisinde Bayram namazının kılınacağı ve bunun da ehâliye duyurulması emrinin verildiği, (Bir asır kadar evvelki) târihimizde yaşanan canlı bir vâkıadır… Hâdisenin şâhidi Merhûm Muhammed Rif’at Efendi Hazretlerinin oğlu Merhûm Muhammed Seyyid Efendi olub, o da oğlu bendeniz  Ahmed Selâmî’ye nakletmişdir…

İşte bu hâdisede, İslâmiyyet’in tepesinde vesâyetçi lâyık bir zorbalık aslâ tanınmamış, Merhûm Müftü Efendi Hazretleri, Allâh Azze’nin hâkimiyyeti dışında hiçbir iblisliğe boyun eğmeden, “Hukûkuna mâlikiyyet!” ne ise, onun icâbını yerine getirmişdir… Müslümanların ve Müslümanlığın tepesinde, zerre kadar utanmadan (vesâyetçi) zorbalıklarını devâm etdiren modernist, oryantalist, revizyonist, deformist, layik (ateist) adam, madam, sistem, hükûmet ve rejimlerin, hiçbir emir ve ilânları, şer’an kat’iyyen mu’teber ve nâfizü’l-hüküm olamaz, sûret-i mutlakada keenlemyekündür… Hiçbir devlet, velev ki, hükûmet-i hılâfet dahî, müslümanların hukûkuna menfî ma’nâda burnunu sokub, “Ben ne dersem o olacak!” eşkıyâlığına soyunamaz; ve hâkezâ, “Her vilâyet veya eyâlet, benim dediğim günde bayram yapar!” nânesi yiyemez!

Müslümanlar da, hukuklarını, zerresine kadar muhâfaza ve müdâfaa etmek adına, “Hâlık’a ısyân olan yerde mahlûka itaat etmemek!” ile sûret-i kat’iyyede mükellef ve muvazzafdırlar… İslâmiyyet, “Tevhîd Dîni” olarak zaten, işte arza bunu getirmiş, buna göre yaşanmasını da, ilk ve baş emir olarak ins ü cinne buyurmuş ve duyurmuş… Bugün dünyâda, nice sarık cübbeli hoca ve reis kılıklı şeytanlar vardır ki, millet-i İslâmiyye’nin cehâletini fırsat bilerek, onların hukûkunu ya hıristiyan ve yahudilere “hoşgörü ve diyalog!” hezeyanları gaseyân ederek satıyor; veya, çeşitli partilerin sarıklı politikacıları olarak, müslümanları, başlarındaki patronlarına pazarlamanın dümenlerini ve fırıldaklarını çeviriyorlar!

Ve daha düzinelerce iblis, din tüccarlığı ile menfaatlerini tepe tepe yığmanın peşindedir ki, Allâh Azze ve Celle topunun da (be.âsını) tez zamanda ve mübarek günler ve saatler hürmetine tepelerine indirsin; ve cümlesini de kahr u perîşân ve tedmîr eylesin!

Büyük Dâhî ve Şeyhülislâm’ın satırlarına devam edelim:

“-Ammâ nücûmî hesablara mürâcaat olunmadıkça oruç ve namazın vakti pek doğru bir sûretde kestirilemiyormuş… Ne zararı var!. Mal sâhibi böyle isterim, böylece kabûl ederim dedikden sonra bizim vazifemiz taayyün etmiş ve tereddüde mahal kalmamışdır.”

“Meselâ oruç bahsinde: “Ramazan (hilalini gördüğünüzde orucu tutunuz.) Ramazan sonunda da hilâli gürdüğünüzde iftâr ediniz. Ammâ bulut onu örtmüşse (Ramazan ayını) 30 gün olarak kabûl ediniz.” buyurulduğu içün, “hilal”i görebilirsek tutmak ve bayram yapmak, göremezsek “Şa’ban” veya “Ramezân”ı 30’a tamamlamak borcumuzdur. Ammâ bununla isâbet vâki’ olmıyacakmış. Ramazan’dan bir gün Şa’ban’a veya Şevval’den Ramazan’a geçecek, yahud Ramazan’dan bir gün kaybedilecekmiş gibi geliyorsa da meşru’ usûlüne uygun olarak her kaç gün tutuldu ise, hakikatde Ramazan ondan ibâret olarak ne eksik ne fazla, ne ileri ne de geri bulunacakdır. Sanki “şer’î Ramazan”la “takvimî Ramazan” biribirinden farklıdırlar.”

“Bütün bunlara sebeb de ilâhî emre harfiyyen uygun hareketin taleb edilmiş olmasıdır. Çünki ibâdet, ma’bûdun veya Rasulü’nün sözünü tutub tutmıyanı ayırt edici bir imtihandan ibâret olub, arada mutlak ganî olan ma’bûdun görülecek hiçbir işi yokdur ki, o işi bilâhare diğer bir yolu keşfedilmiş olsun.. Zaten her hususda emre tam ma’nâsıyla riayet eden hizmetçi, emirde sebeb arayan, ona ma’nâ veren hizmetçilerden daha çok makbuldür.”

Şimdiki “laik, dembokratik, sosyal hukuk devletiyiz” diyen rejimlerin maaşlı me’murları, sarık ve sırmalı cübbeler içine gizlenerek, bir yandan da Allâh’ın hizmetçileriymiş kılığına giriyor; ve sâdece Allâh Azze’nin “Emirlerinde sebeb  aramakla” kalmıyor, Cenâb-ı Hakk’â, astronomik rasathâne tanrılarının yamuk-yumuk hesablarını da ders verib öğretmiye kalkışıyorlar!!!

İşte, “Osmanlı Hılâfeti” ile “Kamâliyye Cumhûriyyeti” arasındaki en mümeyyiz fark, budur; birinde insanların Rabbi Allâh Azzedir; ötekinde ise -hâşâ ve kellâ- Allâh Azze’nin de Rabbi, pozitivizma ve modernizma kelleli lâyık, dembokratik ve cumbokratik insanlar… İki tarafda da, nâmütenâhî bunca farka sâhib, fakat iki dinin de adı: İslâm!!!

Merhûm’un satırları:

“Hele ibâdetde bizim yanlışlık veya eksiklik zannetdiğimiz şeyden Halık’ın hâşâ ziyân etmek ihtimâli yokdur. Emir hâricinde gösterilecek faaliyet ise, âmir ile me’mûr orasındaki idrâk mertebelerinin farkı nisbetinde muhâtaralıdır. Meselâ çok çalışkanlık edib de, sabah namazı 3 rekat kılınmış olsa, iki yerine de kabûl olunmaz büsbütün bozulur.”

Merhûm Seyhülislâm, gün gelecek, Allâh Azze’nin emirlerini beğenmeyib onları düzeltmek içün taa dünyanın bir ucundaki Capetown’lara kadar gitmeyi planlayan, böylesine “ÇOK ÇALIŞKAN!” ve “idrâk mertebeleri” pek âlî kulların peydahlanacağını (!) veya zuhûr edeceğini, sanki bir asır kadar evvel kerâmeten görmüş; ve aklı başındaki müslümanlara, o zamandan beri yol göstermiş ve onların dalâlet ve sapıklığa gömülmelerine böylece sedd çekmek istemişdir… Rahmetullâhi aleyh… Merhûm’dan alacağımız son satırlar ise şunlar olsun:

“Allâh Teâlâ’nın beyan buyurduğu amel yolu terk olunarak telgrafla da amel edilemiyeceği gibi, bu, kat’iyyeti hâiz olmadığından, muteber de değildir. Çünki o, meydanda olmadığı içün gâib, gâib olduğu içün mechul bir şahsın kumandasına tâbi’ bir cansız mahlukdan ibâret bulunduğu cihetle, DİN nazarında, Allâh’ın medhine mazhar olan insanların şehâdeti derecesinde bir kuvveti hâiz olamaz. Ammâ dünya işlerinde işimizin geri kalmak ihtimâlini bertarâf içün ihtiyat olarak bu gibi vasıtalara itimad ederiz.” (İslâm’da Münâkaşaya Hedef Olan Mes’eleler, Tab’ı Târihi 1974, sh: 39-40)

