The post Seçim!<h6 style="text-align: left;"><span style="color: #c00000;"><strong>Ahyed HÂLİDÎ</strong></span></h6> appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(1) 

Mehemmed SAFFET

Gûya sandığa oy sokub içine girdiler; veya etdiler ve oradan dembokrat olarak çıkıb yeniden doğdular!

“Oylar yeniden sayılmalı” diye yırtındılar; ve postaki sayar gibi tekrar tekrar saydılar!. Ne hileler, ne dümenler, ne maskaralıklar ve ne şeytana külâhı ters giydirici iblislikler… Müslüman îmân ve ahlâkı ile zerre kadar alâkası olmıyan binbir rezâlet!. Dembokrasi kumarı içün biribirlerini vurdular; 1 oy farkla biri, 6 oy farkla öteki kazandı; Antalya’da millete Fransız (altı b.klular) evrâkları kaçırıb yakdılar; cumhûriyetin laik ve dembokratik “ahlâkı” ne imiş, bütün dünyâya ibretlik perdeden gösterdiler!. Zaten “İngiliz parmak ve siyâseti” ile (fırka) ve belâ yapıldıklarından, bütün eşkıyâlıklarına dünyâ tarafından arka çıkılmış; ve 90 yıldır Anadolu kıymetlerini tuz rûhu dökerek, bu evraklârdan bin beter yakmış ve ecnebîlerden bin beter de katletmişlerdir…

Atatürkçü, ilerici, çağdaş, modern, postmodern, posbıyık, yayık ve kayık ne hâllerde olduklarını, böylece ve daha nice ma’rifetleri ile isbatlayıb, sîretlerinin katrânî şirkini apaçık fâşetdiler!

Tabii sesleri ve savtları, o uzun kulaklı mahlûkunki kadar kulak zarı yırtıcı ve kerîh olduğundan, hakk ve hakîkatın sesi kime ne kadar vâsıl olur, bu ma’lûm!

Bre südünden yoğurt olmazlar!

  “Dürüstlük olmadan, adâlet hissi, insanlık meziyetleri bulunmadan,” bin kere sandık, onbin kere seçim, yüzbinkere hergün dembokrasi diye zikretseniz, zerre kadar bir halt etmiş olamazsınız!

Bir kere şeytânî tefrika, sırılsıklam yüreklere oturmuşsa; yalan, ağızları felç edecek kadar hücrelere sinmişse; düşmanlık ve hırs, suratları takallüs etdirmeyi bırak, iblise çevirecek kadar azmışsa; dünyâ menfaatı ile (seküler münkirlik), hayâlleri istilâ edecek kadar vicdânları çürütmüşse; “ben ben ben” deyişden başka, denilecek hiçbir şey kalmamış olduğu, âbide gibi meydanlara çakılmışsa; Anadolu değerleri, başda Mukaddes ve Muazzez Müslümanlık binbir yasağın altında yokluğa mahkûm edilmişse…

Sonra da,  eski yunan aklına tapınmanın formülü olan “dembokratik kumar sistemi” içinde, seçim yapıb oy verilecek; ve oradan, mutlu, kutlu, putlu, kurtlu ve şutlu bir refah, seâdet ve aydınlık AK günler çıkacak öyle mi?!

Oha!

Yiyene!

Aylardır gerginlik, en pislik şeytanı sıfırlıyacak kadar hadd safhada!

Sebeb olanlara lâ’net; ve Allâh Azze’nin sistemini beğenmiyen müşriklerin topuna da…

Kemmiyetin keyfiyeti, kapandaki sıçanı suyla boğarcasına boğduğu bir manzara, bugünki insanlığın karşılaşdığı en feci işkencedir; ve bu da, insanlığın “ileriliği” adına, “meziyet ve pozitiflik” adına beyinlere zorla zerkediliyor!. Adı da dembokrasi…

Ferdi, mutlak olarak hesaba çekecek ve mes’ul tutacak bir kudret ve hakîkatla kuşatmadıkça; ve ferdin kalbinde bunu her an canlı tutan bir (îmân) sisteminin çerâğını uyandırmadıkca, ne halt edersen et; hangi “açılım ve saçılım” nânesi yersen ye; hangi “ilkeli, ülkülü,  tilkili ve türkülü” kataküllileri çevirirsen çevir; hangi kânun ve yasa, masa ve kasa dümeni yürütürsen yürüt; hangi ideoloji, doktrin ve diyalogcu dîn fırıldağı döndürürsen döndür; hangi oy ve sandık hesâbı içine girmek üzere hangi yalanları, iftiraları, tahkirleri ve tağyirlari, tahrîfleri ve uydurmaları söylemeyi propanda sayarsan say; bütün bunları hangi medeniyet icâbı görür ve hangi puştca gözküllemeleri millete yutdurursan yutdur; sâdece havanı alır, uzun va’dede ve mutlak ma’nâda kıçının üstüne oturursun, o kadar…

İnsanlık târihi meydanda, KÖR olan görür!

Keyfiyeti katl ile, kemmiyeti başına tâc eden, beyinsizlik, ruhsuzluk ve katakülli kumar sistemi dembokrasi, yani kadîm Yunan AKLI, Allâh Azze’nin nizâmını karşısına alarak, doğrudan doğruya O’nun ile savaşmayı göze almışdır!. İşte, dembokrat dünyâ; ve onun taşeronları; ve o dünyanın işâretiyle oturub kalkan “diyalog ve haşhaş çeteleri;” ve topunun da ağızlarından düşmiyen “dembokrasi” nakarâtı…

İslâm coğrafyasında her yer, kan revân, “idâm” kavil ve fiilleri! Bunlara, dembokrasi dünyasından hiçbir aksül’amel görülmediği gibi, bu alçaklıklara kısık seslerle de olsa karşı çıkanlara, “medenîce” ters ve yan bakış fırlatma gâvurlukları!..

Bu dünyâ necâsetleri, hakîkatde, Allâh Celle’yi aslâ tanımadıkları içün de, “galibiyyet” ütopileriyle her günü insanlığa zehir etmekde, beşeriyeti şirk tuğyânı ile idlâl edib, encâmını da cehennemin “çıra ve kömürü olmaya” mahkûm kılmaktadırlar!. Bu hâliyle de o, tam bir diktatoryadır…

Beyinler, bu hakîkatlere değil de, dembokrasinin bulunmaz hind kumaşı olduğuna şartlandığından, ma’lûm kafaları başka bir alternatif aramıya aslâ inandıramıyorsunuz!. Allâh Azze’yi BEĞENMİYEN beşeriyyet, mücerred ağız ve çene çerçevesinde “müslümanım” diyenleri de dâhil, “ilâhehû hevâhu” mutlak hakîkatı mu’cebince, hevâları ile nefsî bütün arzularını tanrı yapmış ve adına da (dembokrasi) demişdir… Bu, artık uçurumdan aşağı yuvarlanıncaya kadar devam edecekdir!. “Tevhîd,” özü ve ana ma’nâsıyla dumûra uğratılmış, “birlik ve berâberlik” tevhidde değil; tamâmen  tefrikada, şîa şîa olmada, fırka fırka ve parti parti olmada aranır hâle getirilmişdir… Bunun içün de, beyin şartlandırması bütün hızıyla ve aksini düşünmek insanlıkdan çıkmak ma’nâsına gelecekmiş gibi bir iblislikle ve azgınca ve kendine has bir terör keyfiyetiyle ve tam da müşrikce devâm etdiriliyor…

Her hususda olduğu gibi bu babda da, Muhbir-i Sâdık Aleyhisselâm Hazretleri’nin beyanları elbetde tahakkuk edecek; ve Kâinâtın encâmı hakkında YARADAN ve KAHHÂR olan Allâh Azze, neyi ne kadar ve nasıl vahy ve murâd etmişse, o, aynen olacak ve görülecekdir…

Bir kerecik “Allâh” derken, insanlık bugün, bin kere “dembokrasi” der veya dedirtilir hâle gelmişse, bu deyişle ortaya konulan TANRI, mutlak olarak “dembokrasiyi” fırlatan ve nefs ü iblise TAPAN kadîm Yunan kafasıdır… İnsanlığı afyonlıyan kadîm haşhâşîliğin kataküllilerine bakacak olursak, varlığımızı sıfırlamak içün Anadolu’nun yarısını işgâl ederek, nice ma’sum kız ve kadınlara kadar süngüsünü bir işkence ve katliam makinesi gibi kullanan Yunan zulmü, sahtekârca (9.Eylül. 1922’de) denize dökülmüş gösterilse de, bugün, kadîm AKLININ “dembokrasi” denilen sistemi ve zulüm değil de dünya seadeti bahşeden hülyâlarıyla, Anadolu milletinin KALB ve RÛH dünyasını, dolayısıyla da maddî yapısını kıskıvrak yakaladığı hâlde ve 1922’ye kıyasla bin kat şiddetle işgâldedir…

Bu noktayı anlamıyan, başka hiçbir târihî ihâneti anlıyamaz; ve böylelerine anlatılacak hiçbir hakikat da bulunamaz!

 Bu kadar bedâhat derecesinde meydanda duran dehşetli  bir hakîkati göremeden, hâlâ bir de “müslümanlık” iddia etmek, son derece hayâsız bir iki yüzlülük ve sahtekârlıkdır!

Kadîm Yunan aklına tapma demek olan dembokrasi, Fransız ve Amerikan ihtilâlleri ve İngiliz safsatalarıyla ne kadar süslenib püslenerek piyasaya sürülmüş olsa da, bugün “adâlet” denilen huzûr ve sükûn kaynağını ortaya koymakdan muhal derecede uzakdır; ve böyle olduğundandır ki, arz yuvarlağı binbir noktası ve binbir yahudi saçına dönmüş tıkanıklığıyla, tam bir dembokratik herc ü merc içinde bulunmaktadır… Falan râkımlı tepedeki Hacı Abdullah Beyefendi, hem müslüman ve hem demokrat kimliğiyle hökûmet-i Tayyibe ile gizli mi gizli bir elense çekiş ve paralel bir pazarlık yaşarken; “anayasa mahkemesi” diye icâd etdikleri kurum veya durum ise, twitter denen gâvur şebekesi mes’elesinde, hökûmet-i Tayyibe ile (s.dik yarışında) ve bu yarışı da 5 metre fark atarak kazanmış vaz’iyyetde!!!

Hulâsa, mahkemeleri “yasak” derken, “bir diğerleri” tersini söyleyib, dembokratik salâhiyyetinin de (içine ed.rek), “yasak olamaz” nânesi yemekde…

Mahkemelerinin bir kısmı Pensilvanya denen hayâlet cenâhına rapt-ı kalb eylemişken; bir kısmı da, Ankara’daki laik ve dembokratik yunan aklına oturan temellerden meşrûiyyet alıyor görünmekde!.. İnsan kafası, beğenmediği Allâh irâde ve hâkimiyyeti önünde, işte bütün zaaf ve rezâletleri ve dökülüb çürümüş hâline rağmen, meydan okuma megalomanisi içinde!

Gören ve akıllanıb îmân eden var mı?

Yok, olmaz da, olmıyacak da… Çünki gidişât, gitdikçe artan bir ivmeyle, “çok daha (daha çok) dembokrasi”, yani “daha çok kadîm Yunan aklı” diyerek, ifsâdın zirvesine çıkma ıkınışında… Dünyâ çapındaki ifsâd hareketi, Fransız ihtilâli, ABD ve Yahudi devrimi ve İngiliz sarmalı ihtilâcların peşinde!

Beğenilmiyen bir ALLÂH ve onun aslâ beğenilmiyen irâde ve hâkimiyyeti, millet idâresinde aslâ yeri olmıyan bir noktada mahkûm… Halbuki HALK İRÂDE VE HÂKİMİYYETİ, olmazsa olmaz olmuş bir dogma hâlinde meydana DEMİR kazık gibi çakılmış; ve ehâli de, buna TAPARCASINA bağlanmanın mutlak esîri ve kölesi…

Müfessir merhûm ne demişdi, şunu: “İmtiyâz-ı Rubûbiyyet, sınıf-ı ruhbandan parlömanlara geçmişdir!”

İşte o parlömanların REİSİ olan Bay Cemil Çiçek, Radikal gazetesine verdiği beyanatda, bir cihetden bizi tasdîk ve te’yîd edercesine aynen şöyle diyor:

“Bugünkü sistem, GDO’su bozuk bir demokrasi oyunu sahneye koyuyor. Böyle bir sistemin dünyada örneği yok. Cumhurbaşkanı halk tarafından, hem de ikinci kez seçilebilecek. Yetkili ama hiçbir sorumluluğu olmayan bir cumhurbaşkanı.

Buna karşın halkın seçtiği, parlamentonun çoğunluğunu almış bir başbakan olacak. Yetkili ve sorumsuz bir cumhurbaşkanı ile, etkili bir başbakan arasındaki ilişki nasıl olacak? Cumhurbaşkanı ile yargı-yasama ilişkileri nasıl tanzim edilecek? Bu ilişkiler ileri demokrasilere uygun sağlıklı ilişki değildir. Ciddi problemleri bünyesinde taşır.”

Bay Başkan Çiçek, bizim yarım asırdır “dembokrasi” ve zaman zaman da “bombokrasi” dediğimiz şeyi, kendi felsefesi ve inançları zâviyesinden, 90 yıl sonra redd etme noktasında!. Biz ise onu, Allâh irâde ve hâkimiyyetine mutlak ters ve zıdd oluşu noktasından nefyediyoruz!

Bay Başkan Çiçek ise, 90 yıldır tapılan şekli, artık tapmıya lâyık olmakdan çıkdığı; ve yerine de, bir başka ve yeni bir ilâh oturtma lüzûmuna binâen reddedib GDO’suna kadar kaka buluyor!

GDO=Genleri Değiştirilmiş Organizma!

Aslında, “paralel” meraklılarına yeni bir GDO’lu oyun:

Fıtrata Ters, Paralel DÎN!

(Mâba’di var)

(İntişârı: 11.04.2014)

The post (1) Dembokratların Yüz-Karaları Ve Yüz-Numaraları!<h6 style="text-align: left;"><span style="color: #c00000;"><strong>Mehemmed SAFFET</strong></span></h6> appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Mehemmed SAFFET

1) Dembokrasi Dini mezheblerinden HAS Parti rûhânî hocası Numan Bey, nereden aklına geldi ise İzmir ve İstanbul’dan yahudi vatandaşlarını meb’us yapmak üzere listesine almış! Seçilirlerse 550 kişilik dembokratik ruhbân sınıfı içinde (!) kânun yapacaklar!. Yani helâl, haram, emir ve yasaklar teşrî’ edecekler ve insanlar da bu rûbûbiyyet (tanrılık) imtiyâzını elinde bulunduranların kulları olarak bu mukaddes metinlere inkıyâd edecekler (boyun eğecekler!)

2) Nu’man Kurtulmuş Arkadaşın dedesi ve “Amentü Şerhi” nâm eserin müellifi (Nu’man Kurtulmuş Binbaşı) sağ olsaydı bugün torununun “Dembokratik Âmentü Şerhi!”ni okur ve acaba nasıl bir îmân tâzelerdi?. Sual bu ya, akla geliyor işte… Bir de Nu’man arkadaşımızın merhûm pederi Dr. Niyâzi Kurtulmuş dostumuz, kabirlerinden acaba ortalığı nasıl görüyorlardır? Numan Bey, ömründe böyle suallerle hiç karşılaşmış mıdır, sanmam!

3) Nu’man Bey’in listelerinde ve yakın çevresinde “Âhırzaman İlmihali!” gibi döktürüleri bulunan İlâhiyâtçı (ilâhyapyatçı) profesörler de beyin takımı olarak yer alıyor! Meselâ bir tanesi, televizyonda bütün âleme i’lân etdi:

“-Benim dinimi ben ta’yin ederim!” Ben icadederim ma’nâsında!. Âhırzaman ilmihali yazanın Âhırzaman kafası da olmalı tabii!

Zaten bir ilâhyapyatçı olarak aksini söyleseydi şaşardık!

APO yoldaşın “Benim tanrım yine benim!” demesi gibi bir şey! Tam megalomanik ilâhyapyatçı kafası!

4) Bu kafalar arasında Numan Bey bakalım kaç ay Has bahçenin GÜL’ü olarak solmadan râyihalar saçıp ortalığı ferahnâk edebilecek!?

5) Dembokrasi işte bu! “Ben dinlerden bir dinim!” demese de o, dünya ve metafizik projesi olması hasebiyle bir kafa ve hayat tarzı sistemidir; bunun içün de adı din olmayan bir din!. Adında “din!” kelimesi geçmediği içün de bütün insanlık onu kendi dinine mani olmayan bir basit nesne zannediyor ve ona iman edip çıkıyor!. Ne zor bir dünyadıyız, müslümanım diyenler bile nice (imanî) esasları görmekden mahrum!

6) Bu din, tanrılar meşheri demekdir! Numan Bey, o çıtkırıldım beşüş çehresiyle bakalım baraj kapakları açılanca o azgın suların içinde yüzüp sâhil-i selâmete çıkabilecek mi!? Yoksa baraj şehidi (!) mi olacak göreceğiz! Pazar akşamına ne kaldı?.

(İntişârı: 10.06.2011)

The post Dembokrasi Âyînleri Bütün Hızıyla Berdevâm! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SEYYİDOĞLU

Dembokrasi denen religion, “seçim” dediği ritüelleri ile, 75 milyon ferd-i vâhidi hamur teknesi benzeri sandığına sokub yoğurarak presledi; ve 8-10 bölük veya fırka veya parti veya şîa şîa yaparak biribirine yapıştırıb bâtılın mührü ile de mühürledi; ve torbalayıb mahzene kaldırdı… Ve böylece de, HAKK’ın önünde, bir tek vâhid olmayı irâde eden ve “hâkimiyyeti” kendisinden başkasında bulundurmayı muhâl kılan o Allâh’a meydan okuyarak, ısyân ve tuğyânını Kâinât târihine geçirdi…

Biribirini son derece hırs ve nefretle gebertesiye yemek üzere, binbir montaj, şantaj ve düblaj v.s. tezgâhlarıyla çıldıran ve hatta kuduran mahlûkât, bir yandan da “dembokrasinin” o sahte dili ile konuşuyor ve “dîn, îman, ahlâk, hoşgörü, diyalog, sevgi, saygı ve insan kardeşliği” gibi lâflarla fikir fâhişeliği püskürtüyorsa; öteki taraf ise, “vatandaşım” dediği bunlara “ininize girib ipinizi çekeceğim” yollu idâm fermanları döşeniyorsa; ortada, müthiş bir çukurlaşma var demekdir!

Ne o, “dembokrasi!”

İğrenç…

Kokan ve kurtlanan etden yapılan yahniyi yemek, ne kadar büyük bir işkence ise; bu, ondan bin kere daha boğucu bir işkence ile gebertme şekli!

Hem de üstelik, asrın sülüsünden ziyâde, din çizgisinde görünerek “dürüstlük” notalarıyla kafaları tütsüle, sonra yer altındaki mevcûdiyyetini, yüzbin sene evvel yaşamış bir ejderha gibi toprak üstüne fırlat ve önüne geleni yutma çılgınlığı ile ve çıngıraklı yılandan bin beter çan çalarak ortalığı biribirine kat, huzûr ve sükûnun anasını belle!

Zaten Allâh’a ısyân ve tuğyân hâlinde olan dembokrasinin “adâlet” katlinden doğan zulüm çarkını bine katlıyacak bir ihtilâcla, ortalıkda harakiri yaparcasına bir kıvırtma ustalığı ve mahareti ve hatta düzmece “kerâmetleriyle”, ecinni başı olmuşcasına herşeyi yakıp yıkmaya teşne ger ve gerdir!..

Artık bugün, Diyalog denen mefhûmun şu yukarıda zikretdiğimiz cinnetlik hâllerin topunu da içine alan ve onları ifâde eden bir mefhûm olduğu, bedâhat derecesinde ortaya çıkmışdır… Öylesine çıkmışdır ki, bunun, bir tek kerâmetden değil de, tam ve müthiş bir “istidracdan” ibâret olduğundan bahsetmek icabederse, bu, “diyaloğun aksini düşünmek ve bu işi terketmek, harakiriden ve intihardan farksız olur!” cümlesi ile, âbide gibi, 2006 baskılı “Diyaloğun dînî temelleri” nâm kitabın, 42. Sahîfesinde ve vesîka çapında kazınmış duruyor…

Bu noktaya ibret ve dehşetle bakan hemen görür ve çarpılır ki, bu bir tek cümle bile, 40 senelik global “örgüt” olmanın hangi keskin iç ve sır hatları ile yürütüldüğünü; ve dünyâ çapında nasıl bir ağ içinde çalışıldığını, kahreden hatlarıyla hemen ortaya koyar…

Geçelim…

Bu nasıl iğrenç ve şarklı elinde cıvıtılmış vıcık vıcık bir dembokrasidir ki, seçim denen halka tapınmanın veya öyle gösterib kendine tapma va tapdırmanın “şöleni ve ritüelleri” tatbik ediliyor, hemen ertesi günü ise, o en kutsamalı religion diye baştacı edinen dembokrasi başbakanına, o aynı dembokrasinin muhâlefet fırkası (partisi) genel bilmem nesi “hırsız ve soyguncu” diye dünyânın gözü önünde veryansın ediyor!. Telmih veya dolayısıyla değil; doğrudan doğruya, hedef, apaçık ve çırılçıplak ortaya konularak…

Biz, hiç kimseyi, her rezâletin rahm-i mâderi olmuş şu dembokrasinin mü’mini ve goygoycusu hâliyle müdâfaa edemeyiz, bundan Allâh’a sığınırız!

