On kasımda bir ülke, mâtemlere bürünür,
Nice hesablar bugün, defterlerle dürülür!
Dönüş mutlak Rabbedir, mâsivâ senin olsa;
Allâh’dan gelen hüküm, Kâinât’a süzülür!

İbret almaz da insan, Hakk’ı redde doyamaz,
TAPINIR durur gene, HAKK’da aslâ duramaz…

AMMAR

10 Kasım 2020

The post Ölüm! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Atapaşa ölse de, leblebi rakı yaşar,
Seksen ikinci yılda, rakıda sahte başlar!
Doksan dörde tırmandı, sahte rakı ”şehidi;”
Rakı ”kutsal” içkidir, izden ilkeden taşar!

Rakıda hiç fark etmez, hakîkîsi sahtesi,
”Rakı içelim rakı”, çâre efkâra hepsi!.

AMMAR

10 Kasım 2020

The post Rakı… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

.

“Ben şübhe yok ki mekârim-i ahlâk-ı islâh ve ikmâl için gönderilmiş bulunmaktayım.”

(Hâkim, Künûzu’l-Hakâyık,Câmiu’s-Sağîr)

.

İzâh: Evet… Pek bedîhîdir ki, Peygamber-i Zişân Efendimiz bütün kemâlât-ı ahlâkiyeyi hâiz idi. Ümmet-i merhûmesine de en güzel ahlâk düsturlarını ta’lîm ve telkîn buyurmuş, onları ilmen, ahlâken pek ziyâde yükselmeye çalışmıştır.

Ma’lûmdur ki insanlarda hem melekiyet, hem de, behîmiyet istidâdı vardır. Bir insan eğer güzel ahlâk ile muttasıf olursa, meselâ: kendisinde iffet, adâlet, istikâmet, sahâvet, tevâzu, şefkat, rikkat-i kalb gibi güzel hasletler bulunursa melekiyet sıfatını kazanmış olur. Bilâkis fenâ ahlâk ile lekedâr bulunursa meselâ: sefâhat, zulüm, i’tisâf, hasâset, tekebbür, haset, gılzet, kasvet-i kalb gibi insâniyete yakışmayan huylar bulunursa behimiyet derekesine düşmüş olur.

Binâenaleyh bir insan, şeref-i zâtisini muhâfaza etmek isterse, bir insan melekiyet mertebesine yükselmek arzu ederse fenâ huylardan kaçınmalıdır. Resûl-i Ekrem Efendimizin o muazzam, mübârek ahlâk-ı seniyyelerini düşünmelidir, onun kutsî emirlerini, tavsiyelerini dâima göz önünde tutmalıdır, ahlâkını tezhibe çalışmalıdır, güzel huylar ile ittisâfa gayret etmelidir.

Evet… kemâlât-ı ahlâkiyenin mücessem, münevver bir timsâli olan Peygamber-i Zişân Efendimiz, ümmetinin kadrini i’lâ için onlara en yüksek ahlâkı tavsiye buyurmuş ve bu âlî ahlâk ile ittisâfın çârelerini, yollarını pek muazzam muvaffâkıyetlere mazhâr bulunmuştur. Velhâsıl: ahlâk pek mühimdir:

        “Ahlâk iledir kemâl-i âdem

        Ahlâk iledir nizâm-ı âlem

        Ahlâka nazar edilmeyince

        Âlemde nice maarif ehli

        Tercîh ediyor uluma cehli”

[500 HADİSİ ŞERİF, ÖMER NASÛHİ BİLMEN, 102. Hadîs-i Şerîf, Sh;75,76]

The post Peygamber-i Zişân Efendimiz Ümmetine Güzel Ahlâkı Ta’lîm Ve Telkîn Buyurmuşlardır appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

SALEVÂTA MUKÂBELE EDER

“Bir müslümân benim üzerime selâmda bulundu mu Allâhü Teâlâ nutkumu bana iâde buyurur, tâki ben de o müslümâna iâdeten selâmda bulunayım.”

