Zıyâiyye BEKÇİSİ

xxx

“10 kasım” dendi mi, bir “mâtem günü” anlaşılması ve bunun da mücerred T.C. mekânına âid olması, dünyâ târihi içinde şübheleri celbeden bir nokta!

Neden böyle bir “matem” bu milletin içine sokulmuş; ve neden böyle bir “mâtem merâsimi veya ritüelleri” ihdâs edilmişdir?. Ve neden böyle “kutsanmış” (tanrılaştırılmış veya putlaştırılmış) bir adam i’câd etmiye ihtiyâç doğurtulmuşdur!? Ve neden, bir tepe üstüne son derece büyük ve kadîm Yunan ve Roma (tapınaklarını) tedâî etdiren bir mekân inşâ edilmişdir?. Bu tapınak, T.C.’de, “kânûnî bir türbe yasağına” rağmen, onların hepsinden de, mukâyese edilemiyecek kadar neden daha saltanatlıdır; ve halkın kesesinden pek müsrifçe paralar akıtılarak neden oraya dikilmişdir?..

Daha pek çok sual sorulabilir; ve bunlar, “devrim” adı altında T.C.’de yapılan inkilâpların iç yüzünü pek kolay ortaya koyar…

Kısa ve hulâsa olarak beyân etmek icâbederse, bütün bunlar ve benzerlerinin, Anadolu yaylasına getirmek istediği din ve medeniyet (!) İslâmiyyet’in kökünü kazımak neye mütevakkıf idi ise, işte odur… İslâmiyyet’i, son hücre ve ferdine kadar, Bayar’ın dediği gibi, Lozan’da verdikleri (SÖZ) mu’cebince, bu topraklardan haçlı-yahudi tezgâhından ibâret bir operasyonla, o Allâh Azze’nin DÎNİNİ kökünden söküb atmak…

10 Muharrem’in yerine koyarcasına ve şiilerle alevîlerin mâtemini 10 Kasıma taşırcasına bir mâtem nakli…

Putlaştırma merkezleri şunu demek istemişlerdir:

“Bu milletin, ölümü matem olabilecek bir tek ferdi vardır; ve o da şudur, onun dışında hiçbir fânî bu kadar matemi ve yanıb yıkılmayı hakk edemez; ve en küçük bir kıymet de ortaya koyamaz!”

Mantık, usûl ve göz külleme sihirbazlığı, işte bu…

10 Muharrem şii ve alevî mâtemlerindeki İslâmdışı mutlak garâbet ve menfîlik, dünyânın gözünü rahatsız etmeye başladıkdan sonra, bu 10 Kasım mâtemleri de, timsah gözyaşları ile ölü ağlayıcılığı mesleğinden, AKP’nin, sulandırıb bulandırıcı, “değişim, dönüşüm ve açılımcı” ruhsuz  mesleğine nakledildi!.

Türkiye adını verdikleri Müslüman Dârı Anadolu yaylasında, öyle bir put îcâdedib dikilmeliydi ki, Türk, Kürt, Arab, Laz, çerkez ve ne varsa, topunun da üzerinde ikrâh (zorla)  birleşeceği ve tapınacağı  bütünleştirici bir ilâh olsun; ve O, Vâcibü’l-Vücûd Allâh Azze ve Celle yerine  konulsun; ve 5 cihetden de bakıldığında, hep o görülsün!.

Kamal Paşa’yı bir asra yakındır istismâr ve menfaatına âlet eden  ve “Kamalistim veya Atatürkçüyüm” diyen saltanat ve servet vurguncusu bir grup, bütün bunların peşine düşdü; ve asıb kesmelere kadar, en vahşî ve gaddar despotizma ile, bu hedefe yürüdü… Şimdiki Kamalist veya Atatürkçü artıklar ve Merol Tütercimler’e kadar pek çoğu, “Bu putlaştırmanın hata!” olduğunu, 75. yılın sonunda, gezi ve geri zekâlılar olarak i’tirâf eder hâle gelebildiler!.

Halbuki 60 yıl kadar evvel, bu noktada değil de, (putlaştırma ve tanrılaştırma) periyodunda olduklarından, o zamanda taşıdıkları kafa yapısına uygun bir tapınak inşâ etmişler; ve garîbân millet bakiyesinin para ve servetini, her meydan ve resmî binâ ağzına heykel  olarak dikdikleri gibi, oralarda da çarçur etmişlerdi…

Tapınmacılığı o kadar taşlaştırmışlardı ki, heykel başına bir leş kargası bile şey etse, hakâret ve irticâ’dan peşine düşülür, çatı budu ayrılırdı!

Tapınak hâline getirdikleri Anıt Kabri, 1960 azmasından sonra, nice ölülerini de oraya taşıyarak kabir hâlinden çıkardılar; ve (kubûr=kabirler) hâline döndürdüler; ve bir nevi tapınak kabristânına tahvîl eylediler!

Fakat tapınak oluş hâlâ devam ediyor ve 90 yıllık ateizma ve ataizma rûhu, resmî ve beşerî bir religionun ritüelleri arasına girmiş olarak, “Anıt Kubûr’da” bütün hiddet ve şiddetiyle devam etdiriliyor… Bu dinin (lâ teşbih) bir “türbesi” hâline getirilerek, her beşerî bayramda, her anayasada adı geçen müessesenin (kurbağaca kurumun) te’sîsi târihlerinde, misâfir devlet adamlarının ziyâretlerinde, matemlerde ve daha düzinelerce kutsala ihtiyaç ve tapınmaya lüzum hâsıl oldukça, oraya çıkıb, ölmüş ve Âhırat’e intikâl etmiş bir zâtdan imdâd istiyorlar; ve ona rapor ve tekmil veriyorlar ki, bu, bizzat kendi kânunlarında da yasak olan bir âfetdir!..

Bu kadar ibtidâî bir animizm  (Ruhlara tapıcılık) olabilir mi?

Oraya her çıkışlarında, (tanrı ve put) hâline getirdikleri Kamal Paşa’nın rûhunu, elîm azaba boğmakda; ve O’nun istemediği şeni’ bir fiili irtikâb ederek, Paşa’ya, edilmiyeceklerin en ağır ve şiddetlisini revâ görmektedirler… Bu i’tibarla, bu adam ve madamları, Paşa’yı gerçekden seven adam ve madamlar olarak görme imkanı da aslâ olamaz… Bu muhaldir…

 İşte, dünyânın gözü önündeki, Paşa’ya âid beyan:

“Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal, 30 Ağustos 1925’teki Kastamonu söylevinde “Ölülerden medet ummak, medeni bir cemiyet için, şindir(lekedir).”

Anıt tepede Mozole’ye çıkanlar, yaşıyormuş gibi orada Kamal Paşa ile konuşuyor, O’ndan “MEDET UMUYOR”; bunu deftere yazarak tevsîk ediyor ve kendisine, sağ ve hayatda olan bir kumandana tekmîl verircesine tekmîl veriyorlar… Bütün bunları, Paşa’nın, “Ölülerden meded ummak olarak şiddetle reddetmesi, dolayısıyla da medenî bir cemiyet içün bunun leke olduğunu” apaçık bir dille beyân etmesi, son derece mânîdâr ve çarpıcıdır!. Bu adamların, atalarıyla teârüz edib cedelleşircesine, hâlâ “ölüden medet ummak” üzere orada bir takım resmî religion ritüellerini sık sık icrâ etmesi, cidden medeniyetsizlik, ibtidâîlik, gülünçlük ve perişanlık olsa gerekdir…

Bu kadar geri zihniyet ve ruh hâlleri taşıyarak tenâkuzlar içinde yuvarlanan, kendi ateist ve ateist inançlarında kat’iyyen yasak olan “ölülerden medet umma” hâlini animistçe delen; bu yasağın sahibi atalarını da  75 senedir kan ağlatan; ve devlet, hükûmet, parlamento ve parti adam ve madamları ve ordu kumandanları ile Mozole’ye çıkarak “Ölüden meded umma” suçu işliyen; ve Anadolu “cemiyeti içün leke” olacak cürmü irtikâb edenler, bugünki iktidâr sâhibleri de dâhil, 75 yıllık bütün “ölüden meded umma” takımları, rütbe ve devlet protokolündeki yerlerine aslâ bakılmaksızın, derhal derdest edilerek Silivri gibi sipsivri bir arâzîde kamplara alınmalı; ve sonra da, halka ve insanlığa 75 yıldır kan kusturan bu zihniyet, “Sarık, şalvar ve cübbeli; kapkaraçarşaflı ve hacıyağı tüttüren bu bacı, umacı, hacı ve hoca takımlarının önüne atılıb eline verilerek” muhâkeme edilmeli; ve o “vahşi ve yamyam mürtecîlerin” ma’rifetiyle (!) ibret-i âlem ve ibret-i müessire olacak şekilde en ağır cezalara çarptırılmalıdır!!!…

Paşa içün Mevlid okutan sâbık müftü ve parlamanter “püftü” makûlesi adam ve madamlar dahî, aynı suçları irtikâblarından dolayı aynı âkibete dûçâr olmalı; o mevlidde “âmin” diyen kim varsa, onlar da, “ölüden meded umma” suçunun teşvik ve kışkırtıcıları olarak hesaba çekilmelidir!..

Tabii sonra da, İskilibli Merhûm ve 500.000 müslüman gibi, darağaclarına son derece medenîce ve hümanistce, yurtseverce havâle… Suçları da şu: “Ölüden meded umma ve lekelenme!” 

10 Kasımlarla 10 Muharremlerin mücrimleri ve mâtemcilerin tamâmı, artık meydanları boş bulamamalıdır!.. Ve bu memleketin kime âid olduğunu, dost düşman bütün dünyaya gösterme günü gelmişdir!. AKP iktidârı, “açılım” diyerek bütün şer’î ve târîhi kazanç ve fazîletleri ateşe vererek, kendi felâketini hazırlamaktadır!

