Ahyed Hâlidî

S ilâhlı SON Peygamber;
İ slâm’ı verdi haber…
L â (i l â h e) illallâh:
A llâh var, (tanrı yok) der…
H akk o ki, “ancak ALLÂH”;
L ehü’l-hamd (mutlak) rehber…
I şıtdı arzı RASÛL,

S on K i t â b’ la berâber…
O Kelâm, b a ş mu’cize;
N erde, b i r harfi eser!?

P eygamber, Son Peygamber…
E lçisi O, A L L Â H’ ın,
Y iğitler ü m m e t, nefer…
G azâ.. g a z â  d â i m â;
A llâh için hep  s e f e r…
M îzân, hep Ş E R Î A T ki;
B aş, dâim C İ H Â D eder…
E rdir  ü m m e t.. KUMANDAN:
R asûl, en baş,  T Â C-I  S E R…

__________________________
1997 Jülich

The post O Ki… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

14­­- Hâris’ül – Eş’arî (r.a.), Resûlüllah (s.a.v.) in şöyle buyurduğunu rivayet etmektedir:

«Ben size beş şey’i;  cemâat ( rûhunu muhâfaza etmey)i, (hükümdarın sözünü) dinleyip itâat etmeyi, hicreti ve Allah yolunda cihad etmeyi emrediyorum. Kim cemâatden bir karış dışarı çıkar (ayrılır) ise muhakkak boynundan İslâm bağını çıkarıp atmışdır. Ancak geri (cemâate) dönmek (hâli) müstesnâdır. Kim câhiliyet (devri) çağrısı ile davetde bulunursa o, oruç tutsa, namaz kılsa ve kendisini Müslüman sanmış olsa bile cehennem halkındandır.» (15).

İzah :

Cemâat halinde yaşama rûhunu zedelemek, mü’minlerin emîrine itâat göstermelerini sarsar ve sözüne kulak vermemelerine sebeb olur. Zirâ isyâna alışmış kimseler, hükümdârın emri altına girmeyi nefslerine kabul ettiremezler. Bu hâl, onların İslâmın terakkîsi uğrunda hicret ve cihâd etmelerine de engel olur.

Cahiliyet devri insanlarına mahsus bağırıp çağırmalar, kişinin cehennemde göz açmasına sebeb olur. Onun namaz ve orucu, bu feci sonucu önlemez.

______________________________

(15)  Ahmed  b.  Hanbel:  Müsned c.  4   s.  130

The post Peygamber Efendimizin Beş Emri appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

BÜYÜK MÜRŞİD-İ KÂMİL ŞEYH AHMED ZIYÂÜDDÎN GÜMÜŞHÂNEVÎ (KADDESALLÂHU SIRRÂHU’L-ÂLÎ) HAZRETLERİNİ, ÂHIRET-İ DÂR-I NAÎM’E RIHLETLERİNİN 117. SENE-İ DEVRİYELERİNDE RAHMET, MİNNET, HASRET VE İHTİRÂMÂTIMIZLA YÂDEDERKEN…

(1) 

Ahmed SEYYİDOĞLU

1813

Mürşid-i Merhûm Ahmed Zıyâüddîn (Kuddise sırruh) Hazretleri Hicrî 1228, efrencî takvimle (1813) târihinde Gümüşhâne’de tevellüd buyurmuşlar; hicri (7. Zilka’de.1311), efrencî takvimle (13. Mayıs. 1893)de de irtihâl-i dâr-ı bekâ eylemişlerdir…

Ancak Merhûm Hazret-i Şeyhin vefat târihleri, 1988 târihinde tab’ edilen “Câmi’u’l-Mütûn” nâm eserlerinin tercemesine (mukaddime) yazan Ubeydullâh Küçük tarafından, (25. Mayıs. 1893) olarak gösterilmektedir…

Üstâd-ı Mükerrem Necib Fazıl Bey Merhûmun Hakk’a urûc edişleri de efrencî takvime göre (25. Mayıs. 1983) târihinde vâki’ olmuşdur ki, yukarıdaki ikinci kayıd esas alınırsa, gününe kadar arada tam 90 sene vardır… Yıl farkını ortaya koyan da, sâdece 8 ve 9’ların yer değiştirmesinden ibâret!.

(Gerek Büyük Âlim ve Velî Fahrü’l-Meşâyih Gümüşhânevî Hazretlerini ve gerekse Büyük Üstâd ve Mücâhid Necib Fâzıl Beyi en kalbî ihtirâmatımızla yâdederken; Kâriîn-i Kirâmımızın da, bir ömür boyu nice çileler çekerek bizlere Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat yolunu teslîm buyuran selefimiz hazerâtının ervâh-ı şerîfelerine Kur’ân-ı Mübîn, Yâsîn ve Fâtiha-yı şerifeler ihdâ eylemeleri hassaten niyâzımız olur…)

Gümüşhânevî Hazretleri 5 yaşlarında Kelâm-ı Kadîm’i okumaya başlarlar ve 8 yaşlarında ise Kelâm-ı Kâdîm, Delâil-i Hayrât, Kasîde-i Bürde ve Hizbü’l-A’zâm kırâeti içün icâzet alırlar…

10 yaşlarında ise, ticâretle iştigâl eden pederlerinin Trabzon’a nakl-i mekân edişleri ile, oradaki ulemâdan Şerîat ilimlerinin tahsîli

1831

18 yaşlarında pederlerinin ticârî işleri içün İstanbul’a geliş; ve fakat Şerîat ilimlerinin ve seyr-i sülûklarının itmâm ve ikmâli içün Trabzon’a dönmeyiş…

İstanbul’da garîb, bîkes; ve şerîat, ilim, îmân ve tasavvuf aşığı bir kul olarak da, rızâ, tevekkül, teslîmiyyet ve gayretin evc-i bâlâsında bir keyfiyetle Rabbine ubûdiyyet…

İlk menzil, melce’ ve sığınak, Bâyezîd Medresesi’nde küçük bir hücre… Burada Allâh dostu sâlih bir kulun muâvenet ve ma’nevî terbiyesinde hedefine yürüyüş… Bu sâlih kulun rahmet-i Rahmân’a kavuşmasından sonra da, Mahmudpaşa Medresesi’nde yine küçük bir hücreye nakl-i mekân…

Burada da, tekke menşe’li hem âlim ve hem de sûfî zâtlardan tam istifâde buyururlar…

Gümüşhânevî Hazretleri bir gece âlem-i menâmda büyük bir ma’bed içerisinde ve cemaat arasında oturdukları bir gün, muhîtı saran ve bütün canlıları kasıp kavuran bir yangının çıktığını; ve alevlerin ma’bedi sardığını, kurtuluş imkânının kalmadığını anlayan cemaatin de, canhıraş feryadlarla sağa sola kaçıştıklarını görürler. Bu sırada kendilerinin ise, belki bir çıkış yolu bulurum ümidi ile gözlerini gökyüzüne ve kubbeye doğru kaldırışları… O an, kubbenin tam ortasından aşağıya sarkıtılmış bir zincir gözlerine ilişir… Hemen o zincire yapışarak semâya doğru yükselir ve bâdireden böylece kurtulurlar…

Uyandıkları zaman korku ve haşyet içindedirler… Rüyâda gördükleri ulu ma’bedi kısa bir zaman sonra bizzat göreceklerdir. Ders için gitdiklerinde, rüyâdaki ma’bedin burası olduğunu büyük bir hayret ile müşâhede ederler ki, o da, Süleymâniye Câmi-i Şerifinden başka bir yer değildir… Mahmudpaşa medresesindeki tahsillerinden sonra da, diğer medreselere fâikiyyeti müsellem ve ihtisâs derecesinde tedrisde bulunan Süleymâniye medresesi’ndeki derslerden de tam nasîb alış…

Süleymâniye Câmii, Hazreti sâdece hayâtında değil, vefâtlarından sonra da berzah âlemiyle kıyâmete kadar müsâfir edecekdir…

Zâhirî ilimlerde icâzet verecek derecede ilerleyen ve zamanın önde gelen ulemâ, müderris ve müellifleri arasında yer alan Hazret-i Gümüşhânevî, tasavvuf ilminde de kat’-ı merâtib eylemek (en yüksek makamlara ermek) içün, bu vâdîde de hasret ve iştiyakla yanmaktadırlar…

1844

Bu yılda 31 yaşlarında oldukları halde müderrislik icâzeti alan Hazret, Bâyezîd Medresesi’nde tedrîse başlarlar… Nice müşkillerle talebeliğe başladıkları Bâyezîd Medresesi’nden sonra, Mahmudpaşa Medresesi’nde de tedrîs devâm edecekdir… Akâid, Fıkıh, Hadîs, Tasavvuf ve Ahlâk sâhasında temel İslâm kaynaklarını medresede okutmaya başlarlar; ve bunlardan icâzet verme ehliyet, liyâkat ve dirâyeti ile de hemen temâyüz ederler… Buna, Süleymâniye Kütüphânesi’ndeki icâzetnâme en sağlam delîl bulunuyor… Ayrıca kendilerini te’lif faaliyyetine verirler…

ABDÜLFETTÂH HAZRETLERİ

Hazret-i Şeyh, artık şer’î ilimlerde zirvededirler…

Müceddid-i asr Mevlâna Hâlid-i Bağdâdî (Kaddesallâhu sırrahul âlî) Hazretleri gibi zamanın dürr-i yektâsı ve dünyâ çapında bir allâmenin en meşhur ve önde gelen halîfelerinden olan; ve Şam’dan mürşidi tarafından vazîfelendirilerek İstanbul’a gönderilen; ve Üsküdar Alaca Minâretekkesinde Hâlidiyye’yi neşreden (Abdülfettâh el-Ukarî) Hazretleri ile, bir sohbet meclisinde tanışan Gümüşhânevî hazretleri arasında, sıkı bir samîmiyet doğar… Mürşidinin “riyâzât olarak” emretdiği kara seyyahatlerini, (yaya olarak) yapmakla da tanınan Abdülfettah Hazretleri, Şam’dan İstanbul’a, âdetleri üzre birkaç kere yayan gelmişlerdir… Ve büyük mürşid ve asrının müceddidi MEVLÂNA HÂLİD-İ BAĞDÂDÎ (Kaddesallâhu sırrahu’l-âlî) Efendimiz Hazretlerinin Halîfelerinden olan bu ABDÜLFETTÂH (Kuddise sırruh) Hazretlerine, Gümüşhânevî merhûmda dayanılmaz bir intisâb arzusu…

Alınan cevâb, velâyet sırlarıyla örülü ve alabildiğine hikmetlidir:

“-Bu hususdaki nasîb ve kısmetiniz, bizim vâsıtamızla değil; vakt-i merhûnu hulûl edince intisâb edeceğiniz zâtın eliyledir, intizâr üzre bulununuz!”

Böylece, hasret ve çilenin ördüğü bir intizâr devri başlar…

EL-ERVÂDÎ HAZRETLERİ

Bu sırada Mürşid-i Asr MEVLÂNA HÂLİD-İ BAĞDÂDÎ (kuddise sırruh) HAZRETLERİ, (Ahmed Zıyâüddin Gümüşhânevî) Hazretlerinin irşâdına, halîfelerinden (Ahmed Zıyâüddîn b. Süleymân El-Ervâdî) Hazretlerini şu emir ve ta’lîmatla me’mûr kılarlar:

“-Ey dost! Parıltısı ile Kuzey Afrika, Buhârâ, Mısır, Mekke, Medîne, Hindistan ve diyâr-i Çin’i tenvîr edecek zât içün, İstanbul’a git ve onu ara bul! O’nu irşâd eyle! Zirâ O, bizden sonra sâhib-i zaman ve rehber-i tarîkatdır… O gül, henüz açılmamış bir goncadır; ve her ne kadar o beldeye başka halîfeler gönderilmiş ise de, O’nun nasîbi ezelde sana tevdî’ edilmişdir… Hasret âteşiyle kavrularak mürşid arayan o misk ü anber kokulu velâyet goncasının açılmasına hizmet eyle… Bu hususda sâdât-ı Kirâm Efendilerimizin rûhâniyetleri sana yardımcı olacaklardır…”

1845

Gümüşhanevî Hazretleri 1845’de bir gün, Alaca Minâre Tekkesi’nde, hiç görmediği, fakat içinden çok yakın bir alâka ve sıcak bir mahabbet hissettiği yabancı bir şahısla karşılaşırlar… O zâtın kendilerine:

“-Yâ, Ahmed Zıyâüddîn! Sizin inâbe ve irşâdınız ezelde bana tevdî’ edilmiş olup, sizin için Şam’dan Anadolu’ya gitmek için emir aldım ve geldim!.”