Elhâsıl, çıplak gözle ve îmân sâhibi insanların şehâdeti ile hilâlin rü’yeti esasa bağlanmış; ve 15 asırdır da müslümanlar bu Allâh emrini, O’na, Rasûlüne ve müslümanlara tebean tatbik ve edâ ederek yaşamış; ve bundan sonra da  biavnihî Teâlâ böylece yaşıyacaklardır… Nice aşşağılık duyguları içinde bunalıb çırpınan “Psikolojik ve astronomik SORUNLARI ve KURUMLARI!” olan layik ve dembokratik, maaşlı mahkûm ve mecbûr ruhbân ve ahbâr sınıfları istemeseler de…

Şu satırlar da, ŞEYHÜLİSLÂM MUSTAFA SABRİ EFENDİ HAZRETLERİ’ne âiddir (Rahmetullâhi aleyh ve rahmeten vâsia) :

 “… Keennehû Ramazân-ı Şer’î ile Ramazân-ı nücûmî yekdiğerinden farklıdır. Bütün bunlara sebeb de, ibâdetde evâmire harfiyen tevfik-i hareket matlûb olmasıdır. Çünki ibâdet, Ma’bûdun veya Rasûlü’nün sözünü tutub tutmayanı temyiz edici bir imtihân ve ibtilâdan ibâret olub, arada Ganiyy-i Mutlak olan Ma’bûdun, görülecek hiçbir işi yoktur ki, o işin bilâhere diğer bir TARÎK-İ VUSÛLÜ KEŞFEDİLMİŞ OLSUN!”

İşin içine DİB revizyonistleri girince, daha kimbilir neler keşfedilecek; ve daha, beğenmedikleri Allâh’ın Dîninde, daha ne düzeltmeler ve payandalamalar yapılacak; ve ortaya, bütün dinlerin de hoşuna gidecek bir hümanizm ve feminizm hamûlesi halita ve haltlar çıkarılacakdır!. Beğenmedikleri Allâh Azze’nin dîninde, kendini beğenmeyib “Estetik ameliyâtı” yaptırarak genç ve dinç birer avrat olacaklarının hulyâlarına dalanlar; veya bazılarının “kedicikleri” gibi olanlar, bunları, topyekûn dinde de yapma çılgınlığı ve azgınlığına yuvarlanan adam ve madamlardır!. Bunlar, “Şer’î ve nücûmî hilâlin” ne demek olduğunu ağızlarına bile alamaz; ve Allâh yolunun bu kadar yabânîsi bulunurlar!. Bunların, cür’etkârca fırlayışlarının, nalbandın, beyin ameliyâtı çılgınlığına son derece tabii imiş gibi dalış manzarasından hiçbir farkı da olamaz…

Osmanlı ulemâsından BÜYÜK MÜFESSİR MUHAMMED HAMDİ EFENDİ HAZRETLERİ’nin de (Rahmetullâhi aleyh ve Rahmeten vâsia), bazı satırları nazara alınırsa, mes’elenin, artık hiçbir anlaşılmıyan ciheti kalmıyacakdır: sanırız:

 “… Hadîs-i Şerîf’deki (lâ nahsebu) cümlesini ekalliyetin (nahsebu) da’vâsına muârız görmemek garibdir. Cenâb-ı Peygamber (biz bu babda hesâb yapmayız) buyururken, buna karşı (biz hesâb yaparız) demekden daha büyük MUÂRAZA (karşı gelmek) mi olur? Sonra Şerîat, eyyâm-ı şehri tam yirmidokuz veya tam otuz i’tibâr edib, şehrin (ayın) mi’yârını gâyet basit ve kesirsiz bir sûretde tesbit etmek isterken, buna karşı küsûratdan aslâ vâreste olamayan; ve şehri, tam 29 veya tam 30 olarak gösteremeyen hesâbâtı mi’yar ittihaz etmeye çalışmak, şer’ ile (Şeriatla) müteârız (Şeriatın hududuna tecâvüz) değil de nedir?… Hesabın mi’yar olabileceğine dâir, velev îmâ olsun isbâtî sûretde bir nas irae edilmiyor. (Gösterilmiyor). Binaenaleyh, biz oruçlarımızı YA ŞÜHÛD veya TEKMİL-İ SELÂSÎNE istinâd ederek ya yirmidokuz veya otuz tutmaya MECBÛRUZ. Çünkü (yirmidokuz küsur oruç!) tutulamayacakdır…”

Artık apaçık anlaşılmaktadır ki, orucun da, bayramların da, haccın da, kurbanın da,  hicrî (kamerî) takvimin esas alınmasıyla yürütülecek topyekûn ibâdet, muâmelât ve şer’î ahid ve akidlerin de, “hilâl ve kamerî evkâta göre” yürütülmesini istiyen YARATICI ALLÂH AZZE HAZRETLERİ, hiç kimseyi, “dünyanın her yerinde aynı gün oruca, hacca, kurbana ve bayrama başlıyacaksınız!” diye mecbûr tutmuyor!. Kim aksini söylüyorsa, o bir sapıkdır, gerzekdir, echeldir; veya İslâm düşmanıdır, fitnecidir… Neden böyledir? Çünki öyle demiş olmakla, Allâh Azze’ye iftirâ atmakta ve Cenâb-ı Hakk’ın istemediğini, O istemiş gibi göstermektedir…

 Yukarıya iktibas etdiğimiz ulemâ ve dinde otorite ve gerçek mütehassıs, fakih, müfessir, şeyhülislam ve allâmelerin satırları kat’iyyen ifâde ediyor ki, Cenâb-ı Hakk “Rü’yet-i hilâlde bulunun, gördüyseniz başlayın, görmediyseniz o ayı 30’a tamamlayın” buyuruyor!. Mutlak irâde böyle… Bu irâdenin karşısına mecâzî, i’tibarî ve izâfî, beşerî, hatta modernist felsefelerle, çürümüş ve cılklaşmış akıl ve mantıkla çıkmak ise, insanlığa bir lekedir!. Bu aynı zamanda şunu da demekdir:

“Ey Âdemoğulları!. Bu gün, hesab, rasat, masat, kesat, fesâd, takvim ve “müsbet ilimler putu” gibi şeytanlığa âlet edilebilecek vâsıtalar, o kadar dehhâmeleştirilmişdir ki, bunların karşısına çıkıp (Hilâli rü’yet etmek) gibi iptidâî telâkkîlerle çıkmak, “Hafizenallâh” Kıyâmet’in kopması, dünyânın dengesinin bozulması, aklın ve modernitenin sıyırması demekdir!. Astronomik, lâyık, ateistce ve global kabûller yerine, 15 asır evvelki çöl telâkkîlerini koyarsak, kabuklu dünyâ ve tahâretsiz bâtıl ve kâtil Haçlı Batı, bize (TERS) tarafından bile güler!. Biz, biz olamayız, biz olursak, biz bundan utanır ve sıkılırız! Bu devirde, “Siz, çöl kânunlarından hâlâ kurtulamamışsınız!” dedirtiriz!. Biz, 15 asır evvelki din anlayışını beğenemeyiz, onu “kutsayamayız!”

Herşeyin bir haddi ve hudûdu var, astronomi ile dîn teârüz ediyor işte!!! O zaman da biz, astronomi tarafında yer alır; ve “hilâlin rü’yeti” denilmesini, Kıyâmet’in büyük alâmetlerinden kabûl ederek, bundan sür’atle uzaklaşırız… Eskilerin fikir ve beyanları artık hükümsüzdür, onlar gerilerde kalmışdır. Yardakoğlu veznindeki Bardakzâde selefimizin de, resmen ve alenen ünlediği gibi “Biz re-viz-yo-nis-tiz!”

DİB denen ve rejim tarafından “T.C. Tapu kadastro müdürlüğü” mevkîdaşlığında görülen bir yer içün, ateist ve kamalist Prof. Mümtaz Soysal bile, televizyonla bütün dünyâya şunu i’lân etmemiş mi idi:

“Diyânet İşleri Başkanlığı, dinin, cumhuriyet ilkelerine uygun olmasını sağlıyan bir kurumdur!”