“Ölülerin” sırtından, omzundan, geçmişinden, yardakçılığından, yalakalığından, vesâyetinden, vekâletinden, ticâretinden ve akıl almaz derecede kabarık mîrâsından geçinen; rütbeli rütbesiz, makamlı makamsız, ilhâdiyatçı denaatçi, bozuk-çürük ve sahte tarîkat ve barikatçı; topyekûn yiyici ve içiçiler, politik-apolitik sahtekârlar, hırsız ve dolandırıcılar, yobaz soytarılar, din istismarcısı cumartesi çocukları; sakal-cübbesi ile politikacılara dinini satarcasına eğilen ve eşşek gibi yere paralel yürüyen ve sürünenler; Kâinâtın ve kediciklerinin “imamıyım” diyen iblis karekterli, mübtezel, aşşağılık, kökü  ve kuyruğu dışarıda, hâin ve gavur tetikçileri; ve  kim olursa olsun, “ölüleri” istismâr ve menfaatine âlet eden bütün aşşağılık, şerefsiz ve Allâh’sız mücrimler; asıl, Allâh’ın Şerîat’ı önünde en büyük suçlu ve nâmerd alçaklardır!..

Cehennemin ağzını açarak ve ZEBÂNÎ nâmındaki o güzelim meleklerin de bütün emr-i ilâhîyi kuşanarak, onları beklediğine, îmân-ı şer’î ile kat’iyyen îmân ediyoruz…

(İntişârı: 11.11.2013) tt

Soh tashîh ve ilâveler: 08.11.2018 / 12:53:06

The post 10 Kasım Ve 10 Muharrem Deyince… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

İbn-i Abbas (radıyallâhu anhumâ)’ın bildirdiği hadîs-i şerîfde:

“Zilhiccenin sonuncu günü ile Muharremin birinci günü oruç tutan geçmiş yılı oruçla bitirip, yeni yıla oruçla başlamış olur. Allâhu Teâlâ o orucu onun elli yıllık günâhına kefâret eder.”

buyruldu.

[ Esseyyîd Merhûm Abdülkâdir-i Geylânî Hazretleri, Gunyetü’t-Talibîn, 1971, sh.376 ]

(İntişârı: 01.01.2012)

The post Yeni Yıla Orucla Başlamak appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Zıyâiyye BEKÇİSİ

Müslümana âid mukaddes takvimde başlangıç, Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm’ın muazzez hicretini esas alır; ve zamana hâkimiyyet  keyfiyeti, müslümanın bütün sâniye ve ânına kadar, bu îmân ve şuurun elinde bir ma’nâ ifâde eder…

Papaz Grogorien Takviminin, Bâtıl Batı’nın elindeki şekliyle millete dayatılması, basit ve sıradan bir inkilâb çeşnisi değil; kasd-ı mahsusla irtikâb edilmiş, kurbağaca “soykırım” denilen  “Müslümanları tenkîl” harekâtından bir parçadır…

Millet-i Beyzâ’nın, 15 asırdır devâm eden hayâtiyet zinciri halkalarını bilek kuvveti ile kıramıyan yehûdî-haçlı şirk ve küfür âlemi, alem olarak hilâli başında taşıyan bu milleti haçına mahkûm etmenin çâresini, onu, haçlı kafası taşıyan kuru bir kalabalık hâline getirmekde buldu… Başda, Hılâfetin ortadan kaldırılarak (idâre-i avâm) denen kadîm Yunan menşe’li “cumhûriyet ve demokrasi” gibi beşerî ve felsefî uydurmalar, Hilâl’in ortadan kaldırılmasında en müessir usûl olarak ve “kelleleri kesme” pahasına ele ve dile alındı…

Beyin ve kalbin ahenk hâlinde Mukaddes ve Münezzeh Hilâl’e teslîm olması, Bâtıl Batı’da son 2-3 asırdır şeytânî aklı tam harekete geçirdi; ve bundan sonra da, “Garblılaşma, asrîleşme, medenîleşme, batılılaşma, muâsırlaşma” gibi biribirinin müterâdifi yüzlerce  şeytânî mefhûm, vasatı istilâ ederek ve her yıl kıvâmı biraz daha artan siyahlıkla, beyin ve gönülleri kaplar oldu!.

Dünyâ coğrafyasına bakdığımızda pekçok milletin, kendi inanışlarına has takvimleri vardır. Bugün arzda, iki düzineye yakın takvim kullanılıyor… Ancak Anadolu ehâlisi kadar zaman şuur ve hâkimiyyeti iğdiş edilen bir başka millete de rastlanılamaz. Bâtıl Batı denen mekâna âid zaman telâkkîsi, müslüman bir kavmin kafa ve gönlüne zor ve ikrâhla sokuşturulduğundan, o kavmin zamanla mukayyed ve zamana mütevakkıf bütün mâzî, hâl ve istikbâli, felç edilmişdir… Bu kabil ağır menfîliklerin, üstelik birer “muâsır medeniyet” unsuru olarak halk beynine zorla sokuşturulması da, mücerred bu topraklarda irtikâb edilen bir cinâyet şekli…

 1Muharrem ile başlıyan islâmî bir takvimin mevcûdiyyetini bugün bilmiyen nesiller, zaman mefhûmunda soyunun değil, Batıl Batı’nın idrâk ve telâkkîlerine esir edilerek, kendi kendini inkâra zorlandığının bile farkında değildir!..

XTakvim, mücerred duvara asılan, her sene tab’ı tekrarlanan ve bunun ticâretini yapanların kârına vesîle kılınan bir basitliğe irca’ edildiği takdirde, ölüme terk edilen ceset gibi hiçbir kıpırdanmadan da bahsedilemez!. Yahud da, bir takım basit çevrelerin, takvime, müslümanın “zaman hâkimiyyetini” ayakda tutan bir ana âmil olarak bakmayıb da, mücerred eskilere aîd ve bugüne cevab veremiyen basit bir antika gibi el atmaları, cidden “ham softa kaba yobazlıkdır;” aynı zamanda kerih ve sefih bir keyfiyet… Hele DİB denen yerlerin, bu “zaman hâkimiyyetini” idrâk edemeden, meydandaki Bâtıl Batı’nın Mîlâdî denilen papaz takvimine  ve onun yılbaşısına (noeline) sadâkat ve esâret sergilemeleri, hangi îmân ve ahlâkla ve ikiyüzlülüğün de hangi cinsiyle izâh edilecekdir, ciddiyyetle düşünülmeli…

Buyrun, Sarıklı politikacı Görmez nâm adamdan, fiil (aksiyon) sâhasına aktarılacak hiçbir yanı bulunmayan, her zamanki basma kalıb ve idâre-i kelâm cinsi, ânı kurtarmaya ma’tûf, pörsümüş ve pörsüten cümleler:

“Hicret, her durumda zulmün ve zalimin karşısında hak ve hakikatin tarafında yer almaktır. Her fırsatta daha iyinin, daha güzelin arayışı içinde olmaktır.” (3.11.2013 tarihli haberlerde) 

Kendisine sarık ve cübbe geçiren, laik, dembokratik ve Bâtıl Batıcı bir parti felsefesiyle, sonuna kadar zapd ü rapt altındaki bu kılavuz, hangi sistemin ölçüsüyle “zulüm ve zâlim” denileni  dile getiriyor? Bay GÖRMEZ, ehâliye ninni söylüyor! Kafasındaki “hakk ve Hakîkat” da, neyin nesi ve hangi felsefî tesbitlerdir? “Daha iyi ve daha güzel”, hangi terâzinin haber vereceği kıymetlerdir?. Referansı, mücerred vahiy mi; T.C. kânunları, demokrasi veya herhangi bir beşerî felsefe mi?

Sarık cübbe altında, 1924 Mîlâdî takvimli târihden i’tibâren, her iktidarla değişen “hicret” medih (!) veya yergileri, Müslümanlığı daha nereye kadar karıştıracakdır?…

 Dembokratik laik cumhûriyetin “hakk ve hakikat” deyişindeki asıl hakk ve hakîkât, işte bu vâkıalardır!..

Buyrun, bir cevher daha:

“ İslam’ın geleceği açısından bir dönüm noktası olması dolayısıyla Hicret’in gerçekleştirildiği tarih Hz. Ömer’in halifeliği döneminde Hz. Ali’nin teklifiyle hicri takvimin başlangıcı kabul edilmiştir.” 

Öyle ise, neden bu iki büyük halifenin tesbitleri, bugün “takvim” olarak meydanda değildir; neden Bâtıl Batı’nın papaz takvimi resmî takvim olarak noel geceleri ve bayramları ile takdîs edilmektedir?.

Zerre kadar samimiyyet taşıyan bir adam, hicreti yüceltici (!) olarak çenesine aldığı lâf kalabalıklarından sonra, bu Müslüman senebaşısının da, Noel denen rezâletin yerinde resmî BAYRAM olması içün çalışır; ve  bir tek parmak kaldırmak çapında da olsa, ortaya, bir fiil ve gayret koyar!

Daha neler, buyrun:

“Hak ve hakikat uğruna yurtlarını terk edenler, hicret ile başladıkları mücadele sonunda yurtlarını hiç kan akıtmadan yeniden fethetmişler ve böylelikle Hz. İbrahim’in mirası olan Tevhid’in merkezi Kabe, Müslümanların yönetimine geçmiştir.”

Kâbe, bugün de müslümanların idâresinde midir?. Yoksa, ABD önünde secde eden ve ehl-i sünnet mezheblerine “müşriklik” gibi bir levsiyât sıkan, utanmazlığın evc-i bâlâsındaki, gerçek Arabın bile iğrendiği, para azgını deve çobanlarının işgâlinde mi?

Bay GÖRMEZ, “Hiç kan akıtmadan” demese olmuyor!.