Demesi üzerine, bu hitabtan hayretler içinde kalmışlar; ve o zât ile birlikte Abdülfettâh Efendi Hazretlerinin huzûruna girmişlerdir… Ve Trablus-Şam Müftüsü olarak da tanınan El-Ervâdi Hazretlerine orada intisâb ederek, tarîkât, zikir ve seyr-i sülûk yollarının ta’lîmi başlamışdır…

Hâlidiyye tarîkatının, Çin, Hind, Memâlik-i Osmâniyye ve Anadolu’nun her köşesinde halîfeleri vâsıtası ile temsîl edilen bir tarîkat hâline gelmesine vesîle olan zât, Ahmed Zıyâüddîn Gümüşhânevî Hazretleri olmuşlardır…

İşte bunun içündür ki, Büyük Müceddid Mevlâna Hâlid-i Bağdâdî Hazretleri, emir buyurarak, halîfesi Trablus-Şam müftüsü El-Ervâdî merhûmu, sırf Gümüşhanevî Hazretlerini irşâd etmek üzere Makarr-ı Hılâfet olan İstanbul’a göndermişlerdir…

Vazîfelerinin hıtâmında, El-Ervâdî Hazretleri İstanbul’da görünmez olmuşlardır…

1846

Bu târihde ikinci vazîfesiyle tekrar ortaya çıkıb görünen Hazret-i Ervâdi, seyr ü sülûkunu tamamlayan 35 yaşındaki Gümüşhanevî Hazretlerine, 1848’de, Nakşîbendiyye, Kâdiriyye, Sühreverdiyye, Kübreviyye, Çeştiyye, Hâlidiyye, Halvetiyye, Bedeviyye, Rufâiyye, Şâzeliyye ve Müceddidiyye tarikatlarından “hilâfet-i tâmme” icâzeti verirler; ve bu vasfı ile de Hazret-i Gümüşânevî, “câmi’ü’t-turûk” bir şeyh olmuşlardır…

Hazret-i Ervâdi, iki sene kadar İstanbul’da kalarak Ayasofya Câmi-i Şerîfinde Hadîs-i Şerîf okuturlar. Ayrıca El-Ervâdî Hazretleri, kendi te’lifleri olan 240 eserin de ta’lim ve tedrîsini Gümüşhânevî Hazretlerine havâle ve emânet ederler…

Hazret-i Ervâdî, hadîs ilminde büyük bir âlim olmak i’tibâriyle Gümüşhânevî Hazretlerine hadîs icâzetnâmesi de vermişlerdir. Zülcenâheyn bir zât-ı âli kadîr olan Ervâdî Hazretleri, aynı zamanda şuerâdan bulunuyorlardı. Hazret-i Gümüşânevî’ye Şeyh Abdülfettah Hazretlerine “sohbet şeyhi” olarak bağlanmasını da tavsiye buyuran Ervâdî Hazretleri, tekrar Şam’a avdet buyururlar…

Hazret, (1858’de) Trabluşşam’da 77 yaşlarında oldukları halde Âlem-i Bekâ’ya rıhlet ederler… Türbe-i şerifleri ise, Trabluşşam’daki “Diba” mescidinde olub, Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaatin huzûr ve ruhâniyyet bulub tefeyyüz etdiği mühim ziyâretgâhlarından biridir…

Gümüşhânevî Hazretleri de, Hâlidî âdâb u erkânı mu’cebince üstâd mevkiindeki Abdülfettah Hazretleri’ne son derece riâyetle, aslâ kendiliklerinden ve müstakil hareket etmemişler; ve Hazretin (1281 hicrî, 1864 efrencî)deki vefâtlarına kadar da, her hafta Cağaloğlu’ndan Üsküdar’a giderek ziyâretlerinde bulunmuşlardır…

1848-1875

Bu târihler arasında tam 28 yıl Medreselerde müderrisliğe devam ederlerken, bir yandan da gittikçe ders halkasını genişleten Gümüşhanevî Hazretleri, bir diğer yandan da geceli gündüzlü otuz yıla yakın sürecek olan ilmî eserler tertîb, tasnîf ve te’lîfi ile neşriyât hizmetlerine de başlamış olurlar…

Bütün eserlerini 1848 ilâ 1875 seneleri arasında verdiklerini, eserlerinin tab’ ve te’lîf târihlerinden öğreniyoruz. Müddet-i ömürlerinde 52 civârında eser te’lîf buyurmuşlardır. En meşhur eserleri: “Râmûzü’l-Ehâdîs” başda olmak üzere akâide dâir olan “Câmiul Mütûn Fi Hakkı envâi’s- Sıfâti’l-İlâhiyyeti ve Akâidi’l-Matüridiyyeti ve Elfâzi’l-Küfri ve Tashîhi’l-A’mâli’l-Acîbiyyeti”, “Câmiu’l-Usûl”, “Fezâilü’l-Cihâd”,“Rûhu’l-Ârifîn”, “Levâmiu’l-Ukûl”, “Şerhu Râmûzü’l- Ehâdîs”, “Hadîs-i Erbaîn”, “Necâtü’l-Gâfilîn”, “Mecmuatu’l-Ahzâb Ve’l-Evrâd, ilâ âhirihî….”

Böylece 52 adedine bâliğ olan muhalled eserleri, bugün Süleymâniye kütübhânesini de şereflendirmektedirler…

Büyük Mürşid Hazret-i Gümüşhânevî’nin câlib-i dikkat bir husûsiyyeti olarak şunu da zikretmeliyizdir ki, “Câmi’u’-l Usûl” nâm muhalled eserlerinde, tarîkata (intisâbın) 4 şekilde olacağını beyân buyurmuşlardır. Bu cümleden olarak anlaşılmaktadır ki:

1) Musâfaha yolu ile intisâb: Bu, mürşidden bizzât musâfaha etmek sûreti ile onun huzûrunda ve münâsib görecekleri zikir, ders ve emirleri, samîmiyyetle ve azimle de tatbîk etmek üzre ahz eylemek tarîkidir…

2) Rivâyet yolu ile intisâb: Mürşide vâsıl olunamadığı veya irtihalleri hâlinde, O’nun te’lif buyurduğu kitablarının okunması, bu eserler üzerinde rızâya muvâfık çalışılması, yazılanların hayâta geçirilmesi, onlara bağlanıb îmân, fikir, amel ve ahlâkın bunlarla tezyîn ve takviyesi ve hayâtı istikâmetlendirmesi; ve hatta, teberrüken bile olsa bu eserlerin okunub benimsenmesi sûretiyle (nisbet) zuhûruna gayret üzre bulunarak intisâb… 

3) Dirâyet yolu ile intisâb: Bu da, mürşide âid kitâb, eser ve her türlü matbuanın, matlûba muvâfık bir şekilde şerhi de dâhil anlaşılması için icâbeden taharrî ve tedkîkâtın ciddiyyet ve hassâsiyyetle yapılması ve sonra da neşredilmesi yolları ile nisbet ve intisâb şekli…

4) Mürşide Hizmet yolu ile intisâb: Mürşidin yakîninde edeb ve erkâna riâyetle hizmet ve taallüm ederek; ve nefsin derecelerini (mutmainneye) doğru yükseltmek üzere, duâ, himmet ve rûhâniyyet ni’metleri ile nisbeti yakalamak ve intisâb mazhariyyeti…

Adı geçen eserlerinden yine anlıyoruz ki, tarîkatların çoğunda husûsan Nakşiyye ve Şâzeliyyede (intisâb), bu şekillerin biri veya birkaçı ile yürümektedir. Az da olsa, (mahabbetle) bir hizbi, duâ veya virdi ciddiyyet ve hâlis bir niyetle devâm etdirmek, sahih bir (intisâb) ortaya koymaya kâfîdir…

Yine aynı eserden anlıyoruz ki, mürşidi bizzât görmemek ve huzûrunda bulunmamak, ona mahabbet, nisbet ve (intisâb)a mâni’ değildir; ve müntesibe asıl lâzım olan, Allâh ve Rasûlü’ne tam bağlanma usûlünde en mükemmel vâsıta olarak, mürşidin hayâtından taşan îmân, İslâm, ahlâk, mücâhede ve tüm fezâili nümûne-i imtisâl edinmek… Ve bu tâbi’ olma usûlüne, tam sadâkat ve kararlılık hâlinde kalmak ve bunda tam bir sebât…

Hayatda olmayan bir zâta tâbi’ olmak, onun aslâ maddî cismine değil, Kitâb, Sünnet, icmâ ve kıyâs-ı fukahâ gibi şer’î delillerle aksetdirdiği îmân ve ruh bütünlüğündeki hayat tarzını, maddî ve ma’nevî her noktada tahsîn edib benimsemek; ve tâkat ve nasîb nisbetinde bunlara rapt-ı kalb edib, onun tarîkat ve ahlâkından bize intikâl edib vâsıl olana ittibâ’ ederek, bir bütün hâlinde bu keyfiyeti, mihrâk noktası edinmek… Rasûlullâh Aleyhisselâm’ı ve ashâbı (Rıdvânullâhi Teâlâ aleyhim ecmaîn) Hazerâtını, nasıl cisim ve sûret olarak karşımızda görmediğimiz halde, onlara mahabbet-i tâmme ile bağlı isek, bu da o usûl çerçevesi içinde bir keyfiyet…

Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaatin 15 asırdır üzerinde ittifâk etdiği esas ve temel, (mürşidi), aslâ Allâh’ı ve Rasûlü Aleyhisselâm’ı sever gibi değil; mücerred Allâh ve Rasûlü’ne âid  aşk ve mahabbet yoluna girmek isteyen müntesibe, o mürşidin mükemmel bir delîl, bir hidâyet rehberi, onlara gerçek bir irşâd ehli olması hasebiyle, Rabbin lutfetdiği en mükemmel bir vâsıta bilinmesidir… Mürşid, Allâh ve Rasûlü gibi değil ama, Allâh ve Rasûlü içün ne kadar sevilecek ve tâbi’ olunacaksa, o kadar sevilir; ve kendisine aslâ kopmayan bir bağla da o kadar tâbi’ olunur ve yolu da, aslâ hafife alınmayan bir iz olarak son derece ciddiyyetle ta’kîb edilir…

Mürşidi ta’kîbin sonu, vâsıl-ı ilâllâh olmakdır… Eğer bu olamıyorsa, ya mürşid, mürşid görünen bir şeyh-i nâkısdır ve onunla sohbet semm-i katildir; veya mürid, teslîm olamamış, riyâdan sıyrılamamış bir kâbiliyyetsiz ve nasibsiz, yaban ehli bir nesneden başkası değildir …

1859

Hazretin, içinde 18 bin eser bulunan 4 kütüphanesi vardı. Mahmudpaşa Medresesi’ndeki mekân, sür’atle ziyâdeleşen mürîdânın ihtiyâcâtına cevâb veremez hâle gelince, Hazret-i Şeyh, 1859’dan i’tibâren (46 yaşlarındadırlar) Cağaloğlu’ndaki metrûk vaz’ıyyetde bulunan“Fâtı’ma Sultân Câmi-i Şerîfi”ni tamir, ihyâ ve imâr etmeye ve irşâd faaliyyetlerini de buradan devâm etdirmeye başlarlar… İleride“Gümüşhânevi Dergâhı” olarak ün kazanacak olan bu mekâna, Hazretin hânesini nakli ise 1875 senesidir…

