(5)

Zıyâiyye BEKÇİSİ

Şimdi papazla hahamla “iftâr” sapıklıkları başladı!

15 asırdır görülmiyen bir dalâlet ki, İslâm târihinde hiçbir yerde rastlanmaz! Ne fıkıhda yeri var, ne hadisde ve ne de Kitab’da!

Olamaz muhal!

1)             Çünki bu papaz ve hahamların inançlarına göre Server-i Kâinât Rasûl-i Rusül Efendimiz Aleyhisselâm Hazretleri, sonsuz kere hâşâ “yalancı (sahte) peygamberdir”; aynen Müseylemetü’l-Kezzâb sahtesi gibi… Aman Allâh’ım, bu i’tikaddaki adamla oturub “müslümanım” diyen devlet irisi olarak veya onların hanım ve kızları olarak “iftâr yapacaksın!..”

Tek kelimeyle korkunç!

 Yahu bu, düpedüz Allâh ve Rasûlü’nü zerre kadar kaale almamak; ve onlara şöyle diklenmekdir:

 “- Siz ne kadar böylelerini kerih görüb tahkîr etseniz de, bunlar, bilhassa dembokratik sandık kumarımız yaklaşırken, bizim yağlıyacağımız yandaşlarımız ve dostlarımızdır; 15 asır evvelki nasslar, bunlara dayalı hakîkatlar ve hassâsiyetlerle, kusura bakılmasın, bu dembokratik popolitika yütülemez ve yürümez!”

2)             İbâdet ve taat mefhûmlarını ayırarak yazalım ki, bu “iftâr”, oruç ibâdetinin sonunda, Allâh rızâsı içün orucun açılması olarak oruçdan bir cüz’dür; oruc (ibâdetinin) ibtidâ ve intihâsını bilme ve bunu fiilen tahakkuk etdirme noktasından İslâm’da takdîs edilen bir taatdir!. “Orucu, alkollü içki veya leş veya o mahlûkun pirzolasıyla açacağım” diyen adamın Şerîat-ı Garrâ-yı istihzâ ve tahkîri elbetde apaçık ortadadır!. O Şerîat’ı, (hâşâ) sahte bir peygamberin tebliğleri olarak telâkkî eden bir papaz veya başhahamla beraber ve onun bu i’tikadının önünde açmak ne oluyor?. O oruca da, Rasûl-Rusül Aleyhisselâm’a inanmıyan bir adamın inanmadığı da apaçık bir vâkıa… “Mösyö Haleva gel beraber iftar!” edelim demek, “gel beraber namaz kılalım; gel berâber namazın sonunda duâ edelim” demek gibi abes; ve DÎN’le, Allâh Azze ve Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm’la istihzâdır!.

3)             Hem “hoşgörü-diyalog” fitnesine ve bunu uyduran Paralel Ciamaat ve Hocia’sına ağız dolusu bindireceksin; hem de onların bu “iftâr” (yamultma ve pi.leştirmesini), dinin sevabı veya en azından mubahıymış gibi Mübârek Ramazan’da dünyanın gözüne baka baka irtikâb edeceksin!. Böyle bir tenâkuz, gerçek ve narkozlanmamış müslümana çatal kazıkdan beter batar; Allâh ve Rasûlünün gadabı da, bir gün Hakk sillesi olarak mürtekiblerini vurur ve yatalak eder!. Bu DÎN, babadan mîras arsa değil, üzerinde istediğiniz gibi futbol oynıyamazsınız!

4)             AKP İstanbul İftârında İsrail katliâmını haklı gören Yahudi Cemaatı Başkanı ile Başhaham Haleva’nın da bulunması ve Haleva ile Topçu Tavil Tayyib (TTT) Paşa’nın Kerîme-i Tayyibesi Sümeyye Sultan Hanımefendi Hazıretlerinin beraber poz vermesi, Müslüman Türk târihinde cidden cinnetlik bir ilk ve manzara! Yahudi Gazetesi Şalom, bu haberi verdi ve orada TTT Paşa’nın da konuşmasına işâret etdi!. Son haftalardaki seçim nutuklarında “Ben Osmanlı torunuyum!” diyen bir zâtın, “Osmanlı torunluğundan anladığı buysa, biz böyle bir (torun-torba) tanımakdan münezzehiz!.

5)             Başvekil ve müstakbel Çankaya Sultânı Topçu Tavil Tayyib Pasanın “Pensilvanya ihânet Çetesi” dediği adamların “hilâl-haç ve 6 köşeli yıldızı” yıllardır bir arada halt ederek, milletin gözüne soka saka alıştırmalarını AKP de devam etdirecekse, biz bundan Allâh’a sığınır; ve müstakbel felâketlerden titriyerek Hakk Sübhânehû ve Teâlâ Hazretlerini tesbîh ederiz!. Cennetmekân Abdülhamîd-i Sânî Hân Aleyhirrahmeti Ve’l-Ğufrân Hazretlerine kan kusturan ittihad terakkî (İT) cebhesinin azılı eşkıyâlarından Midhad Paşa denen herifin Makedonya’larda Osmanlı bayrağına HAÇ ilâve etdirdiği; ve sonra bu ihânetinin bir halta da yaramayıb tam tersine Balkan harbi fâciası sonunda Koskoca Devlet-i Aliyyemizin nasıl felâketlerden felâketlere uğradığı; ve Anadolu Mehmedçiklerinin (İT) sürülerinin Allâh’sız, Kitabsız ve Peygambersiz seküler (laik)politikaları elinde nasıl 4 cebhede kırıldığı, aklı ve îmânı narkoz yememiş her müslümanı tâ yüreğinden vurur!

6)             Yahudi Şalom Gazetesinin haberine göre, bir “iftâr” da (nasıl oluyorsa), Yahudi Cemaati veriyor yani evsahibi yahudiler oluyor!. “Hoşgörü-Diyolog” fitne ve şirkinin altında yatan fırıldakları bu AKP zekâsı yoksa, yakalıyamıyacak kadar narkozlu mu?. Yahu denmek isteniyor ki:

“Ey millet bakın biz AKP iftarındayız, AKP de bizim iftarımızda! Bakın biz de oruç tutuyoruz, bizde de oruç var!. Bizim dînimiz de HAKK, ha yahudîlik, ha müslümanlık hepimiz aynı dinden dindaş sayılırız! Bizi yahudi diye sakın dışlamıyın, hep kardeşiz dindaşız!”

Kur’an mı, diyalogcu şirk ve fitnesi mi?. Denilen şu: “Kur’anın batıl deyib hatta lânetleyib dışladıklarını siz bırakın; diyalog şirkinin tam tersden el atışını içinize sokuşturun!”

İşte 106 senelik narkozlamanın, (İT) ve kuyrukları ile günümüze kadar gelen formül ifâdesi bu!

7)              Ve bu Yahudi-AKP arası (iftâr denen ziyâfetine), İst. Valisinden AKP meb’uslarına, Keziban Hatemî nam Patrikhâne avukatına, CHP il başkanı ve bazı (altı .oklu) meb’uslara kadar bir sürü adam ve madam iştirâk ediyor!

Eski Yahudi Cemaati Başkanı Silvio Ovedia da, orada İsrail kahpeliklerini savunuyor ve Soma fâciasında vefat eden garîbanlar hakkında bir pisliğin dediği gibi “Filistinliler buna müstehık” demeye getirerek, “eşit şartlarda karşılıklı füze ve bomba atmalar” olduğunu böğürüyor! Böyle bir vasatda AKP Filistin politikasının ne menem şey olduğunu anlıyabilmek de, bu millete ne zaman nasib olur, ömrümüzden on yılları böylece çöpe atalım gitsin!

8)             Tekrar ederiz ki, 15 asırlık İslâmiyyet’de, hiçbir zaman ve mekânda, adına “iftar sofrası” denilen bir yerde hıristiyan ve yahudilerle, hele hele papaz ve hahamlarla müslümanların bir sofra etrafında “iftâr yapmalarına” aslâ rastlanılamaz. Çünki yukarıda beyân etdiğimiz gibi, buna MÜSLÜMANLIK ASLÂ CEVÂZ VERMEZ BU YASAKDIR!. Bunu Akâid ve Tefsir kitablarıyla isbat edeceksek de biz, manzaranın vehâmetini fikri cihetden ele almıya devam edelim…

9)             Biz, hiçbir parti pırtı adam ile madamının veya devletlû Efendinin hatırını öne alarak kalem oynatmayız; ve bunun aksini irtikâb etmeyi de, bir müslümanın şeref ve haysiyetine zerre kadar yakışmıyan, dünyanın en fâhiş ve kancık ahlâksızlığı biliriz!. Îmân, kan ve süt keyfiyetimiz, bunu, derimizi yüzecek olsalar da irtikâba müsaade edemez; ve böyle bir kahpelik ve alçaklıkdan, Kahhâr-i Zülcelâl Hazretlerine sığınırız!. En sondaki bir Zıyâî ve Büyük Doğu neferi olarak, dünyadaki biricik îmân muhâfaza NÂMUS ve İFFETİMİZ, Allâh İRÂDE ve HÂKİMİYYETİnden başka hiçbir irâde ve hâkimiyyet tanımamakdır… Bu, bizim Kelime-i Tevhid’den anlayıb kalbimize çakdığımız mutlak hakîkatın tâ kendisidir…

10)         İşte bin kere teessüf ve teessürle ifâde ederiz ki, bugünki AKP iktidârı, “hoşgörü-diyalog” diyerek bu milletin dînini, papaz ve yahudilerle aşna fişne olan Hocia ve Ciamaat yahudileşenlerinin din tahriflerini, 12 sene zarfında kendi üzerlerine de bulaştırdılar; ve “ne istediniz de vermedik” noktasından hareket ederek, onlara ister istemez pekçok noktada (benzediler); ve ciamaat ve Hociası tarafından benzetildiler!. Hiç kimse lagaluga etmesin ve sütden çikma ak kaşık şıkıdımlaşmasına kalkışmasın; ve herkes, erkekçe, mertçe ve dürüstçe yediği haltları saklamadan mu’terif olsun; ve nasuh tevbesi ile de tevbe etdiğini dünyâya ilan etsin!. Erkek ve dik duran adam olmak ancak böyle olur…

11)         Nice Hoca geçinen şeytanla veya körle yatıb şaşı kalkanları milletçe bilmemek mümkin değildir! Bu memleketde ve hatta bütün cihan târihinde, İslâmiyyet’i bu “hosgörü-diyalog” perdesi veya maskesi altında ve Allâh Rasûlü Aleyhisselam’ı da Kelime-i Tevhidden silecek kadar azgın yahudileştirici, haşhaşîleştirici ve narkozlayıcı bir tahrîfât cereyânı hiçbir zaman görülmemişdir… Allâh’ın Dîni bu kadar azgın bir hücûma uğradığı son 30, hele 20 ve hele hele 10 yıl içinde öylesine tahrîf, tağyîr ve tebdîle uğratılmışdır ki, bütün bunlar, ne yazık ki AKP ileri gelenleri tarafından, nice ikaz ve tembihlere rağmen kulak ardı edilmiş; ve “Möhderem Hocfendilerin” kerâmeti kendinden menkûl harikulâdelikleri, birer gerçek “kerâmetmiş” gibi de kitlelere aksetdirilmişdir… Ve nice echel politikacıların mavi boncuk dağıtma hesabları uğruna, bu muharriflerin sahte ve kaypak binlerce üfürüğü, hep yeni ve meşru’ bir teceddüdmüş gibi anlaşılsın istenmişdir!. Hatta şimdi AKP tarafdârı Yeni Şafak’a kapağı atan Prof Faruk Beşer denen adam, üçbeş sene evvel, ikbâl ve istikbâlini onların içinde gördüğünden ve zerre kadar utanıp sıkılmadan Locafendi Hocia’sı adamı İmâm-ı A’zamlar ve İmâm-ı Şâfiler derecesinde şişirmiş ve “FETULLA GÜLEN FIKHI” NAMINDA KİTAB yazacak kadar pohpohlama illetine düşmüşdür!. AKP iktidârı hâlâ daha dostunu düşmanını, yalakasını, dalkavuğunu, önünü arkasını ne derece görüyor, cidden acınacak bir manzara!. Hayrettin Karaman denen adam da, Pensilvanya Locafendi Hociasıyla müşterek kitablar bile bastırarak “Hoşgörü-Diyalog” tahrifçilikleri ile İslâmiyyet’in yahudi ve hıristiyanlar önünde müsavi bir dereceye indirilmesi içün ne lazımsa yapmış; Abantların, sempozyumların ve nice maksadlı toplantıların başköşelerdeki demirbaşı yapılmışdır!. Hatta utanmadan, 15’dır insanların elinde olan KELÂM-I KADÎM’in Âli İmrân 64. Âyetine bir de isim uydurmuş; ve bu âyet-i celîleye Allâh’dan korkmadan “Diyalog Âyeti” adını vermiş; ve kitablarında böyle zikretmekden zerre kadar hayâ etmemişdir…

12)         AKP iktidarı bütün bu rezâletler karşısında, ehl-i Sünnet müslümanlarının bütün feryâdlarına kulaklarını, gözlerini ve ağızlarını kapatarak üç maymunları oynarken, biz Ehl-i Sünnet Anadolu Müslümanları kan ağlıyor; ve sesimizi kimselere duyuramıyorduk!. Demek ki bin nasîhatdan bir MUSİBET yeğmiş!

Daha ne rezâletler ki, cildler dolusu kitab yazılsa, bunları telhîs etmek mümkin olamaz!.

İşte 15 asırdır İslâm’ın ne Asr-ı Seadet’inde, ne Hulefâ-yı Râşidîn devrinde, ne tâbiin, ne tebe-i tâbiin, ne müctehidin ve etbâı devirlerinde; ve ne de bugüne kadarki zaman içinde, İftar sofralarında PAPAZ ve HAHAMLARLA beraber “iftâr yapma dalâlet ve bid’atı” ne gürülmüş ve ne de duyulmuşdur…

Ne cumhuriyet, ne dembokrasi, ne şu ve ne de bu veya şu adam veya o madam, hiçbir şey, ALLÂH irâde ve hâkimiyyetinden sonsuzda bir nisbetinde bile daha kıymetli olamaz!.

Milleti beşerî ideoloji ve doktrinlerle ve sayısız illetlerle narkozlıyan politikacılar, Allâh ve Rasûlü’ne, kendi keyiflerine göre değil, Allâh ve Rasûlü’nün istediği gibi îmân edib akıllarını başlarına toplamalıdırlar!. Bu da, Osmanlı ulemâsının çizgisinde olmakla mümkindir; Ramazan Şeytanlarının üfürüklerine tâbi’ olmakla aslâ!

Unutulmasın ki, bu dünya, Sultan Süleyman’a (Aleyhisselâm’a) bile kalmadı, nerde kaldı ki, Çankaya şuna buna kalsın!.

El BÂKÎ HÜVE’L-BÂKÎ!

Buna bütün mevcûdiyyetiyle inanmak ayrıdır; inanıyor görünmek apayrı…

Zavallı millet, Filistin’de yahudi bombaları altında; Anadolu’da ise, gözü dönmüş politikacı ve taraftarları sihirbazların (narkoz) bombaları altında yerle bir ediliyor!

(Devam edecek)

(İntişârı: 03.08.2014)

The post (5) Ramazan Şeytanlarından Kurtulmak! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(9)

Zıyâiyye BEKÇİSİ

.