 Kan akıtmak, “cihâd” dendiği zaman ödü kopan Bâtıl Batı’nın, kendi putperest ve alkolik kafasını vidaladığı içdeki kanser hücrelerinin korkulu rü’yâsı… O süflîlere yaranmak îmâ eden her konuşma, temeli, ruhu, zâtı ve özü i’tibâriyle, zâten butlana mahkûm bilinir; ve “kan akıtmayı” yeri ve zamanı geldiğinde kerih görseydi, “hüsün ve kubhu” ta’yîn eden Şerîat, o kadar harb, muhârebe, mukâtele, mübâreze ve gazve içinde hayâtını geçiren Rasûl-i Rusül’e, bunu elbetde haber verirdi!. Dünyâ kâtillerini bir tarafdan alkışlayıb, bir tarafdan da kuşkonmaz karılar gibi “kan revân” manzaraları çizerek, (barış ve okşama) taraftarı rolü oynamak istiyenler varsa, hastir yemeden meydandan çekilsin ve orada kirlilik yapmasınlar…

  Kandan korkmak, ödleklik ve cebânete giden bir yol açar ki, bunun, Allâh ve Rasûlü’nün yolunda aslâ yeri de olamaz… Kan akıtmamanın bir tek yolu vardır ki, bu, sarıklı politikacı aklıyla aslâ ortaya konulamaz; o da, mücerred, Allâh ve Rasûlü’ne teslîm olmakdan geçer… Aksi halde, mutlak olarak o teslîmiyyet, iblis-i lâine veya onun peşindeki, aklı ilâh yapan dünyâ soytarılarına ikramdan ibâret kalacak; ve kan da aslâ dinmiyecekdir… İşte dünyanın bugünki, “medenî” ve “teknoloji” çağı denilen bir basamakda kan döken de ne; insanları, bebeklerine varıncaya kadar biribirine boğazlatan, mezbahâneden bin beter hâli!. Bundan da beteri, Sûriye denen mekânda, hâlâ Nemrut heykeli gibi orospu dünyânın kâidesi üzerinde tutduğu Şam Şeytanı; ve onun, açlıkdan kedi köpek yemek zorunda bırakdığı  ma’sum bir Sûriye ehâlisi!.. “Bizi, insan kabul etmiyorsanız, hayvan kabul edin ey dünya; ve bizi, hayvan hakları koruyuculuğuyla muhatab alın!” diye feryâd eden Suriyeli ananın ta’rîfi gayr-i kâbil yürek dağlıyan ıstırâbı!. Bu sözleri bile duyamıyacak kadar, nefs, hevâ, şehvet, gaddarlık, menfaat, şeytanlık ve bin kat hayvanlık altı hayvanlık içinde dönen ve dömelen, dönek ve ellek, yusyuvarlak, fâhişe kucağında beslenen, zıpkın gibi kâfir ve müşrik, lâğım akıntılı bir dünyâ!

Ve T.C.’nin, 9 aylık gayr-i meşrû’ bebeğini, 9 gün evde bırakıb gezme-tozmaya giden, Bâtıl Batı kafalı “ana olacak”vatandaşları!.

Binlerce haramın, alenen ve resmen irtikâb edildiği; ve binlerce farzın da, inkâra varıcı bir umursamazlıkla hafife alındığı bir Anadolu yaylası düşünün… (Altı .oklu) üstü bilmem neli partiküllerden bir dişinin, aynı dâirede kancık ve aygır gençlerin, beraber yaşamalarına karşı çıkmaya ateş püskürüşüne de bir bakın!. Bunun, “özel yaş-ama” münâfî olduğunu söyliyecek kadar nâmus ve iffet hislerinden, ipden boşanmışcasına meydana fırlamasına bir mim koyun; ve yanına da, o Suriye’li ananın feryâdını… “Koyun can derdinde, kasap et derdinde” dedirten böylesine kahpe bir dünyada yaşamak bile, utanç verici; ve nefes almaksa, tıkayıcı…

 Bâtıl Batı kafasıyla kellesini değiştirmiş mahlûkât içün, bu sarık ve cübbeli politikacı, bir tek kelime söylemek içün ağzını açabilmiş midir?.

Cumhûriyetde, sarık ve cübbeli politikacı; veya, “ehl-i sünnet müdâfiiyim!” diyen, yazar-çizer (avukat) olmak!.

Hakk ve Hakîkatı söylemekde böylesine susarak, dilsiz bilmem ne olanlar, hakk ve hakikatı (ketmedenler), ne hicret, ne din ve ne de diyanet hakkında, bir tek kelâm dahî edemez; ve ağızlarını açmıya da, şer’an salâhiyyetleri olamaz…

“Ya olmak ya ölmek” noktasındaki bir kavmin, önündeki Çin seddi dehhâmeliğindeki leş sürülerini, bertarâf etme azmi kıyâm etmedikçe, gidiş, uçurumdan aşağıyadır…

Kurunun yanında yaşın da yanıp, ortalığı ateş çemberinin saracağı esbâb önümüze konulmuşdur; ve görmiyen GÖRMEZ gözler kimlere âid olursa olsun, mes’ûliyyeti umûmîdir!

(İntişârı: 06.11.2013)

The post “1 Muharrem Yılbaşı” Ne Demek? appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed ZIYÂ

Allâh Azze ve Celle sevdiği kullarını çeşitli mihnet ve cefâ ile imtihân eder. Büyüklerimiz keder ve güçlük çekmediklerinde:

“-Ben Allâh’ın rızâsını mı kaybettim ki başıma bir dert gelmiyor?” diye üzülürdü. Çünki bilirlerdi ki, Allâh ve Rasûlünü seven, çeşitli zahmetlerle imtihân edilecektir. Bütün mes’ele bu imtihanlardan geçerken bile Allâh’ın rızâsını gözeterek sabır ve sebât ile “ancak sana kulluk ederiz!” deyişimizi isbât edebilmekdir. Sûre-i En’âm 162. Âyet-i Kerîmede emrolunduğumuz üzre: “-Benim, de: cidden namazım, ıbâdetlerim, hayâtım, memâtım hep Rabbül’âlemîn olan Allâh içindir!” diyebilmekdir. Zîrâ ancak böylece çekilen gam u keder, mihnet u zahmet ilâhî bir yardım ile atlatılarak netîcede felâha kavuşulacakdır. Bütün mes’ele, başımıza gelen musîbetlerin bizi Allâh’a yaklaşdırıyor olması.. Aksi hâlde, Allâh’dan uzaklaşmak olur ki bu büyük bir felâketdir.

Ümmetlerine emsâl olan Peygamberân-ı Izâm Aleyhimüsselâm Hazerâtının hayâtlarına dikkat edilirse, her birinde Allâh Azze ve Celle’nin emri ve fıtratının gereği olan “dînini” yaşayan müslümanların çekdiği veya çekebilecekleri ezâ, cefâ ve kederler için, birer misâl vardır…

Ve yine birçoğunun sıkıntısı, Hicrî ayların birincisi, “Şehrullâh” olan Muharremu’l-Harâm’ın 10. gününe tekâbül eden ve bizim de inşaallah birkaç gün sonra idrâk edeceğimiz “Âşûrâ” gününde kaldırılmış ve felâha kavuşmuşlardır.

En büyük, en sevgili ve son Peygamber Aleyhisselâtü vesselâm Hazretlerinin hayâtı, daha dünyâyı teşrîfinden evvel yetîm kalması ile başlıyor; ve üç erkek evlâdı da dâhil teker teker sevdiklerinin kaybı ile devâm ediyor… Öyle ki, hayâtında bir yıla “hüzün yılı” deniliyor. Da’vâsı uğruna akrabâ ve kavmi tarafında gördüğü ezâ ve cefâ, bunun netîcesinde hicreti… Bu öyle bir hicret ki, Efendimizin 5 emrinden[1] sonuncusu olan “hicret” emrinin ilk tatbîki… Bu Hicret Müslümanlara mîlad oluyor ve Ashâb-ı Kirâm (aleyhimü’r-rıdvân) Hazerâtı takvimlerinin birinci gününü “hicret hâdisesi” ile belirliyor.

Kâinâtın Fahri Peygamber-i Zîşân Aleyhisselâm’ın sahâbîleri ile birlikde Mekke müşriklerinden kurtuluşu ve Hicret’den sonraki ilk 10 Muharrem Âşûrâ gününde müslümanların reisi (başı) olarak Medîne’de İslâmî idâreye geçişi “Âşûrâ gününün Müslümanlar için ezâ ve cefâdan kurtuluş” olduğunu gösteren hâdiselerden sâdece bir tânesidir…

Rasûlullâh’ın imtihânı, Mekke müşriklerinin zulmünden halâsdan sonra, en ziyâde sevdiği zevcesi Âişe Radıyallâhu Anhâ VÂLİDEMİZ’e atılan iftirâ da dâhil olmak üzere münâfıklardan çekdiği sıkıntılar ve daha niceleri ile devâm eder… “En sevgili” olması hasebiyle yaşadığı hüzün, diğer Rasûl ve nebîlerden daha çokdur…

*

İkinci büyük peygamberin hayâtı yine ibret, ölçü ve misâllerle doludur. İbrâhim Aleyhisselâm’ın zamânında erkek çocukları öldüren Nemrud’un korkusu ile doğumundan sonra vâlidesi tarafından; dış dünyâ’dan saklanıp bir mağarada muhâfaza edilerek büyütülmesi… Hayâta böyle başlaması… Müşrik babası Âzer, kavmi ve Nemrud ile mücâdelesi netîcesinde ateşe atılması… Zevcesi Sâre vâlidemiz ile çekdiği evlad hasreti, Fir’avnın zulmüne mâruz kalışı ve diğer zevcesi Hazret-i Hâcer vâlidemiz ile henüz bebek olan oğlu Hazret-i İsmâil’i Allâh’ın emri ile ıssız ve susuz çöle bırakması, ve Allâh için kurbân etme imtihânı ve daha nice hâdiseler…

İbrâhîm (Aleyhisselâmın) doğumu, Allâhu Teâlâ’nın onu kendisine Halîl edinmesi, Nemrud’un ateşinden kurtarılması ve oğlu yerine koç verilmesi de hep “Âşûrâ gününün” lutf u ikrâmı cümlesindendir…

*

Mûsâ aleyhisselâm… Üçüncü büyük (ulü’lazim) Peygamber… Vâlidesi tarafından, zamânın kâfir ve zâlim Fir’avnının erkek çocukları katletmesi zulmünden halâs niyetiyle, daha doğmadan sıkı sıkı sarılan kuşaklarla gizlenerek rahm-i mâderde büyütülmesi… Dünyâyı teşrîf ettiğinde ise, aynı sebebden nehre bırakılması… Rabbimin hikmetiyle, kendisini öldürmek isteyen Fir’avnın sarayında, onun emânında olduğu hâlde, süt anne zannedilen kendi öz annesinin sütüyle büyüyerek, ileride Firavnın zulmüne karşı mücâdele etmesi ve bu uğurda hicreti… CEMÂAT olarak yaşama emri… Ve bunlar gibi nice hikmet ve ölçüler alabileceğimiz hâdiseler ve imtihânlar…

Mûsâ (aleyhisselâmın) Fir’avnın elinden kurtarılması ve Fir’avn o gün helâk edilmesi de “Aşûrâ” gününde olmuşdur.

