Ve Rasûlullâh’ın efdal enbiyâ olmasına delâlet eden delâil cümlesinden isminin ezânda ve tevhîdde ism-i İlâhî’ye mukârin olması ve Rasûlullâh’a itâatin Cenâb-ı Hakk’a itâatin aynı olması ve Cenâb-ı Hakk’ın sâir enbiyâya ism-i şahsîleriyle hitâb etdiği hâlde bizim Nebîmiz’e medhi müş’ir “Yâ Eyyuhe’r-rasûl” ve “Yâ Eyyuhe’n-nebî” gibi elfâz-ı ta’zîmiyye ile hitâb etmesi ve enbiyânın kendi zamânına ulaşması farz olunduğunda îmân edüb ve dînine yardım edeceklerine dâir enbiyâdan ahd alınması ve Rasûlullâh’ın vücûd ve şerîatın bekâsı sebebiyle ümmetinden azâb-ı dünyânın ref’ olunması sâir enbiyâdan efdal olduğuna delâlet eden delâilden birisi de Mi’râc-ı Rasûlullâh’dır. Çünki Mi’râc’la taltîf; ancak bizim Nebîmize vâki’ olmuş diğer enbiyâya vâki’ olmamışdır ve Mi’râc-ı Rasûlulâh; Mekke’den Kudüs’e kadar Kur’ân’la sâbit olduğundan münkiri kat’î sûretde kâfirdir ve Kudüs’den semâ-i dünyâya kadar Ehâdîs-i Meşhûre ile sâbit olduğundan münkiri ehl-i bid’atdandır. Ve semâ-i dünyâdan Allâh’ın dilediği makâmlara Mi’râc’ı Haber-i Âhâdla sâbit olduğundan münkiri fâsıkdır.

Mi’râc’ın imkân-ı aslîsine gelince mümkinâtdan bir şey’dir. Zîrâ; semâ ecsamdır ve ecsâmın cümlesinin birbirine mümâselet ve müşâbeheti olduğu cihetle birinde câiz olan diğerinde dahî câiz olduğuna binâen semâ hark ve iltiyâmı kâbildir. Çünki ecsâmdan arz hark ve iltiyâmı kâbil olunca semâ da kâbildir. Binâealeyh semâdan ba’zı cihetin açılub örtülmesiyle Rasûlullâh’ın gidüb gelmesi mümkindir. Şu imkân sâbit olunca vukû’u da edille-i şer’iyye ile sâbitdir. Binâenaleyh bizim içün i’tikâd vâcibdir ve Mi’râc’ın vakti hicretden beş veyâ altı sene mukaddem Mekke’den vukû’ bulmuşdur. Ve Rasûlullâh’ın Mi’râc’ı uyanık olduğu hâlde cismi ve rûhu mecmû’uyla vâki’ olmuşdur. Çünki Mi’râc-ı Rasûlullâh’ı; müşrikler inkâr etmiş ve Rasûlullâh’ı ta’na fırsat addetmişlerdir. Eğer rü’yâ ile olsa idi inkâr etmezlerdi. Zîrâ rü’yâda herkes birçok acâib ve garâibi seyredebildiğinden inkâra hâcet olmaz ve kimse de inkâr etmezdi. Leyle-i Kadr ümmeti hakkında efdal olduğu gibi Leyle-i Mi’râc da Rasûlullâh hakkında efdal ve Leyle-i Mîlâd da cümle âlem hakknda efdaldir. Zîrâ Leyle-i Mîlâd’da Rahmeten Li’l-âlemîn tulû’ etmişdir. Binâenaleyh bi’l-cümle âlem hakkında Rasûlullâh’ın tulû’ etdiği gece efdaldir. Zîrâ menfaati bütün âleme râci’dir.

(Akâid-i Hayriyye, Konya Meb’us Sâbıkı Muhammed Vehbî Efendi, Tab’ı: 1340-1343, sh: 99-100-101)

The post Mi’râc’ın İmkân-ı Aslîsi Ve Vukû’u appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

C – Mi’râc, lûgatta merdiven, yükselme vâsıtası demektir. Istılâhda: Peygamber Efendimiz’in hicretten bir buçuk sene evvel Receb-i Şerîf ayının yirmi yedinci gecesi emr-i İlâhî ile Mekke-i Mükerreme’den Mescid-i Aksâ’ya götürülmesi ve oradan da semâlara, Sidretü’l-Müntehâ’ya ve sâir âlî makâmlara çıkarılmış olması, birçok tecelliyât-ı Sübhâniyyeye mazhâr bulunması demekdir ki, hârika olarak Peygamberimiz’in hasâisinden [=husûsiyyetlerinden] bulunmuştur.