Ancak, hangi cins ve tür devlet veya hükûmet olursa olsun, hatta dünyanın en sondan birinci kalite bilmem nesi bile olsa, orada “hırsız ve soyguncu” denilen bir başvekîlin idâresinde yaşamak istemeyiz; bu, insanlık haysiyet ve şerefine indirilmiş iğrenç bir zillet tekmesidir…

Yapılacak ilk iş, bir tahkîkât hey’etinin, âcilen, bu işi kat’iyyen vuzûha kavuşturması; ve eğer bunlar, o adamın “iftirâsı” ise, bu adam ve şebekesi, ibret-i müessire olacak şekilde yere çakılmalı veya uyuz eşşeğe ters bindirilerek terzîl ve teşhîr edilmelidir!

Bu yapılamıyacaksa, hele tezkiye varakasına sâhib olunamıyacaksa, işte o zaman, bize, şeref ve haysiyetimizle, başbakanına veya idâresinin başındaki adama dünyanın gözü önünde ve doğrudan doğruya, “HIRSIZ  ve SOYGUNCU” denemiyen bir mekâna sığınmak düşer ki, bunun ne demek olduğunu da, bilen bilir!

İnsanlığa âid hasletlerden böylesine soyulmuş bir mekânda yaşamak, en büyük züll demekdir ki; hele şehid kanları ile yoğurulan bir mekânda, bu derece isbatsız, vesîkasız, isnâd ve iftirâ çeteleri gibi hiçbir insânî hudûd tanımadan sellemehüsselâm ve bir haydut pervâsızlığıyla dolaşılacaksa…

Ve şu bir tek misâlin benzeri düzinelerce hâdise, artık her gün duyulan yevmî ve tabii hâdisât arasında sayılır hâle gelmişse…

Hukûmeti laçkalaştırıcı, muhâlefeti azdıkca azgınlaştırıcı ve fıtrat dışına fırlatıcı; ve ucûbeliği dünyânın gözüne hayâsızca sokan böyle bir “dembokrasi” olmaz olsun, hatta yerin dibine geçsin!

En gayr-i meşrû bir hükûmet bile olsa, onun devlet sırları, o mekanın ferd nâmûs ve emniyetini de zîr ü zeber edecek derecede câsuslar elinde dünyaya ve bilhassa yahudi İsrâil’ine servis edilebilir hâle gelmişse, manzara fevkal’âde korkunç ve iğrençdir… Orada hükûmet olmanın asgârî otorite hudutları yalama olmuş; ve din, can, mal, akıl ve nesil emniyeti sonuna kadar tehlikeye girmiş demekdir…

Bu memleket içün, “burada yaşanmaz; ve buradan sâdece kaçılır” dedirtecek iğrençlikler, sıradan işler derecesine indirilmiş hâle getirilirse, biz, artık ne söylenebileceğini bilemeyiz; ve o mekânı topyekûn idâreci ve mes’ulleri ile ALLÂH’a havâle ederiz, o kadar…

(İntişârı: 31.03.2014)

The post Dembokrasi Herc ü Merci! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ (Dağistânî)

Muârızına “vatan hâini” damgası vurmak veyâ “nankör” ve “terörist” gibi ithamlarda bulunmak ne de kolay oldu… Hele hele seçim zamanlarında… Artık, nice gözü dönmüş çakma müselman veya müsvedde ve karikatürler, mezhebleri ve da’vâları hâline gelmiş partileri uğruna, birbirilerini ve işlerine gelmiyenleri en ağır kelimelerle o kadar rahat suçluyorlar ki, şaşırmamak elde değil… “Allâh için îmân ile küfrü ayır” desen, yanaşmaz; zerre kadar utanmadan da seni “tekfîrcilikle” ithâm ederler…

Alaman haçlılarında 13 olan parti sayısı, gûyâ müslüman olan Türkiya’da, yani Abdülhamid Cennetmekân Hân sevdâlısı ve dili “ümmet” kelimesine bile  politika tâcirlerinin cirit atdığı bu topraklarda yani Haçlı Demokrasisi ile idâre edilen (!) bu “müslüman” ülkede, el’ân faaliyetde tam 86 parti ve pırtı var!. Her parti, kendisini hakk yolda (!) görüp, binbir yalan ve iftirâ ile diğerlerini karalamakda, bâtıl, sahte, yalancı, hırsız, ahlâksız, dışarının uşağı, soyguncu, iffetsiz, uçkurcu, diktatör müsveddesi, bilmem ne ve ne addederek suçlamakda… İzâfî, i’tibârî, enfüsî, keyfî ve havâî bir kıymetlendirme çapaçulluğu, yüzsüzlüğü ve pejmürdeliği ile herkes biribirinin üzerine at sürüb, yeldeğirmenlerinin kolunu kanadını budama ütopisinde; ve uçuk ve kaçık bir akılla dedikodu girdabında anafora kapılmış gidiyor… Meyhane ve köprüaltı dili ile geviş getirenler, arada bir, gaseyân edib-etdirenler bile yok değil!. Bu dil, zirvelerden zırvalanarak halka da bulaşınca, ortaya nasıl Bizans keyfiyeti çıkacaktır, adamın tüyleri diken diken oluyor!. “İlelebed ve kader” gibi dînin en temel esaslarına taalluku olan mefhumlar bile, tepe taklak edilerek, cehlin eli ve politikacıların diliyle, ebedî hasârete yol açan mecrâlara kadar saptırılabiliyor!

Korkunç bir herc ü merc…

İhtisasda zirve olan bir asrın içinde bulunulduğu söylenirken, diğer yandan da, ihtisâsı katleden her nâehile devlet ve hükûmet işinde İRÂDE ve İHTİSAS (!) hakkı veren; ve böylelikle en câhilinden en şeytanına kadar herkesi TANRILAŞTIRAN; ve onun irâde ve hâkimiyyetini Hakk’ın irâde ve hâkimiyyeti tepesine oturtan bir sistem… Mahlûku Hâlık, Hâlıkı mahlûk yapan; ve piramidi, tepesi üstünde durduracağı hülyâları içinde, böylece de ucûbelikde evc-i bâlâya çıkmış ve öne geçmiş bir düzen!. Halk, o çok kıymetli (!) bir tek oyu ve ne kadarcıksa o kadarcık “kendi” aklı ve idrâkiyle, yüzde birine bile akıl erdiremediği beşerî ve katakülli politikasına istikâmet çizecek; bunun içün de, gene beşerîlik kaydı ve şartı içinde kalarak, “doğru, hakk hatta politikacı sihirbazlıkların te’sîrinde kalarak ilâhî” görüb öyle vehmetdiği partiye “oy” verecek; hatta bazı hinlerin kılavuzlamasıyla bey’at edecek; ve onu, devlet ve hükûmet yapmak içün de,  nefsi emrindeki aklı neyi isterse onu irtikâb edib mubah görecek!…

Bütün parti ve pırtılar, halkı, hakkı arayan insanlar hâline gelmekden çıkarıb, kendilerini arayan robotlar ve narkozlular hâline getirmek gibi, son derece şeytânî bir yolun yapılanmalarıdır… Demokrasi, vazgeçilmez unsurları olan partileri bunun içün kurar; ve her îmân ve fikir grubunu bu havuzlara akıtarak pasifize eder… Her grub, başlarındakilerin yüzdeyüz yalan olan va’d ve sözlerine inanır veya inanmış görünerek, rakibleri ile mücâdele içün kendisini bu yalanlarla kuvvetlendirmeye bakar!.. Bunun içün bir YALAN ve ALDATMA düzeni, demokrasi kelimesine binbir sahte şirinlik yüklenerek kalabalıklara zerkedilir!. Çünki kitlelerin başlarındaki parti ileri gelenlerinin tamâmı da, böyle bir sistem olmadan, kendilerinin ihtiras ve baş olma şehvetlerini asla teskîn edemiyeceklerini çok iyi bilirler… Bu hakîkatı olmıyan ve yokluğun varlığı mevhûm sistemde, herkesin, kendisini saltanat sâhibi olma ve görme ihtimâli gibi bir serabı yakalama veya kumar heyecânı yaşama imkânı vardır! Bu i’tibarla ne kadar yalan ve sihirbazlıkla insan avlama ustası varsa, onlar, böyle sistem ve düzenlerin, devamlı müdâfaasını yapar; “onlardan aslâ geriye dönüş olamıyacağını bile söylemekden” geri durmaz hatta utanmazlar…

Halbuki mâzîde, inkârı muhâldir ki, böyle vahye müstenid ve aklın erişemiyeceği mükemmel bir tenzih noktasında eşsiz nizamlar, nebevî devlet ve hükûmet şekilleri olduğu ve yaşandığı vâkıası mutlak bir hakîkatdır… Mücerred beşer aklı esas alınsa bile, bu vahye müstenid oluş istisnâ edilerek ve fakat ancak demokrasiden daha doğru bir sistemi, “İstikbalin ateist rasyonalizması muhal derecesinde artık ortaya koyamaz” diyen bir akla pirim vermek, bizzat akla (tapanlar) tarafından aklın çöpe atılması demekdir; ve bu, demokrasi için de, “Aklın daha ötesi olmıyan son noktasıdır!” demek olur ki, gene bu, (aklın) iflâs etdirildiği kör noktadan başka hiçbir şey olamaz…

Bu i’tibarla, “demokrasiye”, kendisinden geri dönülüşü olmıyan bir sistem gözüyle bakmak, akla TAPIYOR görünenlerin de, aklı inkâr edişi gibi müthiş bir sahtekârlığıdır…

İşte dembokratik sistemler, politikacı esnafına, her türlü kifâyetsizlik ve acziyetlerini örten bu tarafıyla, en uygun bir düzen; onların karektersizliklerini tam tersden meziyetmiş gibi takdîme yarayan en uygun ve aldatıcı bir vasıtadır. Bunun içün de, her fırsatda ve müthiş bir hırsla, politikacılar tarafından onun reklâmı yapılır ve yaptırılır ki, kalabalıklar, onu DÎN derecesine çıkarsın; ve ondan daha mükemmel başka bir sistemin mevcûd olabileceğini düşünemesinler, onun aldatıcılıklarını göremesin isterler…

“Dembokrasi DÜNYÂ DÎNİDİR” hükmü, aslâ yadırganıb inkâr edilemez… Politik sahtekârlık bugün o noktadadır ki, Global eşkıyâların tek devletlik bir (dünya devletine) gidişde vazgeçemiyecekleri en temel stratejileri, dembokrasi denilen çukuru, bunun din olduğuna kendileri inanmasalar da, “En mukaddes odur!” diyerek, dembokrasiye, dünya din mefhumuyla yaşamış kavimlere onu, YENİ VE MODERN, EN SON BİR DÎN OLARAK çakmalarıdır… Din mefhûmuyla yaşamış kavimlere, eldeki, sahte bir dîn bile olsa, onu, en mukaddes değer olarak anlatmanın yolu, gene din mefhûmu üzerinden olacakdır ki, bu da, Haçlı Batı’nın, Şark’daki en büyük sahtekârlıkları ile sâbit bir vâkıadır…

Binâenaleyh, îmânî noktada sığ ve fikrî işlekliği de olmıyan ve kendisini hâlâ müslüman zu’meden nice nasibsizler vardır ki, çukuruna düşdükleri partinin en iyi, en güzel ve en doğru olduğuna îman ederek, söylemeseler de zımnen ve böylece, “O benim Dînimdir” demiş olurlar!.  Onu, mutlak hakîkatin yerine de oturtarak, hiçbir partiye dolayısıyla dembokrasiye taraf olmıyana, “O zaman alternatifin ne?” diye soracak kadar akıl ve zekâ iflâsına düşerler!..

Bu aklı ve zekâsı örtülmüş kalabalıklar ne kadar müslümanlık gösterişinde de olsalar, İslâmiyyet’in mutlak Hakk ve Hakîkât olduğundan bile haberleri ya yokdur veya buna inanmazlar… Bunun içün de, her hangi beşerî bir parti veya düzen veya sistemi, pek gerzekçe “alternatifsizmiş” gibi yemişlerdir; ve yedirmeye çalışırlar!.. Bunlar, İslâmiyyet’den başka,“Sonsuz kudret sâhibinin nizam ve sistemi olarak  ben, mutlak hakk ve hakîkâtım ve bunun içün de, ancak benim ALTERNATİFİM olamaz” diyen bir tek sistemin bile OLMADIĞINI ve OLAMIYACAĞINI göremez, duyamaz ve akledemezler!. Bunun netîcesinde de, belhum edâl mühürlüler OLARAK KELÂM-I KADÎM’de mahkûm edilmişlerdir!…

YSK’nın kararına göre Pazar günü, meselâ Alaman keferesinde 13 olmasına rağmen T.C.’de tam 86 cins parti-pırtıdan 8 kadarı seçime girebilecek; ve bunlara (59. 391. 328) seçmenin oy kullanması bekleniyor!… Cumhûriyet yerine krallık ve 86 yerine sadece bir düzine kadar parti ve aslına bağlılık ve kendi kendisi olma yolunda olduğu içün de, dünyayı parmağında oynatan başda İngiliz olmak üzere nice krallıklarla yürüyen Garb cenâhı; ve onun önünde eğilen 20. asır cumhuriyetleri, sabık cumbaşılar, diktatörler, şefler, raizler, vehhâbî melikleri, hâşimî bilmem neleri, başıbezli şark madamları, aslının dîninden utanan kökü kurumuş politikacılar ve daha neler ve neler!..

Lâteşbih ve lâtemsil, benzetmekde hatâ olmaz, Demokrasi dîninin 86 mezhebinden 8 kadarı, T.C.’de takrîb-i mezâhib ve telfîk-i mezâhibin de mubah olduğu kaygan ve kaypak bir zeminde kendisine müntesib arayacak; ve başındaki adama bey’at edilmesini bekliyecek!…

Her ferd, (oy)unu sandığa atarak demokrasiye “îmân” ve partisinin başkanına lâ teşbih “bey’at” tazeleyecek! Yeter ki sandık başına gitsin, yeter ki boş oy atmasın, yeter ki rengini belli etsin; ve o “çok kıymetli” oyunu çatlak (yarık) sandığın orasından cümle lâyıklardan birine atsın!. Bunların içinde bir tek parti ve onun adam ve madam takımından biricik  ferd-i vahid var mıdır ki:

“Biz, İslâmiyyet’in 15 asırlık yapısıyla cemiyet (MİLLET) hayatında eski yerini almasını yani lâyıklığı istemiyoruz!”

Dememiş olsun!

16 senedir, Haçlı Avrupa lâyıklarının bile ağzını bir karış açık bırakacak şekilde bütün partiler ve onların adam ve madam takımları, “Lâyıklığa”, Haçlı Batı’dan çok daha sıkı îmân etdiklerini hemen her fırsatda söylüyor ve ona îmân tazelemenin peşine düşüyorlar!

Bütün dünyada, siyâsî literatüre geçen lâyıklık, cumhûriyet, demokrasi, din hürriyeti v.s. gibi global dünyaya âid nice standart ve mefhûmları, hiç kimse, kendi milletlerinin gözünü külleme istikâmetinde kullanmamalıdır. Ve o gibi ecnebî ta’birler, dîne menfî ve ters ma’nalar taşıdıklarından, İslâmiyyet ile kat’iyyen bir araya gelmeleri ve aheng belirtmeleri mümkin değildir. Bunun içün de dînimizin aslâ kabûl edemiyeceği Haçlı Batı’dan müdevver o mefhumları, millete şırınga etmek içün onların ma’nâlarını değiştirmek ve saptırmak; onlara, böylece şirin gösterici (!) ma’nâlar yükliyerek insanlara benimsetmek; ve bu yollarla milletleri başkalaştırmak, metamorfize etmek, siyâsî “ETİK” bakımından dahî  aslâ kabûl edilemez… Aksi hâlde bu, doğruluk, dürüstlük ve İslâm’lık değildir; ve aslâ da olamaz…

Mefhûm ve ıstılahların içini boşaltarak veya oralara keyfe, ihtiraslara ve menfaata göre istenilen ma’nâları yüklemek, politik dayatmaların bir başka ve korkunç şeklidir… “Ben yapdım oldu da bitdi” demek; tepeden inmeci dayatmalar ve emr-i vâki’ler, “Ben değişmişsem millet de bana bakarak değişmelidir, din telâkkîsi bana göre olmalıdır”  demeler, tanrılık taslamalar olarak târihde çok görülmüş, nice dikta heveslileri bu yollara sapmışlardır… İnsanların akıl, mantık ve idrâkleri (kurbağaca algıları üzerinde hora tepmek),  insanlara olan saygı ile aslâ kâbil-i te’lîf edilemez… 27 yıllık ceberrutî Türk ŞEFOKRASİSİ, bunun en bâriz misâli olarak pek acı ve korkunç hâtıralarıyla hâlâ bu milletin hâfızasındadır… O zaman sâdece YASAKLANAN bir din varken; şimdi bu yasağa munzam, DÎNİN mâhiyyeti ve künhü ile OYNAMALARA kalkmak, nâmütenâhî çapda tehlikeli ve îmânları kül edici bir gidiş istihdâf etmek olacakdır…

Yüksek tepelerde bir takım reformist ve revizyonist nevzuhur tecdîd (!) heveskârı müctehid taslaklarının, aylık “Huzûr Dersleri” adı ile îcâd etdikleri ve Cennetmekân Abdülhamîd Hân Hazretleri siyâsetinin, lâyık politikaya, sûret-i hakkdan görünme taktiği  ile gûyâ aksettirilişi, nâmütenâhî farklar sebebi ile tahrîfât ve tağyîrât mâhiyyeti taşımakdan öteye geçemez; ve üstelik de netîcesi,  mutlaka ebedî hüsrâna açılan bir manzara olur!

Allâh Azze’nin ezelî ve ebedî irâde ve hâkimiyyetinin, ferdlerin “Değişmesi” ile “Değişen” bir nesne hâline gelmesi, artık ortada dîn diye bir varlık bırakamaz… Değişmiyene ne kadar DÎN denirse, “Değişen” nesneye de artık o kadar “DÎN DENİLEMEZ!” Ona: “Beşerî irâde veya tanrılaşma hâkimiyyeti” denileceği îzahdan vârestedir… 4-5 asır evvel Hindistanda, Ekber Şâh bunu denemiş, 3-5 dinden karma yapıb bunlardan bir tek din yapmaya kalkışmışdı… Fakat bugün, onun uydurduğu dînin esâmîsini bile bilen kalmamışdır!

İddialarımızı kavl-i mücerredde bırakmamak içün, vâkıaya bakabilir ve gidişâtın vehâmetini tahmîn edebiliriz!

El Cezire’ye (4/11/2016) verilen mülâkât:

“….hayatımda sürekli değişimler söz konusu. Okudukça, yaşadıkça ve hayâtı tecrübe etdikçe pek çok şeyin DEĞİŞTİĞİNİ görüyorsunuz. Bu değişim sırasında siz olduğunuz yerde kalırsanız kaybedersiniz. Bu nedenle kendinizi geliştirmeniz gerek. Biz de bunu başardık. Demokrasinin tanımını YENİDEN YAPDIK ve dünyaya MÜSLÜMAN NASIL SİYÂSET YAPARMIŞ GÖSTERDİK. LÂİKLİĞİN DE TANIMINI YENİDEN YAPDIK. LÂİKLİĞİN BİR ZAMANLAR TÜRKİYE’DE ANLAŞILDIĞI GİBİ OLMADIĞINI SÖYLEDİK. LAİKLİK, DÎNÎ VE FİKRÎ HER GRUBUN KENDİ İSTEDİĞİ ŞEKİLDE YAŞAMASI VE DEVLETİN TÜM BU İNANÇLARI GÜVENCE ALTINA ALMASIDIR. YOLUMUZU BAŞDAN BÖYLE ÇİZDİK.”

İnsanların, “Bir gece ansızın gelebiliriz” cinsinden bazı hafif emr-i vâki’leri Allâh’ın dîninde yapması, pek çetin ve ebedî mes’ûliyyeti olan bir işdir… Üstelik de, “Ben buna, bu ma’nâyı yüklersem, o da, o ma’nâyı hemen yüklenir; ve benim bir dediğim iki edilemez” gibi bir mantık, ne kadar yakın çevre müşâvirlerinin “Huzur Dersleri” denilen sun’î mahfillerde doldurulmaya çalışılırsa çalışılsın, bunun, ilme, îmâna, tarihî silsileye, usûl-i dîne, Allâh ve Rasûlü’ne kadar bütün HAKÎKATA taallûku ve vâkıaya aksedişi hiç de öyle kolay olamaz!. Buna nefesi yetecek adam ve madamın, şu anda yeryüzünde bulunamadığı mutlak bir vâkıadır!. Tekrar beyân ederiz ki, Ekber Şâh gibi pek çokları bu yolda yürümek istemişlerse de, bunun ehli olamadıkları mutlak bulunduğu içün, netîcesi hüsrân olmuşdur!.

