The post Sesli Tahliller Deneme Sayfamız appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahyed HÂLİDÎ

İşte yine gelmiş o, her sene gelen bayram!
Dîni yasak olana, hürriyet tatmayana…
Cemaatsiz, münferid, tâkatsiz.. binbir âlâm!
Ne imâmet, ne ümmet.. puta tapan tapana…

Piç gürûh üretmek çün, (aslım) nikâhı yasak!
Bombardıman altında, bugün sahîh nesiller!
Arzı sarmış küfr ü şirk; ve zulm her yerde sağnak;
Cihân öksüz, sâhibsiz.. nerde aslım yiğitler?..

Neyime benim bayram?. Bana (hürriyet) lâzım!
Anadolu’m işgâlde.. kime lâzımsa bayram!
Bana her günüm mâtem, kesikken benim başım;
Her gün “bilmem ne günü!..” Her gün şirkin.. ve haram…

“İmam nikâhı!” deyib, aşağılar iç müşrik!
“Teaddüd-i zevcâta” hırlar aslını münkir!
“Şehid!” kim?. Tesettürlü ana “mücrim!”.. Yok kimlik!
Asit içiyor millet.. bu bayram mı?. Bu zehir…

Soyumun kıymetleri bir bir yakıldı kökden,
“Âile” telâkkîmi benzetdiler gâvura!
Vahye müstenidken o, şimdi tanınmaz kirden,
Ne seâdet, ne ocak.. Harem şimdi kadavra…

Ne gören var işgâli, ne duyan şehidleri!
Dînimin-nâmûsumun gizleniyor kâtili!
Nerde milyar Mehmed’in can ve kan bedelleri?.
Bayram gelmiş öyle mi?. Köküm yerde serili…

Demek bayram yapıyor “vatan-millet!” her sene!
Cedd kalbindeki Devlet, nerde Bayrak ve Sancak?
Demek hakkı haykıran, kalmamış üç-beş çene!
Ukbâ’ya göçdü kalem; kalan, susuyor ancak!.

Bir savruldu ki millet, güz mevsiminden beter,
Bütün bağlar bozuldu; ne er, ne hâne kaldı!
Artık duyan hani kim; ne acı, ne de keder?.
“Hilâlsiz alem” yerde.. âileden âr kalkdı…

Lozan’da temel atdı, İngiliz ve kulları,
Esâret gömleğini giydirdiler millete!.
“Muâsır Medeniyyet!” geçirince yuları;
“Kurtuluş” dendi bir de, bu türlü bir cinnete…

Ne dîn, ne mezheb, ne de tasavvuf beğenildi!
Rejim dîni bozarken, mezhebsiz sıvadı kir!
Müctehid fi’d-dîne “put”, velîye “kâfir!” dedi;
İçden dışdan kaynadı, necdî müşrik ve münkir…

Nemruda mülkdür ülke, meydânda heykel, putlar!
İblis’den beter tüccâr.. hırsızın ağı tezgâh!
Haçlı’dan idhâl kızlar, her yerde üryân tozar;
Rûhundan çıkmış bayram.. işgâldeyken kıblegâh…

(Devlet-meydan) yasaklar, İslâm’ın tamâmını,
Ceddimin mîmârîsi hâric, çerçöp.. ne varsa…
Şu milletde benzemek, bellerken encâmını;
Haçlılaşmak hortlar da, görülmez hiçbir tasa…

Bayram var, zamânı yok! Ne rü’yet, ne de hilâl!
Frenk takvimi olmuş rasathânede tanrı!
HALK, ezberci papağan, aslâ duymuyor melâl;
“Rabbin emri!” diyerek göğe kalkmaz başları…

Ramazan’da oruç ye, bayram günüyse niyet!
Dokuz Zilhicce’de kes, olsun kebablık hayvan!
Böyle düzene lâ’net, koyun müslime hayret!
Ne (1 Muharrem) belli, ne de kandilde meydân!

Demek yine geldi o, yokken ona hakkımız;
Bindörtyüz onbeş kere, bu nasıl lûtufkârlık?
Küheylânla dört nala, o gelir, biz kaçarız;
Kucaklaşamıyoruz: Kol kırık, kanat kırık…

Satvetli devirlerden, nasıl da bir bir indik!
Bu nasıl mahvolmuşluk, nefes almak bile zor!
Nerde kaldı ki bayram, nerde kaldı ki şenlik!
Şu son asırla gelen, onbeş asrı yakan kor…

“İslâm” duyulmuyor hiç, dillerde “dembokrasi!”
Para-lamento “MA’BED”, yüzlerce vekîl tanrı!
“Halk adına” diyerek, kânun kul irâdesi!
Rubûbiyyet bunlarda (!)  her yerde anıtları!.

Hakk’ı TEVHÎD kalmamış, küffâra fedâ hayât;
Bir tarafdan “Osmanlı, ecdâdımızdır!” denir!
Kim kaparsa devleti,  “yandaşdadır” saltanat;
Bir yağma sistemi ki, “anayasal” süzmedir! 

“Topdan irtidâd!” demiş, o Şeyhülislâm Merhûm;
“Kıble” yapılınca Garb, tam “teşebbüh” elzemdir!
Tam “Devr-i câhiliyye”, ne Hakk kalmış ne ulûm;
Her yerde anıt-heykel, kulluk mozoleyedir!.

Uçmaya sınır kellen, direnirsen ezbere!
Esâret, “bayram!” diye din biçilmiş millete!
Cedd yolları kesilmiş, çıkmaz tek yol rehbere,
Zehri altun kupalar, her ân taşır meyyite!.

Varsa bir bayramınız, demek (hürsünüz) dostlar!
Kendim bildim bileli, ben onlarsız yaşarım!
Çocukluğumda kaldı misk kokulu sabâhlar;
Şimdi zındandır mekân, yok bayram urbalarım…

Bayramlardan kalansa, vâciblerle tekbirler,
Bir de O’nun hasreti: Bastığı hâki hayâl!
“İmân öfkesi” yoldaş, ziyâretgâh kabirler;
Yandı zaman ve mekân, HAKK dışında can muhâl…

Zulmün zincirlerini kırmakdır bana bayram!
Şirk hortumları yerse, kılıcımı ne a’lâ…
Şu cendere dünyâda, yoksa yaşar mı adam?
İzzetle ölmek varken, yaşanmaz zillet aslâ!..

________________________________

1994 Jülich

(İntişârı: 29.08.2011) (tt)

The post Bayram Mı Gelmiş?<h6 style="text-align: left;"><span style="color: #c00000;"><strong>Ahyed HÂLİDÎ</strong></span></h6> appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

The post Hasretiz Üstâdım… <h6 style="text-align: left;"><span style="color: #c00000;"><strong>Ahyed HÂLİDÎ</strong></span></h6> appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

Bir iki haftadır, Üstâd Necib Fâzıl Merhûm’un aleyhinde; aslında ise, Merhûm’un üzerinden Allâh’ın Dîni’ne karşı veryansın eden bir sürü aşşağılık mahlûkât ortaya çıkdı!. Zâten Merhûm da, eskide kalmış ve ne kadar ilâhî rızâya muhâlif beğenmediği hayat kırıntı ve çöpleri varsa, onlar içün buyurmuş:

“- Ben, geçmişimi dürdüm, bükdüm ve kaldırıp çöpe atdım, bu çöpleri ise ancak kediler ve köpekler karıştırır!”

Bir de, gene onun, o tip ucûbe ve insanlık kusûru haşerât içün sık sık kullandığı bir ta’bîrle, “kubur fâreleri!”

İnsan olan, hayır, zerre kadar hayâsı olan bir mahlûk, hasbelbeşer günâhları olan bir insanın, eğer nasûh tevbesi ve istiğfâr ederek o geçmişde kalan hâllerinden pişmanlık ve nedâmet duyarak, “onlar benim mâzîmde kalan çöplük ıvır zıvırlarıdır” demesine rağmen, onları eşeleyib ortaya çıkarmanın peşine düşmüşse, artık ona insan denilemez, o, şeytan zürriyetinden insî ve lâ’netli, necîs bir ferd-i vâhiddir, sâdece o kadar…

Âdemoğlu içinde yer alan bir mahlûk ise, gayr-i müslim bile olsa, Kur’an ta’bîriyle “şeyâtînü’l-ins”olmadıkça, bu derekelere sukûtdan mutlaka  utanır; bunu, aşşağılık bir iptizâl olarak telâkkî ile, ondan kat’iyyen hazer eder… Ammâ bilhassa 1908 ittihadçı-mason-ateist darbe-i şenîasından sonraki 105 sene içinde, memleketde öyle köksüz, rezil ve “îmân ve fikir fâhişesi!” bir  piç gürûh peydahlandı ki, bunlarda zerre kadar insânî bir haslet aranamaz… Bunların tek hedefi, “irticâ” diyerek İslâmiyyet’e, “mürtecî”diyerek müslümanlara, “Araboğlunun yâveleri!” diyerek Allâh’a ve O’nun Kitâb ve kelâmına, “donsuz bedevî!” diyerek de, (hâşâ) Kâinâtın Efendisi, Peygamberler Peygamberi ve Allâh’ın Habîbine vurmak ve bunları, bütün dünyâ önünde (gûyâ) i’tibârsızlaştırmakdır!!! Bunun içün ise, yapamıyacakları hâinlik, uyduramıyacakları yalan ve iftirâ, irtikâb edemiyecekleri şeref ve nâmusdışılık düşünülemez!.

Bunlar, İslâm gibi mutlak hakk ve hakîkatın merkezinde yaşadıkları; ve böyle bir DÎNİ görüb bildikleri ve buna rağmen onu, buğz ve adâvetle redd ü nefy etdikleri içün, cihânın en nasibsiz ve aşşağılık tabakasını teşkîl ederler…

Merhûm Müfessir Elmalı’lı, tefsîrinde şu formül ifâde ile cihânın karşısındadır:

“- Hakk ve hakîkata mahabbetin derecesi, şerr ü bâtıla buğz ve adâvetin derecesi ile mütenâsibdir!”

Bunun mefhûm-ı muhâlifi de, aynen doğrudur; ve adı geçen çöp bidonu mahlûkları izâh eder:

“- Şerr ü bâtıla mahabbetin derecesi, hakk ve hakîkata buğz ve adâvetin derecesi ile mütenâsibdir!”

Binâenaleyh, memleketimizde 105 senedir yahûdi-haçlı şebekelerinin taklidçi şebekleri olarak peydanlanan,  meşrûtiyetçi- ittihadçı- cumhûriyetçi- kamalist- ateist- mason- ataist ve dönme gürûh, işte, bu ma’nânın cismindeki sürüler…

Merhûm Üstâd, mürşidi Esseyyid Abdülhakîm Efendi Merhûm ile tanışıb “Hakk ve hakîkata mahabbet!”derecesinde kazandığı irtifâ nisbetinde de, “Allahsız!” serlevhalı ve ocak 1950’lerdeki 40 numaralı  Büyük Doğu’da yer alan makâlesiyle, artık “şerr ü bâtıla buğz ve adâvetini!” o irtifâya denk olarak  îmânının karşısındaki “nefret kutbu olarak!” ortaya koyacakdır… Böylece de, “cesâret ve îmân öfkesi!” denen o çelik hasleti, 100 milyonda 100 kişide bile görülemiyecek kadar nâdir nisbetiyle, cihânın gözüne sokacakdır…

İşte, en büyük düşmanları ve muârızları olan ateist sürüleri, 70 yıldır çıldırtan nokta…

Hele hele, bu nâdîde ve insanüstü haslet ve meziyetleri ile, vefâtından tam 30 sene sonra, böyle bir adam, 60 sene evvel neşretdiği ve Allâh’sızların korkulu rüyası hâline gelen mecmuasıyla, cihânın gözü önünde misli ve benzeri görülmemiş bir intişâr sahnesinde varlık belirtirse, çöp bidonuna saldıran “kedi, köpek ve kubur fârelerinin!” ihtilâc ve ihtiyac hududlarını, yeterse, hayâlinizin eline veriniz ve seyrediniz!

Evet, buna siz, ister O’nun kerâmeti, ister ötekinin ikrâmı, ister bugünkinin istismârı deyiniz; ve daha ne  ve ne derseniz deyiniz, bu, dosta gayret ve düşmana zillet veren hârikül’âde bir keyfiyetdir; ve tekrar ederiz ki, dünyâ târihinde de, ölümünden 30 sene sonra, 60 sene evvelki mecmualarıyla tekrar dirilerekortaya çıkan; ve hayatdayken gebertdiklerini, yeniden gebertmek üzere agorayı basan; ve er meydanından er dileyerek meydan okuyan; Üstâd Merhûm gibi elinde silâh olarak da bir tek KALEM bulunduran tek kişilik bir ordu gösterilemez…

Merhûm Üstâd, agorayı basıb cihânı sallarken; bırakınız, zavallı kedi, köpek ve kubur fâreleri de, Üstâdın Çöp bidonunu Donkişotvârî bassın ve oradaki çöplerle tefekküh eyleyib, yevmî gıdâlarını almak üzere de zıkkımlansınlar!

Artık hayatda kalmak ve açlıkdan gebermemek üzere, tek çâreleri, demek ki bu!

Merhûm Üstâd ise, her geçen sene yeniden ruhlarımız üzerine doğacak; ve o erişemiyeceğimiz irtifâına hasret ve takdîrimiz bile, bizim derece almamızın âmili olmaya kâfî gelecekdir… Onun, binbir çile ve mahrûmiyyet içindeki azm-i kavîsini gözleri ile görenlerle, görmeyenler bir olamaz; ve küfür, şirk ve nifâk, Merhûm gibi bir inanmışına, mütefekkirine, mücâhidine, fedâîsine ve davâsında fenâ bulmuşuna mâlik olamamanın kancık kıskançlığı ve hasedi içinde, çatarasının sancılarıyla kıvrandığındandır ki; bunlara çâre diye şaşkın ördek dalışıyla “çöp bidonlarına!” veya “yeldeğirmenlerine!” hücum peşindedir!

Bu lâ’netlileri lâ’netlemeyen ve “dilsiz şeytan olmayı” kabullenerek susan, hatta iblisçe kıskançlık ve yıllarca evvellerin kuyruk acılarını tatmin içün, çakdırmadan “oh!” çeken, müslüman kılıklı münâfık hezele ve yavşaklara da lâ’net…

(08.01.2013)

The post Üstâd Merhûm’un “Çöp Bidonundaki” Kedi, Köpek Ve Kubur Fâreleri! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

ASRIN EĞİLMEZ VE BÜKÜLMEZ ÇELİK ÎMÂNLI KALEMİ KOCA ÜSTÂDI İHTİRÂMÂT-I FÂİKAMIZLA YÂDEDERKEN, RÛH-I ŞERÎFLERİNE ALLÂH AZZE VE CELLE’DEN RAHMET-İ VÂSİA NİYÂZ EDİYORUZ…

(7)

Ahmed SEYYİDOĞLU

CİM. EFGÂNÎ YILANININ KUYRUKLARI VE İZİNDEKİ KUBUR FÂRELERİ

Son birbuçuk asır içinde âlem-i İslâm, dışdan ziyâde içinden çıkan fitnelerle bölünüb parçalanmışdır. Gerçi bu iç fitnelerin mûcid ve besleyenlerinin, dışda çöreklenmiş bir takım teşkîlât ve devletler olduğu nazara alınacak olursa, içdekilerin birer (tetikçi satılmış hâinler) ve kullanılan (ajan aktivist) tipler olduğu hemen anlaşılacakdır. Hele bugünki manzara, târihde görülmedik derecede mülevves ve kirli bir keyfiyet arzeder…

Kısaca, dış mihrâklar da diyebileceğimiz bu mûcid ve plânlayıp besleyen teşkîlâtların tetikçilerinden en çok adı duyulan birisi de, hiç şübhe yokdur ki (Cemâleddîn Efgânî) denilen, bir bakıma şiî, bir bakıma da mezhebsiz bir masondur…

Bu masonun, bu kadar meşhûr ve tanınır olmasının ana sebebi de,“Türk münevveri!” geçinen bir takım meşhûr ve soy ağacından kopmuş veya kök kanserli veya dinsiz simâların, bu ve bunun gibi adamları, ya (cehâlet ve ahmaklıklarından), yahut da (îmânsızlık ve hâinliklerinden) yahudi-haçlı ağzı ve hesâbıyla, kitlelere birer “kurtarıcı, müncî, müceddid, kahraman, hattâ müctehid v.s” olarak reklâm etmeleridir…

Hatta İngiliz câsusu olarak Osmanlı Hilâfeti içine sokulan bu sahtekâr için, Mim. Pislamoğlu gibi mülevveslerin meczubluğu, o kadar necis noktalara taşınmışdır ki, herif, Cim. Efgâni denen encesin “tuvalet bezini” bile ağzına alıp, salyasını akıta akıta ve evire çevire yalamaya başlamışdır… Bir köpek sadâkatıyla herif, ağzında taşıdığı “tuvalet bezini!”, bakınız dünyâya nasıl bayrak gibi sallandırmada:

“-…buna (mason Efgânî’ye) kara çalan adamlar, bunun tuvalet bezi etmezler..”

Üstad Merhûm’a gelince o, ahmak veya hâin reklâmcıların rağmına, bu kabil (tetikçileri), dâima ehl-i sünnet vel cemâat terâzisinde tartarak bir kıymet hükmüne bağlamışdır… Gerçek ve samîmî bir müslümanın da, bunun dışında yapacağı bir tartıb kıymetlendirişden ve bunun netîcesinde bir hükme varışından zaten bahsedilemez… 

Bir müslüman içün dünyâda, îmân ve (îmân öfkesinin) iflâsından daha büyük ve mühim bir iflâsın düşünülemeyeceği hakîkatı, bedâhaten ortada duran biricik keyfiyetdir…

Bazı “Kur’ân Şâiri!” gibi acem palavralarıyla şişirilerek yere göge sığdırılamayan adamların, bu Cim. Efgânî denen mason tetikçisine yağdırdığı gülünç yağlamalara bilâhare temâs edeceksek de, biz, evvelâ Merhûm Üstâd’ın nice yıllar evvel son derece isâbet ve vukûfla ve herşeyden evvel de îmân ve (îmân öfkesi) noktasından aşketdiği teşhîse bakalım; ve Merhûm’un ne kadar haklı olduğunu, O’na minnet, takdîr ve hasret hissiyâtımızla da ta’kîb edelim…

Rahmetli Üstâd’ın, 35 sene evvel beyân buyurduğu o son derece isâbetli teşhîsi dolayısıyla Cim. Efgânî denen adamı da zehirleyen bulanık suyu; ve o suyun zehirli kaynak noktasından itibâren ele alınışını, o müstesnâ satırlarından aynen iktibâs ederek okuyalım:

“-Şimdi bütün bu yolu kaybedişlerin, çamura saplanışların, her şeyi beş hasseden ibâret kuru akıl çerçevesine döküşlerin; ona da nasıl inandıkları ayrı bir mesele teşkil etmek üzere “nass-Kur’ân hükmü” dışında hiçbir şey kabûl etmeyişlerin ve Kur’ân’ı kuru akla göründüğü gibi ele alışların baş temsilcisi İbni Teymiyye’ye sıra geliyor.

Sekizinci hicrî asrın bu kuru kafası, kendisinden birkaç asır ilerideki Vehhâbîliğe, ondan 1 asır sonra da Mısırlı Muhammed Abduh ve Afganlı Cemâleddine (Cemâleddin-i Efgânî) uzakdan ve yakından ana zemîni kurmuş ve İslâmı yıkılmak üzere bir binâ farzedip onu dışından payandalamak isteyen daha sonraki (reform)culara doğrudan doğruya veya dolayısıyla dayanak olmuşdur.