Resûl-i Ekrem Efendimiz’in böyle Mescid-i Aksâ’ya kadar gitmiş olduğu (… سُبْحَانَ الَّذٖٓى اَسْرٰى بِعَبْدِهٖ) (İsrâ Sûresi) birinci âyet-i celîlesiyle sâbittir. Binâenaleyh münkiri ikfâr olunur. Semâlara ve Sidretü’l-Müntehâ’ya gitmiş olduğu da hadîs-i meşhûr ile sâbitdir ki, münkiri ehl-i dalâlet sayılır. Arş ve kürsî ile Cennet ve Cehennem’i müşâhede buyurmuş olduğu da hadîs-i âhâd ile menkuldür ki, münkiri ehl-i bid’at addolunur.

Velhâsıl: Mi’râc-ı Nebevî’nin böyle üç merhalesi vardır. Kudret-i İlâhîyeye nazaran bunların hiçbiri istib’âd olunamaz. [=yok sayılamaz]

(Dîni Bilgiler, Ömer Nasuhî Bilmen, 84. Suâl, sh: 50, 51)

The post Mi’râc Nedir, Ne Veçhile Vâkı’dir, Ve Ne İle Sâbittir? appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

Receb ayının 27’nci gecesine çakılı NÛR SÜTUNU da Mİ’RÂC KANDİLİ adını alıyor. Mi’râc, EŞSİZ ÖNDER EN BÜYÜK PEYGAMBER Aleyhisselâm Efendimiz Hazretlerine âid, rûhan, cismen ve hâlen vuku’ bulan bir seyr-i sülûk… Bunun zamanını, mukaddes Hicret’den evvelki Mekke devrinin sonları olarak naklalıyoruz. Mi’râc, EŞSİZ ÖNDER RASÛL-İ EKREM ALEYHİSSELÂMA has en büyük mu’cizelerden biridir. Bu mu’cize, Mekke’den Kudüs’e kadar İsrâ oluş, Kudüs’den sonra da urûc ediş olarak vukû’ buluyor…

Mi’râc, zaman ve mekân yok olduğu halde vâkı’ olan muhteşem sohbetdir. “Mi’râc mes’elesi, erkân-ı îmâniyyenin usûlünden sonra terettüp eden bir netîcedir.” Mü’minler, kitab ve sünnetle sâbit olduğu cihetle Mi’râc’a inanmakda en küçük bir tereddüt bile gösteremezler. Aksi hâlde bu, îmân ve İslâm’ın dışına fırlayış vesîkası olur…

Allâhümmahfaznâ…

İnkâr edicilerin Mi’râc’ı reddetmelerini ise hiç de yadırgamayız. Çünki onlar hiçbir mu’cizeyi kabul etmezler. “Müsbet ilim dedikleri ile aklı” balon gibi şişire şişire, olduğundan yüzlerce bazen binlerce kat hacme sâhib göstermek tiryâkiliğindeki bu münkirlerin en büyük dayanağı da, determinizm denilen (illet-netîce) masalıdır… Bu masalı mutlak kabûl eden pozitivist kafalar, mu’cizeyi akıl ve ilme aykırı bir gayr-ı mümkün sayarlar! Halbuki mu’cize, akıl ve onun bir terkîbi olan “tabiî ilimler” için “olamaz” değil; olması pekâla mümkün olandır. Pozitivist inkârcılar, kendi tâbirleri ile mu’cizeyi “Tabiat kânunlarına meydan okuyan bir fiil, bir iş” olarak görür, o kânunların aslâ değişmezliğini kabûl ederler!.  Çünki “tabiat kânunu” dedikleri şeyleri, hakîkatın tâ kendisi mutlak sâbite kabûl etmek gibi bir saplantı içinde bulunurlar!. Halbuki tabiat kânûnu diye tapılan şeylerin, artık kalsiyum karbonattan mamûl birer fetiş olduğu (!) anlaşılmaya başlamışdır. Hem de, “müsbet ilimlerin” bizzat kendi kendisi elinde…

Pozitivist inkârcıların, fizik, kimya, biyoloji gibi tabiatla alâkalı ilimlerde hattâ psikoloji, sosyoloji gibi antropolojik ilimlerde bile, dayandıkları nokta, hep determinizm idi!. Halbuki bu determinizm gökdeleni, artık tâ dibi kökünden çatırdamaya ve damından doruğuna, Avrupa ve bütün dünyâda, havada uçuşmaya başlamışdır!.