1863

Hazret-i Şeyhi bu târihde, geniş bir maiyyet çevresi ve Sultân Abdülazîz Cennetmekân tarafından emrine tahsîs edilen husûsî bir gemi ile, birinci hacc yolculuğunda ve ilk liman olarak da İskenderiye’ye uğrar görüyoruz…

Mısır Hidivi yapılan adamın, Devlet-i Aliyye-i Osmâniyye’den ayrılma hengâmlarına da müsâdif olan bu seyyahatlerinde, İskenderiye ve Kâhire’de birbuçuk ay kadar kalıb Tarîk-i Hâlidiyye’nin neşri ile meşgûl oldukları gibi, muhtelif zevât-ı kirâmla da tanışmışlardır… Hidiv İsmâil Paşa gibi ingiliz oyunlarına gelen düşük adamların ziyâret tekliflerini ise, Şeyh Hazretleri her def’asında kabûl buyurmamış ve reddetmişlerdir… Devlet-i Aliyyeye sadâkatları bilinen Mekke Şerîfi Abdullah Paşanın ise, Şeyh Hazretleri ile görüşüb, duâ ve himmete mazhar oldukları bilinmektedir…

1864

Ahmed Zıyâüddîn Hazretlerinin müstakil tarîkât neşrine başlamaları ise (1281 hicrî, 1864 efrencî) târihinde yani İstanbul’daki Hâlidî Halîfesi Abdülfettah El-Ukarî Hazretlerinin vefâtından sonra başlar. Bu sırada 51 yaşlarındadırlar…

Ahmed Ziyâüddîn Gümüşhânevî Hazretleri’nin Trabzon’un Of ilçesinin Çıraklık karyesinde 1865’te 800 kitaptan müteşekkil bir kütübhâne te’sîsi de, kendilerinin ilme ne kadar ehemmiyet verdiklerinin bir hüccet-i kâtıasıdır…

1870

Erzurum Yâkutiye mıntıkasında 1870’te kurdukları 1876 kitablık Zıyâiyye Kütüphânesi, Of, Gümüşhâne ve Trabzon’da açtıkları binlerce ciltlik dört kütüphâneleri de, Hazret-i Şeyhin ilim ve irfan neşrine verdiği fevkal’âde ehemmiyeti gösterir. Bu kütübhâneleri kendi keselerinden verdikleri altunlarla kurmuşlardır. Ne kadar esef edilse yeridir ki, (93 Harbi) ve ondan sonraki harblerde bu mıntıkalar, zâlim ve vahşî Rus ayılarının işgâline uğramış; ve insanlıkdan nasîbi olmayan Moskof sürüleri, bu nâdîde ve kıymetli eserleri, adı geçen kütübhânelerden yağma edib memleketlerine ve bilhassa Leningrad kütübhânesine taşımışlardır…

Anadolu’da hükûmet olduğunu zanneden acûzelerin hiçbiri de, 130 seneden beri bu eserlerin ve benzeri şekilde Haçlı gâvurların memâlik-i Osmâniyye’den yağmaladıkları kütübhânelerin peşine düşüb, bunları aslî sâhibi olan millet-i İslâmiyye’ye tevdi’ etmek ve sâhiblerine döndürmek necâbet ve asâletini bir türlü gösterememişlerdir… Bunlardan geçdik, bu cihân, nice târihî arşiv, vesîka, resmî zabıt ve kütübhâne âsârının, Bulgar gâvuru gibi mahlûkların kâğıt fabrikalarına vagonlarla taşınıb, onlara kilo fiatıyla satıldıklarına bile şâhid olmuşdur…

Tabii bütün bu kabil hâinlikler ve Millet-i İslâmiyye ve Hılâfet-i Osmaniyye’ye karşı irtikâb edilen bu tür tenkil (soykırım) cinâyetleri, târihe (lâ’netliler gürûhu) olarak geçeceklerin cemâzilevvelleri ve neseb keyfiyetleri olsa gerekdir…

1875

Evvelâ tekke içün husûsî bir mahalle pek fazla rağbet etmeyen Gümüşhanevî Hazretleri, sayıları zamanla artan müridlerinin ihtiyâcına cevab verebilmek içün, o sırada ibâdete kapalı ve metruk (terkedilmiş) bulunan; ve bugünki İstanbul Vilâyet binâsının karşı tarafında yer alan (Fâtıma Sultân Cami-i Şerîfini), tekke olarak onarıb ihyâ etmişlerdir… Câmi, 1875 yılında yeni müştemilât, binâ ve hücrelerin ilâvesi ile birlikte, tam bir tekke-dergeh hüviyeti kazanmışdır. Hazret-i Şeyh, Mahmudpaşa Medresesi’ndeki mekânlarını da bu târihden sonra, Cağaloğlu’ndaki bu dergehe nakletmişlerdir. Hazret-i Gümüşhanevî, metruk halde bulunan Fâtıma Sultan Câmi-i Şerîfinin ta’mîrâtı ile bilâhare ilâve edilen dergeh müştemilâtının bütün masraflarını, ihvân ile bizzât kendileri karşılamış, tekkeyi de vakfetmişlerdir…

Hazret-i Şeyh, dergâh bünyesinde te’sîs buyurdukları bir matbaa ile de eserlerinin çoğaltılıb, bunların da bilâücret tevziinden son derece meserret duyan sâhib-i mürüvvet nâdîde bir şahsiyyetdir…

Gümüşhânevî dergehinin giriş kapısı üstünde de, şu beytin nakşedildiği ma’lûmdur:

“Nakşîbendi dergehidir bu makâm-ı dilküşâ,

İşte meydân-ı mahabbet, gel azîzim merhabâ…”

Mürşid-i Mübeccel Gümüşhânevî Hazretleri’nin, pek nâdîde, asîl ve vakûr (meşreb-i güzîdelerini) ise, kaynaklar şu kıt’a içinde hulâsa etmeye çalışırlar: 

“Ashâbıma da’vâ-yı mükâfât itmem,

Düşmenime kasd-ı mücâzât itmem,

Her kârımı ma’bûduma tefvîz etdim;

Besdir bana Hakk, gayra münâcaat itmem…”

1876

Hicrî 1294 de ise, yine bu takvime göre 66 yaşlarında oldukları halde, Şeyhu’l-Harem-i Nebevî (Medîne Muhafızı) Emin Paşa Hazretlerinin Kerîmeleri, Tâcü’l-Muhadderât Hâce Havvâ Seher Hanım Hazretleri ile ilk ve son olarak tezevvüc buyururlar… Merhûme, irtihâl-i dâr-ı naîm oldukdan sonra Süleymâniye Câm-i Şerîfi’ndeki medfen-i mahsûsuna defnolunmuşlardır ki, Hazret-i Şeyh ile yanyana bulunmaktadırlar. Kabr-i Şerîflerindeki kitâbede  ise aynen şöyle yazmaktadır:

“Hüve’l-Bâkî!

Hakk-perestim, arz-ı ihlâs etdiğim dergâh bir,

Bir nefes ayrılmadım tevhîdden, ALLÂH bir…”

“Muhaddisîn-i Kirâmdan, Kutb-ı Rabbânî, Ârif-i Sübhânî, Gavsü’l-Vâsılîn Gümüşhânevî el-Hacc Ahmed Zıyâüddîn Efendi Hazretlerinin zevce-i tâhiresi ve Şeyhü’l-Harem-i Nebevî Hacı Emin Paşa kerîmesi, tâcü’l-muhadderât, Hâce Havvâ Seher Hanım’ın rûhuna El-Fâtihâ. Hicrî 1 Zilka’de 1329, efrencî 12 Eylül 1911 cumartesi.”

1877-1878

İlimde ve tasavvufta en yüksek mertebelere çıkan Gümüşhanevî Hazretleri, zarûrât-ı dîniyyenin de en mühimlerinden olan Dîn-i İslâm yolundaki cihâd farîzasını, bizzat cebheye giderek ve orada muhârebelere bizzât iştirâk ederek de ifa etmişlerdir…

Hicrî takvime göre 67 yaşlarına vâsıl oldukları ve izdivaclarının ertesi yılı olan 1877’de, “doksanüç harbi” diye meşhûr Osmanlı-Moskof harbi patlar… Bu harbe iştirâk içün İstanbul’dan hareketle, Batum cebhesinde müritleri ile birlikte bilfiil harbe katılmışlar; ve bir süvârî kıt’ası teşkîl eden 80 atlısı ile Trabzon üzerinden Kars cebhesine ulaşmışlardır… O senenin 9 Eylül’ünde başlayan harbe, Ramazan ayına kadar da devâm eden Kumandan Hazret-i Gümüşhanevî, harbin duraksadığı bir sırada Of’a gelmişlerdir…

Bayram sonu tekrar Batum cephesine giderek harbe muhârib ve müsellâh olarak bırakdığı yerden bizzat iştirâk ile cihâda devâm etmişlerdir…

Gavsü’l-Vâsılîn Gümüşhanevî Hazretleri, müridleriyle birlikte 1877’deki Osmanlı-Rus harbinde bizzât harbetmek suretiyle de, Hâlidiyye’nin (cihâd) gibi büyük bir farîzanın edâsında ne kadar dikkatli, ciddî, samîmi ve mutlaka edâsı icâbeden bir emr-i Dîn olduğu imanını, fiilen de isbât etmişler ve yolundakilere bizzât nümûne-i emsâl teşkîl etmişlerdir. Bu cihâd farzı ve askerî rûh, Birinci Cihan Harbinde ve hıtâmındaki Osmanlı-Yunan Harbi sırasında da, Anadolu’daki bütün cebhelerde çarpışan nice Halîdî-Nakşibendî müntesibîni şeyh ve mürîdân tarafından devâm etdirilmişdir. Yunanlıların Anadolu topraklarından atılmalarında bu (Sarıklı Kahramanlar)ın cansiperâne direnişleri olmasaydı, bu harbin kazanılması aslâ mümkin de olamazdı… Uydurma ve düzme târihleri değil de, yaşanan canlı târihleri mikyâs alan târihçiler, bunları vesîkalarıyla kısmen de olsa artık neşre muvaffak olabilmektedirler… (Sarıklı mücâhidlerin) yalınız yunan keferesinin değil, bütün haçlı sürülerinin Anadolu’dan temizlenmesindeki gayretleri ve samîmiyyetleri, bir takım hâin mihraklar tarafından bugün küllense de, ileride mutlaka ve bütün çarpıcılığıyla ortaya çıkacakdır… Münferid bir misâl olarak zikretmek îcâbederse, Fransız keferelerinin Zonguldak işgâlini bile kahreden yumruğun sâhibi, biiznihî Teâlâ, Hâlidiyye’nin Bartın Müftüsü merhûm ve mağfûr Muhammed Rif’at Efendi Hazretleri’nin olduğu, devrin meşhûr kumandanlarından gelen şükran telgraflarıyla bile sâbit târihî hakîkatlar cümlesindendir…

Memleketin gerçek kurtarıcıları olan bu zevât-ı kirâm, ne acı bir nankörlükdür ki, harbin kazanılmasından daha 2-3 sene geçer geçmez“Tekâyâ ve zevâyânın seddine dâir” kânunlar çıkarılarak, Bartın Müftüsü gibi (sarıklı mücâhidler) vaaz kürsülerinde iken, sanki vatanın düşman işgâline uğramasına(!) ramak kalmışlığı haber veriliyormuşcasına; ve hem de bunlar, çok âciliyyeti varmış gibi telgraflarla önlerine konularak, o (sarıklı mücâhidlerin) 1925’den 1932’e kadar felç illetine dûçâr olmalarına, binnetîce tenkîline (soykırımına) sebeb olunmuşdur…

1908’lerde ittihadçı (İT) tâifelerinin (idâmlıklar listelerine) de“hılâfetçi” suçlamaları ile alınan Bartın Müftüsü gibi bu kabil sarıklı Hâlidîler, bin müşkille ve o da binde bir nisbetinde o kıtâl ve itlâf (soykırım) sehpâlarından kurtulsalar bile, sonunda gene aynı eşirrânın (felç ederek, zehirleyerek, ipe çekerek, sürerek, malları müsâdere edilib aç-sefil bırakılarak tenkîl etme=soykırıma uğratma)cinâyetlerinden kurtulamamış, milletin gerçek halaskârları oldukları halde de, binlercesi, bu kabil işkencelerle şehîd edilmişlerdir…