Bir âlim, evet… Fakat… Kuru, hedefini şaşkın, sır âleminin vecde düşürücü müşâhedesini kaybetmiş ve derinliğine hikmet ufuklarını karanlığa boğmuş bir ilim, hiçbir şey bilmemekden daha kötüdür. İbn-i Teymiye bu ikinci sınıfın baş örneğidir; ve mesleği, kısaca, dış çehresiyle ele almak, onu uzunluğuna ve genişliğine ele alırken derinliğinden mahrum ederek hacimden uzaklaştırmak ve satıh haline getirmek ve bu yolda İslâm’a bir nevi maddecilik ve kuru akılcılık getirmeye kalkışmış olmakdır. Yani İbn-i Teymiyye, Şerîatı doğrulayıcı akla, onun gördüğünden ötesini kabûl etmemekle, farkında olmaksızın bir nevi salahiyyet ve hâkimiyyet tanımış oluyor ki, akla böyle bir salâhiyyet ve hâkimiyyet tanımak, hem aklı, hem îmânı anlamamak ve dalâletin en dipsizine düşmek oluyor. Eğer insan “Ben Kur’ân’ı aklımla tefsir ederim!” dese de, tefsîri, Beyzâvî Tefsîrinin aynı olsa, yine küfürdedir… Aynı akılla Allâh’ı inkâr edenler, ters tarafında İbn-i Teymiyye ile aynı dâire içinde mahpusdurlar. Bu bahis gâyet girift ve uzundur ve İbn-i Teymiyye mektebinin bazı ihtilatları, hatta son zamanlarda yurdumuzda talebe kaydetmeye kadar giden sirâyetleri ve kolayca yerleşme avantajı bakımından NE KADAR ÜZERİNDE DURULSA YERİDİR… Akla bahşedilen öyle bir kolaylık ve ucuzluk ki, yarım akıllara ilâhî esrâra karşı bir nevi horozlanma sevdasını veriyor, ilâhî esrarı çözülmüş şifre kağıtları hâlinde sepete attırdığının  farkında olmuyor; ve işte bu hâliyle günümüzde İslâm Enstitülerine kadar sızmış ve bazı gruplar arasında modalaşmış bulunuyor.

Tasavvufu inkâr etmek, Rasûller Rasûlünün rûhâniyyet ve bâtınını tanımamaya varır ki, hem de sözde Şerîat’dan yana görünmenin maskesi altında topyekûn ve en hâin şekilde küfre ulaşır. Bu gibilerin (diyalektik) tekerlemeleri ise, (Sokrates)in buluşuyla, flüt çalana inanıp da flüte inanmamak derecesinde hayâlî bir abes ve hamâkat teşkîl eder. Anlaşılmaza inanıyor da, onun tecellîlerindeki sırrîlik ve gizliliğe inanmıyor!!!” (1)

İbn-i Teymiyye hakkındaki bu hakîkatlar anlaşılmadan, O’nun yolu üzerinde bulunanların hamâkat ve dalâletleri, en doğrusu da ihânetleri anlaşılamayacakdır; ve bunun içün de, Cim. Afgânî denilen masonun ve onun içimizdeki kuyruğu hâinlerin hangi maske ile insanları uyuşturduğu; ve topunun da hangi yolun yolcusu olduğunun anlaşılması aslâ mümkin olamayacakdır… İ. Teymiyye denen mahlûksa, bugün on-onbeş kola ayrılan kavşak noktasının tam ortasında ve başında, kâidesine çakılan bir kuru kelle heykelinden başka bir şey de kabul edilemez…

Merhûm Üstad, (Rapor 2’de) ise, “Müctehid taslaklarını üçe ayırır ve ikinci sınıf hakkındaki” teşhisleri ise, en üst dereceli bir kalb ve beyin mütehassısının el atışı ve tedâvî usûlüyle, buyrun noktasına kadar:

“-Bu dehâ ve fikir taslayıcılarının arkasında, onlarla elele, aynı iklim içinde, aynı kaynakdan vücud bulma, müctehid taslakları…

Bunlar, zehirli meyvelerini İslâm’ı içinden yıkmaya memur bir ekfer -İbn-i Teymiyye adında- bir zakkum ağacından devşirirler; ve İbn-i Teymiyye’den vehhâbîliğe ve Mısır’lı Şeyh Muhammed Abduh ve Efganlı Cemaleddin’e dağılan kollar hâlinde, günümüzün sözde İslâm mütefekkirleri Hamidullah (Baidullah) ve Mevdûdî (merdûdî)ye kadar uzanıcı, kuru ve nasibsiz akıl zemini üzerinde, Türkiye kuklaları olarak boy gösterirler… Bir takım örnekleriyle İlâhiyât fakültesi ve bazı Yüksek İslâm Enstitülerinde, bir takımıyla da “Bâbıâlî” ve “Beyazsaray” çerçevelerinde yuvalanan bu tipler, hele sakallı ve cübbeli, ne sattığıyla değil de, ne kadar sattığıyla ilgili, sözümona bir takım İslâmî neşriyat acenteleri elinde -müstesnâları dâima mahfuz- te’lif ve tercüme, yemedikleri herze bırakmazlar… Ve bu nasibsizlik âleminde en küçük (reaksiyon)a çarpmazlar…

Umûmiyetle ya reformcu, yahut inkârcı ve kendi kendilerine tefsircidirler…

Reformcu, İslâm’ı zımnen çürük bir binâ kabûl edip dışından payandalamaya, desteklemeye kalkışan… İnkârcı ve kendi kendisine tefsirci ise, onu idraksiz aklına uydurmaya yeltenen, okyanusu maşrapaya sığdırmaya davranan… Hepsi de dalâletin ve sekâmetin son haddi…” (2)

Rahmetli Üstadın dîn-i Hakk’ın usûlüne de taallûku olan bu can alıcı temaslarından sonra, bir kitabın mukaddimesine tâc edilen müstesna satırlarına da intikâl edelim ki, karşımızdaki zakkum ağaçlarının fışkısı hâlinde dolaşan kriptolarını, birazcık bile olsa, 15 asırlık Şerîat hassâsiyeti noktasından anlamış olabilelim:

“-Günümüzde İslâmiyet’in en büyük belâsı, onu dışdan ve cebheden helâk etmeye yeltenenler değil, içden ve özünden harâb etmeye davrananlardır; ve bu davranışlarını, bir nevi onarma, düzeltme ve yenileme sayanlar…

“Reformcular” ismi altında topladığımız, 7-8 asır öncesindeki kuru ve nasibsiz akıl borazanına (İbn-i Teymiyye) mizacları dayalı bir grup, birkaç asır sonra Vehhâbîlikden dolaşarak, nihâyet Cemaleddin Afgânî, Mısır’lı Şeyh Abduh ve peşindekilerden bir bölük hâlinde öyle bir anlayış veya anlayışsızlık bataklığına uğramışdır ki, İslâm’ı, çökmek üzere bir binâya yapıldığı gibi, dışından payandalar ve kalaslarla tutmayı marifet bilmiş, böylece ruhlarındaki gizli şübheyi ve İslâm’a güvensizlik duygusunu açığa vurmuşdur.

Halbuki İslâm, dışından payandalar ve kalaslarla yıkılmakdan korunacak bir binâ değil, Allâh’ın ezelî ve ebedî bir yapısı olarak, asırlar boyunca üzerine kondurulan küf, pas, pürüz ve lekelerden temizlenip, olduğu gibi, bütün asliyet ve saffetiyle meydana çıkarılması lâzım, sonsuzluk sarayı…

İçden kırmak, eksiltmek, yontmak ve dışdan yapışdırmak, eklemek ve yamamak… İşte reformcuların, varış noktalarıyla olanca ta’biyeleri…

1. Akif’in -heyhât ki, o da kendini reformculara kaptıranlardandır-sandığı gibi:

Asrın idrâkine söyletmeliyiz İslâm’ı… değil de, yine aynı vezinle:

İslâm’ın idrâkine söyletmeliyiz asrımızı…” (3)

Buraya kadar Üstad Merhûmun yazdıkları, akâide ve usûlün temelinin de temeline taallûku olan en lâzım keyfiyet…

Şimdi gelelim, Cim. Efgânî denen İngiliz câsusu masonun “tuvalet bezini” ağzına alıp, bunu da bir köppek sadâkatıyla dişleri arasında taşımakdan zerre kadar hayâ etmeyen tıynetsizlere…

Yani, Cim. Efgânî denen îmânsız zibidinin, gene zibidinin de zibidisi, şarlatanı ve ağzını şişire şişire Allâh’ın Dînine, İslâm târihine, Ehl-i sünnet ulemâsına ve Abdülhamîd Cennetmekân gibi nice (Büyüklerin) şahsında şerefli ve aslı nesli besbelli Osmanlı’ya, o ağzına sığmayan bilmem ne diliyle sûret-i hakkdan görünerek dil uzatan; hayâsız, ezher kaçkını, ne oldum delisi heriflere…

Ancak, Renan’ın bile “îmânsız” dediği Cim. Efgânî denen herifin iç yüzünün ortaya çıkarılması karşısında, sömürü çarkının hâk ile yeksân olacağını hesâbeden, bunun içün de krizler geçiren M. Pislamoğlu denen aşşağılığın hezeyanlarına… Cim. Efgânî denen sahtekârın iç yüzünü ortaya koyan tepeden tırnağa herkese, dünyâda yapılabilecek iğrenç hakâret ve edebsizliğin en mülevvesini yapmakdan zerre kadar hayâ etmeyen ve sıkıntı duyamayan bu levs borazanının, çatlak zurnadan bin beter hırıltı ve zırıltılarına… Buyrun, iğrenç mi iğrenç:

 “-…buna (yani mason Efgânî’ye) kara çalan adamlar, bunun tuvalet bezi etmezler..”

Ağzında, Cim. Efgânî denen bir sahtekârın, dinsiz ve masonun “TUVALET BEZİNİ”, işte böyle köppek sadâkatıyla taşıyan Ezher kaçkını bir herif… Ve bu herifin “vahyin perceresinden!” adını takdığı sûret-i Hakk’dan görünme maskesini dikizleyerek, Allâh’ın Kitâbı’nı anlatdığını farzedecek bîçâreler… Ve o mülevves ağızdan çıkan, hem dall hem mudill olanlara hass muzahrafâtı da, “tefsir” zannedip, ondan, İslâm’ın Kitâbı’nı öğrendiği zu’mu içindeki zavallılar!!! Şarlatan, hevâ ü heves ve şeytânî dünyâsını, âyetlerin içine sokarak, Allâh Azze ve Celle’nin âyetlerine kendi mülevves dünyâsını söyletmek içün, dış mihrâklardan güdümlü boynu üzerinde taşıdığı aktör kellesiyle, saatler boyu ekran dümbüllülükleri yapacak; ve bunun adı da, zerre kadar alâkası ve ehliyeti olmadığı halde “tefsir dersi!” olacak!. Hakîkî para ile kalb para arasını ayıramayan bu garîbanlara, sâdece acınır; ve hakkı görmeleri içün de, sâdece duâ edilir…

Ne günlere kaldık ey Gâzî Hünkâr,

Eşşek vezîr oldu, katır mühürdâr…

Köppek sadakatıyla ağzında (bilmem kimin tuvalet bezini) taşıyanlara haketdikleri cevabı, aynıyla ve bir mukâbele-i bilmisil ölçüsünde vermek, boynumuza bir vecîbe olmuş; ve bunun bir milim eksik îfâ ve edâsının ise, hakk ve hakîkat adına bir züll teşkîl edeceği, artık apaçık ortaya çıkmış bulunmaktadır…

Burada hemen, târihî bir vesîka üzerinden, Cim. Efgânî denen hâinin manzarasına ve röntgen filmine bir bakalım… Târihçi İsmet Bozdağ’ın elindeki hâtırâtına göre, Halîfe-i Müslimîn Cennetmekân ABDÜLHAMÎD Hân Aleyhirrahmeti ve’l-Gufran Hazretlerinin, adı geçen iblis hakkındaki beyanları, buyrun:

“-Hilâfetin elimde olması, devamlı olarak İngilizleri tedirgin etdi. Blund adlı bir ingilizle Cemâleddin-i Efgânî isimli bir MASKARANIN el birliği ederek, İngiliz hâriciyesinde hazırladıkları bir plân elime geçdi. Bunlar, Hilâfetin, Türkler tarafından zorla alındığını ileri sürüyorlar; ve Mekke Şerîfi Hüseyn’in halîfe i’lân edilmesini ingilizlere teklif ediyorlardı. Cemâleddin-i Efgânî’yi yakından tanırdım. Mısır’da bulunuyordu. Tehlikeli bir adamdı. Bana bir ara (mehdîlik) iddiasıyla bütün Ortaasya Müslümanlarını ayaklandırmayı teklîf etmişdi. Buna muktedir olamadığını biliyordum. Ayrıca İngilizlerin adamı; ve çok muhtemel olarak da, İngilizler beni sınamak içün bu adamı hazırlamışlar idi. Derhal reddetdim. Bu sefer Blund’le işbirliği yapdı. Kendisini İstanbul’a çağırtdım…. Bir daha İstanbul’dan çıkmasına izin vermedim.”(4)

Cim. Efgânî denilen bu kabil adamların üzerinde uzun uzadıya ciddiyyetle tevakkuf edilib, mesâî sarfetmenin ve yazıp çizmenin sebebi acaba ne olabilir?…

Bu, hiç şübhe yok ki, adı geçen heriflerin şahsî herhangi bir kıymet ifâde eden tarafları olduğundan sûret-i kat’iyyede ileri gelemez; tam tersine bu, sebeb oldukları iğrenç ve mülevves fitne fücûr ve küfr ü şirkin ve nice iğrenç fesâdın tahrîbâtından  ileri gelmektedir… Nasıl ki, günümüzde de “Hoşgörü-Diyalog” ve “Kur’an Müslümanlığı” v.s. perdesi altında aynı iğrenç fitne fücur ve mülevves küfr ü dalâletler, aynı Cim. Efgânî misillü mel’un ve hâin nice devşirmeler tarafından hayâsızca irtikâb edilmektedir…

Bu ihânetler ve içden yıkma plânları, Hoşfendi Boşfendi, Salamon Ateş, A. Yardakoğlu, Mayraktar Mayraklı, A. Mayındır, S. Çıldırım, Zekeriya İşkembeikebir, Kavruk Beşer, M. Baydın, Haltettin Haramânî, Kaşar Nuri, M. Muri, M. Pislâmoğlu v.s. gibi yüzlerce İbn-i Sebe ve Ebû Cehil kuyrukları marifetiyle ve bunların haçlı ve yahudi parmaklarındaki güdümleriyle yürütülmektedir…

Topyekûn mes’elelerin temelinin temelinde yatan hedeflerinin; ve bu adamların ve son ferdine kadar da bu sürülerin demek istediğinin hulâsası şudur:

“-Artık 15 asırlık İslâmiyyet, bu günün şartlarında geçmez, geçmiyor ve geçmiyecek! Geçecek İslâmiyyet’i de ancak ben bilebilir ve en kâr ve sürüm getiren ambalajları içinde piyasaya ancak ben sürebilirim! Onun içün her “müslümanım!” deyenin, benim icâdım olan dîni dinlemesi şart… O halde bunlardan çıkan bir tek netice, 15 asırlık dîni herkesin terk ederek, benim icâdım olana sarılması, tek çâre ve tek yol!.”

Yalınız dikkatin en dikkate şâyân tarafı da, İslâmiyyet’in en büyük Peygamberi de, bu 15 asrın içindedir!. Ve bugünün şartlarına uygun İslâmiyyet icâdetme piyasasının yukarıda adı geçen nice din piyasası şirketlerinin cür’et etdiği en iğrenç ve aşşağılık manzara, o 15 asrın başlanğıç noktasında olan Peygamberler Peygamberini de, yok saydırmak için çalışdıkları o 15 asırla beraber, keenlemyekün saymak ve saydırmak alçaklığı… Böylece, Kelâm-ı Kadîm’in, “İlâhehû hevâhu=İlâhları hevâlarıdır” buyurduğu tâğût sürülerinin, zakkum ağaçlarının fışkıları hâlinde, sâhibsiz arazîde (dem-bokrasi herc ü mercinde) cirit atma denâeti…

Bu nâmütenâhî alçaklık irtikâbında ise bir kısmı, gaflet içindeki odunun odunu ahmak ve ebleh tipler; ve bir diğer kısmı ise, İbn-i Sebe ve İbn-i Selül’den daha aşşağılık, arkadan hançerleme şenâatindeki hâin necâsetler… İsim isim verdiklerimizin tamâmı ise, ikinci sınıfda yer alan lâ’neti müstahıklar…

İşte fezâları patlatmaya yetecek denâet ve şenâatın en şerefsiz ve nemrutluk manzarası; ve bir müslümana, daha ağırı düşünülemeyecek manzaranın, en ağırı ve aslâ tehammül edilemeyecek keyfiyetde olanı…

1. Efgânî denen masonun, ruh sarhoşu, acem palavrasından beter bir palavra cambazı, abartma ve mübalağa hastası ve muvâzenesi sıfırın altında bir meczûbu olma derecesinde seyreden avukatı Pislamoğlu’nun,“biraz yavaş ulan!”makâmından kuyruğuna basıp, fren balatalarının cıyaklamasını seyretmeye geçiverelim!.

Kudurmak derecesinde bir hayâsızlıkla Halîfe-i Müslimîn ABDÜLHAMÎD Cennetmekân’a varıncaya kadar önüne gelene salya sümük saldıran bu mahlûkun, utanmazlıkda ve hakâretde son nokta teşkîl eden hezeyannâme çıkını, bazı kısımlarıyla ve kelimesine kadar ve madde madde aynen aşağıda: (x)

1) “En azından şunu bilmeliyiz, Merhûm Cemaleddîn Efgânî’yi kötüleyenler, Cemaleddin Efgânî’yi sevenler mi? Veya düşmanları mı? Birini düşmanından dinlemek nasıl bir şey? Onun için birini düşmanından dinlemiyeceksiniz. Peşinen önce düşman olmuş, ondan sonra da size aktarıyor onu. Tanımaya çalışmak demişdim değil mi; tanımlamak değil, tanımaya çalışmak, aslolan bu…”

Gözbağcının ve lâf u güzâf cambazının gözküllemesini beğendiniz mi?! Nasıl bir piç mantıkla mes’eleyi ele alıyor; ve kıvırtmanın dansözcesine de nasıl göbek atdırılıyor, görüyorsunuz!. Sanki, İranlı olduğu halde Efganlı ve şiî masonu olduğu halde sünnî geçinerek bütün insanlığın gözünü külleyen Cim. Efgânî denen pespâye, sütten çıkmış ak kaşıkdır; ve ona “düşman” olan yüzlerce İslâm ulemâsı, bu adama mücerred düşman olmak içün düşman olmuşlar ve adama zulmetmişlerdir!.

Efgânî denen İngiliz câsusu bu mason hakkında yazılan yüzlerce reddiye okunursa, adamın (dîn ve îmanla) zerre kadar alâkasının olmadığı; ve İngiliz masonlarından hastirnâme alınca da, soluğu Fransız Allâh’sız locasında aldığı, hakkındaki vesîkaların, sâdece belki yüzde biridir… Ve nice kitablarda, mason locası yazışmalarının fotokopilerine ve oralardaki kayıt, târih ve numaralarına kadar da apaçık görülebilir… İslâmiyyet’i sulandıran ve tamâmen siyâsî entrikalarına âlet eden bir madrabaz olduğu ortaya çıkınca da, başta gerçek müslüman olan her bir ferdi elbetde dost değil; ve fakat düşman kazanacağı apaçık ortadadır… Allâh ve Rasûlü’ne düşman olanları düşman bilmek, her “müslümanım” diyen ferdin (zarûrât-ı dîniyyeden) olan en baş vazîfesidir; ve bunda şübhe ve tereddüdün bile küfre müeddî bir keyfiyet ortaya koyacağı, mezhebsiz zibidiler içün değilse de, 15 asırlık SON ŞERİAT bağlısı müslümanların, en temel kânunlarından birisidir…

Bizzat öz Peder-i muhtereminin hem “dâll hem mudill” olarak vasfedip reddetdiği Mim. Pislamoğlu denen cim. yalakası ve meczubu herifin, hangi ruh seciyesinden ve kaçıncı göbek cibilliyet akrabası oluyorsa, bu Efgânî mahlûkuna gûyâ meccânî muhâmîlik edişi de, fıtratının iktizâsıdır!. Aklı ve îmânı yerinde emekli bir imam-hatib ve fahrî vâiz olan muhterem Ahmed Bey, 2.10.2000 tarihinde bir başka Ehl-i Sünnet hocasına Develi’den yazdığı mektubla, bu herife nasıl yüreği yanan bir baba olduğunu şöyle ifâde eder:

“-Allâh hidâyet ve salâh veresice oğlum M. İ.’na verdiğiniz, “Kur’ân-ı Kerîm’e el sürme” mevzuunda âlimâne, ârifâne ve vâkıfâne cevâbınızdan dolayı, sizi cân u gönülden tebrik eder ve hâlisâne şükranlarımı arzederim….