Bilindiği gibi determinizm, metafiziği kabûl etmeyen bir anlayış… Ona göre, sebeb olmadan netîcenin varlığı muhaldir!. Sebeb vâr olunca, buna bağlı olarak ve zarûreten de eser meydana gelir. Bu i’tibarla “tabiat kânûnu” dedikleri şey, illet ile, netîce denilen hâdiseler arasında bulunması zarurî olan münâsebetin fırmülü kabûl ediliyor. İşte temeli, bu determinizm olan pozitivist kafalar için mu’cize, mümkün olamaz! Bu vaziyette pozitivist inkârcılara ilk anlatılacak husus, temellerinin bozuk olduğudur. Çünki tabiatda determinizm diye bir hakîkât yoktur, bu muhaldir. Mevcud sanılar bu masal, 18’nci asırdan sonra kitaplara, kafalara, dil ve kalemlere geçmiş; ve artık bugün, kenara itilmiye başlanmış bir mitolojiden başka bir şey değildir… 

Determinizm denilen felsefe, Kâinâtın (yok)dan yaratılışını kabul etmeyib bunu ya tesâdüfe bağlar veya evveli olmıyan (kadîm) bir varlık olmayı tabiata yükler… Bu iki şık da bâtıldır. Kâinâtdaki sonsuz nizâmın, sonsuz bir kudret ve irâde ve ilim sâhibi bir YARATICININ VARLIĞINA mutlak bir delîl olduğunu bile göremiyen determinist felsefe, daha bu noktada hemen iflâs etmektedir…

Mukaddes Nizam İslâm, 14 asırdır bu masallara meydan okumaktadır. Ama aşağılık hisleri içinde kalmış zavallıcıklarımıza, “İslâm böyle diyor” demek bir hâl tarzı getirmiyor! Çünki onların, Tanzimat ve sonraki inkılâp inkârcılıkları ile beyinleri şartlandığından İslâm’a karşı peşin fikirlidirler. O taktirde biz de deriz ki: Leibniz, Boutroux, Bergson, Guenot, Reinke, Driesch gibi filezofların tabiatda determinizmin değil, dinamizm ve vitalizmin olduğunu ortaya koyduklarından ne haber?

Bugün “müsbet ilimler” dedikleri şeylerin, zaman, mekân, kuvvet, hareket ve kitle gibi mefhumları, Türkiye gibi Garb’da demode olanı moda yapan ateist disiplinlerde ne yazık ki hâlâ “madde ve enerjinin sakımı, etki ve tepkinin eşitliği, atalet” gibi üç prensibin doğrultusunda îzah edilmektedir. Halbuki Einstein, izâfiyet teorisiyle, determinizmin tepesine bir nevî atom bombası sallamışdır.

“Akıl ve ilim kahramanlarına” artık sorabilir miyiz: Hani kitle sâbitti? Hani Kâinat üç buutluydu? Hani enerji yoktu da madde vardı?.

Artık bugün eşyâyı îzâh etmeyi, Batı’da, izâfiyet teorisiyle ortaya çıkan atom fiziği ele almaktadır. Ve artık üç buutlu değil de çok buutlu kabûl edilen tabiatta, “determenizm” utancından köşe bucak kaçacak yer aramaktadır… Zira îzah edecek bir şey bulamamanın sıkıntısını çekiyor.

Artık izâfîlik ve imkân anlayışı, bugünkü Batı’da, ilmin bir temeli olmuşdur. Bu demektir ki, illet olmadan eserin vücûd bulması muhal değil, mümkündür… Şu halde determinist anlayışdaki maddî bir sebebe dayanmıyan Mi’râc hâdisesi, bugünün ileri akıl ve ilmi karşısında mümkün, dünün yani Ogust Kont’cu geri aklın ve ilmin karşısında ise muhaldir!.. Türkiye’deki materyalist-pozitivist-ateist zihniyetli maarif, mekteblerde hâlâ Öklit postulâlarıyla körpe kafaları geriletsin dursun! Talebeye hâlâ “Bir doğruya dışındaki bir noktadan yalnız bir paralel çizilebilir!” diye papağan gibi ezberletsin! Ama metageometri öyle demiyor. Üçgenin iç açıları 180 derece de değil! Hani matematik aksiyomuyla, potulasıyla, tarifiyle “müsbet ilimlerin” şâhıydı! Onların başı üstünde rasyonel ilim elmaslarıyla tac gibi duruyordu! “Müsbet ilimleri” put yapıp gece gündüz önünde câhiliye Arab’ı gibi dört büklüm olanlar, Artık ALLÂH AZZE ve CELLE’yi hâlâ nasıl kabûl etmiyeceklerdir?..