1924’de, işte bunun içün kurulan bir kurum (baca kurumu ile karıştırılmasın) elbetde ki “hilâl-i şer’î” diyemez; ve elbetde “hilâl-i nücûmî” der, 15 asırlık VAHİY ile “muâraza eder”; ve tutar bütün tanâkuz ve tezâd rezâletlerinin altına girerek, bu sefer de cenûbî Afrika’nın Capetown denen izbelerinde kaybetdiği keçilerini ararcasına “hilâl” aramaya soyunur!

Soyunur ammâ, mıntıka-yı memnûasına kadar da her münhanisi ıyân olur, görünmedik hiçbir yeri ve seri kalmaz, meydanda sırıtır gider…

Bunca ulemâ satırlarına ve beyanlarına rağmen, hâlâ hakîkatı kabul etmeyib de, (iblis) gibi inâd edenler olursa, onlara da, “Nasibsizler sürüsü ve kalbleri mühürlüler gürûhu” demekden başka, ne gelir elden!?. Ebû Cehil de, gözleri önünde tecellî eden mu’cizeler karşısında, “Gene sihir yapdın!” der de, bir türlü küfr-i inâdîsinden bir milimetre geri adım atmazsa, artık bizim, bunca nasibsizlikler karşısında, başka yapabileceğimiz ne olabilir?

Capetown seyyahı pırasasör GÖRMEZ, sarık-cübbeli ruhbanbaşılığı (Yar..koğlu) denen “Revizyonist felsefe bağımlısı” nasibsizden ebedî devraldığını sanıyorsa aldanır!. Günü gelince o da politikacı tanrıların hışmına uğrayıb karanlıklara gömülüb GÖRÜNMEZ bir GÖRMEZ edilecekdir…

Vesselâmü alâ menittebeal hüdâ!

(İntişârı: 14.10.2013)

Son tashîh ve ilâvelerle: 23.05.2018 / 22:00

The post Görmez Hilâli Görmek İçün Capetown’a Uçacakmış! Veya Bayrâmiyelik!<h6 style="text-align: left;"><span style="color: #c00000;"><strong>Ahmed SELÂMÎ</strong></span></h6> appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

 Malatyalı Dr. Muhammed REŞĀD

hatırlanırsa geçen ramezan, ihlasından, taqvasından ne edecegini bilemeyen mufti hazerati, denaet ishleri reisinin ta’biriyle, ellerini böghürlerine, enselerine koyub, olmayacaq günde hilale baqma pozları vermek yerine artık, kimi astronotluk, kimi usturlaba bakma, uzay mekiği şöförlüğü etme kurslarına yazıldılar ve verdikleri mulakatlarda, “yashasın hurriyet-i vicdan! reis cenablarının irshadiyle gözlerimizi achdı. takvime baqmaqdan daha sher’i, daha isabetli, daha sevablı yolmu var? bir daha daghda, tepede hilale bakmakmı? tevbeler olsun. hem hatırlarsanız bizim ru’yetimiz de hesabımız da aynı milli neticeye müncer oluyor idi ve olacaqdı! reis babamız, amirlerimiz, bizi unutmayınız!” dediler ve dedikleri an gökten bir yaghli kemik önlerine düshtü. ishte keramet-i hakiki, ishte taqva show.

(İntişârı: 11.11.2012)

The post ru’yeti hilal – müftiler astronotluk kursunda appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Dr. Malatyalı Muhammed REŞÂD

Ru’yet-i hilâl eyleyerek tesbît etdiğimiz 1 zu’l-qa’de 1436/17 ağustos 2015 pazar-ertesi gününe nazaran 29 zu’l-qa’de 1436, 14 eylül 2015 pazar-ertesidir.

29 zu’l-qa’de/14 eylül pazar-ertesiyi salıya bağlayan aqşam, hilali ru’yet eylemek farz. http://www.moonsighting.com/1436zhj.html daki hesâba nazaran, ru’yet-i hilâl vâcib olan bu aqşam Türkiye’de hilâl görülemez. Buna nazaran 29 zu’l-qa’de/14 eylül pazar-ertesi ru’yet eyleyib de görmedikden sonra, 30 zu’l-qa’de/15 eylül salıyı çarşanbaya bağlayan aqşam dah ru’yet eyleyib inşâ-Allah hilâli göreceğiz veyâ göremeyeceğiz. Öyle de olsa Türkiyye arzı i’tibârı ile 1 zu’l-hicce 1436, 16 eylül 2015 de olacağa benzer. O taqdîrde, diyânet dînine ittibâen 10 zu’l-hiccedir zannı ile 24 eylül perşenbe günü hayvan kesen qavurmalıq heyvan kesmiş olur. 10 zu’l-hicce 1436, muhtemelen Cum’â günü 25 Eylül 2015 olacaqdır.

Suûdîler, gûyâ ru’yet-i hilâl eyleyeceğiz behânesi ile henüz zu’l-hicceyi i’lân etmemişler. Bu sene hacc-ı ekber manevrasını mümkîn qılacaq bir sündürme mümkîn görünmüyor.
Xıyanet dîni efrâdı bu aqşam, dünyânın dîger yerlerinde ru’yet edileceğine i’tibâr etmiş görünüyor. Diyânet dîni efrâdı ne içün bu sene 13 eylül aqşamı tahiti de âlet edevât ile mümkîn ru’yete i’tibâr etmiyor, bilmiyorum.

(İlk intişârı: 13.09.2015)

The post TAQVIM- Zu’l-hicce 1436- Kurban Ve Qavurma Bayramları Hakkında Ta’mîm-i Şer’î appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

1434 Qurban Bayramı (16 ekim 2013U çarşanba)

Dr. Malatyalı Muhammed REŞÂD

Bundan evvel yazdığım meqâlemin gördüğü teveccüh fevqa’l-âde büyük oldu. Meqâlem, “like/dislike”, “tasvîb etdi/tasvîb etmedi” tesbîtleri üzerinden 36 milyon kişi, ya’ni türkiye nüfûsunun %51 inden fazlası tarafından tasvîbe mazhar oldu. Bildiği ve yazdığı yegâne harfler latin harfleri ve bu harflerle yazılan cumhûriyyet türkcesi olan qalabalıqlar dolusu insân meqâlemi beğenmiş! Ya’ni, diyânet mezhebinin iddiâ etdiği günde qurban bayramı etmeyeceklerine qanaat etmişler. Bu demokratik fıqıh usûlü muvâcehesinde, bende de qanaat hâsıl oldu ki haqqlıyım. Meselâ meqâlemi tasvîb eden türkiyeli sayısı, %49 nisbetinde olsa idi, isâbet etdiğim xusûsunda tereddüt edecekdim. Mâdem ki %51i bulmuşum, öyle ise haqqlıyım. Menderesin dediği gibi, sayı kâfî olursa hilâfet de gelebilir. Tayyîb beyin dediği gibi, sultan ahmed câmi’i dolarsa ayasofya açılabilir ve dolmazsa öylece qalır. Demokrasi mezhebinin bu pek esâslı umdesi, “Haqîqat, ârâ-yı re’y ile sâbit olmaz” diyen zevât-ı kirâmın qavlinden farqlı olsa sorun baqalım, halqımız onlaramı daha çoq re’y verir, bunlaramı? Dört parmaqlı râbiâ hareketi ne içün meşru’dur ve müdafaa edilmelidir? Şeriatcı olduqları içünmü? Hâşâ!. Onlar %51 re’y almışlar idi ve fâsıqlar onları al aşağı etdi. Kenân evrenin ana yasası %90 teveccühe mazhar olsa da bir qavle göre bu sayılır, dîger qavle göre sayılmaz. “Mekkeli müşrîkler, demokratik bir oylamada RasûlUllah qarşısında qaç re’y alır idi? M.qamalin vaqtiyle, inkilablarına yüzde qaç teveccüh var idi ve şimdi ne nisbetde teveccüh var?” gibi suallerin cevâbları, bu demokrasi dîninin ‘amelî cihetlerini ta’yîn eder. Mısırlı sisi, dersimli kemal halqlarının ekseriyyetinin teveccühüne mazhâr olsalar, buna i’tirâz câiz olurmu? Bundan sonra, hangi hastalığa mübtelâ olduğum xusûsunda da doktorlara değil halqımıza sormaya qarar verdim. Kezâ, her türlü dînî mes’elenin bundan sonra melce’i sevgili ‘âlim, taqvâlı, sâlih halqımızdır. Bayram günün tesbîti de işte böyle bir iş sayılır. Saçmaladığımı düşünenlerin kendi mevqi’lerini bir daha nazardan geçirmelerini tavsiyye ederim. ‘Acebâ diyânet işleri, qurban bayramı ve benzeri xusûslarda aldığı karârlarındaki 1.meşrûiyyeti, 2.isâbetliliğini, 3.ma’qûliyyeti neye istinâd ediyor? Şeriate, ‘ilme, aqlamı? Diyânet işleri lâik siyâsetin qânûnlarına tâbi’ şeriât, ‘ilim ve ahlâqdan uzaq bir müessesedir ve aslâ şeriatle, ‘ilimle, ‘aqılla idâre olunmaz. Dînini bunlara, bunların âmirlerine ve me’mûrlarına emânet edenlere Allah hidâyet etsin. Bu uğursuz müesseseden sudûr edecek fetvâlar vesîlesi ile ortaya çıqacaq dînî ihlâllerin, oruç yemelerin veyâ yanlış günde hayvan kesmek xusûsunda insânları ma’zûr kıldığını zann ediyorsanız aldanıyorsunuz. www.hiyanet.com adresinde neşr edilen bir vesîqa gösteriyor ki bunlar dînlerinde, mezheblerinde de mezhebsizliklerinde de lâubâli insânlardır. Bir sene iş olsun diye hilâle baqarlar ve ertesi sene reîsleri olacaq adamın keyfî tasarrûfu netîcesi vaz geçerler.

