Ahmed SELÂMÎ (Dağistânî)

Layık cumbokrasilerle diğer bütün beşerî sistemlerde,  Peygamber sevgisine, hele Allâh Azze SEVGİLİSİNE (Aleyhissalâtü Vesselâm)a  sevgi ve ta’zîm olmaz, olamaz…

Var gibi görünüyor veya gösteriliyorsa, kat’iyyen yalan ve sahtedir!

Aklî ve mantıkî en umûmî ve muhıt bedâhet şudur ki, O’nun getirdiği sistemin dışında herhangi bir sistemi, O’nun getirdiği o mutlak NİZÂMA tercîh, biricik şık hâlinde O’nu redd ve O’na buğz ve adâvete müsâvî, kat’îyyeti mutlak bir netîcedir…

Bu noktadaki hakîkatı kelime-i tevhidin ilk adımı olarak görmedikçe “Müslüman olmakdan” bahis, mutlak bir abes ve şirk…

Allah SEVGİLİSİNİN EMÂNETİ ki, O’nu sevmenin en umûmî ve muhît temelidir, tatbîk etdiği nizâmı Kıyâmet’e kadar nümûne olma keyfiyyet ve kat’iyyetiyle devralan nizâm ise, 4 halîfe üzerinden hılâfet…

15 asırdır gelen ve Allâh Sevgilisinin izindeki SÜNNET ehli ulemâmızın tam ittifâkıyla başka her şık, “zarûrât-ı dîniyyenin” en ihâta edici temelinin kat’iyyen reddi olub îmân dışıdır… Lozan ameliyyâtı (operasyonu) ile yapılan en büyük organ nakli, (bu beyin ve kalb transplantasyonu) denilen fâciadır…

Kâinâtın Hâlıkı, dünyayı Sevgilisi diliyle “Dâr-ı İslâm ve Dâr-ı Harb” olarak ikiye ayırırken, O’na “sevgi iddiasında” bulunanların, Fransız ihtilâlinin 1789 model “VATAN” muhtevâlı şirkini kamalizma eliyle yalamaları bir felâket!.

Bizzat kurucunun dilinde “Yeni vatan, yeni sosyete, yeni devlet!”
1000 yıllık temelleşmiş mukaddesler elindeki “vatan, ictimâî hayat ve devlet” telâkkîsi, Fransız kafası hesâbına sıfırlanıyor!

ALLÂH Sevgilisinin Kitâbı “Benim namazım, ibâdetlerim, hayâtım ve memâtım ALLÂH İÇÜNDÜR diyeceksiniz” derken; Müslüman, ancak bu DÂR içün ölebilir ve ancak bu takdirde şehîd olabilir” derken; 1789 model Fransız gâvurunun şirk yüklediği beşerî cumbokrasi gibi sistemlerin “Her şey vatan içün” dedirtmesi, Allâh Sevgilisine ihânetdir!

Allâh Sevgilisine sevgiye bir darbedir…

Dâr-ı İslâm, Allâh Sevgilisinin emâneti olan ahkâm-ı Kur’âniyyenin bitemâmihâ tatbîk edildiği ve dolayısıyla “Anam-babam sana fedâ” deyişin kuvveden fiile çıkdığı, hakîkatiyle idrâk ve telâkkî edildiği “islâmî dâr…”  Yeni Devletde bu, imhâ hedefidir.

Dâr-ı Harb (Dâr-ı Ridde, dâr-ı şirk, Merhûm Elmalılının diliyle dâr-ı ikrâh, Şeyhülislâm Merhûmun diliyle Dâr-ı azâb) ise, bunun tam tersi, Allâh Sevgilisi emânetinin tahkîr, tahdîd, tağyîr, tenzîl ve tehdîd gördüğü, hâkim değil mahkûm edildiği, “Din işlerinin anayasanın layıklık ilkesi doğrultusunda yürütüldüğü”, netîce i’tibâriyle İslâmiyet’in, edille-i erbaasının yasaklanıb, tepesine, bu 1789 model Fransız intilâli ile uydurulan LAİKLİK ŞİRKİNE âid irâdenin, tanrı yapıldığı vatan…

Bunun gibi binlerce mefhûm anarşisi ile, Allâh Sevgilisinin yolunu bombalayıb, bilinemez, görülemez, duyulamaz ve yürünemez  hâle getirdiler… Şeyhülislâm Merhûmun diliyle “Topdan irtidâd” ruznâmenin en acıtıcı maddesi olmuşdur…

Şu anda bile Macron ve benzeri micronların, en azgın “HARBΔ kefere ü fecerenin periyodik (ay hâli) azgınlığını yaşamalarının temelinde yatan da, Kâinât çapındaki bir hakîkatın, Allâh Sevgilisi diliyle tebliği ve O en sevgilinin “VELÂDETİ!”

Azgınlığın zamanlaması bile tüyleri diken diken yapıyor…

Asıl tüyleri mızrak mızrak yapan ise, iki asırlık içdeki Macronlardır…

2. Mamud’un, Tanzîmatçı maymunların, Jön piçlerin, İTçi kelblerin, meşrûtiyetçi kâtil ve hâinlerin, cumbokrat çukurların, şefokrat heykelcilerin, mason-darbeci ve kamalist çıfıtların, politikacı-süslüman münâfıkların, Allâh Sevgilisine 200 yıl yapdığı HAKÂRETLER yanında, MACRONUNKİ sâdece bir microncuk kalır!

Nihâyet Macron ve micronlar Frengistanda bir frengdir, ondan bir dâr-ı İslâm’da yetişmiş Müslümanın İslâm’lık ve insanlığını beklemeye hakkımız olamaz!

Global ve (mahallî-vatanî) câhiliyye, îmân za’fı, çürümüş amel ve (ahlâksızlığı ahlâk edinmiş) bir vasatda, tam görecek göz yok denecek kadar azalmış, herkes, kendisini, kendi ölçüleri içinde en mükemmel “Peygamber Seven” görmek gibi, şeytânî bir usûlün serserisi olmuşdur!

Layık cumbokrasi kamalizması gibi partileştirici (şialaştırıcı-bölücü) beşerî sistemlerin “Bireycilik-ferdiyetçilik” diyerek böyle bir usûlü 97 senedir pompalaması da, mücerred o “Dinsizliğe” açılmanın en müessir usûlü olmasındandır… Kâinâtın sonuna doğru yol alan ve dünyâ denilen, iğne ucunun sonsuzda biri kadarcık bir seyyârede, Muhbir-i Sâdık Aleyhisselâm Efendimizin hadîsleri, elbetdeki bunları en sahîh ve sarîh şekli ile haber vermekde…

Öyle bir yalan ve sahtelik vasatındayız ki, aldanmaya ve kandırılmıya teşne bir halk evvelâ binbir işkence, tenkil (jenosit) veya soykırım sonunda sun’î olarak “üretildi”; sonra da onların kabûlüne âmâde bir sistem ve politika, bütün çarklarıyla işletilmiye açıldı…

Ve şimdi, gözü-kulağı, akıl ve idrâki patlatacak bir gün: VELÂDET KANDİLİ…

1449. doğum yıldönümü… Bu kadar yıl içinde onlarca düzine DEVLET en üst seviyede ve îcâbında o günü resmen bir ay süren BAYRAM ve TÂTİL yaparak tes’îd etmiş; herkes, sevindirecek ve yüzünü güldürecek insan aramış, Kâinat o güne ihtirâmda bulunmuş! Şimdi ise, 97 yıl evvel içün yer yerinden oynatılır, Allâh Sevgilisi içün laf çapında “Sevgililer Sevgilisi” ninnileri söylenirken, fiil ve resmî bayram ve ihtirâm çapında bu, ötekinin milyarda  biri kadar bile ele ve dile alınamıyor!. “Dine dayalı devlet sistemine KESİNLİKLE karşıyız” diyen (ateist Parti kamalizması) içün, elbetdeki başka şıkka hayat hakkı verilmiyecekdir!

Gecesinde, “Anam-babam sana fedâ” lâfızlarına kadar sevildiği söylenecek, Kelâm-ı Kadîm ve mevlid kıraatları, (madenî ve mekanik anırtılarla kıraat muhal) bile olsa, ilâhiler ve cumhûrî cûş u hurûş içinde “islâmî ve uhrevî” bir sahtekârlık manzarası…

Aynı Perşembenin gündüzüne geçelim…

Bu “islâmî ve uhrevî” aldatma, Allâh huzûrundaki ta’zîme hass ve mücerred Sevgilisine mahsus alâkayı, nâmütenâhî zıddına kalbedici bir “kabir başı rükû’ ve ubûdiyet ızhârı ve vesâyet altı tapınma ritüeli” ile, yüzde yüz zıd kutub üzerinde edâ ve icrâ ile devâm edecekdir…

Gecesinde “Anam babam sana fedâ” şaklabanlıkları, evet, gündüzünde ise, “Araboğlunun yâveleri, gökden indiği sanılan doğmalar, kendi yazdığı kitab..” ve buraya yazmakdan sonsuz kere hayâ ve teeddüb edeceğimiz, tüyleri diken diken eden “hakaret ve aşağılamaların” sâhiblerine; ve kendi öz i’tirafları ile vesikalı olarak 500 bin Müslüman ve sarıklı kellesi koparanlara, minnet, şükran ve ta’zîmin en üst perdeden icrâsına geçilecektir!…

İşte “zıddeynin ictimâı mümteni’dir” hakîkatını mümkin gösterici, aldatan, gözkülleyen, cumbokratik, layık, kamalistçe ve hılkat garibesi bir manzara… Macron ve Mikronlara kadar, Allâh Sevgilisine “hakâreti azdırıcı”, “Din ve Peygamber Sevgisinin” turnusol kâğıdı olan, kimsenin Ankara’yı ciddiye almasına kat’iyyen mâni’ bulunan vesîkalık bir tablo!.

İşte târihde, ilk defa yaşanan böyle bir zahirî tezad ve tenâkuz; ve hakîkî bir aldatma ve gözkülleme sahnesi!

Allâh’a îmân ile, Sevgilisine “mahabbet ve ta’zîmin” zerresi olan bir kalb, “Halkı aldatırım ama Hâlık’ı aldatamam” der; ve gözü kararır, dili tutulur, parmakları felç olur! “Politika îcâbı” demek gibi mübtezel bir özür uydurmaya tenezzülü, kâinâtın en kirli ve temizlenmez lekesi olarak kabûl eder; ve ÖLÜME inanmamanın ve ikinci kere dünyâya imtihân içün gelmenin muhâliyyetini akleder!. Ve bu kabil şeyleri, “takiyye” diyerek, iğrendiren şii yalanları ile şirin göstermeleri, “îman ve insan haysiyetiyle” kâbil-i te’lîf edilemez; ve buna islâmî bir istinâdgâh ve dayanağın muhâliyyeti de, herkesçe çok iyi bilinir! Bütün bunlara rağmen yapılıyorsa, işte ana fikrimizin isbâtı olan keyfiyet ortaya çıkar: Aldatma, gözboyama…

Aklı başında olub, insanlar içün değil, mücerred Allâh içün yaşamakla mükellef bulunduğuna îmân eden bir Müslüman ise, kamalizmaya kadar her tür şirk ve küfrün toprağından silinmesini SAMÎMÎ olarak istiyorsa, slogan patlatmalara, kemmiyet putuna tapmalara kat’iyyen son verib, yapacağı tek şey, en evvel kendi öz hayâtında bir İNKILAB yaparak, üzerinde taşıdığı HARAM ve gayr-i meşrulukları İMHÂ hamlesidir…

Kat’iyyen unutulmamalıdır ki, her küfür ve her haram, kamalizmaya kadar bütün beşerî zulüm sistemlerini yaşatan bir şeytan yoludur! Aynı zamanda bu, İslâmiyyet’i zaifletmek, “Canımızdan çok sevme mecbûriyetinde olduğumuzu” bildiğimiz ve söylediğimiz Allâh Sevgilisini sevmekle mütenâkızdır; ve en netâmelisi de, O’nun YOLUNA TAŞ KOYMAKDIR!

ESAS olan, 1789 Model Fr. ihtilâliyle ve onun yüklediği muhtevâ ile zihinlere yerleştirilen, EVET o zombileştirici muhtevâ ile, “Herşey vatan içün, bayrak, religion, halk, cumbokrasi, vatandaş, layıklık, heykel, isim, resim, cisim, cinsiyet eşitliği, her inanca eşit mesâfe, Batılı hayat tarzı, kadın köleliği içün onu evi dışına taşıma, falanın eserini ilelebed yaşatma, herşey eşşek hürriyeti ve bilmem ne içün” demek değil; Kelâm-ı Kadîm’deki “HAYÂTIM DA MEMÂTIM DA ALLÂH İÇÜNDÜR” diyebilmekdir… Evet, esasın esası budur…

Gerisi boş ve abes, küfr ü şirk…

Politikacılar halk üzerindeki VESÂYETLERİNİ, onları oyalıyarak 97 senedir yalan dolanlarla yürütmektedirler ki, artık buna hâlâ göz yummak ya gaflet veya dalâletdir!

Bu hakîkatlar çerçevesinde bütün Kâriîn-i Kirâmımızın mübârek, mukaddes ve muazzez VELÂDET Kandillerini şerlerin def’ine ve hayırların celbine medâr olması içün en samîmî hissiyâtımızla tebrîk ederiz…

The post Hâlık Teâlâ’nın Sevgilisi Ve Mahlûkâtın Eşrefine (en şereflisine) Revâ Görülen… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

O, o kadar büyük, biz, o kadar küçüğüz; münkiri o kadar kâfir, muhakkiri o kadar mel’ûn, aşşağılık ve muhalled f’i’n-nâr!

Müslümanları “Mezheb taassubu ve kör taklid” ile karalamak da neyin nesidir? İngiliz, mezhebsiz ve kamalist diliyle konuşmak ve bu dehşetengiz bühtan da yeni çıkdı!

Ahmed SEYYİDOĞLU

İnanmadıkları halde “Sevgili Peygamberimiz” diyecek ve her mübârek gecede olduğu gibi bu “Velâdet Gecesinde” de câmi kalabalığı milyonları narkozlıyacaklar!

“İnandım” diyen isbâtını ortaya koyar ve ancak şunu der:

“Alâ re’s-i vel-ayn Ey Allâh’ın Sevgilisi! Sen ne demişşen ona (gâibe) îmân etdim! Dünyâya hangi kânûn ve sistemi ve HÜKMÜ getirmişsen, ondan başkasına îmân, itaat ve ittiba’ edemem. Amel ve tatbik edeceğim de mücerred bunlardır; ve işte “Lâ ilâhe” diyerek senin getirdiğin dışındakileri Kıyâmet’e kadar son zerresine kadar reddediyorum! Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin tedrîs buyurduğu gibi “Allâh’a îmândan evvel küfre tevbe şartdır, bu tevbenin de şartı, TÂĞÛTLARI aslâ tanımamaya AZMEYLEMEKDİR” diyor ve buna BİLÂ KAYD Ü ŞART ÎMÂN EDİYORUM. Hulâsaten, îmân, fiil-amel ve ahlâk (tasavvuf) istikâmetim de, bütün kusurlarım ve eksikliklerime rağmen, ancak senin işâret buyurduğun edille-i erbaadan ibâret olacakdır!”

Müslüman içün gâvurluğu tepmenin ve ondan sıyrılmanın en asgârî i’tirâfı budur…

Son senelerde din istismârı tavan yapdı; ve “ümmet” kelimesi, haçlıdan idhâl politikanın politikacı esnafı tarafından tepe tepe kullanılır oldu! Politikacılar, dînî ilimler ve i’tikâd hususlarında son derece câhil ve haddini bilmez kalabalıklardır. Zîrâ bunların 24 saatlerinin %70’i iç politikanın son derece hırslı (yalan-dolan ve şeytanlıkları) ile ve dış politikanın da yaranmaları ve düşmanlarına sırıtarak “eşbaşkanlık ve müttefiklik” kataküllileri çekmekle geçer! Ecdâdımızın “idâre-i avam” dediği Haçlıdan idhâl mülevves politikanın mültebis amelelerinin, dînî mevzuları derinliğine ve hele sıhhat şartlarına göre ta’lîm ve taallüme zaman ve imkânları yokdur, olamaz!. Onlar (Bel’amlarının) ne dediğine bakar ve dolayısıyla onların elinde oyuncak olmuşlardır… Buna politik pervasızlık, şirretlik, müctehidlik, allâmelik, ukalâlık ve umursamazlık da eklenince, bu adam ve madamların dilinden dökülmiyen cehâlet ve şirk kalmıyacakdır!

Kamalistliği uydurub, “ümmet” mefhûmunu 96 yıldır düşman i’lân etdiler; “Türkün Yeni Âmentüsü” adıyla kitablar yazacak kadar “ümmete” ve İslâmiyyet’e Allâhsızlık gaseyân edib 500.000 müslümanı katletdiler. Şimdi ise, politika dili taşıyanlar, kayatuzu yalayan keçiler gibi “ümmet” mefhûmunu yalamaya ve âlet olarak da kullanmıya  başladılar!

Hılâfet gidince, zaten “ümmet” diye bir varlık da ortada kalmıyacakdır!

“Echel-i cühelâ fışkıracak, toprağı sıksan echel-i cühelâ!”

“Ekfer-i küferâ kaynıyacak, dünyâyı saysan ekfer-i küferâ!” demeden edilemez…

İşte  böylesine tepeden tırnağa vıcık vıcık çamur deryâsı bir vasatdayız!

İslâmiyyet’in “Devlet ve hükûmet şekli olan HILÂFET varsa, buna bağlı olarak ÜMMET de vardır”; yoksa, o da yokdur!

*

Bu Velâdet-i Şerîf gecesinde, maaşlı ve sarık-cübbeli me’mûrîn, olmıyan “Ümmete duâ ederek” gözboyayacak, halkı “Allâh’la, hatta tâğûtlar, heykeller, putlarla” aldatacaklardır! “Hılâfetsiz de İslâm ve Ümmet oluyormuş” dedirtmek; ve havanda su dövdürtmek, aldatmak, şaşırtmak, hedef saptırmak, iblis sistemlerinin önünü açmak ve bütün bunlar içün narkozlamak, ancak böyle olur!

Kulakdan duyma “ümmet” mefhûmu, muhtevâsını kaybetmiş olarak dudaklardan bir “hethöt” der gibi çıkacak; kalb ve beyinlere yolu düşmeden lâfızdan ibâret ve beş para etmez hâle inkılab etdirilecekdir! Böylece, zavallı kalabalıklar kendilerini “ümmet” zannedecek; ve “2 milyarız” mavalları ve masalları ile “Velâdet Kandili kutlanmış, mutlanmış, pullanmış, daha doğrusu kendileri de putlanmış ve bozkurtlanmış” olacaklardır!

“Kutsal mekânlar” turistik hücumlara uğrayarak, iğne atsan yere düşmeyecek! Böylece, “Dindar GENÇLİK, DİNÇLİK, belki de HİÇLİK”, tam da zımba gibi ve “Efgânî-Abdûh-Reşid Rızâ-Mûsâ BİGİYEF-Kamâliyye-Fettôşiyye-Diyalogşiniyye ve Haltettiniyye” dîn-i telfîkiyyesi, cinsiyye, cibilliyye ve teslîsiyyesi istikâmetinde matlûba muvâfık olarak yeşertilmiş, yeşillendirilmiş ve filizleri odunlaştırılmış olacakdır!

Belli olmaz, belki de ins ü cin, bugün bazı pilot câmi seçilen yerlerde olduğu gibi o ma’bed-i cümhûriyye ve ılmâniyyelerde top oynıyacak, “spor tesisleri bilmem kaç misline çıkdı” diye politikacılar “lüksün, fuzûliyât veya isrâfın” adını “spor” veya bilmem ne koyarak şakşak toplıyacak; aç ve fakir, hasta ve nâçâr, işsiz, borçlu ve intihârın kapısındaki milyonlara, siyanürizme kaymış vatanî ve yatanî ölmüşdaşlara da:

“Ekmek bulamazsanız pasta yiyin; su bulamazsanız 2’den 18’e çıkan fabrikaların rakısını yudumlayın! İzmir kordon boyunu rahat rakı içmeniz ve zil-zurna “atasal ve yatasal” olmanız içün boşuna mı pırıl pırıl temizleyib hazırladık!”

Denilecekdir!

Artık herşey zıvanasından çıkdı!

Sarıklı-cübbeli, ülülemirli, raisine taparlı, muskalı, yanmaz kefenli, gâibden haberli, KADEH’li ve cinsiyeti belli, yarık sandıklı  şu lâyık cumbokrasi SEKTÖRÜ, daha da uçarak, uçurularak, hatta kanatlandırılarak, para, menfaat ve istismâr FAKTÖRÜ hâline döndürüldü! Kurt izi koyun izine, at izi it izine, baş örtüsü ve bezi, şey bezine karışdı vesselâm…

*

Nice resmî ve husûsî ellerle, 776 bin km murabba’ üzerinde kandiller, mübârek gün ve geceler ve ezanlar, 10 kasım siren sesleri ile karıştırılıb (halt edilerek) ses kasırgaları, söz palavraları, öz kadavraları ile ortalığı inim inim inletecek; ve bundan, akdan karaya inkılap etmiş parti-pırtı sektörleri fevkal’âde memnûn, mesrûr ve pürnûr olacak; hatta “Özgüven” içinde bir dünyâ devleti olmakdan şübhemiz de bulunmıyacakdır!

Şahsiyet krizi tavan yapdığı hâlde bunu gören kalmazsa, artık sık sıkabildiğin kadar! Herkes her şeyi yiyecek, en mühim ve zarûrî hakikatlar karşısında bile, şu “ıspanak” korkusu kadar “Allâh Azze ve Celle’den İTTİK” ne akla, ne dile ve ne de kalbe inecek!

Gâvurdan idhâl “lâyık cumbokratik” sistemin getirdiği nokta işte budur; ve bunu, Haçlı Bâtıl Batı, Anadolumuz’a son derece planlı ve projeli bir nesne olarak da Lozan’dan beri zerketmişdir!.