Putlar neden olursa olsun, günün birinde hep yanı üstüne devriliveriyor…

Sebeb-eser münâsebetinin deterministlerine, teselsül eden bu illet-netîce zincirinin ilk halkasını da sorabiliriz! Nedir ilk sebeb? Bir ilk sebeb olması, aklen zarûrîdir. Bir ilk sebeb olunca da, bütün sebebler ve netîceler O’nun eseri, O’nun yaratması olacakdır. O ilk sebeb de, ALLÂH AZZE ve CELLE’dir işte…

Hulâsaten deriz ki: Artık sebebsiz eser zuhûru, bugünkü ileri akıl ve tabii ilimler indinde bile pekâlâ mümkünken, tutup da mu’cizenin, aklın ve ilmin “olamaz!” hükmüne bağladığını ileri sürmek, ferdin tam teşekküllü cehâlet ve akıl geriliğini vesîkalandırır. Bu i’tibarla Mi’râc mu’cizesini İslâm îmânına sâhib olanlar için her zaman kabûl etmek; bugünün akıl ve ilmine sâhib olanlar için ise en az mümkin görmek şartdır. Dünün safsataları içinde kalmış geri zihniyetliler, artık gülünç olmakda devam etmemelidirler.

Hele mu’cizeleri, determinizm prensipleri içinde îzâha kıyâm edib, onlara fizîkî îzahlar getirmeye zorlanmaları ve Ezher Şeyhi Abduh, Hamidullah ve benzerlerinin hâlleri, determinizmin yıkılışı karşısında çok daha berbat kaçacakdır!..

EŞSİZ ÖNDER EN BÜYÜK PEYGAMBER Aleyhisselâm’ın izinde olanlar, evlâtlarını mukaddes tebliğden başka hak ve hakikat olamıyacağı esasına göre yetiştirmeli ve bu tebliğin EŞSİZ MÜBELLİĞİNİ çocuklarına sevip sayılacak yegâne lider olarak tanıtmağa didinircesine çalışmalıdırlar. Çünki herşeyin bir vâhid-i kıyâsîsi olduğu gibi, insanlığın da “vâhid-i kıyâsîsi=Ölçü birimi,” bütün peygamberlerin dîni olan İslâmiyyet’in en büyük mübelliği ve Son Şerîat’ın RASÛLÜ olan Aleyhissalâtü ve’s-selâm Hazretleridir…

Not: Mi’râc kandilinizi tebrik eder, mü’min kalplerin birlik ve karşılıklı sevgisi, İslâm’ın hâkimiyeti, inkârcıların ıslâhı, mütemerridlerin perişan olması için duâlarınızı ricâ ederim…

(İntişârı: Bugün, 28.09.1970)      

The post Mi’râc, Akıl ve İlim appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

“Rasûl-i Ekrem Sallallâhu Teâlâ aleyhi vesellem Efendimizin son sözleri şu olmuştur: Namaza devâm ediniz, ellerinizin mâlik olduğu kimseler hakkında Allâh’dan korkunuz.”

(Ebû Dâvûd, İbn-i Mâce, Câmiu’s-Sağîr)

İzâh: Müslümânlıkta namaz en büyük bir ibâdettir. Namaz kılmayan, ma’bûd-i kerîminin mânevî huzûrunda eğilip yüzünü secde-i ubûdiyete koymayan bir kimse, ulvî duygulardan mahrûmdur.

İslâmiyet, bir şefkat ve merhamet dînidir, insâniyetin kadrini yükseltmiştir. Hasbelkader esârete düşüp köle veyâ câriye hâlinde bulunacak kimselere karşı güzel muâmelede bulunulmasını müslümânlara emir ve tenbîh buyurmuştur. Binâenaleyh her müslümâna lâzımdır ki, namaz gibi dînî vazîfelerini lâiki ile yapmaya çalışsın, eli altında bulunacak insanlara da lûtfiyle muâmelede bulunsun…

[500 HADİSİ ŞERİF, ÖMER NASÛHİ BİLMEN, 269. Hadîs-i Şerîf, Sh;179]

The post “Namaza Devâm Ediniz” appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

“Beş vakitteki farz namazların meseli, sizden birinin kapısı yanından akan tatlı, temiz bir ırmak gibidir ki, o kimse her gün buradan beş def’a yıkanır. Artık bu, kirden ne şey bâki bırakır?”