‘Acebâ, kendini sevib beğendiğimiz insânlar diyânetin hesâbına tâbi’ olsalar, diyânet işleri maqbûl bir maqâmlığa terfi’ edermi? O qadar mübârek adam hatâ ediyor olabilirmi? O mübâreklere sormaq istermisiniz? Diyânetin qurulduğu seneden beri oruç ve bayram mes’elelerinde kaç kere kıble değiştirdiğini? Şâyet hocaları 1950 lerde bir prensibe göre oruç tutmuş ve onların hocası 1920 lerdeki prensiple ‘amel etmiş iseler kendi mübârek zâtlarının bugün ‘amel etdiği prensip evvelkilerden bir veyâ iki gün farqlıdır! 1974 den sonra cârî olan, tahiti merkezli hilâl hesâblarının netîcesi olan ramezân ve qurban bayramı günleri başqadır, 1950 lerde cârî olan fatin hoca prensipli, fasdaki bir tepeyi esâs alan hesâb daha başqadır. Bu lâûbâlilikler olmadan evvel bizde de resmen câri olan, RasûlUllah ‘aleyhisselatu vesselâmın ta’mim etdiği prensiplere tâbi’ olan ramezân ve qurban bayramı günleri ise hepsinden başqadır! Yaşayan ve vefât etmiş mübârek zâtların, 1900 lerden evveline intiqâl eden bütün eslâfı, tâ RasûlUllah ‘aleyhisselâtu vesselâma qadar bir şekilde ve sonrakiler başqa şekillerde ‘amel etmişse bunların arasını bulmaq külfeti ile meşğûl olan Müslimânlara Allah yardım etsin.

RasûlUllah ‘aleyhisselâtu vesselâmın qurban bayramının vaqtini ta’yînde -hâşâ- xatâlı olduğu bir daha anlaşıldı. O zâtın dediği doğru olsa, hilâlin arabistânda görülmesi hesâbca muhâl olan günde, hilâlin görüldüğü xusûsunda yalan söylenilmezdi. Tahiti adalarında görülmesi mümkîn olan hilâle ittibâen ramazan ve qurban edenler, hangi keyfî prensiplere tâbi’ olduqlarından haberdârmı? RasûlUllahın ‘amelini tekzîb etdiklerinin farqındalarmı? RasûlUllahın kendi devrinde tahiti adalarında görülen hilâle değil mekkede medînede görülen hilâle ittibâen ya’ni tahitide görülen hilâlden “bir gün sonra” ramezân ve qurban etdiklerinden haberdârmısınız? RasûlUllahın tâbi’ olduğu prensipler ya’ni İslâmın kamerî ayları tesbît etme, oruç ve bayram günlerini tesbît etme xusûsundaki prensiplerin hâl-i hâzırda diyânet işleri tarafından tahrîf edildiği ve türkiyede bu prensiplere tâbi’ olanların qurbanlarını zâyi’ etdiklerini, ramezânda oruç yediklerini ve oruç tutulması memnu’ olan ramezân bayramında oruç tutduqlarından bahs ediyorum. Bunun vebâli her kesin tek tek üzerindedir ve yapılan ‘aqılsızca, şeriatsızca hatânın vebâlinin diyânet reîsinin boynuna olacağını zann etmek bîhûdedir.

Zi’l-qa’de 1434Z ün son günü, ya’ni 6 ekim 2013U pazar yazdığım meqâlede mevcûd hilâl görünebilirlik harîtalarına i’tibârla qurban bayramının 17 ekim 2013U de olacağını tahmîn etmişdim. İstanbul, hilâlin görünebilirlik hudûdunda olduğu içün 6 ekim 2013U pazar aqşamı hilâli göremeyeceğimizi düşünmüşdüm. Faqat tahmînimde hatâ etdim. 6 ekim 2013U pazar aqşamı, dört Müslimân, 250 metre raqımlı sapphire qulesinde zi’l-hicce hilâlini gördük.

Hilâlin görünebilirlik harîtalarına nazaran 6 ekim 2013U pazar aqşamı istanbulda, ancaq hevâ şartları mükemmel olduğu taqdîrde hilâl görünebilirdi. Elhamdulİllah, arabistân ve anadoluda hilâlin görünebilir olduğu ilk gün hilâli gördük. ‘Arabistânda bir gün evvel hilâlin göründüğü ‘ilmen yalandır. Türkiyede ise hilâlin görünebilirliği haqqında bir iddiâ dahi yoqdur. Türkiyenin resmî dîn müessesesinin qanaatince tahitide görünmesi hesâblanılan hilâl kâfîdir. Türkiyede ve ‘arabistânda 5 ekim 2013U cum’â ertesi aqşamı hilâlin görünemeyeceğinin türkiyeli resmîlere ma’lûm olması ve bunların ‘aqsini iddiâ etmiyor olmaları, bedevî yalancılardan en mühimm farqlarını teşkîl ediyor. Bedevî suud yalancıları ise prensibde isâbetli faqat tatbîqatda ‘âlem-i İslâmdaki bütün Müslimânların istihzâ etdiği şekilde davranıyorlar. Görünmesi hesâbca muhal günde devâmlı sûretde hilâl görüyorlar.

1 zi’l-hicce 1434Z, efrencî 7 ekim 2013U pazartesi olduğu i’tibârla anadolu ve ‘arabistânda qurban bayramının birinci günü 10 zi’lhicce 1434Z, efrencî 16 ekim 2013U çarşanbadır. Diyânet mezhebine ittibâen 15 ekim 2013U salı günü kesilen hayvanlar qurban değil kavurmadır.