Bu gece, sözde “ümmet” nâraları atılacak, özde ise uyku terapisi yapılacak, sarıklı-cübbeli dekor dünyâsından bir gün sonra  da, sirenler çalınacak, matem moduna dalınacak; “mozolelerde tapınma ve ruh çağırma seans ve ritüelleri” ile tam tersi bir proje, 81 yıldır bütün varlığa meydan okuyarak tatbika konulacakdır!. Atasına benzer “adam ve madam” modeller, tıpkısının aynısı, aynısının aslısı, bir takım (taklid ilâçlar ayarında) taklid “organizmalar” zuhûr edecekdir!. İleriki seneler içün “siyanürlü rahatlama terapileri” bile reçete edilebilecekdir!

Bir taraf “Allâh’a” tapar görünürken, öteki taraf da, İbrahim Aleyhisselam’ın “Bu heykeller nedir?” diye babasına ve kavmine sorduğu suallere bugün cevab veremeyecek; sâdece, “Biz atalarımızı bu tapınmalar üzerinde bulduk ve böyle gördük” diyeceklerdir!

*

“Ümmet?”

Bunun, menfaat hülyâlarıyla halkı 2023’e doğru sürükliyecek ne kadar popolitikacı ve kafa hamûlesi “materyalist k..hânesine” dönmüş kimesne varsa, onlara, hiç duymadıkları ÜMMET ta’rîfini, Büyük Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerine yaptıralım:

“ÜMMET: ÖNE DÜŞEN, FIRÂK-I MUHTELİFEYİ TOPLIYAN, METBÛ’ BİR CEMAAT DEMEKDİR Kİ, HEPSİNİN ÖNÜNDE DE    İ M A M   BULUNUR. Cemaatle kılınan namazlar, bu muntazam ve hayırhah tertîb-i ictimâînin tecelliyâtını ifâde eden sûret-i mahsûsesidir. Bu sûretle hayra da’vet ve emr-i ma’rûf ve nehy-i ani’l-münker yapacak bir ÜMMET VE İMÂMET TEŞKÎLİ, BA’DEL ÎMÂN MÜSLÜMANLARIN İLK   F A R Î Z A-İ   D Î N İ Y Y E L E R İ D İ R.  Bu farizayı edâ edebilen Müslümanlardır ki “VE ÜLÂİKE HÜMÜ’L-MÜFLİHÛN” hükm-i celîli mu’cebince FELÂH-I KÂMİLE MAZHAR OLURLAR. Aksi halde “VELÂ TEMÛTÜNNE İLLÂ VE ENTÜM MÜSLİMÛN” müeddâsı müşgil ve belki MÜTEAZZÎR olur.”   (Elmalılı Tefsîri, tab’-ı evvel, c. 2, s. 1154-55)

55 yıldır yazıyorsak da, birilerine ve irilerine okutamadığımız bu altın satırlardaki mutlak hakîkatları, 5-10 kişi okusa da kalbine indirse ve şunları dese ne büyük kârdır:

“İmâmet-i Kübrâ (Hılâfet) ne imiş de bizim haberimiz yokmuş! Lozan’da “Hılâfeti ver, şunları al ve tepe tepe kullan” pazarlığı, demek ki bu müthiş alış-verişin ta kendisiymiş… Meğer bizim hergün kıldığımız namazlar, TA’LÎM meydanında her gün 5 kere ictimâ’ ederek yapdığımız askerî TA’LİMMİŞ!  Bunca müslimîn ve gayr-i müslim milel-i sâireyi, Allâh Azze ve Celle’nin İRÂDE VE HÂKİMİYYETİ ALTINDA toplıyan; ve o kendine tâbi’ kılan metbû cemaatin adı “ÜMMETMİŞ!”  Başındaki BAŞKANA da “İMÂM-I KEBÎR=HALÎFE” denirmiş!”

Şeyhülislâm Merhûm Mustafa Sabri Efendi Hazretleri de HILÂFETE şu ana vasfı eklemiş; ve zarûrât-ı dîniyyeden olduğunu, yani reddedilerek îmân edilmemesinin, küfre müeddî bir keyfiyet olacağını şöyle kaleme almışdır:

“Hılâfetin lüzûmunda şübhe ve tereddüd gösteren insanların hem akıllı hem de MÜSLÜMAN olmalarına İHTİMÂL VEREMEM.” (Yarın, 8. Receb. 1347—21. K.Evvel. 1928)

Müfessir Merhûm’un satırları isbât ediyor ki:

“Cemaatle kılınan namazlar, bu muntazam ve hayırhah tertîb-i ictimâînin (İmâmet-i Kübrânın=Hılâfetin) tecelliyâtını ifâde eden suret-i mahsûsesidir.”

 Demek ki, “Allâh Azze ve Celle’nin irâde ve hâkimiyetine îmân edenlerin”, neyin (tecelliyâtını) ne içün görmek üzere ve hangi kuvvet ve kudret önünde her gün 5 kere TA’LÎM’den geçdikleri, burada apaçık görülmektedir. Artık bugün, kaç kişinin nasıl namaz kıldığı ile, sistemin yatır-kaldır me’murları arkasında kimlerin yat-kalk yapdığı  da, son derece sarîh, açık ve vazıh idrâk edilebilmelidir! İstatistiklere göre bir takım namaz kılma yüzdelerinin medya şeytanlarınca yazılır olması da, politika canbazlığı, müşrikliği ve itliği iktizâsıdır!

“Kral çıplak” demeden, dalaksız ve başı kuma sokarak yaşamanın da, ecele çâresi  henüz keşfedilemedi!

5 vakit kıldığımız namazlar, o “İMÂMET-i KÜBRÂNIN tecelliyâtını” yüzmilyonda kaç nisbetinde İFÂDE ediyor dersiniz?

O beş vakitde, öyle “muntazam ve hayırhah” bir askerî kıt’a olunacak ki, bu, “İmâmet-i Kübrâ” ordusunun bir timi veya mangası veya takımı veya bölüğü veya taburu veya alayı….. olarak varlık ortaya koyabilsin!

“Cennet vatanımızda Din, vicdân ve fikir-zikir hürriyetinin” milyarda kaçı varmış acebâ şimdi?. “Câmiler ardına kadar açık”, yat-kalk, al sana “Dîn, vicdân, fikir, mekir ve bilmem ne hürriyeti!”  Mason Demirel: “236 âyet devlet idâresi ile alâkalı, lâyıklığa ters, bırakın bunları, geride 6400 küsûr âyet va, bunlar neyinize yetmiyo!” demiş; ve “Din hürriyeti” denilenin “Dinsizlik hürriyeti” olduğunu, cihâna  pek güzel ünlemişdi!

Politikacı sihirbazlığı!

Lâyık politikacıların, namazı (sudan ucuz) yani “enflasyondan müberrâ” hâle getirmesi, “İLÂHÎ RIZÂ ve CENNETİN” de (ucuzlıyacağı) ma’nâsına gelemez! Politikacı sihirbazlar “Güncelleme ve 14-15 asır evvelki hükümler bugün uygulanamaz” diye ucuzculuğa destanlar da düzseler ve Haltettiniyye dîn-i ılmâniyyesinin dört koldan ne kadar misyonerliğini de yapsalar, Allâh Azze ve Celle’ye karşı bu “ucuzlatma terörü” bir halta yarayamaz, yaramıyacakdır! Çünki  Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin buyurduğu gibi “Cihan Devlet ve hükûmetinin müstakillen MÂLİKİ”, Hâlik-ı Külli Şey’ olandır! Hâlık-ı Mutlak.. Hâlık-ı Kahhâr-ı Zü’l-Celâl.. Hâlık-ı Lemyezel..

İşte Cihâna kıyasla bugünün iğne ucu kadarcık dünyâsındaki 200’e yakın düvel-i şeyâtîn, o CİHAN DEVLETİ karşısında (terör) estireceğini zannedib, gerzekçe ve boş yere ıkınıb sıkınıyor ve havanda su dövüyor! “Mutabakât, ittifak, eşbaşkanlık, yarı baştanlık, tam baştaparlık” bilmem ne diye çocukdan bin beter oyun içinde oyunlar oynayıb, durmadan “Dembokrasi” de diyerek kan döküyorlar! Ve “kâtillikleri ile terörleri” de hiç dile getirilmeden, yollarına devam ile işin cılkını çıkarıyor ve yüzlerine gözlerine bulaştırıb gene de Âdemoğlunun tepesinde fink atıyorlar! Narkozlanmış milyarlar da bunların peşinde, bunlara (oy) vererek “Bizim irâde ve hâkimiyyetimiz” nâraları atıyor; ve aldanmalarının, kazıklanmalarının  ve (bakar kör oluşlarının) faturasını, it gibi çalışıb didinerek gene onlar uğruna hayatlarını hebâ ederek ödüyorlar! Halbuki Cihan DEVLETİNİN MÂLİKİ:

“BENİM NAMAZIM, HAYATIM VE MEMÂTIM ALLÂH İÇÜNDÜR!”

Demelerini, bütün ins ü cinne emrediyor! Böyle iken, onlar tam tersini söyliyerek, “Terörün Püsküllüsünü” Cihânın YARATICISINA karşı; O, “Mahkeme-i Kübrâsı” olana, cenneti ve cehennemi bulunana karşı nasıl nemrutça sürdürmekteler ki, hayret ve dehşet!

Üstelik, ne kadar acınası veya ne kadar da gülünç!

Birilerinin “ümmet” dediği şey (kuru kalabalık), eğer câmileri aşındırmak yerine, namazı, tefsir sâhibinin beyan etdiği hikmeti içinde namaz gibi kılsaydı, 2 milyarlık dehhâmeleşmiş bir nüfûs, dünyâyı, Mektubçu Sarızevzeğin, Katerina p……ginin, İsrail yahudisinin, İngiliz madamının, Makron mikronunun, bilmem neredeki çin ucûbesinin ve inek sidiği içen kenefâne farelerinin eline ve binbir zulmüne bırakır da, kendisi de sürüm sürüm sürünür müydü?..

“Ben, İslâmiyyet’i, istediğim plastik çocuk oyuncağı gibi her partimin iktidârına göre o partinin felsefesi ve hevesâtına tapar hâle getirir ve istihâle etdiririm; ve beşerî sistemi, onun tepesine, tapacağı TANRI olarak dikerim; ve bir asra yakın “İmâmet-i Kübrâ’ya” söver-sayar ve sövdürür-saydırırım” diyen bir sistemde, “İslâm” denen mutlak hakîkatın yaşadığı veya yaşatılacağı, oranın (Dâr-ı İslâm) olduğu ve orada “İslâm (DÎN) hürriyetinin, vicdan ve fikir ve bilmem neyin bilmem nesinin, zerresinin bile bulunduğu” düşünülebilir mi?

*

Ammâ, Haltettiniyye mezhebinin pîri Karamanlis gibi İslâmiyyet’in altını oyanlara göre İslâmiyyet her yerde yaşanır! Tâğûtlara ta’zîm bile edilebilir, düşük fâiz mubahdır-kredi çekilebilir ve bu parayla ev alınıb içinde zikir-fikir herşey “Kitab-Sünnet” denilerek AKP lâyikliği içinde “İslamcı olarak ve mezheb taassubu ve kör taklide bulaşmadan, Osmanlı torun-torbası olarak son derece huzur içinde” edâ edilebilir! Şarap dışındaki içkiler birazcık içilebilir, kadın eli sıkılabilir, başını örtdün mü diğer taraflar kıvır kıvır olsa da üstünde şeffaf veya bedene sımsıkı sarılmış kılıfı varsa zarar vermez, harem-selâmlık v.s. eskidenmiş; karılar sokaklar ve iş yerleri dolusu patron emrine girib KOCA VELÂYETİNİ hastirlemişse, bu da ekonomik zarûretin netîcesi olarak meşrû’dur! Patronların eli ayağı Allâh korkusundan hiçbir dişi işçinin orasına burasına hiç uzanmaz, şimdi herkesin kalbi temiz ve pirille yıkanıb pırıl pırıl olmuşdur!

Mahrem-nâmahrem görüşmesi, konuşması, samimiyyeti ve beraberliği  olmazsa, kadın-kızın “iş gücünü” sıyırmak ve onları kullanıb köleleştirmek mümkin olmaz ve netîceten fâiz ve sömürü sistemi yürütülemez, dolayısıyla kapitalist dünyâ eşkıyâlığının ekonomisi çöker! Anınçün karı-kız eşşek gibi her yerde herkesle çalışmalıdır, kadının birçok mahremiyeti nice iş arkadaşı aygırın da ortak bilineni olmalı ve âile inzıbâtı “anonimleştirilerek” gevşetilmeli ve bunun netîcesinde de (millet) kıvâmı sulandırılarak mukâvemeti giderilmelidir! Böylece Global çeteler, karısının istediği yerde çalışmasına izin vermiyen kocalar, madamlarına “ŞİDDET tatbik etmekden” evlerine bile sokulmamalı, 1-6 ay arası evler babasız bırakılalarak karı-koca biribirine düşman edilmelidir!

İslâmcı sosyete karıları veya madamları, “İstanbul sözleşmesine ve KADEH’çi karılar kosülünün gidişâtına göre Manukyan’ın ke.hânesinde çalışacağım” diye zangır zangır ihtizâza gelib zırlasa, bu bile “Madama şiddet suçudur” ve adamları, evden (1-6 ay) tard çezâsı alabilir!

Hulâsa bunun adı “Lâyık cumbokratik sistemdir”, din-vicdan-fikir-fakir-hakir-münker-münkir ve bilmem ne “hürriyetleri” her yerde gırtlağa kadar bol bulamaç tevzi’ edilmektedir!. Anınçün, “Lâyik  cumbokratik sistem veya düzende her müslüman hâline bin şükredib, vahye müstenid “UYGULANAMAZ” hükûmet-i İslâmiyye hayâllerinden kat’iyyen vazgeçmelidir!.” Daha da rahatsız olub vazgeçmiyenler, böyyük müctehid ve şeştepelere ve nice zirvelere kadar akıl hocası ve “dayanışman ve sıvaşman” da olan Haltettin Karemanlis’in “Lâik Düzende DİNİ yaşamak” isimli kitabını günde 5 vakit kıraat eylemelidir! Böylece, i’tikâdiyyâtını da Haltetttiniyye ekolüne veya mezhebine göre tashîh edib, “dembokratik haklarını” her zaman en iyi kullanan ve Haçlı Avrupa ve loca standartlarına göre de  son derece mûnis ve uysal koyun olub, mükemmel bir yurtdaş veya vatandaş kimliği çizmiye bakmalıdır! Binâenaleyh me’mûr ise, emekliliğine kadar da, sicili pirille yıkanmış pırıl pırıl bir me’mur olarak, hayatını cumbokrasi, parti, sandık ve oy “râbiası” peşinde ve vatan aşkıyla ve son derece “yerli ve millî bir ma’mûl olarak” ve üstlerinden de bol âferinler alarak huzûr ve sükûn içinde idâme etdirmelidir! 

Sonra da ölüsüne, “İSLÂMCI, mezheb taassubu ve kör taklidçilik dışında kalan” Haltettinî DİB’iş ruhban sınıfları, onu, Yıldız Kenter gibi “ölüsünün yakılmasını vasiyet etse bile”, cennetlik tam bir müselman kabûl ederek, “İslâmcı Haltettiniyye Mezheb-i Telfîkiyyesi iktizâsına tevfîken” nasıl olsa çıra gibi yakmıyacaklar; ve musallâ taşına “yatay” olarak bir güzel vaz’edib namazını kılacaklardır! Ve ma’lûm mezheb uluları ile icâzetli politika başları ve ekâbiri de, ta’ziyeler ve “Allâh’dan RAHMET dilemeler” eşliğinde, mevtânın “sırma saçları ve badem gözlerini” en içden duygularla yâdedeceklerdir! Sırma saçlar ve badem gözler hayalhânelerden bir an bile düşmeden, meselâ “Âşiyân’daki” ateist Fikret’e komşu edilmek üzere, “Berzah’daki mekânına”, o upuzun yolculuğa yolcu edivereceklerdir!

Eğer mevtâ, denk gelir veya cumhuriyet müctehidlerinin tombala torbasından piyangoyu kazanırsa, kitâbına uydurulub “ŞEHİD” olarak bile dar-ı bekâya rıhlet etdirilir; ve tâbûtu da, en yükseklerdeki ülülemirlerin omuzlarında seyyahata bile çıkarılıverirmiş! Dünyâda böyle böyyük mazhariyyetlere nâil olundu mu, adı geçen mezheb-i haltettiniyyeye göre “Böylelerine cehennemin dibindeki zebânî denen melekrû  melekler” çok böyyük karşılama merâsimleri yaparak, onları erbakanvârî “Hörmetle ve mahabbetle bağırlarına basar” ve ebediyyen değil de, birazcık kalacakları mekânlarına pek nezâket ve nezâhetle sevkediverirlermiş! 

Mezheb-i Haltettiniyye’nin “Laik Düzende Dîni Yaşamak” isimli kitabından ilhamlar böyle gelse de, Vahye dayalı edille-i erbaaya göre lâyık “DÜZENDE ve DÜZLEMDE” nasıl kolay yaşanır, bu hiç mümkin midir? O “düzen ve düzlemin” sarıklı-cübbeli-maaşlı-emir kullarının elinde, nasıl zevkli ve keyifli yaşanacağı, Haltettiniyye mezhebine göre çok kolay ve zevkli ve şevkli ve şevketli bir “YAŞAM” olsa da, bu, İslâmiyyet’e göre gayr-i mümkin midir, YOKSA MUHAL MİDİR!?! Bunu nasîbi olanlar çok iyi bileceklerdir…

Sonra da gelsin “Fethün min Allâhi ve fethün QARÎB!” narkozlama seansları!

Ne yazık ki, şeytan, kasıklarını tuta tuta gülüyor!

*

 15 asırdır gelen (USÛL ÇİZGİSİ) yok sayılırsa, bundan İslâm coğrafyası gavurlaşasıya kaybeder ki, bugüne kadar yaşanan rezilliklerin temelinde, bu usûlsüzlük irtidâdı da yatmaktadır… Usûlsüz vusül olamıyacağını akledemiyenler, sonunda “Kâinât İmamı Fettoşun” âkıbetine uğrarlar ki, bu da kaçınılmaz bir sondur!. “Gülen Fıkhı” diye kitablar yazan ve “Mezhebler Dîn değildir” diyerek müctehid imamlarımızı sıfırlamıya kalkan ve ekranlarda horozlanmakdan başı dönen Haltettiniyye familyasından F. Beşer-Şaşarlar; ve Abant sofralarının başköşe hocası Karemanlisler, v.s.’ler, “15 Temmuz 2016 Haçlı Seferi”nden sonra, tepelerdeki birileri ve irilerinin şefaatıyla çadırları yırtarak 4 ayakları üzerine düşmeyi becerseler de, bir hesab günü vardır ki, orada hiç kimse kıvırtamıyacakdır…

Oraya inanmıyanların küfrü de, bu mutlak hakîkatı yok edemez!..

Efgânî-Abduh-R.Rıza masonları gibi Baîdullah ve Bigiyef’lere kadar nice İslâm muârızı müsteşrikleri DELİRMİŞÇESİNE ve TAASSUBLA TAKLÎD ETDİKLERİ hâlde, bunlar, onların ağzı ve zehirli dilleri ile Ehl-i Sünnet Ve’l-Cemaat müslümanlarına zerre kadar utanmadan “Mezhebçilik, mezheb taassubu ve kör taklid, v.s. gibi” iftirâlar atarak (bölücülük ve aşşağılayıcılık) çukurlarına düşebilmektedirler! İlk 3 asırda (ilm-i vehbî, meleke-i fekâhet ve akl-ı selim) gibi hakîkî müctehidler içün şart bulunan mevhîbe-i ilâhiyyeye nâil olmuş fukahâyı beğenmemek ve küçümsemek, eslâf-ı kirâm Hazerâtına en sunturlu ve ahlâksız bir ihânetdir; ve Peygamberân-ı Izâm Aleyhimüsselâm Hazerâtının yolunda ve onların silsile-i merâtibi üzerinde olmakla da kat’iyyen kâbil-i te’lîf edilemez… Müslüman devlet adamlarına bile kendilerini tırnak ucu kadar kullandırmakdan ve onların davulunu çalmakdan, hele hele masonik kafalılara dönüb bakmakdan bile MÜNEZZEH bulunan selefimizin yolunda olmıya ihtiyâc, her asırdan daha çok günümüzde en mühim bir zarûretdir…

Şimdikilerin, ele geçirmek içün can atdıkları, hatta binbir katakülli çevirdikleri makamları, o “veresetü’l-enbiyâ” olan müctehid imamlarımız, emir kulu derekesine düşmemek içün reddetmiş, zorla kabûl etdirmek istiyenlere karşı da, kabûl etmemekde akıl almaz salâbet ve kahramanlıklarla direnmişlerdir. Bu uğurda zındanlarda kırbaçlanmalara, işkencelere, zehirlenmelere ve ŞEHÂDET şerbetini içmelere kadar bedel ödemiş ve  insanlığın yüz akları olmuşlardır! Onları küçümseyen sonraki asırların ve günümüzün tufeylîleri (çanak yalayıcıları), bu eşsiz kahramanlarla mukâyese bile edilemiyecek kadar beş para etmez zehirli mahlûkâtdır o kadar!

 Kıyâmet’e kadar yaşatılacak ve izleri, irşadları, eserleri ve “vaz’-ı ilâhî” olan ictihadları aslâ yok edilemiyecek o BÜYÜK MÜCTEHİD İMAMLARIMIZI (Rahmetullâhi Aleyhim Ecmaîn Hazerâtını) müdâfaa eden ehl-i dîni ve Rasûl-i Rusül Aleyhsselâm Efendimiz’e kadar 15 asırdır toprak altındaki milyarlarca Müslümanı (TAASSUB VE KÖR TAKLİDLE KARALAMANIN ve AŞŞAĞILAMANIN) yanlarına kâr kalacağını hedefliyenler, bu İBNİ SELÜLLÜK veya E. Cehillik fotoğraflarıyla da, hâlâ “Müslüman” bilinecek, öyle mi?

Yiyenlere iyi hazımlar!

İslâmiyyet’in temellerine dinamit yerleşdir, sonra da  Müslüman geçin! Üstelik müctehid kılığına bürün! Hem de 15 asırlık müslümanların dînini sıfırlamak üzere, 4 amelde ve 2 i’tikadda gerçek müctehide bağlılığı aşağıla ve kendini onların yerine oturtmak içün de binbir dolap ve katakülli çevir!