(İmâm Ahmed İbn-i Hanbel, İmâm Müslim, Câmiu’s-Sağîr)

İzâh: Bir ırmağın şeffaf, temiz suyundan her gün beş def’a dalıpta yıkanan bir kimsenin vücûdunda kir nâmına bir şey kalmayacağı gibi, günde beş def’a namaz kılan bir Müslümanda da ma’nevî kirden bir şey kalmaz. Bu hâl o Müslümanın temiz bir rûha, nezîh bir i’tikâda mâlikiyetinin bir nişânesidir.

Evet. En kutsî bir ibâdet olan namaz sayesinde ma’nevî temizlik tekemmül eder, gönüller gıll ü gıştan âzâde bir hâle gelir. Elverir ki, bu ulvî ibâdetin kadri bihakkın bilinsin, bunun şerâit ve erkânına lâyıki ile riâyet edilsin. Bu pek mühim, pek fâideli bir ibâdetten mahrûmiyet ise her türlü teessüfe lâyıktır. Namaz, Müslümanlıkta en mültezim, en büyük bir ibadettir. Namazlara, namazların vakitlerine dâir Kur’ân-ı Mübîn’de yetmişten ziyâde âyet-i kerîme vardır. Bu husustaki ehadîs-i şerîfe ise daha pek çoktur. Serlevhamızı tezyin eden hadîs-i şerîf de bu cümledendir.

Hiçbir ibâdet hakkında bu kadar dînî evâmire, beyânâta tesâdüf olunamaz. Ezcümle Kur’ân-ı Mübîn’de: (Ve ekımıssalâte…) buyrulmuştur. İkâme-i salâttan murâd ise namazların şerâit ve erkânı dairesinde kılmaktan ibârettir ki bu bütün Müslümanlarca ve arap lisânına muttali’ olanlarca ma’lûm bir hakîkattır.

Kezâlik: (Ekımıssalâte lidülûkişşemsi…) âyet-i kerimesi namaz vakitlerini göstermektedir. (Hâfizû alessalevâti…) âyet-i celîlesi de namazların müteaddit olduğunu bildirmektedir. Farz namazların günde beş def’a muayyen vakitlerde, muayyen rekâtlar ile kılındığı da birçok ehadîs-i şerîfe ile sâbit, zaman-ı Nebevî’den beri Müslümanlar arasında tevâtüren ma’lûmdur. (Sallû Kemâ reeytümüni usalli) Hadîs-i şerîfi de namazlarımızı peygamber efendimizden görüldüğü veçhile kılmamızı âmirdir. Resûl-i Ekrem hazretlerinin beş vakit namazları nasıl kıldığı ve eshâb-ı kirâmına nasıl kıldırmış olduğu da yine kat’i sûrette tevâtüren ma’lûm bulunmuştur. Artık bunun hilâfını kim iddiâ edebilir? Böyle kitâbullâh ile ehadîs-i şerîfe ile, icmâ’-ı ümmet ile sâbit olan ve zaman-ı nebevîden beri muntazaman îfânına muvâzebet edilmiş bulunan, namaz farîze-i dîniyesini inkâra, bunun beş vakitte kılınacağını adem-i tasdîke kimin mecâli vardır! Bu öyle sâbit bir hakîkattir ki, bunu küfr-i inâdî erbabından başka inkâra mücâseret edemez.

[500 HADİSİ ŞERİF, ÖMER NASÛHİ BİLMEN, 377. Hadîs-i Şerîf, Sh;236, 237]

The post Beş Vakit Namaz Ve Temiz Bir Irmak appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

The post Vadribûhum! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

“Çocuklarınız yedişer yaşlarını bitirince namaz ile emrediniz, onlar onar yaşlarını bitirmiş oldukları halde -namaz kılmazlarsa bunun üzerine kendilerini hafifce- dövünüz ve bu onar yaşdaki çocukların aralarını yataklarda ayırınız.”

(İmâm Ahmed İbn-i Hanbel, Ebû Dâvud, Câmiu’s-Sağîr)

Îzâh:

Ma’lûm olduğu üzere namaz, âkil ve bâliğ olan her müslüman için bir farz-ı ayındır. Mümeyyiz olarak yedi yaşını bitirmiş olan İslâm çocukları için de bâliğ oluncaya kadar namaz kılmaları mendûbdur, müstahsendir. Bunları namaza sevketmek ise velîleri üzerine bir vecîbedir. Çünki hayatlarına sebebiyyet verdiğimiz yavruların dinî, ahlâkî terbiyelerine dikkat etmek, onları namaz gibi kutsî vazîfelere alışdırmak, onların diyânet ve nezâhetle muttasıf bir halde yetişmelerine çalışmak bizim için mühim bir vazifedir. Velhasıl: namaz müslümanlıkda en büyük, en mültezem bir ibâdetdir. Namazın din-i İslâm’da ne kadar mühim ne kadar mukaddes bir ibâdet olduğunu bu hadîs-i şerif de pek güzel göstermektedir. Artık uyanmalı, bu gibi ibâdetleri birer azîm ni’met bilmeli, âile efrâdının dindâr, nezîh bir hayâta mâlik olarak yaşamalarını te’mîne çalışmalı, bunun hilâfına olan hareketlerden kaçınmalıdır.