Büyük (Mücâhid Kumandan) Hazret-i Gümüşhânevî, 93 Harbisırasındaki bu gidiş gelişleri esnasında da, bütün gayreti ile ilim, îmân, şerîat ve tasavvuf yolundaki çalışmalarını aslâ duraksatmamış, bir tarafdan Karadeniz şeridi üzerinde muhtelif şehirlerde medreseler açmış, binlerce talebe okutmuş ve yüzlercesine de icâzet vermişlerdir. Halidîyye’nin İstanbul’da kökleşmesi ve İslâm coğrafyası ve Anadolu’ya yayılmasında Gavsü’l-Vâsılîn Gümüşhânevî Hazretleri’nin gayret ve hizmetlerinin başta geldiği, bütün kaynaklarda ittifakla beyân olunmuşdur…

1878-1879

Hicrî 1294/efrencî1877-78 senesinde de, ikinci hacc seferine çıkan Hazret-i Gümüşhânevî, hacc dönüşü Mısır’da üç sene kadar kalıb Nâsıriyye ve Camiu’l-Ezher’de kendi tasnifleri olan Râmûzu’l-Ehâdîs’i 7 kere okuturlar ve binlerce talebeye 7 kısım hâlinde çeşitli şer’î ilim dallarında icâzet verirler… Sâdece (hadîs) ilminde 200 talebeye icâzet verdiklerini görüyoruz… Mısır’da 5 büyük zâta da tarîk-i Hâlidiyye’nin neşri ile (irşâd) içün (hılâfet) verdikleri bir vâkıadır…

Hindli (Delhi’li) meşhur âlim ve “IZHÂRÜ’L-HAKK” nâm meşhûr ve muhalled eserin müellifi Rahmetullâh Efendi Hazretleri de, bu 5 kişiden biri olarak Hazret-i Şeyh’den irşâd içün (hılâfet) alırlar; ve Hind kıt’asındaki İngiliz müstemlekeciliğinin yem olarak kullandığı hristiyanlığı, Hazret-i Gümüşhânevî’nin emir ve himmetleri ile büyük bir bozguna uğratırlar… Hindistan’ı istilâ peşindeki haçlı misyonerlerine, ellerindeki kitabların asliyeti kalmamış muharref nesneler olduğunu i’tirâf etdiren; ve memleketindeki müslümanlara istiklâl rûhunu aşılayan büyük mücâhid Rahmetullah Efendi Hazretleri de, bir Hâlidî halîfesi olarak bugün sağ olsalardı, “Hoşgörü-diyalog” diye yehudi-haçlı reklamcılığı için “bu kitâbîlerin(!) de dîni hakdır!” deme derekelerine düşerek hezeyanlar gaseyân eden ve yırtınıb duran (hoşfendi diyasporası ve samanaltı gürûhunu) ve FBI, MOSSAD, Vatikan ve Brüxelle gibi dünyâ fitne mihraklarının parmaklarıyla oynatılan aşşağılıkları da, nice i’tirâflara gark ederek herhalde yerin dibine geçirirlerdi…

Netîceten:

Bütün hayâtlarını, gerçek İslâmiyyet’in ilim, îmân, amel ve tasavvufî hakîkatları ile bilinib yaşanmasına ve irşâdına hasreden büyük kumandan ve mücâhid Gavsü’l-Vâsılîn Hazret-i Gümüşhanevî, kendisini,“Tarîkaten Nakşîbendi, meşreben Şâzelî” olarak ifâde buyurmuşlardır. Müridlerine de, Nakşîbendiyye ve Hâlidiyye usûlü üzere zikir ta’lîm ve“hatm-i hâce” icrâ ettirmişlerdir ki, yetiştirdiği 116 halife ve milyonu geçkin mürîdleri ile de, iç ve dış insî şeytanlara göz açtırmamak husûsunda ve (Hılâfet-i Osmâniyye’nin) yanında çok büyük hızmetler ifâ buyurmuşlardır…

VERESETÜ’L-ENBİYÂ

Büyük Mürşid Ahmed Zıyâüddîn Gümüşhânevî Hazretleri’nin Veresetü’l-Enbiyâ oldukları, bütün târihçe-i hayatları ile bedâhaten ortada bir hakîkatdır. Peygamberler Peygamberi Aleyhissalâtü Vesselâm Efendimiz Hazretleri’nin yolunu, bütün Nakşî silsilesinin altun halkaları gibi kendileri de, îmânî, ibâdî, amelî, ahlâkî, siyâsî, iktisâdî, ictimâî ve hukûkî bir bütünlük ve aslâ tecezzî kabûl etmeyen bir yekpârelikle tebliğ buyurub yaşamışlar; ve yaşanmasına da büyük ve sarsılmaz bir îmân, azîm ve gayretle başbuğluk etmişlerdir…

“93 harbi” nâmıyla bilinen Moskof harbine, emrindeki süvârî kıt’alarıyla bizzat kumandan olarak iştirâklerini; ve pekçok yara alarak bu harbden hakîkî bir gâzî olarak çıkıb mücâhedelerine devâm buyurmalarını, ictimâî, siyâsî, hukûkî ve iktisâdî hayatlarında da aynı îmân, azîm ve kararlılıkla devâm etdirmişlerdir. Te’lif buyurdukları akâide dâir meşhûr (Câmiu’l-Mütûn) nâm muhalled eserlerinde, (1409-1988 tab’, s.151) şöyle buyurdukları bütün cihânın gözü önündedir:

“-Cihâda gelince bu, İBÂDETLERİN EN BÜYÜĞÜDÜR. Bunda hâlis niyet şartdır.”

(Mâba’di var)

(İntişârı: 15.06.2009)

The post (1) Büyük Mürşidimiz Merhûm Ahmed Zıyâüddîn Gümüşhânevî Hazretlerini Yâdederken… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SEYYİDOĞLU

Müslümanlık iddiasında bulunanların kafaları, (cihâd) mevzuunda yalınız bugün değil, bilhassa 23.Temmuz.1909 ittihad terakkî (İT) ihtilâlinden beri çok karışık ve hatta şirk ü küfür ile dopdolu… Ancak, bunun (îmâna) taallûk eden vechesi üzerinde, hocalar değil de, bel’am nifakı ve ezikliği taşıyan (hoca) geçinenler, lâyıkı vechile durmak cesâretinden mahrûm bulunuyorlar… Hele ikinci Cihan Harbi sonrasında Yalta denilen yerde dünyâ harâmîlerinin aldığı kararlar icâbı, yahudi güdümlü ABD dayatmalarından sonra “yeni dünyâ dîni!” hâline getirilen (dembokrasi), bütün arzda, “görülen lüzûma binâen” kazzık gibi ve haçlı emperyalizmasını yerleştirme usûlü olarak dayatılmışdır… Ve dünya, ABD işgâlindeki Alamanya’sı ve 1946 daki T.C. gibi etek öpüp eğilen yerleriyle ve birer emirle ve bir günde, budîni benimser hâle getirilmiş; ve yahudi güdümlü ABD’nin bu yeni dünyâ dînini, dillerine, “demokrasi” zikri olarak nakşetmişlerdir!.

 Öyle ki, son yarım asır içinde peydahlanan nevzuhur ve nice “mücâhid!” madalyasına meccânen nâil kılınan parti lider veya başları, hem “dembokrasi!” zikrine devam etmişler; ve hem de “Kitab ve Sünnet’deki” insanlık târihi kadar eski ve köklü (cihâd) farz ve ibâdetini, bir ma’nâ saptırması ve tahrîfiyle, “sandık cihâdı v.s.!” gibi ta’bîr ve terkiblere yamultmuşlardır… Böylelikle, bu uyduruk terkîb ve ta’birleri, mücerred dembokrasinin ve onun içinde de kendi beşerî ve nefsî doktrinlerinin yaşaması içün âlet hâline getirmişlerdir…

Yahudi güdümlü bu ABD patentli dembokrasi aldatmacası, sonraki yıllarda dünyânın dört bir köşesinde cür’et edilen seri ve sür’atli “barış harekâtı!” ile, bilhassa İslâm dünyâsına sevdirilmek hedefine matuf olarak bütün dünyâya silâh zoruyla pompalanmışdır…  Hele hele yahudi güdümlü ABD’nin 2001 efrenci târîhinde  sahnelediği “ikiz kule” sahtekârlığından sonra, “İslâmiyyet’in CİHAD” farz ve ibâdeti, “terör” lâfzının yerine oturtulmuş ve böylelikle de, dünyâya daha vahşîce şırınga edilmişdir… Müslüman dünyâdaki nice modernite, reformite ve feminite bulaşığı taşıyan “müslüman mücâhid ve mücâhide!” geçiniciler, bu noktada da, aşağılık duygusuna itilmişler ve dinleri olan İslâmiyyet’den utanmaya ve korkmaya hatta onu beğenmemeye, netîcesinde de bu aziz Dîni değiştireceklerini sanmaya başlamışlardır!. Ayrıca bu gibilere, “hoşgörü-diyalog”, “Türkçe Olimpiyatları!”, “Abant Platformları v.s.!” ve “Bardakoğlu revizyonizma ve reformizması!” gibi usûl ve katakülliler ile, “zehri altun kupalarla içirmişler!” ve nicelerinin sinsice intiharlarına sebeb olmuşlardır…

Yehûdi-Haçlı parmağında oynatılan bir takım adamlar, hocalar, dâireler ve cemaatler kullanılarak dünyâ çapında İslâmiyyet’e yapılan bu iğrenç tebdîl, tağyîr ve tahrîf propagandaları, demokrasi diye tutturan T.C’nin bazı politik (parti-pırtılarına) da bulaştırılmışdır. Ne kadar kendilerini dergâhlara, şeyhlere, din sözcülüğüne, “önce ahlâk ve ma’neviyyât!” demelere nisbet etseler de, nice parti-pırtı başları, İslâmiyyet’in “cihâd” emrini kendi dembokratik politika “görüşleri”istikâmetinde yamuk yumuk edib içini boşaltmışlardır… “Dünyâ müslümanı!” diye bilinen yüzmilyonlarca insan, nice kataküllilerin iç yüzünü ve dinlerinin hakîkat ve sâbitelerini edille-i erbaaistikâmetinde bilemedikleri içün, ne kadar esef edilse yeridir ki, bu adamların her “cihâd ve mücâhid” deyişini, Kitâb ve Sünnet’de geçen “cihâd ve mücâhid!” ma’nâsında anlayarak, o adamların meczubları hâline getirilmişlerdir!

Ancak ortada müthiş bir katakülli döndürülerek bu “cihâd ve mücâhid!” âvâzeleriyle, hakîkatde, kendi partilerinin iktidâr olması veya biraz daha fazla rey alması içün canla başla koşuşturma çırpınışları kastediliyordu!. Zaman zaman bunu saklamadılar da… Hatta “ibâdet ve cihâd aşkıyla!” diyerek, saf ve perde arkasını göremiyen sığ ehâlîyi yemleyip iyice partikolik eylediler; ve daha çok koşturmanın formüllerini icâd etdiler… Çünki seyirtdirenler, süper zeki, okumuş, unvan zengini ve “efsâne” adamlardı!!!.