Bu adam ve madamlar, Şefokrasi devr-i şekâvetinde olduğu gibi bu halkın önüne ne konursa yenileceği zu’mu ile; ve, o şekâvet ve decâcile, cebâbire ve zaleme devrinin kendi uhdelerine geçdiği zannı, azgınlığı ve şımarıklığı ile; ve o zamanlardaki karanlığın devam etmesi lâzım geldiği hülyâlarıyla, Müslüman görünerek İslâm’ın kuyusunu kazmaktadırlar… Ancak, kuru kalabalık ve ekseriyyet echeliyyetde de olsa, efdaliyyet safında olanlar son bulmamış; ve bunların biri, onların yüzbinine bedeldir… Allâh Azze ve Celle, Câhiliyyet-i ûlâ’dakiler gibi bugünün Câhiliyyet-i uhrâ’sındakilerin de, ağızlarıyla nûrunu söndürmek istemelerine rağmen, nûrunu (Dînini) tamamlıyacak; ve onu HER DÎNİN ÜZERİNE çıkaracakdır ki, bunu, kâfirler ve müşrikler hele cühelâya müselman görünen fitneci ve ehl-i nifak ve politika şeytanları istemeseler de…

Ve bu, Kıyâmet’e kadar böyledir!

*

15 asırdır, müslümanların içinde, “Mezhebçiler ve İslâmcılar” gibi bir bölücülük ve fitne uyduranlara, 40-50 yıl içindekiler gibi hiç rastlanmamışdır. Ehl-i Sünnet mezheblerini gözden düşürmek içün onlar arasında târihde harbler yapıldığı yalan ve iftirâsı da bu aşağılık yıkıcıların bir diğer malzemesidir. Koskoca târihde 4 mezheb arasında harbler yapıldığını bu utanmazlar kadar diline dolayan cür’etkâr “oryantalist gâvurlar” bile görülemez! Fırak-ı dâlle (hâricîler, mu’tezile, şîa, vehhâbiyye, lâ mezhebiyye, asriyye, denâetiyye, ilhâdiyye, zındıkiyye, kamaliyye, ılmâniyye, tâğûtiyye, bel’âmiyye, şeytâniyye, nusayriye, gulât v.s. gibi) İslâmiyyet’den çıkmış nice dalâlet fırkalarıyla (EHL-İ SÜNNET) şûbelerinin yapdığı MEŞRÛ’ muhârebeleri, “Mezheb Savaşları” diyerek umûmîleştiren ve bunları Ehl-i Sünnet Ve’l-Cemaat  içinde de OLMUŞ GİBİ GÖSTEREN ve hakîkatları tersyüz eden iç fitneye, bu kadar utanmazca ve azgınca, ilk defa rastlanmaktadır!. Müslümanları, oryantalist çömezleri olarak bu kadar iftirâlarla aşağılayan, mason Efgânî ve Abduh misillü mülhidlerin ağzı ile onları karalamıya çalışan; ve İslâmiyyet’i haçlı batı ve yehûd arzuları istikâmetinde kalıba dökmek istiyen, bu proje  mahlûkâtın “Müslümanlığından” bahsetmek mümkin olamaz!

Edille-i erbaa bu dinde usûlün de usulü, temelin de temeli iken, icmâ’ ve kıyâs-ı müctehidin yok olunca, Kitab ve Sünnet’in de mutlaka “ORTADAN KALKACAĞINI” akledemiyenlere nasıl Müslüman denilebilir? Bir takım fıkıhçı ve müctehid karikatürü köstebekler ve onların kuyrukları ve nice politikacı ve haçlı parmağındaki Fettoşist diyalogçular, Kitab ve Sünneti sulandırarak ortadan kaldırmanın, “icmâ’ ve kıyâs-ı müctehidîni ve sünnî mezhebleri yok etmekden geçeceğini son derece iyi bilirler” ki, bundan, hangi aklı başında bir müslüman şübhe edebilir?. 

“İcmâ’ ve müctehid ictihadlarına” her fırsatda ve her nutukda, Karemanlis’in bütün kitablarında olduğu gibi “MEZHEB TAASSUBU” diye hücumlara kalkışarak karalamak ve onları gözden düşürmek üzere aşındırmak; ve geride KİTÂB ve SÜNNET varmış veya kalırmış da, bunlara istinâden İslâm mevcûd olurmuş havası vermek, “İslâm’ın, kendinden görünen kâtilleri eliyle katlinden” başka bir ma’nâ ortaya koyamaz… İcmâ’ ve Kıyâs-ı müctehidîne kat’iyyen gönderen ve DÎNİ, bu keyfiyeti içinde “Dîninizi size bugün, “ekmel”, en kâmil, en mükemmel olarak tamamladım” buyuran,  bizzat Kelâm-ı Kadîm âyetleridir; ve Ekmel-i Mahlûkât Aleyhisselâm Hazretleri de bunu, nice hadîs-i şerifleriyle kat’iyyen tasdîk ve te’yîd ile tebliğ buyurmuşlardır…

15 asırdır İslâmiyyet, bu en ana usûl ve düstûru ile bugüne gelmiş ve 15 asrın bütün  ehl-i Sünnet ulemâsı da bunu hiçbir şübheye mahal bırakmadan kabûl ile devam etdirmişse, bu temelin temeli ana esasları altüst ederek ve dînin omurgasını kavururcasına 180 derece döndürmek, onu mahvedib yok etmekden,  zerre kadar başka bir ma’nâ da ortaya koyamaz… Sûret-i Hakk’dan görünerek irtikâb edilen binbir kataküllinin arkasında yatan da, işte mücerred budur… Kâinâtı titretecek derecede korkunç bu cürüm, Bu, Allâh Azze ve Celle’nin “irâde ve hâkimiyyetini” insan denilen mahlûkâta “Kanalize etmek, döndürmek” de demekdir ki, bunun nasıl bir şirk projesi olduğunda aslâ şübhe edilemez…

Ehl-i sünnet indinde “Mütevâtir icmâ’ ile sâbit HÜKÜM ve HABERLERDE” değil inkâr, şübhe dahî KÜFÜRDÜR!. Münkirleri, bütün bu 15 asırlık temel esas ve düsturları yok kabûl ederek, İslâmiyyet’de de Luter benzeri bir “Reform-Deform” cinâyeti işlemekde; ve böylece dînin, “vahy ile alâkasını” keserek hıristiyanlık benzeri, beşerîleştirilmiş, nefse tâbi’ şeytânî aklın inşâ etdiği, “Çok beter ve menfî bir nesne olduğu içün devlet işlerine aslâ burnunu sokmaması lâzım gelen”, amma devletin kendisine her noktada el ve tekme atabileceği, ehlîleştirilmiş, hormonlanmış, şamaroğlanı yapılmış, “lâyik cumhûriyet ilkeleri doğrultusunda görev yapan ve ancak nefes alabilen”, böylece asliyeti ve sâfiyeti bırakılmamış, hademe-i hayrâtı “Din görevlisi” adı altında “ruhban ve ahbâr sınıfına” benzetilmiş, sun’î bir din uydurmanın peşindedirler ki,  işte nihâî hedefleri budur! 

 “Dört HAKK DİN vardır; 14-15 asır evvelki hükümler artık bugün uygulanamaz, İslâmiyyet güncellenmeli, ictihadlar değişmeli” denildi mi, artık siz “vaz’-ı ilâhî” olan bir dinden değil; “vaz’-ı beşerî” olan bir uydurmadan, veya, “Lâyık cumbokrasiye uygun, uygulanabilir” bir uydurmadan bahsedebilirsiniz!. Hem bir yandan,“4 hakk din vardır” denilecek, onların üçü, en sonuncusundan yüzlerce-binlerce sene evvel temeli atılan, sonra da kitabları ve herşeyleri TAHRÎF, TAĞYİR ve TEBDÎL edilmiş dinler olarak uygulanabilecek; ammâ, ne garâbetdir ki, Kitâbı, “Kendisinde REYB olmıyan bir KİTAB” olduğu hâlde  zamanımıza en yakın temeli atılan DÎN de İslâmiyyet olacak, üstelik Kitâb’ının MU’CİZE oluşu gözler önünde Kıyâmet’e kadar apaçık duracak; Peygamberinin ve ta’kibçilerinin, âyetleri ve hadisleri zabtı akıllara durgunluk verecek bir şekilde ve eşi-benzeri görülmemiş derecede hârika ve mükemmel olacak.. sonra da, bütün bunlara rağmen o son Şeriat, dışındaki üç temelsiz ve beşerîleştirilmiş din “uygulanır olurken”, evet bu SON ŞERÎAT “UYGULANAMAZ olacak, GÜNCELLENMELİ, İCTİHDLARI DEĞİŞTİRİLMELİ” olacak!. Üstelik de, Mutlak Hakk ve Hakîkat olan içün müntesiblerinden çıkan gayr-i müntesibler böyle netâmeli sözler ederken; öteki üç beşerîleştirilmiş ve Allâh Azze ve Celle ile alâkası kalmamış mensûh dinlerin içinden bir papaz, bir haham ve bir bilmem ne çıkıb, “Bizim din uygulanamaz, güncellenmeli ve değiştirilmeli” demek gibi, “Dînine,  modern, mezhebsizce ve diyalogsal ve Fettosal bir terör” estirmiyor!!!

Ve mine’l-garâib!

Aslâ unutulmamalıdır ki, hiç kimse, “Ben Müslümanım” demekle müslüman olamaz, hele dârü’r-riddede… İbni Selül de “Müslümanlık” rolü oynamış, Ekmel-i Kâinât Aleyhisselâm Hazretlerinin arkasında namaz kılıyor, câmi inşâ’ ediyor, Sıddîk-ı Ekber Radıyallâhu Anh Hazretlerine övgülerin bini bir paradan havalarda uçuşuyordu! Dâhî Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin buyurduğu gibi:
“Hakk ve Hakîkata mahabbetin derecesi, şerr ü bâtıla buğz ve adâvetin derecesi ile mütenâsibdir!” 

Günümüzdeki İbni Selüller’in ise, “Şerr ü bâtıla, gayr-i meşrû’ kânûn ve sistemlere MAHABBETLERİ” onların “Hakk ve Hakîkata buğz ve adâvetlerinin” derecesini ortaya koyar! Ve binâenaleyh, aklı başında bir müslümanın böyle vezn ü tartı yapmadan, adı, “Hoca, fıkıhçı, sıvacı, müctehid ve bilmem neye; Kahramana, Karaman’ın Koyununa, kurtarıcıya, lidere, başkana, mücâhide, ilhâdiyyatçıya, sarıklı-cübbeliye, cüb’belâ ve cüb’bel’âma ve bilmem neye ve neye; ve hangi zirvenin zırvasına tırmanmışa” çıkmış olursa olsun, evet, aklı muhtell olmıyan bir müslümanın böyle adam ve madamlara kuyruk olması kat’iyyen düşünülememelidir!

“Biz İslâmcıyız, siz mezhebçisiniz, hem de mezheb taassubu ve kör taklîd içindesiniz” diyerek yavuz hırsız rolü ile ev sâhibini sindireceğini zanneden ve ehâliyi kamplara ayıran ve böylece 15 asırlık müslümanlara, hatta Allâh ve Rasûlüne kadar, hatta Âdem Aleyhisselâm’dan günümüze bütün müslümanlara dil uzatan mahûd gözü dönmüşlere  sormazlar mı:

“Kovadis!?  Ne zamandan beri müselmansınız da bizim haberimiz olmadı?!”

Tekrar ederiz ki, o üç beşerîlik karması dînin sâlikleri bile, sağlam ve sahih ve gayr-i muharref kitabları olmadığını BİLDİKLERİ, sırf KÜFR-İ İNÂDÎDEN dolayı HAKK olanı kabul etmedikleri hâlde, ellerindeki o beşerîlik katıklanmış ve yüzdeyüz sulandırılmış dinlerini “UYGULANAMAZ, GÜNCELLENMELİ, ŞURASI BURASI DEĞİŞMELİ” diyerek “RESMEN VE ALENEN” maskaraya çevirmek denaat ve şenaatından UZAK kalabiliyorlar… 

 Toprak altındakiler de dâhil, milyarların aklı, fikri ve mantığıyla oynamak bu kadar kolay mı çorbacılar?

Encâmınızı hiç mi hesab etmez, “Dünyâ Sultan Süleymana (Aleyhisselâm’a) kalmadı, bana mı kalacak” demez, diyemezsiniz; bu kadar da mı nasibsizsiniz? Yüzbin küsûr peygamberin ve yüzmilyonları bulan ulemâ, evliyâ, şühedâ, fukahâ, müctehidîn, müceddidîn ve onmilyarları bulan gelmiş geçmiş ve gelecek müslimîn ve müslimâtın “ÂHINI, BEDDUASINI, BUĞZ ve ADÂVETİNİ, HAKKA HAVÂLESİNİ” almakdan korkmuyorsanız, İŞTE HİSSENİZE DÜŞEN:

“….Feterabbesû hatta ye’tiyallâhu bi emrih!”

*

 Evet, Elmalılı merhûm dâhil bütün ehl-i sünnet ulemâmızın buyurduğu gibi, ilk üç-dört asrın müctehidlerine âid “vaz’-ı ilâhî” olan ictihadlarını, bugünün hormonlu ve ilim ve îmân nâmusu ve ırzı pâyimâl olmuş müctehid palyaçolarının “teşehhîleri” ile bir görüb ictihâd zannederek yiyib yutmak, ancak, bu yoldaki (echel-i cühelâ ve ekfer-i küferâ) tâifelerini neş’eyâb ve zevkiyâb eyler!.

Mücerred  gözboyamak içün “Kitab Sünnet” diyerek “Peygamber-i Kibriyâ’nın Yolunda Olmak!” mümkin olsaydı, bunu, her şeyden evvel Kitab ve Sünnet söyler, 2019’un sarıklı ve sarıksız, sinsi ve (derin yüzücü) politikacılarına bırakmazdı!

Tekrar ederiz ki, Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm Efendimiz Hazretlerinin gününden bugüne, “Ümmeti”, “İcmâ’ ve Müctehidlere” gönderen, doğrudan doğruya bizzat âyât ve ehâdîs-i şerîfelerdir! Makâlemizin hacmini daha da aşmamak içün tafsîlâta girmiyor ve bunu “şerefli ve keremli ehl-i sünnet usûl-i fıkıh” müdevvenâtımıza bırakıyoruz…

*

Karamanlis gibi dayışman, yapışkan ve tapışmanlar, her yazdıkları kitaba “Mezheb taassubu, kör taklid” lâflarını sokuşturarak, Müslümanlarla müctehid imamları biribirlerinden ne kadar ayırma şeytanlığı irtikâb etseler; ve o büyük İMAMLAR yerine kendi necis gövdelerini sokmak içün ıkınıb sıkınsalar da, buna muvaffak olamıyacaklardır. Çünki, Müslümanları İcmâ ve Kıyâs-ı müctehidine gönderen âyet ve hadîs-i şerîfleri ortadan kaldırmadıkça bu mümkin değildir!. Buna da hiçbir Donkişot veya “donuşort adam veya madam” tâkat getiremez, bir yerleri cihâna sırıtır; ve Kâdir-i Mutlak Azze ve Celle’nin yahudîleri uğratdığı gibi gadabına uğrar ve nasâra gibi de dalâletde bırakılarak rezîl olurlar!

Bu tip adamlar “KILAVUZ” yapıldığı müddetçe de, kimsenin “burnu rahat yüzü göremez” ve başı derdden kurtulamaz! Bizlerin, hiç kimsenin haçlıdan müdevver ve idhâl “şeytânî politikası” ile alâkamız yokdur ve olamaz. İttihadçı eşkıyâların “Hılâfet tarafdârıdır” diyerek i’dâma mahkûm edib 8-9 ay sonra da ipe çekemeyib üzerini çizdikleri Cedd-i Azîzimiz Bartın Müftüsü Merhûm Muhammed Rif’at Efendi Hazretleri’nin, 1909 alçaklık ve katliâmından sonra zürriyyetine emretdiği VASİYET ve îmânımızın gösterdiği istikâmet iktizâsı, bizim, hiçbir beşerî sisteme veya onun sandık ve dandik parti-pırtıları ve oylamalarına bir alâkamız düşünülemez… Cedd-i Azîzimiz de, Rasûl-i Rusül Aleyhissalâtü Vesselâm Efendimiz Hazretlerinden ve aradaki mürşidlerinden, “Benim namazım, hayâtım ve memâtım da Allâh içündür” emrini emânet ve vasiyet olarak almışdır ki, bu necâset dünyâ ile ve ondaki yalan ve iftirâ ve binbir ahlâksızlık temeline oturtulmuş ALLÂH TANIMAZ zihniyetlerle; ve hangi cins ve cibilliyetde olursa olsun herhangi bir beşerî “politika” ile oynaşan, ona tapınan ve onunla elleşib aşna-fişne olanların da, bizim dünyâmızda iğne ucu kadar yeri, hatta gölgesi bile olamaz…

Bunun adına biz, “LÂ İLÂHE” demek diyoruz. Büyük Müfessirimizin kalemiyle:

“Mü’min-i Muvahhid olmak içün, Allâh’a îmândan evvel küfre tevbe etmek şartdır. Bu tevbenin ŞARTI da tâğûtları aslâ tanımamaya azmeylemekdir!”   (Tab’-ı Evvel, c.2, s.871)

Diyebilmek…

*

xBugünün ilâhiyât fak. müfredât programları ki, biz de 4 sene bunları bizzat görüb yaşadık; bunlar,  İslâmiyyet’i usûlü çerçevesinde ta’lim ve terbiyeden geçirmekde sefâlet derekesinin de on kere altında bir ucûbeliktedirler! Hatta, yalınız echel-i cühelâdan olmak istiyen değil,  îmânını kaybetmek istiyen de, bu programlardan geçib âkıbetine yürüyebilir!

Gadab-ı ilâhîyi celbeden sözler, 15 asırlık Müslümanlara ve SELEFE hakâret ve sövmek ma’nâsını da tazammun eder ki, bunu hiç kimse göze alamaz zannedenler, adı geçen yerlerde ders kitâbı olarak okutulan, o “kitab adı altındaki şirk kutularını” tedkîk ederlerse, bu dediklerimizi anelyakîn görebileceklerdir…

*

 Tekrar “İmâmet-i Kübrâ” bahsine dönersek, HILÂFET, imâmet-i suğrânın (Dâr-ı İslâm câmilerindeki imamların da), kendisine bağlı olduğu imâmetdir. Câmilerdeki cemaat, “uydum imâma” dediği zaman, o imâmın  iki-üç kademe âmirleri üzerinden “İmâmet-i Kübrâ makâmındaki İmâm-ı Kebîr’e” yani ülil’emr olan Halîfeye bağlanırlar. Hılâfet ise Risâlete, bu da Ulûhiyyet ve Rubûbiyyet makamının sâhibi ALLÂH AZZE ve CELLE HAZRETLERİNE bağlıdır… Binâenaleyh, câmide imâmet-i suğrâ makâmında bulunan imama ittiba’ eden bir Müslüman, bu silsile-i merâtib (hiyerarşi) içinde Allâh Azze ve Celle’ye müntehî olur…  

Hılâfet sistemi dışında ise, İmâmet-i suğrâ makâmında “imam” bulunmaz; adı imam olsa da keyfiyeti i’tibâriyle lâyik cumbokrasinin herhangi bir me’mûruna muâdil, sıradan ve “Din görevlisi” denen maaşlı hizmetçi bulunur! Binlerce ve en başda ŞİRKHÂNE, heykelhâne, puthâne; sonra fâizhâne, müskîrâthâne, umumhâne, kumarhâne,  v.s. çalışanları, hangi idârî sistemde hangi statüde bulunuyorlarsa, hangi “hiyerarşi” içindi iseler, hangi ideoloji ve felsefeye inanmışlarsa, hangi devlet ve sistemin müdîriyet ve âmiriyyetine bağlı iseler, “din görevlisi” denen “Ruhban ve ahbâr sınıfları dahî,” İslâm’a nisbeti adına bile aksetdirilmiyen sistem hizmetlileri olarak, onlar da aynı “düzenin-sistemin” aynı emir kullarıdır…

Bunlar, o lâdînî, lâyık ve ateist sistemdeki âmirlere tıpatıp müsâvî ve muâdil bir müdîriyyete bağlı olub, bütün devlet me’mûrlarında olduğu gibi beşerî ve lâyık (ateist) kânunlarla kuşatılmış ve bağlanmışlardır; devlet ve sistemin diğer me’mûrlarından zerre kadar farkları bırakılmamış, hiçbir noktada nisbî muhtâriyyetleri bile olmadığı hâlde onun me’mûrudurlar. Adlarının “Müftü veya püftü, vâiz, imam, v.s.” olması, keyfiyeti kat’iyyen değiştirmez; bu, sâdece idrâklerin istikâmetini değiştirmek, gözküllemek  içündür…

Silsile-i merâtib i’tibâriyle de, bu müdür-lerin (müfdür-lerin) üstünde ise, DİB’iş Başkanlığı makâmı vardır. Onun üzerinde de parti iktidarlarına göre sahısları değişen “Bakan, veya Başvekîl veya Cumhurbaşı” olabilmektedir. Bunların üzerinde ise, İslâmiyyet’deki Kur’anı inzâl buyuran RUBÛBİYYET makâmının muâdili ve nazîri (!) olarak, “ANAYASA YAPAN, ONU DEĞİŞTİREN ve KÂNÛN TEŞRÎ’ eden “ruhbân veya ahbâr sınıfı” yani Rubûbiyyet makâmında oturanlar vardır! Bazı animist (ruhlara tapan) memleketlerde, iş bunu da aşar ve en üst makâm olarak yani tanrıların da üzerinde olarak,  “İlkeler-Ülküler” menbaı mozole, yani animizmin tapınağı ve onda da en zirve kademe yani tanrıların da tanrısı, son ve en üst kademe olarak en büyük ilâh-rûh,  her an kontrolör yani “tekmil alma” makâmı olarak  bulunmaktadır!…

İşte meşhûr Lozan muâhedenâmesi ile “İslâmiyet’den ve O’nun hükûmet şekli Hılâfet’den Kurtaran Kurtuluş Savaşı Planı,” yani Anadolu’ya biçilen “religion” projesi budur! 96 yıldır bu memleket, adı geçen istikâmetde bir keyfiyet içinde ve “hürriyet ve istiklâl” mefhumları da, “Türkün Yeni Âmentüsü” nâmındaki kitabların da vesîkaladığı gibi “Kamalizma” denilen religion içinde böyle bir dogmalar terkîbidir!. Bütün “Devrimlerin, hürriyet ve istiklâlin, kurtuluşun, ateizmanın, bayramların, beşerî münâsebetlerin, idârî prensiplerin” bütün felsefesi, Kamalizmanın lûgatına göre beyinlere çakılmakda ve milletden “ulusa” aktarılan ehâlinin tam manzarasını, işte bu tabloda görmekteyiz… Bu, 1000 yıllık Mülüman bir milletin (SOYKIRIMI) ve imhâsı, yerine ateist bir (ulusun) ihyâsı projesinin tatbik manzarasıdır… 15 Temmuz 2016’dan sonra da, AKP iktidârının, denize düşmüşcesine buna sarılarak, bu religionu daha da diriltmek üzere politika değişikliğine gitdiği, inkârı gayr-i kâbil bir vâkıadır…

Hulâsa, beşerî dinlerdeki silsile, görüldüğü gibi 3 kademeli bir “TANRI SİLSİLE-İ MERÂTİBİ” ortaya koymaktadır! İmam denen me’mûrların üzerindeki 2-3  kademe de “yarı tanrı” sayılacak olursa, beşerî sistemlerin, nasıl “Kulun Kula Kulluğu” esâsına oturduğu apaçık anlaşılacakdır…

Müfessir,  Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri bunun içün tefsirlerinde şöyle kitâbet buyururlar:

“İMTİYÂZI RUBÛBİYYET, SINIF-I RUHBANDAN PARLÖMANLARA GEÇMİŞDİR.” (Tab’-ı Evvel, c. 4, s. 2515)

Binâenaleyh, İMÂMET-İ KÜBRÂ sisteminin câmiideki cemaatın silsile-i merâtibi (hiyerarşisi) onu Rubûbiyyet makâmına çıkarır ve Allâh Azze’ye bağlarken; sâir sistemlerdeki ibâdethânelerde bulunan insanların silsile-i merâtibi, onları, “kânun teşrî’ etme=yasama” imtiyâzına sâhib yüzlerce “Parlömana ve onları da mozole’ye  ve  oradan da ATARÛH’a” çıkarıb, “Politeist=Çok Tanrılı” bir i’tikâd ile, silsile üzerindeki bütün tanrıları “RUBÛBİYYET” makâmında görmeye bağlamaktadır!. 