[Hikmet Gonceleri, Ömer Nasûhi Bilmen, 381. Hadîs-i Şerîf, Sh:308]

(İntişârı: 14.07.2011)

The post Çocuklara Namaz İle Emredin appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(Mes’ele): Resülûllâh Sallâllâhü Teâlâ Aleyhi Ve Sellem Efendimizin mi’râcı hak olub, bir gecenin ba’zı evkâtında Mekke-i Mükerreme’den Kudüs’deki Mescid-i Aksâ’ya kadar varması nass-ı Kur’ân’la ve oradan da semâvâta urûç etmesi; ve arş ve kürsîyi ve cennet ve nârı görmesi; ve ervâh-ı enbiyâya mülâkî olarak pekçok acâib ve garâib müşâhede buyurmuş olması ehâdis-i sahîhe ve meşhûre ile sâbit ve ma’lûmdur.

Mi’râc-ı şerîf cesed-i mübârekeleriyle ve hâl-i yakazada vâki’ olmuşdur. (Tafsilât-ı lâzımesi kütüb-i siyer ve ehâdise müracaatla ma’lûm olur.)

(Kıssa-i mi’râcın muhâliyyetini iddia etmek ulûhiyyet ve nübüvvet havâss ve hakâıkına kesb-i ıttılâ’ eden kimsenin kârı değildir.

Allâhü Teâlâ’nın kudreti her mümkine teâlluk eder. Enbiyâ ise nice nice havârık ve âyâta mazhar olagelmişlerdir. Seyyârâtın ba’zılarında ma’lûm olan sür’at-i hareketin iz’âf-ı kesîresini [=kat kat fevkalade çoğaltmak] Hazret-i Resûlün veyâ râkib olduğu Burâk’ın cisminde hâlk ve îcâd etmek kudret-i Allâh’a nisbetle güç bir şey midir?

Ecsâmın kâffesi zâten mütemâsile olub bir cisme turyân eden şey, ecsâm-ı sâireye de târî olabilir. [=ansızın belirebilir] 

Bu halde eflâkın hark [=yarılması] ve iltiyâmı [=yeniden kapanası] kabûl etmemesi de bâtıl olur.

Ammâ esâsen nübüvveti hattâ hakîkat-ı ulûhiyyeti de bilmeyen tâbîiyyün bir takım kavânîn-i tabîiyyeye bağlanub kalmış olduklarından bittabi’ her işittiklerini inkâra müsâreat etmek zâid ve bî lüzûmdur.

Berâhîn-i sâlifeyi nazar-ı dikkate alıb da, ma’rifetullâh esâsına tahkîm edenler ise fürû’ kabîlinden ma’dûd bu takım mebâhis ve mesâilde aslâ tereddüd ve iştibâh girivesine düşmezler. Belki sâir mu’cizât-ı nebevîye gibi mi’râc kıssa-i celîlesini de pek kolay tasdîk ederler.)

(Ayasofya Şeyhi Manastırlı İsmâil Hakkı Hocaefendi, Telhîsü’l-Kelâm Fî Berâhîni Akâid’il İslâm, sh: 68-70)

The post Mi’râc-ı Şerîf appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Cenâb-ı Fahr-ı Kâinât Sallallâhu Aleyhi Vesellem Efendimiz’in mu’cizeleri cümlesinden biri de (Mi’râc)dır.

Mi’râc: Fahr-ı Âlem Efendimiz’in irâde ve ezân-ı ilâhî (=Cenâb-ı Hakk’ın bildirmesi) ile bir gecenin ba’zısında Mekke-i Mükerreme’deki Mescid-i Harâm’dan Kudüs-i Şerîf’deki Mescid-i Aksâ’ya getirilmesi, oradan göklere çıkarılması, oradan da mutlakâ cihet-i ulyâya ref’ olunub mekândan münezzeh olan Hakk Teâlâ ile söyleşmesidir.