Her fırsatda ve hiç utanmadan, “cihâd ve sandık cihadı!” gibi laflar, kitlelerin önüne yarım asra yakın sürüldü; ve “cihâd mefhûmu!” alabildiğine saptırıldı… Dolayısıyla  cihâd, dembokratik parti propagandaları içün saf ve bilgisi mahdud ehâliyi seferber etmenin (dîn temelli) vasıtası yapıldı, cıvıtıldı, sulandırıldı ve düpedüz istismâr edildi!. Bu gayretler, partinin, dolayısıyla da (partiyi) içinde vazgeçilmez bir unsur (rükn-i aslî) olarak taşıyan dembokrasinin yaşatılması ve hakimiyyeti içün, en müessir bir vâsıta (manivelâ) yapılmış oldu…

Halkların göremediği ve fakat (dünyâ dembokrasi dîninin) üst tabakalarınca ve (ateist, laik ve dembokratik) rejimlerce çok iyi görülen ve bilinen bu gözboyamalara, dünyâ üçkağıtçıları öyle ciddi bir aksülamel de göstermediler… Hatta tam tersine, onlara politik bütün yol ve nice imkânları açdılar… Bazı uyanıkları, İsviçre’lerden getirip, “sen bize lâzımsın!” diyerek bir takım partilerin başlarına “umûmî reis olarak” geçirdiler… Sonra da (koalisyonlarına) ortak bile kılarak milleti yarım asırdır çarmıha gerip îmânını, nâmûsunu, mukaddesâtını, hocalarını, târihini, kanını, iliğini, devletini, yazısını, dergahlarını, vakıflarını ve bütün varlığını soyup soğana çeviren azılı İslâm düşmanı 6 oklu tuğyânkârları hükûmetlere taşıdılar!. Sonra da zerre kadar utanmadan, bu yaptıklarını halka “muvaffakıyyet!” diye yutturdular… Böylece, “sandık cihadı!” gibi uydurma lâflarla İslâm’ın cihâdmüessesesi alabildiğine saptırıldı ve yalama yapıldı… Evet, nice mukaddes mefhumlar, tamâmen dembokrasiye puan ve kazanç toplayan mefhumlar haline inkılab etdirilerek istismâr edildi…

CİHÂD adı ile bilinen ve Ehl-i sünet Ve’l-Cemaat i’tikâdındanamaz, oruç, hac ve zekât gibi ana ibâdet ve farzların 5.si olan; ve Büyük Mürşid-i Kâmil Ahmed Ziyâüddin Gümüşhânevi Kuddise Sırruh Hazretlerinin “Câmiu’l-Mütûn….” Nâm muhalled akâid kitâbındaki ifâde ve ibâreye göre “Zamanımızda en büyük ibâdet Cihâddır!” buyrulan bu ekber ibâdet, (zarûrât-ı dîniyyemizin) en büyüklerinden…

Binâenaleyh, onu değil red ve inkâr, onda en küçük “şübhe ve tereddüd eden!” herhangibir laik dembokratik düzen tarafdârı; veya bu kabil düzmece düzenler tarafından aynı i’tikâd formatları ile devşirilmiş veya peydahlanmış kişi veya başkanlar, (rütbe-makam-mevkisi) ne olursa olsun, Şerîat-ı Mu…….diyye’nin mukaddes ve muazzez akâid mîzânı karşısında, îmân sistemi çökmüş yani (mürtedd) olmuş bir nesnedir o kadar… Küllî kâide bu…

Hiç kimse, nâfile bir namazı, beş vakit namazın yerine ikâme ve edâ etmiş olmak gibi bir sapıklığa düşmemelidir! Kim, beş vakit namazla, nafileyi, mücerred (namaz) olmaları noktasından ele alır ve aynı farziyyet, zârûret ve keyfiyet içinde görürse, ona artık Şerîat, müslümandır gözüyle bakmıyor… Bu dîn ve SON ŞERÎAT, (olmazsa olmazlarına=zarûrât-ı dîniyyesine) en küçük (keyfî ve indî te’vil ve tefsîre) imkân tanımayı, muhâl derecesinde ve Kıyâmet’e kadar ortadan kaldırmışdır…

Müslüman parti lideri (!) hüviyetli bazı adamlar, bu saptırmaları, islâmî pek çok sahada da yapdılar; ve (modernist, revizyonist, kamalist, reformist ve feminist) felsefelerin (halt edilip) karıştırılmasıyla elde edilen, acâib bir “İslâm anlayışını” inşâ edib ortaya çıkardılar… Bu anlayış, nefislere son derece hoş gelen; ve fakatKitab, Sünnet, İcmâ ve Kıyasla teşkil olunan 15 asırlık dinin dışında ve uzağında, tamâmen lütervârî (beşerî) bir yapı ortaya koydu… Mücerred “laik dembokratik düzendeki partileri!” içün, halkı koşuşturmak üzere “cihâd” ibâdet ve farzını nasıl yalama edib “sandık cihâdı v.s.” ilan etdilerse; “kadın-erkek eşitliği!” gibi îmân, akıl ve vicdânı felç eden nice (batı hayat tarzının küfriyyât ve levsiyâtını) da, millete ustalıkla ve sûret-ı hakk’dan görünerek bulaştırdılar! Dolayısıyla, “kadınların da erkekler gibi mülevves laik-dembokratik politika salonlarında paspas derekesine düşürülüb yalamalaşmaları içün, muhtelit (karışık) hayat tarzlarını mubah addederek!” islâmî âile yapısını kökden dinamitlediler… Kılıf da oldukca şirindi:

 “-Kadın dört duvar (!!!) arasında kalamazdı, sosyal aktivitesi (!) içinde ancak var olurdu! Nâmahrem bile olsa erkeklerle omuz omuza (sandık cihâdına) çıkıp mücâhide defterine yazılmalı, evde (vâlide sultan) olarak îmân ve edeb sâhibi evlâd yetiştirme peşine düşüb ne şehiddir ne gâzî veya niyâzî olamazdı!”

Soyumuzun ve târihimizin (kadın) telâkkîsi tamâmen reformize ve revizyonize edilerek, haçlı Avrupa telâkkîsindeki (kadın) MODELİ, müslüman mahallesinin salyangozu hâline getirildi…

Ancak madalyonun şu öteki yüzü, hiç gösterilmediği gibi, ağızlara bir nebzecik bile alınamıyor, alanlar da aforoz edilmek lutfuna bile eremeden (giyotine) gönderiliyor, (yiyecek ve içeceklerine) kadar mahrûmiyyete mahkûm ediliyorlardı:

 “- Evet, sosyal aktivite belâsı! Nâmahrem erkeklerin arasında ve onların bakış ve nefisleri altında, câriye keyfiyetinden bin beter ekşiyip kokuşarak hürre (!) kalış!. Artık (evinin sultanı) olmak ve ev işleri ile evlâd ü ıyâl YETİŞTİRMEK, sosyal aktivite değil, bir angarya idi ve kadın bundan haçlı Avrupa kafasıyla mutlaka kurtarılmalıydı! Çoluk çocuk onun bunun eline; ve ev hizmetleri de, 2 yaşındaki yavruları döverek öldürecek kadar cânî ruhlu hizmetçilerin insâfına veya yalap şalaplara emânet; ve evin içi de, politik dedikodu, yalan, iftirâ ve dil âfetlerinin binine bir paradan teslîm edilmeliydi! Allâh’a açılan gerçek ve risâletle temelli ve hudutlu siyâsetin tırnak ucu kadarına bile vukûfiyyet içün,  ne şer’î, ne ilmî ve ne de fikrî bir kitabın kapağına el atmak… Gelsin, kabuklu haçlılardan ithâl partili dembokrasinin kazûrâta hasret bırakan politik ufûnet püskürüşleri… Çünki öyle bir seferberlik i’lân edilmişdir ki, düşman her yeri işgâl etmeden, millî kurtarıcı ve efsâne kumandanlar emrinde kadın-erkek omuz omuza (sandık (!) cihâdına) çıkmak en büyük farzdır!!! Ve bu seferberlik ve cihâd-ı mukaddesde bütün varlığıyla (millî birlik görüşünde) olanlara teslim olmayanlar, ağızlarıyla kuş tutsalar bile (yahudi askeridirler) ve onların Âhıretleri de sâdece ateşdir!…”

 Böylece, islâmî âile gibi temelin temelini ve en ana harcını teşkîl edecek ana çekirdek parçalanacak; ve yerine, Batının, mâdenî ve patalojik âile paçavrası  monte edilecekdi… Ağır sanâyi muzafferiyyetinin âileye akseden dökümhânesi, politik hırs, tuğyân ve azgınlık elinde, işte bunları netîce verdi… Evet, görene, köre ne!

 Hilâfet ve ülülemri saptırmalar, gâvurlara teşebbüh, ikrâh-ı mülcî dışında mutlaka haram ve hatta küfre müeddî keyfiyetiyle takiyyeninen sulu ve iğrençleri… Yarım asır evvel, masonik Palas’larda ve muhtelit vasatlarda kıyılan rejim akdi denen şeylerle, dînî ve millî oluşa zerre kadar temâs nasîbi olmayan düğün-dernek-balayı gibi kamalist benzeyişler… Kendi kadınları ağzıyla “zarûrât-ı diniyyeden” olan“teaddüd-i zevcâta” ta’n ve onu tahtıe etmeler, adam kayırmalar ve  israflar… Palavra, mübâlâğa ve mugâlâta, yalan, inkâr, sözde aslâ durmama ve cambazlıklar…

 İctimâî, iktisâdî, siyâsî, idârî, nazarî, amelî, askerî ve hukûkî faaliyetlerdeki (islâmî adâlet, ehliyet ve istişâre) gibi 3 en ana temellerden kopuk, onbinlerce meseleyi, redd ve bâtıl mihrâkına bağlamadan, vasatın normları istikâmetinde mubah görüp, aynencihâd mevzuunda olduğu gibi yamultup bozmalar ve öz ve ruhlarını boşaltmalar… Böylece müesses bâtıl düzenle tev’em (benzerlikde), melez ve hakk ile bâtılı telbis eden (bulayan) hılkat garîbesi bir doktrin!

Yukarıda husûsiyle beyân etdiğimiz gibi, nasıl bir müslüman, ana ibâdet olan beş vakit namazın yerine, “namaz” diyerek nâfile namazları oturtamaz ve ikâme edemezse, “cihâd” gibi bir başka ana ibâdet ve FARZIN yerine de halkın cehâletinden bilistifade ve ehâliyi kullanmak üzere “sandık cihadı, kalem cihadı, nutuk cihadı, parti cihadı, pırtı cihadı, makam cihadı, koltuk cihadı, politika cihadı, siyaset cihadı, bugünün cihadı, istikbâlin cihadı, başbakanın, başkanın, liderin cihadı, v.s.!” diyerek bu kabil şeytanîlikleri hiç ama hiç oturtub ikâme edemez…

 En büyük ve birinci ŞARTI Allâh adına kıyılmak olan şer’i nikâhın yerine, belediye reisi, pilot, kaptan, bilmem ne gibi mahluqlaradına (Hâlıq adına değil de) kıyılan İsviçre patentli ve oradan idhal (Kilise nikâhını) oturtmak ne ise, Kur’an-ı Mübîn’de geçen ve mücerred “Îlâ-yı Kelimetullâh îmân ve gâyesi” ile yani “Ya şehîd ya gâzî olmak niyyet ve îmânı ile” yapılan (cihâd) yerine de, başka hiçbir hedef, gâye ve niyet, laik dembokratik faaliyyet, beşerî bir hedef ve nesne, sûret-i kat’iyyede ikâme edilib konulamaz… Konulursa, bu, Allâh Azze ve Celle Hazretleri’nin Mutlak Nizâmı olan İslâmiyyet’i saptırmak ve yamultmak olacağı cihetle, mürtekîbinin Allâh’ın dîniyle alâkasını mutlak ma’nâda keser; ve bu, Allâh’ın Dînine en büyük bir ihânet ve denâet kabul edilir… Bir müslüman içün, (Dînini tahrîf, tağyîr ve tebdîlden uzak tutub muhâfaza etmekden) daha aziz, daha kıymetli ve daha mukaddes hiçbir vazîfe ve gâye olamaz; veya “olur!”diyene, “müslüman!” denilemez…

Cihâd gibi zarûrât-ı dîniyyeden ve en büyük ibâdet ve farz olan bir Şerîat rüknünün daha da iyi anlaşılmasını, müteâkıb nüshamızda Osmanlı ulemâmızdan Müfessir-i Mümtâzımız Muhammed Hamdi ve Üstâd-ı Mübeccelimiz Necib Fâzıl Merhûmların muhalled satırlarına mürâcaatla ortaya koyacağız, biavnihî Teâlâ…

(İntişârı: 30.03.2011)