İmâmet-i Suğrâ makâmında bulunan bir (imamın) arkasında, namazı namaz yapan; ve namazı, yat-kalk olmakdan kurtararak islâmî bir ibâdet hâline getiren, silsile-i merâtibin Allâh Azze ve Celle’ye müntehî olmasıdır! Bu temel esas, hiçbir lâyik cumbokrasinin veya krallığın veya Hanlığın veya İmparatorluğun karakterinde aslâ yokdur ve aslâ da olamaz…

İmâmet-i Kübrâ sistemi, namazın “oyuncak”, mihrab ve kıblenin, minber ve kürsünün, politikaya âlet edildiği bir üçkâğıtçılık ve katakülli sistemi değildir, olamaz! Onun mihrâb, minber ve kürsüsünde, “imâmet-i Kübrâya” mutlak bağlı “imamlardan” başkalarına, ölmüş politikacılara, sirenlere, serenlere, serserilere “Tapınmak, en büyük ŞİRK olarak aslâ afvedilmiyecek en BÜYÜK HARAMDIR…” Bu ilâhî dinde (sistemde), Beşerî bütün düzenlere, cumbokrasilere; lâyıklık, kayıklık ve gayr-i ayıklıklara; câmisizlik, ibâdetsizlik, îmânsızlık, ezansızlıklara; mekanik ve mâdenî sesli ezan bağırtı, horultu, gurultu, cayırtı ve çağırtılarına; İslâm’sızlık, îmânsızlık, ahlâksızlık, kulataparlık, partizanlık, kalpazanlık, dangalaklık, avanaklık ve münafıklıklara medhiye, fahriye ve “kibâriyelik”  düzmelere kat’iyyen yer olamaz! Çünki o, Allâh Azze ve Celle’nin sonsuz ve mutlak ilim, kudret, irâdet, kelâm gibi sıfatlarına taallûk etmektedir… Bedâhaten ortadadır ki, abdiyyet, mücerred Ehadiyyet ve Samediyyet makâmında bulunan Rubûbiyyete ubûdiyyet edebilir; aksi halde insâniyyet içinde bulunmak muhâl, en şerefsiz mahlûkiyyet içinde yer almak zârûrî bir netîce olarak vücûd bulacakdır…

Ne diyor Merhûm Müfessir?

İşte şu sıfatları üzerinde taşıyan, “Hayra da’vet edecek bir ümmet ve (İMÂMET=HILÂFET) teşkili, Müslümanlar içün İLK FARÎZA-İ DÎNİYYEDİR.”

İbâre aynen yukarıdadır ve beşerî bir sistemin “İslâm” diye dayatılışını, “Allâh ve Rasûlü’nün DÎNİ” diye yiyib-yutacak mahlûk varsa; asliyeti ve hikmeti dışına çıkarılarak “güncellenen” KANDİLLER, BAYRAMLAR, CUM’ALAR ve daha ne kadar binlerce uydurma lâyik cumbokratik ritüel varsa, bunların  topunu da, üstelik “SALKIMI ve TALKINIYLA”  bile yer ve yutar, içer ve kafaya bile diker!

Dahası da var, o da ne mi imiş?

 “İmâmet ve Hılâfet ve ÜMMETİN hikmet-i vücûdu, emr-i bilma’rûf ve nehy-i ani’l-münker de yapmakmış!”

Yani, “İslâmiyyet’in anasını bellemek” içün, onu gece gündüz tahrîf etmek değilmiş! Onu bozmak, sulandırmak, güncelleyib tahrîb, tahrîf, tağyîr ve tebdîl etmek, “müctehidim” diyen tasmalıların önüne İslâmiyyet’i kemik atar gibi atmak aslâ değilmiş! “İctihadlar değişmelidir, 4 hakk din vardır, 14-15 asır evvelki hükümleri kalkıb bugün UYGULAYAMAZSIN” demek hiç mi hiç değilmiş, aslâ bu değilmiş!

İslâmiyet hakkında, onun 15 asra varan selefimizin ve onların izindeki mütehassısların değil de, falan filan telfikçi ve modernist bir fıkıhçı karikatürünün kafasındaki din anlayışını, bir ülkeye veya İslâm Coğrafyasına  dayatmıya kalkan politikacılar konuşmıya başlarlarsa, o memleketin de iflâh olması mutlaka ortadan kalkar! Orada “Allâh Azze ve Celle Hazretleri’ni beğenmemek ve O’nun adına dîn uydurmak” ruznâmeye getirilmiş demekdir…

Fevkal’âde ehemmiyetine binâen tekrar ederiz ki, İcmâ ve kıyâs-ı fukahâyı kaldırmak demek, Kitâb ve Sünnet’i işlemez (muattal hâle getirmek) demekdir. Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm’ı SEVMEK iddiasında bulunanlar, O’nun, Kitab ile berâber bizzat işâret ve emir buyurudukları (İcmâ’ ve Kıyâs-ı müctehidîni) yok sayamaz, buna kayıtsız şartsız teslim olurlar. Aksi halde mi, alâmelennâs şunları demiş; ve cihânı, Allâh Azze ve Celle ile Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm aleyhine şöyle terörize etmiş olurlar:

“Ey, Kitab ve Sünnet! Siz bizi “İcmâ’ ve Kıyâs-ı müctehidîne (günümüzdeki ruh ve aklı muhtell şeytânî megalomanların teşehhîlerine değil), ilk 3-4 asır müctehidlerine göndermekle, sakata düşüyorsunuz! Biz, bugünün dembokratik lâyik dayatmalı yahudi-haçlı dünyâsında kusûra ve küsûra bakmayın, size değil, bizi durmadan aldatan ve kazıklayan müttefik ve eşbaşkanlarımıza i’tibâr edib onların tarafında yer alacağız! Müsbet ilimler asrında ve nükleer silahlar ve internet devrinde 14-15 asır evvelki hükümlerle yaşamıya kalkar ve hele bir de “12-14 asır evvelki icmâ ve o zaman müctehidlerinin ictihadları” ile hareket edersek, Kitâb ve Sünneti hiç esnetib güncelleyemeyiz! Bu işi en üst perdeden Fettoş Diyalogçuluğu yapacakdı amma, herif pohpohlandıkça koltuk sevdâsına düşdü bu menfaat hırsı yollarımızı ayırdı! Halbuki günümüzde öyle ictihadlar yapılabilmelidir ki, “MEVRİD-İ NASSDA BİLE” ictihâd yapıb muhkem âyetler ve mütevâtir hadîslerle sâbit hüküm ve haberleri bile günümüze “uyarlayıb ayarlayabilmeliyiz!”

Mezhebçilerden CübBELÂ veya CübBELÂM tipli yamuklar bile, artık “UYARLAMA” lâfını yuvarlamaya çalışıyorlar; ve “Telfik lâfzını dillerine almadan telfîk şeytanlığına fiilen bulaşma” periyoduna girmeyi de ta’lime heveslenmişler! Hulleye kılıf geçirmek içün mezhebler arasıda “tele’ub” salıncakları kurmuş sallanmıya bile başlamışlar!

Mecelle’nin Ahmed Cevdet Paşası zamanında da değiliz! Onlar “Mevrîd-i nassda ictihâda mesağ yokdur” demiş olsalar, bizler Osmanlı torun ve torbası olsak da, asıl cumhuriyet çocuğuyuz; Mecelle-Ecelle bizi bağlamaz! Bizi bugün cumbokrasi müctehidi “fıkıhçılarımız ve köşe-bucak fıkracılarımız” bağlar!

Bizim Haltettiniyye mezhebimize göre “İslâm Hukûkunda İctihâd” kitabının 1975 tab’ı, 13. sahîfesinde aynen şöyle yazıyor:

“Mecele, mevrîd-i nassda ictihada mesağ yokdur (md 15) derken, şübhesiz İCTİHÂDI ÇOK DAR BİR ÇERÇEVE İÇİNDE MÜTÂLÂA ETMİŞ OLMAKTADIR.”

Dolayısıyla biz bugün öyle bir ictihad yapmalıyız ki, cümle âlem “Çok DAR ÇERÇEVELİ” değil, “ÇOK GENİŞ MEZHEBLİ” olduğumuzu ünlesin! Daha doğrusu “ÇOOOK GENİŞ DİNLİLERDİR” deyû bizi şakşaklasın! Genişletme ve uyarlama ve yuvarlama ve esnetme ve esnekletmelerimiz “GÜNCELLEME” derecesine ve değiştirme, dönüştürme, altüst ve tepetaklak etmelere kadar tecrîc usûlü ile yavaş yavaş varabilmelidir!

Paralamentoda babayasalar, “deldirtmem” diyen Kâtil Kenan’ın Postalyasası şeyin şeyi gibi “susturunlar eşliğinde” nasıl delik deşik ediliyorsa, muhkemmiş, mütevâtirmiş demeden, her delil-i şer’î de, böyle delinib delik deşik edilebilmelidir!. “İctihad kapısını kilit üstüne kilit atarak kapatan” ve Allâh’ın irâde ve hâkimiyyeti dışına iğne ucu kadar bir nokta bırakmıyan rahmetli ve nûr içinde yatıb yuvarlanası ecdâdımız, hep Allâh’ı ve Hesâb Günü’nü düşünmüş, Allâhsız günlerin de gelib çatacağına ihtimâl bile vermemiş! İşte geniş açıdan ve geviş perspektivinden bakılmazsa, encâmımız böyle olur!

“Mecelle, Ecelle” der de, Kur’ân’ın ve Sünnetin her birine “ictihada mesağ” noktasından el-ayak sallıyamaz ve tutamazsak, güncelleme ve uyarlama ve yularlama yapamazsak; ve heykelsiz, tanrısız, fâizsiz, rakısız, tapısız, haçsız ve haccsız, avrat pazarlamasız, millî piyango ve kumarsız, cinsî eşitliksiz, KADEH’sel avratsız, hergün onlarca cana ve ırza dokunmadan nasıl yaşanır? Mecelle, Ecelle ve Edille-i Erbaa diye tutdurma devri çokdan geçdi, şimdi RÂBİA devr-i dilârâ-yı cümhûriyye günündeyiz!

Aksi halde azîz ve yüce dînimizi yaşayamayız, başörtüsü veya başbezi takamadan doğrudan doğruya bizi “tesettür” denen dinciliğin içine çekib hapsederler, dört duvar arasında karılarımız kafayı yer hatta asra uygun tapınamaz hâle gelirler! Âile yuvalarını kafes gibi görünce de, “Cinsiyet eşitliğinden mahrum kalınca kudururuz” diyerek, hânelerinde başbaşa kaldıkları çocuklarımızı bile akreb olub yemeye başlarlar!

Bu i’tibarla Aziz ve Yüce Dînimizin her noktasında GÜNCELLEME, UYARLAMA yapmalıyız ki,”UYGULANMA ve UYUTGULANMA şansı ve dansı ortadan kalkmasın! Böylece, yüce dînimizi yaşayan “Dindar Gençlik” projemiz işlerlik ve işe yararlık kazansın! Yani ataruhları ve globalruhlarla mutâbakatımız da, Sarızevzek ve Katerina çocuğu …..venk ile olanlar gibi cıvıklığa doğru gitmesin! Halbuki biz, el atdık mı, Hakk rızâsıyçün ciddî ve hasbî el atıb şut çekebilmeliyiz! Millî ve yerli olduğumuza inanmıyan hiç kimse kalmamalı, localar bile bundan, en az Hacı Abduş, Anacan ve Davuloğlu kadar sıkıntıya kapılmalıdır!!!”

*

İMÂMET bahsine tekrar dönersek, Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri gibi bir allâme bakınız ne buyuruyor:

“Böyle bir İMÂMET-İ KÜBRÂ=HILÂFET-İ İSLÂMİYYE, BA’DE’L-ÎMÂN MÜSLÜMANLARIN İLK   D Î N Π  F A R Î Z A S I D I R.”

İbâre yukarıda olub, sarıklı cübbeli nice soytarı ve maskaraya kadar bütün cihan, 24 saatin her 60 dakikasında bu satırları okuyub, “Aydınlanma ve günaydınlanma ÇAĞI” yaşayıb tatlı serâb ve hülyâlarından zıplıyabilir!

96 yıldır “İslâm” diye millete içirilenin, “Baldıran Zehri” olduğunu artık saklıyamazsınız!

Cami, mescid, vakıf, türbe, mihrab, minber ve kürsülerin “fuzûlî şağilleri” artık daha fazla “Sûret-i Hakkdan görünme” tiyatroları oynamamalı; Mübârek “Velâdet Kandili” gibi İslâm’ın mukaddesleri üzerinde münâfıkça tepinmemelidirler!

Ne buyuruyor Merhûm Müfessir:

“Cehennemin esfelinden halâs olacaklar, onun dibini boylamıyacaklar, İLK DÎNÎ FARZ OLAN İMÂMET-İ KÜBRÂYI=HILÂFETİ TEŞKÎL EDENLERDİR.” 

96 YILDIR MÜSLÜMANLARIN BU İLK FARZINA SÖVÜB SAYDIRANLAR, MİLLETİ, BİR YANDAN “MEZHEB TAASSUBU, KÖR TAKLİD” DİYEREK 15 ASIRLIK DİNLERİNDEN DOLAYI KARALARKEN, BİR YANDAN DA VELÂDET KANDİLİNİ TES’ÎD EDECEK! DAHA?.. CAMİLERDE “NAMAZ” KILACAK VE ORALARA “GÖREVLİ VE GÖZETLEMELİ” ME’MURLAR TA’YÎN EDECEK! KEYFİ ÇEKERSE 10 KASIMDA MİNÂRELERDEN SİREN SESLERİ ÇIĞLIĞI ATDIRACAK, MÂDENÎ VE MEKANİK BORU SESLERİ EZÂN-I ŞERÎF OLACAK, SONRA DA HERŞEYLERİ MEŞRÛ’ BİLİNECEK, ÖYLE Mİ?

Ne diyor Merhûm Müfessir:

“Bu  İLK FARÎZAYI teşkil etmiyenler “felâh-ı kâmile mazhar olamaz!”

 Ne demekdir bu? Şu demekdir:

“Cehennemin dibini veya esfelini boylamakdan kurtulamazlar! Onları, kandil geceleri Mevlid-i Şerîfin derin ve muhteşem ma’nâsını değil de; lâfzını ve her bahrini, sabâ, rast, sûzinâk, uşşak, hicaz ve hüzzam makamları ile kovalayan hânende ve sâzendeleri  IRGALAR! Onları, narkozlu gözlerle “cinsiyet eşitliğindekiler” gibi ve konser salonunda sahne homongolos ve heterongoloslarını dinler gibi dinleyib, bu çukur manzaralara gömülerek Müslümanlık taslamaları ve böylece kendilerini avutmaları alâkadâr ediyor! Nice mescid-i dırarlarda sistemin sarık-cübbeli hafiyeleri arkasında yatıb kalkmaları, bunlar “ibâdet” zannederler! Bu ritüel kabilinden modalaşmış gulguleler, sâdece, politikakoliklerin politikaları önünde hipnotize olarak, “DEMBOKRATİK oy depoları” hâline gelmiye ve sandık-dandik netîceleri içün (tapınmıya) yarar!”

Ne buyuruyor Merhûm Müfessir:

“Eğer bu İLK FARÎZA TEŞKÎL edilmezse, Allâh Azze ve Celle’nin, “Benim huzûruma ancak, Azrâil Aleyhisselâm canınızı çıkarırken  mücerred Müslüman olarak gelin” âyetinin müeddası, emri ve hükmü yerine getirilmeyeceğinden; bu, müteazzir, pek zor yahud imkânsız olur! Böylelikle de, cehennemin dibi veya esfeline gidiş yolları ardına kadar açılmış bulunur! Can, pamuk balyasından çekilen dikenli tel gibi cıyak vıyak öttürülerek çıkar; qabir veya qubûr, SARAY GİBİ “GÖR-KEMLİ” bile olsa, oralar (qubur) olur! Cehennemin dibi veya esfelinden fışkıran lâvlar, içilecek irinler ve kaynar sular, işte böyle bir çukur ve kaynakdan gelecekdir!”

İslâm’ın ictihâda mesağ olmıyan mevrid-i nasslarında (kat’i emir ve haberlerinde), yani muhkem âyet, mütevâtir hadîs ve mütevâtir icmâ’ ile sâbit hüküm ve haberlerinde bile “ictihad kapısı açılsın” içün o kapıya boynuzları ile 50 yıldır kelle atan müctehid taslağı ve İslam bozucusu bazı “saraysal dayışman, yapışman, tapışman” veya haltettin veznindekilerin; ve Baîdullah, Efgânî, Abduh ve Bigiyef, v.s. gibi masonları “müctehid” i’lân etmekden bile âr u hayâ etmiyen adamların fitneleri, “Gadab-ı ilâhîyi” celbedecek ve belâlar bütün memleketi tehdîd edecektir!

Fettoşizma felâketinden sonra hâlâ akıllanmıyan “Güncellemeci, İslâm uygulanamazcı, reformist, revizyonist, DİB’iş âmir ve me’murları ile, nice ilhâdiyyatçılar, fıkıhçı geçinen telfikçi ve 15 asırlık müslümanlara “Mezheb taassubu ve kör taklid” iftirâları ile saldırıcılar ve onların (âmirleri) mevkiindeki  noktalar”, eğer 15 asırlık ulemâmızın “BÂTIL” dedikleri sapıklık yollarından dönmez; ve toprak altındaki milyarlarca, enbiyâ, müctehid, müceddid, evliyâ, ulemâ, şühedâ, asfiyâ ve vükelâ ile, toprak üstündeki mü’minîn ve mü’minâtı “mezhebçiler” diyerek karalamıya, küçük düşürmiye, tahkir etmiye ve kendilerini de “İslâmcılar” olarak “ğurûr heykelleri” hâlinde gûyâ cilâlanmış putlar ve mallar göstermiye devam ederlerse, tekrar ederiz ki bunun neticesi, Allâh Azze ve Celle’nin (yehûd) gibi “ğadabına” ve dayanılmaz nice belâlarına ve (nasârâ) gibi de “dalâlde bıkakmasına” bâdî  ve müstahık olacaklardır!

Allâh Azze ve Celle’nin irâde ve hâkimiyyeti ile oynıyanlar, TARİH boyunca perişan olmuş, binbir âfet ve felâketlerden kurtulamamışlardır!

Bâlâda zikretdiğimiz hakîkatları, selefimizin 15 ASIRLIK (SÜNNÎ BAKIŞI) ile İSLÂM ÎMÂNI ÇERÇEVESİNDE TAHRÎR ETDİK…

Mason Efgânî, Abduh ve onların çömezi R. Rızâ dilini “Mezheb Taassubu ve kör taklid”  diyerek günümüze taşıyan mezhebi geniş ve işleri GEVİŞ olanları; 15 asırdır ilk defa “İslâmcılar ve Mezhebçiler” diyerek İslâm Coğrafyasına “BÖLÜCÜLÜK ve FİTNE FESAD” tohumları ekenleri; muhayyel bir tehlike uydurarak müslümanları (tehdîd ve karalama) yoluna girenleri, 15 asırlık usûl ve disiplini bozma peşindeki müfsidler ve diyalogcu haçlı piyonları olarak telâkkî etmek, en tabiî hakkımız ve onları teşhir edib önlerini kesmek de en mühim vazîfemizdir…

*

 Allâh Azze ve Celle Hazretlerine hamd ve Rasûlüne Salât ü Selâm ve ihtiramlarımızı arzederken; onlara tebean, 15 asırdır Mutlak Hakîkatı bizlere taşıyıb EMÂNET eden muvahhid, mücâhid, müteşerri’, şerefli, asîl, kahraman ve sebeb-i seâdet-i dâreynimiz bulunan selefimize de, arz-ı ihtirâm, duâ, minnet ve şükranlarımızı takdîm ile, bütün Kâriîn-i Kiramımızın da, Velâdet Kandil-i Şerîflerini, tebrik ve tes’îd ederiz efendim…

HÂŞİYE: Yukarıdaki makâlemizi, “Velâdet Kandili” gecesi sitemize koyarken zuhur eden teknik bir ârıza sebebiyle 7 gün sonra bugün neşretmek zorunda kaldık. Kâriîn-i Kirâmımıza keyfiyeti arzederken, (TAKDÎR’e) rızâmızı tâzeler ve ârızanın zâil olmasında ciddî ve fedakârca yardımlarını lutfeden ıhvân-ı dînimiz Muhammed GÜRBÜZ, Muhammed  DAĞDANE ve Ahmed Uğur CANBAKIŞ beyefendilere şükranlarımızı takdîm ederiz. 