Fahr-ı Kâinât Efendimiz’in Mescid-i Harâm’dan Mescid-i Aksâ’ya kadar götürülmesi Kur’ân-ı Kerîm, Hadîs-i Şerîf ile sâbitdir binâenaleyh münkiri kâfirdir.

Mescid-i Aksâ’dan semâvâta çıkarılması ve oradan mutlakâ cihet-i ulyâya ref’ olunması Hadîs-i Meşhûr ile sâbitdir binâenaleyh münkiri mübtedi’ ve dâll’dir ya’ni sapıkdır.

Semâvâtdan husûsiyle cennete, arşa ve daha başka âlemin bir taraf-ı mahsûsasına götürülmesi Hadîs-i Âhâd ile sâbitdir binâenaleyh münkiri muhtîdir.

Mi’râc-ı Şerîf bi’l-ittifâk Hazreti Peygamber Efendimiz’e peygamberlik geldikden sonra ve Mekke’den Medîne’ye hicret etmezden bir buçuk sene evvel ve kavl-i meşhûra göre Receb-i Şerîf’in yirmi yedinci gecesi uyanık iken cesed ve rûh-ı şerîfleriyle vâki’ olmuşdur. Şöyle ki: Bir gece Cebrâîl Aleyhisselâm bir (Burak) getirüb Peygamber-i Zîşân Efendimiz ana bindi Mekke’den Kudüs-i Şerîf’e gitdi Mescid-i Aksâ’da enbiyânın ervâhıyla buluşub anlara imâm oldu iki rek’at namâz kıldı andan sonra Cibrîl-i Emîn ile göklere çıkdı Sidre-i Müntehâ’ya vardı cenneti ve cehennemi ve sâir melekûtu gördü Sidre-i Müntehâ’yı geçüb ya arş-ı a’lâda veyâ başka bir mahalde iken Hakk Teâlâ ile vâsıtasız söyleşdi Cenâb-ı Hakk mekândan, cihetden, sûretden münezzeh olduğu hâlde Peygamber Efendimiz A’nı gördü. Beş vakit namâz orada farz kılındı.

Fahr-ı Kâinât Efendimiz’in gidüb gelmelerinin müddeti gecenin sülüsü ya’ni tahmînen dört sâat mikdârı olub şafak yeri ağarmazdan evvel (Mekke-i Mükerreme)ye avdet buyurdu.

Mi’râc-ı Nebî’yi inkâr edenleri red içûn deriz ki vâkıa insanların kendi kudret ve kuvvetlerine nazaran ve âdet-i ilâhiyyeye binâen semâvâta çıkmaları mümteni’ ise de hadd-i zâtında mümkindir her mümkin ise kudret-i ilâhiyyenin taht-ı te’sîrindedir şu hâlde hârikulâde olarak Hazreti Huzeyfe Hadîs-i Şerîf’inde beyân buyurulduğu vechile Cenâb-ı Hallâk-ı Âlem tarafından irsâl olunan ve kuşlar gibi uçmak hassasına mâlik olan (Burâk) nâm hayvâna Fahr-ı Âlem Efendimiz binerek yâhûd Kur’ân-ı Kerîm’de (Zü’l-kuvve) yâd buyurulan Cenâb-ı Cebrâîl’in arkasına râkib olarak ve yâhûd arş-ı a’lâdan tâ Kudüs-i Şerîf’e kadar uzadılan Âlet-i Urûc denilen bir şey’e bindirilüb melekler tarafından çekilerek ve yâhûd arş-ı a’lâdan Mekke-i Mükerreme’de bulunan Fahr-ı Kâinât Efendimiz’in vücûd-ı şerîflerine güneş zıyâsı elektrik kuvveti gibi hârikulâde bir kuvve-i câzibe îsâl ve bu vesâitle cezb edilerek son derece sür’at-ı hareketle semâvâta, arş-ı a’lâya çıkarılması ve tekrâr bu vesâitle geri getirilmesi mümkin ve câizdir kudret-i ilâhiyyeye nazaran bunda muhâl olacak hiçbir şey’ yokdur.

(Mir’atü’l-İslâm, Sultân Fâtih Câmi’ Şerîfi Dersiâmlarından İskilibli Muhammed Âtıf Hocaefendi, Tab’ı: 1332, Sh. 37-38-39)

The post 27) Mi’râc appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Namaz, lügatte dûa, şeriatte ise gerekli rükünleri ve ilgili fiilleri yapmaktır.