NOT: M.’nın dâll ve mudilliği, baba olarak bizi çok huzursuz etmektedir ……… milyonları ifsâd ve idlâl etmesin. Cevâbınız, fakîri pek memnûn ve mesrûr etdi..Hakk râzı olsun…”

EVET, MİLYONLARI İFSÂD VE İDLÂL EDEN BİR MÜFSİD VE MUDİLL ADAMIN, YÜREĞİ YANAN VE AHH EDİP İNLEYEN BABASININ GÖZÜNDEKİ MANZARASI DA, İŞTE BUDUR…

Böylesine baba “âhı” alan heriflerin encâmı, daha bu dünyâda beterin beteri olmakdır…

Nitekim, kendisine, Kur’an-ı Kerîm dersi versin diye teslim edilen bir sabîye karşı da, nasıl şenî’ ve denî bir noktaya düşdüğü, cum. Mahkemesi zabıtlarına kadar işlenen bu adamın, o meş’um hâdisesindeki mağdur sabîyi muâyene eden Doktor da, (Dr. Şâhin Türkboyları) adındaki bir zât…

Artık, böyle İslâm Halifesinden ümmete, babasından millete, bunca beddua, lâ’net ve (ahhh) alan ve yüzkızartıcı suçlarla ma’lül bir herifin, hâlâ daha televizyonlara çıkarak insanımızı “ifsâd ve idlâl” etmek üzere boy göstermesi, hayâsızca pişkinliğin de son noktası olsa gerekdir…

İşte, Cim Efgânî denen Hılâfet düşmanı İngiliz câsusu masonun mürîdân ve tirîdânı; ve işte, bu sürülerin şeyhi ve kahramanı olan mahlûk!. “Birine bak ötekini, ötekine bak berikini gör!” denilecek ve her vasfın altındaki ibretlik başaşşağılar tablosu!..

Zerre kadar îman ve hayâsı olan bir mahlûk, bunca cürümlerin mürtekibi olmuşsa, onun yeryüzünde yapacağı birtek iş, ya harakiri yaparcasına pis mecûdiyyetini ortadan kaldırmak; veya, izini kaybedercesine dünyânın yedi kat dibine geçmekden başkası da olamaz…

Cim. Efgânî’yi, “düşmanlarından dinlemeyin!” şeytanlığı ile, kendini dinleyenlerine çatallı kazık da atan bu ekran cambaz ve aktörü mahlûk, aynı hakkı, (dostlarından da dinlemeyin mantığını ortaya koyarak!) karşısındakilere de aynen vermiş olduğunun farkında olamayacak kadar da muhâkeme ve muvâzeden mahrûm, echeliyyet denizi ortasındaki câhile nisbetle allâme megalomanisi illetine mübtelâ, abartıb kabartıcı, marazî bir karakter prototipi…

2) “Fakat Cemaleddiiin, (meşhur kelle titretmesiyle devam eder) o İslâm’ın yiğid evlâdı, o yanlışlarını bile ümmet için yapan adam,ömründe sıcak bir çorba yüzü görmemiş adam, herkes ev, yurd, yuva kurub çoluk çocuğunun arasında vur patlasın çal oynasın vakit geçirirken…”

Bir mahlûk ki, yalanları, masonluğu, îmânsızlığı, sahtekârlığı, mezhebsizliği, halife, İslâm târihi ve 13 asırlık İslâm ulemâsı düşmanlığı tescîl edilmişdir; artık bu adam ve onun kuyruğundakiler hakkında verilecek hüküm, izâha hâcet bırakmayacak kadar apaçık olduğu halde ortadadır…

“Yanlışlarını bile ümmet için yapan adam!” diyebilen cüzzamlı bir kalb, beyin ve mantık sakatâtının sâhibi hakkında verilecek hükmü de, siz tayin ediniz; ve böyle bir beyân fuhşundan bile hazer edemeyen bir şarlatanın, acaba hangi haltı işlemiş olursa olsun, onu, “ümmet için işledim!” dememesi, nerede ve ne zaman ve binde kaç ihtimalle mümkin olabilecekdir, zerre kadar insâf ve vicdânı olan teemmül etsin!!!…

Ve bu adamın, Efgânî, Abduh, Kazanlı Musa Bigiyef, M. Esed, Humeyni, Vehhaboğlu v.s gibi topu da dalâlet öncüleri olan adamlardan derlediği üfürükleri, İslâmiyyet’i öğrenmek adına dinleyen kalabalıkların hâl-i pürmelâlini de, tasavvura tâkatı olanlar, buyurub tasavvur etsinler!

3) “…varlığını ümmete sadaka vermiş adam…”

Ümmete ve halifeye ihânetden başka bir şey bırakmadığı, vesikalar, kitablar, hâtırat ve makâleler dolusu hüccetle ortada olan bir adamın “varlığını, ümmete sadaka!” olarak telâkkî ve iddia eden bir beynin, zerre kadar hayâdan nasîbi olduğunu da, hangi mahlûk ağzına almaya cesâret edebilir, pes!?..

       4) “Birgün bakıyorsunuz, Rusya’ya gitmiş Rusya’daki müslümanları ayağa kaldırmaya çalışıyor. Birgün bakıyorsunuz İran şâhının yanına gitmiş, onu Şûrâya iknâ etmeye, İslâmı, yönetdiği ülkeyi İslâm Şûrâsıyla yönetmeye iknâya çalışıyor… Birgün (Birisinin sorusu üzerine): -Evet istişâre- Birgün bakıyorsunuz Abdülhamîd’in yanında, “sana, İslâm ümmetini tekrar ayağa kaldırman şartıyla bey’at ediyorum” diyen (bağırarak elini masaya vuruyor) adam, Efgânî görüyoruz. Birgün bakıyorsunuz Mısır’da mason locasında gitmiş, masonluğa intisâb etmiş, ondan sonra da masonluğun yüzünü görünce de, gerçek yüzünü, ben bunları adam sanmışım demiş. Böyle bir Afgani görüyorsunuz.”

İşte, şeyhinin masonluğunu ve fırıldaklık derecelerini bizzat kendi diliyle apaçık i’tirâf diye de buna denir…

Ve işte, “şecaat arzederken merd-i kıptî sirkatin söyler!” hikmetinin, üzerinde tecellî etdiği merd allâme!…

Yalanıyla ele geçirilip, köşede kendi kendini kıstırıb akrebçe intihâr da ancak böyle olur!. Büyük Halîfenin “maskara” dediği ve İngilizler hesabına Hilâfet-i Osmâniyye’yi yok etmek iblisliği içindeki bir pespâye mason, yehûdîye Filistin’de kurabiye kadar toprak vermemek içün bütün bir şirk dünyasını karşısına almakdan çekinmeyecek kadar şecaat, asâlet, kıyâset, liyâkat ve cesâret sâhibi bir Halîfenin huzuruna çıkacak; ve O’na meydan okumanın en aşşağılık edebsizliği içinde muhâtab olarak da:

“-Sana İslâm ümmetini tekrar ayağa kaldırman şartıyla bey’at ediyorum!”

Diyecek!

Ve o aşşağılık câsus, o ümmet idâresi ve diplomasi hassâsiyetinin zirvesindeki Halifeye zımnen:

“-Senin, ümmeti ayağa kaldırma gibi bir derdin yok!”

Hakâreti ve şerefsizliğiyle muhatab olabilecek; ve o Koca Halîfe de,“ayağımıza bir müşteri geldi kaçırmayalım!” hesâbıyla, o “maskara”mason küspesine:

“-Haa öyle mi, peki, sen öyle istiyorsun mâdem, ümmeti ayağa kaldırmak içün çalışacağıma sana söz! Bana dünyâda ne içün çalışmam icabetdiğini ma’lûmât buyurduğun içün de arz-ı şükranlar Şeyhim Efendim! Bu saatden sonra inan olsun dediğini yapacağım, yeter ki senin bey’atın eksik olmasın!”

Diyecek!!!…

Megalomaninin, bu tür patalojik vak’a hâlinde olanına da, işte bu tip “çağdaş din kâşiflerinde!” ancak rastlanabilir!… Târihe bu derece güldüren bir gabâvetle el atan; ve “ben olsaydım böyle yapardım!” herzelerini, Şeyhinin dilinden ona yakıştırarak senaryolaştıran şarlatanları da, ancak bu din bezirgânları içinde bulabilirsiniz…

Ve O Halîfe ki, İslâm’ın topyekûn devlet, haysiyet, hayâtiyet, vekâlet ve velâyet mes’ûliyyeti altında kemiklerine kadar çatırtılar çıkararak yaşayan Oğuz soyunun en haysiyetine mâlik bir Hâkânıdır; ve böyle bir küçültücü ŞART ile kendisine pespâye bir câsus ve mason tarafından yapılan (bey’atı) kabul derekesine sukût etmekden de tenzîh edileceği, bütün dünyâya ma’lum bir devlet reisidir…

Bu Cim. tâifesinin biri ikisi değil, topu da maskara…

Bir mahlûk, bu kadar mason meczubu kubur fâresi olabilir…

Ve Cim. Efgânî denen hâin câsus, “40 günde şûrâya a’zâ olacak kadar mükemmel Osmanlı Türkçesi öğrenecek!”

Bu kadar fevkal’âde zekâ, hâfıza ve rûhî melekelere sahib (!) bir süpermen olacak; ve fakat aynı bu süpermen, masonluğun gerçek yüzünü hiç bilemeden onların arasına girecek kadar da damıtılmış su, safın safı ve süzmenin süzmesi olacak; ve gerçek yüzlerini öğrenince de,“bunları adam sanmışım!” diyecek; ve bu kadar da salakoğlu salak ve eblehoğlu ebleh ve ahmakoğlu ahmak olacak!!!

Vay, sahtekâr şarlatanlar vay!..

Bu şarlatanları dinleyenler arasında bir tek akıllı adam da çıkıb:

“-Aklı, mantığı, vâkıayı, yaşanmışları ve târîhi bu derece vahşetle çarmıha germeye utanmıyor musun?” diyemiyecek, pes…

5) “Abduh gibi bir âlimi yetiştirmiş bir âlim.”

Kubur fârelerini boğmamızı uzatmamak içün, bu maddeye cevâbı te’hir ediyoruz… Ancak Efgânî denen İblis’in, Abduh’un (îmân bikrini izâle) ederek onu yetişdirdiğine ise, bütün dünya ile birlikde şehâdet edebiliriz…

6) “İstanbul’a geliyor bu koca adam, bir ömrü ümmet yoluna harcıyor..”

Bu maddeyi de şimdilik te’hîr…

7) “Önceki gelişinde Milli Eğitim Şûrâsı üyesi oluyor. Kırk günde İstanbul’da osmanlı türkçesini öğreniyor. Adama bak, adama! Şûrâya üye olacak kadar üstelik.. ve ondan sonra yine kovalamaca, kovalamaca, kovalamaca.. Ümmmet diye yırtdı kendisini.. efendim..(Halife-i Müslimîn hâini şarlatan kaskatı kasılıyor) En sonunda İstanbul’a geliyor, Abdülhamîd’e bey’at ediyor. Abdülhamîd’in o meşhuuur korkuları yine baskın çıkıyor. (Besmelesizin, İslâm Halifesi hakkındaki edeb iflâsını, istihzâsını ve dünyâ önünde dümbüllü sırıtışını bir göreceksiniz!) Adamdan şüpheleniyor. Bir konak tahsis ediyor, bir at tahsis ediyor, dört seyis tahsis ediyor, onsekiz de casus tahsis ediyor!.. efendim.….. buna kara çalan adamlar bunun tuvalet bezi etmezler…”

Bu hezeyanların mütemmim cevâbı da bilâhare…

Ancak ve şimdilik: Allâh bu yalan dolan toptancısı hayâsız sahtekârların topunun da belâsını versin!

O Cim. Efgânî denen sahtekâr mel’una, BU MUVÂZENESİZ VE BABA ÂHI ALTINDA YAMUK YUMUK OLAN AŞŞAĞILIK MAHLÛKUN DİNLİNDE “kara çalanlar”, HAKİKATDE İSE O MASONUN DEREKESİNİ TAM GÖRENLERDİR; VE O BÜYÜK HALİFEYE KADAR HANGİ BÜYÜKLER BÜYÜĞÜ BÜYÜKLERİMİZ BÖYLE DEĞİLDİR?… VE O BÜYÜKLERİMİZİN TOPU DA, MÜLEVVES BİR KUBUR FÂRESİNİN AĞZINDA, o encesin “tuvalet bezi bile ETMEMEK…” seviyesinde!.

Böylece de, bir köppek sadâkatıyla O encesin “tuvalet bezi”ni ağzına alıb bayrak gibi sallayan bir kubur fâresine, cihân târîhinde ilk defa rastlanmış oluyor!

Bu kubur fâreleri, bu kadar hayâsızca yedikleri haltların, atdıkları iftirâların, sıvadıkları hakâretlerin, tezyif, tahfif ve ahlâksızlıkların altından iki cihanda da kalkamayacak; ve O BÜYÜK HALİFENİN, ümmetin ve bizzat kendi öz babalarının ve azâba garketdikleri sıbyanların beddua ve lâ’netlerinden, aslâ yakalarını kurtaramayacaklardır…

Mahlûkun, abartıp kabartmadan ibaret dümbüllü rolündeki pespâyeliğine bakınız ki, herif, dinleyenlerini tam bir salaklar ve enâyiler gürûhu kabul ederek konuşuyor… Cim. Efgânî denen madrabaz  ve Renan’ın bile “dinsiz” dediği o sahtekâr, 40 günde “Osmanlı Türkçesi öğrenmiş!!!” “Şeyh uçmaz müridleri uçurur!” hesabı, bu herif de şeyhini işte böylesine dümbüllüce uçuruyor! Buna inanacak bir tek geri zekâlı bile yeryüzünde ya hiç yokdur; veya bu şarlatan, dinleyenlerinin tamamını, gerinin de gerisinde bir zekâlı ve echel kabûl ederek, bu kadar işkembe sıkmalarıyla idârededir!. Mücerred “ADAMA BAK ADAMA! ŞÛRÂYA ÜYE OLACAK KADAR DA ÜSTELİK!” diyebilmek; ve şeyhi olan dinsizi uçurabilmek için, işkembeden sıkmanın bu kadar iğrenci de aslâ olamaz!. Bu herifi ciddiye alarak dinleyip, kâle alanların da, vay ervâh-ı tayyibelerine… Bu noktada nasıl yalan söylediğine tekrar döneceğiz…

Ancak, bu iblisin, Cennetmekân Abdülhamîd Hân Aleyhirrahmeti ve’l-gufrân Hazretleri içün ağzından çıkanlar ise, tam da, (ağzında o dinsizin tuvalet bezini taşıyan bir kubur faresine) yakışan hezeyân ve gaseyanlar… O Büyük Halifeye olan düşmanlığının sebebi de, o Cim. Efgânî denen sahtekârın necâset izini, kendisine din edinişidir, hepsi o kadar…

Büyük Halifenin ve ümmetin beddua ve lâ’netini alan Cim. Efgânî ve mülevves izindekilerin, bu ümmete ve Halîfelerine revâ gördüğü ihânet ve aşşağılıkların binde birini, ne yahudi ve ne de ingiliz gâvurları görmüşdür…

İttihadçı hâinlerin tam yüz sene evvel 1908’de irtikâb etdikleri o mülevves ihtilâl; ve o günden bu güne kadar işlenen topyekûn ihânet, cinâyet, denâet ve şenaatların altında, Renan’ın bile (dinsiz) dediği, Allâh ve Rasûlü’nün baş düşmanı, o Cim. Efgânî gibi mason ve aşşağılık mahlûkların parmağı ve dolapları vardır…

Bu ümmetin, yalınız 1912-18 târihleri arasında tam 10 cebhede ateşe atılarak ve soykırımı denen tenkîle ma’rûz bırakılarak 202.000 genç evlâdının “Hazer Denizindeki Cehennem adasına ve sibiryalara” kadar binbir işkence altında sürülerek ve kurşuna dizilerek ifnâ edilişlerinin; ve Sarıkamış fâcialarına varıncaya kadar da nice fâcialar altında kar gibi erimelerinin müsebbib ve katilleri, O Büyük Halifeyi devletin başından koparmak içün gece gündüz ihânet plânları yapan Cim. Efgânî gibi İngiliz câsusu masonlar, Jön Türk ve İT masonları ve yahudi-haçlı işbirlikçilerinden başkası da aslâ olamaz…

Ve tam yüz senenin en büyük cinâyeti de, bu BAŞ koparılma hâdisesinden başkası aslâ değildir…

Allâh’ın, meleklerin, bütün insanların ve lâ’net etmek şânından olanların lâ’neti, o Cim. Efgânî gibi mason keferelerinin; ve onların izinde oldukları halde mikrop saçan ağızlarında o heriflerin (tuvalet bezini taşıyan kubur fârelerinin) üzerine olsun!…

…………………………………………………………

(1)         (Türkiye’nin Manzarası- Temmuz 1973 Toker Matbaası, s. 116-117)

(2)         Rapor 2, s. 6, Özkaya Matbaacılık, Ekim 1976.

(3)         (Din Tahribçileri, Ahmed Davudoğlu, 1997, s.6-7)

(4)          (Cemaleddin Efgani Etrafındaki makâleler, Dr. Muhammed Reşad Malâtî, s. 142, tab’ târihi 1416-1996) Kitâb içün müellifin e-postası: hurufis@aol.com

(X)      http://www.youtube.com/watch?v=4fFF-03xkok&feature=related

(İntişârı: 18.02.2010)

The post (7) Merhûm Büyük Üstâdı Yâdederken… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

ASRIN EĞİLMEZ VE BÜKÜLMEZ ÇELİK ÎMÂNLI KALEMİ KOCA ÜSTÂDI İHTİRÂMÂT-I FÂİKAMIZLA YÂDEDERKEN, RÛH-I ŞERÎFLERİNE ALLÂH AZZE VE CELLE’DEN RAHMET-İ VÂSİA NİYÂZ EDİYORUZ… 

(6) 

Ahmed SEYYİDOĞLU

-SAHÂBÎ SEVGİSİ-

Hazret-i Osmân Radıyallâhu Anh Efendimiz, Cennetle mübeşşer ve Kâinâtın Fahri Aleyhisselâm’ın iki kerîmesine zevc olma şerefine sâhib… Lakâbı da bunun içün (Zinnûreyn= iki nûr sâhibi…) Hayâsı karşısında meleklerin bile hayâ etdiği, Muhbir-i Sâdık Aleyhisselâm’ın hadîsi ile 15 asırdır Kâinâta malûm…

O, Ömer İbni Hattab Radıyallâhu anh Hazretlerinden sonra, Fahr-i Kâinât Aleyhisselâm’ın makâmında halef… Kıyâmete kadar gelecek Müslümanların, Peygamberler Peygamberi makâmında Halîfesi… Halîfe-i Müslimîn…

İblis cebhesinin başında ise, San’alı dönme Abdullah İbni Sebe vardır; ve Allâh Rasûlü’nün Başşehri Medîne’de, bu dönmenin riyâsetinde o lâ’netli ihtilâl…

Yemen’den İran’a, Mısır’dan Şam ve Bağdat’a kadar uçsuz bucaksız birDÂRÜ’L–İSLÂM’ın başında taşıdığı İslâm Halîfesi HAZRET-İ OSMÂN, iblis cebhesi tarafından, Allâh’ın Kitâb-ı Kadîm’ini okurken, hem de mahremiyet ve masûniyeti zerre kadar düşünülmeden alçakça ihlâl edilen bizzat kendi evinde, üzerine çullanılır ve şehid edilir… Şehâdeti esnâsında okuduğu son âyet, Bakara sûresinin 137. âyeti celîlesi… Meâl-i Şerifleri, Merhûm Muhammed Hamdi Efendi’nin tefsîrinde şöyle:

“-Eğer böyle sizin îmân etdiğiniz gibi îmân ederlerse, muhakkak doğru yolu buldular. Yok yüz çevirirlerse, onlar sırf bir şikâk içindedirler. Allâh da sana, onların haklarından geliverecekdir. Ve O işitendir, O bilendir…”

Âyetin tefsîri içün müfessirlerimize mürâcaat, daha sonra…

İslâm Milletinin üçüncü halîfesi Hazret-i Osmân sevgisi, Lâ’netli İbni Sebe çizgisindeki dalâlet fırkalarına, şiilere, hâricîlere, mezhebsizlere, târihselcilere, şarlatan ilâhiyatçılara (ilâh-yap-yatçılara), modernist denaetçilere ve meşhûr şiir kitabında üç halîfeyi -o da sıralarını yamultarak- zikretdiği halde Hz. Osmân’ın (ayın) harfine bile yer vermeyen “Kur’ân Şâiri!” bayımıza rağmen, Kıyâmet’e kadar değil, muhalleden yaşayacakdır…

İşte Merhûm Üstad Necib Fâzıl Bey, “ne değildi?” suâlimize muhâtab tutulurken, biz bu noktada da O’nu, “asla edebsiz ve hürmetsiz değildi!” hükmüyle; ve O’nu bu kabil rezâletlerden kat’iyyen tenzîh ederek ve ihtirâmât-ı fâikamızın bütün zerreleriyle ve hasretiyle kavrulan en derin kalbî hâtırâtımızla yâdedeceğiz…

Bu dünyâya (ezberci papağanların diliyle) öyle “Kur’ân Şâirleri!!!” de gelebiliyor ki, bunlar, “Ebû Bekir, sonra Ali, sonra da Ömer” şeklinde yapdıkları illetli bir sıralamanın en sonunda, bir “Osmân” demeyi bırakınız, O Osmân’ın ilk harfi olan (ayın) harfine bile yer vermek tenezzülünde bulunamıyorlar!…

Zehî gaflet ve dalâlet…

Belki bunlara, dernekçi-dergâhçı-telbisçi mürîdân-ı tirîdan ve âşikân u sâdikân, vecd ve istiğrak hâlinde ve büyük bir hikmet ve kerâmet gözüyle bile bakabiliyorlardır!.