ÎSÂ ALEYHİSSELÂM DİRİLECEKMİŞ! ÖLMEYEN NASIL DİRİLİR, “ORİJİNAL BİR DİN GÜNCELLEMESİ!”

“Akit’in Çakma Üstâdı Abdürrahmân Çelebi” de efrenci yılbaşında okuyanlarının yılbaşısını kendine hass bir çeşni ve kendi uydurması esrârengiz bir inanış formülü ile; ve entel, bamtel, dantel ve esfel bir çeşitleme içinde tebrik etmiş ve şöyle sallamışdı:

“Hıristiyan yurttaşlarımızın Noellerinin Ruhulkudüsün ruhaniyetine bağlı olanlar için esenlik vesilesi olmasını temenni ediyorum. Gelecek günler ise, inşallah Allâh’ın rızasının tecellisinin vesilesi olanlar için hayrolur!”

Dilipak aynı yazısında bir de Îsâ Aleyhisselâm’ın dirilişinden bahseder ki, bir müslümanın aklına şöyle geliyor:

“Mesîh Aleyhisselâm acebâ (hâşâ) öldü de mi dirilecek olsun!?”

Elmalılı Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri Tefsirinde şöyle buyurur: “Akıde-i İslâmiyye’de Îsâ Aleyhisselâm Vefât etmemişdir.” (c.2, s.1117)

Çakma Üstad ise, şöyle dolambaçlı ve karışık bir ifâdenin içine “diriliş” yerleştirmiş:

“Hıristiyanlar İsa (AS)’ın dirilişi ile ilişkilendirerek “Tanrı günü” olarak 7. Günü (“sebt”i / Cumartesiyi değil de Pazar gününü tercih ettiler.”

Vefât etmiyen bir Rasûl Aleyhisselâm’ın  “Dirilmesi” nasıl olacakdır?..Bu sır da, “Üstâd-ı Ahırsa.anın”  entel, bamtel, esfel ve dantel bir ictihâdı (Belki ve daha doğrusu teşehhîsi) olarak kendi esrâr-ı şahsiyyesi içre mahfûz kalacak olabilir!

“DÎNİMİZDE” DENMİYECEK, ARTIK “BİZİM GELENEĞİMİZDE” DENİLECEK ZÂHİR!

Yılbaşı tebriknâmesinde Dilipak’ık bir de aşağıdaki iki cümleye müsâdif oluyoruz:

“Bizim geleneğimizde bir de “Haram aylar” var. Kur’an-ı Kerimin 9. Suresi / Tevbe suresi’nin 37. ayetinde, ayların sayısının 12, haftanın 7 gün olduğu, bu aylardan 4’ünün “haram” yani “bu aylarda savaşın yasaklandığı” belirtilmektedir..”

Dinde âyet ve hadislerle sâbit mukaddes ve muazzez hükümler, yukarıdaki ibârede görüldüğü gibi artık DÎN değil de, “Bizim Geleneğimiz” oldu ve bir nevi beşerîleştirildi!

Müctehid imamların (Rahmetullâhi Aleyhim Ecmaîn) ictihadlarını artık hiç kâle bile almayan din-mezheb münkirleri, ortalığı çekirge sürüleri gibi nerede ise istîlâ etdi; ve kendi işkembelerinden din uydurmayan neredeyse kalmadı!.. Kelâm-ı Kadim’in muhkem âyetleri, mütevâtir hadîs ve mütevâtir icmâ’ ile sâbit olan hüküm ve haberlere artık İslâmiyyet’in ta kendisi yani “Zârûrât-ı Dîniyye” olarak bakan ve buna “DÎNİN ZARÛRÎ HUDÛDU İŞTE BUDUR” diyen bile kalmadı; hatta bunu iyice ucuzlatmak ve basitleştirmek üzere, yukarıda görüldüğü gibi “BİZİM GELENEĞİMİZDE” denilerek diyalog devri hezeyanları kusulur oldu!.

Dîne gelenek gözüyle bakma, “Dinlerarası Diyalog Fitnesinin” bir kazığı olduğu hatırlanırsa, bir takım beşerî gelenek ve göreneklere hatta bazı bâtıl dinlerden geçen geleneklere de “DÎN GÖZÜYLE BAKMAK” da mümkin hâle getirilecekdir… Dine, “gelenek” diyerek istihdâf edilen hedef de zâten budur… Bu çukura gaflet veya dalâleti sebebiyle düşenler, diyalog fitnesinden sonra pek ziyâde çoğalmışdır.

Son 15 asırlık İslâm Târihinde DÎN demek yerine “GELENEK” demek de, bir başka diyalogçuluk ve reformistlik rezâletidir…

Dîn (İslâm) vaz’-ı ilâhî, gelenek görenek misüllü şeyler vaz’-ı beşerîdir. Dîn, “Değişim, dönüşüm, güncelleme, reformlama, revizyonlama, gelenekleme, laikleme, dembokratlama, cumhurlama, araplama, türkleme, kürtleme, oklama, ışıklama, rabialama, DİB’işleme, ibişleme, ilhâdiyatlama, diyaloglama, papalama, Fetolama, v.s.” gibi onun harîm-i ismetine en küçük müdâhalelerden, operasyonlardan  mutlak olarak uzak tutulub muhâfaza edilmediği zaman, o artık “ilâhî olmakdan çıkar beşerî olur; ve insan üzerinde nüfuzu oyuncak derecesine kadar iner…” Karşımıza, muharref dinler gibi hakîkatı bâtıllarla (telbîs edilmiş), din dışı bir din çıkar ki, DİB’işler, ilhâdiyatçılar, entel-dantel-esfel matbuat baykuşları ve politikacıların yapdığı da bunun ta kendisidir… Lâyıklığın bu memlekete çatallı kazık gibi çakılmasının ana ve temel sebebi, “LAYIKLIĞIN, KENDİSİNE GÖRE BİR DÎN İCÂD ETMESİ VEYA UYDURMASI” içündür…

Gelenek, an’anedir; an’ane ise, zaman içinde bir milletin bünyesinde teşekkül eden harsiyât taallûkatıdır!.. Bunların hakîkî  bir müslüman nazarında kıymet ifâde etmesi, ancak edille-i erbaa-yı şer’iyyeye uygun olmaları ile kayıtlıdır; aksi halde herşey gibi kat’iyyen redd ü def’ edilmekden başka âkıbete sâhib olamazlar!. Geleneklerini, din ölçülerine göre ıslah veya tesviye veya tasfiye etmeyen ve onları vazgeçilmez görüb din gibi kabul eden milletler, ne kadar “Müslümanız” da deseler, dinlerinden çıkmaya yani mürtedd sürüleri hâline gelmiye mahkûmdur…

Gelenek yani an’ane, menşei i’tibâriyle beşerî olub, halk irâde ve arzusuna âidiyyet belirtir yani vaz’-ı beşerîdir. Dîn ise, vaz’-ı ilâhî olub, vaz’-ı beşerî olamaz. İcmâ’ bile vaz’-ı ilâhî olub (müsbitdir); ümmetin üzerinde ittifak etdiği müctehid imamların tek tek ictihadları da vaz’-ı ilâhî olub (muzhir) bulunurlar… İçinde bulunduğumuz “DEVR-İ CÂHİLİYYE-İ SÂNİYEDE”  15 ASIRLIK DÎN İLİMLERİNE SADÂKATLA ONU TELÂKKÎ, lâyıklık küfr ü şirki ve onun resmî müesseseleri eliyle tamâmen köreltilmiş; ve beyân etdiğimiz gibi “Lâyıklık, kendine göre resmî bir din uydurarak adına da gene İslâm” demek şeytanlığını irtikâb etmişdir…

“Edille-i erbaa ile sâbit hüküm ve haberlerin” herhangi birine “gelenek demek”, Allâh Azze ve Celle’nin DÎNİNİ gelenek kabilinden basit ve beşerî harsiyât kabilinden şeyler derekesine tenzildir; ve böyle bir kabulleniş, İslâmiyyet’in vahye dayanan temelini dinamitlemek ma’nâsını tazammun eder ki, bunun, îmânlı ve ciddî bir müslüman tarafından “DÎN ve îmân” ile kâbil-i te’lîf edilmesine imkân bulunamaz…

Bir iki asırdır İslâmiyyet’in hükümranlığına son vermek istiyen iç ve dış dîn düşmanlarının tatbike çalışdıkları (taktik usûl)den  yani şeytanlıklardan en tehlikelisi, bir takım beşerî gelenek, teâmül ve haçlıdan müdevver kânûn ve sistemleri de dîn hâline getirmekdir ki; Anadolu insanının, bu cinneti görme ve yakalama ÎMÂN ve idrâkinde olması, bunu her şeyin önünde görmesi, ehemmü’l-ehem ve en büyük şartdır… Aksi hâlde bu “milletin” “BEKÂ MES’ELESİ”, BİR HÜLYÂ (ÜTOPİ) OLARAK POLİTİKACI GÜRÛHUNUN CANBAZLIĞI VE SİHİRBAZLIĞINDAN İBÂRET TELÂFFUZ EDİLİR; ve bu kavmin “RÛHUNA EL FÂTİHA” demeye bile  müncer olamaz!… Betonik kafalar ise, “bekâ sorunu” dedikleri hürriyet ve istiklâl mefhûmunu, yol, köprü, bina ve zinâ istikâmetinde görecek kadar raydan; ve gördükleri serâbı da vâkıa zannedecek kadar istikâmetden  VE ECDÂDININ AHFÂDI OLMAKDAN çıkmışlardır… MİLLET, MÂZÎDE KALMIŞ; HÂLDEKİ İSE, “ULUS” DEDİKLERİ IRK TEMELİNDE VE ATEİSLEŞMENİN, SEKÜLERLEŞMENİN, LAİKLEŞMENİN EŞİĞİNDEKİ KALABALIKLARDIR… Sandıkla haçlılaştırma ve benzeşme ve eşleşme ve aynîleşme ve hiçbir fark kalmıyacak kadar kopyalanma ve bunun içün erime, göz önünde âbide gibi bedâhaten duruyorken, başka vesîka aramak erbâb-ı hakîkât içün mutlak abesdir!

“Zarûrât-ı Dîniyye” olarak müslümana, hüküm ve haber ne bildirilmişse, ahlâk-i İslâmiyyesi ve edebi olan beş paralık ilim sahibi bir insan bile, artık bunda “muhayyerlik olmadığını” bilir; “ef’âl-i mükellefîn” nelerse onlarla konuşur!. Vahiy sisteminin, beşerî lûgatla (terminoloji) ile değil; şer’i (ıstılâhât) ile yürütülme zarûretinin, her fennî veya gayr-i fennî ilmin üstünde bir zarûretle dikkate alınması ŞARTI vardır…

Îmân, küfür, şirk, nifâk, farz, vâcib, helâl, haram, mekrûh,  sünnet, mubah, müstehab, müfsid… Kezâ ve kezâ!. Bütün bu ve bunlar gibi ıstılahlara dayanmadan, İslâmiyyet’in yani Allâh ve Rasûlü Aleyhisselâm ile “Mü’minler Yolu’nun” vahye müstenid irâdesinin ortaya çıkması; ve adına “Hakk veya Mutlak DÎN” denilen hakîkatın varlık bulması kat’iyyen mümkin olamaz… Böylece, bugünki DİB’işlerin, ilhâdiyyatçıların, yobazların, politikacıların ve “ulusun”, kendisine inkıyâd ve ittibâ’ edecekleri bir DÎN aslâ vücûd bulamaz… Tam tersine, beşer irâdesine tâbi’ kılınan, “Uydurma ve şeytânî; güncelleme, değişim, dönüşüm, reform, revizyon, diyalog, hoşgörü, küfr ü şirk” ihânet ve pespâyelikleri elinde, yehûdî-haçlı şebekelerini göklere uçuracak bir religion ortaya çıkar… Bunun mürtekibi de kim olursa olsun, o, “İslâmiyyet’in beşerîlikler hesâbına mahvedilmesinin ebedî bir mücrimi, hâsiri ve hasîridir…”

Dinin hüküm ve haberlerine “Gelenek, görenek, âdet, töre,  kültür, medeniyet, ilke, ülkü, bilmem ne ve ne, v.s.” gibi ucuzlatıcı ve basitleştirici; ve vahyi saptırıcı beşerîleştirmeler bulaştırma şeytanlığı, son 5-10 yıldır tavan yaparak sârî bir hastalık sür’atiyle yayılmak isti’dâdı gösteriyor… Reform, revizyon, mealcilik, tarihselcilik, ictihad kapısını omuzlayıcılık, Kur’ancılık, güncellemecilik, mezheb ve tasavvuf mekteblerini saptırıcılık; ve diğer bütün sapık fraksiyonlarla (fırkacılık, bölücülük ve parti parti, şia şia) oluculuk… Bütün bunlar ve bunların fâilleri ağızıyla konuşanlar, İngiliz-Yehûd ve Haçlı’nın kadîm plân ve projelerini muvaffakiyyetle hayâta geçiriyorlar demekdir!

SABIK DİB’İŞ GÖRMEZ DE, DÎN YERİNE “KÜLTÜR” V.S. DEYİB, USÛLE (TEMELE) KAZMA SALLIYOR!

27 ocağı 28’e bağlıyan akşam 20.30-21.30 suları net tv’de sâbık DİB’iş Başkanı Görmez, üç kişi ile bir celse-i aleniyye icrâ eyledi!. Y.Şafak yazıcılarından Menzil bağlısı (!) İsmail’in idâre etdiği bu programda GÖRMEZ adam da, din yerine “Gelenek, kültür ve medeniyet v.s.” gibi, dîni beşerîleştirici havalarda çene çaldı durdu!. Hatta ilk üç asırdaki “usûl-i din, usûl-i fıkıh ve tarîkât pîrânı zevât-ı kirâmın tarîkât usûllerinde yanlışlar olduğunu; ve dolayısıyla bunların bugün mer’î olamıyacağını, yeni bir “usûl ile akâid, fıkıh ve tarikatların kendilerini yenilemeleri lüzûmu bulunduğunu”, pek bilgiç ve tepelerden uçarak ve “Geçmişi beğenmezlik” sendromları püsküre püsküre üfürdü!…

Bugüne kadar Haçlı müsteşriklerin (oryantalistlerin) bile bu derece cür’etkâr ve hadd-i bîpervâ ile aşağılamadığı 15 asırlık erbâb-ı ilmi, adam sanki tamâmen silib atdı; ve karşısındaki 3 molla da süt dökmüş kedi gibi apışıb kaldı ve beyte’l-hayât ve’l-memât teshîr edilmişler gibi seyretdiler! Hatta “Evet efendimcilik” yağlama-parlatmaları ile, GÖRMEZ zâtı zaman zaman gaza ve saza bile getirdiler!

“Hoşgörü-Diyalog” illeti o kadar çukur mesâfe katetdi ki, Fettôşiyân-ı Haşhaşiyân bile, artık bugünki derekelere inib çöreklenemez!

Artık, “Dinimizde” diye söze başlanmıyacak; “Geleneğimizde, kültürümüzde, medeniyetimizde ve bilmem neyimiz ve neremizde!” diye başlanacak! Ve her bölge ve İslâm coğrafyasındaki her düvel-i gayr-i islâmîler de, kendi geleneklerine doğru bir fırlayış içine girecek; ve ilerideki bir zamanda “mahallî gelenek, kültür ve harsiyât” da, dîne inkilâp ederek, İSLÂM ortadan çıkarılıb buharlaştırılmış olacakdır!.