*

Îsâ aleyhisselâm, (ulül’azim) peygamberlerinin dördüncüsü… Doğmadan yetîm kalma değil, babasız yaratılmış olma… Da’vâsı uğruna birçok Peygamberin kâtili ve Allâh Azze ve Celle’nin la’netlediği kavim tarafından öldürülmek istenmesi havârîlerinden görünen birinin ihâneti ve göğe urûcu…

Kaynaklarımız, yehûd kavminin 47 peygamberin kâtili olduğunu, bunca Peygamberân-ı Izâm Aleyhimüsselâm Hazerâtının ŞEHÎD edilmesine karşı çıkan 173 müslümanın da gene ŞEHÎD edildiğini kayda geçmişdir. Yehûdun, cihân çapında mücrîm bulunduğu böylece de kaydetmektedir…

Hazret-i ÎSÂ Aleyhisselâm Efendimize, havârîsi görünen bir münâfığın ihâneti de fevkal’âde meşhurdur!… Ve Cenâb-ı Hakk Azze ve Celle’nin, bu hâini Îsâ Aleyhisselâm şekline sokarak Roma askerlerinin bu hâini (Îsâ) diyerek çarmıha germesi… Mesih Aleyhisselâm’ın ise, herşeye kâdir olan Cenâb-ı Hakk Azze ve Celle’nin KUDRETİ ile RABBE REF’İ (yükselmesi)… Lehülhamd… Kıyâmet kopmadan evvel de, NÜZÛL-İ ÎSÂ Aleyhisselâm (Dünyâya inib zuhur edeceği) kat’iyyen vâki’ olacakdır.[2]

Îsâ (aleyhisselâm) doğması, göğe kaldırılması “Âşûrâ” gününde yaşanmış hâdiselerdendir. Kıyamete yakın tekrar yere indirilecek olması da yine “Aşûrâ” gününe tekâbül edecektir.

*

Âdem aleyhisselâm (ülül’azîm) Peygamberlerin beşincisi… İlk insan ilk peygamber… Yaratılışı, Cennete girişi, “İctihad hatâsı” demek olan zellesi ve bunun üzerine Havvâ vâlidemiz ile birlikde Cennetten çıkarılışı, Dünyâ hayâtı, evlâd ü ıyâli ve kardeşini katleden oğlu Kâbil ile imtihânı…

Hazret-i Adem (aleyhisselâm)ın dahî yaratılışı, Cennete girişi ve zellesinin tevbesinin kabûl edilmesi hep “Âşûrâ” gününde olmuşdur.…

Ve diğer Pergamberân-ı Izâm Aleyhimüsselâm Hazerâtından bazıları:

Hazret-i Ya’kûb (aleyhisselâm)ın, oğlu Hazret-i Yûsüf Aleyhisselâm’ı kıskanarak kuyuya atan diğer oğulları ile imtihânı ve çekdiği evlâd hasreti…

Hazret-i Yûsuf (aleyhisselâm)ın, önce kardeşleri tarafından kuyuya atılarak, sonra da, ileride zevcesi olacak Zeliha vâlidemiz tarafından iftirâya uğrayıp zındana atılması…

Hazret-i Eyyûb (aleyhisselâm)ın, malı, evlâdı, bir tânesi hâriç ezvâcının ve en nihâyet sıhhatinin kendisinden alınması ile imtihânı…

Hazret-i Zekeriyyâ (aleyhisselâm)a evvela evlâd verilmeyerek imtihân edilmesi ve daha sonra verilen o “hayırlı” evlâdı Hazret-i Yahyâ Aleyhisselâmın, Romalı vâli ile o vâlinin yeğeni olan kadının evlenmek istemesinin, ÎSÂ Aleyhisselâm’ın yeni ŞERÎAT’ında yasak ve haram olduğunu tebliğ etmesi; ve bunun üzerine kadın ihtirâs ve fitnesinin azması sonunda, Romalı askerlerce şehid edilmesi… Böyle korkunç bir fâcianın, babası Zekeriyya Aleyhisselâm’ın gözleri önünde irtikâbı…

En nihâyet Zekeriyyâ Aleyhisselâm Efendimiz Hazretlerinin, ağaç kovuğuna saklanması ve testere ile biçilerek o la’netli kavim tarafından şehîd edilmesi…

Yûnus (aleyhisselâm)ın balığın karnındaki imtihânı…

Sâlih (aleyhisselâm)ın devesi ile kavmine karşı verdiği mücâdele…

Daha nice Peygamber ve Nebînin, ısyân ve tuğyân içindeki azgın kavimleri ile imtihânlar… Tebliğ vazîfelerini yerine getirirken çekdikleri sıkıntılar, üzüntü, keder ve başlarına gelen ihânetler… Kimi zaman evlâdından, kimi zamân ezvâcından, kimi zaman sahâbîsi görünenlerden ve kimi zaman da Allâh düşmanlarından…

Ba’zı Peygamberlere ise, imân eden bir tek ferd-i vâhid çapında ümmet verilmedi, öyle imtihân olundular. Ama onlar, ismet sıfatları ile, Allâh’ın kendilerine verdiği vazîfelerini zerre kadar aksatmadan yerine getirdiler. Cenâb-ı Hakk da kendilerine ikrâmlarda bulundu, felâha kavuşturdu. Âşûrâ günü kurtuluşa eren diğer ba’zı Peygamberler de şunlardır:

İdris (aleyhisselâm) göğe kaldırıldı… Dâvud (aleyhisselâm)’ın zellesinin tevbesi kabul edildi… Süleyman (aleyhisselâm)’a mülkü verildi… Eyyub (aleyhisselâm)’ın ızdırâbı giderildi… Yûnus (aleyhisselâm) balığın karnından kurtarıldı…[3]

Nûh ve Lût Aleyhimesselâm da, zevcelerinin ihânetleri ile imtihân olundular…

Bu iki Peygamber, aynı zamanda evlâd ü ıyâli ile de imtihana tâbi’ tutuldular… Duâlarında kendileri ile birlikde onlar için de Allâh’a duâ ettiler…

Lût aleyhisselâm, LGBT’ci ve (cinsiyet eşitliği) peşindeki sapık, azgın ve tuğyankâr kavminin çirkin amelinden Allâh’a sığınırken:

“-Yâ Rabbi! Beni ve evlâd ü ıyâlimi onların iğrenç amellerinden halâs et.” (Şuara 169)

Diye niyâzda bulundu. Cenâb-ı Hakk bu duâyı Kur’ân-ı Azîmüşşan’da bize bildiriyor ve bir sonraki âyetde buyuruyor ki:

“-Lût’un bu münâcaatı üzerine, biz Azîmü’ş-şân, Lût’a ve evlâtlarının cemi’ine necât verdik; ve onlara nâzil olacak azabdan halâs ettik. İllâ Lût’un haremi bir acûze kadın, onların amellerine râzı olmasına binâen, azapta bâki kalması mukadder olduğundan, azab olunacaklar içinde kaldı.” (Şuarâ 170,171)[4]

O acûze, Lût aleyhisselâm’ın hanımı idi. Ama bu ona bir fâide vermedi. Zîrâ peygamber ehl-i beytinden de olunsa, Allâh Azze’nin insanları ayırdığı o üç sınıfdan birine giriyordu: Müslüman, Kâfir veya Münâfık… O acûze kâfirler sınıfında idi. Bunun için Lût aleyhisselâm: “…mü’min olarak evime girene ve bütün inanmış erkek ve kadınlara…” diyerek şöyle duâ etmişdir:

“-Ey Rabbim! Bana, babama, anama, mümin olarak evime girene ve bütün inanmış erkek ve kadınları mağfiret buyur. Zâlimlerin de sâdece helâkini artır.” (Nûh 28)

Lût aleyhisselâmın hanımı Müslümanlarla birlikde gitmedi, o son derece çirkin ve aklen, şer’an ve tab’an (fıtraten, yaratılışa sonsuz derecede ters) iğrenç ameli işleyenlerle kaldı. Onları seviyordu; çünki onların o çirkin ve iğrenç ameli kendisini rahatsız etmedi. Lût Aleyhisselâmın hâne halkından idi, ehlinden görünüyordu. Ama helâk olmakdan kurtulamadı. Niye?

“-Ben Müslümanım elhamdülillah, o halde benim kanımdan ve canımdan olanlar da Müslümandır!”

Demek, en büyük dalâletdir…

Bir insan müslümân iken, vâlideyni (ana-babası) kâfir olabilir. Yâhud vâlideyn müslimân iken evlâdı kâfir olabilir. Aynı ana-babadan kardeşlerin de, bir kısmı müsliman, bir kısmı kâfir hatta münâfık olabilir… Müslümân anadan doğmuş olmak kâfi değildir. Müslümân bir zevc veya zevce sâhibi olmak da aslâ kâfi değildir. Allâh Celle cümlemizi, son nefesde îmânla göçenlerden; son nefesden emîn olmanın (küfür) olduğunu bilen ve buna tam îmân edenlerden eylesin!

*

Altıncı ulül’azîm Peygamber Nûh aleyhisselâm ise, kendisi ile gemiye binmemek için direnen ve azgın sularda boğulan oğlunu kurtaramadı… Nasîhatlarıyle, telkinleriyle hatta duâlarıyla bile kurtaramadı… Oğlu gözlerinin önünde azgın dalgalar içinde kayboldu… Nûh aleyhisselâm Rabbine nidâ etti:

“-Yâ Rabb o benim ehlim idi…”

Allâh Azze ve Celle:

“-O senin ehlin değildir!…”

Buyurdu.

Demek ki, Peygamber oğlu olmak da kişiyi azâbdan kurtarmıyor!

Şâh-ı Nakşîbend (Kuddise Sırruh) Hazretleri gibi nice büyüğümüz:

 “-Benim belimden gelen değil, yolumdan giden benim evlâdımdır!” buyurmuşlardır!

Âlemlere rahmet olarak gönderilen Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem hazretleri de mübârek kızı Hazret-i Fâtımâ (Radıyallâhu Anhâ) vâlidemize:

“Ey Resulullâh’ın kızı Fâtıma! Sen de kendini Allah’tan satın almaya çalış; zirâ senin için de bir şey yapamam.”[5]

Buyurmaktadır.

Yine Sevgili Peygamberimiz Aleyhisselâm, kendisini en zor zamanlarda Mekke müşriklerine karşı müdâfaa eden amcası Ebû Tâlib için bir şey yapamamışdır. Telkînleri te’sîr etmemiş, amcası:

 “-Arkamdan, korkdu derler!”

Diyerek, kelime-i tevhîdi söyleyememişdir…

Peygamberlerin evlâd ü ıyâl, akrâba u taallukâtından imtihân olundukları gibi, onların ümmetleri dahi böyle imtihânlar vermişdir.