Halbuki sahâbîler ve hele dört büyük halîfe (hulefâ-yı râşidîn), ehl-i sünnet ve’l-cemaat akâidinde, aslâ küçümsenemeyecek kadar büyük bir mevkie sâhibdir… Bu mevkii idrâk hasletine sâhib olamayan mürîdân-ı tirîdân, bu noktalarda çok rahat bir “hoşgörülü ve leşgörülü!” Afgânî-Abduh-Reşid Rızâ-Haltettin Haramânî ve bilmem neler bulaması bir din anlayışıyla yaşayıb, mukaddes cihadlarını(!) (dergâhçılık, dernekçilik, nutukçuluk, telfikçilik ve telbisçilikle) “asrın idrâkine söyletebilirler!” de!..

Fakat 15 asırdır yaşanan İslâm mu’cebince, bütün kâinât çok iyi bilmektedir ki, cihanda en mübtezel ve berbat iflâs, akâid ve (îmân öfkesindeki) iflâsdan başka hiçbir nesne de olamaz…

Hazret-i Zinnûreyn’i yok sayan “Kur’ân Şâiri!” mübâreğin döktürdüğü; ve Hz. Fârûk’a da “zıpır!” diyen kelimelerle düzdüğü mısrâlar, aynen şöyle:

“-Nasıl olmuş da zuhur eyleyebilmiş Sıddık/ Nereden gelmiş o Haydar’daki irfan-ı amik/ Önce dehşetli zıpırken, nasıl olmuş da Ömer/ Sonra bir adle sarılmış ki, değil kar-ı akıl!”

Bu “zıpırlı!” mısrâlar arasında, “Kur’ân Şehîdi” Hz. Osmân Radıyallâhu anh Efendimiz acaba neden yer almak ve yâdedilmek bahtiyarlığına(!) erdirilememektedir!?.

Renan’ın bile “büyük îmânsız!” dediği mason Afgânî ve yine mason Abduh gibi İslâmiyyet’in başbelâsı herifleri göklere çıkarmak içün nesir ve nazım sayfalarca yazı yazmakdan âr u hayâ etmeyen şâirler, acaba (âr ve hayânın İslâm târîhindeki müşahhas âbidelerinden birisi olan Hz. Osmân) Efendimizin, nesinden rahatsız olmuş olabilirler!?.

Acaba Hulefâ-yı Râşidîn Efendilerimizin adedini mi unutmuşlardır?!

Dernekçi-dergâhçı-telfikçi ve telbisçi mürîdân-ı tirîdân ve sâdıkân u âşikân mücâhid ve cum müctehidi soytarılarımız(!) bu kadar azîm bir unutkanlığı(!) acaba nasıl ve hangi (îmân, İslâm, âr ve hayâ) ile telâfî etmeyi düşünmektedirler?!!!…

Bu “Kur’ân şâiri!” mübârekler, acaba ömürleri boyunca girip çıkdıkları onca câmilerde, meselâ pek meşhûr Balıkesir Zağnospaşa câmilerinde, Kastamonu’nun Nasrullâh câmilerinde, İstanbul’un Fâtih ve Süleymâniye ve daha onlarca salâtîn câmilerinde, dergâh, hankâh ve namazgâh gibi yerlerde ve hatta sıradan gerçek bir müslümanın bile hânesinde (Hulefâ–yı Râşidîn) (Rıdvânullâhi Teâlâ aleyhim ecmaîn) hazerâtının ism-i şeriflerine hiç mi rastlayamamışlardır?!. Ve eğer rastlamışlarsa, buralardaki bu levhaları,(Ebûbekir-Ömer-Osman ve Ali) sırasıyla değil de; (Ebûbekir-Ali ve Ömer)sırasıyla ve dört de değil, üç kişi olarak mı görmüşlerdir?.!!!.

Demek, ahır-samanda veya âhirzemanda, “Kur’ân Şâiri!” denilince, böyle tiplerin ve soytarı mürîdânın akla gelmesi icâbediyormuş!!!

Netîceten denilir ki, bu noktada, mürîdân-ı tirîdân ve sâdıkân u âşikân bulunan üdebâ-yı cümhûriyye ve müctehidînin, aşağıda gelecek suallerin cevablarını taharrî eylemeleri, hamamın nâmûsunu kurtarmak adına da olsa, üzerlerine bir vecâib ü vezâif olmak lâzım gelir!.

Ancâk, “zırva te’vîl götürmez!” cinsini ve cibilliyetini derhâtır eden zırva ve hurda cevablarla da kimsenin gözünü küllemeye kalkılmamalı, İslâm akâid kânunlarının dilinden net cevablar bulunmalı ve verilmelidir:

1) Hulefâ-yı erbaa neden dört iken, üç olarak o (mukaddes bîbıl)da tenkîse tabi tutuluyor?!

2) Hz. Osman’ın, yüzbinlerce sahâbînin 3. sü olduğu, 15 asırlık İslâm ulemâsının icmâ’ı ile de sâbit değil midir?. Bunun böyle olduğu, cumhuriyyetin laik ve ateist tezgâhlarından geçen benî beşer veledlerine kadar apaçık bilinen bir hakîkat olmasına rağmen; bu hakîkat, Abdülhamid-i Sânî Cennetmekân Hazretlerinin mekteb ve ni’metleri ile perverde ve adam olan zevât tarafından neden bilinemiyor ve neden hiç dile ve kaleme bile alınamıyor?!. Yoksa dile ve kaleme alınıverirse, bir cüzzamlı gibi bulaşıverir diye mi korkuluyor?!!! (Hâşâ ve kellâ)

3) Dile ve kaleme alınırsa, bu, hangi İbni Sebe familyalarının ve hangi Teymiye-İbni Abdülvehhab-Carullah-Efgânî-Abduh-Reşid Rızâ ve Haltettiniyye-Hoşfendiyye mezhebleri ile baş belâsı gürûhunun canlarını ve gırtlaklarını sıkacakdır?!

4) Hz. Osman, bu kadar dile ve kaleme “bulaştırılmayacak!” kadar (hâşâ ve kellâ) kötü ve menfi bir zât mıdır?!

5) Eğer (farz-ı muhal) öyle ise, neden cennetle mübeşşerdir?!

6) Eğer (farz-ı muhal) öyle ise, neden Kâinâtın Fahri Aleyhisselâm iki kızını da Hz. Osmân’a tezvic eylemişlerdir?!

7) Eğer (farz-ı muhal) öyle ise, Hâce-i Kâinât Aleyhisselâm neden iki kızı vâlidelerimiz (radıyallâhu anhümâ hazerâtının) vefâtından sonra, “On tâne kızım olsaydı, biri öldükçe onların hepsini birer birer Osmân’a nikâhlardım!” meâlinde ve bütün müslümanların bildiği bir fermân-ı nebevî buyurmuşlardır?! Allâh Rasûlü’nün bu kadar sevdiği Hz. Osmân’a mahabbet taşıyamayanların, acaba O’nu seven Allâh Rasûlü’nü sevdiklerine, aklı başında en sondaki bir müslümanı bile inandırmak mümkin olabilir mi?!.

8) Eğer (farz-ı muhal) öyle ise, Hz. Ömer’in ta’yîn buyurduğu ve yüzbinlerce sahâbînin, (aşere-i mübeşşereden) cennetle müjdelenmiş hayatda kalan en büyük 6’sı, neden Hz. Osmân üzerinde (halîfe-i müslimîn) olarak karar kılmışlardır?!. Bedâheten ortada olan bu sahâbî hakîkatlarına, bir müslüman şiî üfürük, isrâiyyât ve esâtiriyle tütsülenmedikçe kılıç çeksin, bu muhal değil midir?!.

9) Eğer (farz-ı muhal) öyle ise, 15 asırdır topyekûn müslüman câmi ve mescidlerinde, dergâh, hankâh ve namazgâhlarında hatta evlerinde, dört halîfe-i müslimînin ism-i şerifleri (Ebûbekir-Ömer-OSMÂN-Ali) olarak en şerefli baş köşelerde neden yer almaktadır?!

10) Neden Hz. OSMÂN gibi yüzbinlerce sahâbînin 3.sü olan bir zât-ı şerîfe, 15 asırdır müslümanlar Allâh ve Rasûlüne tebaan mahabbet ve ihtirâm duyarken, İbni Sebe çizgisindeki şiiler, dalâlet fırkalarının tamâmı, mezhebsizler, “vahiy penceresi” maskeleri takarak milleti idlâl eden uçkuru düşük lûtîler, Merdûdî bulaşıkları, Teymiye-Abdülvehhab-Carullah Bigiyef-Efgânî-Abduh artıkları, (DİB) bel’amları, İlâhiyatlara (ilâh-yap-yat’lara) çöreklenmiş cenâbet cum müctehidleri(!) Hz. OSMÂN düşmanlığını emevîlerle ve Hz. Muâviye gibi Kütüb-i Sittede hadîs râvîsi olarak geçen (ehl-i sika) bir zât üzerinden yürütmek eşkiyâlığındaki sebe sürüleri, neden Hz.OSMÂN düşmanlığı peşindedirler?!

11) Bütün bu sürüler, hangi mihrâkların hesâbına bu 15 asırlık icmâ’, ittifâk ve ittihâdı bozarak, hangi şeytanlardan ne tür “aferinler!” hırsızlamayı plânlamaktadırlar?!

12) Neden Hz. Ebûbekir’den sonra, 15 asırlık müslüman ulemâsının icmâ’ ve ittifâkına muhâlif olarak, Hz. Ömer dile ve kaleme alınmıyor da, 4. sıradaki Hz. Ali, 2. sırada zikrediliyor?! 15 asra böylesine meydan okumaya kalkanlara, acaba ehl-i sünnet ve’l-cemaat müslümanları da aynı mukâbele-i bilmisli revâ görür ve binlerce kere daha haklı olmaları hasebiyle de haketdikleri tokadı aşkederlerse, kimin cıyak vıyak edib ortalığı ayağa kaldırmaya hakkı olabilir!?.

13) Neden 15 asırlık icmâ’ ve ittifâka, (meydan okuma lüzûmu) hissediliyor?! Zemzem kuyusuna bevlederek meşhûr olma modası hâlâ (kâr hânesini) kabartacak mı zannediliyor!?. Lût Aleyhisselâm’dan sonra Allâh yolunda âilesi ile İLK HİCRET EDEN, hem de Peygamberler Peygamberi Aleyhisselâm’ın (zâtü’l-hicreteyn) lâkaplı kerîmeleri Rukayye vâlidemizle ve hem de tâ Habeşistan denilen bir ecnebî diyârına (yâd ellere) İLK HİCRET EDEN O Peygamber sevgilisine, kalbinde en küçük şeytanlık taşıyanlar kim olursa olsun dünyâdan gebererek çıkarlarken, Âhıret’e de kim bilir nasıl sürünerek gireceklerdir!?.

14) Bu meydan okumanın sâhibi olacak adam, “Kur’ân Şâiri!” gibi hormonlu bir şöhrete sâhib kılınmış biri olsa bile, ehl-i sünnet ve’l-cemaatın binlerce akâid kitabından bir tânesine göre dahî, (ehl-i sünnet ve’l-cemaat i’tikâdında bir müslüman) kabûl edilebilir mi?!

15) Yoksa akâid ulemâsının (mütekellimînin) kitabları, bu i’tikâdda olanları “mübtedia” sınıfına dâhil ehl-i sünnet dışı zavallılar olarak beyân etmiyor mu?!

16) Yoksa, “bugüne kadar böyle ezberlemişiz, bu ezberlerimizi bozamayız!” demek:

“-Biz îmândı, akâiddi, tevhiddi gibi şeyler tanımayız, biz 15 asrın ulemâsına meydân okuruz; ve inâdımızla da keçi gibi temerrüd eder gideriz!”

Yollu lisân-ı hâl beyânlarla varılacak bir (sefâhât) ve kitâbiyyât anlayışı, müslümanlar arasında tirîdân-ı mürîdân ve sâdıkân u âşikânı gülünç düşürüb, beş para etmezler sınıfına hapsetmez mi?!

Cihanda en müptezel ve aşşağılık iflâsın, “îmân ve akâid” bâbındaki iflâs olduğu, artık cümle mahlûkâtın bildiği ve ezberlediği bir hakîkât değil midir?!

Tevhid ilmi’nin, dünyâdaki bütün ilimlerin topundan da ve hele şunun bunun ıvır zıvır ve akâid bozan şiirleriyle iştigâl abesinden de nâmütenâhî ehemm olduğu, şer’î bir hakîkât olarak inkâr edilebilir mi?!

17)    Bu mes’eleyi ve topyekûn îmânî, ibâdî, siyâsî, iktisâdî, ictimâî, hukûkî, ticârî, sınâî, âilevî, tıbbî, cinsî, cibillî, harsî ve cümle beşerî mesâili tartan ve karara bağlayan terâzi, ehl-i sünnet ve’l-cemaat terâzisi olmayacak da, hangi yahudi-haçlı-diyalogçu-telfikçi-Efgânîci-Abduhçu (tezekden terâzisinin bilmem neden düzülmüş kefeleri!) olacakdır?!.. Butlânı mutlak nice herze (ezberlerin)bozulma zamanı, Kıyâmet sonrasına mı kalmalıdır?!! Bir takım şâirleri ve bilmem neleri putlaştıran adamların, tophâneli kibir ve tepeden bakmaları ve kendilerini imtiyazlı herifler görerek kasılmaları, ne zaman hakk ve hakîkatın yumruğunu yiyecek ve defolup yerin dibine geçecekdir?!..

18) “Kur’ân şâiri!” denilenlerin, evvelâ Hazret-i Ömer’in “zıpırlığını” eşelemesinin, sonra da “adlini” ele almasının sebebi nedir?!.

19) Peygamberler Peygamberi Aleyhisselâm, hangi hadîsiyle (hâşâ ve kellâ) “Benim sahâbîlerimin, câhiliyyedeki bazı menfî sıfatlarını evvelâ ön plana çıkarıp gıybetlerini ve câhilî hâlleriyle dedikodularını yapın, sonra da meziyetlerini zikredin!”buyuruyor!!!?

20) Bir müslüman teşeyyu’ etmedikçe (şiileşmedikçe), hangi sahâbîyi hele 1., 2., ve 3. büyük sahâbîyi veya bunlardan birini, Humeyni Dininin şiileri tarafından düzülüp uydurulan ve Hz. Ali Kerramallâhu Veche Efendimize isnâd edilen düzmece hutbeler ve sahâbîlere iftirâlarla dolu “Nehcü’l-Belağa” denen acem palavrası ve isrâiliyyât kumkuması kitabdaki gibi, zerre kadar hayâ etmeden ve Allâh’dan da korkmadan diline, kalemine ve karşısına alabilir?!..

21) Şii olduğunu saklayarak sünnîlerin ve hatta haçlıların ve dünyanın gözünü külleyen arz çapında bir numaralı üçkâğıtçı; ve Abdülhamîd Cennetmekân Efendimiz Hazretlerinin “maskara” dediği; ve Müşârünileyh Hazretlerinin İstanbul’dan ayırmayarak yularından kazığa bağlayıb gözünün önünde tutduğu; ve ateist Renan’ın bile “Büyük imansız!” dediği mason Afgânî ve onun yine mason mürid ve tiridi îmânsız Abduh hokkabazının kuyruğuna takılanlar içün, manzaranın, kılavuzu karga olanlardan bile çok daha berbat ve perîşân olmaması beklenebilir mi?!

22) Bırakınız en küçük sahâbî içün, 3. en büyük sahîbî içün o şii (Nehcü’l-Belâğa) isrâiliyyât kitabında yazılanları, bir müslüman mücerred şii ahlâksızlığına misâl olsun diye iktibâs etmeye kalksa, bu bile, onun acaba hangi âr, hayâ, nâmus, ahlâk ve sahâbî îmân, hassâsiyet ve hakîkatıyla kâbil-i te’lif edilebilir?!. O kitabda Hz.Osmân-ı zinnûreyn Hazretlerine yapılan hakâretleri, dünyânın en lâ’netli bir “hoşgörü-diyalog” iblisi veya kardinali ve lâbis-i libâs-ı katrânî papaz, papa, haham ve (sarıklı baş politikos)ları bile henüz irtikâb etmiş değillerken!…

23) “Kur’ân şâiri!” gibi yafta, pafta ve maskelerin altına kellesini sokarak menfaat çarklarını yürüteceğini ve bu kabil (ezberlerin) hâlâ sürdürüleceği zu’mu içinde bulunan bir takım megaloman matbuat değnekçi ve dergâhçıları ve bezirgânları, artık (ezberlerin) bozulup suratlardaki makyajların aşşağılara doğru akarak kendilerini (cumhuriyet balosu palyaçolarına) çevirdiğini, ne zamana kadar görmezlik numaralarıyla sürdürecekler; ve insanların yüzüne bakmaya, daha ne kadar yüzsüzce, pişkince ve haysiyetsizce devâm edeceklerdir!?

Bu sualleri daha da çoğaltmak mümkin olsa da, biz şimdilik bu kadarla iktifâ edelim…

Sadede gelelim dersek, işte Merhûm Üstâd Necib Fâzıl Bey, yukarıya aldığımız suallere meydan açacak (i‘tikâdî) lâübâlîlik, câhillik ve nasibsizliklerden tamâmen uzak yaşamış; ve bu kabil kofluk, loşluk ve boşluklar taşıyan adamları da, hiçbir zaman ciddîye alınacak adamlar olarak görmemişlerdir… Hatta bazı parti-pırtı liderlerine varıncaya kadar i’tikâdî lâübâlîlikler ve mübâlatsızlıklar taşıyan adamlara hadlerini bildirmekte de, dirâyet, liyâkât, i’tikâdî salâbet ve celâdetini, (îmân öfkesinin) bir tecellîsi olarak mükemmelce göstermekden hiçbir zaman geri durmamışlardır…

Zaman ve zemîne göre şekillenen tabasbus-ı kelbiye ehlinin dil ve kalemini, ömrü boyunca aslâ kullanmayan Merhûm Üstâd, “Gelenin keyfi içün geçmişe kalkıp sövemem!” demeyi de, lâf ve palavralara değil; fiil ve yaşayışına, hapishâne duvarlarına ve zından pencerelerinden de cihâna söyletmenin dehâ ve dünyâ çapında yiğit ve çilekeş bir hatîbi ve edîb, şâir ve mücâhîd bir kalemiydi…

Rahmetullâhi Aleyh…

Allâh Rasûlü’nün dört büyük halîfesine bile, i’tikâd ve ciddiyet disiplini göstermekden âciz olanlara karşılık, Üstâd Merhûm’un dört büyük halîfemiz ve topyekûn sahâbîler karşısındaki îmân hassasiyet ve ciddiyeti, O’nun şu muhalled mısrâlarıyla cihânın gözleri önündedir; ve müslümanlara da ebedî kurtuluşa vesîle olacak ehl-i sünnet ve’l-cemaat îmân hakîkatlarının bir zübdesi hâlinde de şöyle:

SAHÂBÎ

Müslümanda O’na bir anlık bakış;

Yahut O’nun bir an olsun, gördüğü…

İşte sahabîlik!.. Ruhda bir nakış;

Hep O Nûr’un ince ince ördüğü…

Dört köşeli ulvî şekil; sırayla,

Ebûbekir, Ömer, Osman, ve Ali…

Yanmış da her biri aynı çırayla,

Her birinin yine bambaşka hâli.