Demokrasi dînini İslâmiyyet’in yerine oturtmak içün “Lâyıklık”, hangi ma’nalar ile içi değiştirilerek ve şirinlik taklaları atdırarak ve hangi kıratdaki  altın kupalarla içirilirse içirilsin ve takdîme çalışılırsa çalışılsın, Kayserili Hacı Abduş’un ta’biriyle İslâm’ın, beşerî sistemlerle beraberliğ ve “uyum hâlinde olması” gibi bir keyfiyete mâlik bulunması kat’iyyen muhâldir… Allâh Celle’nin Dîni, hiçbir mevadd-ı ecnebiyye (!) ile bir terkîb yapıb gene aynen yerinde kalamaz!. Böyle bir terkib, Şerîat ıstılahında “TELBÎS” olarak sûret-i kat’iyyede YASAKDIR; ne kadar zorlama ve emr-i vâkî’lerle de dayatmalar içine girilse, HAKK ve HÂKÎKÂT 15 asrın şehâdetiyle ortadadır ve bunu tekzîb ve nakzederek ortadan kaldırmak, hiçbir ins ü cinnin kârı değildir ve olamaz…

Deniliyor ki:

“Partimizin programında, lâikliği, demokrasinin vazgeçilmez şartı, din ve vicdan hürriyetinin teminâtı olarak gördüğümüz açıkça yazıyor!” (28/4/2018)

Sanki İngiliz’in lâ’netli adasında ve daha düzinelerce gâvuristan devletinde bile, Haçlı dembokrasileri, “Vazgeçilmez lâyıklık şartı ile yaşıyor!!!”  Lâyıklık hiçbir zaman “Din ve vicdan hürriyetinin te’minâtı” olamaz, bu muhaldir! Ve en basit bir akıl ve mantık kânûnu olarak bedâten ortadadır ki, (lâyıklık), sâdece ve yalınız, lâyıkliğin te’minâtı olur!. İslâmiyyet’in te’mînâtı da, gene mücerred kendisidir yani İslâm’dır… Allâh Azze’nin beşerî bir te’minâta ihtiyâcı muhâldir; yoksa bu, onun acziyeti olur!. Allâh Azze’nin irâde ve hâkimiyyetini ifâde eden İslâmiyyet, hiçbir zaman ve devirde sığınacak yer aramamış, te’mînât dilenmemiş, o bundan münezzeh bulunmuşdur…

İslâmiyyet, mutlak Hakîkat olması bedâhatiyle kendi dışındaki bir irâde ve hâkimiyyetin ona vereceği beşerî, izâfî, i’tibârî, enfüsî ve siyâsî hiçbir “hürriyetle” yaşayamaz, bu dahî kat’iyyen mümteni’dir; ve aksi hâlde onun içün bu, sığınılacak bir yere yani kendisine hayat hakkı vermek içün ilticâ edeceği koruyucu bir TE’MÎNÂTA ve İRÂDEYE muhtaç oluş ma’nâsı taşıyacağı cihetle, onun MÜNEZZEH ve MUTLAK hakikatini örtmeye ve ketmetmeye ma’tûf müthiş ve dehşetli bir oyun ve altatmaca olur… Allâh Azze’nin irâde ve hâkimiyetinin ins ü cinnin irâde ve hakimiyyetini muhatab alarak, onları, kendisine mutlak ma’nâda TABİ’ kılmanın nizâm ve sistemi olan İslâmiyyet’e, yani sonsuz bir irâde ve hâkimiyyete, lâyıklık denen ateizmayı gene onun tepesine te’minât olarak geçirmek, o dîni Allâh Celle’nin irâde ve hâkimiyetinden çıkarıb, beşerî bir irâde ve hâkimiyyetin metbûiyyetine bağlamak olur ki, buna, aslâ din ve vicdan özgürlüğü değil, tam tersine Allâh Azze’nin irâde ve hâkimiyyetini, beşerî VESÂYET ALTINDA ESİR ve İŞLETİLEMEZ ve muattal bir noktada mahpus tutmak denir…

Lâyıklık, Türkiya’daki sâir dinler içün bile bir “te’mînât” değildir, aksini kabûl etmek ise, aklî, vicdânî ve merdçe olamaz. O mutlak değil ammâ mecâzî ma’nâdaki dinlerin de, Türkiya lâyık cumhuriyet devletine karşı bir ve yegâne te’mînâtı vardır ki, o da, İngiliz emperializmasının (müstemlekeciliği ve kan emiciliğinin) irâde ve hâkimiyyeti altında 1923’de imzalanan Lozan Andlaşmasıdır. Bu noktada durmayı ise, makâlemizin hacmini tahdîd zımnında şimdilik terke mübâşeret edeceğiz…

Politikacıların HAKK ve doğrulukdan ayrılarak hâdiseleri işlerine geldiği şekilde te’villeri; ve İslâmiyyet’in hakîkatini politik menfaat ve hesablar istikâmetinde bozmaları; “güncellemeler ve değişkenler” adı ile tahrîf etmeleri, daha ötesi olmıyan en büyük felâket bilinmelidir… Allâh Azze’nin irâde ve hâkimiyyetini inkâra veya tahdîde müeddî ve müsâvî topyekûn beyanların, ilelebet mes’ûliyyeti ve vebâli olacağı da aslâ unutulamaz…

 XGözlerini tarafgirlik ve partizanlık bürüyerek, bunu, İslâmiyyet’in fersah fersah önüne geçiren ve üstelik de bunun farkında bile olmıyan, müselman ve süslüman geçinen bütün echel ve hafif kalabalıklar ve tarikat veya barikat adındaki çevreler, bugün futbol holiganları gibi ve büyülenmişçesine bir akıntı ve çakıntının içine girmiş,  sürüklenib gitmektedirler… Şer’î hiçbir hüccet ve müstenidâtı olmadan  tamâmen biyolojik insiyaklar elinde kalmış gibi, sağa sola çifte atarak yol alacağı zu’mu içindeki birçok gürûh-ı lâ yüflihûnun da, Müslümanları, ta’ciz, mugâlâta, safsata, yalan, cerbeze ve iftirâ gibi şeytânî silâhlarla vuracaklarını zannetmek de, son derece yanlışdır… Bunların aslâ muhatab alınmaması ve mutlak hakkın müdâfaa, ızhar ve tebliğinden başka hiçbir şeyle oyalanmamak; ve kuvvet ve kudret isrâfını irtikâbdan mutlaka hazer edilmesi, gâyesinde temerküz mecbûriyyetini hisseden bütün Müslümanların en mühim vazifesi bilinmelidir…

Geri dönmesi muhâl olan her nefes, âkil olanlar içün, beşerî şeytanlıkların değil; ve fakat, mücerred,  mutlak hakikatin hızmetinde alınıb verilmelidir…

Deniliyor ki:

“AKP iktidarı, LÂİKLİĞİN, sosyal hukuk devletinin ve DEMOKRASİNİN TE’MİNÂTI VE SARSILMAZ SAVUNUCUSUDUR!” (14/6/2009)

Bir Müslümanın ise, mücerred Allâh Azze’nin Dîni olan İslâmiyyet’in SARSILMAZ SAVUNUCUSU olması, onun ilk ve baş vazifesi olub, aksi  halde “İLELEBED HÂSİRÎNDEN OLACAĞI” Kitâb-ı Kadîm’in en baş hakîkatı ve beyânıdır…

Deniliyor ki:

“Din eksenli parti değiliz. LÂYIKLIĞI savunmalıyız!”

Din eksenli parti olmıyanlar, acebâ DÎNİN EKSENİ ile neden uğraşır, Dîni “Güncelleme” lafları ile onu neden ekseninden çıkarıb değiştirmek isterler?. 8/Mart/2018 Kadınlar Gününde DİB denen yere ta’lîmatlar vererek, dînin güncellenmesi yani değiştirilmesi yani ekseni, omurgası ve genleri ile oynanması, acebâ nasıl “Din Eksenli Parti olmamak”dır?! O DİB denen emir kullarının da, 10-11/Mayıs’da, yani “Güncelleyin ve Değiştirin” emrinden 63 gün sonra, “Sabiteler ve DEĞİŞKENLER GÜNCEL Dîni Mes’eleler Sempozyumu” adı altındaki konsilde bir araya gelerek “EKSEN ile OYNAMA” fermânının îcâbına bakmaları; ve “Başlangıç ve Sonuç Bildirgelerini” de, emre uygun olarak ve “Bâşüstüne Komutanım” diyerek pek güzel (!) ve matlûba muvâfık bir dille yazıb okumaları; ve Kitab ile Sünneti yüzbinlerce ictihad ile yaşatan ve “Müsbit olan İcmâ ile Muzhir olan Kıyâs-ı Fukahâyı” 15 asırlık dinden sökercesine beyanlar düzmeleri, bunlar hangi “DÎN ESSENLİ PARTİ OLMAMAYA” giriyordur?. Dîn EKSENLİ parti olmak içün mutlaka dîni ihyâ istikâmetinde bir parti (bu muhal ya), olmak şart değil; imhâ istikâmetinde tersden bir parti olmak da “Dîn EKSENLİ PARTİ” olmak demekdir!!!.

Vehhâbî Saûdî Arabistan’ın El-Arabia kanalına verilen mülâkatda da şunları görüyoruz:

“-Hılâfetin geri getirilmesi gibi bir hayâliniz veya isteğiniz var mı?

-Artık dünya bir değişim-dönüşüm içinde bizler zaten hangi sistemi getirmek istediğimizi, şu anda nasıl bir dönüşümün olması gerektiğini bugüne kadar anlatdık…..bu cumhurbaşkanlığı sistemi seçiminde, sorduğunuz sorudaki türden bir şey KESİNLİKLE yer almıyor. Yani şu anda Türkiye’nin öyle bir HILÂFET DERDİ, bir HILÂFET MES’ELESİ ya da benzeri bir şey söz konusu değil.”  (17/2/2017 de El-Arabia)

Cübbeli gibi tarikat ve barikat ashâbı tüy sıklet adam ve madam cinsi kesân ise, hâlâ “Ülülemre itaat” ütopileriyle yatıb kalkıyorlar mı acebâ?!. Bir tek tarikat ve barikat aklı yerindesi de kalkıb:

  “Ulan mollalar! Size hiç kimse öğretmedi mi, Ülülemre itaat ve’l-mu’cib-i ŞERÎAT diye!”

 Diyemiyor!. Futbol holiganlığı neyse, bu parti amigoluğu ve holiganlığı da o mu nedir?!. Halbuki Halifeye sahib olmak ilk günden son güne kadar ümmet üzerine VÂCİBDİR; ve i’tikâd bakımından da “Zarûrât-ı dîniyyedendir”  yani ona îman, mü’min olmanın şartlarındandır…

Aynı mülâkâtdan yani Vehhâbîlerin El-Arabia’sından suâl:

“–Siz İslâm ile Lâyıklık kavramını güzel birleştirebiliyorsunuz. Bu konuda Arab dünyâsına tavsiyeniz nedir” şeklindeki suâle cevab:

“–Yani ben, bu bağ kurmayı niye bu kadar İslâm dünyası geciktirdi onu anlamakda zorlanıyorum.”

XYani İslâm dünyasından pek şiddetli bir şekvâ ediş var! Bu zavallı dünya, dîni ile LÂYIKLIK arasında bağ kurmayı geciktirerek sanki çok büyük bir suç işlemiş!. Hem de bu suç, onu ANLAMAKDA ZORLANILACAK KADAR BÜYÜK BİR SUÇ!..

İslâm dünyası ancak 1924’de İslâm Hukukunun temelleri olan Mecelle’yi kaldırıb İsviçre Kilise Hukukunu “Medenî Kânûn” adıyla ümmete dayatıncaya kadar, “Dini ile lâyıklık arasında bağ kurmakda GECİKMİŞ!” dercesine…

1937’de de, T.C. anayasasına “Lâyıklık” resmen oturtuluncaya kadar da, gene GECİKİLMİŞ, rötar yapılmış, dercesine…

Keşke Osmanlılar, Anadolu Selçukluları, Büyük Selçuklular, Gazneliler, Karahanlılar, Uygurlar, Abbasîler, Emevîler hatta HULÂFA-İ Râşidîn de, “İSLÂM DÜNYÂSI OLARAK” lâyık olabilseler ve onunla “BAĞ KURMAKDA GECİKMESELERDİ!” dercesine…

Vah vah, ne gecikme âfetidir bu Yâ Rabb?. Bu kadar büyük eksiklik ve noksanlık Alemlerin Rabbine nasıl yakışır, dercesine…

Sonsuz tevbeler Yâ Rabb!

Estağfirullâhelazîm…

Hatta ve hatta Medine Merkezli ilk Şerîat Devletini kuran Allâh Rasûlü Aleyhissalâtü Vesselâm Efendimiz Hazretleri de, “İSLÂM DÜNYÂSININ bu LÂYIKLIK BAĞINI KURMADA GECİKMESELERDİ DE, bütün Âlem-i İslâm, O’nu ta’kîb ederek ta başdan beri LÂYIK ve KAYIK ve GAYR-İ AYIK olabilselerdi” dercesine…

Sonsuz tevbeler Yâ Rabb!

Artık bu lâyıklık hasreti, bu kadar GECİKMEDEN sonra gelmekle, ne büyük eksiklik, zarar ve ziyâna ve felakete uğranılmış, vah vah!

Sanki 15 asırlık bu müthiş (gecikmenin) bugün kefâreti ne ise onu ödemek lâzımmış gibi “Güncelleme ve değişgenler” ruznâmede…

Haltettin Karamanlis’in ana me’hazlarından olan Baîdullâh Aleyhilla’ne, “Medîne Vesîkası adını verdiği talimatnâmeye, dünyada ilk anayasadır!” diyerek, ümmet arasına bir fitne atmışdı!. İşte, müslüman devletde o  zımmilere nasıl yaşıyacaklarını ta’limleyen emirnâmede de “Lâyıklıkla bağ kurmakda GECİKİLMESEYDİ!” dercesine…

Hatta ve hatta, “Kelâm-ı Kadîm’de de Allâh Celle ve Alâ Hazretleri bu işde önayak olub GECİKMESEYDİ!” dercesine…

“–Yani ben, bu bağ kurmayı niye bu kadar İslâm dünyası geciktirdi onu anlamakda zorlanıyorum.”

Denirse, “İslâm DÜNYÂSININ” şümûlü, ihâtası ve içine, 15 asır işte böyle girer; ve mes’ele de yahudi saçına döner…

“Dîn eksenli parti değiliz” mi denildi, o zaman din ile uğraşılmaz, dînin tepesinde gardiyan gibi dolaşılmaz!. Bunca lâfın delâlet ve işâretlerinden onmilyonlarca dünya müslümanı garîban anlamıyor olabilir; amma yarım asırdır eli kalem tutan îmân ve fikir ehli, her kelimenin nelere bâdî olacağını anlar ve anladığını da anlatmayı DÎNÎ bir mükellefiyyet bilir…

Tarîkat ve barikat ehline kadar cümle parti holiganları rahatsız olacakmış, umûrumuz da mı?. Sandıksal dembokrasi, her zaman yüze gülmez, bazen sürprizleri de olur!

Ne buyurmuş rahmetli Üstâdım:

“Batı dünyası şimdiki netîce meydana gelsin diye bize HÜRRİYET VE DEMOKRASİYİ AŞILADI.”

95 senelik maceraya, hele 110 senelik ihânet ve cinâyetlere bakılırsa, aşılanan şeyin ne aşısı olduğu iyi anlaşılır!. Fakat BUNU, onbinde kaç kişi anlar, o da mechûl!…

“Dîn EKSENLİ parti değiliz” deyib de, mecelle kânûn, kâide ve maddeleri ile o dîne kendi silâhı ile ateş etmek, bu da kaderde varmış deriz… Birileri bir-iki haftadır Anka kuşu diliyle konuşurken “Kaderimiz bu, söylemini geride bırakarak…” demelere; “Cumhuriyetin ilelebed yaşıyacağının resmisin…” gibilerde ütopilere bile, politika ateşi tavan yaptıkça akıl dünyâsında yer verebilir oldular!. Daha evvel de “Sakın kader deme, kaderin üstünde kader vardır!”  bâtılı da dillendirilmiş; ve fakat zekâ ve muhâkeme seviyesi ma’lûm ve tamâmen ehlîleştirilmiş bazı tarikat yani barikat cenâhının îmanlarından, hiç, “Ne oluyoruz!” gibi tırnak ucu kadar bir kıpırdanma bile görülememişdi!. Müsbet-menfî ne söylense, Erbakan mîrâsı olarak topu da: “Bir bildiği vardır, hatta kerâmetdir!” kör teslimiyetçiliği elinde şükür ile karşılanmalıydı!.

Şimdi de öyle. “Kaderimiz bu” söylemi terkedilmeli demek “Zarûrât-ı Dîniyyenin” en ana 6 temelinden birinin yıkılması demekdir. “Kaderimiz bu” demenin çerçevesi dışında bir atom veya hücre çapında en küçük bir zerreyi ve ona âid herşeyi bir müslümanın îzah etmesi dahî muhâlken… Zerre miskâl her seyi ve onun da herşeyini “Kaderimiz veya kaderiniz veya kaderi” hükmü dışında bir idrâk ve telâkkînin VAHY çizgisinde zerre kadar yeri olamaz; ve bu, bir an bile “Geride bırakılamaz!”

Kadere îmân varsa, kaderde olmıyan hiçbir şey yokdur ve olamaz… Bu kadar basit. Mu’tezilî (rasyonalizması) İslâm değil, ucu her yana uzanabilen; ve aklı, yabânî ve dizginsiz bir at gibi istediği tarafa salabilen, edille-i erbaa dışında kalarak hiçbir otorite tanımayan sözde bir dîn telâkkîsidir…  Kader ile alâkalı “söylem” piyasası bugün, ebede açılan bir mes’ûliyyet vâkıasını da hemen ve mutlaka yanında taşır olmuşdur!. Ve o, “îmân”a taallûku olan fevkalâde bir mes’ele olub, gene ilelebed yaşaması muhal olan beşerî rejim ve sistemler de, “muhalled”miş gibi gösterilmekdedir ki, bunlar da gene îmân çerçevesi içinde ve temele müteallık i’tikadî mes’eleler cümlesindendir… Bugün bu da, son derece idlâle açık pürüzlere büründürülebiliyor… Ne çâre ki, bu bile KADERİN içinde bir mevzu’!..

Bizim beyân etmek istediğimiz şudur ki, Allâh Azze ve Celle’nin irâde ve hâkimiyyetini ortaya koyan MUTLAK DÎNİN bir tek cüz’ü ve hele “Zarûrât-ı Dîniyyeye” taallûku olan bir tek mes’elesi, milyarlarca politika ve politikacıya FEDÂ EDİLEMEZ… Bizi, bu hakîkatın dışında imiş gibi ele ve dile alanları ise, kul hakkı tanımıyan (MÜFTERİ ve Kezzâbîn) zümresinden kabûl ediyor; ve bu mübârek Şevval ayında Azizü’n-züntikâm olan Hakk Teâlâ Azze ve Celle’ye havâle ediyoruz…

Biz, her saat, her gün, her ay, her yıl fırıldak gibi değişen beşerî politikaların tefrika ve nefs azgınlığından başka netîcesi olmıyan karaktersizliğine zerre kadar mely ü mahabbet taşımıyan; ve tam tersine, onların tamamından da Hakk Celle ve Alâ Hazretlerine sığınan; ve misâfirhâneden başka hiçbir hükmü olmıyan şu küffâr hâkimiyyetindeki dünyadan, mutlak irâde ve hâkimiyyete cezm ve yakîn derecesinde îmân-ı şer’î ile îmân ederek ebedî ve hakîkî VATANA hicret eden muhâcirîn zümresinden olmanın dışında, hiçbir emel ve gâyemiz aslâ yokdur ve kat’iyyen de olmıyacakdır…

Politikanın sağından, solundan, önünden, arkasından, içinden, dışından, bedeninden, gölgesinden, isminden, resminden ve cisminden Hakk Celle ve Alâ Hazretlerine sığınmak, 1909 da mücerred Abdülhamîd Cennetmekân Hazretlerine BEY’ATI var olduğu içün İT cenahı tarafından “İdamlıklar Listesine” alınan CEDD-İ AZÎZİM ve Ahmed Zıyâüddîn Gümüşhânevi Kuddise Sırruh Hazretlerinin Zıyâiyye Bartın Bekçisi ve ora Müftüsü, Dağistânî Merhûm Muhammed Rif’at Efendi Hazretleri’nin VASİYETİ iktizâsıdır; ve buna son nefesimize kadar ittibâ’, inkiyâd, sadâkât ve vefâ göstereceğimiz de, AHDİMİZ olarak som bir hakîkatın ifâdesi bilinmelidir…

Bu cümleden olarak bizleri neyin alâkadâr edeceği apaçık, sarih ve vazıh ortadadır; bunun dışında mevcud politikayı yalancı bütün şia, fırka ve partileri ile alabildiğine tenkîd veya redd, bizim aslî vazîfemiz; îman etdiğimiz “Emr-i ma’rûf ve nehy-i anil münker” vecîbemizin de zarûrî bir netîcesidir…

Binâenaleyh, ortaya (agoraya) çıkanlar, fiil, kavil, mâzî, hâl, muhit ve tavırlarının delâletlerine göre elbetde ele ve dile alınır; mes’ûliyyet ve meşrûiyyetleri bize göre ve bizim îmânî esaslarımız ne ise bizim terâzîmizle tartılarak gramajları tesbît edilir!. Bunu biz, bize göre yaparız; karşımızdaki ne idiğü belirsiz echel-i cühelâ veya ekfer-i küferânın ölçüsüne göre değil…

Ne dersem “kânun hükmünde kararnâme” gibidir hemen tasvib görür dedin mi, bu tanrılık alâmeti olarak aslâ kabûl edilemez!.

Nasıl olsa “Din EKSENLİ parti değiliz” dedin ya, artık ne söylersen söyle dînin dışındadır, böyle olunca da mubahdır, hiçbir mes’ûliyyeti dahî yokdur, denilemez!. “Huzûr Dersleri Musâhibleri” belki de yüksek tepelerde ayda bir de olsa, bu mevzularda yüksek ictihadlar ve istinbatlarda bulunarak (!) zât-ı âlîlerini tenvir, te’kîd ve teskîn eylemekde olabilirler!. Ancak bunların bizim dînimize  göreliği ne ise, biz de onu, ona göre ele ve dile alır, îcâbına bakarız…

8/Mart Kadınlar Günü gösterilen “İslâmiyyet’i Güncelleme” hedefi, ertesi gün, şu manzara ile cihanın gözüne sokuluverdi:

“Zamanın değişmesiyle ahkâmın da değişeceği inkâr edilemez. Kurallar bunlar, bunlarla hareket ediyoruz. Eğer biz, İCTİHADLARI DEĞİŞTİRMEZSEK YANİ UYGULAMAYA İLİŞKİN KURALLARI, İÇİNDE BULUNDUĞUMUZ ŞARTLARA GÖRE SABİT OLAN NASSLARA UYGUN ŞEKİLDE YENİLEMEZSEK SÂDECE KENDİ KENDİMİZİ KANDIRMIŞ OLURUZ. ….İnsanlığın bugün ulaştığı noktada sahib olduğu imkânları, teknolojiyi, iletişimi, şehirleşmenin getirdiği insan ilişkilerini nasıl yok sayabiliriz. Bu tutum biraz önce ifâde etdiğim Mecelle kâidesine de aykırıdır….” (9/3/2018 kadınlar gününden bir gün sonra)

Mevzû’ İslâmiyyet olur da başka bir din olmazsa, yukarıda kendisine atıfda bulunulan ve “kural” denen nesne, “Ezmânın tegayyürü ile ahkâmın tagayyürü inkâr edilemez” şeklindeki Meccelle’nin 39. Maddesidir. Bu, geçmişde:

“Her inanca eşit mesâfedeyiz, layık demokrat cumhuriyet ilelebed yaşayacak, kaderimiz bu söylemini geride bırakarak, dîn eksenli parti değiliz, 4 hakk din vardır, dîne dayalı devlet sistemine karşıyız, bugün fâizsiz ekonomi düşünülemez, bugün 14-15 asır evvelki hükümleri KALKIB artık uygulayamazsınız, yok öyle şey, İslâm güncellenmelidir, v.s.”