(Ebû Dâvûd, Câmiu’s-Sağîr)

İzâh: Rasûl-i Ekrem Efendimize selât ü selâmda bulunmak bizim büyük bir vazîfemizdir. Biz bu sûretle o kutsî fıtret peygamberimiz olan muhabbet ve merbûtiyetimizi ibrâz etmiş oluruz. Kabr-i saâdetinde bir uhrevî hayâtı hâiz olan Rasûl-i Âzam Hazretleri de ümmetinden kendisine selât ü selâmda bulunan zâta selâmet temennîsiyle mukâbelede bulunur, bunun için mübârek nutuklarını taraf-ı ilâhîden kendisine iâde buyrulur. Artık selât ü selâma devâm etmeliyiz. Böyle bir mukâbeleye nâiliyet ne büyük bir devlettir. (Sallallâhü aleyhi ve sellem.)

[500 HADİSİ ŞERİF, ÖMER NASÛHİ BİLMEN, 360. Hadîs-i Şerîf, Sh;228, 229]

The post Rasûl-i Ekrem Salevâta Mukâbele Eder appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

“Âşûrâ gününde, yani Muharrem’in onuncu gününde oruç tutunuz. O bir gündür ki, o günde mübârek peygamberler oruç tutarlar.”

(İbn-i Ebî Şeybe, Câmiu’s-Sağîr)

İzâh: Âşûrâ orucu mendûbdur. Hem âşûrâ gününde, hem de ondan bir gün evvel, bir gün de sonra olmak üzere üç gün muttasıl tutulacak oruçların sevâbı pek çoktur ve böyle üç gün tutulması diğer bir Hadîs-i Şerîf ile tavsiye buyurulmuştur. Artık bu sevâbları elden kaçırmamaya gayret etmelidir.

[500 HADİSİ ŞERİF, ÖMER NASÛHİ BİLMEN, 217. Hadîs-i Şerîf, Sh; 146]

The post Âşûrâ Gününde Oruç Tutmak appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

“Her hangi bir Müslüman Ramazân-ı Şerîf orucunu, fazîletine inanarak ve sevâbını Cenâb-ı Hakk’dan dileyerek tutarsa onun geçmiş günâhları af ve setrolunur. Yani: Hakkullâh’a âid, sagâir kabîlinden olan günâhları bağışlanır. Bunlardan dolayı âhırette muazzeb olmaz.”

(İmâm Ahmed İbn-i Hanbel, İmâm Muhammed Buhârî, İmâm Müslim, Câmiu’s-Sağîr)

Îzâh: Ma’lûm olduğu üzere İslâm’ın başlıca şartlarından biri de Ramazân-ı Şerîf orucudur. Şöyle ki:

(1) Bu mübârek ibâdet, hicret-i nebeviyeden bir buçuk sene sonra Şabân-ı Şerîf’in onuncu günü farz kılınmıştır. Müslim, âkil bâliğ olan her insan bununla mükelleftir. Âkil, mümeyyiz olan Müslüman çocukların tutacakları oruçlar ise birer nâfile olarak sahîhtir. Bu çocukların Ramazân-ı Şerîf orucuna alıştırmak velîleri için bir vazîfedir.

(2) Ramazân-ı Şerîf orucunu büyük bir ni’met bilip bir şevk ve heyecan ile karşılamalıyız. Oruç, rızâ-yı İlâhîye nâiliyet için en mübârek bir vesîledir. Müslümanlar Ramazân-ı Şerîf olunca rûhânî bir zevk ile, ma’nevî bir neş’e ile oruç tutmaya başlarlar, ma’betlere daha ziyâde devâm ederler, ma’betlerde verilen nasîhatleri can kulağiyle dinlemek pek ziyâde müstefîd olurlar. Tilâvet-i Kur’âniyeye daha ziyâde muvâzebette bulunurlar. Hasta olsalar da misâfir bulunsalar da oruç tutan dindaşlarına karşı saygı göstererek alenen yiyip içmekte bulunmazlar. Aralarındaki dîn birliği, dîn kardeşliği, dîn terbiyesi bu sûretle de tecellî etmiş olur.