Dört camlı bir fener; merkezde o Nûr;

Merhamet, adâlet, edeb ve hikmet…

En yüce insanda nasıl bulunur,

Bu dört fazîletden gayri bir kıymet?..

Dörtler yüceliği tamamlayanlar;

Camlarına göre verenler ışık…

O Nurla sonsuzu selâmlayanlar;

O Nur sütununda renk renk sarmaşık.

Saf saf, kol kol, bölük bölük sahâbî;

İlkler, müjdeliler, daha ne ve ne?.

Ateşle mühürlü hepsinin kalbi;

Hakda, aşkda, şevkde hepsi dîvâne.

Ümmet caddesinde, o gün bugündür,

Sahâbîye nisbet taşlar hep moloz. 

“En üstün velîden daha üstündür,

Sahâbî atının burnundaki toz.”

İşte Üstâd Merhûm…

Ve Üstâd’ın kaleminin ucundaki, toz bile olamıyacaklar… 

Ve 15 asırlık (ehl-i sünnet ve’l-cemaat) icmâ’ ve ittifâkına, Îmân ve İslâm’ına meydan okuyarak, Osmân’sız ve ucûbe bir Hulefâ-yı Râşidîn sıralamasını (Ebûbekir-Ali-Ömer) şeklinde yapan ve bunun içün de Merhûm Üstad’ın kaleminin ucunda (toz bile olamıyacaklara) mukâbil; işte Büyük Üstâd’ın îmân ve İslâm nizâmının en mühim bir rüknünü dört halîfemiz üzerinden dünyâya aşkeden, asâlet, adâlet ve şahsiyet âbidesi kalemindeki ifâde mertliği, yiğitliği ve kahramanlığı, muhalled mısrâlarıyla, buyrun:

Dört köşeli ulvî şekil; sırayla,

Ebûbekir, Ömer, Osman, ve Ali…

Nûr içinde yat, mekânın cennet olsun Büyük Üstâd!..

Biz, Merhûm’un ne olmadığı üzerindeyiz… Ne olduğunu ehli yazsın!

Sahâbî noktasındaki hassâsiyet ve i’tikâd, doğrudan doğruya (Allâh ve Rasûlüne) olan i’tikâd ve mahabbetin bir mihenk taşıdır…

Allâh’ı seven ve O’na tâbî’ olanın, Allâh Rasûlü’nü sevmesi ve O’na tâbî’ olması; Allâh Rasûlü’nü seven ve O’na tâbî’ olanın da, sırasıyla başda dört halîfesi ve diğerlerini sevmesi ve ONLARA tâbî’ olması hakîkati, sırrı ve hikmeti…

Temelin temelindeki îmân, ciddiyet, mahabbet, merbûtiyyet, hassâsiyet ve dikkat…

Kâinatdaki en alçak ve mübtezel iflâs ise, akâiddeki=îmândaki ve (îmân öfkesindeki) iflâsdır…

“ASHÂB” noktasında bize âid mısrâları da, “hâzâ min fadlı rabbî!” demenin hamd ve yakarışdaki ma’nâsı üzerinden; ve Üstâd merhûmun ruhâniyyet ve himmetini de niyâz hasretiyle zikr mevkiindeyiz:

ASHÂB…

Sahâbîdir Rasûlde,

Fedâ eden cânını…

Arz görmedi denklikde,

Ebûbekr’in sıdkını…

Sıddîk-ı Ekber o ki;

Habîbullâh refîki…

Ümmetinse şefîki;

Verdi bütün mâlını…

Hakk’dandır hilâfeti,

Hem, ekmel velâyeti,

Tamdır, Hakk kurbiyyeti;

Yazamam etvârını…

Selâm son Peygamber’e!

Selâm tüm nebîlere!

Selâm Ebûbekir’e!

Hepsi buldu câhını…

Ve Fârûk-ı A’zam da,

Kırkıncıydı cihânda…

Şecâatı bu yolda,

Parlatdı silâhını…

O Ömer ki âdildi,

Devletleri titretdi…

Hem îmâna getirdi,

Acem kumandânını…

Selâm halîfelere!

Selâm âdil Ömer’e!

Selâm tüm şehidlere!

Hepsi buldu yârını…

Zinnûreyn’e gelince:

İffetiyle melekce…

Yürür arzdan şehîdce,

Kur’ân saklar kânını…

Şeci’ Ali dördüncü,

İlm ü seyfdedir gücü,

Muhâribdir ve sözcü…

Kırar dîn düşmânını…

Ehl-i beyt, baş tâcımız…

Ezvâc, orda ânamız…

Nesl-i kutsî, cânımız…

Döktüler kanlârını…

Selâm şehid Osman’a!

Selâm Hakk aslanına!

Selâm Hakk ordusuna!

Verdiler canlârını…

İlk üç’e çıkıp diller;

“Hâlleri gasb!” deseler!

Bu iğrenç hakâretler,

Söker ferd îmânını…

Ashâb dostu dostumuz;

Budur Hakk’ça yolumuz!

Dâlle vâcib buğzumuz;

Kır, takiyye tâsını!..

Selâm şeyhaynımıza!

Selâm hulefâmıza!

Selâm Hakk yolcumuza!

Sev, Rasûl yârânını…

Cemel-Sıffin erinin,

İctihâddır temelin…

Bütün sahâbîlerin,

Öperiz ayâğını…

Âişe vâlidemdir,

Dil uzatan kâfirdir…

O, mutlak afîfedir,

Âyet sildi yâşını…

Muâviye ashâbdan,

Vahye kâtib bil Hakk’dan,

Hissesi var Furkân’dan,

Aldı Hakk rızâsını…

Selâm vâlidelere!

Selâm seyyîdelere!

Selâm sahâbîlere!

Çiğnetmem haklârını…

Sevmeyen sahâbîyi,

Sevemez son Nebî’yi…

Sahâbînin herşeyi,

Taşır Hakk bey’atını…

Sahâbî bırakılmaz,

İstisnâ da yapılmaz,

Dâll gürûhla sapılmaz,

Yâr bildim tamâmını…

Mahrûm kılma ey, Rahmân!

Ashâbla haşrımızdan…

Ve şefâatlarından,

Yaparız bayrâmını…

Selâm Rasûl yârına!

Selâm ashâb dostuna!

Selâm sünnî ıhvâna!

Ki, yazdım kârlârını…

(Mâba’di var)

(İntişârı: 30.12.2008)

The post (6) Merhûm Büyük Üstâdı Yâdederken… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

ASRIN EĞİLMEZ VE BÜKÜLMEZ ÇELİK ÎMÂNLI KALEMİ KOCA ÜSTÂDI İHTİRÂMÂT-I FÂİKAMIZLA YÂDEDERKEN, RÛH-I ŞERÎFLERİNE ALLÂH AZZE VE CELLE’DEN RAHMET-İ VÂSİA NİYÂZ EDİYORUZ…

(5) 

Ahmed SEYYİDOĞLU

O’nun kaleminde hendesesini bulan aşağıda iktibâs edeceğimiz şu hakîkatleri son bir asır içinde hangi şâir, îmân-küfür tefrik çizgisini, O’nun yüzde biri kadar müşahhaslaştırıcı bir misâlle ortaya koyabilmişdir?. Îmân tazelemek borcunda olduğuna inanan her mü’minin, susuzluğunu giderecek bir aşk, vecd ve şevkle kalben tekrar tekrar okuması icâbeden binlerce satırından bir avuç kadarı buyrun:

“- Bir adam ömrü boyunca bir şarap fıçısı içinde otursa ve yalınız şarapla yaşasa da “Bu haramdır, biliyor ve doğruluyorum; ama ne yapayım ki, nefsimi yenemiyor ve ondan vazgeçemiyorum!” dese, hareketi sadece günaha girer de, ömrünce ağzına alkol almamış başka biri “Ben içkiyi bünye ve mizâcıma uymadığı içün içmiyorum; İslâm’da haram olduğu içün değil!” dese, onunki günah üstü bir şey, KÜFÜR olur… Görülüyor ki, İMÂN öyle bir örümcek ağı ipliği ki, dünyaları assalar kopmaz da, bir püfle gidebilir……. Dînimizin sahâbîlerden sonra en büyük insanı, eseri “Allah ve Rasulünün Kitabları müstesna en yüksek Kitab” kabul edilen İmâm-ı Rabbânî Hazretleri, İTİKAD arsası tam temizlenmeden ve düzleştirilmeden hiçbir amelin kıymeti olmayacağı hükmünü ortaya koymuş olduklarına göre, İMÂNda ilk iş, Allâh’ı hakkıyla tenzih edebilmek ve bu tenzih borcunu kısıtlayıcı FİKİR VE KELÂM FUHŞUNDAN KURTULMAKDIR. Nitekim Kâinâtın Efendisi gelinceye kadar hakk olan Îseviyyeti (Îsâ Aleyhisselâmın Müslümanlık olan dînini), O’ndan evvel ve sonra bozan hristiyanlar (nasrânîler), hep bu ilâhî tenzihde düşdükleri uçurum yüzünden helâke gitmişler, bu küfürlerini de, Kâinâtın Efendisini tanımamak küfrü üstüne ilâve etmişlerdir.

Dîn ölçüleri ve incelikleri bahsi sonsuzdur. Fakat dîn da’vâsının topyekûn cümle kapısı, Allâh’a itikâdın nasıl, ve bu itikâdı bozan şeylerin neler olduğunu bilmekdir. Bu bakımdan küfrü mucib halleri (101) madde halinde belirtiyor ve mü’min geçinenlerden bir haylisinin lâübâlilik gösterdiği ilk ve en büyük hudud riâyetini ortaya koyuyoruz.”

İşte, bizzat kendi kalemiyle de beyân buyurduğu gibi Merhûm Üstâdın üzerine titrediği ve “MÜMİN GEÇİNENLERDEN BİR HAYLİSİNİN LÂÜBÂLİLİK GÖSTERDİĞİ İLK VE EN BÜYÜK HUDUT RİÂYETİ”, NİCE HORMONLA ŞİŞİRİLMİŞ İRİ VE BÖYYÜKBAŞ ADAMLARDA GÖRÜLEMEMİŞ; bunun için de bu böyyükbaşların peşine takılan millet, bugün bataklığın içinde gırtlağına kadar batar hâle gelmişdir… Çünki mutlak bir hakîkatdir ki, akîdenin=i’tikâdın=îmânın=tevhîdin iflâsından daha berbat ve rezil bir iflâs düşünülemez…

Yoksa, Yardakoğlu vezninde bir Bardakoğlu veya lâbis-i libâs-ı katrânî bir (başpiskopos) vezninde bir sarıklı (başpolitikos), dîni içden yıkmak içün ne bugün geldiği noktaya gelebilir; ve ne de, sarık-cübbe ile koyun sürüsüne veya (cumhûrî ruhban sınıfına) kurtdan bir çoban olabilirdi!?..

Mason Efgânî ve Abduh gibi Avrupa ve Garb modernite ve sekülarizmi karşısında aşşağılık komplexi denilen ruh marazına yakalanmış herifleri, bu milletin önüne örnek alınması i’câbeden şahsiyetlermiş gibi diken Kur’ân şâiri(!) bazı zevât olmasaydı; ve DİB denen yer de, o masonların çizgisinde bir İslâm(!) uydurmak üzere 1924’de kurulmasaydı; bugün bunca rezilliklerin bini bir paraya havada uçuşabilir miydi?!..

İbn-i Teymiye denen hem dâll hem mudill mahlûkun tutuşturduğu (teşbih, tecsim ve hulûd v.s. mes’elesi), Mason Efgânî ve Abduh felsefesi ile yoğurulub bazı şâirlerin kellesinde “cehennemin göğüsde söndürülecek!” kadar ıvır zıvır ve sıradan bir mekân olduğu sapıtış ve dalâletine inkilâb etmeseydi; bugün, Hoşgörü ve Diyalog mezheb-i Vatikânîsinin meczubları tarafından o CEHENNEM, Kur’an, mütevâtir Hadîs ve mütevâtir İcmâ’a rağmen ve bunları reddederek, ehl-i kitab denen küffâr u füccâra da müslümanlar kadar ebediyyen “yasak bölge!” hâline getirilebilir miydi?!..

Dün, “cehennemi göğsünüzde söndürürseniz!” bugün, o cehennem, cehennemliklere, hem de muhalled fin’nâr olan ve kitâbî denen kefere sürülerine kapatılır; ve o aynı cehennem yarın da, bu cehennem itfâiye müdür ve  amelesini tepeden tırnağa kuşatarak sonsuz kere kavurur ve haşlar hâle geliverir!… Hem de yalınız kâfir ve müşrikler içün değil, münâfık ve mürtedler içün, üstelik bir de, cehennemin dibinde yani esfelinde ve muhalleden…

Cehennemin, çocuk oyuncağı ve öyle göğüsde bilmem nerede söndürülecek bir mekân olmadığına, tam tersine, onun ne kadar acıtan ve korkulması gereken bir mekân olduğuna Kelâm-ı Kadîm nice âyetleriyle nasıl işâret buyuruyor, nasibse ilerde ele alacağız…

Temel prensiblerini, 1924’de kurulduğu günden beri Efgânî-Abduh gürûhunun ve “cehennemi göğsünde söndürenlerin!” ve vahyi “dogmalar” diyerek reddeden  politika “devlerinin” çizgisinde ve  85 senedir de binbir tahrif, tağyir, tebdil, telfik, taktik, takıyye ve tefsik ile devam etdiren DİB denilen yerin hakîkatını, bir de burayı kuran ve millete bir asra yakın kan kusturan laik jakobenlerin bizzat kendi dillerinden dinleyib tesbit edelim:

29.7.2008 Salı günü, (Haber Türk) fitnevizyonunda Milli Görüş Lideri ve 54. hükûmetin başbakanı Prof. Dr. Necmüddîn-i Erbakânî Es-Sinobî Hazretlerinin sâbık cumhurreisi namzetlerinden ve bir numaralı ateist, yani ateistlikde su katılmamış usta ve duâyen ateist Prof. Mümtaz Soysal, öğle üzeri A.B.’nin T.C. masası başmurâkıbı veya başkomiseri Hollandalı Lagenday nâm kabuklu ile çene düellosunda, aynen şu korkunç i’tirâf ve hakîkatları dünyâya duyurmuş ve böylelikle de, cehenneminin üzerine en büyük körük ve benzin bidonlarıyla çullanıb onu indifâ’a şöyle hazırlamışdır:

1) “- Diyânet İşleri Başkanlığı, Dînin, Cumhûriyet ilkelerine uygun olmasını sağlayan bir kurumdur…”

2) “- Halkın, dînin tesirinde bırakılmaması lâzımdır…”

3) “Türban, gamalı haçın mukâbilidir, onun gibi bir bayrakdır…”

Kabuklu Lagenday’ın bile:

“-Ben şok oldum, tartışmaya devamda fâide görmüyorum!”

Demek zorunda kaldığı bu ifâdeler, nâmütenâhî korkunç ve iğrenç olmakla berâber, aynı zamanda da beyân etdiğimiz hakîkatların ve vâkıanın alabildiğine apaçık bir isbât ve i’tirâfıdır… Süper islâmsevmez ve ateist Soysal’ın yukarıya aldığımız üç ibâresi ile, bir asırdır apaçık ortaya konulmak istenen laik, modern ve ateist jakobenizm odur ki:

“- Türkiye’de İslâmiyyet’e aslâ hayat hakkı verilemez, O’na bu hayatı tanımak yasakdır. Laiklik, bu yasağın put haline getirilişi; sekülarizm ise bu putun (tanrının) dînidir… Halk dilindeki “dinsizliğin”, İslâmiyyet’in yerine mutlaka konulması ve O’na mutlaka hâkim ve egemen olması şartdır… İşte bunu, kademe kademe yapacak olan yer, âyet, hadîs ve topyekûn dînî delilleri “cumhûriyyet ilkeleri” hesâbına yamuk yumuk etmek üzere te’vil ve tebdil edecek, değiştirecek ve sulandıracak merkezî mihrâk noktası; bir başka ta’birle dînî ıstılah ve ilimlere ağzı burnu dönen adamların teşkil etdiği (ruhban sınıfı) ve (bel’amlar) karargâhı, o DİB denen yerdir…

Dost ve düşman bütün dünyâ çok iyi bilmektedir ki, i’tikâdın=tevhîdin=akîdenin iflâsından daha berbat ve rezil bir iflâs düşünülemez; ve İslâm içün bu iflâsın  kalıplama, yargısız infâz ve  hesâb merkezi de, ancak böyle bir müessese olabilir. Onun içün de, 1924’den beri bu iflâs etdirme çarkı, sarıklı başpolitikoslarla döndürülüp durmaktadır…”

Sadede gelecek olursak, “cehennemi göğsünde söndürecek!” şuarâ ve üdebâ(!) takımları, dînî zarûretleri bu kadar mıncıklayıp maskaraya çevirmeselerdi; ve mason Efgânî ve Abduh makûlesi “küfür timsâli” herif-i nâşerifleri, milletin önüne, misâl alınması i’câb eden modeller olarak çıkartmasalardı; ve aşşağılık duygularına gömülerek garba ve moderniteye hayranlık sapıklığının yollarını açmasalardı, bugün Hollandalı kabukluları bile şok eden (hâin) takımları nasıl yetişirler ve bu kadar azgın beyanlara nasıl yer verebilirlerdi?..

Ve samanaltından su yürütmeye bile artık lüzum görmeden sap-samanyolu takımının kanalizasyonunun (21 Ocak 2008 târihli ana haber bülteninde) Papalığın Türkiye mümessili Marovitch denen papaz herifin bir i’tirâfı ise, son derece çarpıcıdır.  Adamın, kendi adamı olanları  yüzde yüz fâşetmeye apaçık hüccet olan; ve hakîkatı karşısında iliklere kadar ürperti duyulması i’câbeden; ve İslâmiyyet’e ihânet hâlinde olanların sırrını patlatırcasına gözlere sokan vesîkalık cümlesine bakınız:

“- Allâh, Fetulla Gülen Hocfendiyi özel olarak görevlendirmişdir!”

Kâinâtın Fahri Aleyhisselâm hakkında (Kezzab yani yalancı peygamber) i’tikâdını, dîninin ana temeli yapan bir papalık teşkîlâtının, T.C. temsilcisi vâsıtasıyla kendileri dışında bulunan ve müslüman(!) olan bir mahlûku, “Allah tarafından özel olarak görevlendirilen!” bir ulu kişi ilân etmesine imkân ve ihtimâl var mıdır?.. Ve lâbis-i libâs-ı katrânî papalık târîhinde, bunun en küçük bir misâline bile rastlanılabilmiş midir?.

O halde?.

Bu beyân ve i’tiraflar neyin nesidir; ve bunları hâlâ görmeyen, duymayan ve dile getiremeyen kör, sağır ve dilsiz takımlarına hangi mühür çözücü ile yaklaşılacakdır, çâre bilen beri gelsin!..

Merhûm Üstâd Necib Fâzıl Bey, “cehennemi göğsünde söndürmek!” gibi şeytânî palavra edebiyyâtından tenzîh edilen; ve fakat “cehennem korkusundan” göz yaşı dökerek yaşayan bir mü’mindi…

Bu babdaki bazı muhalled ve lâyemût satırlarını,“cehennemi göğsünde söndürme!” donkişotluğu peşindekilerle mukâyese içün aşağıya alalım ve aradaki nâmütenâhî farkı dehşetle görelim… Hele Allâh ve Rasûlü düşmanlarına “buğz ve adâvet” bahsini de buna ilâve ederseniz, farkın ne kadar çarpıcı olduğu apaçık ortaya çıkacakdır… Üstelik, bu buğz ve adâvetin “hoşgörü-diyalog” tuzak ve dolapları ile müthiş şekilde aşındırılmaya çalaşıldığı ve cehennemin neredeyse iblisçe söndürülmeye(!) ıkınıldığı günümüzde, Üstâd Merhûmun muhalled satırlarından, rûhumuza bir demetçik îmân ve  gül râyihası daha çekelim:

“- Cennet ve cehennem ehli kimlerdir? Cennet ehli şunlardır ki, kalbinin en iç noktasında, Allâh’ın râzı olduğu şeyleri ve kişileri sevmek ve buğzetdiklerini sevmemek keyfiyeti vardır. Hatta bu insan, fiil ve hareket bakımından düşüncesine aykırı işler yapsa bile…

Böyle kimselerin muhâsebesini, Mahşer günü bizzat Allâh görür ve öbür insanlarla bu gibilerin arasına perde çeker. Muhâsebeden sonra da meleklere bu kullarını cennete koymalarını emreder.