The post Cihâdı Allâh Ve Rasûlü Ta’rîf Etmiş; Politikacılar “Güncelleyib” Tahrîf Edemez… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

ATEİST REJİM, HAÇLI AJANINI “MÜSLÜMAN VÂİZİ” DİYE KÜRSÜLERDE AYILTIB BAYILTIR VE DÎNİN İÇİNİ BOŞALTDIRIRSA…

(3)

Zıyâiyye BEKÇİSİ

Adı geçen vâiz-i mehdî (!) Graham Fuller tarafından keşfedilib satın alıdığı 1964 târihinden itibâren kimin veya hangi papanın ağzı ile müslümanları saptırmıya çalışmış, bunu anlamıya devam edelim. 1977 tarihli bandın devâmı da, aynı (SIZINTI’lı piç mantıkla) İslâm Hukûkunu politikaya ve papalık direktiflerine göre nasıl ayarlıyarak uzayıb gidiyor dikkatle okuyunuz:

“Dârü’l-harbin bir ta’rifi vardır. Dârü’l-harb lûgat ma’nâsıyla, bir izâfet terkibiyle harb yurdu demekdir, harb evi demekdir. Bunun karşılığı da dârü’l-İslâmdır, karşılığı dârü’s-sulh değil dârü’l-İslâmdır. Memleket ikiye bölünmüş yani İslâm nokta-yı nazarından, biri dârü’l-harb, biri de dârü’l-İslâm. Mes’eleyi karşılığıyla da aldığımız zaman görüyoruz ki İslâm’ın karşısında bir şey oluyor dârü’l-harb. Ben o zaman hemen başda bir soru tevcîh edeyim. Siz Türkiye’yi bütünüyle İslâm’ın karşısında mı görüyorsunuz? Böyle bir şeye VİCDAN taşıyan hiçkimse EVET diyemez; ve hiç kimse RAZI olamaz. ÇOK ŞÜKÜR TÜRKİYE HİÇBİR ZAMAN DÂRÜ’L-HARB OLMADI. Şu ana kadar olmadığına göre inşaallah olmıyacak da.”

“Fetulla Gülen Hocafendi Allâh tarafından özel olarak görevlendirilmişdir!”  diyerek 2012’de hasta yatağında Hocia’nın yeğeni ve Samanyolu spikeri Kemal Gülen’e beyanat veren Papa’nın İstanbul temsilcisi Georges Marovwitch’in, kendileri nezdinde de kardinal derecesinde kıymeti olmıyan sıradan bir kasaba vâizini, “Kâinâtın İmamı” olarak İslâm dünyâsına üfürmesi mümkin midir?.

ASLÂ!

İşte 1964’den beri keşfedilib dünya çapında önü açılan bu adam, 1977’de, yukarıya aldığımız bu saptırma ve tahrifler, bu uçurma ve şişirmelerle Anadolu’yu (15 Temmuz 2016 Haçlı Seferine) yoğurmaktadır… İslâmiyyet hakkında mâlûmât-ı evveliyesi sıfırın da altında olan politikacı cambazlar, HOCİA denen HAÇLI şövalyesinin bu Fuller-Papa diliyle kürsülerde ayılıb bayıltıldığını nasıl anlayıb görecekler?

15 Temmuzda 251 kişinin katline, 2192 kişinin kurşunlanıb paletlerle sakat bırakılmasına, yüzbinlerce kişinin yakınlarını kaybetme acısına, memleketin pekçok yerinin bombalarla harabe hâline getirilmesine, nice “fâil-i mechullere”, PKK ve IŞİD ile gizli muhâberât ve yardımlaşmalara kadar binlerce alçaklığa sebeb olan bu CİA yâveri başkâtil, 29 sene evvel, çanak suallerle neden “Dâr-ı Harb” mevzuunu diline almaktadır?.

Bu, sıradan basit bir sual gibi görüldü ve geçiştirilib gitdi. Biz ise aşağıda gelecek, bunların, “HAÇLILAR hesâbına birer yeni din uydurmaları” olarak dikkate alınmasına işâret ederek, büyük bir tehlikeyi haber verdik! Ancak nice sünnîlik echeli entel-dantel takımları, bizi, “öküz altında buzağı aramakla” ittiham eylemişlerdi… Bizim ölçümüz o idi ki, “Allah Azze’nin 15 asırlık Muazzez ve Mukaddes DÎNİNİ tahrîf, tağyîr ve tebdîle çalışan kim olursa olsun, o, en büyük HÂİNDİR; ve onun, artık ihânet edemiyeceği ve satamıyacağı kızı kısrağı, anası ve avradı bile olamazdı…”

Yukarıdaki ifâdesiyle, Dâr-ı Harbin “izâfet terkîbi oluşuna ve Lûgat ma’nâsına” kadar  temâs eden bu fitnebaz Fuller oyuncağı, neden dâr-ı harbin (İslâm HUKUK ıstılâhı) olarak bilhassa HANEFİYYE indindeki  ma’nâ ve medlûlüne hiç temas etmemekteydi!? Çünki dâr-ı harb, “HARB EVİ, HARB YURDU” demekdir diyerek, kafalara lugat ma’nâsı üzerinden korkulacak ve hemen nefretle reddedilecek menfî bir mâ’nâ yüklemek istiyordu. Harb yapılan, insanların ölüb sakat kaldığı, KAN, GÖZYAŞI, bombaların her yeri harabistana çevirdiği korkunç mu korkunç bir manzara… Halbuki (dârül-harb), İslâm Hukuk ıstılahları arasına (hadîs-i şerîflerle de geçmiş) ve sünnî dört mezheb imamının (Rahimehumullâhu Teâlâ Aleyhim Ecmaîn) Hazerâtının ictihadlarına temel olmuş bir mefhumdu. Bunun İslâm Hukuk bütünden çıkarılarak yok sayılması, ancak kadîm İslâm düşmanı HAÇLI zihniyetlerinin eseri olduğu, nice Batılı kaynaklarla vesîkaya kavuşmuşdur. İslâm Hukuku mu’cebince dünyanın “dâr-ı İslâm ve dâr-ı harb” olarak ikiye ayrıldığı, aslâ saklanılamıyacak bedâhaten ortada bir hakîkatdır. Hatta o kadar ki, Ankara İlâhiyât Fakültesinde ders kitabı olarak ve İslâmiyyet’i “laik bir din göstermek” tahrîfi gâyesiyle yazılıb okutulan “Dîn Sosyolojisi” adındaki kitabda bile bu husus inkâr edilememiş ve dünyanın bu şekilde ikiye ayrıldığı ketmedilememişdir. Bütün sünnî müctehidlerin ictihadları bu istikâmetde olub Akâm-ı Şer’iyye’nin tatbik edildiği her yer dâr-ı İslâm, tatbik edilmediği yerler dâr-ı harb olarak kabûl edilmişdir. İmam-ı A’zam Hazretleri 3 şart ileri sürmüşse de “müftâbih olan kavlin imâmeyne âid bir tek şart bulunduğu” fıkıh kitablarımızda sarâhaten beyân buyurulmuşdur. İmâm-ı Şâfiî Hazretleri de aynı şekilde dünyayı ikiye ayırmakla beraber bir ülkenin bir kere İslâm hâkimiyyetine girmesi hâlinde Kıyâmet’e kadar dâr-ı İslâm HÜKMÜNDE bulunacağı ictihâdında bulunmuşdur.

1977’nin Fuller-Papa dilli kasaba vâizi ise, dâr-ı harb mefhûmunu İslâm hukûkundan sinsice kaldırma planıyla konuşuyor. Bu dil, erbâbına pek alâ ma’lûmdur ki, 15 asırdır İslâmiyyet’i ortadan kaldırmak istiyen HAÇLI BATI dilidir… Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri’nin Muhalled Tefsîrine bakılırsa bu mevzu’ bütün teferruatıyla ve fevkal’âde ince fikrî noktalarına kadar ele alınmış ve bilhassa CİHAD mevzuu BATILI müfsidler tarafından nasıl yok edilmek istenmiş, görülecekdir… Bugünün HOCİA’sı da öyle bir dil kullanıyor ki, o GARBLI müfsidlerin aynı dilidir… Böylece, herkesin her yere (dâr-ı İslâm) gözüyle bakmasını te’mîn edici bir tahrîfât ve şeytanlık peşindedir…

 Müteakıb cümle ile de, “İslam nokta-yı nazarından memleketin ikiye BÖLÜNMÜŞ” olacağını sinsice araya sokuşturuyor… Bölücü İslâm… Fıkhan ortada duran ilmî bir sınıflandırmanın “BÖLÜCÜLÜK” sıfatıyla yer değiştirmesi boşuna bir iş sayılamaz… Dâr-ı Harb mefhûmunu içinde taşıyan bir İslâm’ın hem bölücü olduğunu, hem de daha sonraki cümle ile bunun bir ıstılah olarak İslam içinde bulundurulmasının “İslâm’ın karşısında” ona ters bir şey olduğunu zihinlere vermek içün de şu ifadeyi kullanıyor: “Mes’eleyi karşılığıyla da aldığımız zaman görüyoruz ki İslâm’ın karşısında bir şey oluyor dârü’l-harb.”  Halbuki islâmî bir ıstılah olarak dâr-ı harb, İslâm’ın karşısında değil, onun içinde hukûkî bir ıstılahdır. Karşısında olduğu, dâr-ı İslâm, yani “Ahkâm-ı Şer’iyye’nin tatbik edilmediği” ülke olma keyfiyetidir. Onu, mücerred harbin fiilen cereyân etdiği bir memleketmiş gibi göstererek, onun islâmî hakîkatını İslâm aleyhinde kullanmak, müslümanın değil, ancak HAÇLILARIN ve onların satın aldığı köpek tıynetli ajanların kârıdır, o kadar…

İşte, Fuller-Papa diline vâkıf olamıyan islâmî (SÜNNÎ) i’tikâd hakîkatlarından mahrûm echel kitleler, her sene daha da kalabalıklaşarak bu lâf perende ve cambazlıkları ile haşhâşîlik istikâmetinde bir kuyumcu inceliği ve plânlamasıyla narkozlanarak, cezbeye tutulmuş pervâneler hâline getirilib durdular; ve nihâyetinde de, gözü dönmüş ve burnunu KAN kokusu bürümüş kâtil ve cânîler olarak memleketi HAÇLI GÂVURLARDAN beter batırmaya kalkışdılar…

Vatikan, Yahudi ve topyekûn HAÇLI dünyâsı hesâbına İslâmiyyet’in ortadan kaldırılmasını istihdâf eden HOCİA, bunları “Dâr-ı İslâm” hasretiyle “Dâr-ı harbin” yeryüzünden kaldırılması gâyesiyle aslâ ve kat’â değil; doğrudan doğruya İslâmiyyet’in içinde böyle bir hukûkî mefhûmun ıstılah olarak bulunmasından rahatsızlığı ve bunu ademe mahkûm etmek gâyesiyle böyle konuşuyor… İstiyor ki, İslamiyyet’de “dâr-ı harb” diye bir mefhûm ve keyfiyet bulunmasın!. Böyle olunca da, iki husûs ortaya çıkacakdır:

1) Dünyânın her yeri, “El eşyâu tenkeşifu bi ezdâdihâ” sırrına tevfîkan, zıddı olmadığı içün “dâr-ı İslâm” da olamıyacak; ve dolayısıyla bir müslümanın “ahkâm-ı şer’iyyeye” muvafakatla yaşamak mecbûriyyeti hissedeceği veya böyle bir mekâna sâhib olma veya onu arama ihtiyacı ortadan kalkacak; bulunduğu bütün mekânların şartları, müslüman içün tabii bir zemin olmuş bulunacakdır!. Yahudi veya hristiyan kim olursa olsun, onun hâkimiyyet sahasında yaşamak hiç fark etmiyecekdir… Dolayısıyla da Papalık veya Başhahamlık nüfûzu altında geçecek bir hayat, müslümanın yadırgayacağı veya reddedeceği bir vasat olmakdan çıkmış bulunacakdır… Yarım asırdır tezgahlanan “Hoşgörü diyalog ve Türkçe Olimpiyatları, Abant toplantıları, Türk okulları” ve bilmem neleri ve neleri ile varılmak istenen şeytânî ana hedef işte budur…