Namaz: Kitap, Sünnet, İcma ile beş vakitte kılınması müslümanlara farzdır. Kur’ânın çeşitli yerlerinde:

أُقِیمُوا الصَّلاَةَ

“-Namazı dosdoğru kılınız.”

buyurulduğu gibi

حَافِظُوا عَلَی الصَّلَوَاتِ وَالصَّلاَةِ الْوُسْطَی

“-Namazları muhafaza ediniz ve özellikle orta namazını…”

da buyrulmuştur. Hadis-i şerifte:

اِنَّ اللّٰهَ فَرَضَ عَلَی كُلِّ مُسْلِمٍ وَمُسْلِمَةٍ فِی كُلِّ یَوْمٍ وَلَیْلَةٍ خَمْسَ صَلَوَاتٍ

“-Allâh Teâlâ şüphesiz her müslüman erkeğe ve kadına, her gün ve gecede beş vakit namaz farz kıldı.”

buyurulmuştur.

Peygamberimiz (s.a.v.)’in zamanından bugüne kadar necib İslâm ümmeti’nden hiçbir kimse red ve inkar etmeden beş vakit namazın farz olduğunda ittifak edilmiştir.

Namaz, Hicret-i Nebevi’den bir buçuk sene önce Miraç gecesinde farz olmuştur. Namaz farz olmadan önce iki vakitte, güneş doğmadan önce ve güneş batmadan önce iki namaz kılınıyordu.

Erkek, kadın herhangi bir kimsenin kesin olarak namaz kılmakla yükümlü olmasının şartları:

İslâm olmak, bülûğ çağına ulaşmak ve akıllı olmaktan ibaret olan üç şeydir.

Fakat namaza alışmaları için kız ve erkek çocuklara

مُرُوا اَوْلَادَكُمْ بِالصَّلَاةِ وَهُمْ اَبْنَاءُ سَبْعٍ وَاضْرِبُوهُمْ عَلَیْهَا وَهُمْ اَبْنَاءُ عَشْرٍ

“-Çocuklarınız yedi yaşına geldiğinde onlara namaz kılmalarını emrediniz. On yaşına geldiklerinde kılmazlarsa dövünüz.”

Hadîsi gereğince yedi yaşında namazın nasıl kılınacağını öğretip kılmalarını emretmek, on yaşlarındayken de kılmadıkları takdirde çok olmamak şartıyla üç defa el ile vurmak velîlerine vacip olur. Namaz, akıllı ve bülûğ çağında olan her müslümana beş vakitte farz olduğundan bu hususta kimsenin kimseye vekil olması caiz değildir. Hiç bir kimse başka birinin namazını kılmış olmaz.

Namaz kesin delillerle sabit olduğundan inkar eden şüphesiz kafir olur. Farz olduğuna inanıp da tenbellikten ve kayıtsızlıktan dolayı namazını kılmayan fasık olur. Kılıncaya kadar hepse atılır. Yine kılmazsa ölünceye kadar hapsedilir. İmam Şafii’ye göre; namazı hiç bir özrü yokken kılmayan kimse öldürülür. Cami’us-Sağir’de açıklandığı üzere hadis-i şerifte:

بَیْنَ الرَّجُلِ وَبَیْنَ الشِّرْكِ وَالْكُفْرِ تَرْكُ الصَّلَاةِ

“-Bir kimse ile şirk ve küfür arasında perde ve engel ancak namazdır.”

buyurulmuştur. Buna göre namazı terkettiğinde arada engel kalmayacağından -Allah korusun- şirk ve küfre ulaşmış olur. Namazı terkeden, kılmayan kimseye tehdit olarak bu hadis-i şerif kâfîdir.

Namazı -Allah korusun- inkar ederek veya hafife alarak kılmayan, terkeden kimseye, mürted (dinden dönmüş kimse) muamelesi yapılır.

Vaktinde, cemaatle, imama uyarak, eksiksiz kılan kimsenin müslüman olduğuna hükmedilir.

Namazın farz olmasının hikmeti:

Sonsuz nimetlerinden dolayı, Hakiki Nimetlendirici olan Allâh’a şükür ve senâ, hata ve günahların yok olmasına sebeb olma­sıdır.

Namazın hükmü:

Dünyada üzerindeki borçtan kurtulmak, ahirette de sevab kazanmaktır.

Namazın farz olmasının hakiki sebebi:

Kainatın yaratıcısı Allâh’ın çağrısını kabul etmek, bütün varlıkların yapıcısı olan Allâh’ın ezeli hitabına cevap vermektir. Zahiri sebepleri meşru kılındığı vakitlerdir.

[ İskilibli Merhûm Muhammed Âtıf Hocaefendi, İslâm Fıkhı, cild:1 sh:82, tab’ı:1994 ]

(12.02.2012)

The post Namaz appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.