Melekler Allâh’a:

“- YÂ Rabbi!” derler, biz bu kullarında cennetlik olmaya lâyık iyi bir iş görmedik. Dünyâdaki bütün fiil ve hareketleri Şeriat’a aykırıydı. Onlara cenneti ihsan etmendeki hikmet nedir?

Allâh cevap verir:

“- Meleklerim! Gerçi dedikleriniz doğrudur; lâkin onların kalbinde benim sevgim yer tutmuşdu. Beni sevdikleri gibi, sevdiklerimi de sever ve sevmediklerimi sevmezlerdi. Cennetimi onlara bu yüzden ihsan ediyorum…

Cehennem ehli ise bunların aksidir. Kalblerinde ilahî sevginin zıddı bir kabalık, gizli bir kasvet, bir buğz ve adâvet vardır. Hatta bunlar, zâhirleri bakımından iyi işler ve Şeriat ölçüleri çerçevesinde hareket etmiş olsalar bile… Başlangıçda böylelerinin kendilerince de bilinmeyen bu rûhî halleri, ölüm döşeğinde son nefesini verecekleri zamandan biraz önce birdenbire zuhûr eder ve ilâhî rızâya bağlı amellerden birinin aleyhinde veya Allâh’ın buğzetdiği işlerden birinin lehinde bir fikre, yani küfre yol açar ve sâhibini ebediyyen cehennemlik kılar…”

Merhum Üstad “cehennemi göğsünde söndürme!” arazözü gibi ortada tantana, gulgule ve velveleyle dolaşmakdan Allah’a sığınmış, tam tersine, yukarıya aldığımız şu bir avuç satırıyla bile, cehennemlik olmakdan nasıl korkulub titrenmesi ve havf ile recâ arasında kalmanın o muhteşem inceliğine riâyeti,  yalınız bu satırlarıyla değil, bir ömür boyu kuyumcu hassâsiyeti ile işlemiş ve  sevenlerine mîrâs bırakmışdır…

Rahmetullâhi aleyh…

(Mâ’bâdi var)

(İntişârı: 27.12.2008)

The post (5) Merhûm Büyük Üstâdı Yâdederken… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

ASRIN EĞİLMEZ VE BÜKÜLMEZ ÇELİK ÎMÂNLI KALEMİ KOCA ÜSTÂDI İHTİRÂMÂT-I FÂİKAMIZLA YÂDEDERKEN, RÛH-I ŞERÎFLERİNE ALLÂH AZZE VE CELLE’DEN RAHMET-İ VÂSİA NİYÂZ EDİYORUZ… 

(4)

Ahmed SEYYİDOĞLU

Bir evvelki makâlemizde şöyle arzetmişdik:

“-Evet, Merhûm Üstâd Necib Fâzıl Beyin ne olduğunu ehline bırakarak, biz, O’nun ne olmadığı üzerinde DEVÂM niyetindeyiz…”

Merhûm’un en baş husûsiyyeti, lekesiz ve pürüzsüz bir ehl-i sünnet ve’l-cemaat akâidine sâhib oluşudur. O, “mecaz ve istiâre v.s” maskesi arkasına sığınarak dînin zarûriyyâtı ile bazı şâirler gibi muâraza etmemiş, onları hafife almamış, Efgânî ve Abduh gibi mason hazeleye aslâ meddâhîn olmamış; “gelenin keyfi için geçmişe kalkıb sövemem” deyişdeki mertlik ve dürüstlükleri lâf u güzâf ve palavrada bırakmamış, tam tersine, hapishânelerde geçen çileli ömrüyle fiilen isbât etmişdir… 

“İslâm da’vâsı” diye (samimiyyetle) ortaya çıkan, şâirinden siyâsetçisine kadar kim olursa olsun, eğer sahtekâr veya ahmak bir hormonlu değilse, “İslâm akâidini” ruznâmesinin en başına geçirmek; ve mülevves, moderniteden peydahlanma ve nesebi gayr-i sahih politikayı, i’tikâda aslâ zarar vermeyecek bir noktada kazığa çakmak mecbûriyyetindedir… Samîmi bir ferd, cemaat, millet ve ümmet içün muvahhid bir müslüman olmanın lâzım-ı gayr-ı mufârıkı mutlak ma’nâda budur… Bunun da en başında, “Zarûrât-ı dîniyyeyi” cezm ve yakîn derecesinde tasdîk ve tahsîn gelecekdir… 15 asırdır, bu mutlak dînin temel ve fârık kânunları, hiçbir şâirin palavra edebiyyâtıyla değil; AKÂİD İMAMLARININ Kitâb, Sünnet ve icmâ-yı ümmeti temel alan ve mutlaka bunlara müstenid bulunan tesbitleri ile yürümüşdür. Bu da, şu muhkem akâid ana kânûnu ile önümüzdedir:

“-Îmân bir mu’cibe-i külliyyedir; bunun zıddı olan küfür ise, sâlibe-i cüz’iyye ile meydana gelir.”

İster şâir, ister bilmem ne, kim olursa olsun, ferd, onbin satırıyla onbin dînî zarûrete tek tek îmân etse, bir tek satırı ile de dînî zârûretlerden bir tekinde inkâr, şübhe, tereddüd veya tahfîf ortaya koysa, onun Şerîat nazarında beş paralık kıymeti kalamaz, o adama aslâ “müslüman!” denilemez… Bu nokta, Merhûm Üstâd’ın satırları ile bilâhare gelecek…

Binâenaleyh, akîdevî iflâsdan daha berbat ve müptezel bir iflâs, ferd-i vâhid içün olsun, bir cemaat içün olsun, bir millet içün olsun, bir ümmet içün olsun aslâ düşünülemez…

Eğer Üstâd Merhûm da, bu akîdevî temellere sımsıkı bağlanmayıb bazıları gibi mason Efgânî-Abduh gibi garb modernitesi önünde aşşağılık hislerine mübtelâ hazeleye (hâşâ ve kellâ) yalaka ve meddâhîn olma yoluna girseydi; veya bunlardan son derece uzak ve îmânının da som erkek ve mert bir direnişçisi olmasaydı; ve Üstad Merhûm da, birilerinin yapdığı gibi Osmanlı devrinde yazdığı manzûmelerinde “hilâfet” müdâfiiliği yaparken, cumhûriyyet devrinde ise, gelenlerin keyfi için bu manzûmelerindeki “hılâfet” kelimelerini sürgüne gönderib, yerlerine “kudret” ve “hükûmet” kelimelerini serpiştirse idi; O’nun da bir manzumesi devlet marşı olur ve el üstünde tutularak kimi zaman “millî şâir”, kimi zaman da “Kur’ân şâiri” ilân edilerek rütbe üzerine rütbe sâhibi kılınır ve hapishânelerde çileli bir hayat sürmekden de elbetde kurtulurdu!..

Binâenaleyh, Üstâd Merhûm’un Osmanlı devrinde “hilâfetçi”, İttihâd-Terakkî (İT) devrinde (İTÇİ), cumhuriyet devrinde “bilmem neci” olduğuna kimse aslâ rastlamamış; ve O’nu yalınız dostları değil, düşmanları bile böyle müptezelliklerden tenzîh etmişlerdir… 

Merhûm, “gelenin keyfi için geçmişe sövmemenin” lâf u güzâf ve palavrayla ticâretini yapanlardan olsaydı, O’nun da birileri gibi, (itçilerin) keyfi içün Gök Sultân ve Halîfe-i Müslimîn Cennetmekân Gâzî Abdülhamid-i sânî rahimehullâhi Teâlâ Hazretlerine “sövmesi”, hem de en edebsizce “sövmesi”; ve meselâ “milleti sefil etdin”den başlayıb, hayâsızlığını ve hezeyanlarını “kanlı kâbus = kâbus-u hûnî” demelere, “mel’unsun = la’netlenmişsin” demelere kadar vardırması; hatta “rahmetler okutdun RÛH-U İBLİSE” diyecek kadar da azıb kudurması icâbederdi (hâşâ ve kellâ)…

Ve gene, “gelen itçi’lerin keyfi” içün “geçmişe (Halife-i Müslimine) şöyle sövmesi” icabederdi:

“-Gölgesinden bile korkub bağıran bir ödlek/Otuzüç yıl bizi korkutdu (ŞERİAT) diyerek…”

(Hâşâ ve kellâ…)

Eğer Üstâd merhûm da “gelen itçi’lerin keyfi” içün Halife-i Müslimine yani “geçmişe kalkıb sövmeyi” ve hakâreti göze alan bir edeb ve terbiye müflisi olsaydı (hâşâ ve kellâ), yine şöyle hezeyanlar savurması icâbederdi:

“-Kafes ardında kadınlar gibi saklıydı HAMİD/Al-i Osmandan edilmezdi bu korkaklık ümid!..”

Ve yine, “gelen itçi’lerin keyfi içün geçmişe kalkıp sövseydi”, şu pespâye lâflarla da Halîfe-i Müslimîn hakkında gene hezeyanlar düzmesi (Hâşâ ve kellâ) icâbederdi:

“-Ah o YILDIZ’DAKİ BAYKUŞ ÖLÜVERMEZSE eğer, âkıbet çok kötü…”

Bu kabil âdî lâf u güzafla, “gelenin keyfi içün geçmişe kalkıb sövemeyecek” adamın, gelen itçi’lerin keyfi içün Halife-i müslimine yakası açılmadık SÖVME’leri, en aşşağılık kahvehâne ve tophâneli ağzıyla sıralaması, bir “Milli Şâire!” hele hele “Kur’ân Şâirine!!!” ne kadar yakışır; ve onu ne kadar dünyâ ve âhıretde zillet ve hasâretden kurtarır, bunun, dernekçi-dergâhçı-edebi atçı-mürîdân ve tirîdân ve âşikân u sâdikân tarafından (ezberleri bozma adına) ele alınmasının vakti, çokdan geldi de geçdi bile… Şu tophâneli ve köprüaltı edebiyâtıyla, bu cihanda “Kur’ân şâiri” olanlar bile varsa, öyle edebi-atçıların edebi-atçılıklarına (nobel bilmem nesinin) bile mutlaka az geleceği îzâhdan vâreste bilinse gerekdir!…

Buyrun, müslümanların ve oğuz soyunun devletini 33 sene yedi değil onyedi düvele karşı ayakda tutmasını ve ümmetin de dîn ü nâmûsuna babalık yapmasını hakkıyla bilmiş bir GÖK SULTÂN’a karşı, şiir ve edebiyât bilmem nesi altında ağız bozma ihtilâc ve tepinişleri:

“-Sefil edici, kanlı kâbus, mel’ûn, iblise rahmet okutan, ödlek, Şeriat diyerek korkutan, kadınlar gibi, kafes ardındaki, Yıldızdaki ölesi baykuş… v.s!”

İşte, “Rahmetli Üstad ne idi?” derken, bunun cevabını ehline bırakıyor; ama ne olmadığı noktasında da diyoruz ki, O, böyle tophâneli ve köprüaltı ağzıyla Büyük Sultân ve Halîfe-i Müslimîn’e, “gelen itçi’lerin keyfi içün kalkıb asla sövmemiş”; ve bu kabil seviyesizliklere de aslâ düşmemişdir…

El-Hayâ, El-edeb…

İnsan olana, şart derecesinde lâzım olan, “Millî Şâir, Kur’ân Şâiri!!!” gibi hormonlu etiket ve şişirmelerden evvel, bin kere evleviyyetle lâzım olan, ancak budur: El-Hayâ, El-Edeb…

Maalesef bu tophâneli ve köprüaltı ağzıyla yazılan ve yapılan ve “gelen itçilerin keyfi” içün düzülen vesîka çapındaki hezeyanlar; ve hele, i’tikâda taallûk eden benzeri bin kere daha dehşetli çarpıklık ve yamukluklar, hâlâ kitâb diye basılıb durmakda; ve “Abdülhamid Hânın Rûhundan İSTİMDÂD” serlevhalı başkalarına âid manzûmelerde gösterilen pişmanlık ve afv u mağfiret yakarışları, tam yüz senedir hâlâ ortaya konulamamaktadır… Böylece de, (hatadan, tophânelilikden, sövme ve küfürden kurtulma ve dönme fazîleti) bir türlü kâinâta ilân edilemiyor!… Nice dîn, îmân, vatan, nâmûs ve milliyet eşkıyâlarının iâde-i i’tibâr mes’eleleri ruznâmeye getirilebiliyor da, hiçbir ihâneti değil, bir tek tedbirsizliği bile bulunamayan, dünyâ çapında dâhî bir Müslüman-Oğuz Devlet Reisinin değil iâde-i i’tibârı, müslüman geçinenlerin mukaddes “Bibel”i gibi elde gezen kitâb-ı mukaddeslerinde bile, o köprüaltı ve tophâneli ağzıyla edilen sövme ve küfürlere “bir son verelim!” demek, kimsenin insanlığına ve islâmlığına ters düşmüyor!… Bin kere yazıklar olsun!.

Ne denir, nasib meselesi!.. Akîdenin (İ’tikâdın) iflâsından daha berbat ve rezil bir iflâs düşünülemez…

Aslında, yukarıya aldığımız bazı hususların (akîdeye=i’tikâda) taallûk eden cihetleri üzerinde, çok daha derinliğine durulması da i’câb eder kanaatindeyiz… Bu memleketde, gâvurlarda olduğu kadar da olsa “Kral çıplak!” diyen bir Allah’ın kulu çıkmayacak ve “ezberler bozulmayacaksa”, sözün bitdiği noktaya gelinmiş demekdir… Sodom, Gomore, Bizans ve Roma’nın encâmı neyse; iflâh olmayacakların ve dilsiz şeytan=şeytân-ı ahras olmakdan memnun olanların encâmı da, o olacakdır elbet…

Geçen nüshamızda, Süleyman Nazif denen adamın bazı şâirler hakkında yazdığı satırların, ne kadar i’tikâdî (akîdevî) hezeyanlar olduğuna bir nebze işâret etmiş ve şöyle beyanda bulunmuşduk:

“-Merhûm Üstâdın arkasından böyle mülevves satırlara kimse cesâret edemiyorsa eğer, işte merhûm, cezm ve yakîn derecesinde sahih bir îmân sâhibi olarak o mülevves havayı teneffüs edenlerden (olmadığı); ve o mülevveslerle ortak hiçbir paydaya ve onlara tarafdârlığın kırıntısına bile sâhib ve mâlik (olmadığı) içündür…”

Üstâd Necib Fazıl Merhûm’un Müslümanlığı, lâf u güzâf ve edebiyatçı Müslümanlığı değildi… O’nun Müslümanlığı, modernite, reformizma, masonizma, felsefe, çağdaşlık=asrîlik, laisizma, sekülarizma ve dembokrasi bulaşıklıkları taşımakdan; ve Garb hayranlığı gibi bir cüceliğe ve aşşağılık hissine mübtelâ olarak hakkı bâtılla “TELBİS” bulaması hâline getiren hazelenin dini bir din olmakdan, mutlaka münezzeh bulunuyordu… Zâten, Merhûm’u asrın bükülmez ve aslâ kırılmaz kalemi yapan baş âmil de, bu idi… Aksi halde O’nun da, hormonlu bir şâir şişirmesi olması kaçınılmaz bulunurdu. Halbuki O, “cehennemi göğsümüzde söndürürüz!” gibi hezeyanlarla zarûrât-ı dîniyyeyi ayağının altına alabilecek bir takım i’tikâdî mezhebsizlik ve savrukluklara aslâ düşmediği gibi; bazı dernekçi-dergahçı mürîdân-ı tirîdân ve âşikân-ı sâdikân gibi, bu kabil i’tikadî sapıklıkları “mecazdı-istiâreydi-bilmem neydi!” soylu ve şer’-i şerîf indinde aslâ ve kat’ıyyen ve kâtıbeten mu’teber olmayan te’vil ve lâf cambazlıkları ve münâfık gözbağcılıkları ile örtme peşindeki kuru kalabalıkları, peşine takmaya aslâ iltifât da etmemiş, hatta bundan nefret ederek yaşamışdı…

Çünki O biliyordu ki, (Akîdenin=İ’tikâdın iflâsından daha berbat ve rezil bir iflâs düşünülemezdi…)

O, birilerinin vitrin mankeni hâline getirmek için hormonlayıb şişirdiği bir “millîyyet veya Kur’ân şâiri!” değil; Kur’an başta, mütevâtir Sünnet ve mütevâtir icmâ’ın hüküm ve haberlerine yani zarûrât-ı diniyyeye ve hemen ardından da edille-i erbaanın tamâmına ahkâm-ı ilâhiyye diye bakan bir “îmân ve İslâm şâiriydi…”

O, bu günki DİB’çi, diyalogçu, mezhebsiz, nesebsiz ve ilâhiyyâtçıların kısm-ı a’zamını teşkîl eden soytarı ve madrabaz takımların rağmına, kıyâs-ı müctehidîni de (vaz’-ı beşerî değil, vaz’-ı ilâhî olarak) kabûl ediyordu…

O, 15 asırlık ve icâzet silsilesi ile gelen; Teymiye-M. İbni Abdülvehhâb-Musâ Cârullah-Efgânî-Abduh v.s. gibi hem dall hem mudill ve “Doğru Yolun Sapık Kolları” üzerinde semiren heriflerin sulandırılıb bulandırmasından da mutlak ma’nâda münezzeh bulunan; “İbrâhimî” bir tek mutlak dîne “dinim” diyen ve bu dinde salâbet ve ciddiyet sâhibi bir “ÎMÂN ve EDEB ŞÂİRİ”, aynı zamanda edîbi ve o mutlak yolun mücâhid ve çilekeş bir mîmârıydı… Rahimehullâhu Teâlâ…

O’nun ne olmadığına devam diyoruz…

(mâba’di var)

(İntişârı: 19.12.2008) 

The post (4) Merhûm Büyük Üstâdı Yâdederken… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

ASRIN EĞİLMEZ VE BÜKÜLMEZ ÇELİK ÎMÂNLI KALEMİ KOCA ÜSTÂDI İHTİRÂMÂT-I FÂİKAMIZLA YÂDEDERKEN, RÛH-I ŞERÎFLERİNE ALLÂH AZZE VE CELLE’DEN RAHMET-İ VÂSİA NİYÂZ EDİYORUZ…

(3)

Ahmed SEYYİDOĞLU

Bir evvelki makâlemizde şunları beyân etmişdik:

“İmdi biz müslümanlar, edille-i şer’iyye ile sâbit Şerîat (İslâmiyyet) hükümlerini 24 saatimizin her dakîkasında tatbik mükellefiyyeti altında bulunduğumuz içün, hangi şâir veya şâir müsveddesi olursa olsun, ona, evvelâ bâlâda zikri muharrer Kur’ânî ölçüler istikâmetinde bakmakla mükellefiz; buna mecbûr, mahkûm ve bununla vazîfeliyiz… Kemalist jakobenizmin bir takım ezberlerini bozmak icâbediyorsa, bir müslüman gözünü kırpmadan, hakk ve hakîkat tarafında olduğunun îmânı ve isbâtı uğruna bu bâtıl ve şeytânî ezberleri bozabilecek ALLÂH KULU demekdir. Aksi hâlde ya inkâra veya takiyye şerefsizliği ve küfrüne batarak evvelâ Kitâb’la çatışır; ve böylece Allâh Azze ve Celle ile karşı karşıya gelerek, nâr-ı cahîme namzetliğini kendi irâdesiyle hazırlamış olur…”

Yine beyân eylemişdik ki:

“Merhûm Üstâdın (ne olmadığı) hususlarını madde madde aşağıya alırken, Üstad aleyhtarları ile şişirme vitrin mankenleri muhibbânına da, dâimâ hakk ve haklının yanında olmalarının, kendileri içün mutlaka hayırlı bulunacağını yukarıya aldığımız tefsîr satırları muktezâsı ihtâr edeceğiz!”