(3) Ramazân-ı Şerîf orucu en fâideli, en mübârek bir vazîfedir. Ahlâk kitâblarında bildirildiği üzere insanların kendi şahıslarına âid vazîfeleri iki kısımdır. Biri ruhlarına âid vazîfelerdir ki, bunlar ruhları bâtıl akîdelerden, muzlim fikirlerden temizlemek, ruhları ma’rifetullâh ile, fâideli ûlûm ve fünûn ile tenvîre çalışmak gibi şeylerdir. İkinci kısım da insanların bedenlerine müteallik vazîfelerdir ki, bunlar da sıhhati te’mîn edecek şeylere riâyet etmekten, muzir riyâzetlerden ve bedenin helâkine sebeb olacak hareketlerden kaçınmak gibi şeylerdir.

İşte dîn-i İslâm, gerek ruhlara ve gerek bedenlere âid olan bu vazîfeleri bizlere daha mükemmel bir hâlde emir ve tavsiye buyurmaktadır. İşte oruç da bu vazîfeler cümlesindendir.

(4) İslâmiyet’e nazaran hayât bizlere bir emânettir, bir vedîatullâhtır. Bunu güzelce muhâfaza etmekle muvazzaf bulunmaktayız, bu sebeble, İslâmiyet’te sıhhat-i bedenî muhâfaza için tahâret ve nezâfete büyük bir ehemmiyet verilmiştir. (İnnellâhe yühıbbül’muttahhirîn.) İslâmiyet berâhime tâifesi gibi meşakkatli riyâzetlerde bulunmayı, ruhbâniyet yoluna gidilmesini câiz görmemektedir. Dîn-i İslâm’ın nefsi tavsiye için, bedenî terbiye ve tenmiye için emrettiği riyâzetler ise en güzel, en hafif birer ibâdetten başka değildir. İşte oruç farîzası da bu cümledendir.

(5) Evet. Şüphe yok ki, dîn-i İslâm bir hikmet dînidir, bir kolaylık dînidir. Bu kutsî dînin emir ve nehyinde bir nice fâideler vardır. Müslümanların hiçbir dînî vazîfesi yoktur ki, îfâsı için büyük müşkilâta katlanmak lâzım gelsin. Nitekim: (Allahü Teâlâ sizlere kolaylık murâd buyurur, yoksa sizin hakkınızda güçlük dilemez.) meâlinde ki: (Yürîdullâhü bikümül yüsra…) âyet-i celîlesi bu hakîkati beyân buyurmaktadır. İşte oruç da böyle îfâsı kolay, fâidesi ziyâde mübârek bir vazîfedir.

(6) Müslümanlar Ramazân-ı Şerîf’te yalnız gündüzleri yemekten, içmekten, âilevî mukârinetlerden memnû’durlar. Fakat guruptan sonra fecrin tulûuna kadar bunlardan memnû’ değildir. Bilakis vücûdlerinin kuvvetini kaybetmeyip vazîfelerini güzelce îfâ edebilmeleri için Ramazân-ı Şerîf gecelerinde sâir vakitlerinde biraz daha ziyâde yiyip içmelerinde bir mahzûr bile yoktur. Hatta sahûr yemeği yemeleri ve bunu oruçlarına medâr olmak için biraz geç yemeleri müstehâbdır. Bir hadîs-i şerîfte (Tesehherû feinne fissuhûri beraketen) buyrulmuştur. Yani: Sahûr taâmını yiyiniz, çünki sahûrda bereket vardır, onunla kuvvet ve ziyâde sevâb husûle gelir.