Allahu a’lem bis-savâb

9 zi’l-hicce 1434Z

15 ekim 2013U

salı

(İntişârı: 15.10.2013)

The post 1434 Qavurma Bayramı (15 ekim 2013U salı), 1434 Qurban Bayramı (16 ekim 2013U çarşanba) appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Dr. Malatyalı Muhammed Reşād

ب

I.

medxal

Modernizm dīninin İslāma qarşı sūrī ğalebesine dāir, qamerī ayların sūret-i sübūtu mes’elesi etrāfında cereyān eden cāhilāne ve yarı-‘ālimāne mübāheseler qadar seciyyevī, ‘ibret-āmiz bir mes’ele daha bulunurmu bilmiyorum ve bilemediğim içün haşyet içinde önümdeki, arqamdaki, içimdeki mes’elelere baqıyorum, ‘aqlımı, qalbimi yoqluyorum, yanımdaki insanlara korkar gözlerle baqıyorum, Cenāb-ı Haqqdan bilmediğim, bilemediğim mes’ele yığınlarının şerrinden beni muxāfaza qılması içün niyāz ediyorum. Dışımızda, modernizm dīninin açıq tarafdārı olan münkīr dīn, siyāset bezirgānı ilāhiyyāt papazı ve etbāı gürūh-ı lāyuflihūnu ve bunlardan sudūr eden efkār-ı qabīhayı tanıyorum ve bunların dīnlerinin, īmānlarının ne olduğunu ve ne olmadığını zāhir olan hālleri üzere biliyorum amma qorquyorum ki içimizde, bizden olan, bizden olduğuna hüsn-i zann etdiğimiz, bizden olmasını istediğimiz insānların da qafası qarışıqdır ve bunlar da neyi nasıl müdafaa edeceğini bilmekden ‘āciz halde saçmalamaqdadır.

Modernist xristiyānī ilhādın an’anevī xristiyānī dalālete ğalebe çaldığı ikinci vatikanın asıl fāili olan VI.Paulün, “İblīsin nefesi Cenāb-ı Haqqın ma’bedinin çatlaqları arasından içeri girdi.”[1] dediği hāli mesācīd ve medārīs ve tekyelerin xarābātı üzerinde tepinen ahbes yetiştirmesi modernistlerden değil Müslimān olmasına hüsn-i zann etdiğimiz insānlarda görünce xāsıl olan hissiyātı ta’rīfde sıqıntı çekiyorum. Müslimānların şeytanın nefesini öksürürken söylediklerinden bahs ediyorum.

II.

Müslimānların ‘aynı günde bayram etmelerinin vücūbu haqqında 

Nasıl oluyor da vācib olmayan xattā vācib olması bir tarafa berāberliğinde her hangi bir ecir bulunmayan bir mes’ele vācibmiş gibi telaqqī edilib Müslimānların yazıb çizdiği matbuātda qarşılığını buluyor? Meşreb ve mezhebine göre “Müslimānların ‘aynı günde bayram etmemeleri” büyük bir üzüntü vesīlesi sayılabiliyor ve buna nāil olmaq içün gerekenin yapılması haqqında riyākārāne yeminler ediliyor. Müslimānların ‘aynı günde bayram etmesi gerekdiğini söyleyen ‘ālim ve cāhil herkese bir def’ā daha bakın ve tekrār sorun: Müslimānların ‘aynı günde bayram etmelerinin gereği  ile ‘ālāqadār saçmalığı hangi nassa, fetvāya dayanaraq iddiā ediyorlar? Bu iddiā sāhibleri saqın İslām ‘aleminin (hindistan-pakistan noqsanı ile) neredeyse temāmının aynı günde bayram etdiği bu senenin yegāne fitnecisi türkiyye cumhūriyyetinin hıyānet me’mūrları, şaşkın muharrīrleri, cāhil ğazetecileri olmasın?

III.

türkiyyelilerin ‘arablara bayram ve ramezān günlerinde uymasının vücūbu haqqında   

Bu sene, 1433 zilhiccesinde (teşrīn-i evvel [ekim] 2012) bütün ‘arab ‘alemi ve amerika sekenesi Müslimānlar ya hilāl görerek veyā görenleri taqlīd ederek şeriāta uyğun veyā uyğunsuz şeklde ‘acāib bir vahdet-i ğarībe içinde bayram etdiler. “Birlik ve berāberlik ‘arızası” diyerek ileri geri qonuşan kimseler bunların içinden değil bunlara uymayan türkiyyelilerin içinden çıqdı. Evvelā diyānet işleri reīs muāvini ekrem keleş ‘aqıllara ziyān bir beyānāt verdi ve ‘arabların da türkiyelilerin de kendi bildiği şekilde bayram etmelerinin pek a’lā mümkīn olduğunu iddiā etdi![2] ““Türkiye hatalı değil. Suudi Arabistan da yanlış yapmıyor”muş!Bu keleş zāt bilmedi ki ‘āmiri olacaq adam bir qaç gün sonra verdiği beyānı rezīl eden bir beyānāt neşr edecekdir.[3]

Keleş bey türkiyenin vahdet bozucu hareketini müdafaa içün hanefīlikden dem vururken reīs cenābları türkiyenin ve ‘arabların ramezānda ve kurbanda vahdetlerini te’mīn edecek yegāne çārenin türkiyenin vahdeti bozan prensibi olduğunu iddiā ederek başta türkiyeliler olmak üzere bütün Müslimānların ‘aqıllarını tahkīr etdi! Meğer türkiyelilerin uydurduğu prensiplere reāyet edilse vahdet te’mīn olurmuş! Bu adam ve benzerlerine verilecek en ‘ilmī cevāb “görürsem söylerim” civārında bir şey’ olmalı.

IV.

türkiyyelilerin ve ‘arabların bayram hesāblama şekllerindeki farqlara dāir   

Müslimānların ‘aynı günde bayram etmeleri lāzım gelmez, şāyet ‘aynı günde bayram edilesi ise diyānetin tābi’ olduğu baştan aşağı ‘indī, bir taqım kimselerin keyfī tasarrūfları ile sübūt bulmuş prensiplere dayanan ve lūtfen dikkāt buyurun ‘arabların ve başkalarının hesāblama prensiplerine uymayan hesāblama şekline uymak kimseye vācib olmaz hattā belki haram olur! ‘Acebā türkiyenin reīsi, bütün otoritesinin 17 cemāziyye’l-āxir 1344 (2 Qānūn-ı sānī 1926) tārīhli qānūn olduğunu bildiği içinmi akedemik hürriyetine ‘ātıfla babalanmayı ve şāyet ‘arabların isābetine qāil olsa vicdānının sesini dinleyerek bayramın resmen i’lān edilenden başqa günde olduğunu söylüyor?[4] Gerçi bu gibi adamlara lāyık olan en ‘ilmī cevāb “sıkıyorsa görelim” şeklinde olmalı faqat beyānāta baqılırsa vaz’iyyetin daha vahīm olduğu görülüyor. Meğer diyānet reīsi, türkiyenin tābi’ olduğu uyduruk prensiplerin hayrettin karamanın dil ve tefekkür özürlü başlık ve muhtevāsı olan “İslāmın Işığında Günün Meseleleri” kitābında neşr edilen muhtevāsına tābi’ imiş![5] 1398 (1978) senesinden beri bu uyduruk prensiplerin ve bu prensiplerin ‘āid olduğu uyduruk mezhebin müdafaasını eden bir kimse görülmemişdi. Hayrettin bey, o gün bugündür “sayın dostu saim yeprem”le berāber hazırladıkları metnde tek bir değişikliğe lüzūm görmeden ‘aynı metni neşr etmeye devām ediyor. Bu zātın mezhebinde bātıl da olsa istikrār içinde bulunduğunu taqdīr etmemek mümkīn değil. Hālbuki fethullah hoca, kendine tābi’ mollalarına yazdırttığı ve başına takrīz yazdığı bir kitābda bu adamın hayrettin karaman ve benzerlerinin bātıl mezheblerini şiddetle tenqīd ediyordu.[6] ‘Acebā bu zāta mensūb olan kimselerin hāl-i hāzırda mevzu’a dāir ‘amel ve i’tiqādları ne sūretdedir?

IV.

ramezān ve kurbān bayramlarının hesāba lüzūm olmadan tesbītinin ma’nāsı haqqında

Şāyet qamerī ayların sübūtunun hilālin gözle görülmesine bağlı olduğu mezhebinde iseniz bunun īcābınca ‘amel etmekden başqa yol yoqdur. Her nerede, şehrde, bağda, çölde, gökdelende isek, nasıl bu mahallerde nemāz kılıyor, haramlardan ictināb ediyor, Müslimān gibi inanmaya devām ediyorsaq, vaqt-i merhūnu geldiği zemān oruç, kurban ‘ibādetleri ile ‘alāqadār olmaq üzere farz-ı kifāye olan ‘ameli edā etmek mecbūriyyetindeyiz. Diyānet dīninde, suūd mezhebinde olanlar kendi dīn ve fıqhlarının īcābınca ‘amel edecekler, biz de kendi dīn ve mezhebimiz īcābınca. Buna göre, suūdun, ‘arabın radyo, internet i’lānatını ta’qīb etmek gibi diyānetin hesāb dīni seviyyesinde ‘amellere tevessül etmenin netīcesi, bir müddet sonra heves qaybı ve nehāyetinde sürüye ittiba’ etmek olduğunu türkiyeli Müslimānlar üzerinde müşāhede etdik.