“Bu cümleden olarak, bilfarz Merhûm Üstâd’ın ÇİLE nâm şiir kitabının 6.tab’ı içün mukaddime yazan bir lise muallimi şöyle hezeyânâmeler ifrâz etseydi, acaba ne olurdu:

“-Süleyman Nazif’in aşağı yukarı şu mealde bir sözü meşhurdur: “Cenâb-ı Hakk, Kur’ân-ı Kerîm’i Türkçe olarak göndermeyi murâd etseydi, bu vazîfeyi Cebrâil’e değil, Necib Fâzıl’a verirdi…”

Hâşâ ve kellâ… Ve devâm etmişdik:

“-Merhûm Üstâd’ın Büyük Doğu’sundan veled-i zinâ olmadan üç yudumcuk bile helâl süt emmiş yüzbinler derhal ayağa kalkar; ve o edebiyyât bilmem nesinin de, o satırları basanın da, bastıranın da, neşredenin de, neşrine vâsıta olanın da, ÇİLE’de o satırları barındıranın da, barındıranı barındıranın da…. Ervâh-ı kerihe-i gayr-i tayyibeleri de dâhil olmak üzere, cümlesinin dünyâsını, bilmem nere kubûristânına çevirmekde zerre kadar şübhe ve tereddüd etmeden, derhal vaziyet ve tavır alır ve icâbedeni de icâbetdiği kadar ve icâbetdiği zaman ve mekânda, son noktasına kadar yerine getirmekde zerre kadar tereddüd etmezdi…”

Fakat o “Kur’ân şâiri!” diye yere göğe sığdırılamayanların peşinde şovlar ve kaynana zırıltısı gibi ikide bir, vakıf-dergâh-dernek-değnek dolaşan muhallebi çocukları, bu kabil küfr ü dalâlet püsküren mülevves satırlar karşısında acaba nerede, ne kadar ve nasıl bir (îmân öfkesi) değil de, bir (iman öfkeciği) sızdırabildiler?. Acaba neden?. Neden şeytân-ı ahras olmayı yeğlediler?!..

Merhûm Üstâdın arkasından böyle mülevves satırlara kimse cesâret edemiyorsa eğer, işte merhûm, cezm ve yakîn derecesinde sahih bir îmân sâhibi olarak o mülevves havayı teneffüs edenlerden (olmadığı); ve o mülevveslerle ortak hiçbir paydaya ve onlara tarafdârlığın kırıntısına bile sâhib ve mâlik (olmadığı) içündür…

Cenâb-ı Hakk Azze ve Celle’ye, neyi, nerede, ne zaman ve kiminle yapması direktifi vermekde(!) zerre kadar îmân, edeb, iffet, ismet ve hayâ kırıntısı taşımayan bu familyalarda, acaba hangi (îmân-ı şer’îden)bahsedilebilecekdir?.

Evvelâ, zikri muharrer hezeyânın mürtekîbi olan herif-i nâşerîf, bir nebze ele alınmaya değer bulunacaksa, karşımıza Allâh Azze ve Celle’yi, Kur’an-ı Kerîm’i ve Cebrâîl Aleyhisselâm’ı beğenmeyen ve âciz gören bir mahlûk çıkar…”

Şunları da eklemişdik:

“-Necmüddîn-i Erbakânî Es-Sinôbî Hazretlerinin Parti bülteni olan cerîde-i milliyyesinde, Atatürkçü bir Kemal Paşa âşığı Âfet-i Devrân muharrire cenabları da, Haziran sonlarında orgerakonvârî “şecaat arzederken” öyle müthiş satırlarla arz yuvarlağı önünde ifşâatda bulundu; ve öyle bir arz-ı endâm eyledi ki, bizim de o satırları burada iktibâs ile kâriîn-i kirâmımızın ibret nazarlarına arzetmek, bir vecîbe hâline gelmiş oldu. Aynen buyrun:

“-Şimdi millî mücadelenin en sevilen şahsiyetlerinden büyük şâir(herhalde Kur’an Şâiri demeyi unutdu!) M.Akif’in kendi sözleri ile bu mevzua ışık tutuşunu anlatan bir paragraf iktibâs ediyorum. Kimse M.Akif üzerinden de siyâset yapmayı denemesin: (BİZDEN: Başda T.C ve bütün parti-pırtılar, dergahçılar, hângâhçılar, loca-baca takımı masonlar, kemalistler, ergenakoncular, orgerakoncular, milliyetçi-ulusalcı (yahudi dilinde ulus, sürü demekdir) ve ulumacı-tulumbacılar, hoşgörü-diyalogçu ve diasporacılar, denaetçi-danaetçi-bardakçı-yardakçı ve sarıklı başpolitikoscular, sahneci-salhâneciler ve Âfet Ilgaz gibi “kimse onun üzerinden siyâset yapmayı denemesin!” diyen garib gurebâ ve câhil cühelâ tam 80 senedir, siyâsetin de, istismârın da, sunturlusunu yapar ve adamın cılkını çıkarırlarken, bu temennîyi gene de hoşgörü ve diyalog ve millî göçüş bol kepçesiyle aldık ve kabûl etdik efendim, ömrünüz müzdâd ola!..)”

Kemal Paşanın sâdık askerlerinden birinin kemalist ve atatürkçü ve orgerakonvârî kızı olan Âfet Ilgaz, Haziranda yazdığı yazısında, adı geçen şâirin şöyle dediğini yazıyor:

“-MISIR’DA 11 SENE KALDIM. FAKAT 11 SAAT DAHA KALSAYDIM ARTIK ÇILDIRIRDIM. SANA HÂLİSÂNE BİR FİKRİMİ SÖYLEYEYİM Mİ: İNSANLIK DA TÜRKİYE’DE, MİLLİYETÇİLİK DE TÜRKİYE’DE, MÜSLÜMANLIK DA TÜRKİYE’DE, (Kur’an şâiri Müslümanlığı üçüncü sırada zikrediyor!) HÜRRİYETÇİLİK DE TÜRKİYE’DE. EĞER VARSA, ALLÂH BENİM ÖMRÜMDEN ALIP MUSTAFA KEMAL’E VERSİN.” (Muhiddin Nalbantoğlu’ndan naklen)

“-Milli mücadeleyi bilmeden Atatürk hakkında fikir beyan edilmesi haksızlık oluyor. Üstelik milli mücadeleyi ve tarihi bilmemek bir müslümana yakışmıyor.” (Bakınız: 23.06.2008 Pazartesi, Milli Gazete, Afet Ilgaz.)

*

Milli Gazete’nin Kemalist ve Atatürkçü ve dahî orgenerakonvârî muharriresi Âfet Ilgaz’ın nakletdiği bu satırlar üzerinde, çok dikkat ve hassasiyyetle durulması icâbeder kanaatindeyiz. Eğer bu satırlar doğru ise, bunların ortaya koyduğu müthiş ve korkunç i’tikâdî sapıklık ve dalâlet, qat’iyyen ve qâtıbeten göz ardı edilemez. Yok eğer bu satırlar uydurma ise, bu takdirde de adı geçen şâire pek büyük bir iftirâ, ithâm ve bühtân var demekdir ki, bunlara ma’rûz kalan zâtın muhibbânı hatta mürîdi derecesinde âşığı olan “dergahçı, dernekçi ve vakıfçı zümre ve muhıtlerin” hele bilhassa bu istikâmetde taassub derecesine varan bir iştiyâk ve iştirakle kitâb ve makâleler yazıp çizen ve bu babda iştihâr etmiş piyasa tutmuş ma’lûm zatların, “hamamın nâmûsunu kurtarmak!” içün bile olsa birşeyler yapmaları, sûret-i kat’iyyede üzerlerine bir vecîbe olarak terettüb ederdi… Bu güne kadar ses ve soluklarının çıkmamış oluşu ise, onların adı geçen şâire olan ve meydanlara ve oralardan da memleketlere taşan aşk u mahabbetlerinin, tam bir göz külleme olduğunu, içlerinin samimiyyet değil, riyakârlık taşıdığını ve adamı istismâr peşinde olduklarını ortaya koyar, daha doğrusu bunu isbât eder…

Millî Görüş Lideri ve 54. Hükûmetin Başbakanı Profesör Doktor Sayın Necmüddin-i Erbakânî Es-Sinôbî Hazretlerinin Cerîde-i Milliyyesi’nde, kûşe muharrireliğini, velînimeti efendisine de her fırsatda derin ve köklü medh ü senâlar ve müdâfaalar içinde icrâ eyleyen, kemalist ve atatürkçü ve dahî orgenerakonvârî Âfet Ilgaz’ın satırları, “dergahçı-dernekçi-vakıfçı muhibbân-âşikân-mürîdân ve dervîşân mollalarımız!” tarafından mutlak sûretde bundan sonra da olsa ele, dile, zihne, müfekkireye ve kaleme alınmalı, sarâhate, vuzûha ve îzâha kavuşturulmalıdır…

Bu babda susmanın, “şeytân-ı ahras!” olmaya bâdi fuzûlî bir temerrüd olacağı da îzahdan vâreste bilinmelidir. Aksi hâl ve takdirde ise, kemalist, atatürkçü ve orgerakonvârî Âfet Ilgaz nâm muharrirenin, dünyâya i’lânda çok yeni ve pek câlib-i dikkat olan satırlarındaki beyanların, zihinleri fevkal’âdenin de fevkinde teşviş edib, îzâhı bulunamayan sualleri doğurarak kanaatleri tamamen aksine kalbedeceği ve bir takım mollalarımızın bir asra yakın ta’lîm etdikleri “jakoben kemalizma ezberlerini!” bile bozub zîr ü zeber eyliyeceği bilinmeli ve bunda da aslâ şübhe edilmemelidir

1) Binâenaleyh, kemalist ve atatürkçü ve dahî orgenerakonvârî Âfet Ilgaz nâm muharrirenin iddia etdiği gibi bahse mevzu’ olan şâir şöyle demiş midir:

“-MISIR’DA 11 SENE KALDIM. FAKAT 11 SAAT DAHA KALSAYDIM ARTIK ÇILDIRIRDIM.”

“Çıldırırdım!” dedirtilen veya deyen zâtın, Mısır’a, Türkiye’deki inkilâbların “travmasından” korkarak veya çekinerek hicret etdiği vâkıası, yoksa bir uydurma mı idi!?..

2) Bilhassa şapka gibi ulemâ-yı islâmiyyenin aslâ cevâz vermediği bir serpuşun, devlet tepesindeki bir zümrenin cebri ve tazyîki ile kelleler üzerine vaz’ edilişi; ve bunun ise, “men teşebbehe bi kavmin fe huve minhum= Kim bir kavme benzerse, o, onlardandır…” hadîs-i şerîfi gibi nice delillerle Şerîat-ı Ahmediyye tarafından men’ edildiği bütün âlemin ma’lûmu değil miydi?. Büyük İslâm Şühedâ-yı Azîzi İskilibli Muhammed Âtıf ve Babaeski Müftüsü Ali Rıza Efendi Merhûmlar gibi binlerce ulemâ-yı dinin, kellelerini vermeleri bahasına bu şer’î hakîkatları cihâna i’lan etdikleri de aslâ inkâr edilemez… Dolayısıyla adı geçen şâir-i mısırzede’nin bu hakîkatları benimseyerek Mısır’a hicret etdiği, herkese reklâm edilen ma’lûm bir vâkıa değil miydi?.

3) “Mısır’da 11 saat daha kalsaydım çıldırırdım!” dedirtilen veya deyen zât, “11 sene kaldım!” dediği Mısır’da, şapka denen serpuşun Anadolu’da devlet tepesindeki bir zümre tarafından cebr ü tazyikle kellelere geçirilmesinden ve diğer “travmalardan” çok daha iri bir “travma olarak!” acaba neyi, hangi küfrü ve şirki, cebr-i keyfî olarak gördü; ve ona, 11 saat daha dayanamaz hale geldi; ve 11 saat daha Mısır’da kalırsa “çıldıracağından!” korkdu?..

4) Acaba 1922’de Türkiye’den yani vatanından çıkmaya mecbur bırakılan, Şeyhülislâm Mustafa Sabri Efendi Merhûm gibi AKÂİDDE İMAM ve dâhi ve allâme büyük bir zât, 11 sene değil, 25 sene kaldığı Mısır’da, acaba neden “25 saat daha kalırsam çıldıracağım!” gibi bir karabasana mübtelâ olmamışdır?..

5) Şeyhülislâm Hazretlerinin görüb bilemediği, anlayıb idrak edemediği ve fakat “çıldıracakdım!” dedirtilen veya deyen zâtı “çıldırtacak” olan o fevkal’âdenin de fevkinde, Mısır memâlik-i islâmiyyesinde, küfür, şirk, ısyân, tuğyân, nifâk, şikâk, zulüm, fısk, fitne, fücûr, ihânet, hasâret, irtidâd, ilhâd, “İSTİBDÂD”, istismâr, istiskâl, istihfâf ve istintâk mı varmış da, artık canına tak demiş?… Ve Mısır ehâli-yi islâmiyyesi, Anadolu ehâli-yi islâmiyyesinden “çıldırtacak!” kadar kat kat bir “travma!” geçirir olmuş da, adı geçen şâir, buna artık aslâ dayanamaz hâle gelib, “Mısır’da 11 saat daha kalırsam artık çıldıracağım!” demek zorunda mı kalmış!?.

6) Acaba “Mısır’da çıldıracakdım!” dedirtilen veya deyen zât, ALLÂH Azze ve Celle ile O’nun Mukaddes ve Muazzez Şeriat’ı (Dîni) içün yaşayan Büyük Akâid İmamı Koca Şeyhülislâm Merhûm Mustafa Sabri Tokâdî Hazretlerinin Mısır’da çektiklerinin milyonda birini çekmiş miydi?.

7) “Çıldıracakdım!” dedirtilen veya deyen zât, Şeyhülislâm Mustafa Sabri Efendi Merhûm gibi, Mısırlı modernist, reformist, ittihatçı kuyruğu, hılâfet münkiri, Halîfe-i Müslimîn Gâzî Sultân Abdülhamid-i Sânî Hazretlerinin hâini, yahudi-haçlı şebekelerinin kuklası herif-i nâşeriflerin matbuat yoluyla binbir hakâret, iftirâ ve hücumlarına ma’rûz kalıb, ateist Ankara hükûmetlerinin de Mısır’da “hâini!” mi i’lân edilmişdi?!..

8) “Çıldıracakdım!” dedirtilen veya deyen zât, Mısır hükûmâtı tarafından, Şeyhülislâm Merhûm gibi maddî ve ma’nevî binbir mahrûmiyyete maruz mu bırakılmış; yoksa, Prens paşaların köşk ve yalılarında, hizmetçilerine kadar her ihtiyâcı karşılanıb Üniversitede de ders vermesi te’mîn edilmiş ve nice meddâhîn arasında ve nefis yağlama seansları içinde el üstünde mi tutulmuşdu?. Böyleyken, neden “Mısır’da 11 sene kaldım, 11 saat daha kalırsam çıldıracağım!” desindi?!… Akıl alacak gibi bir keyfiyet olarak bu manzaraya bakılabilir miydi?…

9) Üstelik bu kabil ifâde ve ibâreler, kendisine 11 sene gibi uzun bir zaman kucak açan, her türlü ihtiyâcını karşılayan Mısır ehâli-yi islâmiyyesine ve oradaki ahbâb u yârânına haknâşinaslık, kadirbilmezlik, hatta nankörlük ma’nalarına da gelmez miydi?. Halbuki Merhûm Şeyhülislâm Hazretleri, öz vatanına dönmesi içün “affedilme” ihsanlarını (!) şeref ve haysiyetine bir darbe olarak telâkkî buyurmuş ve muârızlarına: “-Suçlu afv edilir, benim gibi suçsuza afuv abesi de nereden peydahlanıyor?” meâlinde şecâat ve îmân öfkesi kesilerek, bilmem kaç râkımlı bölgelere aslâ tenezzülde de tabasbusda da bulunmamış; temsîl etdiği Muazzez Şerîatın kudsiyyet ve hürmetini haleldâr edecek en küçük bir gevşekliğe bile aslâ sıcak bakmamış; ve 1954’de, bir îmân ve cihâd, şeref ve haysiyet, vekâr ve asâlet, ilim ve şecâat timsâli olarak Kâhire’de Hakk’a yürümüş ve orada âlem-i berzâha rihlet eylemişdir… Kabr-i şerifleri başındaki kitâbeyi okumak şerefine nâil olanlar, bu yazdıklarımıza aynel yakîn şâhid olacaklardır da… Kaddesallâhü sırrahul âlî ve rahimehullâhu Teâlâ…

10) “Çıldıracağım!” dedirtilen veya deyen zât, Merhûm Şeyhülislâm Hazretleri gibi doğduğu topraklardaki bütün gayr-i menkûllerine Ankara hükûmât-ı cümhûriyyesi tarafından el konulub müsâdere edilse ve yâd ellerde kab-kacak alacak kadar bile para-pulu olmadığı içün, çay demliğinde kuru fasulye de pişirmek mecbûriyyetinde kalsa veya âile efrâdından hastalananlara ilaç almak içün para bulamayacak derekelerde de maddî muzâyaka ve nice sıkıntı içinde olsaydı, acaba daha ne haller iktisâb ederdi kim bilir?.

11) Zîrâ aklı başında ve mütevekkîl bir müslüman, nerede, ne zaman, hangi mahrûmiyet ve sıkıntıyı, hangi da’vâsı içün görmüş de“çıldıracağım!” diyecek kadar rûh iflâsı sergilemiş veya iktisâb etmişdir?. Demekki Merhûm Şeyhülislâm Hazretlerinin başına gelenler onun başına gelse imiş, “çıldırma!” kim bilir bin katına çıkacak ve zavallıyı ne hallere sokacakdı denilemez mi?..

Millî Görüş Lideri ve 54. Hükûmetin Başvezîri ve Profesör Doktor Sayın Necmüddin-i Erbakânî Es-Sinôbî Hazretlerinin parti bülteni Cerîde-i Milliyyesi’nde, kûşe muharrireliğini, velînimeti efendisine de her fırsatda derin ve köklü medh ü senâlar ve müdâfaalar içinde icrâ eyleyen kemalist ve atatürkçü hatta ekgenekonsu Âfet Ilgaz’ın satırları, o şâire âid olarak şöyle devam ediyor ki, bunları da nasibse ilerde ele alırız:

“-SANA HÂLİSÂNE BİR FİKRİMİ SÖYLEYEYİM Mİ: İNSANLIK DA TÜRKİYE’DE, MİLLİYETÇİLİK DE TÜRKİYE’DE, MÜSLÜMANLIK DA TÜRKİYE’DE, (Kur’ân şâiri Müslümanlığı üçüncü sırada zikrediyor!)HÜRRİYETÇİLİK DE TÜRKİYE’DE. EĞER VARSA, ALLÂH BENİM ÖMRÜMDEN ALIP MUSTAFA KEMAL’E VERSİN.” (Muhiddin Nalbantoğlu’ndan naklen)

“-Milli mücadeleyi bilmeden Atatürk hakkında fikir beyan edilmesi haksızlık oluyor. Üstelik milli mücadeleyi ve tarihi bilmemek bir müslümana yakışmıyor.”