(7) Filhakîka oruç vazîfesi, o kadar güzel, o kadar fâideli olduğu halde îfâsında hiçbir güçlük yoktur. Oruç tutanlar âdetâ yemek vakitlerini tebdîl etmiş gibi olurlar. Günde iki def’a yemek yenilmesi, gıdâyı pek güzel te’mîn eder. Oruç tutanlarda hem akşam, hem de sahûrda istedikleri kadar yemek yiyerek gıdâlarını mükemmel bir sûrette almış olurlar. Sigara gibi muzır i’tiyâdlar da azalmış olur. Artık bu sâyede hayat bir intizâma nâil olur ve bu sâyede birçok kimseler sıhhatlerini daha güzelce te’mîne muvaffak bulunur.

(8) Düşünmeliyiz ki, Hakk Teâlâ Hazretleri bizlere sıhhat vermiş, ni’met vermiştir, bizleri dâimâ âtıfet-i ilâhiyesine mazhar buyurmaktadır. O halde onun emir etmiş olduğu her hangi bir ibâdeti seve seve yapmamız lâzım gelmez mi? O Kerîm ma’budumuza teşekkürlerimizi takdîm ile ona olan ubûdiyetimizi ibraza çalışmamız i’câb etmez mi? Bunun hilâfına hareket edersek küfrân-ı ni’mette bulunmuş, kendimizi azab-ı ilâhîye hedef kılmış olmaz mıyız? Hayfâ ki zemânımızda bu husûslara riâyet etmeyen bir takım kimseler birer teessüf nazariyle görülmektedir. Bunlar Ramazân-ı Şerîf günlerinde ma’zeretleri olmadığı halde alenen yiyip içmekten kendilerini alamıyorlar. Hele mübârek Ramazân-ı Şerîf gecelerini sâir zamanlardan ziyâde levhiyât ile, lu’biyân zâyi’ edip duruyorlar. Dînimizin âdâbına böyle mi riâyet olunur? İslâm şiârine böyle mi i’tinâ gösterilir? Acaba uhdemize teveccüh eden namaz gibi kutsal vazîfelerin ehemmiyetini, lüzûmunu, maddî ve ma’nevî fâidelerini hiç düşünmez miyiz?

(9) Büyük müfessir Fahreddîni Râzi Hazretlerinin dediği gibi bu âlemde samediyet nûrları dâimâ mütecellîdir, dâimâ parlamaktadır. Bu ezelî nûrların perde arkasında kalması mümteni’dir. Bunun lâhutî firugunu hiçbir şey örtemez. Şu kadar var ki, bu nûrların beşerî rûhlarda zuhûruna beşerî alâkalar mâni’ olmaktadır. Oruç ise beşerî alâkaları gideren sebeblerin en kuvvetlisidir. Bunun içindir ki, mükâşefât erbâbı diyor ki: Cenâb-ı Hakk’ın envâr-ı ulûhiyetine tevessül için oruçtan başka çâre yoktur. İnsan oruç tutmalıdır ki, ulûhiyet nûrlarından rûhen müstefîd olabilsin.

«Nedârend ten perverân ağehî»

«Ki pür mide başed zi hikmet tehi.»

Evet. Mücerret tenlerini besliyenler, yiyip içmekten başka bir şey düşünmeyen uyanık bir rûha, ma’nevî bir zevke nâil olamazlar. Çünki dolu mi’deli olan bir şahıs, hikmetten hâli olur, irfân nûrundan nasîbi olamaz.

(10) Velhâsıl: Hepimiz uyanmalıyız, mübârek dînimizin yüksek hükümlerine hepimiz riâyet etmeliyiz. Bâhusûs Ramazân-ı Şerîf orucunu büyük bir ni’met bilmeliyiz, mübârek Ramazân-ı Şerîf geceleri, o pek feyizli vakitleri ibâdet ve tâatle geçirmeğe gayret eylemeliyiz. Rûhumuzun inşirâh ve incilâsı, kalbimizin selâmet ve nezâheti bu sâyede te’mîn edilmiş olur. Hakk Teâlâ Hazretleri cümlemize intibâhlar, muvaffakiyetler ihsân buyursun, âmîn.