2) “Dâr-ı harb” mefhûm ve ıstılâhı İslâmiyyet içinde ademe mahkûm olduğu zaman, “yeryüzünden fitne kalkıb din, Allâh içün oluncaya” yani MÜLKÜN MÂLİKİ olan Allâh Azze’nin irâde ve hâkimiyyeti bütün arzı ihâta edinceye kadar sürecek; ve müslümana âid FARZ olan, KUR’AN-I AZÎMÜŞŞÂN İLE SÂBİT MUHKEM ve nihâî vazîfe, müslümanlardan kazınıb atılmış olacakdır. Böylece, en büyük HAÇLI hedefi de, haçlılar elinde tahakkuk etdirilmiş bulunacakdır. Bu ise, CİHÂD denilen ve 5 ana İBÂDETDEN yani namaz, oruç, hacc ve zekâtdan da en başda gelen İBÂDETİN, iptâl ve ilgâ edilmesini netîce verecekdir…

15 asırdır HAÇLI BATI’nın İslâm’dan en rahatsız olduğu cihet CİHADDIR; ve bunda hiç kimsenin zerre kadar da şübhesi yokdur. İslâm’daki bu 5 ana ibâdetden en başda geleni bulunan bu CİHAD, yahûd ve nasârânın 15 asırdır dünyâyı işgâl ve istîlâ ederek sömürmesine ve beşeriyeti kasıb kavurmasına mâni’ olan, fevkal’âde müthiş, hiçbir din ve ideolojide zerre kadar benzeri bulunamayıb muhâl olan bir hareket ve mutlak adâlet ve huzûru ipkâ ve ihyâ ile, beşeriyetdeki ZULMÜ imhâ ve iptâl ameliyesidir. Yahudi-Haçlı dünyasının müsteşrikleri (oryantalistleri), 15 asırdır İslâmiyet’i tahrîf ve protestanlaştırmada, bu CİHAD ana ibâdetinin ortadan kaldırılması içün ellerinden gelen şeytanlığı yapmakdan aslâ geri durmamışlardır. Müslümanlar içinde gavurlaştırdıkları ve satın aldıkları aşşağılık ruhlu adamlara da, dâima ve en başda, İslâmiyyet’den CİHAD ana ibâdetinin kaldırılması içün ne lâzımsa onun yapılması; ve bunun reklâm edilmesi vazîfesini vermişlerdir.  Haçlı batı ve müsteşrikler ve bunların satın aldığı “müslüman kılıklı münâfıklar” asırlarca, İslâmiyyet’de “taarruz harbinin” aslâ câiz olmadığını, ancak “tedâfüî harbin”meşrû’ olabileceğini yani taarruz ve istîlâya ma’ruz kalan müslümanların müdâfaa (savunma) harbi yapabileceklerinin câiz olabileceğini üfürüb durmuşlar; ve onları bu yolla narkozlamak istemişlerdir… Yurtda sulh cihanda sulh gibi saçma ve yalama sloganlar, tamâmen HAÇLI BATININ İslâm memleketlerine sokduğu uyuşturma, omurgasızlaştırma ve iğdiş etme tabletleridir. Son 15 Temmuz 2016 HAÇLI SEFERİNİN tv’lerden okunan Allâh’sızlık beyânı da, “Yurtda SULH KONSEYİ” adına irtikâb edilmişdir…

Bütün bunlar, müslümanların elinden CİHÂDI yani silâhı alarak, dünyayı yahudi-haçlı şebekelerinin butlân, zulüm ve sömürüsü önünde HAKK ve HAKİKATIN VE ADÂLET Ü EMÂNETİN işlemez hâle getirilmesi ve küfr ü şirk ve nifâka teslim edilmesi demekdir ki, bu, Âdem Aleyhisselâm’dan SON PEYGAMBERİNE kadar tebliği yapılan Mutlak Hakîkat İslâmiyyet’in VÜCÛD HİKMETİNİN inkârı ma’nâsına gelir…

ABD, İngiliz, AB, Vatikan ve Yahudi dünyasının son yarım asır içinde kuduruş derecesine varan İslâm’ı ortadan kaldırma planları, politikacı ve medyalara akseden beyânât ve yazılarıyla apaçık ortadadır ki, bunu, işte 17 senedir Pensilvanya’ya mevzilendirdikleri “din adamı=ruhban” kılıklı emekli bir kasaba vâizi ile yürütmektedirler. Bu i’tibarla 15 Temmuz 20016 târih-i efrencîsindeki Anadolu katliâmı (b.kdan) bir hükûmet darbesi değil, BÜTÜN HAÇLI BATI VE YAHUDİ CEBHELERİYLE YÜRÜTDÜKLERİ (ASRIN, 1. HAÇLI SEFERİ)DİR…

Bu haçlı seferini diğerlerinin takib edeceğinden de aslâ şübhe edilemez. Bu Allâh’sızlık dalgalarının tuzla buz edilerek, kendi başlarına ma’kûs bir belâ hâline getirilmesinin biricik çâresi, İslâm dünyasının, târihde olduğu gibi Rasûl-i Rusül Aleyhisselam Hazretleri’nin “BENİM VE ASHÂBIMIN ÜZERİNDE BULUNDUĞUMUZ YOL” buyurduğu ehl-i sünnet ve’l-cemaat Müslümanlığında sımsıkı birleşmek, HAÇLI SÜRÜLERİNİ YERİN DİBİNE GEÇİREN SALAHADDİNLERİN, KILIÇASLANLARIN, YILDIRIMLARIN, FATİHLERİN VE SÜLEYMANLARIN ÎMÂN VE CİHÂD AŞKINI, YOK EDİLMEK İSTENEN İSLÂM COĞRAFYASINDAKİ KAVİMLERİN KALBLERİNE NAKŞETMEKDİR… Bunun dışındaki, HAÇLI beslemelerinin Batı taklidçiliğiyle içimize hançer gibi sapladıkları bütün küfre müeddî siyâsî, hukûkî, iktisâdî, ictimâî, ahlâkî, askerî ve harsî maymunlukları bu Allâh’sız dünyânın kapıları önünde yakıb kül etmekdir… Ve işte bir tek ÇÂRE de, böylece ALLÂH ve RASULÜ’ne îmân tâzeliyerek, mutlaka izzetle yaşama yolunu seçmekdir…

Aksi hâlde, iç ve dış ihânet şebekeleri durmıyacak; ve ANADOLUMUZU işgâl ve istîlâ plânları ile bu memleketi KAN GÖLÜ hâline getirmiye devamla, elimizden çalmaya uğraşacaklardır…

(Mâba’di var)

(İntişârı: 06.08.2016)

The post (3) Ateist Rejimde Emekli Vâiz… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

AYYILDIZ TİM’DEN ‘SİBER CİHAT’ İLANI

Türk hacker grubu Ayyıldız Tim, Katar’a yaptığı diplomatik yaptırımlar dolayısıyla Suudi Arabistan’a siber savaş açtı. Krallığa ait devlet banka sistemlerini ele geçiren Ayyıldız Tim, tüm Müslüman hackerlari, bu savaşa katılmaya davet etti.

Ayyıldız Tim Suudi Arabistan’a siber savaş açtı. Suudi Arabistan’ın siber altyapısını yok etmeyi amaçlayan Ayyılıdız Tim, Krallığa ait devlet banka sistemlerine siber saldırılar gerçekleştirdi. Ayyıldız Tim’in ele geçirdiği sitelere koyduğu yazılda, “Siz Arabistan, dünyada Müslümanlar zulüm görürken sadece izliyorsunuz, Müslümanlar açlıktan ölürken sizler ortada yoksunuz zevki sefa ile yaşıyorsunuz. Arakan’da Müslümanlar katlediliyor Suriye’de Irak’ta Libya’da Müslümanlar ölüyor. siz izliyorsunuz. Mısır’da seçilmiş hükümeti ortadan kaldıran Firavun’un torunu kendi halkını kurşunlayıp katleden Sisi köpeğini destekliyorsunuz. Allah bunun hesabını zaten ahirette soracak” ifadeleri yer aldı.

“Bütün Müslüman hackerları bu savaşa davet ediyoruz”

“Osmanlı’ya yaptığınız hainlikleri unutmadık” denilen yazıda, şunlar kaydedildi: “İngiliz Thomas Edward Lawrence denen ajanı dost edinip Osmanlı’yı arkadan vurdunuz. Kabe’ye giden trenlerimizi bombaladınız askerlerimizi alçakça şehit ettiniz. Bugün de aynı yoldasınız. Türklerden nefret ediyorsunuz Osmanlı miraslarını yıktınız H.z. Hatice annemizin kabrini yıktınız ama biz Osmanlı torunları intikamımızın geleceği günü bekliyoruz. Katar’dan pis ellerini çek, Katar Türkiye’nin dostudur. Biz Türkler dostlarımıza el sürdürmeyiz. Ayyıldız Tim olarak başta internet alt yapınız, bankalarınız şirketleriniz olmak üzere size toplu bir siber savaş ilan ediyoruz. Bu saldırılarımız Katar’dan ellerinizi çekmediğiniz müddetçe devam edecektir.Türklere düşman olmaya devam ederseniz O interneti kafanıza yıkarız. Bütün Müslüman hackerları bu savaşa davet ediyoruz.”

(08.06.2017)

Kaynak: http://www.anadoluhaberim.com/ayyildiz-timden-siber-cihat-ilani.html

The post Ayyıldız Tim’den ‘Siber Cihat’ İlanı appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SEYYİDOĞLU 

Globalleşme fitnesiyle başlayan “ılımlı İslâm” îcâd etme müfsidliği, dünyanın başına en büyük bir belâ kılınmak içün bütün imkânlarını seferber etmiş; ve bilhassa halk nazarında en ziyâde müessir olabileceği tahmin edilen ve adı da (Hocaefendi)ye veya (Bilmem neli Hoca)ya çıkmış herifleri kullanmak üzere mevziini almış bulunmaktadır…

Siyonist yehudi Globalizminin parmaklarında oynatılan “hoşgörü-diyalog” cebhesi nasıl Pensilvanya’ya yerleştirib koruma ve oynatmaya aldığı adamıyla 120 memleketde “Türk Okulları” ve “Türkçe Olimpiyatları” tezgahları açarak dünyanın gözünü külleme ve fettokülli plânları peşine düşmüşse; şimdi karşı cebhe de, aynı oyunlarını bir başka (Bilmem neli Hoca)yı koruma ve oynatmaya alarak oynamanın peşine düşmüşdür…

 Fettokülliye karşı alternatif, Cübbekülli oyunları ve plânları…

Son senelerde ve bilhassa son aylarda, böyle bir adam da, televizyonların şen sı..sı hâline getirilerek, o televizyondan ötekine, zıplatılıb hoplatılmakda ve kulaklar bazı “sulandırma ve bulandırmalara” alıştırılmak üzere, senaryolar bütün inceliğiyle sahneye konulmaktadır…

Allah Azze’nin Muazzez ve Mukaddes dînini içden yıkmak içün en vurucu darbe, “sûret-i Hakk’dan” görünenler eliyle indirilebilir ki, tatbika konulan ta’biye de aynen budur; ve ma’lum hoca kılıklı bel’amların kullanılma ve oynatılma vâkıası, bundan başka bir hakîkata sâhib bilinemez…

 Bu umûmî tesbitleri, hangi husûsî şer’î mes’eleleri bulandırıb sulandırarak yürütmek istedikleri şıkkına geçecek olursak, bir kısmına bu nüshamızda hulâsaten el atar; ve asıl geniş tesbit, teşhis ve teşrih masasına yatırma işini, müteakıb sayılarımıza bırakırız!