Bâlâda beyan etdiğimiz hususlar içün, (Dergahçı-dernekçi-vakıfçı) müridân, muhibbân, âşikan ve sâdıkân bilcümle şâirân-ı âkifân, mes’eleyi enine boyuna müzâkere edüb yazılanların hatâ mı savâb mı olduğunu ortaya çıkarmalıdırlar… Aksi halde, “Kur’ân şâiri!” olma ezberi bozulacak; ve belki de bu sefer, müridân-ı sâdıkânın “çıldırıp keçileri kaçırması!” ruznâmeye girecekdir…

Evvel zamân içinde, husûsî tayyâre ile Yeşilköy’den alınıp, okuyup üflemeye Çankaya’ya getirilib-götürülen ve altın saatlerle de mükâfatlandırılan; ve hüddamları ve cinleri bu işler içün seferber eden Beyceğiz Câmii İmamı Celâl hocayı da mezârından kaldırıb:

“-Hoca, şu bizim garibanlar çıldıracak, rûhânîlerini ictimâ’ eyleyüb bunlara da çankayavârî bir nefes et !” diyecek hâlimiz de yok artık!…

*

Ey, Koca ÜSTAD! Sen hiçbir zaman şu hallere düşmezdin ve îmân ve akâid bahsinde o kadar erkek ve yiğitçe kükrerdin ki, tenâkuzdan berî, net ve celâdet sâhibi bir mü’min olarak; ve hapishâneleri ve küfrü ayağının altında ezerek o gıbta edilesi erkek cesâretinle yaşardın…

BÜYÜK DOĞU MEKTEBİNİN EN TEMBEL VE SOPALIK VE FAKAT SAMÎMÎ VE SÂDIK BİR TALEBESİ BİLE, SENİ, ŞU YUKARIDA BEYÂN EDİLEN MÜPTEZEL HALLERE DÜŞÜRECEK BİR MAHLÛK GÖRSE, ONA DÜNYÂYI DÂR EDER VE DOĞDUĞUNA DA PİŞMÂN…

Rûhun şâdolsun…

Evet, Merhûm Üstâd Necib Fâzıl Beyin ne olduğunu ehline bırakarak, biz, O’nun ne olmadığı üzerinde DEVÂM niyetindeyiz…

(İntişârı: 02.09.2008)

The post (3) Merhûm Büyük Üstâdı Yâdederken… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

ASRIN EĞİLMEZ VE BÜKÜLMEZ ÇELİK ÎMÂNLI KALEMİ KOCA ÜSTÂDI İHTİRÂMÂT-I FÂİKAMIZLA YÂDEDERKEN, RÛH-I ŞERÎFLERİNE ALLÂH AZZE VE CELLE’DEN RAHMET-İ VÂSİA NİYÂZ EDİYORUZ…

(2)

Ahmed SEYYİDOĞLU

Bir evvelki makâlemizde, Merhûm Üstâd Necib Fâzıl Beyin (ne olduğu) üzerinde durmamızın bizi aşacağı; ve fakat, (ne olmadığı) noktasında söyleyeceklerimizin bulunabileceği hakkında, mukaddime sayılabilecek beyânlarımız olmuşdu. Bu cümleden olarak Üstâd Merhûmun, bazı şâirler, bazı edibler, hatta “Kur’ân ve İslâm şâirliği” pâyesi hiç vitrinlerden indirilmeyen bir takım zevât ile mukâyesesini de, o da tamâmen i’tikâd ve tevhîd bahisleri ile mukayyed kalmak üzere ele almamız mümkin olabilmelidir. Bu takdirde de, bir takım (sağır-kör ve dilsizlere) âid ezberlerin bozulup, makinelerinin hırıltılı sesler çıkarmaları kuvvetle muhtemel ise de, ârızaları tesbit zamanının çokdan geçmiş olmasına rağmen, gene de azîm fevâidin melhûz olacağı bir hakîkatın ifâdesi bilinmelidir…

Bir evvelki tahrîrâtımızın intihâsında şöyle arzetmişdik:

“-Mes’ele şâirlerse, yok mecaz yapmış, yok istiâre san’atı sallamış, yok aruzla, yok parmakla savurmuş, bunların hiçbiri i’tikâdî sapıklığa kılıf veya ma’zeret teşkîl edemez… Ve bu hususda söz, cum zibidisi (dernek-dergâh ve vakıf) kıdemlisi ve kaynanası echel-i cühelânın değil, Şerîat mütehassısı Zevât-ı Kirâmındır. Meselâ Büyük Şerîat Allâmelerinden mürşid-i hakîki Ahmed Zıyâüddîn Gümüşhanevî Kaddesallâhu sırrahu’l-âlî Efendimiz Hazretleri gibi zevâtın… Lâkin herşeyden evvel ve en başda, Kelâm-ı Kadîm şâirler içün ne buyurur, bundan başlamak üzere müteâkıb nüshamızda nasibse devâm edelim…”

Bâlâda zikri muharrer bu beyânımızdan sonra Kelâm-ı Kadîm’e müracaat, elbetdeki ilk ele alacağımız delîl olarak ve her mes’elede olduğu gibi en sağlam ve “kendisinde aslâ şübhe bulunmayan” bir hücceti meydana getirecekdir. Ta’bîr-i âharla herşeyden evvel Allâh Azze ve Celle’nin Kitâb-ı Kadîm’i, birinci ve en umûmî hudûdu, nassları ile çizer; ve verilecek hükmü, kendisine, binnetîce Îmân ve İslâm’a zerre kadar ters düşmemek şartı ve kaydı ile tesbît ve tahsîse istikâmetlendirir… Îmân ve İslâm hududlarında hiçbir hürmet, hassâsiyet, dikkat sâhibi olmayan, mübâlatsız, lâübâli, vahiysiz yabânî bir aklın ve nefsin esîri olarak çalakalem sâdece nazmın ölçüleriyle ve mücerred fizîkî güzellik peşinde koşan, bu sebeble de i’tikâdî bataklıklara saplanmakdan bir türlü kurtulamayan gürûh-ı lâyüflihûn içün, işte (Şuarâ 224, 225 ve 226. âyetler) meâlen:

“-…Şâirler(e gelince), bunların arkasına da çapkınlar ve sapkınlar düşerler. Görmez misin, bunlar her vâdîde hayrân olurlar. ANCAK, îmân edüb iyi ameller işleyenler ve ALLÂH’ı çok zikredenler ve kendilerine zulmedildikden sonra öclerini alanlar müstesnâ… Yarın bilecekler o zulmedenler, HANGİ İNKILÂBA münkalîb olacaklar…”

Burada 4 mühim noktada hüküm vaz’edilmişdir ki:

1) Îmân ve İslâm ile alâkası olmayan münkir, müşrik veya münâfık şâirlerdir ki, bunlar hakkında Allah Azze ve Celle’nin âyeti, Muhammed Hamdi Efendi Merhûm’un tefsîriyle şöyle:

 “Görmez misin onlar her vâdîde heyaman (hayranlık hali) ile hayran ve sergerdân (başı dönen-şaşkın)  dolaşırlar. Şiirde esâs, hüküm değil, sâdece nefsin hissiyâtını ve zevkini veya istikrâhını gıcıklayacak duygulardır. Ounun içün şâirler eğri doğru, iyi ve kötü her mevzûa dalar, her vâdîde otlar ve ifâdede ne kadar hayret ve garâma (aşka-sevdâya-hülyâya) dalarlarsa, o kadar müessir olacağından her telden çalmak için iyi ve kötü her vâdide mestâne dolaşırlar.”

2) “Hem de onlar yapmayacakları şeyleri söylerler. Kavilleri fiillerini tutmaz. İşte bu iki hasletlerinden dolayı da, arkalarına çapkınlar ve sapkınlar düşerler; bu sûretle bunlar da, Peygamber Aleyhisselâm’a ve Müslümanlara benzemezler, şeytânîdirler.”

3) “Ancak ÎMÂN edib SÂLİH AMEL işleyenler, kavilleri fiillerine uygun olarak salâh isteyenler, ve ALLÂH’ı çok zikredenler, şiirlerinin ekserisi TEVHÎD ve TAHMÎD ü TEMCİD ile Allâh’ı zikir ve masnûâtından kudretini tezekkür ve i’lân ile tâatine dâir olanlar müstesnâ…

4) “Ve kendilerine zulmedildikden sonra öclerini alanlar müstesnâ-şayet heciv söylerlerse (hicv ederler, şiir yolu ile yerer veya alay ederlerse) kendilerine yani mü’minlere edilen zulmün öcünü almak, söylenen hecvi (hicvi) reddeylemek içün söylerler. İşte böyle mü’min, sâlih, zâkir ve mü’minlere edilen zulüm ve haksızlığın öcünü alan Hakk müdâfii Abdullan İbni Revâha, Hassan İbni Sâbit, Ka’b İbni Mâlik ve Ka’b İbni Zübeyr gibi müslüman şâirleri o mezmum (kötü-çirkin)ahvalden müstesnâdırlar; bunlar sâdıkdırlar, bunlara tâbi’ olanlar gâvûn (azgın-yoldan çıkmış)değildirler.”

5) “O ZULM EDENLER İSE YARIN BİLECEKLER HANGİ BİR İNKILÂBA YUVARLANIYORLAR… Yahud hangi İNKILÂB meydanında yuvarlanacaklar. BU CÜMLENİN ZÂLİMLERE NE KADAR ŞİDDETLİ BİR TEHDİD İFÂDE ETDİĞİ ÂŞİKÂRDIR. YANİ BUGÜN MÜSLÜMANLARA ZULM EDEN O ZÂLİMLER, BU GÜN YAPDIKLARI ZULM İLE NASIL BİR UÇURUMA YUVARLANMAKDA OLDUKLARINI ÖLDÜKLERİ ZAMAN ANLAYACAKLARDIR.”

6) “AYNI ZAMANDA BU CÜMLE (Biz değil müfessir devam buyuruyor) DÎN-İ İSLÂM’IN ÂLEMDE ZÂLİMLERE KARŞI YAPACAĞI HAKK VE ADÂLET İ N K I L Â B I N I N EHEMMİYYETİNİ İ H T Â R ETMEKTEDİR. BÖYLELİKLE İSTİKBÂLE TAALLÛK EDEN BU GAYBİ HABERİN EHEMMİYYETİ DERKÂRDIR (apaçık ortadadır-âşikârdır.)” (Elmalılı Tefsiri,c:5, s.3649-50)

İmdi biz müslümanlar, edille-i şer’iyye ile sâbit Şerîat (İslâmiyyet) hükümlerini 24 saatimizin her dakîkasında tatbik mükellefiyyeti altında bulunduğumuz içün, hangi şâir veya şâir müsveddesi olursa olsun, ona, bâlâda zikri muharrer ölçüler istikâmetinde bakmakla mükellefiz; buna mecbûr, mahkûm ve bununla vazîfeliyiz… Kemalist jakobenizmin bir takım ezberlerini bozmak icâbediyorsa, bir müslüman gözünü kırpmadan, hakk ve hakîkat tarafında olduğunun îmânı ve isbâtı uğruna bu bâtıl ve şeytânî ezberleri bozabilecek ALLÂH KULU demekdir. Aksi hâlde ya inkâra veya takiyye şerefsizliği ve küfrüne batarak Kitâb’la çatışır; Allâh Azze ve Celle ile karşı karşıya gelerek, nâr-ı cahîme namzetliğini kendi irâdesiyle hazırlamış olur…

Merhûm Üstâdın (ne olmadığı) hususlarını madde madde aşağıya alırken, Üstad aleyhtarları ile şişirme vitrin mankenleri muhibbânına da, dâimâ hakk ve haklının yanında olmalarının, kendileri içün mutlaka hayırlı bulunacağını yukarıya aldığımız tefsîr satırları muktezâsı ihtâr edeceğiz:
1)Bu cümleden olarak, bilfarz Merhûm Üstâd’ın ÇİLE nâm şiir kitabının 6.tab’ı içün mukaddime yazan bir lise muallimi şöyle hezeyânâmeler ifrâz etseydi, acaba ne olurdu:

“-Süleyman Nazifin aşağı yukarı şu mealde bir sözü meşhurdur: “Cenâb-ı Hakk, Kur’ân-ı Kerîm’i Türkçe olarak göndermeyi murâd etseydi, bu vazîfeyi Cebrâil’e değil, Necib Fâzıl’a verirdi…”

Hâşâ ve kellâ… Ve o bilmem ne lisesi edebiyyat muallimi olacak mahlûk da, şöyle yazmaya devâm edecek olsa:

“-Çok doğru ve yerinde söylenmiş bir söz…”

Ve bu satırlar Çile’nin 1966 da yapılan 7. tab’ında yer alsa…

Merhûm Üstâd’ın Büyük Doğu’sundan üç yudumcuk bile helâl süt emmiş yüzbinler derhal ayağa kalkar; ve o edebiyyât bilmem nesinin de, o satırları basanın da, bastıranın da, neşredenin de, neşrine vâsıta olanın da, ÇİLE’de o satırları barındıranın da, barındıranı barındıranın da…. Ervâh-ı kerihe-i gayr-i tayyibeleri de dâhil olmak üzere, cümlesinin dünyâsını, bilmem nere kubûristânına çevirmekde zerre kadar şübhe ve tereddüd etmeden, derhal vaziyet ve tavır alır ve icâbedeni de icâbetdiği kadar ve icâbetdiği zaman ve mekânda son noktasına kadar yerine getirmekde zerre kadar tereddüd etmezdi…

Fakat o “Kur’ân şâiri!” diye yere göğe sığdırılamayanların peşinde şovlar ve kaynana zırıltısı gibi ikide bir vakıf-dergâh-dernek-değnek dolaşan muhallebi çocukları, bu kabil küfr ü dalâlet püsküren mülevves satırlar karşısında acaba nerede, ne kadar ve nasıl bir îmân öfkesi değil de, öfkeciği sızdırabildiler?. Acaba neden?.

Merhûm Üstâdın arkasından böyle mülevves satırlara kimse cesâret edemiyorsa eğer, işte merhûm, sahih bir îmân bakımından o mülevves havayı teneffüs edenlerden (olmadığı); ve o mülevveslerle ortak hiçbir paydaya ve onlara tarafdârlığın kırıntısına bile sâhib ve mâlik (olmadığı) içündür…

“-Süleyman Nazifin aşağı yukarı şu mealde bir sözü meşhurdur: “Cenab-ı Hakk, Kur’ân-ı Kerimi Türkçe olarak göndermeyi murâd etseydi, bu vazifeyi Cebrâil’e değil, …………. ‘e verirdi…”

Bu hezeyanlar, dalâlet ve rezâletin şâircesi veya S. Nazifçesidir…Aynen Kelâm’ı Kadîm’in yukarıda buyurduğu gibi…

“ Bu vazifeyi Müteveffâ Behçet Kemal’e veya Nâzım’a verirdi!” (hâşâ) deyen bir başka ences de çıksaydı eğer, demek ki beriki vakıf-dergah-dernek-değnek takımları ve sürüleri, yukarıda beyân etdiğimiz rezâlete sükût ile ikrâr ve tasdîk verdiklerine göre, herhalde: “Bizimkine verirdi lan! Bizimki Kur’ân Şâiri, sizinkiler şeytân şâiri!” diye kıyâm eder, “bizimki de bizimki!” deyû, salya-sümük höykürürlerdi!…

Cenâb-ı Hakk Azze ve Celle’ye, neyi, nerede, ne zaman ve kiminle yapması direktifi vermekde (!) zerre kadar îmân, edeb, iffet, ismet ve hayâ kırıntısı taşımayan bu familyalarda, acaba hangi îmân-ı şer’îden bahsedilebilecekdir?.
Evvelâ, zikri muharrer hezeyânın mürtekîbi olan herif-i nâşerîf, bir nebze ele alınmaya değer bulunacaksa, karşımıza Allâh Azze ve Celle’yi, Kur’an-ı Kerîm’i ve Cebrâîl Aleyhisselâm’ı beğenmeyen ve âciz gören bir mahlûk çıkar…

Gelecek nüshamızda bu küfr ü dalâlet urunu tekrar ve daha tafsilli teşrih masasına yatıracaksak da, şimdilik şu kadarını arzedelim ki, Merhûm Mustafa Sabri Efendi’nin mumâileyh hakkında kaleme aldığı “Ramazan orucu fidye ile geçiştirilemez!” serlevhalı reddiyesi, bu adamın hakîkatını apaçık ortaya sermişdir… Bu eser tedkîk ve mütâlaa edilecek olursa, bu tip adamların şımarık, hoyrat, bilgiç, kendilerini her vâdide at oynatmağa salâhiyyetli gören, ihtisâsa hürmet edebinden fersah fersah uzak, İslâm düşmanları ile bir takım müşterek paydalara sâhib, etrafları züppe ve dalkavuklarla muhâsarada, gerçek ulemâdan kaçan ve onlara tepeden bakmayı marifet sayan, (mecâz, istiâre ve bilmem ne v.s.) san’atı denen nesneleri, küfr ü dalâlet ihtivâ etse de, sanki orada bu rezâletleri mubahmış gibi telâkkî eden; ve bunun hem dall hem mudill dâîliği peşinde pespâyeleşmekden aslâ hazer etmeyen tipsiz ve garîbe-i hilkât mahlûklar olduğu görülür…

S.Nazif de, memleketde Şeyhülislâm ve meşîhât-ı İslâmiyye dâiresi yokmuş da, işin tek hâl mercii kendisi imiş gibi mes’eleye maydanozluk hevesâtı ve (câhil cesâreti) ile kıyâm edib, makâle adı altında echel-i cühelâ satırları döktürür ve “oruç tutmak istemeyenlere fidye vererek işin içinden sıyrılmaları!”oyununu ve şeytanlığını öğütler!. Ona göre Şeriat-ı Garrâ’nın olmazsa olmazları yani lâzım-ı gayr-ı mufârıkı yani Şerîat-ı Garrâ ıstılâhâtındaki ifâdesiyle “zarûrât-ı dîniyyesi” cümlesinden olan hüküm ve haberlerde, işkembe-i kübrâdan gaseyân etmek, son derece olağan bir hakdır!..

Aynı akîdevî mübâlâtsızlıkları, pek çok ittihadçı ve cumhûriyetçi şuarâ takımlarında da tesbît etmek; ve onların bu kadar câhil adamlar olarak müslümanları temsîl iddialarıyla vitrinlere sürülüşünü görmek, müslümanlar hesâbına son derece kara bir yazı olsa gerekdir.. Artık bugün, “münevver, aydın, aydınlanma, çağdaş, çağdaşlaşma, uygar, yular, kravat, kavvat v.s.!” gibi onlarca kelimelerin altında kalanlara çok değil, fevkal’âdenin de fevkinde dikkat etmek lâzım geliyor…

Necmüddîn-i Erbakânî Es-Sinôbî Hazretlerinin Parti bülteni olan cerîde-i milliyyesinde Atatürkçü bir Atatürk âşığı Âfet-i Devrân muharrire cenabları da, Haziran sonlarında “şecaat arzederken” öyle müthiş satırlarla arz yuvarlağı önünde ifşâatda bulundu ve öyle bir arz-ı endâm eyledi ki, bizim de o satırları burada iktibâs ile kâriîn-i kirâmımızın ibret nazarlarına arzetmek, bir vecîbe hâline gelmiş oldu. Aynen buyrun:

“- Şimdi millî mücadelenin en sevilen şahsiyetlerinden büyük şâir (herhalde Kur’an Şâiri demeyi unutdu!) M.Akif’in kendi sözleri ile bu mevzua ışık tutuşunu anlatan bir paragraf iktibâs ediyorum. Kimse M.Akif üzerinden de siyâset yapmayı denemesin: (Başda T.C ve bütün parti-pırtılar, dergahçılar, hângâhçılar, loca-baca takımı masonlar, kemalistler, ergenakoncular, milliyetçi-ulusalcı ve ulumacılar-tulumbacılar, hoşgörü-diyalogçu ve diasporacılar, denaetçi-danaetçi, sahneci-salhâneciler ve “onun üzerinden siyâset yapmayı denemesin!” diyenler, tam 80 senedir siyâsetin de istismârın da sunturlusunu yapar ve adamın cılkını çıkarırlarken, bu temennîyi gene de hoşgörü ile aldık ve kabûl etdik efendim, ömrünüz müzdâd ola!..)

Evet şâir aynen şöyle demiş:

“ -MISIR’DA 11 SENE KALDIM. FAKAT 11 SAAT DAHA KALSAYDIM ARTIK ÇILDIRIRDIM. SANA HÂLİSÂNE BİR FİKRİMİ SÖYLEYEYİM Mİ: İNSANLIK DA TÜRKİYE’DE, MİLLİYETÇİLİK DE TÜRKİYE’DE, MÜSLÜMANLIK DA TÜRKİYE’DE, (Kur’an şâiri Müslümanlığı üçüncü sırada zikrediyor!) HÜRRİYETÇİLİK DE TÜRKİYE’DE. EĞER VARSA, ALLÂH BENİM ÖMRÜMDEN ALIP MUSTAFA KEMAL’E VERSİN.” (Muhiddin Nalbantoğlu’ndan naklen)

“ Milli mücadeleyi bilmeden Atatürk hakkında fikir beyan edilmesi haksızlık oluyor. Üstelik milli mücadeleyi ve tarihi bilmemek bir müslümana yakışmıyor.” (Bakınız: 23.06.2008 Pazartesi, Milli Gazete, Afet Ilgaz.)

Ne günlere kaldık ey, Gâzî Hünkâr!.
Şey şey oldu, şey de mühürdâr!..

Bu nüshamızda bazı malzemelerimizi böylece ta’yîn ve tesbît etdikden sonra, icâbeden tahlîl, terkîb, tenkîd, tefrîk, ihtâr, ikfâr, ihzâr, idrâr…. artık ne lâzımsa, onları da müteâkıb makâlelerimize havâle ederiz biavnihî Teâlâ…

Mâba’di var

(İntişârı: 26.05.2008)

The post (2) Merhûm Büyük Üstâdı Yâdederken… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.