Gibi öyle her aklına geleni söyliyen herkesin el atıb istediği tarafa çekeceği bir oyuncak olamaz… Haçlı Avrupa’dan müdevver kânunlarla işliyen bir sistemin îmân edenlerinin, bunun tam zıddı ve vahye müstenid kânunlara el atarak, onlar üzerinde ta’dîlât ve tebdîlâta kıyâm etmeleri son derece korkutucudur… Bu, vahye müstenid ve vaz’-ı ilâhî olan dînin, dembokrasi dîni adına demokratikleştirilmesi demekdir…

Hemen bilinmesi şartdır ki, Mecelle’de bu madde var diye “Bütün ictihadları değiştirmek” hedef alınırsa, ortada İslâmiyyet’in ELİF’i değil fethası bile kalmaz!.. 64.000 usûl kâidesi ve 500.000 ictihâdı olan İmâm-ı A’zam Rahmetullâhi Aleyh Hazretlerini veya diğerlerini beğenmeyib, o büyük ve hakîkî müctehidlerin  ictihadları içün, onları:

“İçinde bulunduğumuz şartlara uygun olmadığından yenilemeliyiz ve aksi halde kendimizi kandırmış oluruz!”

Demek, yenilib yutulur bir nesne olmakdan fevkâl’âde uzakdır!

Sâniyen: Mecelle’nin adı geçen 39. Maddesi İslâm hukûkunu alâkadâr eder; ve şümûlünü de, gene o hukuk ta’yin ve tahdîd etmişdir.

Büyük Şeyhülislâm Merhûm Mustafa Sabri Efendi Hazretleri bunu, 1928’lerde Bosna’da Diyanet Reisi makâmında bulunan Cemalettin adındaki bir adama cevab sadedinde şöyle îzah buyururlar:

“Müslümanlar arasında intişâra başlıyan yeni moda dinsizlikleri müdâfaa sadedinde bazı câhil te’vilciler (Zamanın tebeddülü ile  ahkâm tebeddül eder) meâlindeki kâide-i şer’iyyeden istiâne etmek isterler. Her hususda îcâb-ı zamanı hâkim tanıyan Reis Cemâlettin gibi zamana tâbi’ dinler ve mülh.d dehrîler de bunu, dâimâ ileri sürerler. Halbuki o kâidenin nerelerde cârî olduğunu bu câh.ller bilmezler. İlimlerinden vaz’geçdik, eğer bu he.iflerde zerre kadar akıl ve idrâk olsaydı (Zamanın tebeddülü ile ahkâmın tebeddülü) her yerde kâbil-i tatbik olunca kendilerinin sâbit bir mezhebi bulunmadığı gibi,  İSLÂM DÎNİNİN DE BU KÂİDEYE BAĞLI, SÂBİT  ASIL VE ESÂSA İSTİNÂDI DÜŞÜNÜLEMEZDİ. ZAMANINA GÖRE UYDURULMASI ÎCÂBEDEN SUN’Î BİR DÎN OLMAK LÂZIM GELECEĞİNİ GÖRÜRLERDİ.  Mezkûr kâide örf ve âdetden neş’et eden ahkâma mahsûs olarak örf ve âdetin tebeddülü üzerine binâ edilerek, o gibi hükümlerde de tebeddül vukua geldiğini ifâde eder.” (Yarın Gazetesi, 22/Şevval/1346—13/Nisan/1928)D 1 09

Görüldüğü gibi günümüzde İslâmiyyet’in künh ü mâhiyyeti ile oynamak istiyenler, geçmiş asırlardaki geniş mezhebli kesânın mukallidleri olarak, günümüzde onların birer temsilcileri gibi hareket etmekte bulunuyorlar…

Lâyık-demokratik idârecilerin Müslümanların Medenî Kânûnu olan ve 1924’de İsviçre Katolik hukûku ile ortadan kaldırılan Mecelle’nin 39. Maddesine dayanarak, İslâm üzerinde bir operasyona girişmeleri aslâ kabûl edilemez.  Günümüz idârecilerinin böyle bir hakk ve salâhiyetleri de katiyyen yokdur ve olamaz. Mecelle’nin 39. Maddesi, söylendiği gibi “Bütün ictihadları değiştirmek” salâhiyyetini, farz-ı muhâl ortada İslâm Müctehidi olsa bile ona da veremez. O müctehid, kendi fıkıh usûlü kânunları ile kendi mezhebini=mektebini= ictihâd tarîkini ortaya koyabilir. Başka bir müctehidin ictihadlarını “DEĞİŞTİRMEK” ta’biri, son derece maksadı aşan bir ehliyetsizliğe delâlet eder…

Meselâ İmâm-ı A’zam Hazretlerini beğenmiyenler, kendilerine uygun gelen bir adamı müctehid i’tikâd ederek, onun ictihadları ile namaz kılar veya kılmaz, abdest alır veya almaz, oruc tutar veya tutmaz, bayram yapar veya yapmaz, hacda döner veya dönmez, nikah ve ticareti o adama göre yapar veya yapmaz, mirâsını ona göre taksim eder veya etmez, ahkâm-ı sultâniyesini ona uydurur veya uydurmaz, kezâ ve keza… Ortaya çıkacak müctehid ehliyetinde mütehassıs bir allâmenin bu ateist sistemde ortaya çıkması da muhâl çapında imkânsızdır. İki düzine fenni en mükemmel şekilde elde etmiş olsa bile, Akl-ı selîm, tefekkuh melekesi ve ilm-i vehbî gibi bir müctehidde bulunması şart olan en tabii şartları, bugünün aklı ve ruhu modern dünyânın binbir gıll ü gışı ve şeytânî politikaları, yalan ve dolanları içinde bozularak nefis putu hâline gelmiş adam ve madamları içinden çıkabileceğini düşünmek, gülünç bir ütopi olduğu gibi; hem de, bu işi çocuk oyuncağı gibi basit zannetmek ve böylece de o dîni, hiç kıymeti olmıyan bir “esâtirü’l-evvelîn” kabûl edib kıymeti beş para bile etmez bir nesne farzetmekdir…

Deniliyor ki:

“Ben Mısır’ın da lâik bir anayasaya sahib olmasını tavsiye ediyorum. Çünki lâiklik din düşmanlığı değildir. Lâiklikden korkmayın. Umarım ki Mısır’da yeni rejim lâik olacaktır. Umuyorum ki benim bu açıklamalarımdan sonra Mısır halkının lâikliğe BAKIŞI DEĞİŞECEKDİR!” (14/9/2011)

Lâyıklığın hangi şartlarda, hangi gâye içün ve 1789 ihtilâli ile  Fransa’da neye karşı uydurulduğu; dünyada ve başda Fransa olmak üzere nasıl tatbikât gördüğü; İngiliz emrindeki Haçlıların 24/Temmuz/1923’deki Lozan andlaşması ile bunu mücerred Hılâfetin ilgası içün Ankara murahhaslarına kabûl etdirdiği; üzerinden 7ay 4 gün geçer geçmez de 3/Mart 1924’de Hılâfetin (kağıt üzerinde de kalmış olsa) lâğvedilmiş olması; Osmanlı medenî kânûnu olan MECELLE’nin kaldırılarak İsviçre’den mütercem Kilise Hukûkunun “Türk Medenî Kânunu” adıyla aynı gün kabul edilişi; DİB denen yerin kuruluşu ile “Tevhîd-i Tedrîsât Kânûnunun” da aynı gün kabûl ve tahakkuk etdirilişine bakılır; ve o günden beri Türkiya’daki “Lâyıklık tatbikâtının nasıl bir işkence ve kıtal hareketi olarak” tatbikat gördüğü; İstiklâl mahkemeleri ile 500.000 kişinin canına mâlolacak şekilde infâz edilişleri, v.s.ler de hatırlanacak olursa, insaflı ve doğru bir beyanın, “Lâyıklık, DÎN (Müslümanlık) düşmanlığı değildir” gibilerde olmasına aslâ imkân bulunamaz…

Belâlar belası cezâ kânunun 1991 kaldırılan ve tam 42 yıl müslümanlara (Bu satırların muharririne de) kan kusturan 163. nemrûdî Maddesi, 1949’da  o zamanki CHP şefokratik şekâ.etinin başvekîli Şemseddîn Günaltay mülh.di tarafından “Tatbik edilmiyecek” gözkülleme ve kataküllisi  ile millet uyutularak çıkarılmışdı… Bugünün bazı tarikat-barikat ve islamcı civcivleri o günleri yaşamadıkları içün, bugün, ağzı açık ayran delisi gibi meydanlarda şov yapmayı iyi becerirler! Lâyıklık da, bugün dillerden düşürülmiyen  “Dinsizlik değil” şirinleme ve güzellemesi ile ve hangi gâyeler içün millete böyle şırınga ediliyor dersek, bunun îzahını yapacak adam ve madamlar ziyâde ve fenâ zorlanırlar?!

Aşağıdaki ibarede ise  “Atatürk’ün ideallerine kimin  sâhib çıkdığı “Güncelleme ve değişkenler”   safsatası düşünülünce ayne’l-yakîn görülecekdir!

Okuyalım:

“Tabii şu husûsun da altını kalın çizgilerle çizmek durumundayım… Bize, siyâsî târîhimiz boyunca olduğu gibi, son 9 yılda da, bu Dersim tartışmalarının ardından da hiç haketmediğimiz yakıştırmalar yaptılar. “Cumhuriyetle hesablaşmak” dediler. “Atatürk düşmanlığı” dediler. “Cumhuriyetin ilkelerine husûmet” dediler… Hiç kimse kusura bakmasın, kimin cumhuriyete sahib çıkdığı, kimin de cumhuriyeti tahrîb etdiği, su son 9 yılda tereddüde mahâl bırakmıyacak netlikde ortaya çıkmışdır. KİMİN ATATÜRKÜN İDEALLERİNE SAHİB ÇIKDIĞI, KİMİN DE O İDEALLERİN SÂDECE İSTİSMÂRINI YAPTIĞI AKP İKTİDÂRIYLA ÇOK NET BİÇİMDE ORTAYA ÇIKMIŞDIR. Ne CHP ne de MHP, bizim millet sevgimizi, vatan sevgimizi, memleket sevdâmızı ölçecek kalibrede değildir.” (2/2/2012)

Atatürk istismârını yapanların, bunlara alışarak bir gün CHP’leşdikleri ve  onun yerine oturdukları da bir vâkıa olarak karşımızdadır. İdeallerin ne olduğu keyfe göre değil, bütünüyle ele alınırsa ortaya dürüstlük çıkacakdır. Meselâ bir idealin ne olduğu şu satırlarla da ele ve dile alınamazsa, milleti aldatma ve kandırma ruznâmeye girmiyecek midir?

“Evet Karabekir, Araboğlunun yâvelerini Türkoğullarına öğretmek içün Kur’ân’ı Türkçe’ye terceme etdireceğim ve böylece de okutacağım. Tâ ki, budalalık edib de aldanmakda devâm etmesinler!”  (Uğur Mumcu, Kâzım Karabekir Anlatıyor, 11. Tab’ı, s.93-94)

“İslâm dünyası Şia ve Sünnîlik tehdidi altındadır.” (28/4/2016)

Bazı Tarikat-Barikat ve islâmcı simsarlar ile, dünya menfaatlarını tanrı yapıb tapan parti holiganı ve amigosu olmayı meslek edinmiş dembokratik müselman ve süslüman kalabalıklardan bir tek adam veya madam, bu kabil hakîkat dışı beyanlara tam, dürüst ve düzgün, erkekçe ve merdçe cevab verebiliyor veya en azından sıkıntıya düşdüğünü ve incindiğini alenen ızhâr edebiliyor mu?!.

Müslüman Oğuz Türklerinin 1200 yıllık târihi SÜNNÎLİĞİN yaşanma ve müdâfaa târihi iken, ecdâd-ı azîzân ve şühedâmız mücerred bu uğur ve gâyede can verib kan dökmüşken, nasıl olur da onların kanlarıyla yoğurduğu şu Anadolu toprakları üzerinde, onları inkâr etmeye müeddî böyle cümleler sarfedilerek, toprak altındaki milyarların ve üstdeki dünya müslümanlarının kalbi böylesine kırılır ve incitilir?.

Bazı tarikat-barikat ve islâmcılar bunları neden görmez,  îkâz ve tenbih, îcâbederse ihtâr ve ma’rufla emir ve münkerden nehiy vazifelerini yapmaz da, yapanlara la’netli şeytan gibi diş gösterib hırlamayı din sayarlar?!

Yeter ki dembokrasi dîn-i salîb’i yaşasın öyle mi?!…

Yeter ki haçlı Batı’dan idhâl bu sistem, halkın irâde ve hâkimiyetini (!) aksetdiriyor olsun (!) ve halk uyumaya devam etsin!… Bu sa’yede İngiliz ve avenesi global dünya, Hılâfetin yıkıldığı merkezin ciğerlerini en ücrâ köşesindeki bronşcuklarına kadar cıgarasını zıkkımlayarak masası üzerinden görsün ve ta’kîb eksin!.

Sonra da gelsin Abdülhamid Hân güzelleme ve şirinlemeleri, Osmanlı mahabbetleri ve müslümanlık şiirleri, kaderi inkâr manzûmeleri, hatta ve hatta olmayan nâmevcûd ÜMMET’i VAR göstererek, ona liderler biçme ve çakma hamâset palavraları!… Elmalılı Merhûm’un Tefsîriyle, işte, bunun şehvetle ticâret ve istismârını yapacak  çok heveslisi amigo, holigan, bazı tarîkat-barikat ve islamcı pazarlamacılara, taskebabı tarifi cinsinden olamasa (!) da, ÜMMET TARİFNÂMESİ:

“ÜMMET, öne düşen, fırâk-ı muhtelifeyi toplıyan METBÛ’ bir CEMAAT demekdir ki, hepsinin önünde de İMAM bulunur!”

Kurbağaca diline çakılmış cumhuriyet neslinden anlıyana!

Açık yazayım, aman ha, sakın İSLÂM ve onun idâre sistemi gelmesin, bu, iyice unutturulsun ve artık tarihe mâlolarak antik bir eşya gibi arada bir hatırlanıb, teberrüken (!) nostalji,hamâset ve mitoloji mevzuu yapılsın!… Hatta, bu bâtıl dünyâ itikad ve sistemleri, ideolojileri, doktrinleri, rejimleri ve felsefeleri uğruna, “Süslümanlık iddiasında bulunan” nice echeller ve müteharrik heykeller, narkozlu beyinleri ile zerre kadar îman sancısı çekmeden, Haçlı Batı değerlerini müdâfaa içün de “Müslümanlara” iftirâ atsınlar; hakâretler yağdırsınlar, ve onlara aşağıdaki bühtanları revâ görerek, Hesab Günü’nün o şiddetli ve kahreden iklimine doğru güle-oynaya sürüklenib dursunlar!…

İşin en acınacak ve tel’în edilecek tarafı da, adı geçen kesânın, İslâmiyet ile zerre kadar alâkası olmayan ve fakat tam tersine, onu iptâl edecek (Haçlı sistemleri), dînimizin bir cüz’ü hâline getirerek ve ona îmân etmişçesine ve onları takdîs de ederek, hırsla, hatta gözleri dönmüşçesine kabullenişleridir… Allâh Teâlâ’nın dînindeki 15 asırlık idârî ve hükûmet sistemlerini beğenmemek üzerinden SÜBHAN olanı redd gibi i’tikâdî bir sapıklığı da içinde bulunduran bu hâlin, nasıl ebedî hüsrânı netîce vereceği bile, bu ehl-i barikat ve çakma süslümanların boş yürekleri ve loş beyinleri tarafından hâlâ daha fehm ü idrâk edilememektedir…

Bunların, Allâh Teâlâ’nın Müslüman kulları içün kullandıkları îmân, edeb ve terbiye dışı tezvîrât, iftirâ ve yalanlara bakılırsa, bunları, şeytanlaşan gayr-i müslimler bile Müslümanlar içün bu derece şerefsiz ve mes’ûliyyetsizce kullanmamışlardır. Ellerinde hiçbir şer’î delil olmadan bu kabil ağır ithamlarla Müslümanlara hücum edenleri, Cenâb-ı Hakk’a havâle etmekden başka çaremiz de kalmamışdır. “Delilsiz-hüccetsiz” mücerred kendi nefs ü hevâlarına taparcasına bir azgınlıkla Müslümanların haklarını boyunlarına geçirenler, Hesab Günü mutlaka bu yaptıklarının faturasını muhakkak ödiyeceklerdir! Müslümanlara:

“Şia şia olmayın; Allâh Azze’nin nizamına, sistemine, hılâfetine, Kelâm’ına, Kitâbına cemîan sarılıb ınkıyâd edin, tefrikadan kat’iyyen uzak durun, aksi halde rüzgârınız kesilir devletiniz elden gider!”

Meâlinde nice emirler Kelâm-ı Kadîm’in âyet-i Celîleleri ile ortada iken, bir Müslüman nasıl olur da bu emirleri parti amigosu olarak yok sayar; ve Müslümanların hukûkuna tecâvüzü, hâşâ ilâhî emirmiş gibi hırsla, şehvetle, şeytanca ve hayâsızca irtikâb eder?..

Üstelik bir takım büyüklere iftira derekesinde isnâd edilen ve Müslüman olmakla zerre kadar alâkası olmayan şu son derece çirkin ve sonsuz hüsrana açılan cümleler, bir Müslümanın ne ağzından ve ne de kaleminden çıkabilir:

 “-Boş oy atan vebâl altında kalır;”

“-Boş oy atan veya hiç oy vermeyen en kötüsüne vermiş olur;”

“-Boş oy atan küfre oy kullanmış olur;”

“-Oy kullanmayan vatan hâinidir;”

“-Oy kullanmayanlar bölücüdür, tekfircidir, fitnecidir…”

Târihdeki “Söyletmen, vurun ha!” diyen dağlanası tulumbacı ağzı ve “Var mı bana yan bakan ulan!” diye kuduran kopasıca Topane berduşu dili, bugünün “Ham softa kaba yobazında” din adına agorada gaseyân edilmekde; som ve katıksız müslümanın işkence edilmek üzere zındana kapatılması cinnetine denk bir denaat ve şenaatla da, dünya yüzüne bilmem neyin ne bezini bayrak diye sallıyacak kadar da  hayâsız bir kahpelik çehresi ve şerefsiz bir yüreksizlik yüreği ile karşımıza geçmişdir; ve belini dayadığı şirk ve küfür locasına da sanki bağdaş kurarak, ellerinden gelse kör satırlarla oradan üzerimize savlet edecek kadar da hortlatılmışdır!..

Her saat, her gün, her hafta, her ay ve her yıl, sadece Azîz Dîni değil; bizzât öz nefislerini de “Güncelleme ve değişgenliğe” teslim etme tabiatındaki,  Haçlı Garb’dan müdevver kânûn ve felsefelerin politikacılığı peşindeki kesânın, öz dilleri ile cihana gösterilen şu aşağıdaki manzarasına rağmen, onlara, bir tek YÜZLERİ varmışcasına bağlanarak TAPINMA periyoduna giren dîn simsâr ve komisyoncusu aşşağılık yobazlara, suratları sürtüle sürtüle okutdurulacak ve yalatdırılacak bir tek cümle bile, 6 satırlık bir tek cümle olarak şu kâfîdir:

AKP miletvekili M. Metiner 6-7 /temmuz/ 2003)de şunları yazdı:

“Dünün Erdoğan’ı yok artık. O “İslâmî Devlet” diyen Erdoğan gitmiş, yerine “Din devletine karşıyım, dinsel milliyetçiliğe hayır!” diyen bir Erdoğan gelmiş. Dün “Avrupa Birliğine “Hıristiyan Klübüdür” diyerek karşı çıkan Erdoğan, bugün başbakan sıfatıyla AB ile bütünleşmek için elinden geleni ardına koymamakda kararlı.” (Düden bugüne Tayyib Erdoğan”, Radikal, 6/Temmuz/2003)

Politikacı keyfiyetiyle onların paçalarını yalayan yalaka gürûhunun manzarasının bedâhât derecesinde isbât vesîkası olan şu cümle, herşeyi apaçık oraya koymaya yetib de artmıyor mu?.

Dembokrasinin dal harfinin bile, hangi ebedî hüsrâna yol açan ne necâset bir şirk olduğunu görüb bilemiyen bu aceze gürûh-ı lâ yüflihûn, bugün batı tefekküründeki cins kellelerin bile “Demokrasi denen çukurun” lâ’netli noktalarını dünyanın gözüne gözüne sokmaya başladıklarından bile habersizdir!.