Papa denen adamın B.A.Emirlikleri denilen yumuşakçaları dolaşarak ve Ezher Şeyhi denen ve öpüşme şekilleri ile cinsiyetlerini ruznâmeye taşıyan mısrî mahlûkları koklıyarak, “Dinlerarası Diyalog” fitnesini yeniden hortlatması ve ruznâmeye taşıması aslâ tesâdüf ile îzâh edilemez!.. Fettoş denen gizli kardinalin en büyük ihânet ve alçaklığı, onun “vatan, devlet, bayrak ve millete” diye başlıyan suçları değil; “Hoşgörü ve DİNLERARASI Diyalog” perdesi altında İSLÂMİYYET VE ALLÂH İLE RASÛLÜ ALEYHİSSELÂM’A SAPLADIĞI TAHRÎF, TAĞYÎR VE TAHKÎR HANÇERİ VE İHÂNETİDİR… Bu ana ve temel nokta görülemez ve Ankara politikacıları, Papa denen zirvedeki İslâm muârızı ve SON RASÛL ALEYHİSSELAM’I SAHTE PEYGAMBER VE KUR’ÂN-I AZÎMÜŞŞÂNI UYDURMA KİTAB (hâşâ ve kellâ) KABUL EDEN adamın yeniden estirmeye başladığı havalarla yelkenlerini doldurmaya ve Zapetero zamanının “Medeniyetler İttifâkı” gibi zehirleyici ve Dinlerarası Diyaloğun bir başka müterâdifi ta’birlerle haçlı eli-eteği öpmeye başlarsa, “Fettoşizma” ile mücâdelesi hiçbir halta yaramıyacak, göstermelik kalacak, hatta aksine dönerek kendisinin harakiri yapmasıyla netîcelenecekdir… 

Kaşıkçı hâdisesinin akabinde, Suudî yamyamlarını haraca bağlamaları; ABD’nin Sûriye’den çekilme yalanı ile bazı Arab ve coğrafya çobanlarına şirinlik dağıtması; arkasından Venezuellâ’da terör estirmeleri ve işgâle kudurması; Mısır şeytanlarını İMF’ye avuç açtırmaları; İsrail yahudilerini mütemâdiyen okşamaları;  ve şimdi de Papa denen adamın (Ezher Şeyh-i Şeyni şeyi) pek iğrenç takbil ile takdîs ederek “Dinlerarası Diyalog” şeytanlığını köpürtmesi, v.s’lerdeki zamanlamaya bakılınca, Haçlı Seferlerinin yepyeni bir kılık ile, 15 Temmuz Haçlı Seferi’nden daha farklı bir biçimde yeniden başladığını göstermektedir…

Böylece, Dünyâ’nın dehhâmeleşmiş şeytanları, mahallî şeyâtîni bâlâda beyân edildiği istikâmetde ta’lîm ve terbiyeden geçirmekde; ve “İslâmcılık” denilen “ideolojiye döndürülmüş” (din dışı ve haçlı tasarısı lâyıklığa göre bir religion),  müslüman coğrafyası içün hazırlanmaktadır!.

Haçlı AB patronlarının, Anadolu’daki emirerlerine “Dinimiz, peygamberimiz” gibi kelimelerin mekteb kitablarında kullanılmayıb “İslâm Dîni, İslâm Peygamberi” gibi âidiyyeti eritilmiş sîgaların dillere yerleştirilmesini istediği de, çarpıcı bir vâkıa değil midir?. Artık bütün bunlara rağmen, bu memleketin “Kültür emperiyalizması” altında canı çıkarılmak üzere olmadığını, hangi îmânlı bir akıl iddia edebilir?. Altı oklu, dokuz ışıklı, râbia parmaklı, madam tırnaklı şovlarla, bu memleketin ümmet bakıyesi yani “ulusu”, iyice mankurtlaştırılmak (zombileştirilmek) istenmiyor mu!?

KANADA HER YIL 50 KM HIZLA KOŞMAYA BAŞLAMIŞ!

Akit’in Çakma Üstadı A. Çelebi, 13 Ocak 2019’daki twitter’i ile de müthiş bir Kıyâmet senaryosu veya kehâneti peydahlamışdır:

“Şimdi Kenevir ekme azmadı. Kuzey kutbu giderek artan bir hızla Kanada’dan Sibirya’ya doğru kayıyor. (Yılda 50 km gibi bir hıza ulaşmak üzere.) Bu süreçte dünyaya daha fazla radyasyon girecek. Kanada, ABD, Sibirya en çok etkilenecek. Kenevir radyasyon emicidir!?”

Ankara’daki Yüce Başkan “kenevir” der demez, şefin çubuğuna göre şakıyan orkestra elemanları, hep beraber ona akord oluyorlarsa da, burada, sanki sâdece “Üstad Dilipak’dan” kenevir nâmeleri yükseldi; ve bütün cihân dahî tenvîr-i kenevir eylüyüb, Kenevir-i Tayyibe’nin “radyasyon emici” oluşunun keşfi ile şenliklere garkoldu!.

Hele Çakma Üstad’ın, “Kanada’nın Sibirya’ya her yıl 50 km hızla yaklaşmasını” keşfen ve kerâmeten i’lân etmeleri, Kıyamet’in kopmasına sayılı dakikalar kaldığına, hatta zamanının gelib geçdiğine (!) hüccet-i kâtıa sayılsa yeridir!

Kanada Grünland arasının 480 km olduğu vâkıasından hareket edilirse, Kanada çokdan Grünland’ın sırtına çıkmış; ve dizginleri de eline alarak İZLANDA’nın ense köküne binmek içün 44.72 yıl kadar bir zaman kalmış demekdir!. Çünki kanada İzlanda arası 2236 km’dir. Netîce-i felâketin hisâbât-ı taksîmâtını ilk mekteb 2. sınıf şâkirdânı dahî şakır şakır yapabilir!

DİLİPAK’IN CA’FERÎ HUMEYNİ’YE BEY’ATI MEZHEB ÜSTÜ BİR ŞEYMİŞ Kİ SAHÎH İMİŞ!

“Saygıdeğer Üstad Dilipağ’ın” allâmeliği, sâdece (süper jeopolitiği) ve  (ketentonik kenevirolojiyi) içine almaz!. Mezhebler, ictihadlar, bid’atlar, bey’atlar, “âlimlerimizin yetersiz kaldıkları” mevzû’larda da müthiş ihtisâs ve hârika ehliyet sâhibidir!. 1980’lerin modası şiilik değil de “İran İslâm (!) Devrimi” olduğu hengâmda, daha evvel de zikretdiğimiz kankalarıyla, “Tersden mukârenetin meşrûiyyeti fetvâsına” kadar pekçok çarpıklık ve sapıklıkları ile meşhur Müteveffâ Humeynî içün, Anadolu’muzda da “Bey’at” toplama cihâdına (!) müdâvemet, müşâreket ve hatta mücâseret eylemişlerdi!…

İşte vesîkalık satırlarından bazıları:

“Mezhebî farklılıklar, İslâm Âleminin siyasal birliğine engel olabilecek derecede önemli ayrılıklar mıdır? Meselâ İmam Humeynî’ye yapılan bey’atlar sahih değil miydi? Bizim Hanefî, Şâfii veya başka mezhebden olmamız, Onun Caferî mezhebinden olması, O’na biat etmemize engel teşkil ediyor muydu?” (İslâm Cemaatine Doğru, Risâle Yay. s. 40)

Bu gözleri kapalı koşarak yol alacağı vehmindeki adam, şiilerin, ehl-i sünnet ve’l-cemaat müslümanlarını “Müslüman kabûl etmediğini” hiç duymamış ve okumamış mıdır?. Bunları üç paralık bilib de akletseydi, şiilerin, teşeyyu’ etmemiş (şiileşmemiş) adamların bey’atını kabul etmiyeceklerini bilir;  kendisinin de bey’atını kabul  edecekleri hülyâlarına kapılmaz; ve kendi kendine gelin-güveyi de olmazdı!. Veya, kimsenin haberi olmadan onların dînine geçmiş de “Bey’at etmekden” bahsediyorsa, orasını biz bilemeyiz!..

Acemistan persçiliğinin “anayasasına” göre Ca’ferî olmıyan bir adam veya madam İran’da “Cumhurbaşkanı bile olamaz!.” Nerde kaldı ki, bu adamlar, “Yezîdî” diyerek müslümanlık dışı (!) gördükleri “Ehl-i Sünnet Ve’l-Cemaat” mensublarının “bey’atını” kabul edib onları kendisinden bilecek!!!. Hakîkî bir sünnî müslümanın, acemistan şiilerine bey’atı aklından bile geçirmiyeceği bedâhaten ortadadır!. Humeynigillere Ehl-i Sünnet olmasa da, bir takım çakma adam ve madamlar gibi, kadîm sünnî ülkelerindeki müslümanların 3-5 göbek aşağıdaki ahfâdı olarak ve fakat dembokrat kesân hâlinde “bey’at” makyajlı ve ambalajlı hâller içinden eğilseler, irânîler o süflîleri yanlarına bile yaklaştırmaz; ancak, uzakdan kumandayla belki oynatabilirler!. Zîrâ Şia kadar mezheb (dîn) taassubu içinde hemhâl ve sarmal olmuş başka bir zümreye yeryüzünde kolay rastlanılamaz…

Üstelik Dilipak, zaten mezheb v.s. tanımadığından, hiçbir “Usûl-i Dîn ü mezheb” ta’kîbi ile CİDDÎ bir i’tikâd ve sahih bir “Dîn Telâkkîsi” peşinde olmadığını apaçık, dehşetle ve hiçbir sıkılma hissi taşımadan da i’tirâf ediyor:

“Mezhebî farklılıklar biatleşmede hiç önemli değil. Biat etdiğimiz kişinin fıkıh mezhebi ve ictihâdı bizi bağlamaz. Zaten o bize karşı bizim ona verdiğimiz yetki ile sınırlı.” (s.40)

Nasıl?

Akit’in Çakma Üstad’ı eskilerin “Mezhebi Geniş” dediklerinden biri olarak demek istiyor ki:

“Bâtıniyye, Sebeiye, İsmâiliyye, Ahmediyye, Bahâiyye, Gurâbiyye, bilmem ne ve ne, hangi mezhebden ve hangi ictihâda  ve teşehhîye sâhib olursa olsun benim nazarımda hepsi de HAKKDIR, doğrudur, makbuldür, ona bey’at ederim, kendimi ona çok rahat teslîm eder ne derse yaparım!.”

Diğer tarafdan da tahtında müstetir olarak, “Postu o kadar ucuza satmam ha, ben bir dembokrat bireyim” demiş olmak içün:

“Zaten o bize karşı bizim ona verdiğimiz yetki ile sınırlı.”

Diye, kendi kendine bir bey’at rü’yası görmüş; ve bunu da, hakîkat zannedib tahakkuk etdirmek (!) ve çok islâmperver okuyan ve yârân cumhûruna da kitâbet eylemiş!

Meselâ bey’at etdiği adam ve madam kimse, onun “yetkilerini” yani salâhiyyetlerini Akit’in Çakma Üstâd’ı vermiş olacağından, bey’at edilen ne kadar (metbû’) olsa da, o da tâbi’lerinden (yetki) alacağından (!) dolayısıyla o da onlara bir nevi mütekâbilen bey’at etmiş olacak!!! İslâmî olmasa da, bugüne kadar hiçbir dünya köşesinde görülmiyen ve Humeynî’nin kanını tepesine zıplatacak kadar “Dembokratik, hatta Donbokratik belki de Bombokratik” bir bey’at şekli!. Müteveffâ Âyetulla, Ruhulla, Veliyyulla Humeyni, “Bu tür bey’at isterük” diye karşısına çıkacak adam ve madamları herhalde mollalarına havâle eder; ve “îcâbına bakın” derdi o kadar!.

Zâten bu maymun iştihlı şıpsevdiler “İran Şii Devriminden” sonra böyle esib gürlemeler ortaya atsalar da, hiç biri merdçe gidib oralarda arz-ı vücûd eyliyemedi!. Bir istisnâ olarak Salahaddîn Eş gitdi, Humeynî’sine beyat etdi! Ancak sonraları bakdı ki, şiilik başka İslâm başka, tası tarağı toplayıb “Selâmet der kenârest” dedi ve kaçıb kurtuldu!. Kârı da, Âhıret azığı olarak (!) şiice öğrenib edebiyâtını ilerletmek; bir de, örnek olarak idlâl etdiği ve yıllarca şiiliği sevdirdiği gençlerin istikbâlini ateşe atmak oldu!!!

Bey’at, HÜKÛMET-i İslâmiyye’nin başındaki zâta itaat ve sadâkat içün AHİDLEŞME demekdir!

“Mezhebî farklılıklar bey’atlaşmada hiç mühim değilmiş!”

Bey’atlaşmada böyle farklılık mühim değilse, mühim olduğu yer de var mıdır ve nereleridir!?

15 asırdır, sahâbî müctehidleri de nazara alınınca, ictihadları örnek alınan ehil müctehidler bulunduğu aslâ inkâr edilemez. Muaz Hadîs-i Şerîfi ile bile apaçık ortadadır ki, meselâ Yemen’deki müslümanlar: “Allâh Rasûlü Aleyhisselâm henüz sağ, biz ona sorarız, senin ictihâdın bizi bağlamaz” diyerek bugünün câhiliyyesindeki slâmcı soytarılar ve iblis-i lâin gibi fâsid kıyâs yapmamışlardır… Dînin mütehassıs ve ehil ulemâsı olarak ümmetin bu kabil müctehid zevâtı ta’kîb etmeleri ve onların hakk olan re’ylerine ittibâ’ etmeleri, bu dînin Kitab, Sünnet ve İcmâ’ gibi (müsbit) olan ana delilleri ile apaçık ortada iken, Dilipak ve benzerlerinin, (dîn-mezheb) deyince kimyalarının bozulması anlaşılacak gibi değildir… Bu kabil kesân, tüyleri diken diken olan slâmcılar gibi, “mezheb” deyince neyi ne kadar korkunç anlıyor ve görüyorlarsa, yukarıda görüldüğü üzre bir hoş olmaktadırlar!.. DİB’işler, ilhâdiyatçılar, politikacılar; entel, dantel, bamtel ve esfel yazıcı şeytanlar ve yobaz gürûhun Şeriat dışı tarîkât ve barikat  çeteleri de, bu noktada hem dall hem mudill şebekeler olarak en mes’ûl çukurları teşkîl ediyor…

Sünnî ve şii iki dîn, târihin neresinde biribirini İslâmiyyet’in içinde yani “Müslüman olarak” kabûl etmişdir?. Bir kere birinin (îmân) dediklerine ötekiler (küfür) derse, burada farklı mezhebden değil, farklı dinden bahsedilir… Layık dembokrat politikacıların “iki mezhebden” bahsetmesi, bir saptırma veya cehâlet eseridir. Onların, “İslâm Coğrafyasını sünnî ve şii iki mezhebin tehdîdinde” görmesi veya ikisi hakkında hüküm koyma beyanları, hem hiçbir mesnede dayanmaz; hem de,  iki dîn müntesib ve mensubları nezdinde (abes) kabûl edilir. Çünki din ve mezheble kıymet hükmüne varmak istiyen bir adam veya madam, bir din ve mezhebe sâhibse, mukâyese imkânına da o zaman tatbikî olarak ve hissederek sâhib olabilir! Birisi, mücerred kendindeki olanla iki zıddı göz önüne almıyan, kendine âid olanın kıymeti hakkındaki ölçüyü nasıl bulacakdır?. “El eşyâu tenkeşifu biezdâdihâ”  ölçüsünün tahakkuk etmesi içün, aynı cinsden iki zıddın mukâyesesi lâzım değil midir?..