                                       (HAKKIN VE SABRIN TÜRKÇESİ)

The post Yegâne Mürşid Ve Kurtarıcı Rasûl-i Rusül (Aleyhisselâtü Vesselâm)… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

Lâyık demokratik ve cumhûrî beşerî bir sistemin, kendi seküler ve pozitivist ölçülerine uydurarak, (yerli malı haftası) der gibi “Velâdet-i Nebî Haftası” ihdâs etmesi, o dîne tahakküm, hürmetsizlik ve tahrîf bilinmelidir. Bu i’tibarla, bir misâl üzerinden bu hakîkatı insaf ehlinin dikkat nazarlarına takdîm edince, iddiamızın ne kadar müsbit olduğu da kendiliğinden tebeyyün edecekdir… 

Bazı yalama ve yalakaların her devirde olduğu gibi politikacıları efsâneleştirerek fizikötesi  masal kahramanları yapmakda rûhî ve aklî muvâzenesizlikler ifrâz etdikleri, inkârı gayr-i kâbil bir hakîkatdır. Müteveffâ erbakan içün “Müceddid, mehdî, müctehid ve Peygamber misyonlu lider” gibi hezeyanlar püsküren illetli bir cenâhı mâzîde bıraksak da, bugün de aynı ifrât ve tefrît arasında ihtilâclara batarak i’tidâlden sapan; ve Başkan, Başkumandan ve partisinin lideri CB Receb Tayyib Raiz içün de “Ümmetin Lideri, Allah’ın bütün sıfatlarını taşıyan adam, ona dokunmak sevabdır, doğduğu ve yaşadığı vilâyetler mübârekdir, Türkiya’nın kaderini değiştiren adam, v.s.” gibi, dînî i’tikadlara hakâret de teşkîl eden yâveler patlatanlara rastlanmaktadır. Bütün bu gibi zırva ve zıvanadan çıkışlar, başbelası feto-nato ve PKK terörleri ve bunları taşeron olarak kullanan Bâtıl Batı vandalizması gibi, dînî, îmânî, ahlâkî, târîhî ve insanî kıymetlerimizi felç etmekte ve binnetîce huzursuzlukların fitilini ateşlemektedir…

Kim olursa olsun, bu memleketin huzur ve sükûnunu istemekde (samîmî) olan tepeden tırnağa herkes, toprak üstündeki câhil bırakılmış milyonlara acımıyorsa da, (toprakaltındaki) bu memleketin hakîkî sâhibleri olan enbiyâ, ashâb, şühedâ, ulemâ, evliyâ, asfiyâ, mü’minîn ve mü’minâtdan utanmalı; ve ağzından çıkan sözleri kontrol ederek sarfetmelidir. Mülk ve saltanatın MUTLAK sâhibi Allâh Azze ve Celle OLDUĞUNA GÖRE, her an ve sâniye, aklı başındakileri O, kudret, ilim, irâde, hâkimiyyet ve kahrı ile titretebilmelidir…

Bu cümleden olarak,  Erdoğan’ın Moskof Başı Putin’i ziyâretinden sonra Soçi dönüşü havada verdiği beyanlar, ne yazık ki, İslâm tarihi ve i’tikâdı noktasından vâkıaya mutâbık ve muvâfık düşmemiş; çok basit ve sathi, hatta bazı noktalarıyla da mutlak hakîkata mübâyin olmuşdur…

Bahis mevzuu yapacağımız hususları Milliyet’den iktibâs ederek (4/5/2017) târihli haberi kısmen ve aynen görelim:

“Katılım programında yaptığım konuşmada da belirttiğim gibi, kucaklama ağının çok geniş olduğu bir yaklaşımı ortaya koymamız gerekiyor. Bununla birlikte şunu da açık ve net biçimde ifade etmeliyim ki, ‘Bu hareket bizi dışladı’ dedirtmeme konusunda elimizden geldiğince gayret edeceğiz. Tabii ki bunu yüzde 100 başarmak kolay değil. Bunu yüzde 100 başarabileceğimizi iddia edemem. Her yerde bunun örneğini veriyorum. Peygamberimiz dahi, ki tüm insanlığa gelmiş bir peygamberdi, herkesi kucaklayamadı. Hakaretler yapıldı, saldırılar yapıldı. O dönemin insanları tarafından takdir edilmedi. Üstelik o, insanların kendisine Muhammedü’l-Emin dedikleri; hiç kimseye haksızlık yapmadığını bildikleri biriydi. Onu Medine’deki şehir devletine lider olarak seçtiler. Azınlıktaydı kendisi. Yine de seçildi. Ama daha sonra yapılmadık şey bırakmadılar. Hizmetlerin en güzelini verdi, yine olmadı. Cumhurbaşkanı, başbakan, bakanlar olarak bizim zaten yapmamız gereken şeyler var. Belediye başkanlarının da yapmaları gereken şeyler var. Ama bunlar zaten yapmak durumunda olduğumuz şeyler. Bunları yapmış olmak tek başına yeterli değil. Önemli olan gönüllere girmektir. Bunu halletmemiz gerekiyor. Asıl önemli olan, insanoğlunun gönlüne girmeyi başarmaktır. Dolayısıyla çalışmayı bu anlayışla gerçekleştirmeyi, tüm teşkilatları bu hale dönüştürmeyi başarmamız gerekiyor. Ben inanıyorum ki, bu başarılabilirse, insanların bizlere teveccühü daha da artacaktır.”

Başkan, CB ve Başkumandan ve Partisinin Lideri Receb Tayyib Paşa, görüldüğü gibi kendisini burada Allâh Celle’nin Sevgilisi Rasûl-i Rusül Aleyhissalâtü Vesselâm Efendimiz Hazretleri ile mukâyese etmektedir:

1) Bir kere Rasûl-i Rusül Aleyhisselam, demokratik veya antidemokratik bir “seçim” ile “Devlet Başkanı” olmakdan münezzehdir; ve O, hiçbir şekilde beşerî rejim, sistem, ideoloji, doktrin ve devlet şekil ve statüleri ile zerre kadar alâkası olmayan, bunlardan mutlak ma’nâda münezzeh bir “Rasûl” yani Allâh Azze ve Celle Hazretleri’nin (elçisi)dir… Peygamberler, doğrudan doğruya Allâh Azze ve Celle Hazretleri’nin (seçdikleridir); ve ümmetleri onlara, bütün ins ü cin de SON PEYGAMBER VE RABBİNİN SEVGİLİSİ Aleyhisselâm’a bilâ kayd ü şart, pazarlıksız, rakibsiz, alternatifsiz, zarûreten, birrızâ, şeksiz ve şübhesiz, cezm ve yakîn derecesinde şer’î bir îmânla  ve bütün sıdk u sadâkat ve mevcûdiyyetleri ile “Beyât etmek” ile mükellef, me’mûr ve mecbûriyyet ve mahkûmiyyet altındadır…

“İmâm-ı Kebîr=Halîfe=Veliyyü’l-emr”e gelince, Kendisine bey’at edilecek (imamı) namzet olarak ortaya çıkarmak, evvelki imamın ta’yîni (nasbı) veya teklîfi ile de olabilir… İslâmiyyet’de, halkın (avâmın) demokratik seçimi yerine “ehl-i hâl ve’l-akdin bey’atı” yani “idâre-i havass” esas ve temel usûldür. Bu esasda herhangi bir “muhayyerlik” de, aslâ bahis mevzuu edilemez… Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm’ın Kıyâmet’e kadar gelecek halefleri (halîfeleri) dahî, Medîne merkezli Hükûmet-i İslâmiyye’nin şu’beleri başına geçmiş olacaklarından, avam ve zımmîlerin de iştirâk edeceği herhangi (beşerî) bir intihabla (seçimle) o makâmı sûret-i kat’iyyede ihrâz edemezler; ve ehl-i hâl vel’-akdin (BEY’ATI) ile; veya bu imkânsızsa, mücerred (fitneyi) ortadan kaldırma farziyyetine binâen ve “Hakk-ı Seyf” denilen kuvvet kullanma usûlü ile,  “İmâmet-i Kübrâ” makâmına ancak ehliyet ve adâlet sâhibleri geçebilecekdir…

İlâhî ve beşerî iki ayrı sistem arasındaki en birinci ve aslâ değişmez fârık vasıf budur. Bu ana temele ters her şey, ilâhî sistemde gayr-i meşrû’dur ve bağlayıcılığı da olamaz…

2) AKP lideri Diyor ki:

“Katılım programında yaptığım konuşmada da belirttiğim gibi, kucaklama ağının çok geniş olduğu bir yaklaşımı ortaya koymamız gerekiyor. Bununla birlikte şunu da açık ve net biçimde ifade etmeliyim ki, ‘Bu hareket bizi dışladı’ dedirtmeme konusunda elimizden geldiğince gayret edeceğiz. Tabii ki bunu yüzde 100 başarmak kolay değil. Bunu yüzde 100 başarabileceğimizi iddia edemem.”

CB, partisine (fırkasına, şîasına) a’zâ olduğu gün yapdığı konuşmasına atfen, (demokratik, laik ve cumhûrî) beşerî rejim içinde % 51.4 nisbetinde bir halk oylaması re’yini büyük bir muvaffakıyyet olarak görmediğini ortaya koyuyor!. Beşerî demokratik bir rejim ve sistemde (oy) hesâbı yapmak temel esasdır. Çünki İslâm’ın dışında kalan bütün rejimlerin “mutlak HAKK” olma iddiası Âdem Aleyhisselâm’dan beri hiçbir mekân ve zamanda görülmediği gibi, Kıyâmet’e kadar da aslâ görülemiyecekdir… Bu i’tibarla gayr-i islâmî bütün demokratik rejimlerin (oy=kelle=kalabalık) hesâbı yapmaları onların lâzım-ı gayr-ı mufârıkıdır yani olmazsa olmazlarıdır. Onlarda, “dembokratik olarak” gâlibi i’lân etmenin başka bir usûl ile ta’yîn ve tesbîti imkânsızdır… Bunların da’vâsı %51’i bularak (gâlibiyyet) i’lânı iken, Peygamberlerin da’vâsı asla bu değil; Allâh’ın Rasûl ve Nebîleri olarak hiçbir (oy=kalabalık) hesâbı yapmadan, vahye müstenid Allâh irâdesinin (Mutlak Hakk’ın) ins ü cinne tebliği da’vâsıdır…

3) Halbuki şu satırlardan anlıyoruz ki, bu kelle hesabı noktasında Rasûl-i Rusül Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem Efendimiz Hazreterinin bile istediği kemmiyete ulaşmakda (!) muvaffak olamadığı şöyle dile getiriliyor:

“Peygamberimiz dahi, ki tüm insanlığa gelmiş bir peygamberdi, herkesi kucaklayamadı. Hakaretler yapıldı, saldırılar yapıldı.”

Burada akledilemeyen ve basîrete kapalı nokta, beşerî rejim ve sistemlerin “Mutlak Hakîkatim” demeleri ile, bu istikâmetdeki keyfiyeti ölçü olarak yaşamaları, tekrar edelim ki (muhâl)dir. Çünki onların programlanışı, fıtraten taşıdıkları yapı, bundan mutlak olarak ve nâmütenâhî uzaklıkdır… Bunlarda, (nefse) tâbi’ olan akıl, irâdeyi ortaya koyar; ve bunu da, (parlamentolar), gûyâ “Halkın irâdesi” diyerek temsîlî olarak yürütür!. Kânunları “Allâh” yerine burası teşri’ eder; ve “ulûhiyyet imtiyazı, ruhbân sınıfından”, Büyük Müfessir Merhûm Elmalılı’nın beyan buyurduğu gibi bu “parlamentolara” geçmişdir…

4) Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm’ın tebliğini yapdığı dînin, (lâ teşbih rejimin) ise, bâlâda zikri muharrer beşerî keyfiyetle zerre kadar alâkası yokdur ve olamaz… Çünki O’nun getirdiği nizâm, beşerî rejimlerin tersine, (dünya ve ukbâyı) berâberce ve biribirinden aslâ ayrılamaz bir bütün olarak kabûl eder; dünyâyı muvakkat bir mekân Ukbâ’yı vatan-ı aslî ve ebedî görür; dünyayı,  geçici olarak çok daha kıymetsiz beyanla, sonsuza kıyâsla sıfıra en yakın bir nokta hâlinde içine alır; ve böylece o,“mutlak hakkım” diyen yegâne (biricik) nizâmdır…

Binâenaleyh bunun, (oy) denilen beşerî halk irâdesi gibi hiç mesâbesindeki bir vâsıta ile tasdîk ve tercîh edilişi, onun “Mutlak Hakîkatım” iddia ve isbatı ile mutlak bir tenâkuz teşkîl eder… Bu i’tibarla Rasûl-i Rusül Aleyhissalâtü Vesselâm Efendimiz Hazretlerinin kendisini ve getirdiği nizâmı insanların (oyuna) sunarak (oylatması), mutlak abes ve da’vâsının menşei noktasından yine mutlak bir tezât ortaya koyar…

Dolayısıyla Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm Efendimiz Hazretleri hakkında, “Bütün insanlığa gelmiş bir Peygamber olarak herkesi KUCAKLAYAMADI” denerek, O’nu demokratik beşerî rejim ve sistemler keyfiyetinde imiş gibi düşünmek, mutlak hatâ’ ve isâbetsizlikdir. O Rasûl-i Kibriyâ Aleyhisselâm’ın herkesi (kucaklaması), demokratik (oy) mekanizması ile (kemmiyeti=kalabalığı) kendisine partizan veya partici kitlesi olarak arkasında görmesi, bunun içün beşerî bir çalışma, hırs ve yarış içine girmesi yani onların (oylarını) almak gibi bir da’vâsının olması mutlak olarak muhâldir; O bundan kat’iyyen  münezzehdir… O, bütün beşeriyeti islâmî ma’nâda kucaklamış ve kuşatmışdır. Bütün insi değil yalınız, bütün cin milletini de kuşatmış ve kucaklamışdır ki, hepsine de “Benim Ümmetimsiniz” buyurmuşdur. “Ümmet-i icâbet ve ümmet-i da’vet” olarak bütün ins ü cinni “kucaklamak ve kuşatmakdan” daha büyük bir “kucaklayıcılık ve kuşatıcılığı”, hangi beşerî bir rejim cihân târihinde zerre kadar bırakınız tahakkuk etdirmeyi, hayâl bile edebilmiş midir?..

Bu ifâdede aynı zamanda, Rasûl-i Kibriyâ Aleyhisselâm Efendimiz Hazretlerine, “kucaklayamadı” kelimesi üzerinden bir “acziyet izâfesi” de bahis mevzuudur ki, bu da ürkütücü ve son derece hılâf-ı hakîkat bir ifâde tarzıdır…

5) Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm Efendimiz Hazretlerini bu zamanın “Demokratik Başkanlık Sistemi” içindeki zevât ile mukâyese etmek ise, tekrâr ifâde ederiz ki, fevkal’âde yanlışdır; ve bu, mutlak muhâldir…

“Gücümüzü halkdan alıyoruz, halkın irâde ve hâkimiyyeti dışında hiçbir irâde ve hâkimiyyet tanımıyoruz” diyen beşerî rejim ve sistemler ve onların politikacıları ile; “Gücümü mutlak olarak Allâh’dan alıyorum ve Allâh’ın irâde ve hâkimiyyeti dışında hiçbir irâde ve hâkimiyyet tanıyamam. Ey ins ü cin! Sizin de böyle olmanız, sizi YARADAN’IN en temel emr ü irâdesidir” buyuran bir Peygamber-i Zîşân Aleyhisselâm’ın, gerek zâtını ve gerekse, tebliğini yapdığı nizâmı (Dîni) mukâyese etmek, imkânsız da değil, muhâldir, mümteni’ ve müstahildir…

İntişârı: 24.11.2018 / 17:31:37

The post Makâm-ı Risâletle Makâm-ı Riyâset Karıştırılamaz; Bunun Mukâyesesi Dahî Muhâldir… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Eşsiz Velâdet’den hisse, O’nun velâyet silsilesini  ve O’na ittibâ’ı kabûl edene, sâdıklara ve O’nun izindekileredir; modernist, reformist, revizyonist ve mezhebsiz münâfıklarla, takiyyeyeci soytarılara aslâ…

Ahmed SELÂMÎ

Âdet yerini bulsun, sus payı tevzi’ edilsin, “dinsiz” dedirtmeme küllemesi yağlı yedirilsin, RESMÎ EMNİYET SİBOPLARI İYİ İŞLESİN ve uyuşturma tabletleri tatlı tatlı yutdurulub derin uyutsun gibi, laik dembokratik resmiyetin düzenlediği bir (Velâdet Kandili) furyası, dünyânın hiçbir yerinde zerre kadar ihlâs ve samimiyyet belirtemez; ve bu, (îmânî, şer’î ve islâmî) hiçbir kıymet hükmüne de bağlanamaz…

Samîmi ve hakîkî müslüman olub, münâfıklık peşinde olmayan adam, kim olursa olsun, onun, Peygamberler Peygamberi Aleyhisselâm’a, Allâh Azze’nin Habîbi ve toprak altındaki onmilyarlarca (topyekûn ümmetlerin) gözbebeği, O Yaradılmışların Fahri ZÂT’a en küçük bir mahabbeti varsa; o, velâdet sene-i devriyesinde, 15 asırlık ümmet birliğine zerre kadar saygısızlık ve kaygısızlığı aslâ göze alamaz, şirretleşemez; ve dolayısıyla da adı geçen (eşsiz velâdeti), haçlı takvimine göre değil, ancak, 12 Rabîulevvel’de tes’îd eder… Ve bu târihin karşısına, o ümmeti ve o ümmetin Peygamberi RÂSÛL-İ RUSÜL Aleyhisselâm’ı, O Allâh Sevgilisini tahfif ve tahkîr edercesine efrencî takvimdeki nisan ayının bilmem kaçını, haçlının istavrozuna tapar gibi de aslâ dikemez, ona sâbitleyemez… Ve “kutlu doğum haftası” gibi lâyık-masonik terkiblerin (kurtlu, putlu ve şutlu) veznindeki kelimeleriyle oyun oynayamaz; ve edebini de zerre kadar necâsete bulayıb telbis etmeden, müslüman gibi merdçe ortaya çıkar!.

Artık hiç kimse, “ALLÂH İNDİNDE DÎN MUHAKKAK İSLÂM’DIR” hükmündeki mutlak hakîkata zerre kadar dikleşib kâfirleşmeden; bu hâkîkatları kellesinin en mühim ve oynanmaz mahrem noktasına çakmalıdır… Ve aslâ da, îmâna halel getirici bir şeytanlaşmanın içine dalmaya tenezzül edilmemeli; ve ahlâksızlık çukurlarından birine inercesine de, müfsidliğin necâsetine bulaşılmamalıdır!

Eşsiz Velâdet Kandili gibi mukaddes zaman noktalarını, tebliğ ve mesajlarının politik  malzemesi yapmak soytarılığına soyunmak istemiyenlere beyânımız odur ki, Kâinâtın Fahri Aleyhisselâm Hazretleri’nin bir tek sakal teli bile topyekûn mü’minler içün paha biçilmez bir kudsiyyet ve mizânüstü bir kıymet ifâde ederken; O’na saygısızlık içine değil de nâmütenâhî kere hâşâ alâmeleinnâs “hakâret” içine bile giren, medyadan siyâset arenalarına kadar bir mekânda, hatta arz çapında bir meydanda hora tepilirken; ve böylece de, 90 senedir ortalığı en iğrenç küfür, şirk ve nifâk kokularıyla bunaltırlarken; buna, bugünün siyâsîleri de dâhil, her devrin adam ve madamları içinde en asgarî insanlık borcu olarak bile bir müeyyide getiren olmamış ve olamamışken…

İç kanamasıyla değil de, mekanikleştirici bir moda hâline getirilen ve cehâlet püsküren mesajlarla tatmîn olarak; ve iç rahatlığıyla “Kandil yapmak” öyle mi?