Demokrasi denen beşer uydurması sistem, eğer, muârızına: “Sana hayat hakkı tanımam, mücerred ben yaşamalıyım” diyorsa, “Mutlak hakîkatım” demiş olur ki, özü ve sözü ile bunu aslâ diyemediği de bedâhaten ortada olunca, onun mutlaklığı muhâl; izâfî ve i’tibârî oluşunun MUTLAKLIĞI kendi i’tirâfıyla SÂBİT hatta müsbit olmuş olur… Mutlak hakîkât olmıyanın, “Muârızına hayat hakkı tanımaması” ise, adının demokrasi değil DİNOKRASİ de olsa, onun, keyfiyeti ve mâhiyyeti i’tibâriyle en (bo.dan) ve aldatan çukur olması demekdir…Ve ona, beşer lisânıyla sâdece ve yalınız DİKTATÖRLÜK veya Faşizma veya Şefokrasi veya bizim dilimizle  “Kenefokrasi” denileceği îzâhdan vârestedir…

Bir kısmına bâlâda işâret etdiğimiz gibi, bu kabil nice çirkin ve bâtıl cümleler kurarak ve ba’zısını Ali Haydar Efendi Hazretleri gibi büyük zâtlara söyleterek Anadolu halkının saf ve temiz dimağları idlâl ediliyor?. Îmân, fikir ve bilhassa müfekkire cevherleri muattal kalıb, tahlîl ve terkîb noktasında zerre kadar nasib ve kâbiliyyetleri olmıyan bu kabil kesânın, i’rabda yerlerinin olamıyacağı da, artık bedâhaten anlaşılmış olmalıdır…

Sandık başına giderek hangi partiye oy verirse versin, her T.C.vatandaşı şunu demiş olacakdır:

“Ben, bu heykelci, fâizci, alkolcü, zinâcı, kumarhâneci, ifsâd-ı akîdeci, iftirak-ı kelimeci, i’lân-ı münkerci, ma’rûfu emretmeyi ve münkeri nehyetmeyi ve CİHÂD ibâdetini yasaklayıcı sistemi tasdîk, tahsîn ve  kabûl ediyorum, bundan memnûnum, bunun sistemin devamını istiyorum, mutlak nizamın gelmesini istemiyorum, oy’umu da besmele ile ve nice Kur’an âyetlerini günlerce okuyub üfliyerek  sandığa atıyorum!”

Tamam… Adamın i’tikâdı bu ise, kime ne bundan? Îmân ve i’tikâdı bu olan kalabalıklara bizim bir şey dediğimiz yok, demokrasi dîni ve îmânına inanmış bir ferd-i vâhide, kimse zor kullanıb ona küfürler yağdırmıyor!. Dembokrasi irâde ve hâkimiyyetinin baskın olduğu bir yerde, buna zaten kimse cesâret de edemez, adamı keşkeş eder kadavrasını çakallara koklatırlar! Yukarıdaki gibi Demokratik beşerî bir sistemi tasdîk ve tahsîn eden ve onun irâde ve hâkimiyyetinde yaşamayı Allâh Azze’nin irâdesi ve hâkimiyyetinde yaşamaya tercih eden bir “vatandaşa”, hiç kimse sesini çıkarıb mâni’ olamıyorsa:

 “Ben, böyle bir düzene, düzülene, sisteme, nizâma ve beşerî rejime karşıyım, muârızım, îmân edib TAPMIYORUM!”

Diyenlere de, “Oy vermezsen Küfre oy vermiş olursun, teröristsin; hâin, bölücü, fitneci, tekfircisin, v.s.” gibi şeytanlaşma, sataşma, azgınlık ve kuduruşlar sergilemesi, iğrenç bir  tekfircilik, îmânsızlık, ahlâksızlık, sütsüzlük, kansızlık ve iz’ansızlıkdır…

Mezara girince, Münker ve Nekir nâm meleklerin “Kime ve hangi parti-pırtıya oy verdin!” diye soracaklarını “güncellemiş ve değişgenlemiş” olanlar, yani buna inanan demokrasi dîni mü’minleri, serbestçe ve “Kendi hür irâde, pardone, özgür seçenek ve çetenekleri ile ve besmele çekerekli oldukları hâlde”  oylarını verirler!.. Akşam gurubdan sonra da, gündüz sağa sola oy koşuşturması sebebiyle kazaya kalan namazlarını (!) ertesi güne sallıyarak ve büyük bir ittikâ ve dindarlık içre, kimilerinin “Dembokrasi kumarı” dediği şeyin netîcesi içün de cıgara paketleri üzerinde çetele tutma faslına gömülürler… Ve topu da, boylarının kaç demokrasimetre geldiğini görür, ya sevinçden terter tepinir; veya 106’lık havan mermisi gibi eğriler çizerek, hüzünden oturaklarına çakılırlar!. Üzülmemiş görünseler de, birkaç düzine düzgünlenerek düzülmüş yüzleri olduğu içün, husûsî mekânlarında, kendilerine oy esirgemiş ve kesirlemiş ümmet-i dembokrat halkın cehâletine ana-avrat dümdüz, arada da çatallı kazıklarla girişirler!!!

Trump denen kabuklunun seçiminde % 52, Makron denileninkisinde ise %48 sandığa gitmedi ve OY moy da kullanmadı. Böyle oldu diye o gâvur illerinde Kıyâmet kopmadığı gibi, o gâvuristan dâr-ı harbinde hiçbir gerzek yobaz da kalkıb, oy vermiyenlere:

“Küfre oy vermiş oldunuz!”

Gibi bir şeytanlaşmaya girmedi!!!

Orada öyle, ammâ bizde iş başka!. Dembokratik düzmece düzen öyle bir çatallı kazık olarak çakılmalıdır ki, artık İngilizin projesi iktizâsı, millet-i İbrâhimin ahfâdı, “hılâfet” diye bir şeyi aslâ hatırından bile geçirmesin, ümmet teşekkül etmesin; Haçlı Avrupa’nın, dünyanın etini, budunu, kanını ve iliğini sömürmesine mâni’ olacak, birleştirici, bütünleştirici, kuvvetlendirici, toplayıcı, hedeflendirici, sevkedici bir İMÂM-I KEBÎR îmân ve fikri, ancak nostaljik ve müzelik olarak vücud bulsun!. Buna muvâzî olarak da, modern ve dembokratik imâm-ı kebîrler uydurulursa uydurulsun; ve onların sa’yelerinde sâyebân olan yalakalar ve çakalakalar peydahlanıb, aslın aslı ortadan kalksın, yerine, aslı yok eden, aslın hormonlu ve GDO’lu karikatürleri ikâme edilsin!

Bu dembokratik düzmece düzende, insanların dînî inanışları, îmânları, vicdanları, söz ve ifâde hürriyetleri, neyi beğenib neyi beğenmiyecekleri; kime, hangi parti-pırtıya oy verib vermiyecekleri hiç kimseyi alâkadâr etmemelidir… İnsanlar, fikir, söz ve ifâde hürriyetleri îcâbı kendi görüş ve fikirlerini açıklayabilmeli ise, mes’ele kalmaz!. Bizim yapdığımız da zaten bundan başka bir şey değildir… 55 yıldır kullandığımız kalemimiz, ya hakkı yazacak bâtıla esir olmıyacak; veya hatm-i enfâs etdiğimiz gün susacakdır; hiç kimse, bu iki şıkdan başka bir şıkkın hayat bulacağını beklemesin!

Yukarıda söyledik, eğer gerzek yobazlar değil de, demokrasi böyle ceberrutlukla, cebâbire, decâcile ve zaleme dili ile  söylüyorsa, bizim bir tek sözümüz kalır, o da:

“Yerin 77 kat dibine batsın sözde demokrasi, özde Diktatörokrasi veya Kenefokrasi olan necâset!”

Demekdir… Îmân ve mezheb, meşreb ve mekteb zâviye ve  genişliği müsâid olanlar, ona göre, isterse sandığa gider, hatta o sandığın içine girer ve oraya gömülmek istediğini bile söyliyebilir!.. İstemezse, sandığa değil Sandıklı’ya gider, bu hususda kimse kimseye “İlle de sandığa gideceksin!” diyemez!. Diyen olursa, (hastir’e) kadar iş uzayabilir!

“-Nass mı var ulan iblis!”

Der, geçeriz…

Bugün, öyle yeni cins mahlûkât üredi ve  türedi ki, kraldan çok kralcılık kumarı içine girdiler?. Batılı memleketler sandıksal kumarın mûcidleri oldukları hâlde bile, beğendikleri hiçbir parti pırtı yoksa, (sandık kumarına) iştirak etmiyenlere en küçük yan gözle bile bakmamaktadırlar!. Trump %48 seçim iştirakiyle, Makron %52 müntehib iştirakiyle bu işi yürütür; ve hiç kimse, “Neden sandık kumarına iştirâk etmiyorsun!” diye biribirini küfür ve hâinlik, bölücülük, teröristlik, tekfircilik ve fitnecilik ile suçlamazken, bu Anadolu türedi ve üredi mahlûkâtı ve Müslümanlık’dan azma nevzuhurlar, ne demek ve ne yapmak istemektedirler?

Dileyen İslâmiyyet’i, dileyen demokrasiyi seçer. Eğer demokrasi, “İlle de beni seçeceksin!” diyen bir sistem ise, ona sadece “lâ’netli bir diktatörlük” denilir; ve Allah kahretsin diye de beddua etmek bütün insanların baş vazifesi olur. Nerde kaldı ki, demokrasi dininin böyle bir tutturmasına da dünyada değil, ancak Türkiya’da bazı soytarı çevrelerde rastlanıyor!. Onun içün de, böyle dembokrasinin bu tür zorbalarına maddî ve ma’nevî, tıbbî bir tedâvî şartı vardır…

“İnanç hürriyeti” diye geveleyenlerin dedikleri zerre kadar doğru ise, bir Müslüman “Demokrasi ve onun vazgeçilmez unsurları olan parti-pırtılı bir sistemi inancına ters beşerî ve tâğûtî bir düzen olarak görebilir!” Veya, oy verib bey’at edeceği keyfiyetde bir yapıyı karşısında görmiyebilir… Hastalığı vardır, hiçbirini beğenmeyebilir, i’tikâdına hepsini de ters görebilir, hepsinin küfürlerini yakalamış olabilir, ahlâksızlıklarına, gaddarlıklarına, küfürlerine, nâmussuzluklarına, pisliklerine, soygun ve hırsızlıklarına şâhid olmuş olabilir! Böyle bir insanı “Şunlardan birine oy verecek bey’at edeceksin, buna mecbursun!” diye zorlamak, o insanı, insan yerine koymamak ve esir kabul etmek, boynunda görülmeyen bir iple sandığa çekib, “Buraya istemesen de, beğenmesen de mutlaka enerjini, özünü, benliğini, irâdeni aksetdirib akıtacak, sahsiyetini buraya satacaksın!” diye, cebretmek ve zorlamak, ona işkence etmekdir!. İşte buna, dembokratik modern sandık işkencesi denir… Burada insan haklarına tecâvüz görmiyen kim olursa olsun, ona da, o işkenceye uğrayanların, insan gözüyle bakmamak hakkı doğar…

Parti-pırtıların başlarındaki adam ve madam takımları miting ve nutuklarıyla biribirlerine:

“Hırsız, sahtekâr, yalancı, çocuk tacizcisi, terör yandaşı, Feto güdümlüsü, diktatör taslağı, terbiyesiz, ahlâksız, darbeci, homongolos, dinsiz, câhil, terörist, v.s.”

Gibi yüzlerce isnadda bulunabiliyor!. Burada 2 şık var:

1) Bu isnadlar doğru ise, bu adam ve madamların yüzüne, bir müslüman nasıl bakar da onlara oy verib onlara destek olur?

2) Bu isnadlar YALAN ise, bunları karşısındakilere isnâd edenler MÜFTERÎDİR. Bir müslüman, müfterîlere nasıl oy verib bey’at edecek ve onlara destek verecekdir?

İki hâlde de tam bir kepâzelik, rezâlet ve pislik var demekdir ki, bu, bir müslümana “Ben bunların heçbirine oy veremem!” dedirtir ve onu bunda meşrû’ gösterir…

3) Politikacılar biribirlerine  “Hırsız, sahtekâr, yalancı, çocuk tacizcisi, terör yandaşı, Feto güdümlüsü, diktatör taslağı, terbiyesiz, ahlâksız, darbeci, homongolos, dinsiz, câhil, terörist, v.s.” gibi yüzlerce isnadda bulunmaya hak sâhibi olacaklar; amma bir müslüman, bunların tamâmına aynı şeyleri söylemeye HAKK sâhibi olamıyacak!. Bu ne menem bir fikir fuhşudur, Ey Cihân?.

Böyle necâsetin içine sâdece biz değil, bütün Kâinât ederse, yüzde yüz isâbet eder!.. Benim aklım, îmânım, târîhim, aslım, ecdâdım, mantığım, mukâyese ve muhâkememle kim alay ederse, ben de onun cibilliyetini ve nâmussuzluğunu böyle makâle ile cihanın ruznâmesine sokar, “İşte bunların manzarası budur!” derim…

Artık o, “İlle de şuna oy vereceksin, vermezsen küfre oy vermiş olur, yani kâfir olursun!” demeye kadar varan bir zorbalık ve eşkıyâlığın içine girerse, ona, değil Müslüman, insan bile denemiyeceği bedâhaten ortaya çıkmış bulunur… Böylelerine Müslümanların diyeceği tek şeyin: “Hırs ve gayzınızla kahrolun, Hesab günü ellerimiz iki yakanızda olacak mel’unlar!” demekden başka bir şey olmıyacakdır.

Büyük Üstâd, büyük dehâ ve büyük imân ve aksiyon adamı büyük mütefekkir Merhûm Necib Fazıl Bey, bu çakma müselman veya süslüman ve “ham softa kaba yobaz”, îcâbında boynu yularlı, diplomalı, bilmem neli ve neli gerzek tâifelerin sabah akşam zikretmelerine değecek şu hükmü yazmışdır:

“Batı, demokrasi ismini verdiği nizam ile doğruyu aramak içün PARTİ kurarken; onu  bize, ezelî ve ebedî doğrumuzu parçalamak içün sokdular…”

Adı geçen gerzek zorbalar, vahiy ve akıl sistemleri arasındaki nâmütenâhî farkı bile mukâyese ve muhâkeme melekesinden aciz; her 24 saatde bir, 540 kere söyledikleri tesbihin (Sübhân olanı noksan sıfatlardan olabildiğince tenzih edişin) delâletleri karşısında, zerre kadar vecd ü istiğrak mazhariyetiyle sarsılmakdan da uzak, papağanvârî ses kirliliği ile Müslümanlık oynamayı  Müslümanlık zannedecek kadar  nasipsizlerdir…

En büyük da’vâları Allâh’ın Dîni ve Şerîatı için cânlarını bile fedâ edebilecek kadar gözü pek Müslümanların torunları, bugün, bâtıl batının Müslüman doğuya dayatdığı bu bâtıl sisteme, kendilerini nasıl bu kadar esîr etdiler ve gözleri de nasıl bu kadar boyandı? Dîn ve da’vâları ne zamandan beri demokrasi oldu?

Kendi partilerini (şialarını, fırkalarını, tefrika kazıklarını) o kadar da’vâ edindiler ki kendilerine muhâlefet eden bir Müslümanı “vatan hâini, bölücü, fitneci, tekfirci” veya “terörist” görebiliyor ve zerre kadar hayâ etmeden de, küfründe hiç şübhe olmadığı hâlde sırf kendi partisine destek verdiği için bir kâfiri yüceltebiliyorlar!?

“Lâ ilâhe…” deyişe îmân ne oldu?

“Dâr-ı harb, dâr-ı ridde” ne demek, hani hanefîlik ve ehl-i tarîk haysiyet ve şerefi?..

Allâh’ın emri olan devlet idâresi usulünün dışında kalan bütün ideoloji doktrin ve religionlara “LÂ İLÂHE” diyerek, İslâm’ın idâre sistemine göre yaşamak isteyen bir şahsa ne denir? “Terörist” mi? “Vatan hâini, fitneci” mi? “Bölücü, tekfirci” mi? Terörist” mi? Bugün dâr-ı harbden bin beter dâr-ı riddelerde yaşayan Müslümanlara, inandığı gibi yaşamak istediğinde bunlar deniyor… Bu şekilde susturulmak isteniyor. Falan giderse, filan da gelirse şöyle olur, böyle olur diye mevhum ve şeytânî korkular uydurarak korkutulmak isteniyor. Bir takım “Lâyık, güncellemeci, eski müctehidleri, icmâ’ ve kıyası beğenmiyen, 14-15 asır evvelki hükümleri kalkıb bugün uygulayamazsın diyen, değişkenlikci” politikacılarla, tam tersini söyleyen Cennetmekân Abdülhamid Han Hazretleri mukâyese edilerek, aralarındaki en mühim ve sonsuz fark, nice ifsâdât adına göz ardı ediliyor. Bu mukâyese kadar, sonsuz bir abes tahayyül bile edilemez. VAHİY hattı üzerindeki bir halîfe-i müslimîn ile, layıklık cumhuriyet ve demokrasi gibi Haçlı Batı patentli sıradan bir akıl çizgisindeki şahısları ayniyyet içinde cem’etmek, gülünç değil, aynı zamanda mutlak hakikatin katlinden başka bir delâlet de ortaya koyamaz…

Teslîm aldığı hilâfeti tam 33 yıl Allâh için ve Allâh’ın Dînine, Şerîatına ya’ni hükümlerine, emir ve yasaklarına göre idâre etmiş olan; ve bu sebeble çekmediği zulüm kalmayan; iç ve dış düşmanları tarafından kendisine binbir çeşit iftirâ atılan Cennetmekân Sultân II. Abdülhamîd Hân Hazretlerini, bugün icrâatları yüzünden birtakım düşmanları tarafından bertaraf edilmek istenen bazı politikacılar ile mukâyese etmek bile, mutlak bir abesdir. Birisi hayâtı boyunca Allâh’ın irâde ve hâkimiyyetini yaşatmak için yaşadığı halde; diğerleri, kulların irâde ve hâkimiyyetini yani  “demokrasiyi yaşatma” gayretinde olduklarını, olur olmaz her yerde, mütemâdiyen ve apaçık, ilân ve reklâm edib durmuyorlar mı?!

14.07.1996 tarihinde:

 “Demokrasi bir tramvaydır, gittiğimiz yere kadar gider, orada ineriz” ve “Demokrasi amaç değil araçtır” diyenler, şimdi ne diyorlar? Bunları ve ille de sandığa tapılacak demeye getiren bugünün parti-pırtı havârîsi yobaz, zorba ve çakma müselmanları neden duymaz olmuşlardır?

Demokrasi Mutlak Hakîkati değil; hangi seviyesizlik seviyesinde olursa olsun “çoğunluğu” esas alan, Batı patentli bir sistemdir. Halbuki Allâh Celle Celâluhû, En’âm Sûre-i Celîlesinin 116. Âyet-i Kerîme’sinde:

“-Yerdekilerin ekserisine uyarsan seni Allâh yolundan saptırırlar; onlar sırf zann ardında gider ve sâde atarlar!”

 Buyurmaktadır… Kur’ân-ı Kerîm’in birçok âyetinde çoğunluğa neden uyulmaması gerekdiği apaçık yazmaktadır:

“-İnsanların çoğu kâfirdir, fâsıkdır, müşrikdir, inkârcıdır, gâfildir, yalancıdır, zanna uyar, inkâr ederek direnirler, şükretmez, imân etmez, hakkı kerih görürler, şirk koşmadan Allâh’a inanmazlar, müjde ve uyarılardan yüz çevirir ve işitmezler, aklını kullanmaz ve bilmezler…”

Kezâ ve kezâ…

Mücâdelesi ve satırları işlerine gelmediği için büyük allâme Şeyhu’l-İslâm Mustafa Sabri Efendi Hazretlerine dahî “vatan hâini” gözüyle bakan bu barikatçı köhnemiş zihniyete inâd, İslâm’ı müdâfaa etmekde hâlen tâzeliğini muhâfaza eden ve kuvvetli-sahih bir îmân ve mantık silâhıyla muârızlarının çene ve kalemlerine tapa vuran bu büyük zâtın satırlarından, şu hakîkatı da iktibâs etmeden geçemeyiz:

“-Hakk ve hakikat aded-i ârâ ile ölçülmez ve dâimâ ekseriyet tarafında olmaz!”

Hakk ve hakikati, oyların çokluğu ve kellelerin kalabalıkları ve hiçbir siyâsî ihtisas ve hakikat vecdi olmıyan insan yığınları ile ölçen hangi BEŞERÎ sistem olursa olsun, o, bu hâliyle daha ilk adımda HAKK ve HAKÎKATI karşısına almış; ve  daha ilk nefesiyle nefsini ademe mahkûm etmiş demekdir…

Bâtıl Batı’da bile artık ehemmiyet verilmeyen bu demokratik seçimlere 1946 San Fransisco dayatmasından sonra, mâzîsi 1200 yıldır İslâmiyyet olan bu memleketde bu kadar esîr olunması, iflâsda ısrâr ve inâdın ta kendisi bilinmelidir. Bugünün Garb âlemi artık, “Demokrasi” adını verdiği beşerî sistemin, aradıkları DOĞRU VE ADÂLETİ asgarî derecede bile ortaya koyamadığını görmüş; onun, Global çetelerin insanlığı tek isimlik devlet sistemi altındaki sömürü çarkı bulunduğunu anlamış; ve onun, insanlığı tek tip urba giydirilmiş mahkûmlar gibi gördüğünü farketmiş; beşeriyeti, dişleri arasına alarak öğütme ve sonra hazmetme gıdası olarak telâkkî etdiğini de haykırmaya başlamışdır…

Yârın başka bir beşerî sistem dünyâ çapında revaçda olsa, Türkiye kurtarıcı ve kahramanları (!) acebâ ne yapacaklardır? Modaya uyub, onun esîri olan sokak matinatoları gibi, onlar da moda sistemi mi benimseyecek; ve onun îcabları ile mi maymunlaşacaklardır?