Görmez denen ve 15 asırlık devri beğenmiyen adamın, Tahran’da şii ahundu arkasında “Uydum imama” diyerek namaz kılıyor manzarası aksetdirmesi de, sarıklı ir politikacı olarak bir ma’nâ ifâde edemez. Çünki Görmez de, akâid ve fıkıhda takarrür etmiş meşrû ve son 15 asırlık ümmetin icmâı ile meşrûiyyeti apaçık ortada bulunan hakîkî müctehid imamların (usûllerini) tanıyan ve onlardan birine tâbi’ olan bir adam değildir, olamaz da… Çünki “Donpokratik veya dembokratik  laik” felsefeye îmân etmişdir; ve buna uygun bir din uydurmanın teolojik amelelerinden biri, belki ustabaşısıdır! Ca’ferîlerin de, onun müslümanlığını ciddîye almalarına zerre kadar ihtimâl verilemez… Humeynîgiller, 6 îmân temelinden zarûrî olan “Takiyyeleri Muktezâsı”, ca’ferî görünürler; ve i’tikadda ise “İmâmiyye=İsnâaşeriye” mezhebinde olmayan kim olursa olsun, onlar nezdinde o, adam veya madam olarak peşinen İslâm hârici kabûl edilir!.

Çakma Üstad Dilipak’ın kendi kendisine gelin-güveyi olması, hiçbir mes’eleyi hâlle kâfî görünmüyor!

Dilipak, “İslâm Devleti başında gördüğü Humeynî’ye bey’atı”, müslüman değil de onlar nezdinde yezîdî kabul edildiğine göre, hangi statüde yapacakdır?. Teb’a-i zımmîyyeden olarak yapacağı bir bey’atı (yani itaat ve sadâkat içün ahid vermeyi) içine sindirebilecekse; ve şeref ve haysiyetine de yakıştırabilecekse mes’ele kalmıyabilir!. Üstelik de bu, islâmî ma’nâda bir “bey’at” asla kabûl edilemez.

Bütün bunlar, Akit’in Üstad kalemşörü Dilipak’ın, “Hoşgörü-Diyalog” devr-i dilârâsından “esinlenib besinlenerek” kaleme aldığı fevkal’âde ilmî (!) dînî (!) ve fıkhî (!) düşünce, ictihâd (!) teşehhî ve nice uydurma ve kaydırma usûl kategorilerinden (karma ve sarma) yapıb, sevgili, saygılı, algılı ve akıllı okuyucularına sunduğu bazı filozofik, psikolojik hatta “asrın idrâkine söyletmede” kullandığı hür vicdanlık muhteşem satırlardır; ve târihe kaydolacak kıymet ve hikmetdedir de!..

NETÎCETEN:

Bunların her bir cümlesi bir makâle ile yerin dibine geçirilerek İslâmiyyet’i oyuncak etmenin o kadar kolay olmadığı; ve bunu, DİB’işlerle İlhadiyyatçılar ve Karamanlis tohumlarının bile öyle kolay haltedemediği gözler önündedir…

Bu, ihtisası olmadığı mevzularda çalakalem lâf, gaf veya mıh çakan acemi ve a’cemî nalbant ise, böyle şeylerin sadece şovmenliğini, şamatasını ve güldürü kalfalığını şakırdatır o kadar!

(Mâba’di var)

İntişârı: 02.02.2019 / 20:04:49 (tt)

The post (9) Haçlı Yeni Yılına Girişde Kaş Yaparken Göz Çıkaranlar, Hattâ Mil Çekenler! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(8)

Zıyâiyye BEKÇİSİ

.

“ALLÂH’IN DÎNİNİ VAHİY VE RİSÂLET ÖLÇEĞİNDE KAVRAYIB SORGULAMAYANLAR, KİMİ ZAMAN ŞEYTANIN, ONUN NEFSİNE HOŞ GÖSTERDİĞİ ŞEYLERİ, DÎN ZANNETMEKTEDİRLER.” (İslâm Cemaatine Doğru, Risâle Yayınları, s. 10)

Akid Üstâdı Abdür Çelebi yukarıdaki paragrafı ile pek meşhurdur. Ancak onu (Çakma Üstad) yapanlar ve yeni yetmeler bunları bilmez. 15-20 sene evvellerde, bir de siyah bir beresi vardı ve onu hiç çıkarmaz, püsküllü Kedir’in fesi ne ise, bu bere de o idi!

Yeni Akit’in Çakma Üstâd’ı Abdurrahman Çelebi’nin târihçe-i hayâtı, Acemistan’ın “Takiyye îmanlı ve mut’acı Âyitulla Şiiliği” ile, Vatikan “Rûhu’l-Kudüs rûhâniyyetli teslisci (ekânim-i selâseci) putperest hıristiyan” mahabbeti üzerine kurulmuş gibidir! Bir zamanlar Toktamış, Yurdatapan, Alabora, Uras, v.s. gibi ateist, Bulaç gibi Fettoşist birçok kankaları vardı; ve onlarla tv (kanaliza.yonlarına) çıkar, beraberce “fikir (!) özgürlüğü”  veya “fikir fâ….liği” neyi iktizâ etdiriyorsa, birlikde irtikâb ederler; ve Müslümanlara ŞU MESAJI VERİRDİ:

“Siz de bizi örnek alın ve bizim gibi yapın; ateist arkadaşlar bulun, onlarla oynaşın, düşüb kalkın!. Kendinize ve bu kankalarınıza göre bir dîn uydurmaya çalışın; aman aman dikkat edin, bu dinlerin adı hep Müslümanlık olsun; ve bu dînler, Âdem Aleyhisselâm’dan beri ve hele 15 asırdır gelen “Vahiy-Risâlet Temelli” dîni hiç beğenmesin!. O beğenmediği “geleneksel” dindeki Vahyi (Allâh Azze ve Celle’yi) ve Risâleti (Peygamber-i Zîşân Aleyhisselâm) Hazretlerini SORGULASIN, YANİ HESABA ÇEKİB İSTİNTÂK EYLESİN!”

Bazı gerzekler de zannederlerdi ki, “Çakma Üstâd ve gibileri, böylece, ateistleri hergün işliyerek bir çıt İslâmiyyet’e çekecekler!”

Halbuki tam tersi olur, birkaç düzinelik ateist çeşitlemeler, onu, şübhe yani “REYB” bataklığına çeker; ve Kelâm-ı Kâdîm’in “Ben kendisinde REYB (şübhe) olmayan Kitâb’ım; mü’minler gayba (Şeksiz şübhesiz, Peygamber ile, O’nun haber verdiği herşeye, hiç şübhe ve tereddüd etmeden yani SORGULAMADAN) îmân-ı ŞER’Î ile îmân ederler” buyruğu nazarlardan buharlaştırılır ve kaybolur giderdi! (Bkz: Bakara 2-3)

Bu ateist, şii ve şu-bu din müntesiblerine yamanıb takılan “nevzuhûr slâmcı”, entel, bamtel, esfel ve dantel takımları, “Reyb=Şübhe” içine düşerek îmânlarından olur; ve bunu da, “İslâm, hoşgörü, diyalog, v.s. adına müdâfaa edecek kadar sapıtırlardı!”

Zaman, Kâinât’ın İmâmı Fettoşü’l-Kezzâbın, 160 memleketde “Saltanat-ı İlhâdiyyât” ve “Makâmât-ı Mehdiyyet” içre dümdâr-ı hükümdâr olduğu Vatikanik oynaşların kıvamında fokurdaşdığı (Ahırsaman’dan) bir zaman idi!

Bir misâl olarak zikretmek îcâb ve iktizâ ederse, “Üstâd Abdurrahman Çelebi’nin 1990’da yazdığı bir irşâdnâmesinden”, şu reybin ve dolayısıyla oriyantalist i’tikâd-ı fâsidesinin nasıl fışkırdığını tekrar okuyabiliriz:

“ALLÂH’IN DÎNİNİ VAHİY VE RİSÂLET ÖLÇEĞİNDE KAVRAYIB SORGULAMAYANLAR, KİMİ ZAMAN ŞEYTANIN, ONUN NEFSİNE HOŞ GÖSTERDİĞİ ŞEYLERİ, DÎN ZANNETMEKTEDİRLER.” (İslâm Cemaatine Doğru, Risâle Yayınları, s. 10)

Müthiş!

Eğer bu dehşetengiz inkâr cümlesi ateist ve oryantalistlerden Dilipoğa geçmeyib de, septik nice ilhâdiyatçı bilim ve milim adam ve madamlarına “Üstâd-ı Üstûre Dilipoğ’dan” geçmiş ise, o adam ve madam şarkiyatçılar, İslâm’ın “Vahy ve risâlet” temeline konulan bu bombaya mal bulmuş mağribî gibi sarılıb, bundan, nicelerini de bitarîkı’l-işrâk ve sür’atle “üretebilirler!”

29 sene evvel küfrü dalâlet püsküren bu korkunç satırların îmâlâtçısı, bugün, bu hâliyle Akit’in ve O’nun Genç adamı Bülend oğlumuzun acebâ ma’lûmu değil midir!?. Üstadları Tavil Abdur Çelebi bu ebedî felâkete bâdî olacak satırları içün, suçu irtikâb etdiği aynı münâkalât vâsıtaları üzerinden, gene aynı aleniyyetle rücû’ ederek ve “Tevbe-i NASÛH”  ile müstağfir olduğunu efkâr-ı umûmiyyeye arz ve beyân etmiş midir?

Etmişse, biz de “Tebvekâra” yapılacağı yaparız!

Etmemişse, hem dall ve hem mudill bir manzara karşısında olmağla, bunu şiddet ü nefretle reddeder; bunun, Dîn-i HAKK’a atılmış iğrenç bir iftirâ (Bühtân) ve tahrîf olduğunu söyler ve mutlak olarak reddederiz!.

“Çakma Üstâd Abdur” bâlâdaki bu korkunç beyânı ile, “Vahiy ve Risâletle ortaya konulan mutlak Hakîkatların SORGULANMASI” (istintâk edilmesi) lüzûmunu ortaya fırlatmaktadır…

“Vahiy ve Risâleti SORGULAMAK…”

1) REYB HÂLİ,

2) Mutlak Hakîkât olduğuna inanmamak,

3) Beğenmemek,

4) Şahsî aklı, vahy ve Risâletin üstünde görmek,

5) Şahsın aklını ve kendisini, Hâlık’dan çok beğenmesi, tekebbür ve ucub…

6) Bildiklerinin, bilmediklerine nisbetinin sonsuzda bir oluşunu bile bilemiyecek kadar nâmütenâhî cehâlet…

Peygamber-i Zîşân Aleyhisselâm’dan i’tibâren 15 asırdır Ehl-i Sünnet istikâmetindeki İslâmiyyet’e ters, zıd ve mugâyir bütün şahsî veya zümrevî istihzâ, istiskâl, i’tirâz ve “sorgulama” içindeki bütün nevzuhûrların teşekkül menşei ve varlık sebebi, 2-3 asırlık hele hele 96 yıllık ateist, lâyık ve mülâhîd ve Haçlı Batı ve Siyonist felsefe ve bunun bütün şu’beleridir ki, bunu da tezgâhlıyan, el ân mevcûd  o felsefeler parmağındaki köleleşmiş maarif sistemi ve güdücüleridir…

Adı geçen sistemler, İslâmiyyet’i YOK edemeyince, O’nun her bir rükün, şart ve unsurlarına, tahrîf içün, binlerce diplomalı echelleri, haşere sürüleri misâli üşüştürdü; ve onlar eli ve diliyle de, bütünü kemirtib paramparça etmelerinin plânlarını tatbika koydu…

REYB bunların başında geliyor ki, Dîn-i Celîl-i İslâm’ın vâzıı bulunan Allâh Azze ve Celle Hazretleri, her müslümana 24 saatde bir, tam 40 kere okutub duâ etdirdiği fev’kal’âde kıymetli “Fâtiha’dan” sonra, Bakara Sûre-i Celîlesine geçiyor ve O’nun da hurûf-ı mukattaadan sonraki BİRİNCİ ÂYETİNİN BİRİNCİ CÜMLESİNİ, “İŞTE O KİTAB, BUNDA  R E Y B  YOK” ibâresi ile  vaz’  u inzâl buyuruyor!

REYB varsa, Kitâb’a îmân yok…

Kitab’a  îmân varsa, REYB YOK!

REYBİ yok etmeden, Kitâb’a ÎMÂN MUHÂL…

Türkiya’da on milyonlar, dünyâda nice milyarlar, bu REYB (Şübhe) denilen onulmaz beyin ve kalb kanserine yakalanmış, yatalakdan bin beter, tepeden tırnağa meflûc… Anınçün de, ne Mekke, ne Medîne, ne kudüs, ne İstanbul, ne Şam, ne Bağdad, ne ve neresi bir hâl yoluna konulabiliyor!

XÇelebi’nin “sorgulamasına, reyb ü şübhelerine” geçersek, bunun, Kelâm ü kitâbet ile beyânı, bu mevzû’un ehli ve mütehassısı olan Dâhî Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerine bırakmak, îmân borcumuz ve tek çâremizdir. Şeytanına köpek olmayanlar okur; ve mu’cebince de îmân ederler:

“Kitablar içinde Hakk, Kitâbullâh olduğu, bunun kadar kat’iyyet ve yakîn ile ma’lûm olan ve Sırât-ı Müstakîmi bunun kadar gösteren hiçbir Kitâb yokdur. Bunun ne keyfiyet-i vahiy ve inzâlinde bir şübhe, ne de tebliğinde bir töhmet vardır…… Binâenaleyh münzil-i Hakk, şiâr-ı Hakk, muhbir-i Hakk, gâyesi mahz-ı hayır ve seâdet-i beşer olan BU KİTAB’DA,  R E Y B E   MESÂĞ VERECEK NE BİR CEHL Ü GAFLET, NE DE BİR SÛ-İ NİYYET VE GARAZ-I FÂSİD TASAVVURUNA HAKK YOKDUR.”…..

Bunun (Kur’ân-ı Azîmüşşân’ın) kemâlinde, hakkıyyetinde, ahlâkıyyetinde ve nisbetinde (İRTİYÂBE=REYBE) düşecek olanlar, iki sınıfdan hâlî olamazlar.

1) Bunlar, ya cehl-i mürekkebe boyanmış, ağrâz-ı mahsûsalarından başka hiçbir şeye hiss-i irtibâtı kalmamış olan mahtûmü’l-kulûb (kalbleri kilitlenmiş, mühürlenmiş) muannidî-i keferedir  (küfr-i inâdî içindekiler)dir!