[500 HADİSİ ŞERİF, ÖMER NASÛHİ BİLMEN, 421. Hadîs-i Şerîf, Sh;266-668]

The post Ramazân-ı Şerîf Orucu appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ve Rasûlullâh’ın efdal enbiyâ olmasına delâlet eden delâil cümlesinden isminin ezânda ve tevhîdde ism-i İlâhî’ye mukârin olması ve Rasûlullâh’a itâatin Cenâb-ı Hakk’a itâatin aynı olması ve Cenâb-ı Hakk’ın sâir enbiyâya ism-i şahsîleriyle hitâb etdiği hâlde bizim Nebîmiz’e medhi müş’ir “Yâ Eyyuhe’r-rasûl” ve “Yâ Eyyuhe’n-nebî” gibi elfâz-ı ta’zîmiyye ile hitâb etmesi ve enbiyânın kendi zamânına ulaşması farz olunduğunda îmân edüb ve dînine yardım edeceklerine dâir enbiyâdan ahd alınması ve Rasûlullâh’ın vücûd ve şerîatın bekâsı sebebiyle ümmetinden azâb-ı dünyânın ref’ olunması sâir enbiyâdan efdal olduğuna delâlet eden delâilden birisi de Mi’râc-ı Rasûlullâh’dır. Çünki Mi’râc’la taltîf; ancak bizim Nebîmize vâki’ olmuş diğer enbiyâya vâki’ olmamışdır ve Mi’râc-ı Rasûlulâh; Mekke’den Kudüs’e kadar Kur’ân’la sâbit olduğundan münkiri kat’î sûretde kâfirdir ve Kudüs’den semâ-i dünyâya kadar Ehâdîs-i Meşhûre ile sâbit olduğundan münkiri ehl-i bid’atdandır. Ve semâ-i dünyâdan Allâh’ın dilediği makâmlara Mi’râc’ı Haber-i Âhâdla sâbit olduğundan münkiri fâsıkdır.

Mi’râc’ın imkân-ı aslîsine gelince mümkinâtdan bir şey’dir. Zîrâ; semâ ecsamdır ve ecsâmın cümlesinin birbirine mümâselet ve müşâbeheti olduğu cihetle birinde câiz olan diğerinde dahî câiz olduğuna binâen semâ hark ve iltiyâmı kâbildir. Çünki ecsâmdan arz hark ve iltiyâmı kâbil olunca semâ da kâbildir. Binâealeyh semâdan ba’zı cihetin açılub örtülmesiyle Rasûlullâh’ın gidüb gelmesi mümkindir. Şu imkân sâbit olunca vukû’u da edille-i şer’iyye ile sâbitdir. Binâenaleyh bizim içün i’tikâd vâcibdir ve Mi’râc’ın vakti hicretden beş veyâ altı sene mukaddem Mekke’den vukû’ bulmuşdur. Ve Rasûlullâh’ın Mi’râc’ı uyanık olduğu hâlde cismi ve rûhu mecmû’uyla vâki’ olmuşdur. Çünki Mi’râc-ı Rasûlullâh’ı; müşrikler inkâr etmiş ve Rasûlullâh’ı ta’na fırsat addetmişlerdir. Eğer rü’yâ ile olsa idi inkâr etmezlerdi. Zîrâ rü’yâda herkes birçok acâib ve garâibi seyredebildiğinden inkâra hâcet olmaz ve kimse de inkâr etmezdi. Leyle-i Kadr ümmeti hakkında efdal olduğu gibi Leyle-i Mi’râc da Rasûlullâh hakkında efdal ve Leyle-i Mîlâd da cümle âlem hakknda efdaldir. Zîrâ Leyle-i Mîlâd’da Rahmeten Li’l-âlemîn tulû’ etmişdir. Binâenaleyh bi’l-cümle âlem hakkında Rasûlullâh’ın tulû’ etdiği gece efdaldir. Zîrâ menfaati bütün âleme râci’dir.