“İnsanlar, yalnızca ‘imân ettik’ demekle, hiç imtihân edilmeden bırakılacaklarını mı sandılar? And olsun ki biz, onlardan öncekileri imtihan ettik. Elbette Allâh, (imtihân ederek), doğru söyleyenleri de bilir, yalancıları da bilir.” (Ankebut, 29/2-3)

Kimimiz, babalarımız, analarımızla; kimimiz kardeşlerimizle, kimimiz zevc veya zevcelerimizle, kimimiz evlâdımızla, kimimiz akrabâmız ve kabîlemizle, kimimiz elde ettiğimiz mallarımızla, kimimiz ticâretimizle, kimimiz sıhhatimizle ve nice nice ni’metlerimizden imtihân olunacağız… Yeter ki bu imtihânımızı Rabbimizi râzı edecek şekilde verelim… Eğer veremezsek, vâh bizim hâlimize. Nitekim Cenâb-ı Hakk, Tevbe Sûresi 24. Âyet-i Kerîmesinde şöyle buyurur:

“- De ki: Eğer, babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, kadınlarınız, hısımınız, kabîleniz, elinize geçirdiğiniz mallar, kesâda uğramasından korktuğunuz bir ticâret, hoşunuza giden meskenler, size Allâh ve Resûlünden ve onun yolunda bir cihâddan daha sevgili ise, artık, Allâh’ın emri gelinciye kadar bekleyin, Allâh öyle fâsıklar gürûhunu hidâyete erdirmez”

Ve, Sûre-i Mücâdele’nin, 22. Âyet-i Kerîmesinde ise:

“- Allâh’a ve Âhıret gününe îmân eder hiç bir kavmi, Allâh ve Resûlüne hudûd yarışına kalkışan kimselerle sevişir bulamazsın… O muârızlar, babaları veya oğulları veya kardeşleri veya hısımları, aşiretleri (hemşerileri) olsalar bile.. İşte Allâh, öyle kimseleri sevmeyen bir kavmın kalblerine îmânı yazmış ve kendilerini, tarafından bir ruh ile te’yîd buyurmuştur. Ve onları, altından ırmaklar akar Cennetlere koyacak, içlerinde ebediyyen kalacaklardır. Öyle ki, Allâh onlardan hoşnud, onlar Allah’dan hoşnuddur; işte onlar, Allâh hizbidir, uyanık ol ki, Allâh’ın hizbi muhakkak hep felâha erenlerdir.”

Buyurmaktadır…

Evlâdın ana babasından, zevceynin birbirinden hattâ ana babanın evlâdından kaçacağı; alıp verdiğimiz tek bir nefes dâhil yapdığımız ve yapmadığımız cümle amellerin yazıldığı amel defterimizin açılacağı o çetin günde, hesâbımızı vermeyi Rabbim bizlere kolay eylesin…

Yaklaşan Âşûrâ Günü münâsebetiyle zikretmek isteriz ki, Hazret-i Hüseyin Efendimizin şehâdeti dahî, bu dünyânın zulm ü zulmetinden makâmların en büyüğü olan şehâdet makâmıyla Sevgililer Sevgilisine kavuşmak idi… Ehl-i Sünnet müslümanları bu günü asla mâtem olarak kabûl etmez, tam aksine evlâd ü iyâlini sevindirmek için gayret ederlerdi.

Esseyyîd Abdülkâdir-i Geylânî Kuddise Sırruh Hazretleri, Gunyetü’t-Talibîn, nâm eserinde şöyle yazmaktadır:

“-Âşûrâ gününün üstünlüklerindendir ki, Allâhu Teâlâ o gün Peygamberlerini düşmanlarından kurtardı. Fir’avn’ı ve kavmini o gün helâk eyledi. Gökleri, yeri, Âdem aleyhisselâmı ve daha birçok şerefli şeyleri o gün yaratdı. O gün oruç tutanlara büyük sevab ve mükâfâtlar hazırladı. O günde orucu, günahlara kefâret eyledi. Bunun için Âşûrâ günü, iki bayram, Cum’a, Arafe ve bunlara benzer şerefli günler gibi oldu. Âşûrâ günü musîbet ve mâtem günü olsa idi, sahâbe ve tâbiîn (aleyhimürrıdvân) mâtem kabûl ederlerdi. Çünkü onlar o zamâna bizden daha yakîn idiler. Halbuki onlar âşûrâ günü çoluk çocuğu sevindirmek, giydirmek ve oruc tutmak gibi şeyler yapdılar. Bize böyle gelmişdir.[6]

Âşûrâ Gününün, bütün Müslümanların esâretden, zulümden, küçük büyük bütün gam ve kederlerinden, göz ile görünen ve görünmeyen bütün fitne, fücûr ve sapkınlıklardan kurtuluşuna vesîle olmasını niyâz ederiz..

Âmin, Yâ Muîn…

……………………………………………………………………………..

[1] Beş Emir Hadîs-i Şerîfi için bakınız: http://www.turkcesi.biz/manzumeler/ahyed-halidi/bes-emir.html

[2] Bu hususda Muhterem Ahmed Selâmî Bey’in bir makâlesinden aşağıdaki satırları iktibâs etmeyi fâideli bulduk:

Elmalılı Merhûm Muhalled Tefsîrinde bu hususda şöyle buyurur: “Hazret-i Peygamberden dahî “Îsâ ölmedi, Yevm-i Kıyâmet’den evvel size dönecekdir (……………….) hadîs-i şerifi gibi hadisler dahî vârid olmuşdur.” (1936, c.2, s.1112)

“Binâenaleyh Îsâ Aleyhisselâm’ın haberlerde vârid olan semâya ref’iyle Kur’an’da vârid olan “Allâh’a ref’i haysiyetini” biribirine karıştırmamak iktizâ eder. Çünki semâ, esmâ-i ilâhiyyeden değildir. Hıristiyanlar semâya Allâh, Allâh’a semâ diyorlarsa da, İSLÂM’DA BU CÂİZ DEĞİLDİR….. Zirâ Îsâ Aleyhisselâm’ın Allâh’a ref’ olunan CİSMİ, semâya ref’ olunan da henüz kabzedilmemiş olan RÛHUDUR diyebiliriz.” (s.1113)

“Îsâ Aleyhisselâm dahî, bütün enbiyâ ile beraber Hazret-i Muhammed Aleyhisselâm’ın maiyetindedir. BİR GÜN GELECEK ÜMMET-İ MUHAMMED’İN DARALDIĞI BİR DEVİRDE, ALLÂH’IN BİR KELİME-İ GARÎBESİ OLAN RÛH-I ÎSÂ ZUHÛR EDECEK, RÛH-İ MUHAMMEDÎ MAİYYETİNDE HIZMET EDECEK VE FAKAT KIYÂMETDEN EVVEL VEFÂT EYLİYECEKDİR……. İHYÂ-YI MEVTÂ, (ölüyü diriltmek) ÎSÂ ALEYHİSSELÂM’DA MÜCERRED BİR HÂRİKA, MUHAMMED ALEYHİSSELÂM’DA BİR KÂNÛNDUR…” (s.1114)

“…Nasârâ cemaatleri dahi Yahudilerin fevkinde ve onlara hâkim ve gâlib olagelmişlerdir.” (s.1116)

“Îsâ Aleyhisselâm’a mekr ü küfreden Yahudilerin bu küfürde devam etdikleri müddetçe, hiçbir zaman etbâ’-ı Îsâ’nın fevkına çıkamıyacaklarını.. bu da, Îsâ Aleyhisselâm’ın zâtından değil, bir Râsûl olan Îsâ Aleyhisselâm’a KÜFÜR, ALLÂH’A KÜFÜR OLMASINDAN NÂŞÎDİR.” (s.1116)

Türkiya’da da, son yüz sene içinde En Büyük ve Peygamberler Peygamberine bile mekr ü küfreden nice makâm sâhibleri görülmüşdür ki, zillet ve alçalışın, yaşanan sıkıntıların en baş âmili de budur…

Allâh Azze ve Celle, Muhammed Ümmetinin de, Yahudiler gibi sapıtır ve dinlerinden uzaklaşırlarsa, Yahudilerin âkıbetine dûçâr olacakları hakîkatını, Müfessir Merhûmun kaleminde şöyle yaratıyor:

“Senin etbâın da onlara karşı dünyadaki bu tefevvuku (üstünlüğü) sûiisti’mâl edib (kötüye kullanıb) ZULMEDERLERSE AYNI ÂKIBETE MAHKÛM OLURLAR.” (s.1117)

Memleketde 100 yıldır yaşanan âfet, felâket ve helâketlere, politik çekişme ve cidâle bakdığımızda, bu tefsir satırlarından pek çok ibret ve dersler çıkarılması şart olurken, buna hiç yanaşılmadığı da korkunç bir nasibsizlikdir. Tam tersine, beşerî sistemler üzerinden insanlara (TAPMAK), heykel ve putlar önünde eğilmek, eski putperest kavimlerin sapıklıklarının aynen devâmı olmuşdur. İdhâl politikalar ve bunların parti parti tefrika ve sapıklıklarının ortaya koyduğu herc ü merc, bitib tükenmek yerine, her geçen gün âkıbeti daha da karartacak ölçülere doğru yol almaktadır…

Müfessir merhûmdan alacağımız son cümleler, bir başka cihetden hakîkatın mührü gibidir:

“Akîde-i İslâmiyyet’de, ÎSÂ ALEYHİSSELÂM VEFÂT ETMEMİŞDİR VE FAKAT KIYÂMET’DEN EVVEL VEFÂT EDECEKDİR. DEMEK Kİ, ÎSÂ ALEYHİSSELÂM’IN ÂHİR-İ HÂLİ DE BUDUR.” (s.1117)

 Nüzûl-i Îsâ Aleyhisselâm, müfessir merhûmun yukarıda beyân buyurduğu gibi sahîh hadislerle de sâbit olub, bu hadisleri inkâr eden mezhebsizler, ilâhiyyatçı ve diyânetçiler de oldukça çoğalmışdır. Bunların, 15 asırlık ehl-i sünnet esaslarını inkârla, hangi HAKK düşmanı oryantalist münkirlerin değirmenine su taşıdığı iyi görülmelidir.