2) Veya cehl-i küllîye inanmış, HER HUSUSDA ŞEKK Ü ŞÜBHE RUHLARINI KAPLAMIŞ, İDRÂK-İ HAKK’A, İLM Ü ÎKÂNA (yakîn derecesinde bilmeye), hüsn-i ahlâka erdirecek nûr-i basîretleri sönmüş, nifâk-ı sû-i zannı şiâr edinmiş REYBİYYÛNDURLAR. Artık bunların ŞEKKleri, kuşkuları da tamâmen ma’nâsız, hükümsüz ve haksızdır. Bu kâfirlerin ve münâfıkların hâllerini de yakında görürsünüz…” (c.1, s.164)

“…..Yani REYB, şekke yakın ve fazla olarak sû-i zann gibi bir töhmet ma’nâsını da mutazammındır…… Rasûl-i Kibriyâ: “Yâ Rabb! Reyb ü şirk içinde yüzen şu kütle-i beşer benim karşıma çıkıb da, bu Kitâb’ın Hakk Kitâbullâh olduğu ve sana taraf-ı ilâhîden vahyen inzâl kılındığı ne ma’lûm? Bu senin sözün, şâirler, muharrirler ve müellifler gibi sen de bunu kendin tasavvurluyorsun ve fazla olarak bir de Allâh’a isnâd ve iftirâ ediyorsun” diye bühtâna kıyâm edecek olurlarsa ben ne yaparım?” diyebilirlerdi.” (BİZDEN: Sorgulayabilirlerdi.)

“İŞTE CENÂB-I ALLÂH BÖYLE BİR SUÂLE MEYDAN BIRAKMAMAK İÇÜN, “BU BABDA HİÇBİR VECHİLE İRTİYÂBA (şübhe ve sorgulamıya) MAHAL YOKDUR” DİYE SARÂHATEN TE’MÎNÂT-I MUTLAKA BAHŞETMİŞDİR Kİ, BUNDA, RÛH-I RASÛLULLÂH’IN, VAHYİ GEREK TELÂKKÎ VE GEREK TEBLİĞDE SÂDIKU’L-VA’Dİ’L-EMÎN OLDUĞUNU TESCÎL VE İ’LÂN VARDIR. VE BU SÛRETLE KİTÂBIN LÂRAYBEFÎH OLDUĞUNU TESCÎL, MÜBELLİĞİ OLAN MUHAMMEDÜ’L-EMÎN’İN LÂRAYBEFÎH OLDUĞUNU DA TESCÎLDİR.”

“İslâmiyyet’i Vahyi ve Risâlet üzerinden SORGULAMAK”, Merhûm Müfessirin bu satırlarının önüne konulduğu zaman, netîcesi apaçık görüldüğünden bizim buna ilâve edecek sözümüzün olamıyacağı bedâhaten ortadadır… Yeter ki, echel-i cühelâ, bu ata-dede lisânının ne demek istediğini anlıyabilecek asgarî seviyede olabilsin!

Tefsir devam eder:

“Bu mebdee İlm-i Kelâm ve Hikmet nokta-i nazarından baktığımız zaman, herşeyden evvel reyb ve îkân (yakînen bilme) mes’elesine (c.1,s.165) ilm ü ma’rifet nazariyesinin künhüne işâret ve bu babdaki bütün cidâl-i felsefînin bir vahy-i sarîh ile bertaraf  edilivermiş blunduğunu görüyoruz ki, akâid kitablarımızın en başında; “Hakâik-i eşya sâbit ve bunlara ilim mütehakkık (hakîkatı ilmen meydanda)dır” akîde-i evveliyyesinin vaz’ı ve sofastâiyye denilen ehl-i REYB ve İNÂDIN reddi ve esbâb-ı ilmin tahkîki ile de söze başlanması, bundan neş’et etmişdir. Ve yeni felsefelerde, en evvel bu noktaya ehemmiyet verdikleri ehlinin ma’lûmudur. Böyle olmakla berâber,  ulûm u fünûnun terakkiyâtına rağmen, âlemde gerek nazarî ve ahlâkî reybîliğin vakit vakit tevessü’ etmekde olduğu (genişleyib yayıldığı)) dahî inkâr olunamaz. Binâenaleyh beşeriyyetin en büyük maraz-ı kalbî ve ahlâkîsi, şübhe ve İRTİYÂB (şübhecilik-septisizm) mes’elesinde olduğunu ve saadet-i beşer gâyesinde bunun herşeyden evvel lâzım-ı izâle (ortadan kalkması) bulunduğunu Kur’ân-ı Azîmüşşân bu sûretle iş’âr etdikden (bildirdikden) sonra, insanları îmân ve ilm ü îkân ile yaşatacak olan tarîk-i hakkı ve sırât-ı müstakîmi peyderpey îzâh u beyân edecek….” (s..166)

Bervechi âtî de şunu anlıyoruz ki, reyb, şübhe, “bedâhati sorgulama” peşindeki adam ve madamlar, “fıtrî kâbiliyyetleri yok olmuş, cibilliyetleri bozulmuş hâsirûn”dur. Dembokrasi başda olmak üzere bütün “Beşerî sistemlerle felsefelerin” insanlığı düşürdüğü cehennem çukuru da işte budur:

“….. bu Kitab’dan istifâde ederek matlûba erecek olanlar reyb ü şübheden, şübheli yollardar sakınarak kendilerini korumak, âkıbetlerini kazanmak kâbiliyyetine mâlik bulunan müttekîlerdir…..kâbiliyyet-i fıtriyyelerini zâyi’ etmiş bulunanlar, bundan müstefît olamıyacak ve belki dûçâr-ı hüsrân olacaklardır.”

“….. Kur’ân herkese tarîk-ı Hakkı sûret-i umûmiyyede göstermek içün nâzil olmuş olmakla berâber, herkes bunu kabûl ve ihtiyârda (istemekde) müsâvî olmıyacak; bir takımları buna irâdesini sarf etmiyecekdir. Çünki insanlığın esâs-ı fıtratında (s.167) umûmî olan kâbiliyyet-i hıtâb, bir takımlarında sû-i i’tiyâd (kötü alışkanlık ve huylar)  ile külliyyen zâil (tamâmen yok) olmuş bulunacağından, irşâdât-ı Kur’âniyye belâğat-ı kâmile ve hakîkat-ı şâmilesi ile berâber o gibilerin kalblerinde bittabi’ dâire-i mahabbeti uyandırmıyacak ve belki aksi te’sîr yapacakdır. Bunun içün asıl fâide-i hıtâb, hüsn-i ihtiyâra mâlik bulunan erbâb-ı isti’dâda âid olacakdır ki, bunlar da ittikâsı lâakâl (en az) kâbiliyyet-i ittikâsı bulunan müttakîlerdir.”

Görüldüğü gibi, “Hosgörü, Diyalog, Vatikancılık, Humeynicilik, Reybcilik, Vaz’-ı İlâhîyi SORGULAYICILIK, v.s.” gibi mübtezelliklerin peşine düşen adam ve madamların “Kur’an-ı Azîmüşşân’a muhatab müttakiler olması” aslâ mümkin olamıyacakdır…

“…….(Bu kitâb, bütün nev’-i beşere hidâyet içün nâzil olmuşdur. Fakat bu hidâyetden istifâdenin ilk şartı, ittikâyı ihtiyâr etmek, yani korunmayı istemekdir. Binâenaleyh evvelemirde korunmaya tâlib olunuz ki, felâh bulasınız) meâlinde bir takvâ tavsiyesini mutazammındır.”  (s.168)

“…..ve müttakîn demek, inâd ve nifakdan, REYB-İ KÜLLÎDEN İCTİNÂB EDEBİLECEK VE YAKÎN-İ HAKKA NAMZET OLABİLECEK FITRAT-I SELÎME VE UKÛL-İ SAHÎHA ERBÂBI DEMEKDİR Kİ, MÜFESSİRÎN BUNU, “MÜŞÂRİFÛNE LİTTAKVÂ=takvâ derecesine yükselenler” DİYE TEFSÎR EDERLER.” (s.170)

Bugün bütün dünyâdaki zulmün nasıl azgınlaşdığı; ve kan akıtıb, can, mal, din, akıl ve nesil emniyetinin de kökünden kazındığı, kâbil-i inkâr olmıyan bir vâkıadır. Merhûm Müfessir bunu da 2 cümle ile son derece beliğ ve fasîh olarak cihan tâğutları ile, decâcile, cebâbire ve zalemesine “Allâhsızlıkları” üzerinden ihtâr etmektedir:

“…..Filvâkı’ cem’iyyet-i beşeriyyede tam ma’nâsıyla tevhîd-i Hakk’a müstenid bir nizâm-ı hayât sûret-i umûmiyyede henüz teessüs etmiş değildir. Henüz beşeriyyet-i amme, vikâyetullâh’a girmemiş ve âkıbet ve âhıretine îkân hâsıl edecek mertebe-i ittikâya yükselememiş olduğundan, âlemde buhrân-ı ictimâî berdevâm bulunmuşdur.” (s.171)

Azgın ve dembokratik Diktatörlerin irâdelerine teslim olmuş ve onların zulümlerine ma’ruz bırakılan dünyada, Dîn-i İSLÂM’ın emretdiği nizama (sisteme) henüz geçilememiş; dolayısıyla beşeriyyet, Allâh Azze’nin himâye ve koruyuculuğunu aslâ hakedememiş; îkân hâsıl edecek kadar müttakî olamamış; bunun netîcesinde de zulmün binlerce çeşidi “sosyal buhranlar” hâlinde her tarafı kasıb kavururken, devlet adı altındaki iri çeteler yani Allah’a karşı terör başlatanlar, petrol haydutluğu ve binbir çeşit hırsızlık uğruna, her an çıkacak büyük bir patlamanın ateşi ile OYNAR olmuşlardır…

(Mâba’di var)

İntişârı: 25.01.2019 / 14:56:24

The post (8) Haçlı Yeni Yılına Girişde Kaş Yaparken Göz Çıkaranlar, Hattâ Mil Çekenler! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(6)

Zıyâiyye BEKÇİSİ

.

Ruhu’l-Kudüs mes’elesine gelmeden 2. cümlenin de i’câbına bakalım ve soralım:

“Gelecek günler ise, inşallah Allâh’ın rızasının tecellisinin vesilesi olanlar için hayrolur!”

Demek ne demekdir?. “Allah’ın rızâsının tecellîsinin vesilesi olanlar” kimlerdir?. Bunun, birinci cümledeki “Kendisine esenlikler temennî edilen hıristiyan yutdaşlar olduğu” inkâr edilebilir mi?.. Çünki iki cümlenin de biribirinin devamı olarak vaz’edilişi; ve arada başka bir fâil veya mef’ûlün zikredilmeyişi bunun isbâtı değil midir?…

Öyle anlaşılıyor ki, (Çakma Üstâd Abdurrahman Çelebi), geçmişinde “Ben de diyalogcuyum” deyişinde devam etmekde; Fettoş Hocfendisiyle aynı karedeki fotoğraflarını bir nevi tasdiklemekde, Aband ictimâ-yı rûhânîlerine sadâkatını sürdürmekde; ve bunlardan dolayı da “Ruhul-Kudüsün Ruhaniyyetine BAĞLI OLAN HIRİSTİYAN YURTDAŞLARININ ALLÂH’IN RIZÂSININ TECELLÎSİNE VESÎLE OLACAKLARINI VE GELECEK GÜNLERİN ONLAR İÇÜN HAYIRLI OLMASINI” alenen ve dünyâ karşısında gâyet açık haykırıb höykürmekde değil midir?..

“Hoşgörü-Diyalog ve Pensiyvanya Hocfendi cebhesi” bu hıristiyanseverlikden kimbilir ne kadar mem’nûn, mesrûr, meftûn ve esen ve eren olmuş; müstecâb (!) duâ veya  yaylanmalı bedduâlarını “Üstâd-ı Akit Abdür’den” esirgemeden, bütün takdîs ve tahsîs neleri varsa ona yağdırmışlardır!

15 asırlık “Akâid, Tevhid, İlm-i Kelâm” ciddiyyet ve  disiplini, lâyık imam-hatib ve ilâhiyatlarda rafa kaldırılır; ve meallerden hüküm istinbât, istihrâc, ictihâd ve istidlâline, dolayısıyla “Müctehid imamlığa” kıyâm edilirse, olacağı, şeyâtîni güldürmek üzerinden budur!

En umûmî İlm-i Tevhîd Kânûnlarından birisi de, “MÜSLÜMANLAR” içün odur ki: Kitablı ve kitabsız küffâr ve müşrikîn içün evleviyyetle ve her şeyden evvel ÎMAN; ve münâfıklar içün ise ISLÂH şart-ı ekberi bulunduğunu kat’iyyen bilmek ve buna i’tikâd etmekdir…

Küffâr, müşrikîn ve münâfıkîni bir tarafa bırakalım, bugün Mûsâ ve Îsa Aleyhimesselâm ile binlerce Peygamber Aleyhimüsselâm bilfarz berhayât olsalar, bunların ve kendilerine îmân eden ümmetlerinin dahî, “KÂİNÂT’IN FAHRİ, ALLÂHU  ZÜLCELÂL AZZE VE CELLE’NİN HABÎB-İ EDÎBİ, RASÛL-İ RUSÜL ALEYHİ EKMELİ’T-TEHÂYÂ SALLÂLLÂHU ALEYHİ VE SELLEM EFENDİMİZ HAZRETLERİNE LÂ ŞEKK VE LÂ ŞÜBHE ÎMÂN ETMELERİ; VE ASHÂB, TÂBİİN, TEBE-İ TÂBİÎN VE BÜTÜN MÜSLÜMANLAR GİBİ CEZM Ü YAKÎN DERECESİNDE İNANARAK O’NU TASDÎK VE TAHSÎN ETMELERİ, SÛRET-İ KAT’İYYEDE ŞARTDIR…

Üstâd-ı ÇAKAR u ÇAKMA Abdür’ün “Ekâvil-i bâtılası” mu’cebince, “Hoşgörü-Diyalog-FETTOŞOLOG-DİB’olog ve İLHÂDİYATOLOG” mezâhib-i kâzibesinin ihtilât-ı küfr ü dalâlinden meydâna gelen “teoloji” esasları mu’cebince, onları, “Ehl-i Necât=Fırka-yı Nâciye” kabûl ederek, bayramlarını tebrîk etmek; ve Mutlak Bâtıl olan Rûhu’l-Kudüs i’tikadlarının dahî doğru ve sahîh olduğunu söylemek; onları bütün bu bâtıl i’tikâdları, küfür, şirk ve dalâletleri içinde HAKK yolda imiş gibi farzetmek; ve üzerlerinde ALLÂH AZZE ve CELLE’nin “RIZÂSININ TECELLÎ EDECEĞİNE” inanmak; “Noel bayramlarının onlar içün HAYIRLI olmasını niyâz etmek, v.s.”, çilingir sofrasına oturunca besmele çekmek kabilinden bir istihza ve istihfâfdan hâlî kabûl edilemez ve aslâ câiz de olamaz… Aksi hâlde bu, onların inanç sistemlerinin de “Sırât-ı Müstakîm” olduğunu iddia etmek olur… Bu ise, KELÂM-I KADÎM İLE SON PEYGAMBERİ KAT’İYYEN TEKZİB CÜMLESİNDENDİR ki, tecdîd-i îmâna kapı açan bir felâket demekdir!..

Allâhümmahfazna…

Büyük akâid imamlarımızdan Şehristânî Rahmetullâhi Aleyh Hazretleri gibi bütün Ehl-i Sünnet imam ve ulemâmız, Kitab ve Sünnete tebaan 15 asırdır cihâna beyân ederler ki:

“Milel-i Sâirenin bayramlarına iştirâk ve onları tahsîn ü tebrik etmek KÜFÜRDÜR!”