(Akâid-i Hayriyye, Konya Meb’us Sâbıkı Muhammed Vehbî Efendi, Tab’ı: 1340-1343, sh: 99-100-101)

The post Mi’râc’ın İmkân-ı Aslîsi Ve Vukû’u appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

C – Mi’râc, lûgatta merdiven, yükselme vâsıtası demektir. Istılâhda: Peygamber Efendimiz’in hicretten bir buçuk sene evvel Receb-i Şerîf ayının yirmi yedinci gecesi emr-i İlâhî ile Mekke-i Mükerreme’den Mescid-i Aksâ’ya götürülmesi ve oradan da semâlara, Sidretü’l-Müntehâ’ya ve sâir âlî makâmlara çıkarılmış olması, birçok tecelliyât-ı Sübhâniyyeye mazhâr bulunması demekdir ki, hârika olarak Peygamberimiz’in hasâisinden [=husûsiyyetlerinden] bulunmuştur.

Resûl-i Ekrem Efendimiz’in böyle Mescid-i Aksâ’ya kadar gitmiş olduğu (… سُبْحَانَ الَّذٖٓى اَسْرٰى بِعَبْدِهٖ) (İsrâ Sûresi) birinci âyet-i celîlesiyle sâbittir. Binâenaleyh münkiri ikfâr olunur. Semâlara ve Sidretü’l-Müntehâ’ya gitmiş olduğu da hadîs-i meşhûr ile sâbitdir ki, münkiri ehl-i dalâlet sayılır. Arş ve kürsî ile Cennet ve Cehennem’i müşâhede buyurmuş olduğu da hadîs-i âhâd ile menkuldür ki, münkiri ehl-i bid’at addolunur.

Velhâsıl: Mi’râc-ı Nebevî’nin böyle üç merhalesi vardır. Kudret-i İlâhîyeye nazaran bunların hiçbiri istib’âd olunamaz. [=yok sayılamaz]

(Dîni Bilgiler, Ömer Nasuhî Bilmen, 84. Suâl, sh: 50, 51)

The post Mi’râc Nedir, Ne Veçhile Vâkı’dir, Ve Ne İle Sâbittir? appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

“Rasûl-i Ekrem Sallallâhu Teâlâ aleyhi vesellem Efendimizin son sözleri şu olmuştur: Namaza devâm ediniz, ellerinizin mâlik olduğu kimseler hakkında Allâh’dan korkunuz.”

(Ebû Dâvûd, İbn-i Mâce, Câmiu’s-Sağîr)

İzâh: Müslümânlıkta namaz en büyük bir ibâdettir. Namaz kılmayan, ma’bûd-i kerîminin mânevî huzûrunda eğilip yüzünü secde-i ubûdiyete koymayan bir kimse, ulvî duygulardan mahrûmdur.

İslâmiyet, bir şefkat ve merhamet dînidir, insâniyetin kadrini yükseltmiştir. Hasbelkader esârete düşüp köle veyâ câriye hâlinde bulunacak kimselere karşı güzel muâmelede bulunulmasını müslümânlara emir ve tenbîh buyurmuştur. Binâenaleyh her müslümâna lâzımdır ki, namaz gibi dînî vazîfelerini lâiki ile yapmaya çalışsın, eli altında bulunacak insanlara da lûtfiyle muâmelede bulunsun…

[500 HADİSİ ŞERİF, ÖMER NASÛHİ BİLMEN, 269. Hadîs-i Şerîf, Sh;179]

The post “Namaza Devâm Ediniz” appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

“Beş vakitteki farz namazların meseli, sizden birinin kapısı yanından akan tatlı, temiz bir ırmak gibidir ki, o kimse her gün buradan beş def’a yıkanır. Artık bu, kirden ne şey bâki bırakır?”