V.

1433 (2012) deki kavurma bayramı, şavurma bayramı, kurban bayramı günlerinin beyānı

Ru’yeti esās alan hesāba istinād edenlerin, bu cümleden kandilli rasat-xānesinin de ittifāqı ile[7] mīlādī 25 teşrīn-i evvel [ekim] 2012 tārīhinde bayram etmeyi mümkīn kılacak şeklde 15 teşrīn-i evvel [ekim] 2012 tārīhinde güney amerikanın güneyinde veyā dünyānın başka bir yerinde hilāl görülmedi, hilālin bu yerlerde görüldüğünü söyleyenler Allahdan korkmayan, lāik köpeklerin emrinde çalışan yalancı, dīni mezhebi maaşını yediği efendilerine hizmet etdiği efendilerinin me’mūru, türkiyedeki insanların ‘ibādetlerini berbād eden alçaklar, mel’ūnlardır. Allahın la’neti bunların ve bunlara destek olanların üzerine olsun.

Ayın dünyā üzerinde görülebilirliği esāsında hazırlanmış haritalara nazar edilirse görülür ki 15 teşrīn-i evvel [ekim] 2012 de hilālin dünyā üzerinde çıplak gözle görülmesi neredeyse mümkīn değildir. Nazarī olaraq görülmesi mümkīn yerler kıtālarda değil büyük okyanusun ortasındaki adalardan ‘ibāretdir. Görüldü yalanını söyleyenler, “hevānın mükemmel olması şartı ile” bu adalarda görülmesinin mümkīn olduğundan bahs ediyorlar. Bunların bahs etdikleri ve dīnlerine esās ittihāz etdikleri 1398 (1978) prensipleri de diyor ki “İster çıplak gözle, isterse modern ilmin rasat metotlarıyla olsun, aslolan hilālin ru’yetidir.” [8] Ya’ni ru’yet mümkīn değilse ve faqat matematikī olarak vuquu mümkīnse bunlar da o qamerī ayın başladığını qabūl etmiyor.

30 Ağustos 2011 de bunlar ramazan bayramı i’lān etmişlerdi.[9] Hal buki ‘aynı bu sene kurban bayramında olduğu şekliyle, güney amerikanın güneyinde hattā daha geniş bir sāhada 29 Ağustos 2011 de hilāl görülmüşdü![10] O sene güney amerikada hilāl görülmesini i’tibāra almayanlar ‘acebā bu sefer ne içün i’tibāra aldı? Bunların dīninde istiqrār olabilirmi? Veyl dīnini diyānetini bunlara emānet edenlere. Bir sene hükme mesned teşkīl etmeyen güney amerika ru’yeti bu sene mesned oluverdi? Bunda bir ğarīblik varmı?

Hayrettin karaman ve gürūhunun anlar anlamaz bahs etdikleri 1398 (1978) prensiplerinden evvel bunların sadāqatle bağlı olduqları cumhūriyyetlerinin me’mūru, ittihādcı fatin hocanın 1344 (1926) dan 1394 (1974) e qadar 40 sene cārī olan prensiplerine göre, ‘ālem-i İslāmın en ğarbındaki İslām toprağı sayılan fasda muayyen raqımda olan bir tepede havanın açıq olduğu farz edilerek ve ay güneş açıklığı 5.5-6 derece olması hesābı ile ru’yet edilmesi mümkīn olan hilāle i’tibār eden keyfī prensip[11] başka bir keyfī prensiple değiştirildi! Artık güney amerikada hattā ankaradakilerin keyfi gelirse -bu sene olduğu gibi- büyük okyanusun ortasında vukuu mümkīn ru’yetlere i’tibār edilebilecekdir! 2011 ramezānında güney amerika ru’yetine i’tibār etmeyenlerin bu sene etmelerindeki hikmeti hocalarının hocası hayrettin bey ve yetişdirmelerine sorsunlar. Fatin hoca prensipleri hālen cārī olsa ve 1398 (1978) deki karakuşlar hey’etinin prensipleri cāri olmasa, bu sene türkiyeliler ile ‘arablar arasında birlik olacakdı! Bir Allahın kulu, “fatin hoca yok iken ve olmayasıca cumhūriyyet i’lān edilmemişken bu Millet ne ediyordu?” diye sormayacakmı? Ben söyleyeyim: 13 ‘asır boyunca ayrı günlerde oruç tutuyor ve ‘aynı sancak-ı şerīf altında ‘ibādetlerini edā ediyorlardı. ‘Aynen RasūlUllah SallAllahu aleyhi ve sellem ve ashāb-ı kirām hazerātı ve onlara tābi’ umerā ve bu cümleden xulefā-yı ‘Osmānīler gibi. Meğer biz bir sancak altında olur da ayrı günlerde ihtilāf edermişiz amma bunların dīninde şeriāt xilāfına, ‘aynı gün oruç tutub ‘aynı günde kurban kesme showuyla mübtelā olacak bunu kime gösterecekmişiz? Veyl sizin ‘aqlınıza, siyāsetinize, dīninize. Bu vahdet-i şeytānī, Allahın dilemediği günde, saxte birlik gösterileri ile O’nun rızāsı xilāfına ‘aynı günde kurban kesme ğayreti niye?

RasūlUllah sallAllahu ‘aleyhi ve sellem hazretlerinin bütün oruç ve kurbanlarının güney amerika ru’yetlerini i’tibāra almadan olduğunu ve şāyet güney amerika ru’yetleri i’tibāra alınsa RasūlUllahın hāşā yanlış günde oruç tutub bayram etdiğini iddiā etmek lāzım geleceğini düşünmüşmüydünüz? Şāyet dīn onun ‘ameli idiyse bunlarınki ne?

Mustafa sabrī efendinin, “Ammā hesābāt-ı nücūmiyyeye mürācaat olunmadıqca evqāt-ı savmve salāt pek doğru bir sūretde kestirilemeyormuş.. Ne zarārı var! Mal sāhibi böyle isterim, böylece qabūl ederim dedikden sonra bizim vazīfemiz taayyün etmiş ve tereddüde mahall qalmamışdır. Meselā savm bahsinde, “Ru’yet edince orucu tutunuz ve ru’yet edince iftar ediniz amma bulut onu örtmüşse otuza ikmāl ediniz” buyurulduğu içün hilāli görebilirsek tutmaq ve bayram yapmaq, göremezsek şa’bān veyā ramezānı otuza tamamlamak borcumuzdur. Amma bununla isābet vāqi’ olmayacaqmış. Ramezāndan bir gün şa’bana veyā şevvalden ramezāna geçecek yāhud ramezāndan bir gün ğāib edilecekmiş gibi geliyorsa da usūl-i meşruāsına tatbīqan her qaç gün tutuldu ise, haqīqatde ramezān ondan ‘ibāret olaraq ne eksik ne fazla ne ileri ne geri bulunacaqdır.”[12] dediği haqīqate nazaran RasūlUllah sallAllahu ‘aleyhi ve sellem, ramezanın ve zi’l-hiccenin ma’nāsını bi’z-zāt ta’rīf ediyor. ‘İbādet ve zemān, o zātın ta’yīn ve ‘ameli ile ma’nāsını qazanıyor.

VI.