Butlânı bedâhaten ortada olan herhangi bir şeyin tebrîk, tebcîl, takdîr ve tahsîn edilişi, mefhûm-ı muhâlifi olarak “Hakîkatın Tekzîbi” ma’nâsını tazammun eder ki, bunun, îmân-ı şer’î ile kâbil-i te’lîf edilmesi, “ikrâh-ı mülci'” dışında kat’iyyen imkânsızdır!.

Bu aziz din, hiç kimsenin, hiçbir sarıklı-sarıksız politikacının, gazetecinin, medyacının, ilhadiyyatçının, DİB’çinin, oryantalist çömezin, ham softa kaba yobazın, şunun bunun babadan mirâs mülkü olmadığı gibi; hiçbir parti-pırtı liderinin, Kâinat İmamı veya hâininin, Devlet ve hökümat BAŞKANININ, “Ümmet Lideri ve giderinin”; deve çobanı ve insan kasabı Melik-i Muazzamalarla ABD KAZ-LAMALARININ, Acem ÂFETULLA’ları, v.s.’nin de, atası veya anasının malı değildir…

Bu mutlak ve mücerred HAKK dîn, “Allâh Azze ve Celle’nin DÎNİ’dir…”

O’na karşı “Tahrîfât TERÖRÜ” estirenlerin zulümleri, Âdem Aleyhisselâm’dan bugüne, onları “âbâd” değil; encamlarını “ber-bâd” eylemişdir!. İşte decâcile, cebâbire, zaleme, nemrut ve fir’avn başkanlar; hâmanlar, kârûnlar, bel’amlar, Ebû Cehiller, İbni Sebeler; Mao, Keto ve Feto’lar…

Dünyâ Sultân Süleyman’a (Aleyhisselâm) kalmamış da, bugünün politika-ve patikacı kazık ve yazık’larına mı kalacakdır?.

Ne mutlu, aklını kullanan ve haddini bilenlere!

Her hakîkî müslümanın da en birinci ve ehemmü’l-ehem vazifesi, beş paralık amel sâhibi bile olsa, bu DÎN-İ HAKK’ı “Kitab, Sünnet, İcmâ’ ve Kıyâs’ı Müctehidîn” esasları istikâmetinde ve hiçbir “Kınayıcının kınamasından korkmadan”, 15 asırlık asliyeti içinde muhâfaza ve müdâfaa etmekdir… Güncellenmeden, ellenib dillenmeden, revizyon ve reform gâvurluklarından mutlak ma’nâda münezzeh, müberrâ ve müstağnî olan bu ALLÂH AZZE ve CELLE’nin dînini beğenmiyenler; yani, modernist, Avrupa’cı, Natocu, Piyangocu, Papacı, Fetocu, mezhebsiz, telfikçi, şîacı, vehhâbîci;  statikocu, politikocu, futbolcu, diyalogcu, monalogcu, barkotcu-barikotcu-torikotcu ne kadar şebek ve şebeke varsa, bunlar, “İslâm” adını, istismâr denen şeytanlaşmayı âmâc (amaç değil) edinmeden, yeni bir (Dîn-i Ekrah) uydurabilirler… Veya, mevcud düzinelerce religiondan birine kapak atabilirler!. Zirâ Allâh Azze’nin DÎNİ, kendisini beğenmiyen ve sapan bir “MÜLÂHİDİ” zorla yani “ikrâh” ile aslâ içinde tutmaz…

Bugünki mevcûd “Ilmâniyye, ilhâdiyyât ve eşşek HÜRRİYETİ” içinde bulunan herkes, istediği religiona girer de çıkar da… Hindular gibi “İstiyen de, ineğin idrârını anasının ak südü yerine içer; ve Nirvana’sına bile kavuşur, hemhâl olur gider!”  Yeter ki, müslüman görünüb, Müslümanlık’ı sokak “Âlüftegânından” bin beter bir fâhişelik içine girerek içden yok etmek üzere kahpece ve kancıkça:

“İslâm budur, 15 asır bâtıllara bulanmışsınız, bugüne gelen gelenekdir, görenekdir, hurâfedir!”

Gibi gâvurluklar ve zifos saçan bir “Kubur fâresi” olmasın!.

İslam, öyle “Mecelle’nin 39. Maddesi: (Ezmânın tagayyürü ile ahkâmın tagayyürü inkâr olunamaz) diyor” diyerek, hiç kimse, bu maddenin mevki’, mevzi’ ve menzilini yahûdice saptırarak, dînimizi plastik çocuk oyuncağı gibi binbir şekle sokmak, reformize ve revizyonize etmek istiyen bilmem ne sözcüsü gibi kıvırtıb oynamasın!

1908 mason-ırkçı-dönme tiriumvirasıyla başlatılan reform ve revizyon gâvurluklarının günümüzdeki kuyruğu olub “Kur’an bize yeter, gelenekçi çizgi yanlış olub, bizim işkembeden gaseyân etdiklerimiz doğrudur” gibi bir hatt üzerinde lâ’netli şeytan gibi çıldıranlar, hatta Adiy b. Hatem (Radıyallâhu Anh) hadîsinde geçdiği üzere bunlar, “Şeytandan da BETERdir…”

Gene bunlar, fikir ve îmân fâhişesi bazı ilhâdiyyatçı ve DİB’çi yılanlarla bazı medrese ankebutları olub; Mukaddes ve Muazzez İslâm, bunların yâve, hezeyân, şirk ve cümle uydurma ve tahriflerinden münezzeh ve müberrâdır!

Üstâd-ı Çalakalem Tavîl Abdür Çelebi, Şîulla, Rûhulla ve Âyetulla Böyyük İmam-ı Sâbık Humeyni içün 1980’lerde, (A. Bulaçolar), (S. Eşeler), (H. Maktaşlar), (Y. Malçınerler) gibi adamlar ve sâir mut’acı madamlar arasında, cühhâl-ı ehâli-i etrâk ve ekrad’dan BEY’AT toplama mücâhidliğine soyunanlarla beraber, iyi bir mevki’ de ihrâz eylememiş miydi!.

Zannedilirdi ki, 4-5 metamorfoz, hatta evrim ve devrim geçirib, ıstıfâ (seleksiyon) da atlatdıkdan; erbakânîlikden bile şehâdetnâme aldıkdan; ve birkaç mezheb, mekteb, meşreb ve şir’a dolaşdıkdan sonra “Müstakar” ve “Müstakîm” bir yola girer ve rüşd yaşına ayak basarlar diye, her hâlde boş yere beklenilmiş!

Şimdi ise karşımıza, “FETTOŞİZMA’dan müdevver TESLİSCİLER dünyâsını âğûşuna alarak çıkması”, bütün şiddet ü dehşetimizle “Kelime-i Tevhîd” çekmemize bâdî olmuşdur!.

Yâve-i Üstâdânesine tekrar göz atarsak:

“Hırstiyan yurttaşlarımızın Noellerinin Ruhulkudüsün ruhaniyetine bağlı olanlar için esenlik vesilesi olmasını temenni ediyorum. Gelecek günler ise, inşallah Allah’ın rızasının tecellisinin vesilesi olanlar için hayrolur!”

 Eski sünnî müftülerin, bu akılcı, tek delîl Kur’ancı, hoşgörü ve diyalogçu, Humeynigillere bey’atçı, hılâfeti silici, v.s. olan torunları, demek ki bu çeşnide “Üstadlıklara” tahavvül ve “evrim” geçirirlermiş!

“Hılâfet dînî (islâmî) bir müessese değildir” diyecek kadar kamalist-fettoşist kafa ve dil ile ayniyyet içinde de olan Çakma Üstâd, kendi kendine bir “Ruhu’l-Kudüs Rûhâniyyetine bağlılık esenleme ve esintileme modası” ile, bir diğer yandan da meşhûr ve menşûr olmanın kurnazlığı peşinde olamaz mı?!.

“Çelebi teorisi vaz’etmiş olacak ya!”

Geçelim:

Tabii öyle bir “cehâlet ve dökülüş” sergilenmektedir ki, bütün dünyâ buna gülerek acıyacakdır!

1) Herşeyden evvel Hıristiyanlık, Dîn-i Hakk’ın “Âmentü esaslarında” sûret-i kat’iyyede hiçbir iştirâk, ayniyet ve berâberlik ortaya koymaz; îmân-ı şer’îdeki 6 ana ve temelin temeli umde ve ŞARTIN tamâmında da, mutlak bir farklılık içindedir… Allâh’a, Peygamberlere, Âhıret Gününe, Kitablara, Meleklere ve Kader’e îmân, Mutlak Dîn ile, mecâzî ma’nâdaki (i’tibârî) dinlerde bu arada hıristiyanlıkda, nâmütenâhî farklara sâhibdir…

2) Ruhu’l-Kudüs terkibi, islâmî delîllerde ekseriyyetle “Cebrâil Aleyhisselâm” içün isim olsa da, bunun, hıristiyan kaynaklarında başka ma’nâlar içün ve İslâm îmânı dışında sıfatları ve keyfiyeti olan bir rûhânî yani bir “Gabriel” içün de kullanıldığı vâki’dir… Hıristiyan teolojisinde, Îsâ Aleyhisselâm içün kullanıldığı gibi bu dinin azizleri ve inananları içün de kullanıldığı bervechi âtî beyan edilecekdir…

3) Mevzuumuz “Rûhu’l-Kudüs” olduğu içün, biz Âmentü’nün diğer 5 ana temeli üzerinde değil, bunun, yani asıl Cebrâil Aleyhisselâm’ı da ifâde eden ma’nâsı üzerinde, kısmen de “Meleklere îmân”  bahsi üzerinde duracak; ve İslâm’daki “Rûhu’l-Kudüs” ile hıristiyan teolojisindekinin biribiriyle alâkasının olmadığını göreceğiz. Hıristiyanların Cebrâil Aleyhisselâm’a verdikleri sıfatlar, İslâmiyyet’in O’na verdiği sıfatlardan o kadar farklıdır ki, o teolojideki Cebrâil’e inanan ve O’na inanmayı “Meleklere îmânla” aynîleştiren bir müslümanın, bu îmânı tamâmen gitmiş; yani Zarûrât-ı Dîniyye’den olan nice i’tikâdı sıfırlanmış ve mu’tekidini de, İslâm ile zerre miskâl BAĞI KALMAMIŞ hâle getirir!

4) Kitab, sünnet ve icmâ’ ile önümüzde duran meleklere îmân, hıristiyanlardaki kitabların da her birinde farklı vasıflarla dile alınmakta; bir nevi, Baba ve Oğul ile üçüncü bir ortak olarak kollektif bir şirketin şürekâsı yapılmakda; hâşâ ilâhlaştırılan bir Cibril Aleyhisselâm ortaya çıkarılmaktadır… “Kâinâtın Böyyük İmamı Fettoş-ı Ahırsaman” da, bir vakitler tam tersden, Hazret-i Cibril-i Nâmûs-ı Ekber’i beşerîleştirerek O’nunla dembokratik oy ve politika pazarlıklarına bile girişmişdi!. Yani onun, Hâşâ “Cibril’e Asker arkadaşı” olarak bir “Tehdîd-Teklîfi” bile olmuşdu ki, meâlen ve aklımızda kalan şekli ile yazarsak, bu şöyle idi:

“Cibril’i o kadar çok severim ki, adını andığım zaman burnumun direği sızlar. Ammâ ona diyeceğim ki, kusura bakma, seni bu kadar çok sevmeme rağmen eğer sen parti kursan, sana bile rey vermiyeceğim!!!”

Hocfendi, “Kâinâtın Kardinalsal İmâmı” olarak rütbesinin Cibril Aleyhisselâm’dan da çok yukarılarda bulunduğunu ictihâd ederek, “Cibril Liderliğinde böyle bir partili-politik çalışmaya” aslâ sıcak bakmamışdı!. Hatta, Cibril Aleyhisselâm’ın –hâşâ- böyle bir politik faaliyyet içine girerek, gizli gizli hatta kasetli komplolarla kendisine rakîb olabileceği ihtimâlini bile hesablıyarak, onun umid ve planlarını suya düşürmek, önünü kesmek de istemiş olabilirdi!. Çünki dembokratik seçimlere girib de kazanan (şans oyuncuları) biraz iktidâr koltuğunda kalınca, (ne oldum delisi) gibi bir hâllere girib huy ve karekter değişikliklerine uğramakda; ve vefâsızlaşıb ihânet fasıllarını bile göze alarak bazı refiklerini ihânetin bini bir paradan havalarda uçuşarak saf dışı bırakabilmektedirler!. Fettoş-ı Ahırsaman dahî, (hâşâ) Cibril Aleyhisselam’ı politikaya sokarsa, onun da huy değiştirib partiyi nice katakülli ve kasetizma gibi şeylerle ele geçirib; zamanlama ve imamlama sonrasında kendisini don gömlek kapı önüne atabileceğini düşünmüş olabilir!..

“Üstâd Abdur Çelebi” bu i’tikadda olan hoşgörücü ve diyalogcu yoldaşlarını Cibril Aleyhisselâm’a îmân etmiş kabûl ediyorsa, bu onun “Din ve vicdân Özgürlüğü cümlesinden” olub; tabiî lâyıksal ve Evren kâtilinin uydurması bir anayasanın âmir hükümleri mu’cebince, zât-ı âlîlerine bir ihtarnâme çekme imkânı dahî bulunamıyacakdır!

Birçok şii ve alevî “Yurtdaş ve Yoldaşların” Cebrâil Aleyhisselam’a husûsî bir buğz ve adâvetleri, hem de galîz bir şekilde vardır! Bunlar: “Vahy Ali’ye gelecekken, Cebrâil orada (Hâşâ) âni kararla nedefini değiştirib kendi şahsî hevâ ve hevesi ile İbni Abdullah’a meyletdi, iltimas geçdi, emniyeti sûiisti’mâl etdi (hâşâ) ve işin seyrini değiştiriverdi!”

Der; ve böyle pek küfr ü dalâl içre bir din ihtirâ’ eyleyib;Cibril-i Emîn Nâmûs-ı Ekber Aleyhisselâm Hazretlerine zıvanadan çıkmış bir ihtisâm  püskürürler!

Bu tür i’tikadlar da, “Saygıdeğer Çakma ve Çatma Üstâdımız” nezd-i âlîlerinde sahih ve mu’teber i’tikadlarsa, burada da “Kâtil Evrenosis Ana-Avrat yasasındaki dîn ve vicdân özgürlüğüne” göre, gene ağzımızı açıb, “has…” gibi elfâz-ı kabîhayı devreye sokmaya bilmem hakk-ı âcizânemiz olacak mıdır?..

“Akit Üstâdı Abdurrahman Çelebi’nin”, hıristiyan muhibbânının Cebrâil telâkkîsine göre ise, bunların tam tersi olub, orada “Gabriel, Gotte ve Jesus ile, üç ortaklı anonim bir şirketin şürekâsından biri olarak, bir ilâhlâr koalisyonu veya  terkîbi” meydana getirmişlerdir! Bir nevî ötelerin politikasına uygun, lâhûtî bir üçlü koalisyon!!! Protokolları da ona göredir!