Üstâd-ı Muazzezimiz Merhûm Necib Fâzıl Beyin bir ömür boyu mücâdele ederek, ahmaklık ve gabâvetlerini, basmakalıpçılık ve papaganca laf sıkışlarını, şahsiyetsizliğin son kertesinden satılık ruh mâliki oluşlarına kadar  kırıb yok etmeye çalışdığı ve künyesini de “Ham Yobaz Kaba Softa!” olarak kazıdığı bu kuklaların en bariz evsâf-ı şenîası, verilecek bir avuç yemin karşılığında, Allah Azze’nin Muazzez ve Mukaddes Dînini, sipâriş verilen vücud ölçülerine göre bir esvab makaslar gibi makaslayıb biçmek ve dikmek… Sonra da, zerre kadar îmân ve vicdân muhâsebe ve murâkabesinin istikametlendirişini ruhlarında kıl ucu kadar hissedemeden, podyuma çıkan manken hayâsızlığıyla TV kanalizasyonlarından teşhîr etmek…

Mukaddes (Îmân Öfkesinin) yerine, (dümbüllü şarlatanlığının) oturtuluşundaki yalamalık ve iflâsın; ve gûyâ (Şerîat Hocası) makâmından sunuluşu gibi de bir iptizâlin, resmen ve alenen köpürtülüşü…

“Ham yobaz kaba softa”, bugün öyle bir nefs okşanışıyla megalomanlaştırılıb kullanılıyor ki, Allâh düşmanlarının beğenmediği nice şer’î kânunlar, sanki onun tasarrufuna verilerek dozu ayarlanmak üzere bunların reçetesine muhtacdır; ve onlar da buna, bir Müseylemetül Kezzab cür’etiyle el atmaya mezûn birer nesne… Kendisini Âdem Aleyhisselâm’dan üstün gören İblis’in fâsid kıyâsı temelindeki mantık, aynen, bugünün “Ham Yobaz Kaba Softasının”en başta gelen istinâd noktası…

“-Nasıl sulandırır ve bulandırırsam, nasıl tenkîs ve tenzîl edersem, nasıl ekler ve abartırsam, nasıl laf kalabalığına getirirsem, nasıl fikir fâhişesi olarak kıvırtırsam, nasıl rüşvet-i kelâm edersem karşımdakiler ve beni konuşturanlar memnun olur; ve (hoca dediğin müşriklere şenlik dağıtan sevimli (şen ..pa) cinsinden olmalı) dedirtirim!”

 Hesâbı… Hesâbın en mülevves ve süflîsi…

Maksad ve hedef, “Hakk-ı sârîhi ketmetmek küfürdür!” diyen 15 asırlık (Mutlak Nizâmın), kabuklu haçlı ve vampir siyonizma güdümündeki dinsizlere hoş gösterilmesi de değil; ve fakat, onlara, reformize edilerek (asliyeti dışına taşınmış) nefsin seveceği bir din îcâdı… Doğru yoldan saptırılarak bir şekle sahib kılınan ve globalizm fitnesi içün korkulu olmakdan çıkarılmış ve “artık bizim küfr ü dalâlet ve şirk ü nifâkımıza bu dinden hiçbir zarar gelmez!” dedirten, tebdîl, tağyîr ve tahrîf edilmiş (muharref) bir dîn inşâı…

BİRKAÇ MİSAL:

1) Mutlak Nizâm İslâmiyyet’in 5 ana ibâdetinden bugün en başda geleni; ve topyekûn arzda Allâh irâdesinin hâkimiyyetini te’mîn edeceği dakikaya kadar da mutlak farz olarak aslâ ruznâmeden düşmeyecek bulunan en küllî esas, (CİHÂD)dır…

Zarûrât-ı Dîniyyeden olmak gibi bir vasfıyla da, kendisinde şübhe ve tereddüde bile Şerîat-ı Mukaddesenin (mutlak küfür) dediği, en büyük ve en temel olmazsa olmazlardan biri… İşte bunun, buna “terör” damgası vuran müşrik-münâfık globalizminin korkusunu izâle edecek bir sulandırma ile, işâret edilen herifler ma’rifetiyle rafa kaldırılması hedeftedir…

Tabii bu, mevzu mankeni dansözlüğü ve Sulukule kıvırtışları içinde icrâ edilecekdir… Öyle ki, sunucu denen (Yitik Sulut) nâm münkirin ve TV kanalizasyonu Maber Kürk denen tezgahın nabzına göre öyle bir şerbet sunma sâkiliğine anafirân soyunulacakdır ki, Y. Sulut denen sunucu, “İslam cihad dini değildir!” ma’nâsını tazammun eden aşağıdaki suali, bir hüküm alma veya hüküm kusturma cür’etine kadar vardıracak; ve şirkinin reklamını, sakallı, cübbeli ve fesli “ham yobaz kaba softa” bel’amın önünde, kainata şöyle haykırabilecekdir:

“-HOCAM, İslâm dîni cihâd dîni midir?”

Her sulandırmanın iğrendiren buutlarına girib çıkan bu basmakalıb ezber makinesinin de, kalıbdan ibaret ve kalbden müflis keyfiyetiyle, demediği bir tek şu kalmışdır:

“-Hayır, yok canım, şey! İslâm, öpüşüb koklaşma dînidir, (yurtda sulh ve cihanda sulh) derken, bir yandan da Gariboğlugiller familyası gibi testereli kelle koparma çağı ve çağdaşlığı zamanındayız!?  O Allâh içün (cihâd) falan filân işleri eskide kaldı!!!”

Hulâsa adam, konuşturanlarının nabzına göre öyle bir şerbet köpürtmüşdür ki, vatanı işgal edilen Afganlı, Çeçen ve Iraklı’nın silâha sarılışının, (cihadla) hiçbir alâka bağı yokdur; ve işgalci aşşağılık gâvurları tel’în eden bir tek kelimeye yer verilmez ve vatan müdafaasındakilere Garblı emperyal gâvurların takdığı beynelmilel kötüleme ve küçük düşürme yaftası “İslâm’daki cihâd terördür!” hezeyânı, yobazın ağzından ma’nâ olarak sık sık salyalaştırılır… 

2) Şeyhülislâm Mustafa Sabri Efendi Merhûmun: “Hılafetin lüzumunda şübhe ve tereddüd eden bir adamın, hem mü’min hem âkil olmasına ihtimal veremem!” buyurduğu ve Zarûrât-ı Dîniyyeden olduğunu beyan etdiği (Hılâfet) hakkında, değil sıradan bir müslüman, hele (hoca) hatta Şeyhülislam müsveddesi geçinen bir adamın hafife alıcı ve hatta “iyi ki kaldırıldı!” demeye varıcı sözler gaseyan etmesi, ve : “Halifelik vasfı kalmamış, dinleyen kalmamış, bir hükmü kalmamış!” demesi, aslını inkar etmesinden başka hiçbir ma’nâya da gelemez…

Tarihî ve umumî malûmâtı bu kadar sıfır adamların kanal kanalizasyon dolaştırılarak, millete târîhini ve (aslını) inkâr etdirme seanları içün konuşturulmaları, müslümanların dînine yapılan en ağır bir ihânet ve hakâretdir…

Bugün artık her köşe başında yazılıp çizilircesine ortadadır ki, Yunanlıya karşı “İstiklal Harbi” veren ordu, 9 Eylül 1922’de İzmir’in istirdâdı da dâhil Hılâfet-i Osmaniyye’nin ordusudur; ve İnönü Harblerine kadar bütün harblerin kumandanları, aldıkları her madalyada, Vahidüddîn Cennetmekân Hazretleri’nin tuğrasını taşımışlardır…

Hadi bunları ve bunlarla beraber (aslınızı da inkâr edin); ve böylelikle de, ne olduğunuzu bütün dünyaya hâlâ utanmadan gösterin!

EDEB YÂHU!

EL HAYÂ EL EDEB…

Kellesinde fes, çenesinde kocaman sünnet üzre bir sakal, sırtında cübbe ve mıntıka-yı memnuasında şalvarla (Hocayım!) nânesi yiyen bir insan, efrencî 2010 larda bu kadar kendisini oynatdırır mı, pes…

Dînini semen-i kalil uğruna veya hubb-ı câh aşkına, bu kadar kolay ve gönüllü nasıl satışa çıkarır; ve bunun, kâinâtın en alçak satışı olduğunu nasıl idrâk edemez, yine pes..

3) “Müşriklerin her görüldüğü yerde öldürülmesi!” ile alâkalı söylenilenler de, rüşvet-i kelâmdan başka hiçbir kıymet ortaya koyamaz. Dünyâ küfrünün, İslâm’ın açığı gibi ele aldığı ve aynı zamanda Zarûrât-ı Dîniyyeye müteallık mes’elelerini, müşriklerin keyfine ve hoşuna gidecek ve onları haklı çıkaracak şekilde sulandırıb bulandırmak ve yumuşatmak, Sûre-i Tevbe’nin 5. Âyet-i celîlesi üzerinden de utanmadan irtikâb edilmişdir…

Mücerred o âyeti ele alıb “ma’nâ veriyorum!” diye, diğer hükümleri de o âyetin husûsuna tahsîs etmek, hangi usûl kitabında yazar, bilen beri gelsin! Mevzu’ ile alâkalı diğer bütün âyet, ehâdîs ve icmâ’ bilinmeden bir hükme gitmek, Allâh’ın dînini yıkmakla aynı netîceyi verir; ve bu, İslâm adına cinâyetdir…

Tevbe sûresini, en az 35. Âyet-i celîlesine kadar topluca ele almadan Harbî İslâm düşmanlarının cezâsını, sâdece Tevbe 5. Âyetin husûsu ile tahdîd etmek, Allâh’dan korkmakla değil; ve fakat modernite ve reformite bulaşığı laiklikçilere, ancak şirin görünme şarlatanlığı ile kabil-i te’lîf edilebilir…

Nerde kaldı ki, zikri geçen mes’ele, ictihad ehliyetine sâhib en üst ulemânın fehmine muhâtabdır… Ve mu’teber Fıkıh müdevvenâtına bakılmadan söylenen her söz, işkembe hamûlesinden başka bir manzara da ortaya koyamaz… Televizyon şarlatanları, değil bu seviyede adam olmak, “ma’nâ veriyorum!” diyebilmek içün bile, “Men fessara’l-Kur’âne bire’yihî fekad kefer!” hadisini de hatırlayıb titremelidirler!

Bu Harbî keferelerin cezâsı, laik sistemleri aslâ bağlamaz; ve bu, hükûmet-i İslâmiyye’nin tasarrufu cümlesindendir… Laik bir sistemde, bu sistemin kânûnuna ters bir şer’î hükmü, laik sistemin kânununu şer’î imiş gibi gösterib ortadan kaldırarak takdîme kalkmak, kataküllinin en iğrencidir!.

İlim haysiyet ve şerefi taşıyan bir adamın, bu dereke küçülüp kendisini konuşturanlara bu kadar bel’amlık etmesi, rûhî bir illete mübtelâ olmakdan ileri gelmiyorsa, mutlaka ileri bir şeytanlıkdan imbiklenmektedir…

Açarsın bilfarz ağzına aldığın Elmalılı tefsirini ve yalınız Tevbe 5. Âyeti değil; Tevbe 5. Âyetden en az 35. Âyete kadar hecelersin; ve yediğin haltın azametini, daha meâller üzerinden bile görürsün! Tabii utanmak ve hayâdan eser kalmışsa…

C.Y. adındaki sahne şeytanıyla, adı güldürü ustalığında zikredilen; ve hezeyanları hıtâmında o şeytanın skeçlerine meydanı terk eden  adamların i’rabdaki yerleri, ne kadar “zerdûz palan da vurulsalar!” apaçık ortadadır; ve bunları hoca kabul etmek, aklı başında bir adam olmakla kaabil-i te’lîf edilemez…

“Teaddüd-i Zevcât” gibi “Zarûrât-ı Dîniyyeden” bir Şeriat esâsının nasıl bir dümbüllülükle tulûat sahnesi malzemesi yapıldığı şenâat ve denâatına da nasibse devâm ederiz…

(İntişârı: 26.10.2010)

The post Rüşvet-i Kelâmdan Îmân Ve Fikir Fuhşuna Kadar Ne Ararsan Kelepir… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.