Bazı fesli zevâtın da, (2/7/2016 C.Ertesi günü) tv ekranlarından “Îsâ genç vefât etdi!” diye hezeyanlar savurmaları çok câhilce ve gülünçdür… Bunun dahî hakîkatla zerre kadar alâkası düşünülemez; bu dahî, ne acıdır ki âyetleri tekzibden (yalanlamakdan) başka hiçbir işe  yaramaz… Zîrâ Îsâ Aleyhisselâm Efendimiz Hazretlerini, Müfessir merhûmun yukarıda apaçık beyanlarında da görüldüğü gibi Allâh Azze ve Celle O’nu  “KENDİNE REF’EYLEMİŞDİR.” Bu hakikat, Nisâ Sûresinin 157 ve 158. Âyet-i Kerîmeleri ile kat’iyyen sâbitdir.

Elmalılı Merhûm Muhalled Tefsîrinde şöyle buyuruyor:

“Ve Allâh’ın Rasûlü olan Mesih Îsâ İbn-i Meryem’i, biz KATLETDİK demeleri, yani vasf-ı risâletle istihzâ ve böyle bir zâtı katletdik diye iftihâr etmeleri sebebiyle”—dir ki, Allâh bunları ğadab-ı zillete dûçâr etmiş, BELÂLARINI VERMİŞDİR. (Ve mâ qatelûhu ve mâ salebûhu) Halbuki bunlar O’nu hakîkatde ne katletdiler, ne selb”—Çünki hakikat-ı Îsâ bir kelime, bir ruh idi. Bunu ise ne katledebildiler ne de selb (Ve lâkin şübbihe lehum) ve lâkin şüpheye düşürüldüler, onlara öyle gibi gösterildi.” (1936, c.3, s.1516) (Ve mâ katelûhu yakînen) halbuki, biz Mesîh’i katletdik diyenler, O’nu yakînen katletmediler.”—Binâenaleyh katil cinâyetiyle iftihâr etmeleri de, bir YALANDIR. Çünki bir işden maksad ne ise, hüküm ona göredir. Onların ise katle teşebbüsden maksadları ASLÂ HÂSIL OLMADI. Gerçi ortada bir cesedin maktûl olduğu mahsûs idi. Fakat onların katletmek istedikleri Mesîh bu değil idi. Asıl Mesîh’i öldüremediler. (Bel rafaehûllâhu ileyhi) Allâh O’nu kendine ref’eyledi. Onların izâle etmek istedikleri ÎSÂ’yı GÖKLERE ÇIKARDI DA KENDİLERİNİ BEDNÂM (alçaklardan) ETDİ.” (s.1519)

Artık bu kadar âyetler, hadisler ve tefsirler ortada dururken bazı tarihçi kisveli adamların çıkıb da “Îsâ genç vefât etdi” gibi âyetullâh’ı tekzibe (yalanlamaya) kadar giden böyle son derece çirkin lâflarla tv’lerde boy göstermeleri, bunların îmân ve ilim seviyelerinin ne olduğunu göstermekden başka hiç bir işe de yarayamaz. Bir insanın mücerred Ebû Cehile veya benzeri heykellere harb açarak onlarla kavgalanması, onun, “îmânının” te’mînât altında olduğunu göstermez. Amma “ÎMÂNIN kesb ü muhâfazası” içün çok dikkat ve sıhhatlice çalışmak ve bu yolda hayatı harcamak, aynı zamanda o put ve heykellerin reddini zarûreten ortaya koyacaktır… Bu son derece mühim nokta, buradaki umum-husûs münâsebeti, bugün hiç nazara alınmıyor; ve insanlar, gözü kapalı, istismarcı bir takım insanların peşinde sürüklenib gidiyor…

Ehemmi mühimme tercîh kabiliyyet ve hasleti 1909’dan hele 1923’ Lozan felâketinden sonra teşekkül etmiyen insanımıza, hoşça vakit geçirici, nefisleri okşayıcı, temel îmân esaslarına inmeyici, kahvehâne ağzıyla atıb tutmalar,  o ta’kibçilerin “kuvve-i gadabiyyesini bileyici” olabilir! Ancak görüldüğü gibi, (i’tikad boşlukları) insanın ebedî hayâtına mâl olabilecekdir… Hele bir dâr-ı ikrâh, dâr-ı azâb, dâr-ı şirk ve nifâk çukurunda, ilmen,  i’tikâden, amelen ve ahlâken son derece dikkatli olmak, herşeyin başında gelir. TARİHÇİ GEÇİNEREK sâdece bir heykelle kavga edib îmânî mes’elelerde sallım-saçak nâralar atmak, hem dall hem mudill olmak, son derece mes’ûliyyetli bir hâl olmakla beraber, insanın ebedî hayâtını da zîr ü zeber edib tehlikeye atabilecekdir…

*

Bu cümleden olarak, yukarıda işâret etdiğimiz tarihdeki tv konuşmasında aynı müteveffâ târihçi, “İslâm’daki harbin tedâfüî (müdâfaa) olub, taarruzî (ilâ-yı kelimetullâh içün bütün dünyâya cihâd) olmadığını” söylemişdir…

*

“İslâm’ın 5 ana ibadetinden en başda geleni olan CİHAD ibâdetini sâdece “Tedâfüî=Müdâfaa” harbine münhasır kılmak, nice CİHÂD âyetlerini yok sayarak tekzîb fazîhasıdır. Gene bu, Mukaddes Allâh dînini korkunç derecede tahrîf ma’nâsı taşır. “İslâm’da taarruz harbi yok, müdâfaa harbi vardır” demek, Peygamber Aleyhisselâm’ın nice harb ve seriyyeleri ile Hulefâ-yı Râşidîn’in taarruz harblerine kadar; Emevî, Abbasî, Selçûkî, Karahanlı, Uygur ve Gaznelilerin, v.s. taarruz harblerine; ve Osmanlı’nın Viyâna ve Otranto’ya kadar gidişine, İstanbul’un 29 kere kuşatılışına kadar, bunların tamâmına da “taarruz harbi değildir, bunlar tedâfüî=müdâfaa harbleridir” demeyi intâc eder ki, bundan büyük ve gülünç abes olamaz!..

 Bu nasıl şaşı ve şeşi beş gören ve gösteren bir târihçilikdir?

 Hangi îmân ve hangi akıl, “Bütün bu 15 asrın harbleri taarruz harbi değil, bunların hepsi de tedâfüî=müdâfaa harbidir” diyebilir?… Bunlara sıhhatli bir îmân veya akıl, nasıl müdâfaa harbi demekden utanmaz?.

Tecâvüze uğrayıncaya kadar eğer silâha sarılmak câiz hatta EMİR olmasaydı, o zaman İslâm’daki bunca CİHAD âyetlerine ve Bakara 193. Âyetde: “Hem bir fitne kalmayıb DÎN yalınız ALLÂH’ın OLUNCAYA KADAR ONLARLA ÇARPIŞIN;” (2/687)…

Ve Enfâl 39. Âyetle de çok küçük farkla “ORTALIKDA FİTNE KALMAYIB DÎN TAMÂMIYLA ALLÂH’IN DÎNİ OLUNCAYA KADAR ONLARA CİHÂD EDİN.” (4/2403) buyurulmasına, bu kabil nice âyetlerle cihâdın emredilmesine, Kıyâmet’e kadar bütün Müslümanların bununla mükellef kılınmasına ne lüzûm vardı?!

Hâşâ böyle olsaydı, bu takdirde İslâmiyet sâdece Medine şehrinde kalır ve oradan bir tek km ötesine bile GEÇEMEZ; ve şimdiye kadar da ne, 20-30 senede sıfırlanırdı!

Tecâvüze uğrayan bir tavuk bile, yavruları içün kedi köpeğin üzerine dalarak “tedâfüî=müdâfaa harbi” yaparken… Tavuk, cihâd etmez, müdâfaa eder! Müslüman ise, tecavüze uğradığı zaman her canlı gibi (insiyaklarla) hem kendisini müdâfaa eder; ve hem de 5 ana ibâdetden en başda geleni olan CİHÂD ile mükellefdir!

Neden bütün dünyâ, Müslümanları “terörist” i’lân ediyor?. Çünki Müslümanın elinde (MUTLAK HAKİKAT, MUTLAK ADÂLET, MUTLAK HUKUK, MUTLAK HUZUR, MUTLAK MERHAMET) vardır… Bunlar, küfür dünyâsının elindeki mutlak şirki yani mutlak ZULMÜ kahredecekdir… Bunu onlar târîh boyu yaşadıkları içün çok iyi biliyorlar. Haçlı seferleri, tanzimât, meşrutiyet, 1909 darbesi, cihan harbi, Anadolu proje harbi, Lozan, HILAFETİN kaldırılması, devirimler, şefokrasiler, layıklıklar, cumhurculuklar, demokrasiler ve kadın cinsini azdırıb kudurtarak âileyi paçavralaştırmalar…

Bütün bunlar, İslâm’sız dünyânın, dünyâyı iliklerine kadar sömürüb ZULMÜNÜ devam etdirmesi içün; ve bu zulmün karşısında duracak biricik KUVVET ve mânia olan İSLÂM SEDDİNİ aşmak üzere, kanla, canla, harbler-darblar, işkenceler, katiller, adam asmalar, kurşunlamalar, meçhul infazlarla, cebren ve zorla dayatılmışlardır…

İslâmiyyet’in en büyük İBÂDETİ OLAN ve farziyyeti edille-i erbaa ile 15 asırdır sâbit bulunan CİHÂD’I, yok sayarak, bunu (tedâfüî=müdâfaa) harbi gibi tavuk fıtratındaki bir menzile tenzîl etmek, cehâletin de ötesinde bir echeliyyet ve ayıbdır… Bunlar, Haçlı Batı oryantalistlerinin te’sirinde kalan “Tanzimatçı-fesli-boynu bağlı-Osmanlıyım dese de yüzünü garba dönmüş kof ve boş kalemlerin” küfre müeddî cehl, hezeyân ve savurmalarıdır…

Bu, nasıl “Pasifize eden, öldüren, târihi bile inkâr eden” bir muhâkeme a’râzıdır?. Bunu ancak, oryantalistler iddia etmişlerdir ki, Müslümanların elinden “CİHÂD İBÂDETİNİ” söküb alabilsinler… “Müslümanım” diyenler bilmese de, İslâm düşmanı oryantalistler İslâm’daki ana ibâdetlerin 5 olduğunu ve en başda da CİHAD geldiğini çok iyi bilmektedirler. İslâm’ın şartı 5’dir demeyi en câhiline kadar herkes bilse de, İslâm’da ana ibâdetler: Cihad, namaz, oruç, zekât ve hacc demeyi, bugünün hacı hocasına,  ilâhiyatçı ve diyanetçisine kadar nice diplomalılar bile bilmiyorlar!. Tek tük bilenleri de, maaşlarının kulu olduğundan “Susarak dilsiz şeytanlık rütbesi taşımayı” bu dünyâda geçer akçe olarak görüyorlar!