Gene o geçmiş zamanda, dembokratik-fettoşist abi-ablalı sürüler şöyle demiş olabilirlerdi:

“Fettoşumuz neye parti-pırtı, sandık-seçim üzerinden başa geçmeyi düşünmez ki! Bu, ins ü cin ve melâike târîhinde bir ilk ve görkemli bir demokrasi şöleni, bu uğurda ölen ölülerimizin ölüleri de (dembokrasi şehidi) olur; hoşgörü ve diyalog kazıklarımız da son derece sivriltilmiş bulunurdu!”

Böyle demeseler bile, hayretden dehşete, dehşetden haşyete  uçub uçub yere çakılmışlardı! Hazır Cibril Aleyhisselam ile bu kadar ahbablığı hatta asker arkadaşlığı da varken, Kâinâtın Başimamı, ona bir parti kurdurur, o da nasıl olsa oyların yüzde yüzünü alır;  ve en kestirme ve en kolay yoldan “Devletin Başına geçer ve BAŞKAN yani (Bâbil Fir’avnı) olur ve iş biterdi!”

15 Temmuz’da anlaşıldı ki, “Papalık misyonunun bir parçası olan FETTOŞ”, meğer başka bir proje inkişâf etdirmiş; “Kâinât Gâzî Başimamı” olmak içün bir “Barış Harekâtı” tanzîm ve tatbîkini zarûrî görerek bunun üzerinden BAŞ olmayı tasarlamış!

Demek ki Fettoş, kan dökmeğe öylesine and içib azmetmiş ki, silahsız ve adam öldürmeden başa geçmek, onu aslâ kesmiyecekmiş!

Onun nazarında “Nâmûs-ı Ekber Cibril Aleyhisselâm, sıradan parti başkanları gibi bir şeymiş! Ancak 2 yıldızlı değil de 3 yıldızlı ve bir üst rütbede duruyormuş sanki!”

İşte hıristiyanlık ve diğer religionlardaki “Melek ve Cebrâil Aleyhisselâm” i’tikâdı, onları böyle ya “Beşerîleştirici” veya “Îlâhlaştırıcı” bir ifrâ-tefrîd içinde olub, ebedî ve elîm bir azâbı netîce verecek bir sapma, saptırma ve sapıklık ortaya koyucudur!

Kur’ân-ı Hakîm ve Sünen-i Seniyye ve bunlara müstenid  İcmâ’ın haber verdiği “Melek ve Cibril” telâkkî ve i’tikadları dışında kalan inançlar, külliyyen bâtıl ve sapıklığı mutazammın olub “Îmân değil, ortaya (küfür ve şirk) koyacak”dır…

İslâm Akâidi dışında adı zikredilen Meleğ-i Mukarrebin, Kur’an-ı Mübîn’deki Cebrâil Aleyhisselâm ile zerre kadar alâkası yokdur. Çünki O’nu, beşere âid ve tamâmen şeytânîlik olan parti, fırka, şia olmak gibi tefrîka, yalan, dolan, iftirâ, soygun, vurgun, narkozlama, külleme ve fısk u fücûrun içinde bulunma ihtimâli ile kabul etmek, Kur’an-ı Hakîm ve diğer edille ile anlatılan Cibril Aleyhisselâm’ı kabûl etmemek ve Allâh Azze, Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm ve Kelâm-ı Kadîm’i TEKZİB etmek demekdir…

“Akit Cerîdesinin çakma Üstâd’ı”, acebâ İslâm, Hıristiyanlık ve Fettoşizma gibi 3 dinden hangisine göre Cibril Aleyhisselâm’a ve meleklere îmân taşımaktadır?. Yoksa onun da kendi nev-i şahsına münhasır ictihâdî bir “Görüş, düşünüş, tasavvur, tahayyül, re’y, güncelleme, revizyonlama, mezheb dışılama, tasarlama meslek ve meşrebi” mi vardır?

Geçmişde Fetto Hocfendi ile aynı karelerde fotosları, Abantolarda fikir ve hoşgörü diyaloglama hatıraları, “Ben de diyalogcuyum” gibi tahrîrât u takrîrâtı dahî olmağla, aceb hangi tür ve cins bir melekleme emeklemesi içre bulunur, suâl edilse yeri değil midir?..

(Mâba’di var)

İntişârı: 11.01.2019 / 17:35:19 (tt)

The post -6- Haçlı Yeni Yılına Girişde Kaş Yaparken Göz Çıkaranlar, Hattâ Mil Çekenler! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

İşte, müslüman görünerek , bunların dümen suyunda giden ve sap-saman yiyib bu yolda geviş getiren “hoşgörü-diyalog” dîni meczûbîni de, Peygamberler Peygamberine yapılan yahudi-haçlı fitnesi film karşısında susmakla, şimdi şeytân-ı lâinden madalyalarını alabilirler!. Gûyâ o yahudi ve nasrânî ruhbân ve kardinallerinin arasına girib, onlarla iftâr sofralarına kadar oturub can ciğer kuzu sarması olan herifler, bu adamların, “Müslümanlık karşısında, bu dînin ve bütün peygamberlerin de peygamberi karşısında ve o Peygamberin îmân edenleri karşısında!” nasıl birer gizli ve canlı bomba olduklarını ve bundan da Kıyâmet kopuncaya kadar vazgeçmiyeceklerini, acaba kuş beyinlerine bir gramcık zerkedebildiler mi?.

Hani o “ibrâhimi dinler” hıyânet, safsata ve hurâfesinin “kardeşlik masalları!” ne oldu?. Nereye girdi, kime zerre kadar fâidesi dokundu, onca masraflar, onca imkânlar, paralar pullar harcandı, en mühimi, milyonlarca müslümanım diyen insanın îmânı çatır çatır söküldü  de, netîcesi ne oldu?. Peygamberler Peygamberine karşı irtikâb edilen o iğrenç hakâreter içün, o kendisine binbir dil dökdükleri Papa “cenâblarından!” veya cenâb..lerinden üç kelime ile de olsa, “olmaz böyle terbiyesizlik!” diyen, hani nerde bir cılız ve zaif mesajcık veya inilti veya fısıltı!?.

Tam tersine, topu da memnûn…

Çünki Allâh Celle’nin Habîbi ve Mûsâ ve Îsâ Aleyhimesselâm’ın da Peygamberi ve Efendisi olan; ve bunun içün de Rabblerine O’nun içün “mîsâk” verdikleri Kur’an-ı Kadîm ile sâbit bulunan; O “Raûf ve Rahîm” Peygamber-i Zîşân, Kur’an-ı Mübîn’in “necesün” dediği; ve “kasvereden kaçan yaban eşşekleri gibi Kur’andan kaçdıklarını” beyân buyurduğu o münkirler nezdinde, aslâ aşılamayan,  sonsuz kere hâşâ, “yalancı ve sahte bir peygamber!”

Bu en bâtıl, sapık ve katrânî i’tikadda olmalarına rağmen, öyle kabûl etdikleri bir zâtı aşıb dünyâ denen fesâda hâkim olamamaları, onlar içün, delirib kudurmakdan başka bir netîce ortaya koyamıyor!. Böyle bir ruh marazına kilitlenenlerin yapacağı tek iş de, O zâta yalan ve iftirâlarla yüklenmek, onun dünyâ insanları nezdindeki i’tibâr ve şerefini, böyle binbir hezeyân ve fitne kusarak gûyâ yok etmeye çalışmakdır… Bu metod, eğer zerre kadar işe yarasaydı Ebû Cehil ve Ebû Leheb gibi iblislerin ve 15 asırdır bunların kuyruğu olan nice müşrik ve münâfığın, bir arpa boyu yol almaları lâzım gelirdi… Halbuki O’nun en büyük mu’cizesi olan KİTÂB, bütün tâzeliği ile cihânın gözü önünde duruyor; ve hiçbir “hoşkörü ve diyalog” büyükbaşı, bu Kitâb’la tersleşme ve restleşmenin “mutluluğuna!” eremiyor!. Sâdece pisikopatca çırpınmalar ortaya koyub, havanda su döverek, kendi kendilerini tatmin  maskaralığı ve sonra da pişmanlık psikolojisi resmediyorlar!..

Bu kefere, müşrik ve nifâk cebhesi ile onların içimizdeki ileri karakolları olan “hoşgörü-dilalogcu” meczub ve mecnûn kuyrukları, dünyâ hâkimiyyetini bir türlü ele geçiremediklerinden, binnetîce hırs ve kinleri suratlarından necâset fışkırtmakda; ve en aşşağılık kemirgenler gibi de  tırnaklarını kemirmektedirler…

Film denen necâsetin provakatif keyfiyeti, onun bizzat öz yapıcıları tarafından bile i’tirâf edildiği halde, o kardinal ve din adamı kisveli heriflerin bir tekinden bile, küçük bir aksül’amel kıpırtısı ve kırıntısı görülmüş müdür?. Hahamlardan ve hamamlardan en küçük “kınama” kıpırtısı hanidir?. Abant’larda, sempozyumlarda, panellerde, Türkçe Olimpiyatları adını verdikleri Vatikan ve illimünâti gözü taşıyan varyeteciliklerde ahmakça coşan çeyrek akıllılardan, hani en küçük bir peygamber sevgisi işâreti veren celâdet-i îmâniyye değil. Bunun binde biri kadar olsun bir gayret-i insâniyye?.

Hani üç din de “ibrâhimî!” ve bunların üçü de, aynı derecede kıymetli idi?. Bu üçün biri olan Müslümanlığın Peygamberine hakâretler yağınca, neden bu sahtekârları rahatsız edib onların canını sıkmıyor?.

 “Hoşgörü ve diyalog!” çirkefini yıllardır yalayan bu iblislerin, işte iç yüzleri ve zifirden bin beter batınları!.

“İbrahimî dinler ve hoşgörü diyalog fitne ve gözbağcılıkları ve misyonerliğinin!” Allâh Rasûlünü ortadan kaldırarak, onun yerine yahudi-haçlı misyonerlerinin oturtmak istediği dînin ne olduğu, işte böyle hiç beklenmiyen bir anda ortaya çıkar ve sahtekârların traşları da önlerine dökülüverir…

Haa, zerre kadar utanır ve suratlarının hipapotom derisi zerre kadar kızarır mı? 

 Aslâ!

Çünki kendilerini, bu netâmeli ve bâtılın en bâtılı ve karanlık yola, dönüşü mümkin olmayacak şekilde böylesine fedâ etmiş vaz’iyyetdedirler… Dünyânın gözüne baka baka ve hiç hayâ etmeden, hem de Okyanus ötelerindeki en irileri kalemiyle:

 “- Bu hoşgörü ve diyalog îmân ve idealinden, yahudi-nasrânî dostlarla hemhal olmakdan, papa cenablarının hizmetinde olmak; ve onunla nice projelerimizin tahakkuku içün müşterek bir çalışma içinde bulunmak istiyoruz!” mealli mektublar yazmakdan da aslâ sıkılmazlar…

O dostlarının hatırına, Peygamberler Peygamberi ve Kâinâtın Efendisi Aleyhisselâm’ı, nice platform, toplantı, konferans, ictimâ’, konsül, panel, sempozyum ve bilmem nelerde ve nerelerde saf dışı bırakmakdan aslâ hazer etmez ve zerre kadar da utanmazlar…

 O Server-i Kâinât Hazretleri hakkında, o Allâh ve Rasûlü düşmanı azılı heriflerin bakışına ters ve zıd bir tek nokta bile ortaya koymadan veya koyamadan; ve O Allâh Habibini dâima ön plâna çıkarmadan, çıkaramadan, çıkartdırılmadan, sanki O’nu saklamak, gizlemek, unutdurmak, O’nun Risâletini kabul etmeyenleri “başıma koyarım!” bile diyerek, O’na buğz ve adâvet içine dahî muvâzenesizce atlamakdan; ve kendinden geçercesine de o netâmeli çizgide yok olmakdan, zerre kadar hayâ etmez ve Kahhâr-ı Zülcelâl Hazretlerinin gadabından da aslâ korkmazlar…

 Böylelikle de, muvâzene ve ahlâk çizgisinden fırlar ve HAKK’dan firâr eder; ve bütün bunları, müslümanlar nezdinde de küllemek ve hamamın nâmûsunu kurtarmak içün, tv’lerinde, 20-30 sene evvellerin vaazlarını ağlamaklı manzaralarla durmadan tekrarlar ve enâyilerinin gözlerine kendilerini bir başka kılıkda sokarlar!. Ve bu çilte telli oyunlarının tamâmı da, altlarındaki safdil yüzbinleri, uyanamaz hâle mahkûm etme taktikleridir… Böylelikle de onları, sağmal inek gibi gece gündüz sağarlar…

 Hulâsa, bu mutlak bâtıl yoldan geri dönmeyi, “harakiri ve intihar olarak!” beyân ile, o meş’um niyetlerini de alâmeleinnâs agoradan haykırır olmakdan, aslâ geri duramazlar ve durdurulamazlar!.. Bir an bile duraklasalar, derhal yıkılacaklarını ve iplerinin çekileceğini fevkal’âde iyi bilirler… Bunu, efendileri de çok iyi bildiğinden, isimleri ve resimleri, gâvur dünyâsınca dâimâ ön plana çıkarılır, “hareketin veya yeni dinin adı!” son derece sinsi ve misyonerce ve her fırsatda bol bol reklâm edilir!. Dünyâ çapında “İslâm Halîfesi veya Müslümanların rûhânî papası!” yaftasını resmen ve henüz boyunlarına asmasalar da, şimdilik ve fiilen öyle olduğunu kabûl ile, bu makamda oluşun icabetdirdiği (BEYANATLAR) vermesine- çok dikkat ederler…

 Onun içün de, lûgatlarına “harakiri ve intihârı!” çok iyi yerleştirmişlerdir!.

ENSELERİ ÜZERİNDE HANGİ DEMOKLESİN KILICI SALLANMAKTADIR, BUNUN DA FARKINDADIRLAR; VE BUNUN İÇÜN DE, GERİ DÖNÜŞLERİ HATTÂ T.C.’YE BİLE “DÖNÜYORUZ” DEMELERİ ASLÂ MÜMKİN OLAMAZ… GEMİLERİ YAKMIŞLARDIR… YA BU DEVE GÜDÜLECEK, YAHUD DA BU DİYÂR (ARZ YUVARLAĞI) TERKEDİLECEKDİR… İLLÜMİNATİNİN ŞAKASI YOKDUR VE OLAMAZ… NİCE “PAPA HAZRETLERİNİN” BİLE ENCÂMINI BİLMEYEN YOKDUR!!!. ŞİMDİ ONLAR, DERİN UYKULARININ EN DERİNLERİ İLE ÂLEM-İ BERZAHDADIRLAR; VE YANLARINA GELECEK OLAN KADERDAŞLARINI, HOŞGÖRÜ VE DİYALOGDAŞLARINI, HASRETLE VE SABIRSIZLIKLA BEKLEMEKTEDİRLER!!!