En âdî bir mes’eleyi ve sıradan şahıslararası hakâret mevzularını bile, kânunlar düzerek koruma ve kollama altına almak yoluna giden; ve sonra da, “Velâdet” gibi böylesine nâmütenâhî mukaddes ve muazzez mevzularda kayıtsız ve vurdumduymaz olan adam ve madamların, “islâmî beyân ve mesajları”, riyâ ve politik yemleme borazanları olarak öttürülmenin ötesine geçemez; bunlara, zerre kadar îmân-ı şer’î sâhibi olan bir adam, müsbet bir tek puan bile veremez…

Mükevvenâtın hılkat sebebi olan O Allâh Rasûlü, senede bir gün “kandil” gecesi veya “velâdet haftası” denen zaman parçasına sıkıştırılarak, o da, resmiyyet denen tahdîd ve tahrîfin cenderesi ve resmî zorbalığı içinde tes’îd (!) edilecekse, bu bile, başlı başına denî bir abes; ve gülünç bir i’tikâd kanseri ve sapması kabûl edilmelidir!. Lâyık resmiyet, elini ve herşeyini İslâmiyyet’in gırtlağından çekmediği müddetçe, o dînin esasları ile yaşadığına inanmak ne kadar muhalse; resmiyetin o din hakkındaki her hükmü de istisnâsız, gayr-i mer’î ve keenlemyekündür…

Allâh Azze’nin Sevgilisini sevmek ve O’na itaat, ittibâ’ ve inkıyâd, nasıl ki Allâh Celle’yi sevmek ve O’na itaat, ittibâ’ ve inkıyâdın mutlak yolu ise; O Rasûl-i Rusül’ü sevmemek ve O’na itaat, ittibâ’ ve inkıyâd etmemek de, Allâh Azze’yi sevmemek ve O’na itaat, ittibâ’ ve inkıyâd etmemenin en müşâhhas, mücessem ve müşekkel müşrikliği, kâfirliği veya münâfıklığıdır…

Seven, sevdiğinin sevdiklerini sevmedikçe; sevdiğinin sevmediklerini de sevmedikçe, “seviyorum” dediğini aslâ sevmiş olamaz; ve sâdece, kuyruklu bir yalanın şerefsiz bir sâhibi olmuş bulunur!. Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm Efendimiz Hazretleri’nin en büyük emâneti, mirâsı ve O’nu, O’nun istediği gibi sevmenin en birinci şartı, O’nun tebliğ buyurduğu Şerîat-ı Ğarrâ-yı Ahmediyye’yi muhâfaza etmek içün, hayâtı bu yolda fedâ edebilmekdir… Bunu hem yasaklıyan; hem de ona lâf u güzâf çapında sâhib çıkdığını beyân eden politik gevezelik ve zevzekliklerin tamâmı da, sahtedir, yalandır, politikacı ikiyüzlülüğü ile halka serpiştirilen yemlerdir… Hele hele her “seçim” denen narkozlama yani “dembokrasi şölenleri” yaklaşırken şirinlik muskası gibi beyanlar, Allâh’ın Azîz Dînini ististismâr ve onu pislik politikalara âlet etme rezâleti ve münkirliğidir…

Kâinâtın Mefhari Aleyhi Ekmeli’t-Tehâyâ Sallallâhu Aleyhi ve Sellem Efendimiz Hazretlerinin, o ilk îmân edeni; vefâ, sadâkat, emânet ve hizmet ve destek yâr ve yârân birincisi; ve Âdem Aleyhisselâm’dan Kıyâmet’e kadar gelecek yüzmilyarlarca mü’minîn ve mü’minâtın ÖZ ANASINDAN MUVÂZENE VE MUKÂYESE ÜSTÜ BİR KIYMETİ HÂİZ ANALAR ANASI BULUNAN HADÎCE RADIYALLÂHU ANHÂ VÂLİDEMİZ HAZRETLERİNİN, HÂNE-İ SEÂDETLERİNİN OLDUĞU MEKÂNI, BUGÜN GÖZÜ DÖNMÜŞ VAHŞÎ BEDEVÎLERİN VEYA VEHHÂBÎLERİNİN HELÂ YAPACAK KADAR KÜFR Ü DALÂLET, HIYÂNET, DENÂAT VE ŞENÂAT İÇİNE YUVARLANMALARI, O MUKADDES BELDELERİN NASIL KORKUNÇ BİR ESÂRET VE İŞGÂL ALTINDA OLDUKLARININ EN BÂRİZ İSBÂTIDIR… VE O RASÛL-İ RUSÜL ALEYHİSSELÂM EFENDİMİZ HAZRETLERİNİN EN ZİYÂDE SEVİB RÂZI OLDUĞU EŞSİZ ZEVCESİNİ, BÖYLELİKLE DE AZGINCA ASLÂ  SEVMEMİŞ OLAN İNGİLİZ PROJESİ SUÛD VEHHÂBÎLERİ İLE SELEFÎ MÜSVEDDELERİNİN, ZERRE KADAR PEYGAMBER SEVGİSİNDEN BAHSEDİLEMİYECEĞİ GİBİ; BAHSEDEN DE, O MUKADDES SEVGİNİN MAHRÛMU VE NASİBSİZİDİR VE ONLARA MAHABBET EDENLER DE, AYNI KÜFR Ü DALÂLET VE ŞENAAT ZİNCİRİNİN MÜRTEKİBLERİ…

Mukaddes sahâbîlere küfür isnâdına kadar her hakâret ve bühtânı revâ gören, Allâh Rasûlü’nün ikinci Halîfesine bile buğz ve adâveti, dînî bir esas, farîza ve MEZHEBÇİLİK hânesine yazan; BUNUN İÇÜN SENEDE BELLİ BİR GÜN ÖMER RADIYALLÂHU ANH EFENDİMİZ HAZRETLERİNE HÂŞÂ TOPLUCA VE KARNAVAL HAVASIYLA LÂ’NET OKUYAN TAKİYECİ ACEMOĞULLARININ yani şia tâifelerinin de, bu mukaddes sevgi (!) iddiaları, sâdece, mutlak  bir riyâkârlık, gözboyama ve  “acem palavrası” BİLİNECEKDİR!. Mü’minlerin vâlidesi Hazret-i Âişe Radıyallâhu Anhâ Vâlidemiz Hazretlerinin iffetine, ÂYET-İ KERÎMENİN ŞEHÂDET VE TEZKİYESİNİ DE TEKZÎB EDEREK LÂ’NETLİ DİLLERİNİ UZATMALALARI DA, BU KALABALIKLARIN KUR’ÂN-I MECÎD İLE ZERRE KADAR ALÂKALARININ OLMADIĞINI İSBATA KÂFÎDİR… Bu kesânın arkasında namaz pozları veren Ankara sarıklı politikacıları da görülürse, kat’iyyen şaşırmamalı; ve mevcûd politikanın ne menem rezâlet olduğuna böylece şâhid olunmalıdır!.

Ayrıca, Kelime-i Tevhid’den, O Peygamberler Peygamberini tard etme alçaklığını BAZI EMEKLİ VÂİZ ESKİLERİ VE DİYALOG KARGALARININ “Allâh’a îmânı devâm etdiren” bir keyfiyet gibi İBLİSÇE ileri sürmeleri, mücerred yahudi ve nasrânîlere yaranma ve yalakalık içün işletilen en alçak MÜNKİRLİKDİR; ve Peygamberler Şâhı’na düşmanlığın da, en sunturlu SİNSİ çukurunda, başı değil, kuyruğu ipe takarak başaşağı intihâr REZÂLETİ…

Ehl-i Sünnet ve’l-cemaatın (Müslümanlığın) en ana ve şümullü îmân esâsı, Kelime-i Tevhid’de münderic ve mündemic olub, Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri’nin ifâde ve ibâresiyle bir vechesinden tamâmına bakış aynen şöyledir:

“- Velev bir tek râsûlü olsun, diğerlerinden ayırıb kabul etmemek, mâhiyyet-i nübüvveti kabûl etmemekdir; mâhiyyet-i nübüvveti kabûl etmemek ise, bütün peygamberleri ile beraber Allâh Teâlâ-yı kabûl etmemek…” (c.2, s.1144, tab’-ı evvel)

Velâdet Kandilleri başda olmak üzere, zamanın en mukaddes noktalarına kadar Allâh Dîninin her yerini ve yanını ufûnete boğan Haçlı-münâfık koalisyon emperiyalizması, Büyük Mürşid Ahmed Zıyâüddîn Gümüşhânevî Kaddesallâhu Sırrahu’l-Âlî Hazretlerinin, “Zamanımızdaki en büyük ibâdet CİHÂDDIR” tesbîtine tam îmân ve itaat edilmediği takdirde, bu ümmetin iliklerini sömürmeye her mekânda devâm edecekdir…

Tefekkür ve tezekkürün ve en büyük ibâdetin ne olduğunu idrâk edemeyenlere Mukaddes Velâdet vesîlesiyle hidâyet; müdrik olanlara ise tebrikler…

(İlk intişârı: 23.01.2013) tt

Son tashîh ve ilâveler: 19.11.2018 / 11:37

The post Modernist Soytarıların Mukaddes Velâdetle Alâkası Olamaz! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Bil ki (ey okuyucu) bir kimse bir şeyi sevdi mi, muhakkak onu tercih eder (kendisine seçer). O’na uymayı (O’na muhalefet etmeye) tercih eder. Yoksa sevgisinde sadık olmaz. Ancak sevdiğini iddia eder. Rasûlullâh’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) sevmekte sadık olan kimse de Rasulullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) sevdiğini kendinde gösterendir.

Bunun Birinci Alâmet Ve İşâreti:

Rasûlullâh’a (sallallahu aleyhi ve sellem) uymak, O’nun sünnetini işlemek, söz ve fiillerine tâbi’ olmak, emirlerini yerine getirmek yasaklarından kaçınmak, güçlük içinde olsun, kolaylık halinde olsun, kızmış halinde olsun, kızmamış hâlinde olsun, O’nun edebleriyle edeblenmektir.

Bunun şâhidi ise Allâhu Teâlâ’nın şu sözüdür:

“-(Habîbim) de ki: “Eğer siz Allâh’ı seviyorsanız, hemen bana uyun ki, Allâh da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Zîrâ Allâh çok bağışlayıcı, çok merhamet edicidir.”[1]

İkinci Delil Ve Şâhidi:

Rasûlullâh’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) dindeki emirlerini ve (yapılması için) teşvîk ettiği hususları kendi nefsinin hevasına ve şehevî isteklerine uymasına tercih etmesidir.

Allâhu Teâlâ buyuruyor ki:

“-Muhâcirlerden önce, Medîne’yi yurd ve iman evi edinenler, kendilerine hicret edip gelenlere sevgi beslerler. Onlara verilen şeylerden dolayı nefislerinde bir kaygı duymazlar; kendilerinde ihtiyac bile olsa (onları) nefisleri üzerine tercih ederler. Kim de nefsinin hırsından korunursa, işte bunlar (azabdan) kurtulanlardır.”[2]

Üçüncü Şâhidi İse:

Allâh’ın rızâsını, kulların kızmasına tercih etmektir.

El- Kadı Ebu Ali el-Hafız; Ebu el-Hüseyn es-Sayrafi ve Ebu el-Fadl b. Hayrun, Ebu Ya’lâ el-Bağdadî, Ebu Ali es- Sinciy, Muhammed b. Mahbub, Ebu İsa, Müslim b. Hatim. Muhammed b. Abdullah el-Ensarî babasından, Ali b. Zeyd, Said b. Museyyeb’den (bu senetle) rivayet etmişlerdir.

Enes b. Mâlik der ki: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bana buyurdu ki:

“-Ey yavrucuğum, eğer kalbinde hiçbir kimseye kin ve hased beslemeden gece ve gündüzü geçirmeye muktedir olursan yap.”

Bundan sonra bana şöyle buyurdu:

“-Ey oğulcağızım, bu benim sünnetimdir. Kim ki benim sünnetimi ihya ederse o kimse beni sevmiş olur. Kim beni severse o cennette benimle beraberdir.”[3]

Kim bu sıfatlara sahip olursa o kimse, kemâliyle Allah’ı ve peygamberini sevmiş olur. Kim ki, bu işlerin bazısında bu sıfatlara muhalefet ederse onun sevgisi noksan olur. Fakat sevgi isminden dışarı çıkmaz (yani Allah’ı ve peygamberini sevmiyor denmez).

Bunun delili şudur: Şarap içen kimse, had olunduğunda, bazı kimseler, ne çok had vuruluyor diyerek ona lâ’net ettiler. Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu:

“-Ona lâ’net etme; zira O, Allah’ı ve Allah’ın Resulünü seviyor.”[4] Peygamberi sevmenin alâmetlerinden;

(Dödüncüsü):

O’nu çok hatırlamaktır. Çünkü kim bir şeyi severse onu çok anar.

Rasûlullah’ı sevmenin alâmetlerinden;

(Beşincisi):

O’na ulaşmayı,kavuşmayı çok arzulamaktır. “Çünkü her seven sevdiğine kavuşmayı ister.”[5]

Eş’ariler Medine’ye geldiklerinde şu şiiri söylerlerdi:

Yarın, dostlara kavuşacağız.

Muhammed ve ashabını (göreceğiz)[6]

Bu hususta Hz. Bilâl (radıyallahu anh)’ın, ölüm anında söylediği geçmişte zikredildi. Aynısını Ammar (radıyallahu anh) öldürülmezden önce söyle­miştir. Zikrettiğimiz Halid b. Ma’dûn’un kıssası da bu babdandır.

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’i sevmenin;

(Altıncı alâmeti):

O’nu çok anmakla beraber, O’na çok ta’zim ve hürmet etmek, O’nu zikrederken, huşu, hudu içinde bulunmak, O’nun ismini işittiğinde içi sızlamaktır.

İshak et- Tücyibî şöyle diyor:

“-Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in âhirete irtihal etmesinden sonra ashabı onu anmazlardı ki, huşu ve hudu içinde bulunup onlardan vücutları titreyip ağlamasınlar. Tâbi’lerden çoğunun hali de böyle idi. Bazısı bunu Resûlullâh’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) sevdiği ve ona müştak olduğu için yapardı. Bazısı da Resûlullâh’dan (sallallahu aleyhi ve sellem) korktuğu ve O’na tâ’zim ettiği için yapardı.

Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) sevmenin alâmetlerinden;

(Yedincisi):

Resûlullâh’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) sevdiği kimseyi ehl-i beytinden, kendi soyundan olan kimseleri, ensar ve muhacirlerden

0’nun ashabını sevmek ve onlara düşmanlık yapanlara düşman olmak onlara buğzedenlere ve (kâfirlerden) onlara küfredenlere buğzetmektir.

Bir kimseyi seven, onun sevdiğini de sever. Resûlullah (sallallâhu aleyhi ve sellem) torunları Hasan ve Hüseyin hakkında şöyle buyurmuş

“-Ey Allah’ım! Ben muhakkak bunları seviyorum. Sen de bunları sev.”(Âhirette derecelerini yükselt, makamlarını cennet kıl).[7]

“-Ey Allah’ım! Muhakkak ben bunu seviyorum. Sen de bunu seveni sev.”[8]

Bir rivayette ise Hasan hakkında şöyle buyurmuştur:

Yine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) buyuruyor:

“-Kim Hasan ve Hüseyin’i severse, beni sevmiş olur. Kim ki. beni severse muhakkak Allah’ı sevmiş olur. Kim bunlara buğzederse, bana buğzetmiş olur, bana buğzeden de Allah’a buğzetmiş olur.”[9]

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) buyuruyor ki:

“-Ashabım hakkında Allah’tan korkunuz (onlara kem gözle bakmayınız. Çünkü onlar benim dostlarımdır). Benden sonra onlara (karşı gelip sözle, fiille) hedef almayınız. Kim onlaı severse, bana olan sevgisi ile sevmiştir. Kim ki, onlara buğzederse, bana olan buğzu ile onlara buğzetmiştir. Kim onlara eza ederse, bana eza etmiş olur. Kim ki, bana eza ederse, Allah’a eza etmiş olur. Kim Allah’a eza ederse onu yakalayıp (cehenneme atması) yakındır.”[10]

(Muhterem kerimesi) Fatıma (radıyallahu anha) hakkında da Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur:

“-O (Fatıma) benden bir parçadır. Onu gücendirip kızdıran şey, beni de gücendirip kızdırır.”[11]

Rasûlullâh (sallallahu aleyhi ve sellem) Üsame b. Zeyd için Hz. Âişe (ra- anha)’ye şöyle buyurdu:

“-Üsame’yi sev. Çünkü ben, onu seviyorum.”[12]

Resûlullah buyuruyor:

“-İmanın alâmeti, ensarı sevmek, münafıklığın alâmeti de ensara buğzetmektir.”[13]

İbn Ömer (radıyallahu anh)’ın rivayet etmiş olduğu hadîs-i şerifte Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) buyurmuştur ki:

“-Kim Arab’ı (Arab’ın mü’minlerini) severse, onları bana olan sevgileri sebebiyle sevmiştir. Kim onlara buğzederse, bana olan buğzu sebebiyle onlara buğzetmiştir.”[14]

Gerçekten kim birini severse, onun sevdiği her şeyi sever. (Ashab ve tâbiinden peygamberi sevmelerindeki) selefin alâmeti işte budur. Hattâ mubah olan ve canın çektiği hususlarda da böyle idiler.

Enes (radıyallahu anh) şöyle derdi:

“-Ben Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve selIem) tabağın içinde kabak araştırırken gördüm. Ben o günden beri kabak (yemeğini) severim.”[15]

Hasan b. Ali, Abdullah b. Abbas ve İbn Ca’fer (Resûlullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) hizmetçisi) Selma ‘ya gelip, ondan kendilerine, Resûlullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) sevdiği yemekten, pişirmesini istediler.[16]

Abdullah b. Ömer, sığır derisinden yapılmış ayakkabı giyer, onu sarı boya ile boyardı. Çünkü O, Resûlullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) böyle yaptığını görmüş idi.[17]

Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) sevmenin alâmetinden:

(Sekizincisi):

Allah’a (c.c) ve Allah’ın Resûlüne buğzedenlere buğzetmek, Resûlullah’a düşman olanlara düşman olmak, O’nun dininde bid’atlar icad edip sünnetine muhalefet edenden uzaklaşmak, Resûlullah’ın şeriatına mu­halif olan her şeyi kendisine ağır gelmektir.

Allahü Teâlâ buyuruyor ki:

“-Allah’a ve âhiret gününe iman eden hiçbir kavmi, Allah’a ve pey­gamberine muhalefete kalkışan kimselerle sevişir bulamazsınız; velev ki, o muhalifler, (soyca) babaları, veya oğulları, veya kardeşleri, veya hısım ve hemşehrileri olsun…”[18]

İşte Resûlullah’ın sahabeleri (Allah’a ve âhiret gününe iman eden kimse­ler), Allah ve Resûlullah’ın rızası için, kendi sevdiklerini (savaş mey­danında) öldürdüler. Ve yine savaş meydanında babaları ve çocukları ile savaştılar. Resûlullah’a (sallallahu aleyhi ve sellem) Abdullah b. Ubey:

“-Eğer dilersen onun -yani babasının başını- sana getireyim” dedi.[19]

Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) sevmenin alametlerinden:

(Dokuzuncusu):

Resûlullah’ın getirmiş olduğu ve onunla insanları hidayete sevkettiği, kendisi de doğru yolu onunla bulduğu ve onun ahlâkı ile ahlâk- landığı Kur’ân-ı Kerim’i sevmesidir.

Hz. Âişe (radıyallahu anha) şöyle demiştir:

“-Resûlullah’ın (sallallahu aleyhi ve sellem) ahlâkı Kur’ân idi.”

Kur’ân-ı Kerim’i sevmesi, onu okuması, onunla amel etmesi, onun mânâsını anlamasını istemesi, Resûlullah’ın sünnetini sevmesi ve emirlerini yerine getirmesi, yasaklarından kaçınması ile olur.

Sehl b. Abdullah (rahimehullah) şöyle der:

“-Allah’ı (c.c.) sevmenin alâmeti, Kur’ân-ı Kerim’i sevmektir Kur’ân’ı sevmenin alâmeti de Nebiyyi zişan efendimizi sevmektir. Resûlullah’ı sev­menin alâmeti, sünneti sevmektir. Sünnet-i Resûlü sevmenin alâmeti, âhireti sevmektir. Âhireti sevmenin alâmeti, dünyayı sevmemektir. Dünyayı sevmemenin alâmeti ise, insanın dünyadan ancak yaşayabileceği ve âhirete ulaştıracağı kadar almasıdır.”

İbn Mes’ud (radıyallahu anh) der ki:

“-Bir kimse kendisinin iyi ve kötülüğünü sormak istediği vakit, ancak Kur’ân’a müracaat eder. Eğer Kur’ân’ı seviyorsa, o kimse Allah’ı ve Allah’ın Resülünü seviyor. (Sevmiyorsa Allah’ı ve Resulünü sevmiyor)”[20]

Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) sevmenin alâmetlerinden;

(Onuncusu):

Resûlullah’ın ümmetine şefkat ve merhamet etmek, onlara nasihat etmek, onların yararına çalışmak, onların müşkülâtlarını gidermektir.

Nitekim Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) mü’minlere çok merhametli ve şefkatli idi.

Resûlullah’ı (sallallahu aleyhi ve sellem) sevmenin kâmil olmasının alâmeti:

(Ki bu onbirinci alâmet oluyor).

Resûlullah’ı sevdiğini iddia eden kimsenin zahid olması (yani, dünyaya metelik vermemesi), fakirliği tercih etmesi, fakirlikle muttasıf olmasıdır. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Ebu Said el-Hudri’ye şöyle buyurdu:

“-Şüphesiz, yoksulluk, sizden beni sevene, selin derenin veya dağın üst kısmından aşağı akmasından daha süratli gelir.”

Abdullah b. Müğaffel (radıyallahu anh)’in rivayet ettiği hadîste; Adamın biri Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’e der ki:

“-Ey Allah’ın Resulü! Ben muhakkak seni seviyorum.”

Bunun üzerine Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem):

“-Söylediğin söze bak.” buyurur.

Adam üç kere:

“-Allah’a yemin ederim ki, ben seni seviyorum.” deyince Resûlullah ona şöyle buyurdular:

“-Eğer beni gerçekten seviyorsan korunmak (âleti olmak üzere) yoksulluk için hazırlan.”

Müğaffel, Ebu Said el-Hudri ([21])’nin hadîsine benzer bir hadîs zikretti.

[1] Al-i İmran Sûresi, âyet:31.

[2] Haşr Sûresi, âyet:9

[3] İmam Tirmizî. Sünen. Ebvabü’l-İlim. 16. Babu Ma Cae fi’l-Ahzi fi’s-Sünneti ve-ctinabi’l-Bidai’de 2680 No.lu metni Enes b. Mâlik (r.a.)’dan tahriç etmiştir.

[3] İmam Buhari. Sahih. Kitabü’l- Hudud: Babu Ma Yükrehu Men Lâane Şâribe’l- Hamra ve ennehu Leyse bi Hâricin mine’I- Milleti’de Hz. Ömer b. el- Hattab (r.a.) rivayetin tamamını tahriç etmiştir.

[5] İmam Efcu Naim el-İsfahanî. Delail’inde İmam Deylemî Müsned’inde Hz. Âişe (r.a.)’dan tahriç ettiler diye İmam Sûyûtî (r.h.) Menahilü’s -Safa Shf. 63’de kaydetmiştir.

[6] Bu kıssayı İmam Beyhıaktî’nin Delail’inde Enes b. Mâlik (r.a.) tahriç ettiğini İmam Sûyûtî (r.h.) Menahilü’s-Safa Shf. 63’de kaydetmiştir.