Put ve heykellerle kavgayı, îmâna HIZMET şartını ikinci plana atarak sanki putlaştırdılar! Halbuki, îmân tam oldu mu, put ve heykellerle mücâdele, sahih ve kuvvetli bir ÎMÂNIN zarûrî bir neticesi olarak zaten ve mutlaka ortaya çıkacakdır… İşte bu hakîkatı göremeyen veya göstermek istemiyen şovcular, heykel kavgasını, bin kere ÎMÂN ve İSLÂM da’vâsının üzerine çıkararak, bunu, bir nevi heykelden geçinme sektörü hâline çevirdiler…

Cehâlet veya dalâletlerini CİHAD mevzuunda da böyle sürdürenleri  geçelim ve sadede gelelim…

Mevzuun, mütehassısı kalemiyle hakikat nasıl denirse, Elmalılı Merhûmun Muhalled Tefsîrine burada da mürâcaat eder ve İslam’da harbin “Aslâ ve kat’â tedâfüî harbden ibaret olmadığını” şöylece okur ve tahrîf ve idlâl içindeki zavallılara da okuturuz:

“Berâe âyetleri ile bidâyeten fîsebîlillâh  i’lân-ı harbin ve TAARRUZÎ kıtâlin dahî meşrû’ ve i’câbına göre VÂCİB olduğunda ihtilâf yokdur.” (1936, c 2, s. 688)

“Bu noktada Avrupalıların Dîn-i İslâm hakkında iki muhtelif fikir neşretmekde olduklarını görüyoruz……..” (s. 689)

“……İkinci kısma gelince:…..İslâm’ı müdafaa eder gibi görünerek Kur’andaki bütün kıtâl emirlerinin TEDÂFÜÎ (müdâfaa) HARBİNE MÜNHASIR OLDUĞUNU ve Müslümanlık’da re’sen i’lân-ı harbe ve TAARRUZA cevâz olmadığını iddia ediyorlar. Bunlar da Avrupa ve Hıristiyanlık nokta-i nazarından daha ince ve derin bir fikr-i siyâsî ta’kîb eden YENİ BAZI ERBÂB-I KALEMİN FİKİRLERİDİR. Bu zevât pekâlâ bilirler ki, (s. 690) cevâz-ı harbin hâl-i tedâfua münhasır olması, binnetîce müdâfaa imkânının da selbine sebebdir. Îcâbında hasma tekaddüm etmek (onu yenmek içün) içün re’sen taarruz edebilmek hakkından mahrum olanlar, dâimâ denemezse de ekseriya müdâfaa kudretine de mâlik olamazlar. Bu ise, hakk-ı müdafaanın da selbine (yok olmasına) müsâvîdir. Bunlar bunu bildikleri içün, taht-ı istîlâlarına aldıkları Müslümanları maddeten ve ma’nen silâhdan tecrîd içün zahiren Dîn-i İslâm lehinde görünür telkînât ile, YİNE İSLÂM ALEYHİNDE İNCE BİR TA’BİYE (strateji) YAPMIŞ OLUYORLAR. Yeni olan bu ikinci fikri, CİDDEN İNSANİYET VE İSLÂMİYET BİR FİKR-İ İLMÎ ZANNEDEREK BU SA’YEDE NEŞR-İ İSLÂM’A HIZMET EDECEĞİZ HAYÂLİYLE TERVÎC VE BÂLÂDAKİ NESİH MES’ELESİNİ AKSİNE TE’VÎL ETMİYE ÇALIŞAN BAZI İSLÂM MUHARRİRLERİ DE İŞİTİYORUZ. ” (1936, c.2, s.691)

Görüldüğü gibi, edille-i erbaamızda geçen ve 5 ana ibâdet içinde en mühimi olan CİHAD içün, bunu sâdece müdâfaa harbine hasretmek, zarûrât-ı dîniyyeye taalluk eden bütün cihad âyetlerini yok saymak demekdir ki, bu, ebediyyen bir felâketi göze almakdan başka hiçbir delâlet ortaya koyamaz…”

[3] Esseyyid Abdülkâdir Geylânî Kuddise Sirruh Âşûrâ Gününde Cenâb-ı Hakk’ın Peygamberlere İkrâmları http://www.turkcesi.biz/tekraren-nesr/hicri/muharrem/10-muharrem-1441-asura-gunu-munasebetiyle.html

[4] [ Muhammed Vehbi Efendi, Hulâsatu’l-Beyân Fî Tefsîri’l-Kur’ân, C:10 Sh: 3941, 3942, 3943 ]

http://www.turkcesi.biz/ruzname/lut-aleyhisselamin-kavminin-sumundan-allaha-siginmasi.html

[5] Buharî, Vesâyâ 11; Tefsir (26) 2; Müslim, İman 348-352

[6] Esseyyîd Abdülkâdir-i Geylânî Kuddise Sırruh Hazretleri, Gunyetü’t-Talibîn, 1971, sh.380 Bu hususda daha fazla ma’lûmât için bakınız: http://www.turkcesi.biz/ulumi-seriyye/ulemadan-mizan/asura-gunu-matem-gunu-olamaz-islam-matemden-munezzeh-bir-din.html

The post 10 Muharrem Bir Kurtuluş Bayramıdır! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ebû Hureyre Radıyallâhu anh’ın bildirdiği hadîs-i şerîfde:

“- Benî İsrâil’e bir gün oruc farz kılındı. O gün de Muharrem’in onuncu günü olan Âşûrâ günüdür. Siz o gün oruclu olunuz. Çoluk çocuğunuza iyilik yapınız. Âşûrâ günü çoluk çocuğuna iyilik yapsa, onları sevindirse, Allâhu Teâlâ ona senenin diğer günlerini iyi eder. Âşûrâ günü oruc tutanın orucu, kırk yıllık günâhına kefâret olur. Âşûrâ gecesini ihyâ edib, sabahleyin de oruclu olsa, ölüm acısını anlamıyarak vefât eder.”

buyruldu.

***

Hazret-i Ali’nin radıyallâhu anh bildirdiği hadîs-i şerîfde:

“-Allâhu Teâlâ Muharrem ayında, bir kavmin tevbesini kabûl etti. Diğerlerinin de tevbesini kabûl eder.”

buyruldu.

***

Ebû Hureyre (radıyallâhu anh) bildirdiği hadîs-i şerîfde:

“-Şehr-i Ramazân’dan sonra, oruc için en efdal gün, Muharrem ayındaki orucdur.”

buyruldu.

***

Urve, Âişe-i Sıddîka’dan (radıyallâhu anhâ) bildiriyor ki:

“-Âşûrâ günü câhiliyyet zamânında, Kureyş’in oruc tuttukları bir gün idi. Rasûlullâh (Sallallâhu aleyhi ve sellem), Mekke’de iken de Âşûrâ günü oruc tutardı. Rasûlullâh (Sallallâhu aleyhi ve sellem) Medîne-i Münevvere’yi teşrîf edince, Ramazân-ı Şerîf orucu farz olduğundan isteyen Âşûrâ günü oruc tutar, isteyen tutmazdı.”

[Bu yüzden yalnız Muharrem’in onuncu günü oruc tutmak mekruhdur diyenler oldu. En iyisi dokuzuncu günü oruca başlayıp, onuncu günü de tutmaktır.]

[ Esseyyîd Merhûm Abdülkâdir-i Geylânî Hazretleri, Gunyetü’t-Talibîn, 1971, sh.377-78 ]

(İntişârı: 10.10.2016)

The post Âşûrâ Günü Oruç Tutmak appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

ÂŞÛRÂ GÜNÜNDE

CENÂB-I HAKK’IN PEYGAMBERLERE İKRAMLARI:

1. Kâinâtın Fahri Peygamber-i Zîşân Aleyhisselâm Mekke müşriklerinden kurtuldu ve Hicret’den sonraki ilk 10 Muharrem Âşûrâ gününde müslümanların reisi (başı) olarak Medîne’de islâmî idâreye geçdi…
2. Adem (aleyhisselâm) yaratıldı, Cennete girdi ve zellesinin tevbesi kabûl edildi…
3. İdris (aleyhisselâm) göğe kaldırıldı…
4. Nûh (aleyhisselâm)’ın gemisi Cudi dağında karaya oturtuldu…
5. İbrâhim (aleyhisselâm) doğdu, Allâhu teâlâ onu kendisine Halîl edindi, Nemrud’un ateşinden kurtardı ve oğlu yerine koç verdi…
6. Dâvud (aleyhisselâm)’ın zellesinin tevbesi kabul edildi…
7. Süleyman (aleyhisselâm)’a mülkü verildi…
8. Eyyub (aleyhisselâm)’ın ızdırabı giderildi…
9. Mûsâ (aleyhisselâm) Fir’avnın elinden kurtarıldı ve Fir’avn o gün helâk edildi…
10. Yûnus (aleyhisselâm) balığın karnından kurtarıldı…
11. Îsâ (aleyhisselâm) doğdu, göğe kaldırıldı ve kıyamete yakın tekrar yere inecek…

Rasûl-i Ekrem Aleyhisselâm’ın mübârek torunu Hazret-i Hüseyn radıyallahu anh Efendimiz, zulme ve zâlimlere aslâ boyun eğilmeyeceğini kıyâmet gününe kadar gelecek müslümanlara Ehl-i Beyt’i temsîlen 10 Muharrem’de canı pahasına isbât ederek, böylelikle de şehidlerin seyyidi (reisi) olmak derece ve rütbesini ihrâz eyledi…

Âşûrâ günü tutulan oruç 40 yıllık günahlara kefâret olur. (9-10-11. günler olarak 3 gün tutmak tavsıye edilir.) Âşûrâ gecesini ihyâ edib, sabahleyin de oruclu olan ölüm acısını anlamıyarak vefat eder.

********************

Kâriîn-i kirâmımızın 10 Muharrem Âşûrâ günlerini, her gün gibi, rızâ-yı İlâhiyye’ye muvâfık geçirmelerini

Mevlâ-yı Müteâl’den niyâz ederiz.