1433 (2012) de türkiyede kurban bayramı 27 teşrīn-i evvel (ekim) 2012 cum’āertesidir

Hesābā göre, lūtfen dikkāt buyurun ru’yete göre değil hesāba göre hem de māhut uğursuz1398 (1978) prensiplerine göre, türkiyede kurban bayramı 27 teşrīn-i evvel [ekim] 2012 cum’ā-ertesidir, çünki zi’l-hicce hilāli türkiyede 17 teşrīn-i evvel [ekim] 2012 çarşanba görüldü.[13]

Ru’yete göre nasılmı? Ne edeceksiniz nasıl olduğunu? Çok lāzım idiyse bakaydınız. Amma ru’yeti esās alan hesāba i’tibār edesi iseniz işte hesāb! Türkiye ru’yeti nazara alınacaksa bayram ancak 27 teşrīn-i evvel [ekim] 2012 cum’ā-ertesi olabilir! Fatin hoca, cumhūriyyet, 1978 karakuşları, hayrettin karaman ve yeryüzünde modernizm dīni ile ‘alāqadār her türlü uğursuzluk yok iken bu memleketde nasıl kurban bayramı yapılıyor idiyse o prensiplerin īcābınca –hesābca- türkiyenin bayramı 27 teşrīn-i evvel [ekim] 2012 cum’ā-ertesidir. Bunu pek a’lā bilen diyānet reīsi ve hem-pālarının yüksek perdeden atmalarına bakmayın! Bunların hesāb, ilim fenn, ali kuşcu mavalı okumalarına bakmayın. Bunların bayram saydıkları günde türkiyede hilāl görülmediğini bilmediklerinimi sanırsınız? İhānet…

VII.

şavurma bayramı 26 teşrīn-i evvel (ekim) 2012 cum’ādır

Türkiye müslimānlarının ahvāl-i perīşānelerinden biri de şavurma bayramına dāirdir. Türkiyeli ittihād-ı İslām muhabbetiyle hareket eden ve bu arada sünnete reāyetle ru’yetle ‘amel etdiğini zann eden bir ğurub kimse evvelce radyo ve telefon, şimdilerde de televizyon ve internet vāsıtası ile ‘amel ediyor. Hesāba göre, suūdīler xāric olmaq üzere ‘arabların mühimm bir qısmı bu sene 26 teşrīn-i evvel [ekim] 2012 cum’ā günü bayram edecekler. Suūdīler görülmeyecek hilāli gördülermi yoqsa görmesi –hesāba göre- muhtemel olan dīger ‘arablara reāyetlemi bayram etdiler, kendileri bilir. ‘Acebā bizimkilere ne oluyor ve türkiyeliler ne içün peyğamber-i zī-şān hazretlerinin fermānı mu’cebince qafalarını qaldırıb semāya baqmıyor ve faqat bilgisayar ekranına veyā televizyona baqıyorlar? Türkiyeliler içün sene 25 teşrīn-i evvel [ekim] 2012 perşenbe nasıl kavurma bayramı idiyse, sene 26 teşrīn-i evvel [ekim] 2012 cum’ā da şavurma bayramıdır ve māhiyyet i’tibārı ile bir az farq olmaqla berāber ru’yeti terk noqtasından bir farqı yoqdur. Ru’yet-i hilāle istinād eden hesāba ve sādece kendimi bağlayan ru’yetime nazaran türkiyede kurban bayramı 27 teşrīn-i evvel [ekim] 2012 cum’ā-ertesidir.

27 teşrīn-i evvel [ekim] 2012 cum’ā-ertesi resmen bayram eden pākistan, hindistān, malezya ve muhtemelen indonezya ve i’rabda mahalli olmasa da īrānın teşkīl etdiği qalabalığa baqıb geriye qalanların toplamından daha qalabalıq bir gürūha mensūb olduğum içün rahatlamalı ve dināyeti, hayrettin karamanı ve muqallīdlerini dīnleri ile başbaşamı bıraqmalıyım?

Ya bizim mübārek hocamız felān kes ve evliyādan taqvimi ta’qīb eden fulan kes ne olacaq?[14] Yoqsa ben pākistan ajanımıyım? Saqın fitne olmasın? Fitnenin ta’rīf hudūdunu siyāsī idārī hudūdun ta’yīn etmesine gülmekmi lāzım ağlamaqmı? İnsānlar pasaportlarının, qafa kağıtlarının ta’rīfi ile mi ‘amel ediyor ve fitneyi ta’rīf ediyorlar? Her hālde ma’siyyetde itaat yoqdur.

٩ ذوالحجی ١٤٣٣

 ملاطیه لو محمد رشاد 

ملاطیه 

[1]     VI. Paul, 17 cemāziyye’l-evvel 1392 (29 hazīran 1972) “through some crack the smoke of Satan has entered the temple of God”; [http://wdtprs.com/blog/2011/05/quaeritur-the-smoke-of-satan/] , [http://wdtprs.com/blog/2008/05/petrus-amazing-interview-with-card-noe-paul-vis-smoke-of-satan-remark-concerned-liturgy/]

[2]     Xaber, 2 zi’l-hicce 1433 (18 Teşrīn-i evvel 2012), http://www.sabah.com.tr/Yasam/2012/10/18/turkler-bayrami-araplardan-bir-gun-once-kutlayacak; “Bayramı bir gün önce kutlayacağız/ ERTUĞRUL ERBAŞ/ 18.10.2012/Suudi Arabistan Yüksek Şeriat Mahkemesi’nin Hicri takvime göre Zilhicce ayının başlangıcını 17 Ekim kabul etmesiyle Kurban Bayramı’nın birinci günü 26 Ekim olmuş oldu. Araplar’ın tümü Kurban Bayramı’nı bu tarihte kutlayacak. Ancak Türkiye’de durum böyle değil. Mekke’de bulunan Diyanet İşleri Başkan Yardımcısı Ekrem Keleş, “Hanefi mezhebine göre hilal dünyanın neresinde görülürse görülsün bir gün sonrası kameri ayın başlangıcı kabul edilir. Zilhicce ayının hilali dün itibariyle Güney Amerika’nın batısında görüldü” dedi. Diyanet İşleri Başkanlığı Güney Amerika’da görülen hilali baz alınca Kurban Bayramı’nın birinci günü Türkiye için 25 Ekim oldu. Suudi Arabistan, Güney Amerika’da görülen hilali “ihtilaflı” olduğu gerekçesiyle baz almıyor. Keleş, “Hata yapan kim” sorusuna “Türkiye hatalı değil. Suudi Arabistan da yanlış yapmıyor” diye yanıtladı. Keleş Mekke’ye gelen 90 bin Türk hacının Türkiye’den bir gün sonra yani 26 Ekim’de bayramı kutlayacağını kaydetti./ BİRLEŞİK SAAT/ SABAH’a konuşan İslam İşbirliği Teşkilatı Genel Sekreteri Ekmeleddin İhsanoğlu, Hicri takvimin değişik yorumlamalar nedeniyle ülkelere göre değiştiğini belirterek, “Bu problemi gündeme getiren benim. Birleşik Hicri Takvim’in sağlanması için uzun yıllar uğraştım. 1978’de İstanbul’da din alimlerinin ve astronomlarının katılımıyla bir konferans düzenlendi. Son yıllarda bir düzelme sürecine girdi. ” dedi…”