[7] İmam Tirmizî. Sünen. Ebvabü’l-Menakıb Menakıbu’l-Haseni ve’l-Hüseyibney Aliyyibni Eba Talib’inde 3772 No. ile Üsame b. Zeyd (r.a.)’dan tahriç etmiştir. Aynı kitab ve babta 3784 No ile Bera b. Azib’den de tahriç eylemiştir. İmam Buhari. Sahih. 62. Kitabu Fadaile Ashabi’n-Nebiyyi (s.a.v.) 22. Babu Menakibe’l-Haseni ve’l-Hüseyni (r.anhüma) da Bera b. Azib (r.a.)’dan rivayeti tahriç etmiştir. İmam Müslim. Sahih. 44. Kitabü Fadaile’s-Sahabeti, 8. Babu Fadaile Haseni ve’l-Hüseyni (r.anhüma) da Bera b. Azib (r.a)’dan 56 (2421) No.lu metni tahriç etmiştir.

[8] 101 No.lu tahrice bakılmalıdır.

[9] lOl’de gösterilen yere bakılmalıdır. Ayrıca bu hadîsin lâfzan bi lâfzin metnini değil de müterkaribü’l-Elfaz ve mânâ olanını İmam Taberanî, Selman (r.a.)’ dan tahriç etmiştir. Ayrıca, İmam Bezzar hadis-i şerifin sadrını Abdullah b. Mes’ud (r.a )’dan tahriç etmiştir. İmam Nesaî ve İbn Ebu Hureyre (r a.)’dan Mukaddime Fadlül- Hasen ve’l-Hüseyn İbney Aliyyibni Ebi Talib’in r.anhüm) de 142-143 No. ile tahriç etmiştir.

[10] İmam Tirmizi. Sünen. Ebvabü’l- Menakıb. Babün fi Men Sebbe Ashabe’n-Nebiyyî’de 3861 No.lu metni Abdullah b. Mugaffel (r.a.) tahriç etmiştir.

[11] İmam Buharî, Sahih. 57. Kitabü Farzi’l-Humsi; Babu Ma Zükire Min Dır’î’n-Nebiyyi (s.a.v.) de ayrıca 62. Kitabü’l-Fadaile Ashabi’n-Nebiyyi (s.a.v.) 16. Babu Zikri Eshar’ın-Nebiyyi (s.a.v.) Minhum Ebu’l-Ass b. Rebi’de Misver b. Mahreme’den. İmam Müslim. Sahih. 44 Kitabü Fadaile’s-Sahabeti. 15. Babu Fadaile Fatımete binti’n-Nebiyyi Aleyhe’s-Salâtü ve’s-Selâm’da. 93 (2449) ve 94 (…) 95 (…) No. ile rivayeti tahriç etmişlerdir. Ayrıca; İmam Buhari, Kitabu’n-Nikah: Babu Zebbi’r-Reculi An İbnetihi fi’l-Gayreti ve’l-İnsaf’da yine Misrev b. Mahreme (r.a.)’dan aynı hadîsi tahriç eylemiştir. Ayrıca Kitabu’l-Menakıb, Babu Menakıbu Fatımete (radıyallahu anha)’dan vine Misver b. Mahreme’den tahriç eylemiştir İmam Ebu Davud. Sünen. Kitabü’n-Nikahı: 13. Babu Ma Yükrehü en Yecmea beynehünne mine’n-Nisa’da Misver b. Mahreme’den iki ayrı tarikle iki metni. İmam Tirmizî, Sünen. Ebvâbü’l- Menakıb: Babı Ma Cae fi Fadli Fatımete binti Muhammedin (s.a.v.) de 3866 No ile yine Misver b. Mahreme’den 3868 No. ile Abdullah b. Zübeyr (r.a.) tahriç eylemiştir İmam ibn Mâce. Sünen. 9. Kitabü’n-Nikâh: 56. Babu’l-Gayreti’de 1998 ve 1999 No. metinleri ile yine Misver b. Mahreme’den tahriç etmiştir.

[12] İmam Tirmizî. Sünen. Ebvabü’l- Menakib Menakibü Üsame b. Zeyd (r.a.) da 3820 No.lu metin olarak rivayeti tahriç etmiştir.

[13] İmam Buharî. Sahih. 2. Kitabü’1-İyman: 10. Babu Âlameti’l- İymani Hubbi’l-Ensari’de Enes (r.a. )’dan tahriç eylemiştir. İmam Müslim. Sahih. 1. Kitabü’l- İyman: 33. Babu’d-Delili âlâ Enne Hubbe’l-Ensârî mine’l-İyman’da 128 (…) No. ile Enes (r.a.)’dan tahriç eylemiştir. İmam Buharî ayrıca Kitabü’l-Menâkıb Menakibü’l-Ensari 4’üncü babta tahriç eylemiştir. İmam Nesai. Sünen. Kitabü’l-İyman: Babu Alâmeti’l-İyman’da yine Enes b. Mâlik (r.a.) tahriç eylemiştir.

[14] İmam Beyhaki’nin Şuabü’l-İyman’da İbn Ömer (r.a.)’dan tahriç ettiğini İmam Süyûtî (r.h.) Menâhilü’s-Safa Shf. 64’de beyan etmiştir.

[15] İmam Buhari, Kitabü’I-Et’ime: Babü’d-Dubbac’de Enes (r.a.)’dan aynı kitab. Babü Men Eda-fe Reculen ilâ Taamin ve Akbele ve Hüve alâ Amelihi’de aynı metnin ilavesi ile diğer bir metni yine Enes (r.a.)’dan ayrıca Kitabü’l-Büyû. Babu Zikri’l-Hayyati’de yine Enes (r.a.)’dan başka bir hadiseyi hikâye eden aynı konudaki hadîs-i şerifi. İmam Müslim, Sahih. 36. Kitabü’l- Eşribe. 21. Babu Cevazi Ekli’l-Meraki ve İstihbabi ekli’l-Yaktîni… ilâ âhir’de 144 (2041) No. ile 145 (…) (…) ile üç ayrı metni tahriç etmiştir. İmam Ebu Davud, Sünen: Kitabü’l- Et’ime, Babün fi Ekli’d-Dubbae de Enes (r.a.) tahriç etmiştir, İmam Tirmizi, Sünen. Ebvabü’l-Et’ime Babu Ma Cae fi Ekli’d-Dübbac 1850 ve 1851 No, ile Enes b. Mâlik (r.a.) rivayeti tahriç etmiştir.

[16] İmam Tirmizi, Şemail Babu Ma Cac fi Sıfati Edami Resûlullah (s.a.v.) de Ubeydullah b. Ali (ibn Ebi Râfî ninesi Selma ‘dan olarak rivayeti tahriç etmiştir. Aliyyû’l- Kaari. Şerh-i Şemail. Shf. 362.

[17] İmam Buharî. Sahih. 4. Kitabü’l-Vûzû 30. Babu Gasli Ricleyni ve la Yümessehu ale’n-Naleyni de Ubeyd b. Cüreyh tarikiyle Abdullah b. Ömer (r.a.)’dan İmam Müslim, Sahih. 15.Kitabü’l-Hacc: 5. Babü’l- ihlâli min haysü tenbaisü’r-Rahileti’de 25 (1187) ve 26 (…) No. ile aynı zattan tahriç etmiş­tir. İmam Ebu Davud, Sünen. Kitabü’l-Menasik (El-Hacc) Babün fi vakti’l-İhram’da Ubeyd b. Cürey tarikiyle İbn Ömer (r.a.)’dan tahriç etmiştir.

[18] Mücadele Sûresi, âyet: 22.

[19] İmam Bezzar’ın Müsned’inde Ebu Hüreyre (r.a.)’dan tahriç ettiğini İmam Süyûti (r.h.) Menshilü’s-Safa Shf. 64’de kaydetmiştir.

[20] İmam Beyhaki’nin cl-Edeb fi Mekarimi’1-Ahlâk ve’l-Birri ve’s-Sılati ve’l-Keffarat adlı eserinde tahrıç ettiğini İmam Süyûtî (r.h.) Menahılu’s-Safa Shf. 64’de kaydetmiştir. Ayrıca Ebu Abdullah Muhammed b. Eyyub b. Yahya el- Mâ’ruf İhni’d-Dureys (Ö. 294 H.)’nin Fadailü’l- Kur ân adlı ese­rinde tahriç ettiğini de beyan etmiştir.

[21] Şifa metninde Ebu Saidi’l-Hudri (r.a.) söylendiği gösterilen hadîs-i şerifin mahreci hakkında İmam Süyûtî (r.h.) ve Şifa Şârihi Hafacî açıkça bir şey söylememişler, yalnız hadîsin evvelinin ahirinin birbirine karıştığına işaret etmekle yetinmişlerdir. İmam Tirmizi’nin. Sünen Ebvabü’z-Zühd, 36. Babu Ma Cae fi fadli’l-Fakri babında 2351 No.lu metinde Abdullah b. Muğaffel (r.a.)’dan bir metin rivayeti tahriç edilmiştir.

[ Kâdi İyaz (Rahimehullah), E’ş-Şifâ Bi Ta’rif-i Hukûki’l-Mustafâ, (Şifâ-i Şerîf Tercemesi)  sh.405-412 ]

(İntişârı: 09.02.2012)

The post Rasûlullâh’ı (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) Sevmenin Alâmeti appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

Zaman plânında 12 Rabîülevvel, insanın, cinnin, meleğin, topyekûn Kâinât’ın ve bütün peygamberlerin de PEYGAMBERİ, alâ ekmeli’t-tehâyâ sallâllâhu aleyhi ve sellem Efendimiz Hazretleri’nin Kâinâtı şereflendirdiği (teşrîf buyurduğu) gün…

Şirkin istîlâsı altındaki mülevves ve müteaffin, zelil, hakîr ve kahpe  bir dünyâ vasatında, O’nu, zâhir planında anlatmak ve Onun velâdet gününü tes’îd etmek, elbetdeki O’na lâyık keyfiyet içinde aslâ mümkin olamaz, bu muhâl… Bu iş, insan gözünün görmediği ve hasta beşer zihninin de telvis, telbis ve teslise bulamadığı bir başka âlemin  nasibli sâkinlerine mahsûsdur…

Hele şirk, küfr ve nifâkın, sistem ve hükûmet eliyle icrâ edildiği şu zaman ve mekânın bütün şer’î ibâdât, muâmelât, ukûbât ve adâleti, mücerred göstermelik, şovculuk, riyâkârlık ve gözboyama sulandırmalarından ibâret bir halita ise…

İğrençlikler içiçe!

Okudukları Mevlîd-i Şerîf bile gerçek Müslümanın nazarında, zevksiz, aşksız ve vecdsiz, zerre kadar incelik taşımıyan kaba-saba bir rezâlet; Teymiyeci-Mezhebsiz ve Vehhâbî gözünde ise “küfür derecesinde” bid’atken… Merhûm Süleyman Çelebi Hazretlerinin, o Mevlîdi, hangi îmân aşk ve cehdi ile, hangi adamın küfrünü redd azmi ve hangi (cihâd) emrine imtisâl vecdi ile kaleme aldığı, bugünün bağırtılarına zerre kadar aksedemez ve o esâslara sirâyet hudûduna da mâlik bilinemez!.

 Bu nasibsizliğine munzam, bir de  Ecdâd musikîsinden zerre kadar anlamayan kuru kalabalıkların önünde, gûyâ mûsiki ziyâfeti!. Zerre kadar musikî şahsiyet ve âidiyyeti tanımayanlar önünde, mücerred “yutturma” makâmında akapella koro gürültüle!. Ne makâm, ne usûl, ne ritm, ne aheng ne aksan ne telaffuz ve ne de, yunancasıyla fonetik…

XHele Mevlid Kandilinin, bir 12 Rabîulevvel’de, bir de haçlı takviminin (efrencî takvimin) 20 bilmem kaç Nisanında “kutlu doğum haftası” adıyla modernize, reformize ve diyânetize edilişi var ki, bu, “kutlu” perdesi altında, iblisçe “putlu, mutlu ve kurtlu!” hâle inkilâbın bir iğrençlik vesîkasıdır… Bu, 15 asrın zaman mefhûm ve disiplinini, haçlının takvim anlayışına ve içdeki şirk ideolojisinin mülevves “ilkelerine” kurbân eden, içdeki dîn kisveli ve modernite kuduzu, kanser illetli düşüklerin, tam bir göz külleme atraksiyonu…

Niceleri gibi buna da, lâ’net olsun!

Kâinâtın ve Peygamberler Peygamberi  Efendimiz Aleyhisselâm’ın mukaddes ve biricik emâneti olan azîz DÎN ve ŞERÎATIN, başsız, muhâfazasız, aşksız ve vecdsiz, ona sâhib çıkamayan, bahtsız ve esir ilk iki nesli biziz; ve en acı veren taraf da, bunun idrâkinden yoksun yaşayış…

*

Muhal farz, Kâinâtın Peygamberi, sonsuz ihtirâmımızla kuvve-i hayâliyyemizin da’vetine icâbet buyursunlar; ve müşahhas ve mücessem bir varlık hâlinde karşımıza dikilsinler…

Şu rezil ve her vasıf altı vasata, zerre kadar iltifât, tasvib ve tasdik buyururlar mı? Ve o mekân da, kendilerini, acaba istikbâl etme gibi bir ihtirâma, zerre kadar kendisinde bir aşk ve vecd kıpırdanışı hisseder mi?..

Edemez…

Milyonlarca şehîd canı üzerinde saltanat süren ve “laik, dembokratik, sosyal….” gibi haçlı kelimeleriyle kendini cihâna takdîm eden; ma’nâ, îman ve keyfiyetini, bir başdan öteki başa kadar dikdiği milyonlarca heykel, büst ve benzeri şirk vesîka ve âletleriyle cihâna homurdanan bir sistemden içeri, rızâ makâmında bir tek adım atarlar mı?. Ve o sistem, O’nu, “toprağım!” diyerek gasbetdiği mekânda görmeye zerre kadar tehammül edebilir mi?.

Edemez…

Tunus, Libya ve Mısır gibi tapusu İslâmiyyet’e âid topraklarda, “laikliğe geçin ve ona göre anayasa yapın!” misyonerliği ile dolaşan; “zamanımızda fâizsiz ekonomi düşünülemez!” zırva ve Kur’an reddiyle beyanlarda bulunmakdan korkmayan ve hazer etmiyenbir bir hükûmet reisinin hükûmetine, zerre kadar rızâ göstermelerine, yine zerre kadar ihtimâl verilebilir mi?. Bu muhal değil midir?.. Ve böyle bir hükûmet, O’nu, bağlı olduğu nifâk, küfür ve şirk merkezleri rağmına istikbâle, zerre kadar cesâret, irâde ve îmân eseri gösterebilir mi?.

Gösteremez…

Eserini ve emânetini değiştirerek, bunların, “cumhuriyet ilkelerine uygun olmasını sağlayan bir kurum mâhiyyetiyle” 1924’den beri, bir İbni Sebe çarkı olarak çalışan; o mukaddes ve muazzez eserin tahrîfi misyonuyla 88 senedir ifsâd hareketinin başı olarak kullanılan; ve en son şimdi de, Kâinâtın Peygamberinin 15 asırdır “Hadîs-i Şerîf” olarak tahsîn ve takdîs gören kelâmına, “hikmetli sözler” diyerek uydurma ve zırvalarla el atan; böylelikle, Ehâdîs-i Şerîfeye, basit insan sözü derekesini lâyık görerek, onları tenzil ve tenkıs eden; ve onları, alel’âde filozof ve hakîm zevât sözü seviyesinde takdîm hayâsızlığına cür’et eden o DİB denen yerin, sarık ve sırmalı cübbeler içindeki politik kuklasını, acaba huzûr-ı risâletpenâhîlerine kabûl buyururlar mı?. Ve o adamlar da, acaba, kulu ve me’mûru olduğu ideoloji ve politik mihrakların rağmına, kendileriyle karşılaşmak içün zerre kadar bir îmân ve vuslat his, aşk ve vecdine sâhib olabilir mi?.

Olamaz…

“Türkçe Olimpiyatları” gibi münkerât ve fâciâtı, illüminâtinin “yeni dünyâ düzeni” adına ve hâşâ “dine hizmet” perdesi altında sinsice yaygınlaştıran; “hoşgörü” perdesi altında da, küfür, haram, mekrûh ve müfsidlerin tabii ve meşrû’ görülmesine ve gösterilmesine uşşaklık eden; “diyalog!” fitne ve hâinliği ile de, Vatikan papalığı ve yahudi başhahamlığının istikâmetini, müslümanlara yumuşak ve ılık göstermenin planlarını yürüten; illimünatinin masonik beynelmilel planlarına hizmeti “geri dönmemiz intihâr olur” diyerek alenen kitablaştıran ve bunu apaçık zikreden; Allâh Azze’nin Kur’ân-ı Hakîm’de alenen lâ’netlediği adamlara âid yehûdiyyet ve nasrânîyyetin de “hakk din” olduğunu, bu dinlerin de Müslümanlık ile aynı değerde, hâşâ “ibrâhimî” dinler bulunduğunu, 15 asrı inkâr edercesine dünyaya neşreden; Kellime-i Tevhid’deki “Mu…..d Allâh’ın Rasûlü’dür cümlesini sölemeyenlere de RAHMET nazarıyla bakmayı” zerre kadar utanmadan gene kitablarına derceden; böylece, yehûd ve nasrânîlere, İslâm’ın ve Hakk’ın rağmına hakk bir mevki kazandırırken, Kâinâtın Peygamberi, Fahri ve Efendisi Aleyhisselâm’a getirilecek îmânın tasdîk ve tahsînine kayıtsız şartsız muhatab olunması keyfiyetini sulandıran; ve îmânın, Âdem Aleyhisselâm’dan beri bir tek istisnâsız bütün Peygamberlerle yapılan (îmân) tebliğindeki şart ve ciddiyyeti kazımaya cür’et eden; ve O Rasûlü Kibriyâ Aleyhisselâm’ın aynı anda nikâhı altında sâyebân buyurduğu 9 vâlide-i mü’minînin tezevvücü içün tahtıe edici elfâz-ı kerîhe kullanmakdan zerre kadar hazer etmeyen; ve bu cümleden olarak, “bu evlilikler Efendimizin sırtında KAMBUR GİBİ bir şeydir” şeklindeki Kâinât çapındaki bir hakâret ve aşağılamayı, kitablara geçirmekden zerre kadar hayâ etmeyen o Pensilvanya sâkini mahlûku, acaba zerre kadar rızâsına muhâtab tutacak mıdır?. Ve o herif, acaba esiri olduğu mihrâkların rağmına, taşıdığı hangi îmân zerresiyle O huzura çıkmaya cesâret edebilecek ve “yüzüm vardır” diyebilecekdir?.

Diyemez…

35-40 sene evvelki ağlamaklı ve yanıp yıkılmaklı meczupvârî vaazlarla, hamamın nâmusunu kurtarmak peşindeki sap-samanyollu bugünki tv’ler, acaba ne kadar göz küllemeye yarayacakdır?.

Yarayamaz…

“Kur’an, yehûdiyet ve nasrâniyyet müntesiblerini İslâm’a davet etmiyor!” diyecek kadar, Allâh Azze, Kelâm-ı Kadîm ve O Peygamberler Peygamberi ile muâraza çukuruna düşen; dinlerin ve mezheblerin “takrîbi” (biribirine zammı, iç içe geçmesi, hepsinden bir din ve mezheb meydana getirme) rezâleti ile, “telfik” denen mezheblerin telâ’ubu çukuruna düşen; masonluğu müseccel Efgânî ve Abduh’un meccânî avutkatlığına soyunan; A. Hakan denen adamın “Siz müctehid misiniz hocam?” suâline, zerre kadar hayâ etmeden ve dünyanın gözü önünde “evet” diyen; kölelik ve câriyeliği kaldıramadıkları içün Allâh Rasûlü ve Peygamberler Peygamberi O Cihan Fahri’nin sahabîlerini suçlayan ve tahtie eden; Âli İmrân 64. Âyete “diyalog âyeti” adını takacak kadar lâübâlîleşip yalamalaşarak Vatikan düzmesi “diyalogculugda fenâ fi’l-Vatikan derekesine” alçalan; ve daha yüzlerce itikadî ve amelî mes’eleyi  “teşehhî”den ibâret şeytanlıklarla yamultub çığırından çıkarmakla vazifeli şu fıkıh profesörü denen herifi, O Kâinâtın Fahri Aleyhisselam, acaba zerre kadar bir kıymete şâyân bulacak mıdır?. Ve o herif, yarım asırdır saçdığı fitnelere, tahriflere ve esiri olduğu şeytânî mihraklara rağmen, o HUZÛRA çıkmaya zerre kadar îmân, mahabbet ve cesâret gösterebilecek midir?.

Gösteremez…

Butlanı mutlak felsefeleri, “İslâm cumhûriyeti, İslâm demokrasisi ve İslâm burjuvazisi” gibi terkiblere bulayarak, kalp banknotlar hâlinde piyasaya süren kalpazanlar; ve “Hakk’ı, bâtıl ile telbis etmeyin”  mutlak emrine karşı muârazaya kalkışan ve “ehl-i sünnet” avukatlığını, kendinden menkûl kerâmet çapında köpürten; ve bin tenâkuzuna rağmen de bunu, kimseye bırakmayacak kadar gürültü koparan Millî Gazete meccânî muharriri, acaba bu noktada kaç paralık puan toplayabilecekdir?.

Ve o, nice tv şarlatanları, cübbeli, sarıklı, fesli ve külahlı komedyen maymunlar…

Kendini “mehdi” ilân eden fikir fâhişeleri… Seçme ve en uç şehvet sanâyiinden diplomalı karı kızlarla, îman fuhşunun en iğrenç manzaralarını ekranlara taşıyarak, bunları, dünyanın gözüne sokmakdan zerre kadar sıkıntı duymayan cumhuriyet çocuğu döküntü ve söküntüler…

Şer’î tarîkat mefhûmunu, Şeriat’a mutlak tâbî’ disiplinler ve pîrân hassasiyetindeki silsile ve yollar görmek yerine, kendi hevâ ve heveslerinin tatmîninde ictimâî tuzaklar hâline getiren ve kelle avlamanın ağları gibi kullanan levsiyât çukuru şeytanlar…

Ve Sen, Müslümanlık iddiasındaki adam veya kadın, ne isen!

Hangi sıfat, hangi rütbe ve hangi derecede olursan ol!