Hakkın ve Sabrın Türkçesi

[Yukarıdaki bilgiler Esseyyid Abdülkâdir Geylânî Kuddise Sirruh Hazretleri’nin, Gunyetü’t-Tâlibîn nâm eserinden derlenmişdir.]

(İntişârı: 04.12.2011)

The post 10 Muharrem 1441 Âşûrâ Günü Münâsebetiyle appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

“Âşûrâ gününde, yani Muharrem’in onuncu gününde oruç tutunuz. O bir gündür ki, o günde mübârek peygamberler oruç tutarlar.”

(İbn-i Ebî Şeybe, Câmiu’s-Sağîr)

İzâh: Âşûrâ orucu mendûbdur. Hem âşûrâ gününde, hem de ondan bir gün evvel, bir gün de sonra olmak üzere üç gün muttasıl tutulacak oruçların sevâbı pek çoktur ve böyle üç gün tutulması diğer bir Hadîs-i Şerîf ile tavsiye buyurulmuştur. Artık bu sevâbları elden kaçırmamaya gayret etmelidir.

[500 HADİSİ ŞERİF, ÖMER NASÛHİ BİLMEN, 217. Hadîs-i Şerîf, Sh; 146]

The post Âşûrâ Gününde Oruç Tutmak appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

ÂŞÛRÂ GÜNÜ MÂTEM GÜNÜ OLAMAZ, İSLÂM, MATEMDEN MÜNEZZEH BİR DÎN…

“Âşûrâ gününün fazıletlerindendir ki, Hazret-i Hüseyin (radıyallahu anh) o gün şehid olmuşdur. Ümmü Seleme (radıyallahu anha) anlatır:

“-Rasûlullâh (Sallallahu aleyhi ve sellem), benim yanımda iken, aniden Hüseyin (radıyallahu anh) Rasûlullâh’ın yanına geldi, odamın kapısından onlara bakıyordum. Hüseyin (Radıyallahu anh) Rasûlullâhın (Sallallâhu aleyhi ve sellem) kucağında ve dizinde oynardı. Rasûlullâh’ın elinde bir parça çamur gördüm. Mübârek gözlerinden yaş döküp ağlardı. Hüseyin (Radıyallâhu anh) Rasûlullâh’ın (sallallâhu aleyhi ve sellemin) yanından ayrılınca, içeriye girib:

“-Yâ Rasûlallâh! Anam-babam senin uğruna fedâ olsunlar! Odamda dururken, size baktım. Elinizde bir parça çamur gördüm. Gözlerinizden yaş döküp ağlardınız dedim. Buyurdu ki:

“-Ey Ümmü Seleme, Hüseyinin kucağımda ve dizimde oynadığını görüp, sevinirken, ânîden Cibril-i Emîn gelip, Hüseyin’in şehîd olacağı yerden bir parça çamur getirip bana verdi. Onun için ağladım.”

Hazret-i Hüseyin’in (radıyallahu anh) şehîd edilmesi, Allâhu Teâlâ’nın, Rasûlullâh’ın (Sallallâhu aleyhi ve sellemin) torununun derecesini yükseltmek, kerâmetini kat kat arttırmak, şehidlik sebebi ile, şehidlerin önderi (Seyyidü’ş-şühedâ) durumunda olanların derecesine ulaştırmak için, katımda, günlerin şerefli ve büyüğü olan Âşûrâ gününde olmuşdur. Şehid olduğu gün, musîbet günü olsa idi, pazartesi gününün musîbet ve mâtem günü olması daha uygun olurdu. Çünki Rasûlullâh (Sallallâhu aleyhi ve sellem) o gün vefât etmişti. Bunun gibi, Ebû Bekr-i Sıddîk’ın (Radıyallâhu anh) vefâtı da aynı gün olmuştur. Bunda delilimiz Hişâm bin Urve’nin Âişe-i Sıddîka’dan (radıyallâhu anhâdan) bildirdiğidir. Hazret-i Âişe der ki:

“-Babam Ebû Bekir (Radıyallâhu anh) bana:

“-Rasûlullâh (Sallallâhu aleyhi ve sellem) hangi gün vefât eyledi?

Diye sordu.  Pazartesi günü vefât etdi demem üzerine, babam Ebû Bekir (Radıyallâhu anh):

“-Ümîd ederim ki, benim de vefâtım o gün olur!”

Dedi. Gerçekden Ebû Bekr-i Sıddîk (Radıyallâhu anh) da o gün vefât eyledi. Rasûlullâh’ın ve Ebû Bekr’in vefâtı ise, onlardan başkasının vefâtından yüksekdir. Halbuki pazartesi günü şerefli bir gündür. Oruç tutmasi üstün olan bir gündür. Mâtem günü değildir. Pazartesi günü ameller Allâhu Teâla’ya sunulur. Perşembe günü ameller huzûruna çıkarılır. Bunun gibi Âşûrâ günü de, musîbet ve matem günü olamaz. Mâtem günü kabûl edilmesi, yukarıda beyân olunduğu şekilde, sevinç ve şerefli gün olmasından asla uygun değildir.

Âşûrâ gününün üstünlüklerindendir ki, Allâhu Teâlâ o gün Peygamberlerini düşmanlarından kurtardı. Fir’avn’ı ve kavmini o gün helâk eyledi. Gökleri, yeri, Âdem aleyhisselâmı ve daha birçok şerefli şeyleri o gün yaratdı. O gün oruç tutanlara büyük sevab ve mükâfâtlar hazırladı. O günde orucu, günahlara kefâret eyledi. Bunun için Âşûrâ günü, iki bayram, Cum’a, Arafe ve bunlara benzer şerefli günler gibi oldu. Âşûrâ günü musîbet ve mâtem günü olsa idi, sahâbe ve tâbiîn (aleyhimürrıdvân) mâtem kabûl ederlerdi. Çünkü onlar o zamâna bizden daha yakîn idiler. Halbuki onlar âşûrâ günü çoluk çocuğu sevindirmek, giydirmek ve oruc tutmak gibi şeyler yapdılar. Bize böyle gelmişdir. (…)

Her şey’in doğrusunu Allâhu Teâlâ daha iyi bilir.

…………………………………………………………………………

[Esseyyîd Abdülkâdir-i Geylânî Kuddise Sırruh Hazretleri, Gunyetü’t-Talibîn, 1971, sh.380]

(İntişârı: 04.12.2011)

The post Âşûrâ Günü Mâtem Günü Olamaz, İslâm, Matemden Münezzeh Bir Dîn… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Hicret, Kâinâtın Efendisi elinde başlıyan ALLÂH aşkına dayalı kutsî ve mutlak hürriyet ve istiklâlin, Mekke’den Medîne’ye uzanan temeli; Sıddîkların Ekberi berâberliğinde, en büyük ni’met olan İslâm’ı, hedefine doğru ilk mevzi’lendirme hamlesidir…

Müslümân âlemi de, birkaç gün sonra 1392 senesini geride bırakarak 1393 yılına girecekdir. 1 Muharrem, Allâh ve Rasûlüne bağlanıp da müslümân adı taşıyan insanların, yılbaşı yaptıkları müstesna ve mukaddes bir gündür. Cuma günleri, Ramazan günleri, Bayram günleri, kandil günleri gibi gecesi ve gündüzüyle mübârek bir gün…

Müslümânların mukaddes takvimi 1393 sene evvel, Peygamberler Peygamberi EŞSİZ ÖNDER EN BÜYÜK PEYGAMBER‘e âid mukaddes HİCRET’le başlar. Hicret, Kâinâtın Efendisi elinde başlıyan ALLÂH aşkına dayalı kutsî ve mutlak hürriyet ve istiklâlin, Mekke’den Medîne’ye uzanan temeli; Sıddîkların Ekberi berâberliğinde, ni’met veya devletin en büyüğü olan İslâm’ı, dünyâda Allâh hâkimiyetinden başka hâkimiyyet bırakmayıcı nihâî hedefine doğru ilk mevzi’lendirme hamlesidir… Bu düşünce yapısının ta’rîfine göre, Hicret üzerine müesses bir takvimin sâhibi olarak artık müslümânda, mekân ve fiili kuşatacak topyekün zamanda mukaddes hürriyet ve istiklâlin devr alıcısı ve teslîm edicisi…

Ma’nâ budur!

Fakat biz neyizdir?

1393 senelik zaman şeridinin sonunda, işte Fas’dan Cava’ya kadar bizi de içine alan, bugünün müslümânı… Manzarayı, sayıp dökerek mukayese hudutlarını çatırdatıcı keyfiyetleri tablolaştıracak değiliz. Her şey apaçık meydândadır.

Ve bu meydânda oluşun haykırmak isteyip de duyuramadığı bir büyük cümle:

“- Bugünün müslümânları! Müslümân olunuz!..”

İşte 1393 sene sonra HİCRET, rûh ve temel olduğu HİCRÎ takviminin 1 Muharrem’iyle bizden bunu istemede…

Halbuki o 1 Muharrem veyâ yılbaşı, bu hakîkat çerçevesindeki ele alınışından geçdik, acaba bir hıristiyan yılbaşısında olduğu kadar resmî ve husûsî planda bir tebrîk ve tes’îde lâyık görülebilecek midir?. “Vatandaşım” denilen milyonlarca insana karşı, onların dînî ve îmânî kanâatlerine hürmet turnusolu olacak söz, laf ve mesaj çerçevesinde bile olsa bir tebrîk ve tes’îd lutfedilebilecek midir? Rûhânî işler başkanlarından, parti v.s. başkanlarına kadar hıristiyânî yılbaşı tebrîkâtı için âdetâ birbirleriyle yarış eden nice saygıdeğer büyüğümüz için kulaklarımız kirişde bekleyelim mi dersiniz?.  Yoksa biz, Allâh’ın, kitâbındaki âyetlerle haber verdiği istikâmete mi dönelim, ve muhteşem i’câz elindeki (sizden) lafzına idrâklerimizi teslîm edip, gene yılbaşımızı biz bize mi tebrîk ve tes’îd edelim?.. Ne dersiniz?..

1 Muharrem yılbaşınız ve 10 Muharrem Aşûrâ gününüz mübârek olsun!..

(TÜRKÇESİ)

MİLLÎ ÖZ VE SÖZÜN Türkçesi, İlmî-Fikrî-Edebî-Harsî Mecmûadır 1. Devre, 1 Şubat 1973, sayı 7, sahîfe: 1

The post Yeni Yılınızı Tebrîk Ederiz… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.