Müslüman, demokratik sistem içerisinde, ona, iyinin kötüsü diyemez. Bu sistem içinde mahkûm kalarak, en iyisini seçmek demek, sistemi en çok kabul etmek demekdir… Biz, bütün beşerî sistemlere “L” diyerek, Büyük Müfessir Merhûm Elmalılı Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin buyurduğu gibi:

“Allâh’a îmândan evvel küfre tevbe şartdır. Bu tevbenin şartı da tâğutları aslâ tanımamaya AZMEYLEMEKDİR” diyoruz…

Son söz:

“ALLÂH’IN İRÂDE VE HAKİMİYYETİNİ KİM YAŞATACAKSA, BAŞIMIZA ANCAK ONUN GEÇME HAKKI VARDIR. BUNUN, ÎMÂNÎ BİR MÜKELLEFİYET VE MECBÛRİYET OLDUĞUNDA ASLÂ ŞÜBHE DE EDİLEMEZ. İSLÂMİYYETİ BEĞENMEYİB, ONUN GÜNCELLENMESİNİ YANİ ZAMAN, MEKÂN VE ŞARTLARA GÖRE KILIKDAN KILIĞA GİRMESİNİ VE VAZ’-I İLÂHÎ OLAN İCMÂ’ VE KIYÂS-I MÜCTEHİDÎN İLE hatta Kitab ve Sünnetle 14-15 asırdır TATBİKDE OLAN MÜSBİT VE MUZHİR MİLYONLARCA HÜKMÜN BUGÜN UYGULANAMIYACAĞINI ALENEN VE RESMEN CİHANA İ’LÂN EDENLER, KİM OLURSA OLSUN, BİZ MÜSLÜMANLAR İÇÜN BUNLAR, DÎNÎ BİR KIYMET VE MECBÛRİYET OLMAYI ASLÂ HAKK ETMİŞ OLAMAZLAR…” 

İntişârı: 23.06.2018 / 21:00:09

The post Dînin, Lâ Teşbîh Ekseni, Omurgası Ve Genleri İle Oynamak… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Mehemmed SAFFET

Memleket tepeden tırnağa, dembokrasi dininin zikirleri ile âyin yapar hâle getirildi; ve Allâh’ın Dînine âid herşey, ya evlere veya câmilere tıkılmış vaz’iyyetde!

Ma’lûm dinin 15 partisinin (mezhebinin) de, deli danalar gibi ağızlarından gece-gündüz, miting-meydan, fitnevizyon-internet, ağızlarından düşürmedikleri ve neredeyse tenzih eder vaz’iyyet iktisâb edecekleri tek din, dembokrasi!

1945 târihinde ABD denen patronun San Fransisko diktesi ile dayatdığı bu din, şu bîçâre millete öylesine cebrediliyor ki, bu dinin sandığına gitmemek ve o günki âyine iştirak etmemek bile kânûnen suçdur; ve cezâsı bile utanmadan kânunlarında tesbît edilmişdir…

Bunun adına dembokratik faşizma denir!

Bu din, öylesine kendi dindârlarını peydahladı ki, bu yeni dinin dindarları, abâ u ecdâdının, yedi göbek sülâlesinin, soyunun, sopunun, akrabâ-yı taallûkâtının “dembokrasi dinine!” îmân etmeden Âhırete intikallerini de neredeyse kınayacak ve onların üstünü çizip atacak!

Hâle bakacak olursak, 150 senedir “seçim sandığı!” denen soytarı milletin önüne konur ve bir kumar heyecânı ile içine oy’lar atılır, lâkin sadra şifâ bir keyfiyet aslâ çıkmaz!. Sâdece dembokrasinin parti veya mezheblerinin tepelerindeki ağaların menfaatları ve ihtirasları tatmin olunur o kadar!

12 Haziran günü de bir yeni “âyin!” icrâ edilecek ve “buna iştirâk etmem!” diyenlere bin dereden su getirilerek “baskı-cebir- aşağılama!” bile tatbik edilerek! Onlara dembokrasi denen “faşizan!” dinin zulmü tatbik edilecek ve bu zâlimler de, sorulduğu zaman kendilerinin “müslüman!” olduğunu zerre kadar hayâ etmeden söyleyebilecekler!.

Dembokrasi dininin İslâm dinini işlemezliğe mahkûm etdiğini ve bu dini hayatdan kaldırmak gibi bir vücud hikmetine mâlikiyyetini bilen ve bunun idrâkinde olan bir müslümana, kendi dini dışındaki bir dinin 15 mezhebinden birini seçme baskısı ve zorbalığı ile muhâtab olmak, en hafif ta’biriyle denâet, zulüm ve şerefsizlikdir!

Bu bile gösteriyor ki, “dembokrasi dini!” denilen katakülli, ne insanlara hürriyet tanır ve ne de onların insânî haklarına zerre kadar saygı ve ihtirâm! Onun bir tek hedefi, mücerred kendisini yaşatmak ve kendi dışındaki hiçbir dine de hayat hakkı vermemek…

Bunun içün de en sinsi ve gizli bir faşizma olarak:

“-Hangi dinden olursan ol! Geleceksin ve beni, mücerred beni yaşatmak üzere, 15 mezhebimden birini seçecek ve herşeyini benim çerçevem içinde ve benim dünyâ çapındaki piramidimin tepesinden gözetleyen o esrârengiz gözümün önünde halletmeye söz verecek ve bana bey’atla, benim tanrıma kulluğunu isbât edeceksin!”

Bu ne rezâletdir, anlayan beri gelsin!

İşte “hukuk, hakk, hürriyet, medeniyet, eşitlik, halk irâdesi!” gibi göz küllemelerle beşeriyete atılan kazık! Bir tek misâl ile ifâde edilecek olursa, işte getirdikleri dembokrasinin, Irak denen coğrafyadaki bir milyon kişinin kellesini, on milyonlarca kişinin de çocuğunu, babasını, eşini, akrabâsını alan ve kaç yüzbin kadının ırzını pâyimâl eden iğrenç, şeytânî, dişlek, cüzzamlı ve şerefsiz yüzü!

Bu insanlık neden düşünmez ki, bütün dünyâya bu “dembokrasi dini!” dayatılmak içün çalışılır ve beş kıt’ada bunun reklâmından geçilmez!

ABD ve AB başda olmak üzere, neden bütün bir yehudi-haçlı dünyâsı bunun satışına ömürlerini vakfetmişlerdir!?

Gece gündüz bütün parti irilerinin zikri “dembokrasi!..”

Bütün medya âlet edâvâtının nakârâtı ve zikri fikri “dembokrasi!”

Bu da yetmedi, şimdi ağızlarında “İleri Dembokrasi!” zikri peydahlandı!

“Müslümanım!” diyen bir adamın asgarî îmân, şeref, haysiyet ve namus borcu ve onu münafıklıkdan kurtaracak tek çizgi, onun, herşeyde bir tek terâzisinin “Allâh, Kur’an, Peygamber!” sistemi olduğunu apaçık ve takiyye küfrüne batmadan ortaya koyması; ve bunun dışında da hiçbir şeyi mi’yâr ve mîzân yapmadığını ve yapamıyacağını beyân mecbûriyyetidir…

Bu gün ise istisnâsız bütün partiler, (seçime iştirâk hâlindeki dembokrasi mezheblerinin 15i de), “dembokrasi!” diye terter tepinmede ve buna aykırılığın gûya karşısında olduklarını isbât içün de, biribirlerini falan mahlûk gibi ısırmakta ve sidik yarışının en hayâsızcasını irtikâb etmektedirler!

Efendiler!

Dembokrasi, açık açık “Benim adım Dembokrasi Dinidir!” demiyor diye, onun DİN olmadığına ve dünya patronlarının insanlığa dayatdığı bir “hayat tarzı!” olmadığına, aklı başında bir adamı aslâ ve kat’a inandıramazsınız!. Hele hele bir MÜSLÜMANI!

Çünki müslüman, îmân etdiği biricik ilâhı ALLÂH Azze ve Celle dışında başka bir ma’bud tanıyamaz ve onu sevemez!

İşte, O Allâh’ın Kitâbında yazanların, Büyük Allâme Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri’nin tefsîriyle Yeryüzündeki ins ü cinne ve dembokrasi dîninin aşıklarına i’lânı:

“-………onları Allâh sever gibi severler, veliyy-i ni’met tanırlar, onların mahabbetini mebde-i hareket ittihâz ederler. (Hayatlarındaki her işin ve hareketin ölçüsü ittihâz ederler.) Allâh’a yapılacak şeyleri onlara yaparlar. Allâh rızâsını düşünmeden (Allâhın nizâm ve kânunlarına uygun mudur diye düşünmeden)onların rızâlarını istihsal etmeğe (kazanmağa) çalışırlar. Allâh’a ısyân olan şeylerde bile onlara itaat ederler.”

“Bu âyet bize gösteriyor ki, ma’nâ-yı ulûhiyyetde (Cenâb-ı Hakk’a gerçek îmânda) son derece mahabbet bir esasdır. Ve ma’bud (herkesin ilâhı yani tanrısı) en yüksek mahbubdur (sevilendir, sevgilidir…) Ve böyle son derece sevilen şeyler NE OLURSA OLSUN MA’BÛD (tanrı) ittihaz ediliş olur. Mahabbetin hükmü ise itaatdir. Ve bunun içün ma’bûd, son derece muta’ (itaat edilen) olur. Ve her insanın sîretinde mebde-i hareketi (bütün kararlarında hareketine, yaşayış ve hayât tarzına yön, istikâmet veren) onun ma’bududur. İnsanlar tarafından böyle mahabbet ile ma’bud pâyesi verilen endâd (ilâh benzerleri) o kadar mütevvîdir (çeşitlidir) ki, bir taş (bir beton, bir bronz), bir maden parçasından …..ruhlara, meleklere kadar çıkar…… Buna binâendir ki, müfessirîn-i Kirâm bu endâdı (ilâh, ma’bud yerine konulanları) “Allâh’a mâsiyetde (ısyanda) itaat etdikleri sâdâtları (liderleri), reisleri (başkanları), büyükleri” diye beyân etmişlerdir……bu, nokta-yı şirkin (şirkin temelini), putperestlik esâsını, beşeriyetin en büyük yarasını teşkîl eder. Yunan, Roma ve Avrupa medeniyet ve edebiyâtında böyle muhabbet ma’budlarının hadd ü hesâbı yokdur.”

Aklı ve îmânı iflâs etmeyenler, bugünün câhiliyyesinde meydanlardaki heykellere, televizyonlardaki nice reklâmların bile katır sesli ve teşhîr hastası karılara yaptırıldığına, internetlerdeki fuhuş soytarılıklarına, politikacıların durup dinlenmeden dembokrasi diye yırtınmalarına ve meclisdeki iki partinin idâreci tabakalarının zinâ ve fuhuş kasetleri ile nasıl rezilce dembokratik ruhbanlıklarına son verildiğine bir kaksınlar kâfî!. Dillerden kalbe inmeyen “müslümanlık!” palavralarına mukâbil, kalblerde, fiil ve iddialarda hangi din ve ma’budların (tanrıların) yerleştiğini apaçık görebilirler!.

Merhûm Müfessirimiz, putperestlik esâsını ve beşeriyetin en büyük yarasını, 200 senedir içimizdeki köksüz ve soysuzların hayran kaldıkları ve eteğinden öpüp kapılarında elpençe divân durarak süründükleri ve fakat haçlıların bir türlü içinde görmedikleri, Yunan, Roma ve Avrupa madeniyetine bağlamaktadır… Mimsiz medeniyete, yani edeniyete!

Merhûm müfessirimizin şu son paragrafda beyan buyurduğu ma’budlar arasında bugün en büyüğü ve gece gündüz tapılan ve zikredileni, “dem.okrasi dininin” ma’budlarıdır… Anadolu ve Osmanlı İslâm memleketi Avrupa mimsiz medeniyetinin kıskacına girdiği bu 200 sene zarfında, ilâh, din, kitab ve peygamberini, “dembokrasi dinine!” göre değiştirmiş ve yenilemişdir!. Politika tâcirlerinin kurbağaca ta’biriyle “değişim ve dönüşüm!” laf u güzâfıyla, “kazık atışımı ve Galata köprüsünü satan Sülün Osmanlaşımıyla” (!) ve altun kupalardan tatlı tatlı içirerek ortadan “kaldırışıma!” uğratmışdır… Seçime 4 gün kala liberal haşarât ve putperestlerin 3 buçuk gusülsüz oy’larını bile torbaya doldurmak hırs ve emelinde olanlar, “Haçlı Birliğine Giriş ve Dühûl içün Kabuklu Eşiğinde Diz çökme Bakanlığı!” gibi Târihde eşi menendi görülmeyen bir yaltaklanma ve yalakalanma atraksiyonuna bile bulaşabilmişlerdir…

Burada zikrine lüzum görürüz ki, Dembokrasi Dini mezheblerinden DP nâm parti-pırtının rûhânî ve ruhbânî büyüğü ve adı Nâmık Kemâl olan kişisi, Rizeli Receb Tayyib dindaşına “angut!” demiş!. Başvezîr de, “bir nevi yaban kazı ve başka manası da salak!” demek olan “angut!” kelimesini hakâret kabûl ederek 100.000 TL’lik ma’nevî tazminât da’vâsı açmış!

Ve lâkin, Fâtih cennetmekân ve benzeri onbinlerce Müslüman büyüğü ve yüzmilyonlarca müslüman, canı ve kanı ile kazandığı şu aziz coğrafyayı, kabuklu haçlılara peşkeş çekmek ne oluyor?. Bunca müslümanın bin senedir boğuştuğu, daha 90-95 yıl evvel Anadolu müslüman ehâlisini Çanakkale ve Anadolu’da süngüleyip kurşuna dizen batılı vampirleri, bu millet, eğer illet değil de milletse, aslâ unutmamalı ve unutamaz!.

Bu emperial haçlıların içlerine, onlarda fânî olmak ve onlara “teşebbüh!” ve onlara kölelik uğruna bu milleti onların kapılarına bağlamaya çalışmak, toprak altındaki yüzmilyonlar da dâhil bu millete en büyük hakâretdir… Bu hakâretin yanında Kasımpaşalı Tayyib Paşa’ya “angut!” demenin adı mı olur!.

Gûyâ târihî köklerinin sağlamlığı edebiyâtı ile zeybek havaları atan Zeybek; ve “angut!” denilen Paşa Hazretleri, kendisine yapılan bu hakâretin nâmütenâhî kere fevkinde olan bu hakâretleri neden göremezler?. Çünki dembokrasi dini uğruna“değişim ve dönüşüm!” kurbağacalarıyla ifâde edilen bir “başkalaşım ve bukalemunlaşım!” içine girmişlerdir; ve bu “metamorfozdan!” da dünyâda kurtulmaları imkânsızlaşmışdır… Âhıret’de ise, Dembokrasi Dini mi yoksa Allâh Azze’nin Dîni mi, yoksa çift dinli (!) olmak mı kurtarır, onu, o zaman ve ebedî bir hayâtın içinde cıyak vıyak hep berâber göreceğiz!. Bunda şübhesi olanlar hâric, biz, mutlak olarak ve sûret-i kat’iyyede bunu tasdîk ve tahsîn ediyoruz!.

Bu millete bütün târihini inkâr ederek haçlı kabukluların AB’si eşiğinde diz çöktürmenin yanında, Kasımpaşalı Paşa Hazretlerine “angut!” demenin adı mı olur ey millet!.. Yoksa ortada, mimsiz bir millet yani “ulus!” kaldı da, bizim mi haberimiz yok!?

İşte “dembokrasi dini!” denilen mahlûk ve uydurma sistem bu…

Müfessirimizin mutlak hakîkata tercümân olan satırlarına “Avrupa medeniyetinin uydurduğu tanrıların çak çeşitli olduğunu tebârüz etdirirken şöyle devâm buyurmaktalar:

“-…bu his, zamanına göre türlü türlü şekillerde zuhûr eder. Hristiyanlık dahî bu ruh ile meşbu’dur (doludur.) Hele Avrupa rûhunda, Avrupa edebiyâtında bu nevi şirk o kadar ileri gitmişdir ki, eline her kalem alan ve herhangi bir şiir söylemek isteyen kimse mahbûbuna (sevgilisine, sevdiğine) ilâh pâyesi vermeyi ve en ufacık bir işi medh (övmek, yüceltmek) içün hemen YARATMAK KUDRETİNİ isnâd edivermeyi bir hüner, bir şeref addeder.”

Bugün anadoluda bile düzinelerce tanrılar peydahlanmış, meydanlarda onların betonlarından geçilemez olmuşdur!. Marx ve Lenin müridi Pekkaka’lı APO yoldaş bile, “Kürtlerin Allâh’ı onları şaşırtdı, (hâşâ ve kellâ) ben tanrı ile savaşdım, savaşı kazandıkdan sonra da kendi kendimin tanrısı oldum!” diye kitablar yazmadı mı?.

Ancak bu noktada, iri müşrik APO yoldaş, müslüman olmadığı ve gece gündüz“dembokrasi dininin tanrılarına îmân etdiğini!” kaynana zırıltısı gibi bu millete dayatarak kezzap gibi içiren ve müslüman ehâliyi aldatmak içün de“müslüman!”görünen münâfıklardan çok daha omurgalı bir zâlim sayılabilir!. Müslümanların biricik tanrısı olan ALLÂH Azze ve Celle de zâten “ilâhehû hevâhu” buyurarak“onun ilâhı, ma’budu, tanrısı, nefsinin hevâsı yani kendi kendisidir!” diyerek, bunu, 15 asırdır Kâinâta i’lân buyuruyor!.

Büyük tâğût Marx ve Lenin’in kölesi APO da, bunu apaçık i’lân edince, şer’î bir hakîkat, böylece kendisini tekrar ortaya koymuş oluyor…

Kasımpaşalı paşamız da bunu oy’a tahvîl etmenin peşinde!. Halbuki Müfessir Merhûm’un satırlarına dikkat edilecek olsa, Avrupa’da ve haçlı kuyruğu oldukdan sonra da Anadolu’da APO yoldaş gibi “Ben kendi kendimin tanrısı oldum!”diyenler yanında, “Ben Türkün tanrısıyım, ben falan kavmin ilâhıyım, ben falan sürülerin Rabbiyim!” diyen o kadar çok tanrı peydahlandı ki, dembokratik tanrılar bugün her yerde sebil üstüne sebil!!!

Ve tanrılar arasında, “insanları ben kendime köle yapıp altıma alacağım ve beni taşıyan eşşekler olmaları en dembokratik yoldur!” yarışı, her tarafda, her sokakda ve her mahallede bir kıyâmet alâmeti…

Büyük ve Dâhî Müfessirimiz buna da şöyle devamda:

Yeryüzündeki münâzaât-ı beşer (insanların arasındaki bütün boğuşmalar ve cidâl) bütün bu muhtelif ve mütezâdd (biribirine ters ve zıd) ma’budların mücâdelâtı (mücâdeleleri) yüzündendir. Bu şikâk ü ihtilâf (bozuşma ve düşmanlıklar) her birinin arkasındaki binlerce müdâhinler (dalkavuk ve yalakalar) tarafından körüklenir ve beşeriyet günden güne sukût-ı ahlâkîye (ahlâkî düşüklüğe) sürüklenir. İlimlerin, fenlerin, san’atların terakkiyâtı (ilerlemesi) buna çâre bulamaz. Bil’akis hepsi bu ŞİRK ocağını yakmak içün gaz ve benzin yerine kullanılır. Bunlar hakîkatde ne Allâh tanır, ne Peygamber, her birinin gönlünde zaman zaman bir veya birkaç mahlûk yer tutmuşdur. Onları Allâh gibi severler ve onlara mahbûb muâmelesi yaparlar. Onlara itaat etmek içün Allâh’a ısyân ederler. “Yuhibbûnehum ke hubbillâh=Onları Allah’ı sever gibi severler” (Âyetdeki bu cümle) bütün bunları tasvir eder. Ve burada Evliyâ ve Enbiyâyı ma’bud (tanrı) derecesine çıkaranlar da dâhildir. Bunun içün Allâh’ın Evliyâsı, Enbiyâsı ve Melekleri gibi sevgili kullarını severken nazm-ı celîlin mazmûnunu (mübârek âyetin yüce ma’nâsını) iyi düşünmeli, bunların mahabbetlerini Allâh mahabbeti derecesine vardırmakdan ihtirâz eylemelidir (mutlaka sakınmalıdır). Zîrâ Allâh için sevmekle, Allâh’ı sever gibi sevmek arasındaki farkı bilmek lâzım gelir. Allâh’ı sevenler, Allâh yolunda giden sevgili kullarını da severler. Lâkin Allâh gibi değil, Allâh içün severler ve bu sevgi ile Allâh yolunda onlara ittiba’ ederler (tâbi’ olur uyarlar). Âli İmrân 31. Âyet meâlen şöyledir: “Ey Habîbim de ki: Eğer siz Allâh’ı seviyorsanız bana ittiba’ ediniz, Allâh da sizi sevsin!” Binâenaleyh Allâh’ın sevdiği kullarını sevmek ve onlara ittiba’ etmek günah ve şirk değildir, bil’akis mahabbetullâha delîl olur. Ve fakat bu mahabbet, hiçbir zaman Allâh mahabbeti gibi olmamalı, ya’ni hıristiyanların Hazret-i Îsâ Aleyhisselâm hakkında yapdıkları gibi onları ma’bud (tanrı) derecesine çıkaracak bir taabbüd (kulluk ve ibâdet etme) sûretini almamalıdır. Bunun en güzel misâlini müslümanlığın miftâh-ı îmân (dine giriş anahtarı) olan kelime-i şehâdetinde ve re’s-i ibâdet (Allâh tanımanın başı)olan namazında buluruz. Bir müslüman “Eşhedü el lâ ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abduhû ve Rasûluhû” derken, Allâh’dan ma’dâ bütün ma’bûdların (dünyâdaki dem.okratik ve diğer topyekûn tanrıların, tâğût, ideolog, doktrin sâhibi, put adam, fir’avnî diktatör, teröristbaşı, Kur’ana tâbi olmayan başkan, lider, v.s. ne varsa) hepsini redd ü nefyeder de bu kalb-i pâk (bu tertemiz kalb) ile Peygamberi, Hazret-i Rasûl Aleyhisselâmın O’na ubûdiyyet ve risâletle izâfetini (mutlak bağını) tasdîk ve Allâh içün bu hakka arz-ı şehâdet eyler ki, bu şehâdetde Allâh’dan sonra Peygambere bir i’lân-ı mahabbet vardır; ve îmân, bu mahabbetle tamâm olur ve fakat mahabbetullâh (Allâh’a hakîkî sevgi) tevhîd-i kibriyâ-yı ulûhiyyet (Allah’dan başka tanrı tanımamak) ile ve bunun yanında mahabbet-i Muhammediye (Rasûlullâh’ı gerçekden sevmek de) Allâh’a ubûdiyyet ve risâleti haysiyyeti iledir.(Rasûl’ün kul ve elçi oluşu i’tibârı) iledir. İşde Allâh içün mahabbetin en büyük numûnesi… Kezâlik namazda Allâh’dan ma’dâsını (başkasını) velev cüz’î bir vechile olsun (en küçük bir şekilde) niyyete karışdırmak küfürdür… Ve namazı müfsitdir (namazı bozar). Namazda Peygamberden ve Allâh’ın sâlih kullarından hiçbirşey istenmez. Nihâyet tahıyyâtda, onlar hesâbına da Allâh’dan selâm u salevât, rahmet u bereket niyâz edilir ki, bu duâda Rasûlullâha ve ıbâd-ı sâlihîne elbetde bir ızhâr-ı mahabbet (sevgi ortaya koymak) mevcûtdur. Lâkin musallî huzûr-ı ilâhîde (namaz kılan, Allâh’ın huzûrunda) onlardan bir şey istemek mevkiinde değil, onlara dahî ziyâde-i derecât (derece yüksekliği) içün rahmet-i İlâhiyyeyi isteyivermek, hayâtında onlara ikrâm etmek mevkiinde bulunacakdır. Ve müslüman, bütün ömründe bu hatt-ı hareketi (böyle yaşamayı) esâs-ı sîret(bütün kalbiyle en ana kâide) addedecekdir . Buna mukâbil evliyâ ve enbiyâyı veyâ ervâhını (ruhlarını) veya melekleri müşriklerin mütevassıt ma’budları (Allah ile aralarına koydukları tanrıları ve putları) gibi bir hisse-i ubûdiyyetle (tanrılık pâyesiyle) sevmek, onları severken Allâh’ı ve Allâh’ın emirlerini unutmak, onlar nâmına kurbanlar âyinler yapmak, onların isimlerini bismillah gibi fâtiha-yı umûr (her işin başı) ittihâz etmek “yuhibbûnehum kehubbillâh” mantûkıyle bir şirk ve küfür olduğunda şübhe yokdur. Ve böyle yapmak onlardan (müslümanlardan) uzaklaşmakdır. Çünki onlar ancak Allâh’ı sevmişlerdir. Maatteessüf müslümanlık nâmına dahî böyle bâtıl bir akîde-i mahabbete (sevgi itikâdına) tutulan ve bununla dindarlık yapıyoruz zanneden birtakım erbâb-ı gaflet de zuhûr etmişdir. Bunlar alelekser (en çok) ilm-i dînin (İslâm bilgilerinin) iyi tahsil edilmediği ve ma’lûmât-ı dîniyyenin esâsı bilinmeden ağızdan ağıza bir efsâne gibi dolaşdırıldığı câhiliyyet devirlerinde, câhiliyyet mıntıkalarında zuhûr edegelmişdir. Çünki hiss-i ubûdiyyet insanlarda fıtrî olduğundan dolayı hakîkî ve mütekâmil ilm-i dîn sönünce, insanlar, câhiliyyet-i ûlâ devrindeki efsânelerle gönlüne doğan havâiyyât-ı acîbe içinde taabbüde çalışır, hurâfât ile boğulur gider. Ölü veya diri canlı veya cansız putlara bağlanır. Maamâfîh bu dalâletin felsefî tarîk ile ilm u ma’rifet nâmı altında intişâr eden kısmı da yok değildir. Ve elbetde bu daha mühimdir. Burada münkir-i ilâhiyet olan ta’tıl (ateizm) felsefelerinden bahse lüzum görmüyoruz. En derin cehâlete müsâvî hatta daha beter olan ta’tıl felsefelerinin şenâatı bilvücûh ihtardan müstağnî olduğu gibi ilmî ve felsefî haysıyyetden hükümleri de yokdur. …… Netekim “lâ ilâhe illallâh=Allâh’dan başka ilâh yok” dediğimiz zaman da bir takım putların birçok kimseler tarafından ma’bud ittihâz edildiğini inkâr etmiş olmuyoruz da bunların hakk olmadıklarını i’lân ve ancak bir Allâh isbât ve kabûl etmiş oluyoruz. ……

Hâsılı, reislerini ve büyüklerini Allâh sever gibi sevenler ve onların emr-i hakka muhâlif emirlerine itâat ederek Allâh’a ısyân edenler bunları Allâh’a nazîr ve emsâl ittihâz etmiş olurlar ki bütün putperestlik esâsı bu tarz-ı mahabbetdedir. Ve Allâh’ın vahdâniyyetine karşı böyle yapan birtakım insanlar vardır. Bunlar reislerini (liderlerini), metbu’larını Allâh içün değil Allâh gibi severler. “Vellezîne âmenû eşeddu hubben lillâh=Halbuki mü’min olanların Allâh’a mahabbeti, Allâh içün mahabbeti herşeyden ziyâde ve o müşriklerin perestiş etdikleri endâd ve emsâle ve hattâ varsa Allâh mahabbetlerinden daha şiddetli ve daha kuvvetlidir.” Çünki mü’minler ancak Allâh’a tazarrû ederler, müşrikler ise pek sıkışdıkları ve muhtâc oldukları zaman Allâh’ı hatırlarlar ve ihtiyacları zâil olunca endâda uyarlar. Binâenaleyh mü’minin gerek darrâda gerek serrâda, gerek darlıkda ve gerek genişlikde Allâh’a mahabbeti pâyidârdır. Kâfir ve müşrik ise ba’zan Rabbinden i’râz eder (uzaklaşır onu unutur), müşrikler tutarlar bir puta taparlar sonra ondan daha güzel bir şey gördükleri zaman onu bırakır buna perestiş ederler (başka bir şeye taparlar.) Ve hattâ Bahile kabîlesinin yapdığı gibi acıkdıkları zaman ma’budlarını yerler. Bu sûretle mahbûb ve ma’bûd değiştirir giderler. Binâenaleyh bunların mü’minler gibi pâyidâr bir mahabbeti olamaz. Mü’minler muvahhid oldukları içün bütün mahabbetleri bizzat Allâh’da toplanır ve Allâh’ın mahlûkâtına mahabbetleri de bu mebde’den tevzi’ olunur. …… Allâh’a karşı başkalarını endâd ve emsâl tutmak, onları Allâh sever gibi sevmek ve Allâh’a mukâbil onları bizzat metbû’ ittihâz ederek emirlerine itâat eylemek münhasıran Allâh Teâlâ’nın hakkı olan sıfât-ı ulûhiyyet ve ma’bûdiyyete başkalarını teşrîk etmek en büyük zulümdür. …… Ve bunu yapanlar son derece zâlimdirler. Zîrâ semâvât u arzın hâlıkı ve saltanat-ı kâinâtın hâkim-i mutlakı olan Allâh Teâlâ’nın hakkına tecâvüz etmek cür’etinde bulunanlar hangi zulümden sakınırlar? Ve Allâh’ın kullarına âciz mahluklarına neler yapmak istemezler. Buna binâendir ki lisânımızda “kork Allâh’dan korkmayandan” diye bir mesel vardır. Elbetde böyle yapan zâlimler birgün gelecek Allâh’ın azâbını göreceklerdir. Bu zâlimler işte o azâbı bilfiil görecekleri vakit “ennel kuvvete lillâhi cemîâ = ne kadar kuvvet ve kudret varsa hepsi Allâh’ın olduğunu”, “ve ennallâhe şedîdün azâb = ve Allâh’ın azâbı ne kadar şiddetli bulunduğunu bir görecek olsalar…” …… O gün bunların ma’ruz olacakları elem u nedâmet ve hasret o kadar dehşetlidir ki şimdiden tavsîfi kâbil değildir. Neler olacak, neler çekecekler! ……

Binâenaleyh insanlar bütün bu kuvvet kudretin yegâne sâhib u mâliki bulunan bir Allâh’dan başka ma’bud tanımamalı ve onun emrinden başkasına itâat ve itibâ’ etmemeli ve bütün mahabbetini Allâh’a mahabbetinde toplamalıdır.” (cild 1 sh. 572-581)

Aklı ve îmânı olanlara bu tefsîr satırları da bir ma’nâ ifâde etmiyecekse, herkes kendi tanrı veya ilâhlarına teabbüde (tapınmaya) devam ederler ve dembokrasi tanrılarının bir gün başka tanrılarla yer değiştireceği son kullanma tarihine kadar onlarla avunup ömürlerini cehenneme hazırlayabilirler!

Ne mutlu “lâ ilâhe!” diyene!

Ne mutlu “illallâh!” diyene!

Ne mutlu “M………dü’rasûlullâh!” diyene…

(İntişârı: 09.06.2011)

The post Dembokrasi Din, Bunu Vâz’ Edenler Tanrı, Mübelliğleri Ruhban Sınıfı Ve Tasdîk ü Tahsîn Edenler De Onun Mü’minleri Mi? appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

Dembokrasi gibi vahiyle zerre kadar alâkası olmıyan ve  hiçbir (selection)a tâbi’ tutulmayan ve her türlü necâset beşer akıl ifrâzâtına dayanan; ve oradan peydahlanan bir sistemde aslâ “adâlet” tasavvur edilemez. Bu her noktayı yalama eden sistemde “nefs murâkabesi ve Ukba’daki yüce dîvân” îmânı da muhâl olduğundan, Allâh Azze’nin Kelâm-ı Kadîm’inde buyurduğu “ilâhehû hevâhu” hakîkatı ile ferdin aklı, “nefs ü hevânın tanrılığına” itaat hâlinde çalışır; ve netîce, dâimâ hüsrân, terör, kıtâl, felâket, zulüm, sömürü ve herc ü mercden ibâretdir…

Öyle bir sistem ki, mutlak hakîkat, dâimâ ekseriyet önünde kurban edilmenin mahkûmu; ve sayının (çokluğun) hâkimiyyeti, zulüm de olsa alkışlanmak zorundadır!

 Bu vahy dışı şeytânî düzen veya sistemlerde, bir takım madde plânında “yapılan ve edilenlerin”, ferdin ruh bünyesine nüfûz ederek onda “huzûr ve sükûna” tahvvülü muhaldir. Tâmâmen gevşetici ve yalamalaştırıcı bir hürriyet telâkkîsine kaymak ve buradan terör havasına geçmek son derece kolay ve hatta olağandır da…

İzâfî kıymetlerin ictimâî fokurdaması hiçbir zaman dinmez; ve alt yapı hamlelerinin insanları nihâî bir seâdete bağladığı da hiçbir zaman ve zeminde görülemez… Rûhu ihmâl eden materyalist-ateist kafalarla insanlık, tam tersine felâketlere sürüklenmişdir… Bu sistem, fikri katledilmiş kalabalıkları, sihirbazlık derecesindeki bir takım adam ve madamların kendi hevâ ve heveslerini “tasdîk” içün kullanmaları gâyesiyle uydurulmuş ve dünyaya servis edilmişdir… Ateistden, agnostiğe; fâhişeden homosuna, cânîden kâtile, hırsızdan ayyaşa, müslümandan dindar gavura kadar herkesi eşit kabul eden; ve hiçbir dînî, rûhî, ahlâkî üstünlük ve fazîlete derece tanımıyan, dehhâmeleşmiş bir  antiinsânîlik mekanizması…

Dembokrasi, (vahyi) kat’iyyen kâle almıyan ve yüzdeyüz (ateist) bir felsefe istikâmetinde ilerliyen tamâmen beşerî bir sistemdir. Yüzbinleri bulan bütün Peygamberler, istisnâsız bu gözboyama, yalan ve iftira şartlı sisteme, zerre kadar iltifâtdan münezzeh… Mutlak hakîkati insanlara ta’lim ve terbiye ile mükellef olan en üstdeki o peygamber kitlesinin, mutlak ma’nâda (izâfî) bir sistemle insanlara muhatab olabileceğini kabûl muhaldir…  Bu i’tibarladır ki, beşerî sistemlerin “mutlak hakîkat” ile alâkası yokdur, olamaz… Bunun netîcesi olarak da, “hakîkatın tersi ve hatta azılı düşmanıdırlar!”

Buna rağmen, İngiliz nişanlı “Kayserili Hacı Abdullah Efendi ile fâiz-vâiz lobisi hociası” gibi bazı mihraklar başda olarak, bütün parti-pırtı kadroları, hâlâ:

 “İslâm ile dembokrasi biribirine ters değildir; bu ikisinin beraberce ve biribirine zıdlığı düşünülmeden götürüldüğü tek İslâm ülkesi Türkiye’dir; ve bu bir örnekdir”

 Gibi küllemelerde (mugâlata ve saptırmalarda) müttefikdirler… Tabii bu da, bizdeki yerli dembokrasi taşeronlarının fikri olmakdan son derece uzak kabûl edilmelidir. Bu projenin asıl sâhibi hiç şübhe yokdur ki, Tanzîmât belâsı ve onun uzantısı olan bütün idârî şekil, darbe, ihtilâl ve inkilâpların planlayıcısı garbî ve harbî “üst akıl” denen mihrâklardır! Başda İngiliz olmak üzere, bütün yahudi-haçlı şebekelerinin “vahye müstenid Osmanlı hılâfetinden” el aman çekmeleri, onları ısrarla Türkiye coğrafyasını narkozlıyarak ehlîleştirmiye  itmiş; ve bunda da ele geçirdikleri taşeronları vasıtasıyla yapacaklarını bol bol yaparak muvaffak olmuşlardır…

1946’da ABD San Fransisko’sundan verilen talimatla, T.C., aynen ABD’de olduğu gibi “Cumhûriyetçiler ve dembokratlar” olarak iki kutba (fırkaya) bölünerek ve biribirlerine hasım iki düşman haline getirilerek, yekdiğerini yemekden (bitirmekden) başka hedefi olmıyan ve netîcede yok edilmiye namzet bir uzviyet olarak ele alınmışdır. Kat’iyyen (benzeten) ve (benzetilen) vâkıası…  Fakat işin bu tarafı hiçbir zaman yüksek sesle dile getirtilmemiş; dâimâ “dembokrasi” vazgeçilmez, en ileri ve “uygar” bir sistem (aslında religion) olarak bu millete her fırsatda son derece zorlıyarak şırınga edilmiş durmuşdur. Böylelikle 1000 yıllık asliyet ve şahsiyetinden sıyrılan o yüce millet, “ibrânice sürü demek olan ULUS” hâline getirilmişdir! Artık bu ulus’a, istediğiniz kadar, “bu dembokrasi dîni ile 1000 yıllık İslâm dîninin biribirinin mutlak mütenâkızı” olduğunu söyleyin durun, bu bir ma’nâ ifâde etmiyecekdir. Sandık kumarı artık tek kurtuluş hedefi yapılmış; dembokrasi uydurukçusu kadîm yunanın bugünki veledleri bile birkaç ay evvel bu kumara % 55 gibi bir iştirâkle yürürken, 1000 yıllık Müslüman şühedânın kanları ile yoğurulan Anadolu topraklarında bu nisbet %33 daha zamlı olarak %87-88’lerle koşarak içlere sindirilmişdir!. Çünki dünya çapındaki “üst akıl”, bu dembokrasi dinini de Anadolu’daki dîne zam etmeden, “İslamiyyet’i” kontrol altına alamıyacağında kat’iyyen kararlıdır. Bu, içdeki bütün parti güdücüleri tarafından da kabûl edilmiş, kökden en büyük bir sapma ve inhirafdır…

 Mücerred vahye dayanan bir dîn ile mütedeyyin olan bir milletin, dünyâya, eşya ve topyekûn varlığa bakışı, dembokrasi de diyen bir ulusun bakışından nâmütenâhî farklı olacağı muhakkakdır; ve bunu, yahudi-haçlı “üst aklı” denen mikrâklar fevkal’âde iyi bilmektedir. Gene bilirler ki,“İslâm Âlemi” denen coğrafyanın, Dünyâ emperiyalizma ve ateizması ile bütünleşmeden yahudi-haçlı dünyâsına rahat yokdur; ve bunun da çare-i yegânesi vahyin yerine laik veya seküler “aklı” yani “dembokrasiyi” oturtmakdan geçecekdir. “İrâde ve Hâkimiyyet”, dembokrasi dininde olacak; “geleneksel  ve geçmişin normları” dedikleri dînin sadece merâsim, ibâdet ve “ritüelleri” ise, akla göre ayar verilerek   “İslâm (!) Dîninde” bırakılacakdır!. Artık dünya çete merkezleri, bundan sonra “İslam’ın veya yeşil tehlikenin” bir TEHDÎD” olamıyacağında ittifâk ederek rahata ermiş bulunacaklardır…

Gerek 7 haziran ve gerek 1 Kasım “sandık kumarına”, parti-pırtıcıların daracık çerçevesi içine preslenerek değil, tarihî bir zâviyenin millet hayatına getirdiği îmânî kıymetler manzûmesi bütününden bakmak şartdır. Dembokrasinin narkozlayıcı akıl ve mantığı, beşeriyeti ve 90 yıllık “yüce ulusu”  aldatırken, “gir içime ve 16 hücremden birini beğenme hürriyet ve irâdesiyle (!) bas mührü” diyor!.. Ya, 16’sı da gözümde “imânî zarûretlerimin” dışında redd ve nefyi müstahik, “mutlak hakkın” dışında “mutlak bâtıl” ise, (ki gerçek Müslüman içün bu mutlaka böyledir) benim dînimi hiç biri “mutlak hakk ve hakîkat” tanımıyor da, “4 hakk dîn vardır” diyerek onu bâtılla müsâvî görecek kadar aşşağılıyor; ve dînim ve şahsımla nâmütenâhî çapda bir muârazaya cür’et ediyorsa, o zaman ne olacak?.

İşte insan irâde ve imanıyla alay eden dembokrasi zorbalığı, buna, kadük de olsa “para cezâsı” ile suç demekden bile zerre kadar utanmıyor!!! Üstelik bu, dembokrasi diktatoryasının bir hayâsızlık vesîkası olarak bile kimsenin dilinde levmi haketmiyor!.

 Görüldüğü gibi, dembokrasi, insan icâdı olan en sinsi, gizli ve en içe nüfûz eden ve en hissedilmesi müşkîl, yıllar içinde zehir te’sîrini gösteren, eşşek hürriyetini terörizme kadar doğurabilen; ve bir kere yatalak etdiğini, posasını bile zâyi’ etmeden yem fabrikasında paraya tahvil eden korkunç bir illetdir…

Kulun kula kulluğu diktatoryası, adını dembokrasi olarak da insanlığa yutdursa, Âdemoğlu, Allâh’ın irâde ve hâkimiyyetini tanımadığı müddetçe, bu dembokrasi dînine ve onun tanrılarına köle olarak “tapmıya” devam edecekdir…

İşte Yahudi-haçlı şebekelerinin bütün bu projeleri, Tanzîmât-ı şerriyye denen çukurdan itibâren her dönemeçde biraz daha hızını artırarak bugünlere gelmiş; ve bütün partiler, “demokrasi dinimizdir” demeseler de “ parlamentomuz, dembokrasimizin MA’BEDİDİR” diyebilmekde; ve böylece, Müfessir Merhûm M.Hamdi Efendinin: “İmtiyâz-ı Rubûbiyyet sınıf-ı ruhbandan parlömanlara geçmişdir” şeklindeki hükmüne kat’iyyen haklılık kazandırmışlardır…

 Ayrıca, hakîkatde ve fiilen, bu dinin mü’minleri olanlar, “global vampirler dünyası” ile bütünleşmenin ve o dünya içinde erimenin yoluna son derece kararlı olarak girmiş bulunuyorlar. Bütün politik böyyük başların miting ve beyânâtlarına bakınız, bu “dembokrasi” dinini, yeri gelse de gelmese de, en küçük fırsatda zikrederek, ulusun zihnine çakmak üzere ağızlarından hiç düşürmediklerini göreceksiniz!

Cumhûriyet Bayramlarında bile o kadar devletlinin sözleri arasında bir kere “Allâh” lafzının geçmediğini; ve fakat, Dembokrasi ve onun tanrılarını sık sık zikretdiklerini dikkat sahibleri elbetde esefle görmüşlerdir. Ancak, ittihadçı eşkıyaların beste ve güftelerini, “FATİH Cennetmekân zamanının mehter marşları” zannı ve vehmi içinde “uluslarına=halklarına” dinletenler, orada geçen “ALLÂH” lafzını kâfî görmüş olabilirler!!!

Sarıklı cübbeli bir takım hacı-hoca ve ilâhiyâtçı v.s. geçinici zekâ ve fikir dereceleri herkesce müsellem donu düşük bel’am ve madam kılıklı adamlardan da, yukarıda zikretdiğimiz şer’î, fikrî ve tarihî hakîkatlere akıl erdirmelerini beklemek, çok safdillik olacağından; onlara “tefekkür ve tezekkür” tavsiye etmenin bile abes kaçacağının farkındayız…

Politika piyasasının bütün (bir eksiksiz) parti ve pırtılarının, dünya çapındaki merkezlere âid bir projeyi tatbikde olduklarını görmeden:

“Şu parti kazandı, bu parti bitdi, soyguncusunun üçkâğıtçısının muhâmîsi olanlar yükseldi, taş gibi yılların Allahsızı tâife yerinde saydı; piskevitçi, Emsâlettin’i ile yerin dibine geçdi; dağ eşkıyâlarına belini ve bilmem neresini dayayanlar söküldü kana bulandı; dangalak veznindeki (Kam.l.k) tabahhur etdi, ötekiler çöpe gitdi!” gibi mülâhazalar, hakîkat nazarında abesden ve dembokratik ağız ishâlinden başka bir ma’nâ ortaya koyamaz!