Bırak, “Mevlid Kandili!” diye önüne konulan  ve madrabazlarla din tâciri itlerin menfaat panayırları hâline inkilâb etdirilen  şamataları… Mâzîyi, bir fener gibi önüne al, nûr mihrâklı ana noktalardan çek ve onları kendi içinde topla, hâlinin perişanlığını da önünde râbıtana, kuvve-i hayâliyyene çivile… ve istikbâlinin ateşini ise, tahayyülü yakıb kavuracak şekliyle tefekkür et…

Bir saatlik tefekkürün, bir senelik nâfile ibâdetden efdâl olduğu hakîkatına çakılmadan, ekran veya mâbed şeytanlarının bağırtı ve riyâ püskürüşleri ile ömrü yele vermek, bu bile, o mukaddes ve muazzez huzurdan, tarda vesîle bilinmelidir…

Ve söyle: Peygamberler Peygamberi Aleyhisselâm, o çok,  ama çok sevdiğini söylediğin ZAT, “emânetimi ne yapdın, nasıl muhâfaza ediyorsun?” dediğinde, vereceğin zerre miskâl cevâbın olabilecek midir?

Evinin kapısında dursa, o ecnebî büfesinden ibâret maskara bohçası içeriye, buyur edecek zerre kadar  yüzün var mı?.

Yok…

“Bu, benim.. bu da zevcem.. bu kızım, bu oğlum, bu gelinim, bu damadım, şunlar torunlarım.. şu ikisi de, başımızın derdi, ölüme terketdiklerim.. yani anamla babam” dediğin zaman, alacağın notun kaç para edeceğini düşündün mü?..

Acaba, O KÂİNÂTIN FAHRİ ZÂTI çok sevdiğini söylerken, izinden ve nefesinden ZERRE KADAR O’na âidiyyet belirten bir îmân ve ahlâk ortaya koyabilecek misin? Nasıl bir iflâs perdesi çektiğini düşünüyor; ve O’nun yüzüne nasıl bakabileceğini tahayyül edebiliyor musun?. Evinin içindeki ve dışındaki manzaranla, O HUZÛRA çıkmaya zerre kadar yüzün var mı?.

Yok!

“Ben Müslümanım!” diyebilecek misin?. Bugünün müslüman geçinen “şeyâtînü’l-insine” müslümanlık palavrası sıkmak herşeyden kolayken; O’nun önünde zerre kadar hayâ etmeden “Ben müslümanım” diye yalan söyleyebilecek misin?.

Söyliyemezsin!

Velâdet Kandilinde bırak şov yapıp şeytanlaşmayı, Rabbimizin en büyük lütuflarından biri olan kuvve-i hayâliyyeni ve râbıtanı nerede kullandığına bak!. Şeytanların istediği gibi kandil “kutlayıp kurtlamadığına ve putlamadığına” bak!

Nasîbinin ne kadar olduğunu, test etmek bile istemiyorsun değil mi?

O zaman, geç ekranın karşısına; ve saatlerce zapla dur şeytanları!.

(İlk intişârı: 02.02.2012)tt

Son tashîh ve ilâveler: 18.11.2018 / 22:26:49

The post Velâdet Kandili Şeytanları! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

.

“Ben şübhe yok ki mekârim-i ahlâk-ı islâh ve ikmâl için gönderilmiş bulunmaktayım.”

(Hâkim, Künûzu’l-Hakâyık,Câmiu’s-Sağîr)

.

İzâh: Evet… Pek bedîhîdir ki, Peygamber-i Zişân Efendimiz bütün kemâlât-ı ahlâkiyeyi hâiz idi. Ümmet-i merhûmesine de en güzel ahlâk düsturlarını ta’lîm ve telkîn buyurmuş, onları ilmen, ahlâken pek ziyâde yükselmeye çalışmıştır.

Ma’lûmdur ki insanlarda hem melekiyet, hem de, behîmiyet istidâdı vardır. Bir insan eğer güzel ahlâk ile muttasıf olursa, meselâ: kendisinde iffet, adâlet, istikâmet, sahâvet, tevâzu, şefkat, rikkat-i kalb gibi güzel hasletler bulunursa melekiyet sıfatını kazanmış olur. Bilâkis fenâ ahlâk ile lekedâr bulunursa meselâ: sefâhat, zulüm, i’tisâf, hasâset, tekebbür, haset, gılzet, kasvet-i kalb gibi insâniyete yakışmayan huylar bulunursa behimiyet derekesine düşmüş olur.

Binâenaleyh bir insan, şeref-i zâtisini muhâfaza etmek isterse, bir insan melekiyet mertebesine yükselmek arzu ederse fenâ huylardan kaçınmalıdır. Resûl-i Ekrem Efendimizin o muazzam, mübârek ahlâk-ı seniyyelerini düşünmelidir, onun kutsî emirlerini, tavsiyelerini dâima göz önünde tutmalıdır, ahlâkını tezhibe çalışmalıdır, güzel huylar ile ittisâfa gayret etmelidir.

Evet… kemâlât-ı ahlâkiyenin mücessem, münevver bir timsâli olan Peygamber-i Zişân Efendimiz, ümmetinin kadrini i’lâ için onlara en yüksek ahlâkı tavsiye buyurmuş ve bu âlî ahlâk ile ittisâfın çârelerini, yollarını pek muazzam muvaffâkıyetlere mazhâr bulunmuştur. Velhâsıl: ahlâk pek mühimdir:

        “Ahlâk iledir kemâl-i âdem

        Ahlâk iledir nizâm-ı âlem

        Ahlâka nazar edilmeyince

        Âlemde nice maarif ehli

        Tercîh ediyor uluma cehli”

[500 HADİSİ ŞERİF, ÖMER NASÛHİ BİLMEN, 102. Hadîs-i Şerîf, Sh;75,76]

The post Peygamber-i Zişân Efendimiz Ümmetine Güzel Ahlâkı Ta’lîm Ve Telkîn Buyurmuşlardır appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

SALEVÂTA MUKÂBELE EDER

“Bir müslümân benim üzerime selâmda bulundu mu Allâhü Teâlâ nutkumu bana iâde buyurur, tâki ben de o müslümâna iâdeten selâmda bulunayım.”

(Ebû Dâvûd, Câmiu’s-Sağîr)

İzâh: Rasûl-i Ekrem Efendimize selât ü selâmda bulunmak bizim büyük bir vazîfemizdir. Biz bu sûretle o kutsî fıtret peygamberimiz olan muhabbet ve merbûtiyetimizi ibrâz etmiş oluruz. Kabr-i saâdetinde bir uhrevî hayâtı hâiz olan Rasûl-i Âzam Hazretleri de ümmetinden kendisine selât ü selâmda bulunan zâta selâmet temennîsiyle mukâbelede bulunur, bunun için mübârek nutuklarını taraf-ı ilâhîden kendisine iâde buyrulur. Artık selât ü selâma devâm etmeliyiz. Böyle bir mukâbeleye nâiliyet ne büyük bir devlettir. (Sallallâhü aleyhi ve sellem.)

[500 HADİSİ ŞERİF, ÖMER NASÛHİ BİLMEN, 360. Hadîs-i Şerîf, Sh;228, 229]

The post Rasûl-i Ekrem Salevâta Mukâbele Eder appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Fil yılında ve şuhur-ı Rûmiyyeden [Rûmî aylardan] Nisan içinde, Rebiu’l-evvel ayının onikinci pazartesi gecesi, sabaha doğru henüz tan yeri ağardığı vakit, âlem bir başka âlem oldu. Yani Hâtemü’l-enbiya Muhammed Mustafa Sallâllahü aleyhi ve sellem hazretleri doğdu ve gün doğmadan âlem nûr ile doldu.

Abdullah’tan Âmine’nin alnına geçmiş olan nûr-ı melâhat, onun al­nına geçti. Devr-i Âdem’den beri evlâttan evlâda intikal edegelen nûr-ı hâtemiyyet, şimdi sahibini buldu ve artık onda karar kıldı.

Ferdâsı Pazartesi günü sabahleyin hep putlar, yüzü üstüne düşmüş bulundu, görenler hayrette kaldı.

Âmine’den mervîdir [rivâyet olunmuştur]. Dermiş ki:

“-Ben, sair hâ­tûnlar gibi gebelik zahmeti çekmedim, gebelere ârız olan ağırlıkları gör­medim. Fakat gece rüyamda gördüm. Bir kimse gelip: Yâ Âmine! Mu­hakkak bilmelisin ki, sen hayru’l-âlemin ile hâmilesin. Doğduğu vakit adını Muhammed koyasın, dedi. Fakat velâdet eriştikte kulağıma bir bü­yük ses geldi, ürktüm. Hemen bir ak kuş geldi, kanadiyle arkamı sığadı. Benden korkma ve ürkme halleri geçti. Bir yanıma baktım: Bir beyaz kâse ile şerbet sundular. Alıp içtiğim gibi her tarafımı nûr kapladı. O anda Muhammed (S.A.) dünyaya geldi. Etrafıma baktım, gördüm ki: Abdimenaf kızlarına benzer, fakat gâyet uzun boylu bir çok kızlar, beni tavaf ediyorlar. Taaccüb [hayret] ettim, “yâ Rabbi! Bunlar kimler ola?” dedim.”

Vakt-i velâdet-i Muhammediye’de Âmine’nin gözünden perde kaldı­rılıp o veçhile hûr-i cinanı [Cennet hûrilerini] ve melâike-i kiramı gör­müş ve daha nice hârikulâde haller temaşa eylemiş olduğu mervidir.

Aşere-i Mübeşşere’den [Dünyada iken cennetle müjdelenmiş on kişi] Abdurrahman ibni Avf hazretlerinin vâlidesi Şifa Hâtûn o gece Âmi­ne’nin yanında bulunmuş ve onun gözüne dahi vakt-i velâdet-i Muhammediyye’de maşrıktan mağribe dek bütün dünya nûr ile dolmak gibi nice hârikulâde şeyler görünmüş olduğunu oğlu Abdurrahman’a söylemiş, o dahi şâirlere hikâye eylemiştir.

O gece Abdü’l-Muttalib Mescid-i Haram’da Cenab-ı Hak’ka teveccüh ve münâcat üzere iken:

“-Müjde, Yâ Abde’l-Muttalib! Şimdi Âmine’den bir çocuk doğdu. Vücudu âleme rahmettir.”

Diye hâtiften bir ses işitmiş ve hemen Âmine’nin yanına gitmiş, orada dahi nice hârikulâde şeyler temaşa etmiştir.

Hâtemü’l-enbiya Hazretleri, sünnetli ve göbeği kesilmiş olduğu halde doğmuştu. Arkasında iki küreği arasında tâ kalbinin hizasında bir nişa­nesi vardı ki, ona “Hâtem-i Nübüvvet” ve “Mühr-i Nübüvvet” denilir.

Hazret-i Âyişe’den mervidir. Demiş ki:

“-Mekke’de bir yahudi vardı. Velâdet-i Muhammediyye gecesinin ferdâsı, mecmaı Kureyş’e gelip:

“-Bu gece aranızda bir oğlan doğdu mu?”

Diye sormuş.

“-Evet, Abdullah ibni Abdü’l-Muttalib’in bir oğlu oldu.”

Demişler.

“-İşte Hâtemü’l-Enbiya odur ve arkasında alâmeti vardır!”

Diye haber vermiş. Varmışlar, o hazreti görmüş­ler. Yahudi, onun şekil ve şemailine bakıp arkasındaki Hâtem-i Nübüv­veti görünce aklı başından gitmiş ve:

“-Nübüvvet artık Beni İsrail’den gitti. Bundan sonra başka peygamber gelmek ümidi bitti, Kureyş’e bir mertebe devlet ve satvet elverecek ki, haberi maşrıktan mağribe dek erecek.”

Demiş.”

Enbiya-i Beni İsrail, Hatemü’l-Enbiya hazretlerini kâh Muhammed ve kâh Ahmed diye zikr eylemiş ve alâmetlerini söylemiş olduklarını ve ulûm-ı gaybiyye [gizli ilimler] eshabı dahi birer sûretle istihraç [çıkart­mak] ettiklerinden o vakit yahudi kâhinleri arasında Hâtemü’l-Enbiya hazretlerine dâir çok sözler söylenir ve teşrifine intizar olunurdu. Bina­enaleyh tarih-i velâdetini dahi bu veçhile keşf ve tâyin etmişlerdi.

Hassan bini Sabit’ten mervidir. Demiş ki:

“-Ben sekiz yaşında idim, bilirim ki, bir gün sabahleyin Medine’de bir yahudi, diğer yahudilere haykırıp:

“-Bu gece Ahmed’in yıldızı doğdu, dedi. Sonra hesab ettim. Mevlid-i Muhammedi gecesine muvafık düştü.”

Abdü’l-Muttalib, o misillû hayırlı alâmetleri görüp fevkalâde mem­nun oldu ve:

“-Bu oğlumun şanı pek büyük olacak”,

Dedi. Kendisine Allah tarafından öyle bir saadetli oğul ihsan buyurulduğuna dâir bir güzel ka­side söyledi ve bir büyük ziyafet yapıp Kureyş kavmini davet eyledi. Geldiler, yediler, içtiler:

“-bu ziyafete sebeb olan çocuğa ne ad koydun”,

Diye sordular.

Abdü’l-Muttalib:

“-Muhammed!”

Diye cevap verdi. Onlar dahi:

“-Böyle, ecdadında olmayan adı koymaktan maksadın ne­dir?”

Dediler.

“-Maksadım ve temenni ettiğim bu ki: Onu gökte Hak ve yerde halk pek çok medh u senâ eyliye”

dedi.

Hâtemü’l-Enbiya hazretlerinin pek çok isimleri vardır. En meşhurları Muhammed ve Ahmed’dir. Muhammed, arapça pek çok hamd ü senâ olunmuş olan zât demektir.

Mahmud, Mustafa, Sahibü’l-beyan, Sahibü’l-hâtem, Sahibü’l-makâmü’l-Mahmûd, Sahibü’l-Kadîb, Sahibü’l-Hirâve dahi Hatemü’l-Enbiya Hazretlerinin elkab-ı celilelerindendir.

Vakt-i Velâdetiİ Muhammediyye’de Zuhura Gelen Hârikulâde Haller­den Birazı Dahi Bunlardır Ki, Zikrolunur :

Velâdet-i Muhammediyye’de eyvan-ı Kisra sarsıldı. On dört şehnişîni [dairesi] yıkıldı ve Fâris vilâyetinde îstahr-âbâd nam beldede ateşperestlerin bin seneden beri yanmakta olan âteş-gedeleri sönüverdi, ve Sâve gölü yere batıp nâbedid [görünmez] oldu ve Semâve vadisinde bil’akis sular taştı ve Mûbedân ki, Fâris’in Kâdi’l-kuzat’ı [Başkadısı] demektir, o gece o dahi rüyasında görmüş ki: Bir alay sert ve serkeş develer, bir bö­lük arap atlarını yederek Dicle nehrini geçip Bilâd-ı Fâris içine dağıl­mışlar.

O vakit Âl-i Sâsân’dan şah-ı Acem olan Nûşirevan o veçhile eyvân [saray] sarsılıp da şehnişinlerin yıkılmasından mustarip olarak kurenâsıyla bu meseleyi söyleşirken, îstahr-âbâd’dan âteşgede’nin söndüğü ha­beri geldi. Yine bu sırada Sâve gölünün battığı ve Semâve’de suların taş­tığı işitildi. Hesab ettiler, hep Şehnişinlerin yıkıldığı vakte müsadif oldu [rastladı].

Bunun üzerine Nûşirevan, telâş edip hemen Mûbedân’ı celb ile bu vak’aları dermeyan eyledi. O dahi o gece görmüş olduğu rüyayı söyledi.

Nûşirevan, daha ziyade telâş ve endişeye düşüp:

“-Acaba bu alâmetler ne ola?”

Diye Mûbedan’dan sordu. Mûbedan, ne olacağını biliyordu. He­men:

“-Arabistanda bir emr-i azîm [büyük bir hâdise] zuhûra gelmek ge­rektir”

diye cevap verdi.

Derhâl Nûşirevan, Mülûk-i Araptan o vakit kendisine tâbi olan Nu’mân İbni Münzir’e ferman gönderip:

“-Bana bir bilgiç adam gönder”,

diye emretmekle Nu’man dahi Abdü’l-Mesih nam fâdıl-ı benâm’ı gön­derdi.

Abdü’l-Mesîh hemen payıtaht-ı Kisrâ olan şehr-i Medâyin’e vardı ve Nûşirevan’ın huzuruna girdi.

Nûşirevan, vukûatı söyleyip:

“-Bu alâmetler ne mânaya delâlet eyler?”

Diye sordu. Abdü’l-Mesih dahi:

“-Benim Şam diyarında sâkin Satîh nam bir dayım vardır. Bunların mânasını ancak o, verebilir”,

Diye cevap verdi.

Onun üzerine Nûşirevan:

“-Haydi çabuk Satîh’in yanına var. Ondan sor, bana cevabını getir”,

Diye emretti. Abdülmesîh dahi hemen Medâyinden çıkıp diyar-ı Şam’a gitti.

O vakit Araplar içinde kâhin ve arrâfe denir bir takım bilgiç adam­lar vardı ki, esrar-ı ilâhiyyeden bahsederler ve gelecek şeyleri haber ve­rirlerdi. En meşhurları işte bu Satîh kâhin dedikleri zat idi ki, fevkal’âde yaşlı bir adam olup, hattâ Nizar’ın vefatında mirasını oğlu Mudar ile diğer oğulları beyninde taksim eden o idi derler. Aslı Yemenden olup, ancak Şam tarafında bir savmaa’da [manastırda] yerleşip kalmış idi. Halbuki bedeninde kemik yok, şekil ve kıyafetçe misli nâ-mesbûk [misli geçme­yen], daima arkası üstüne yatar ve bir tarafa götürülecek oldukta kendisini döşeme gibi devşirip hayvan üzerine yükletirler imiş. Elhasıl insana ben­zemez, lisanından başka âzası oynamaz bir şahs-ı acîp olup, fakat gayet fasih ve beliğ sözler söyler ve nice yıllar sonra olacak vukuattan bahseyler imiş.

Biz yine sadede gelelim: Abdülmesîh aşırı mertebe sür’atle Satîh’in olduğu mahalle vardı. Yanına girdi, selâm verdi.

Satîh ise ölüm döşeğine döşenmiş ve gözleri kapanmış olduğundan Abdü’l-Mesîh’in selâmını işitmiyor ve dünya kelâmı kulağına gitmiyordu.

Satîh’in bu hâli Abdü’l-Mesîh’e pek ziyade tesir eyledi ve hemen satîh’in canına tesir edecek sûzişli [dokunaklı] sözleri hâvi bir kasîde söyledi.

Şöyle ki:

“-Acaba Yemen’in ulusu sağır mıdır, yoksa işidiyor mu? Yoksa ölüp gitti de bizleri bütün bütün me’yus etti mi? Ey şeyh-i fâdıl ve hallâl-ı müşkil: Bir büyük ve muhterem cemaatın şeyhi olan hemşirezâden, Şah-ı Acem tarafından gönderilmiş olmasıyla dağ ve düz, gece ve gündüz demeyip ve yollardaki mehâlik ve muhataratı [tehlikeleri] kaydetmeyip fevkalâde sür’atle sana geldi. Cümle bilgiçlerin âciz kaldığı umûr-ı azîme’yi senden sorup öğrenmek ister.”

Dedi.

Bunun üzerine Satîh gözlerini açtı ve dedi ki:

“-Abdülmesih, sür’at ile Satîh’a geldi. Satîh ise kabre girmek üzeredir. Seni Melik-i Sasân gön­derdi. Sarayının sarsılması ve ateşgedenin sönmesi neye delâlet eyledi­ğini soruyor, bir de Mûbedân’ın gördüğü rüyânın tabirini istiyor ki, rü­yasında bir alay serkeş develer bir bölük Arap atlarını yederek Dicle’yi geçip memleketine dağıldığını görmüştü.

Ey Abdü’l-Mesîh! O dem ki, tilâvet çoğala ve Sahib-i Hirâve zahir ola ve Nâr-ı Fâris söne ve Semâve vâdisi taşa ve Sâve gölü bata, Şam artık Satîh için Şam değildir. Beni Sâsândan yıkılan şehnişinlerin adedince on dört melik ve melike gelir ve artık olacak olur.”

Dedi ve hemen vefat etti.

Abdü’l-Mesîh, Medâyin’e avdet eyledi ve Satih’ten işittiği sözleri Nûşirevan’a söyledi. Nûşirevan ise kendisinin zaman-ı Saltanatında bir fenalık zuhurundan havf ve endişe etmekte idüğüne mebni bu haberden müteselli ve memnun oldu ve:

“-Bizim neslimizden on dört hükümdar gelip gidinceye dek neler olur.”

dedi.

Vakı’a on dört hükümdarın âdet üzre asrı saltanatları gelip geçin­ceye dek nice karnlar (asırlar) gelip geçmek lâzım gelir. Halbuki Nûşirevan’dan sonra bir aralık devlet-i Sâsâniye’nin hali muhtel olarak yalnız dört sene zarfında âl-i Sâsân’dan on hükümdar gelip gitmiştir ve Sâsâ- niler’in müddeti zannolunduğu kadar uzamayıp az vakit zarfında mem­leketleri Ehl-i îslâm eline geçmiş ve Nûşirevan’dan sonra on dördüncü melik olan Yezdücürd, Hazret-i Osman’ın hilâfetinde telef olarak onunla devlet-i Sâsâniyye münkariz olup bitmiştir.

[ Ahmed Cevdet Paşa, Kısas-ı Enbiyâ Ve Tevârih-i Hulefâ, tab’ı: 1966, cild:1, sh:51-55 ]

(İntişârı: 03.02.2012)

The post Mevlid-i Nebevî appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahyed Hâlidî

S ilâhlı SON Peygamber;
İ slâm’ı verdi haber…
L â (i l â h e) illallâh:
A llâh var, (tanrı yok) der…
H akk o ki, “ancak ALLÂH”;
L ehü’l-hamd (mutlak) rehber…
I şıtdı arzı RASÛL,

S on K i t â b’ la berâber…
O Kelâm, b a ş mu’cize;
N erde, b i r harfi eser!?

P eygamber, Son Peygamber…
E lçisi O, A L L Â H’ ın,
Y iğitler ü m m e t, nefer…
G azâ.. g a z â  d â i m â;
A llâh için hep  s e f e r…
M îzân, hep Ş E R Î A T ki;
B aş, dâim C İ H Â D eder…
E rdir  ü m m e t.. KUMANDAN:
R asûl, en baş,  T Â C-I  S E R…

__________________________
1997 Jülich

The post O Ki… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.