(İmâm Ahmed İbn-i Hanbel, İmâm Müslim, Câmiu’s-Sağîr)

İzâh: Bir ırmağın şeffaf, temiz suyundan her gün beş def’a dalıpta yıkanan bir kimsenin vücûdunda kir nâmına bir şey kalmayacağı gibi, günde beş def’a namaz kılan bir Müslümanda da ma’nevî kirden bir şey kalmaz. Bu hâl o Müslümanın temiz bir rûha, nezîh bir i’tikâda mâlikiyetinin bir nişânesidir.

Evet. En kutsî bir ibâdet olan namaz sayesinde ma’nevî temizlik tekemmül eder, gönüller gıll ü gıştan âzâde bir hâle gelir. Elverir ki, bu ulvî ibâdetin kadri bihakkın bilinsin, bunun şerâit ve erkânına lâyıki ile riâyet edilsin. Bu pek mühim, pek fâideli bir ibâdetten mahrûmiyet ise her türlü teessüfe lâyıktır. Namaz, Müslümanlıkta en mültezim, en büyük bir ibadettir. Namazlara, namazların vakitlerine dâir Kur’ân-ı Mübîn’de yetmişten ziyâde âyet-i kerîme vardır. Bu husustaki ehadîs-i şerîfe ise daha pek çoktur. Serlevhamızı tezyin eden hadîs-i şerîf de bu cümledendir.

Hiçbir ibâdet hakkında bu kadar dînî evâmire, beyânâta tesâdüf olunamaz. Ezcümle Kur’ân-ı Mübîn’de: (Ve ekımıssalâte…) buyrulmuştur. İkâme-i salâttan murâd ise namazların şerâit ve erkânı dairesinde kılmaktan ibârettir ki bu bütün Müslümanlarca ve arap lisânına muttali’ olanlarca ma’lûm bir hakîkattır.

Kezâlik: (Ekımıssalâte lidülûkişşemsi…) âyet-i kerimesi namaz vakitlerini göstermektedir. (Hâfizû alessalevâti…) âyet-i celîlesi de namazların müteaddit olduğunu bildirmektedir. Farz namazların günde beş def’a muayyen vakitlerde, muayyen rekâtlar ile kılındığı da birçok ehadîs-i şerîfe ile sâbit, zaman-ı Nebevî’den beri Müslümanlar arasında tevâtüren ma’lûmdur. (Sallû Kemâ reeytümüni usalli) Hadîs-i şerîfi de namazlarımızı peygamber efendimizden görüldüğü veçhile kılmamızı âmirdir. Resûl-i Ekrem hazretlerinin beş vakit namazları nasıl kıldığı ve eshâb-ı kirâmına nasıl kıldırmış olduğu da yine kat’i sûrette tevâtüren ma’lûm bulunmuştur. Artık bunun hilâfını kim iddiâ edebilir? Böyle kitâbullâh ile ehadîs-i şerîfe ile, icmâ’-ı ümmet ile sâbit olan ve zaman-ı nebevîden beri muntazaman îfânına muvâzebet edilmiş bulunan, namaz farîze-i dîniyesini inkâra, bunun beş vakitte kılınacağını adem-i tasdîke kimin mecâli vardır! Bu öyle sâbit bir hakîkattir ki, bunu küfr-i inâdî erbabından başka inkâra mücâseret edemez.

[500 HADİSİ ŞERİF, ÖMER NASÛHİ BİLMEN, 377. Hadîs-i Şerîf, Sh;236, 237]

The post Beş Vakit Namaz Ve Temiz Bir Irmak appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.