Allâh Azze ve Celle Hazretlerinin İRÂDE VE HÂKİMİYYETİNİ tanımamayı en baş prensib hâlinde kabullenen; ve dembokrasi, laiklik, cumhuriyet diye yırtınarak bunları da “TESLİS” kabul eden hangi parti, pırtı ve ferd olursa olsun, ona, “hakîkat terâzîsiyle tartınca” aslâ kazandı denemez…

 Ancak, UKB hayatının, HESAB günü ve “YÜCE DÎVÂNI” bulunduğuna tam ve pazarlıksız inananlar kazanmışdır; ve “mücerred kazanmak ancak böyle olur” diye “ÎMÂN-I ŞER’Δ sâhibi olan “ğurabâya” da ne mutlu…

(İlk intişârı: 04.11.2015)

The post “Sandıksal” Kumardan Kazanan Olmadı! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Mehemmed SAFFET

1) Hele şükür dembokrasi dininin çan seslerinden, korna zırıltılarından, böğürtü ve öğürtülerinden kurtulduk; ve beynimiz, bir nebze de olsa bu ses ve saz gürültü ve kirliliğinden, âyinlerini (şölen ve bayramlarını!) idâre eden ruhban sınıfının baş piskoposları ve kardinallerinden uzak kalma imkânı yakaladı!

Okyanus ötesi Samanaltı TV, durup dinlenmeden “Demokrasi şöleni!” şöyle görkemli böyle muhteşem, şöyle faziletli, böyle menfaatli diye günlerdir öyle bir “şölenist!” neşriyât yapıyor ki, sanki dünyânın “en büyük şölenizminin en kutsal Pensilvanya cânibi markalı ve en olimpik şöleni!” sâdece bu… Tabii bizim yüksek “mülâhazalı ve nûrâniyyetli!” şölenlere, ılımlı ve ışıklı, esrârlı ve efsunlu, hoşgörü ve diyaloglu ince ayar hesablara akıl erdirmemiz ve bu istikâmetde ehlîleşmemiz aslâ mümkin de değil… Her şeyi anlamak ve fehmetmek her kişinin kârı da olamaz!

2) Tâ Okyanus ötelerinden, Japonya, Afrika içleri, Asya stepleri ve bilmem nerelerden (oy) vermek içün tayyâreye atlayan nice nice “vatandaşları!”, göz yaşartan bir fedâkârlıkla T.C. hudutlarından içerû dühûl eyliyor ve sırf bu iş içün geldikleri, ağızlar yayıla yayıla propaganda yapılıyordu!. Ve bu örnekler gözlere öyle bir sokuluyordu ki, ŞU MESAJ VERİLİYORDU:

“-Aman ey ıhvân, bakın, akın akın ve kuzu kuzu oy vermeye geliyorlar sakın siz de gelin, elinizi çabuk tutun, birkaç gününüz kaldı, âhıretde çok büyük ödül ve modül sâhibi, mülk sahibi olacaksınız!”

Hatta Okyanus ötesinden patentli TV aynen şöyle diyordu.

“-Bu uçakdan inen ve onbinlerce kilometre ötelerden gelen kıymetli vatandaşlarımız ve bu teyzelerin BİR TEK AMACI (gayesi) DEMOKRASİYE OMUZ VERMEKDİR!.”

Bu “bir tek amacın dembokrasiye omuz vermek!” olduğu sık sık ve günlerce tekrarlandı!. Çünki bu din, o kadar mühim bir dünyâ dini ki, onu yaşatmak içün mutlaka omuz vermelidir!

Oy vermek de yetmiyor, bir de omzunu v.s.ni vereceksin!

3) Neler çekdik iki aydır Allâh bilir. Adamlar hançereleri hurdaya çıkıncaya kadar nasıl konuşurlar; ve nasıl o kadar yalanları hiç kızarmadan sıkarlar, Elmalılı Merhûm’un tabiriyle o kadar “politikacı sihirbazlığını!” nasıl icrâ ederler akıl alacak gibi değil!. Çünki bizim dinimizde olduğu gibi onların dinleri olan dembokrasi dininde “yalan haramdır, yapamayacaklarının sözünü vermek kalleşlik ve hâinlikdir ve yine büyük haramdır, hakâret, küfür, “ana…a…” yollu ana avrat düz gidişler çok büyük haram ve terbiyesizliğin köprü altı ürünüdür, kıvırtmalar ve insanları aldatmalar ve onlara şarlatanlık yapmalar ve daha yüzlerce rezâlet çok çirkin bir haramdır ve daha niceleri… haramdır!” gibi mefhûm ve kânunlar aslâ yokdur!. Ehâliyi aldatmak ve oy’larını almak içün bu adamlara her şey mubahdır, meşrû’dur, serbestdir… Hatta böyyük meziyetdir!

4) Başvezîr Rizeli Receb Tayyib Bey “iki kişiden birinin oy’unu!” cebine indirdi ve gürültü hele şükür bitdi!. Âyîn-i rûhânînin hâtimesini de “balkon hutbe ve duâsıyla!” bir şekilde icrâ eyledi ve şamatanın son noktasını Emnânımla berâber sultânî bir şekilde o mekândan ünledi, gümledi ve tümledi!

5)Dersim Alevîlerinden ve “Statükonun (haşa sümme haşa ve kellâ) A….. Ankara’da!” diyecek kadar Allâh Azze imanı sakat ve ortada olan ve kaset rüzgârıyla başına parti ağalığı kuşu kondurulan Bay Kamal ise “istifâ!” homurtularıyla başı dertde… Acaba şimdi nasıl ve kimlere “ana…a!” yapıştıracak? Kurulduğu günden beri, CHP demek fitne kazanı ve şirk teknesi demekdir!

6)Kamalak Bey de “Ana muhalefet olarak görevimize devam edeceğiz!” beyânatı verdi ki, yavru olmayı 41 senedir hiç içlerine sindiremezler!. Hep dünyâ çapındadırlar, Âhıret bile zaman zaman onların tasarrufuna geçer ve kendilerine oy veren cennetlik müslüman, vermeyenler ise patates dinli veya yahudi askeri gibi mahlûklardır!. Ana muhalefet partisi Başkanı Profesör Doktor ve Millî Görüş İkinci Lideri, 54. Hükûmetin Başbakan Halefi Muhterem Kamalak % 1.2 oyla iki cihanda (Ana Muhalefet Liderliğine) devam edeceğe ve bu fırsatı çok iyi değerlendirerek demokrasiye büyük katkı ve atkılarda bulunacağa benziyor!…

7) Namık Kemâl Zeybek nâm türkî cumhuriyetler bülbülü zât da seçimden evvel %51oy alacağını beyan ediyorken, dembokratik hisseden ona da % 0.6’lık, az ama temiz bir hisse isâbet eyledi!. Ahmed Yesevî Hazretlerinin dembokrat dervişine çok bile!!!

“Bizim de Tekirdağ rakı fabrikamız var!” yollu öğünmeleriyle milliyetçilik yaptığını sanan BBP Lideri Topçu da top atdı ve %0.8’lik payla kurtuldu şimdilik!

6) Başvekîl Bey Balkon hutbesinde çok câlib-i dikkat hususlara temas buyurdularsa da, noktayı koyarken kutsal Dembokrasi dini içün aynen şöyle ünlediler:

“-Demokrasi bayramınız kutlu ve mübârek olsun!”

4 yılda bir, ruhânî ve global bir Bayram hasreti çekenler içün iyi fırsat!

Ben Matürîdi ve Hanefî bir MÜSLÜMAN olduğum içün, benim dinim kendi akâid kânunları ile, bana, mutlak bir hudud çizmiş ve başka dinlerin bayramlarına iştirâkı ve onları tebrik etmeyi yasaklamışdır! Ve buna riâyet etmediğim takdirde beni “kendi sistemi içinden fırlatıp atacağını!” da apaçık beyân buyurmuşdur!. Kime ne, bu da benim dînim!

7) Bu, benim dînime âid bir kânun… Hiç kimse de buna karışamaz. Benim îmân sistemim Kur’an, Sünnet, İcmâ’ ve Kıyâs-ı Müctehidîn ile sistemleştirilmiş ve ben, “müslümanım!” dediğim zaman mücerred bu sisteme (îmân, tasdik ve tahsin) beslediğimi ve (lâ ilâhe…) de diyerek bunu bütün akâid kânunlarını da içine alacak şekilde bir öze (formüle) bağlamış olduğumu ikrâr ve beyân etmiş bulunuyorum!.

Kime ne?

Çünki benim Dinimin ilâhı (ma’budu) olan Allâh Azze ve Celle böyle emrediyor, böyle istiyor… Meşrûtiyet, Cumhûriyet, Şefokrasi, Dembokrasi ve Kasetokrasi çizgisi ise, benim önüme, şunlar bunlar, ilahyapçılar, denaetçiler, diyalogçular, parti-pırtıcılar, cüppeli züppeliler ve bilmem neler ve nelerle, üç beş ritüeli (DİN) diye çıkarıyor ve sâdece Müslümanlık diye bunları çıkarıyor ve böylece de beni, dembokrasi faşizmi içinde eritmek istiyor!

8) Benim dinimde “İman ızhâr-ı hakk’dır, hakk-ı sarîhi ketmetmek (saklamak) küfürdür!” kânunu da olduğundan, ben bunu her zaman ve mekânda ketmetmemekle mükellef, me’mûr ve buna mecbûrum… Büyük Müfessir Elmalılı Merhûm, Muhalled Tefsîrinde böyle yazıyor… (Cüppelinin, bin kere hâşâ, Kamal Paşa’nın cebinden para verip yazdırdığını söylediği ve böylece de müfessirine (Merhûm Elmalılı’ya) iftirâ etdiği tefsîr meydandadır…)

Ancak ikrâh-ı mülci olursa, Yâser İbni Ammâr Radıyallahu anh Hazretleri gibi katil olunmak, bir uzvun kesilip yok edilmesi veya dayanılamıyacak kadar işkence ile karşılaşılırsa ve sâdece bu şartlarda ve kalbin de o İslâm ve îmân esâsında mutmain olduğu ve onu aslâ inkâr etmediği halde “takiyye” yapılmasına yani (benim dinimin dışında bir dine sahib olanlara onlar gibi görünmeme) ruhsat vardır!. Aksi halde HAKK DÎN beni de fırlatır atar ve adıma da “mürtedd!” damgasını basar… Allâhümmahfanâ!..

9) Biz, kimsenin kendi bayramını “kutlayıp mübârek olsun!” demesine karışmıyoruz!. Bize ne elâlemden!. Ancak hem o dinden, hem bu dinden yani hem de benim dinimdenmiş gibi görünenlere pek taaccüb ediyorum…

Yanlış anlaşılmasın kızmıyorum, ancak buğz ediyorum!. Bu da benim kendi dinimin bir kânunu olduğundan en tabii hakım… Dinim bana “buğz et, bu sana farz!” demişse, “hubb-ı fillâh ve buğz-ı fillâh zarûrât-ı dîniyyedendir!” buyurmuşsa, kime ne?.. Beni benim dinim alâkadâr eder!. Buna anam, babam, kardeşim, her hangi bir kral, fir’avn v.s bile karışamaz!

Karışan olursa, bir hastirlik canı vardır o kadar!

Bu dünyâya bir daha gelecek de değiliz!. Allâh’ım (benim ma’budum) bana ne demişse o… Başkası aslâ hâricden gazel okuyamaz! Anlatabiliyor muyuz dembokrasi dininin Okyanus ötesi âlemi?. Afganistan ve Irak gibi dünya köşelerine zorla (dembokrasi!) zehri içiren Guantanamo gardiyanları ve onların diyalogçu kuyrukları!

10) “Mübârek” demek, feyiz ve bereket kaynağı olan, hayırlı, uğurlu, çok sevilen varlık demekdir… Ve bir insanın, sevdikleri içinde en çok, zirvede sevdiği de ne ise, o, onun ma’bududur, tanrısıdır… Bizim ma’bûdumuza ALLÂH Azze ve Celle denir…Tefsir sâhibi Büyük Allâme Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri tefsîrinde böyle buyuruyorlar… (Bir hafta içinde yazdığımız fıkra veya makâleler içinde kaynağı vardır bakılabilir.)

11) Bizim içün mücerred mukaddes ve mübârek olanlar, Şerîat’ın (edille-i erbaanın) ta’zîm ve ihtirâm ile karşıladığı kânunlar ve bayramlardır… Vücûdu Vâcib olandır… O’nun, kendisine muti’ yaratdıkları, O’nun sistemi, O’nun dînine iman eden şahıslar, O’nun işâret buyurduğu zaman ve mekânlar… Bunların dışında, ne mukaddes ve kutlu-putlu bir nesnemiz; ve ne de “mübârek!” bir bayramımız vardır!. Olması da muhaldir, zira başka ma’bud tanımış oluruz!

Bunlardan kime ne?.

12) Ancak, bizim mukaddes ve mübâreklerimizle diğer dinlerin kutsal-putsal ve mübâreklerini halt edenler (karıştıranlar) şunu söyleseler erkekçe ortaya çıkmış olacaklardır:

“-Arkadaş, biz, babalardan dedelerden kalan İslâmiyyet ile, bütün dünyaya dayatılan ve bize de 1944 San Fransisko kararları ile zorla içirilen dembokrasi dininin kutsal-putsal ve mübareklerini halt edip karıştırıyoruz!. Kur’an ta’bîriyle “telbis!” ediyoruz! Elmalılı Merhûm’un yazdığı gibi “Hakk’ı bâtıl ile (telbis edip) bulama” yapıyoruz!. Böyle yapınca dembokrasi dünyamızı Müslümanlık da teberrüken câmi ve kandil lambalarını, ölülerin arkasından Kur’an ve mevlid okuyup hatim indirmeleri ve musallâ taşları önünde cenâze namazı kılmak v.s. gibi 5-10 şeyi kuşatmış oluyor! Okyanus ösindeki Eşbaşkanı ve müttefiki olduğumuz kabuklular da bundan çok haz ve keyif alıyorlar, böyle yapınca durmadan sırtımızı sıvazlayıp bizi yemliyorlar!. Hatta “dembokrasi ile müslümanlığı en güzel bir arada beraber yürüten Ankara!” deyip, cümle arabî ve türkî ufaklıklara bizi örnek ve emsâl gösteriyorlar, bu da fenâ olmuyor hoşumuza da gidiyor hani!”

Böyle diyebilene “erkek adamsın, Gandi gibi akşamdan sabaha on kere kıvırtmıyorsun!” diyebiliriz!

13) Bu bulama işini İslâm Dîninin ma’budu (tanrısı) olan ALLÂH Azze ve Celle sûret-i kat’iyyede yasaklıyor… Ve buyuruyor ki:

“- Kişi, bunu, (imana mütaallık bir mes’elede küfre müeddî olacak) derecede irtikâb ederse, o, artık benim dinimde değil, benim dinimden fırlayıp gitmişdir!”

Eski tarihli Akâid kitabı baskılarına bakılabilir, yeniler içinde zırvalar cirit atıyor!…

Ne yapalım, bizim dinimizin ma’budu böyle diyor. İşine gelene… Kimseyi de zorlamıyor, “Lâ ikrâhe fi’d-dîn!” de buyuruyor apaçık… Her şey, o çok tutkunu olduğunuz “hür irâde!” ile, modernist beyler ve hanımlar!

İstersen, o pek tapındığın “hür irâdenle!” sandığa gidip 15 mezhebinden birisiyle dembokrasi dinini seçersin, istersen, Âdem Babamızdan beri gelen Allâh’ın vahiy dinini… Biz sandığa sığmayacak kadar kadîm ve vâsi’ olduğumuzdan, iki cihân hayâtına tâlib ve tâbi’ bulunduğumuzdan bu tarafda kaldık! Sandığa girecek kadar küçülüp ufaklanamıyoruz, bit gibi olamıyoruz hulâsa!

Akledemeyenlere veya işine gelmeyenlere veya şeytanı ve nefsine söz geçiremiyenlere başka ne diyelim?

14) Zorlama devri artık geçdi!. Mon şerler ve bize Kral Fransuva kadar “Fransız olan!” dembokrat cici beyler! O çok hayrân olduğunuz “Hür irâde devrindeyiz!”

50 tane inanca (dine) sahib adamlar, Zerdüştlüğe, Apoizmaya, Nasraniyete, Yehudiliğe, Kamalizmaya, Şamanizmaya, ateizmaya, masonizmaya, diyalokizmaya, sabataizmaya, feminizmaya, reformizmaya, alevizmaya, faşizmaya, kurtizmaya, kürtizmaya, türkizmaya, totemizmaya, fetişizmaya ve bunlar gibi daha düzinelerce dine ve onların tanrılarına inanan adamlar kendi arzularına ve şeytanlıklarına ve keyflerine ve uçkurlarına göre kânunlar düzüp sonra da bana, “bunlara göre yaşayacaksın, bunları ihlâl edemezsin, bunlara ana avrat küfretsen de yine uyacaksın!” diyecekler öyle mi?. Onlardan farklı iman sahibi nice insanları da onlarla yaşamaya cebredecekler ve kendi din ve ilâhlarına taptıracaklar öyle mi?.

14) Bunun adı, bin şirinlik muskası takarak göz boyadığınız (dembokrasi) de olsa, hakîkatı yani künhü, bal gibi (faşistokrasi veya şefokrasi), bilmem ne kasetokrasidir… Bunları siz yapar, siz tapar, sonra da karnınız acıktı mı kadîm putperestler gibi siz yersiniz! Amma bunlardan bize ne?. Biz Allâh Azze’nin nizam ve sisteminden râzıyız ve ancak ona tapmaz, evet tapmaz, ancak O’na (ubûdiyyetde=kullukda) bulunuruz!.

Kime ne?

Siz de istediklerinize tapıyorsanız bize ne?

15) Biz “Hakk’a tapanlardan!” da değiliz! Tapınmak putperestlerin işidir, puta tapılır, çünki put, tapınmak içün insanların icâd etdiği bir uyduruk tanrıdır!. Böyle uydurma tanrılara ubûdiyyet (kulluk, abdiyyet) olmaz, tapmak olur!. Bir takım marşlarda (Hakk’a tapmak!) tavsiye edilebilir, andlar içilebilir, kafalar tütsülenebilir, bize ne?. Adamın aklı şâir aklının en sığ tabakalarında ise, demekki o kadar ermiş!. Garibim, meselâ ve en azından Elmalılı Tefsirinin (tapmakla) alâkalı bablarını okumamışsa, bize ne onun “Hakk’a tapınmasından?.”

16) Gelelim asıl mevzuumuza: 18 yıl ezanı yasakladılar ve “yasakladık!” diyecek kadar erkeklikleri olmadığı içün de, adına “Türkçe ezan!” taktılar, hâşâ… Ezanın Türkçesi, kürtçesi mi olur?. Ezan diye Allâh Azze’nin râzı olduğu ne ise, ezân odur… Hâşâ, Türkçe Kur’an mı olur?. Kur’an diye Allâh Azze neyi indirmiş ve neye Kur’an demişse, Kur’an odur!. Büyük Dâhî Elmalılı Merhûm, “Türkçe Kur’ân!”demenin küfür olduğunu yazıyor!. Merhûm, “Türkçe Kur’an mı olur be hey şaşkın!” derken de, nice tapınak ve anıt ehlinin tapınıcılarını ve taptırıcılarını aynı çukura dolduruyor!. Onlar istemeseler de!. Aklı evvellerden cüppeli nâm zavallı ise, Kamal Paşaya cebinden para verdirip, Elmalılı Merhûm’a tefsir yazdırıyor!. Yiyip yutulur gibi değil!. 73 sene sonra bu cins dalkavukluk ve yalakalığa düşenlere ne denir?. Mevlâ bir takım adamlara hoş ve şirin görünme pahasına adamı böylesine düşürüp saptırmasın, insanı ne oldum delisi eylemesin! Üstad Merhûmun işâret buyurduğu “ham softa kaba yobaz!”takımlarından ırağ eylesin!

17) “Tanrıdan başka yokduuuuuur tapacak!” diye 18 sene minârelerden bu millete ezan diye anırtı dinletdiniz; ve müslümanın kalbinden 6 iman şartını alarak, onları, imanın 6 şartına nazîre olmak üzere uydurduğunuz 6 okunuza taptırmak içün de, ne putperestlikler yapmadınız! Adına da“Türkçe ezan!” diyerek… “Ben putperest miyim ki tanrıya tapacağım!” diyen ne garipleri, işkence altında çürütdünüz, çoluk çocuğunu öksüz ve kimsesiz bırakdınız, ocaklarını söndürdünüz!.

Lânet olsun!

Büyük ve Mücâhid Şeyhülislâm Mustafa Sabri Efendi Merhûm:

“-Bu millet bu zulüm ve yapılanları unutursa, dünyanın en aşağılık milletidir!” demişse, kime ne?

Şimdi de Dembokrasi dinini yutturun!. İslâmiyyet’in üzerini dembokrasinizle örterek veya telbis edip bulayarak… Tabii gücünüz yeterse ve gadab-ı ilâhî tepenize binince yerin yedi kat dibine garkolmazsanız…

Bize de bundan sonra:

“- Artık önünüze ne konursa yiyip yiyip geviş getiren inek veya koyun olacaksınız!”diyebilecekseniz, buyrun!.

İşinize gelmedi mi?. Sağlık olsun!

“-Kendinize iyi bakın!”

Bilgilerinize…

(İntişârı: 13.06.2011)

The post Dembokrasi Âyinleri Bitdi, Şimdi Sıra Samanaltı Su Yürütme Ve Karpuz Kabuğuna Bastırma Fasıllarında! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.