[3]Xaber, 6 zi’l-hicce 1433 (22 Teşrīn-i evvel 2012), http://www.zaman.com.tr/multimedia.action?type=video&sectionId=1#, “Bu sene biz yine geçmiş yıllarda bazı seneler olduğu gibi Türkiye olarak bir gün Suudi Arabistan’dan önce bayram yapmış olacağız.  Ve biz Arafat dayken Türkiye de ki kardeşlerimiz bayram yapmış olacaklar. bu hakikaten son derece üzücü bütün İslam dünyası için çok üzücü olan bir durum yani bugüne kadar takvimde birlik gerçekleştirmemiş olmak bayramlara dahi birlikte girememek bayram sevinçlerini dahi birlikte paylaşamamak biz Müslümanlar için son derece büyük bir eksiklik Türkiye dede pek çok kardeşimizin bu noktada büyük bize sorular yöneldiğini diyanet işleri başkanlığımıza din işleri yüksek kuruluna hata sosyal medya ortamında gün de bana en az, pek çok soru tevci edilerek, siz bu çelişkileri nasıl izah ediyorsunuz. Diyanet neden bu konuda susuyor diye serzenişte bulunuyorlar, haklı olarak aslında ben Türkiye de iken bu konuyu öğrenir öğrenmez iki önemli toplantı yaptım. Birincisini din işleri yüksek kurulumuzda, ikincisini de bizzat kandilli rasathanesinin müdürünü arayarak orada da aynı şekilde bilhassa astronomi ilmiyle uğraşan uzay bilgileriyle donanmış orada ki yetkilileri de harekete geçirerek bir toplantı yapıldı. bu İki toplantının bilgileri tekrar diyanette birleşti ve din işleri yüksek kurulumuz her iki bilgiyi de değerlendirdi. Öncelikle ben şunu ifade edeyim şahsen ben milli bir Müslüman olarak ve bir diyanet işleri başkanı olarak, bir hadis hocası olarak bu toplantılarımızda bu araştırmalarımızda bizim yanlış yaptığımıza dair en küçük işaret ve ima görseydim. Bayramlar ilan etme yetkisi kanunen kandilli rasathanesine verildiği halde diyanet işleri başkanı olarak ve başkanlığı olarak arkadaşlarımızla ve din işleri yükse kurulumuzla birlikte bunu halkımızla paylaşmaktan hiç çekinmezdik bunu açıkça ifade etmek istiyorum. Sorun nereden kaynaklanıyor sorun arkadaşlar öncelikle biz peygamberimizin İslam mesajını getirişinin üzerinden XIV asır geçmiş, XIV asır sonra Uluğ beyleri yetiştirmiş, ali kuşcuları yetiştirmiş, Nasrettin tusileri yetiştirmiş, astronomi ilmini medreselerde hadis, tefsir ve fıqhla birlikte bir ders olarak takdir etmiş bir millet olarak bir Müslüman topluluk olarak XIV asır sonra daha sonra dünyadaki bütün uzay bilgileri astronomi bilgileri ayın hareket hesapları, güneşin hareket hesapları matematiksel olarak tespit edildikten sonra insanların dağlarda tepelerde ellerini alınlarına koyarak, hilal arayarak  takvim birliği sağlamamız mümkün değil. Eğer bir birlikten söz ediyorsak, eğer bir takvim birliğinden söz ediyorsak bu yolla olmaz bu yolla mümkün değil kur an ı kerimde bir ayet var veşşemsu velkameru bilhusban güneş ve ay belli bir hesap içerisinde hareket ederler eğer biz Müslümanlar bu hesabı XIV asırdır tespit edememişsek bu bizim için en büyük ayıp olur. Bu hesabı artık insanlık tespit etmiştir. Hepimiz bunu tespit edebiliyoruz. Dolayısıyla nasıl ki bundan belki bir müddet önce bir asır önce belki insanlar namaz vakitlerini nasıl belirliyorlardı. Bir çubuk dikiyorlardı. Çubuğun gölgesini ölçüyorlardı ve o gölgenin kaç santim olduğunu tespit ederek namaz vakitlerini öyle tespit ediyorlardı. Ama şimdi, şimdi elimize saatimize bakıyoruz. Önümüzde takvim var bakıyoruz ve namazlarımızı öyle eda ediyoruz. Herhalde hiç kimse artık çubuğun gölgesini ölçerek namaz vakitlerini tespit etmiyor. Yahut hiç kimse sabahleyin kalktığında pencereyi açıp ufuk gözetleyerek, şafağın doğup doğmadığını tespit ederek sabah namazının vaktini tespit etmiyor. Aynı şekilde, aynı şekilde XIV asır sonra bu kadar uzay bilgisine vakıf olduktan sonra insanlık kardeşlerimizin bazı kardeşlerimizin ben o, çabasına da saygı duyuyorum. Sadece takvim birliği sağlayacaksak bu doğru değil dağlarda, tepelerde hiçbir teknik imkana baş vurmadan hilal gözetleyerek veya gözetlediğini söyleyerek takvim birliği sağlamak, bayramlara birlikte girmek, bayramlara birlikte başlamak, sevinçleri paylaşmak mümkün değil. İslam dünyasında bütün İslam dünyasının birlikte bayram yapması, birlikte bu sevinci paylaşmasına çok önem veriyoruz. Onun içinde kendi sistemimiz üzerinde ısrarcıyız. Çünkü ancak bizim düşündüğümüz sistemle takvim birliği sağlanabilir. Eğer ülkede beli bazı insanlar elini alnına koyarak dağlarda, tepelerde hilal arayarak takvim birliği sağlamak mümkün değil. Takvim birliğini sağlamanın yolu XIV asırlık birikimimizi,  bilimsel birikimimizi dikkate alarak, insanlığın birikimini dikkate alarak en güzel şekilde bunu tespit etmektir.”

[4]     http://www.ekanun.net/698-sayili-kanun/index.html

[5]     Hayreddin Karaman, “İslāmın Işığında Günün Meseleleri”, İstanbul-1402 (1982), Marifet neşr.; 2.c., 33-62.s.

[6]     Ali Bayram, M.Sadi Çöğenli, “Aylar ve Rü’yet-i Hilal”; Erzurum-Ramezān 1398-(Eylül 1978); I-V.s.

[7]     http://www.koeri.boun.edu.tr/astronomy/

[8]     Hayreddin Karaman, “İslāmın Işığında Günün Meseleleri”, İstanbul-1402 (1982), Marifet neşr.; 2.c., 55.s.

[9]     http://www.okubil.com/2011-ramazan-ve-ramazan-bayrami-ne-zaman-kac-gun-tatil-3367.html

[10]    C:\Users\user\Documents\# HURUFI\# TELIFATIM\001- RUYETI HILAL haqqinda\# senelik ruyet taqibleri\1432-2011 ruyeti\1432shw_8-29-2011.gif

[11]    Yakup Çiçek, “Sahur Vakti ve Rü’yet-i Hilāl Meselesi”, İstanbul-1403 (1983), Furkan neşr.; 92-96.s.

[12]    Mustafa Sabrī Efendi, “Beyānu’l Haqq” mecm., “Dīn-i İslāmda Hedef-i Münāqaşa Olan Mesāil”, 14 şevval 1326 (9 teşrīn-i sānī 1908), 6.’aded; 109.s. : Mustafa Sabri Efendi, ”Meseleler Hakkında Cevaplar”, İstanbul-1404 (1984,)Sebil neşr.; 40-41.s.;“Ammā nücūmī hesāblara mürācaat olunmadıqca oruç ne nemāzın vaqti pek doğru bir sūretde kestirilemiyormuş. Ne zarārı var! Mal sāhibi böyle isterim, böylece qabūl ederim dedikden sonra bizim vazīfemiz taayyün etmiş ve tereddüde mahall qalmamışdır. Meselā oruc bahsinde “Ru’yet edince orucu tutunuz ve ru’yet edince iftar ediniz amma bulut onu örtmüşse otuza ikmāl ediniz” buyurulduğu içün hilāli görebilirsek tutmaq ve bayram yapmaq, göremezsek şa’bān veyā ramezānı otuza tamamlamak borcumuzdur. Amma bununla isābet vāqi’ olmayacaqmış. Ramezāndan bir gün şa’bana veyā şevvalden ramezāna geçecekmiş yāhud ramezāndan bir gün ğāib edilecekmiş gibi geliyorsa da meşrū usūlüne uyğun olaraq her qaç gün tutuldu ise, kaqīqatde ramezān ondan ‘ibāret olaraq ne eksik ne fazla ne ileri ne geri bulunacaqdır”

[13]    http://www.moonsighting.com/1433zhj.html

[14]    Süleyman Kösmene, “Yeni Asya” ğzt., 6 zi’lhicce 1423 (23 Teşrīn-i evvel 2012); 5.s.; “Bediüzzaman Hazretlerinin ihtilaflı durumlarda takvime riayet etmesi, bizim sergilememiz gereken örnek tavır için büyük bir referanstır. Farklı bir tavır fitneye sebep olur.” Üstāda kandillinin taqvimini ta’kīb etmek nisbet edenlerin bu isnādları ile merhūma neyi nisbet etdikleri bahsi yuqarıda fatin hoca prensipleri münāsebeti ile yazılanlar muvācehesinde mütalaa edilsin.

(İntişârı: 26.10.2012)

The post 2012 Kavurma Bayramı appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.