“İbrâhimî dinler” üçkağıtçılığı, yalanı, yâvesi ve hezeyânı peşindeki mâhutlar, bu lâ’net ve gavurluk kumkuması filmi protesto eden müslümanlara öylesine tepeden bakıcı şirretlikle beyanatlar veriyor ki, onları, taşkınlık ve azgınlık yapan ikinci sınıf  primitif (iptidâî) dünyâ insanı olarak fişleme  kabadayılığındalar…    Onları, öylesine te’dîb ve terbiye edici bir üslûbla üzerlerine çullanıyor  ve tahtında müstetir, neredeyse öyle sille tokat atarak ortalıkdan çekilmeye ve evlerine girib neredeyse inlerine kapanıb yorganlarını da başlarına çekerek ortalıkda görünmemelerini istiyorlar ki, böylesine küfre sâhib çıkıcı bir zulme, müslüman kalınarak aslâ cür’et edilemez…

Müslümanlığı alabildiğine sulandırıb, piyasasını da en ucuza iblâğ etmek isteyen ve “hoşgörü” küfr ü dalâleti ile de Allâh ve Rasûlünden gelen küfür telâkkîsini; haram, mekrûh ve müfsid tabirlerini ortadan kaldırıb, böylelikle de “efâl-i mükellefîn” nizâm ve disiplinini yok ederek her (pisliği mubah) görücü ve gösterici bir ucuzculuğa sapmak, târihdeki îbâhiyyeciliği, “hoşgörü” adı altında yeniden hortlatmakdır… Bunun ise, Allâh Azze’nin Dînini altından oyarak iptâl etmekden zerre kadar farkı olamaz. İslâmiyyet’in ikâme ve idâmesi ise, en büyük farz olub, bunun edâsı da, “zarûrât-ı dîniyyeden” bir diğer pek büyük farz olan “cihâd” ibâdetinin edâsına merbutdur… İmâm-ı Rabbânî Müceddid-i Elf-i Sânî Hazretleri de dâhil,15 asırlık ulemâmız, Müslümanlık’da ana ibâdetlerin 5 olduğunu; ve bunların birinin de, (cihâd ibâdeti) olduğunu beyân buyururlar… Kâfir, müşrik ve münâfıklar, bunu asla duymak istemeseler de… Bunun iptal ve unutdurulması içün “sulh ve hoşgörü” gibi ta’birleri ön plana çıkarmaya ıkınsalar da… Gene İslâm hukûkunda sâbit hükümlerdendir ki, “Asâkir-i islâmiyye’ye bir seneden ziyâde sulh içinde yaşamak câiz değildir!” (Bakınız: Ahkâm-ı Kur’aniyye, Cumhûriyetçilerin Sâbık Şerîat Bakanı Muhammed Vehbi Konevî)

Ancak Büyük Mürşid-i Kâmil, Ahmed Zıyâüddîn Gümüşhânevî Kaddesallâhu Sırrahu’l-âlî Hazretleri de, Câmiu’l- Mütûn nâm eserlerinde:

 “- Zamanımızda en büyük ibâdet cihaddır!”

Buyururlar … Yine aynı eserlerinde buyururlar ki:

“- Allâh içün öfkelenmeyene hiçbir ameli fâide vermez!”

Çürümeye mahkum nâzik bedenlerinin stres (!) yüzü görmeden, son derece lâtif hevâ-yı nesîmî içre berhayât olması içün papaz ve hahamlara kadar her nesneye yalaka ve yalama olan, icâdetdikleri yeni dinlerinde cihad ve Allâh içün îmân öfkesine aslâ yer vermeyen mahlûkât-ı dırahşân ve azîzân ve ruhbâniyyûnun ve onların yumuşakçalarının dahî bilgilerine…

(İlk intişârı: 19.09.2012)

The post Bu Müşrik Ve Kahpe Filimciler, “Hoşgörü Ve Diyalog” Denen Fitnenin İç Yüzündeki Şeytanlığı, İşte Böyle Gün Yüzüne Çıkardılar… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

Ma’lûm ve ma’hûd “hoşgörü diyalog” tâifesi, mu’tâd halvetlerinden birini “uluslar arası peygamber yolu” gibi acâib bir isim altında ve Anteb bilmem ne salonunda ifsâd ü icrâ eyledi!

“Kutlu, putlu, mutlu ve kurtlu doğum haftası!” uydurmasından hemen sonraki bir iki haftaya da bunu eklediler; ve evvelkinin izi henüz kaybolmadan,  enternasyonal mihrâklar bunu da planlarının bir iktizâsı olarak mutad olduğu üzre devreye sokdular…

 Okyanus Ötesine bey’atlı dergilerin paravan yapıldığı bu organizasyon, mesajını, hristiyan ve yahudi dostlarına değil, İslâm memleketlerindeki garîbanlara vermek üzere düzenlenmiş ve İslâm coğrafyasından nice memleketin bel’am veya gayr-i bel’am, perde arkasını gören veya göremeyen, bilen veya bilemeyen her renkden adamına ve boynunda yuları olandan olmayanına, salon ve sahnelerde, tam  iki gün süren Vatikan standartlarında bir “ılımlılık ve ibrâhimî dinler” kursu…

Her hatib, plân ve peşinen çizilen hedef iktizâsı, konuşmasının başında veya sonunda, mutlaka, Okyanus Ötesi Makâm-ı Muallâda oturan hocafendinin ism-i pâkini zikrederek nice himmet ve rûhâniyetlerinden, sanki istimdâd eylemek zorunda, tembihlenişinde, dolduruluşunda ve disiplinindeydi!

Nihâyet son 6. Celsede, “oturumu” idâre eden boynu gravatlı (ağlâlli) Ürdün’lü zât, son noktayı koydu; ve “Cenâb-ı Hakk, her yüz senede bir, “MÜCEDDÎD” göndererek dinini yeniler. Muhterem M.F.Gülen Hocafendi de asrımızın müceddidi olarak büyük hizmetler veriyor!” yollu bir acem palavrasıyla arz-ı endâm eyledi…

Bir kere “Uluslar arası peygamber yolu!” gibi bir söze, sâdece lâf u güzâf demek daha doğru olur ki, bu peygamber, ismine apaçık izâfetle neden ortaya konulmaz ve ma’rife olarak zikredilmez; bu nokta aklı başında olanların gözünden elbetde kaçmıyacakdır…

“Son ve en büyük Peygamber yolu!” noktasına vurgu yapılmayan hangi yol olursa olsun kat’iyyen bir ma’nâ ifâde edemez. Buradaki ta’yîn ve tahsisdışılık, her zaman incinmemeleri hassâsiyetle ön plana alınan hristiyan ve yahudi dostlarının, burada da, hatırları gözetilme hesâbıyla böyle yapılmış olmasını öne çıkarıyor…

Ayrıca, “uluslar arası peygamber yolu!” ne demek?.

“Peygamber!” diyerek kast edilen kim?. Son ve En Büyük Peygamber kastediliyorsa, onun yolu, “uluslar arası yol!” olmak gibi ne idüğü belirsiz bir nesne olmakdan münezzeh ve müberrâdır. Kitâb ve Sünnet nassları arasında, O’nun yolunun, “uluslar arası yol!” olduğuna dâir ne bir emir, ne de bir işâret vardır… Onun yolu, “Ancak bütün mü’minleri kardeş yapan ve ırkdaşlık ma’nasındaki ulusculuğu, “ulusalcılığı”, bölgeciliği ve topyekûn beşerîlikleri kökünden kaldırıb atan” bir yoldur; ve “mutlak ma’nâda tevhîd dîni ve Allâh indinde mücerred Hakk DÎN olan İslâmiyyet’i,” sâdece, bu vasfı ile tasdîk ve tahsîne muhâtab kılan bir yol…

“İnternasyonal” iken, sonra “uluslar arası yol!” hâlinde afişe edilerek değiştirilen bu yol, bütün hatiblerin Okyanus ötesi zâtı mutlaka herhangi  bir cümle içinde  överek zikretmeleri ile de apaçık görülmüşdür ki, “Uluslararası M. F. Gülen yoludur; ve O’na yüklenen misyonun, “peygamber yolu” ambalajıyla İslâm Coğrafyasına taşınması” işi…

Anadolu çapında Kamal Paşayı “Tek Adam!” olarak yontub her köşe başına, O’nu heykeliyle diken putperest Roma genetiğindeki BATI, şimdi de, İslâm Coğrafyasına sarıklı-sakallı ve yerine göre gravatlı-grand tuvaletli ve ağzı duâlı din adamları ruhânî takımlarıyla, milyonlarca dile, GÜLEN heykeli serpiştirme peşindedir… Bunda da, şaşılacak bir şey görmüyoruz… Eşyânın tabiatına uygun bir manzara…

Eğer “müceddid!” olarak da, bu “idol” inşâı bir tutarsa, globalizmin patronları, plânlarını “ılımlı İslâm” olarak dünyâya şırınga etmiş bulunacak; ve “Allâh indinde din, ancak İslâmdır!” diyen mutlak dîni de, onlar, kendi hesablarınca hayatdan böylece kaldırılıb, Kitâb’a habsetmiş olacaklardır!

 “Kelime-i tevhidin” 15 asırdır gelen ma’nâsını “M……d Allâh’ın Rasûlüdür kısmıyla yeniden gözden geçirmeye ve ıslâh etmeye” dünyâyı da’vet edecek kadar İslamiyyet’in temelini dinamitleyenlerden; ve Allâh Rasûlünün aynı zamandaki 9 hanımı içün, “bu evlilikler Efendimizin sırtında kambur gibi bir şeydir!” demeyi göze alacak kadar gözü kararan adamlardan hangi tür “müceddid!” olacağı, gerçek müslümanlarla erbâbına kat’iyyen ve bedâhat derecesinde ma’lumdur…

“Fethullah Gülen Fıkhı” diye kitab yazarak M. F. G’i “müctehidlik!” makamlarına kadar îsâl eyleyen, ibre ve dengeyi böylesine kaybeden ve bir de üstelik “Ben hanefiyim!” diyerek göz külleyen Prof. Faruk Beşer nâm adam, aynı sempozyumun 6.5.2012 Pazar günki 5. Celsesinde, aynen şöyle zırvalayacak ve İmâm-ı A’zam Hazretlerini ve O’nun şahsında, gelmiş geçmiş yüzmilyonlarca hanefîyi, şöyle tahkîr edib aşağılayacakdır:

“- Eğer hanefiler “İmam-ı Â’zam” tabirini  Ebû Hanîfe için patentleyip ona hasretmeselerdi, ben, bu “imâm-ı a’zam” tabirini İmâm Şâfi içün münâsib görürdüm!”

İşte “Uluslararası peygamber yolu!” maskesi altındakilerin iç yüzü ve onlara âid hayâ ve edeb!.

Cumhûriyet diktatörlerinin dalkavuklarına  rütbe dağıtması gibi, evvelâ müctehidlikler, sonra ve şimdi de “müceddidlikler!”

“Mehdiyyet makâmı!” ise, daha evvel zâten nasb ve gasb edilmiş olduğundan, zikre medâr olamaz!

O koca imâma “İmâm-ı A’zam!” diyen, koskoca 14 asırlık bir ümmet!. Bu “ben, falana değil filana, feşmekân rütbeyi verirdim!” diyecek kadar kendisinden geçen ve Roma tanrılığı hülyâ ve vehimlerine bulanırcasına uçuklaşan  adam kim?. Bunun i’rabdaki yeri?!

İmâm-ı A’zam Ebû Hanîfe Rahmetullâhi Aleyh Hazretlerinin büyüklüğünü, İmâm-ı Şâfi Hazretleri de kaç hâdise ve beyânı ile bedâhaten ortaya koymuş ve bunun bizzat canlı şâhidliğini de yapmışken…

Sâdece o mu?. İmâm-ı Mâlik Hazretleri gibi bir allâmeye varıncaya kadar niceleri… (Rahmetullâhi Aleyhim Ecmaîn)

Mezhebsiz ayarsızlığı ve megalomanisi ile, “hoşgörü-diyalog” sapıtması el ele verdi mi, işte ortaya çıkan rezâletlerin manzarası bu…

Ehl-i Sünnet Ve’l-cemaatın muazzez ve mukaddes Selefine, böylesine olur olmaz zaman ve mekânlarda dil uzatan; ve onları küçümseyerek kendilerinin ve güdümlü misyonlarının seviye kazanacağını sanan; ve kendilerine çizilen yol harîtalarının bu sâdık ve “ılımlı” bende ve vahşîleri, global şeytanların er-geç ihâneti altında kalarak kendi ihânet bedellerini de mutlaka ödeyecek ve perişân olacaklardır…

(İntişârı: 07.05.2012)

The post Nihâyet Gülen’i, (Müctehid Ve Mehdîden Sonra) Asrın Müceddidi De Yapdılar! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

HOŞGÖRÜ-DİYALOG MEZHEB-İ VATİKÂNÎSİ, HÜKÛMET-İ CUMHÛRİYYE VE HOŞFENDİ DİYASPORASINI KULLANARAK, ALEVÎLİĞİ ÖNE ÇIKARIB, İSLÂM’IN YERİNE, ONU OTURTMA İBLİSLİĞİNDE…

Ahmed SEYYİDOĞLU

Son haftalarda Muharrem ayı vesîle ittihâz edilerek, bir “alevîlik” furyası ve şamatasıdır gidiyor! “Bayram değil seyran değil eniştem beni neye öptü” misâli dense, o da denemez, çünki ortada, bal gibi Muharrem ayı ritüelleri var!… Buradaki fark, enişte öpmek içün vesîle ve bahâne arıyordu ki, Muharrem ayı, öpmek içün kapıya geliveren iyi bir bahâne oldu!.

Tabii alevî vatandaşlarının kısm-ı a’zamı, bu öpme tasallutunu öyle iffet ve nâmus dâhili bir becerme görmediği içün, bu “oruç açma” festivali veya karnavalına iltifât etmedi! Hatta iltifat etmemenin de çok ötesinde, tavır alıp ta’bîr ma’zûr görülsün “hastir” çekdi!. Ve çok da iyi etdiler… Çünki (yehûdî-haçlı hoşgörü-diyalog mezheb-i vatikânîsi) bütün bu fırıldakları, T.C. hükûmeti ve “hoşfendi diasporası”nı kullanarak çevirmenin peşindedir… Biricik ve temel hedefleri de,hükûmet, ülü’l-emr, bey’at ve cihâd gibi 4 esâsı da zarûrât-ı diniyyesi içinde zikreden ve 15 asırdır sırtı yere getirilemeyen Allâh Azze ve Celle’nin Dînini, bu esasları olmayan “ılımlı” yani sulandırılmış ve bulandırılmış muharref bir dîne çevirmek… Aynen yehûdiyyet ve nasrâniyyetde olduğu gibi, beşer hevâ, heves, arzu, irâde ve keyfine göre terkîbi hazırlanmış uyduruk bir dîn… Bizim yerli küffâr u füccârımız da, Hakk Dînin zikredilen bu 4 vasfından mustarîb olarak, “irticâ’”terânesini bir türlü dilden düşürmezler!

Allâh Azze ve Celle’nin dîni, dünyâdaki insî şeytanların, insanları kul köle yapmasına yegâne mâni’ olan; ve mutlak hakk ve adâleti de, te’sîse yegâne medâr olan ve olacak nizâmdır… İşte bu nokta, dâhilî ve haricî şeyâtînin, Âdem Aleyhisselâm’dan beri en korkulu ru’yâsı olmuş; ve olmakta da Qıyâmet’e kadar devâm edib gidecekdir…

İnsî ve cinnî şeytanlar, Âdem Aleyhisselâm’dan beri Allâh Azze ve Celle’nin Dîni ile, arzedilen sebeblere binâen pek uğraşmışlar; ve nice Peygamberân-ı ‘ızâm Aleyhimüsselâm Hazerâtını, yehûdîlerin yapdığı gibi, kıtâlen şehîd etmişlerdir. Lâkin Peygamberler Peygamberi Aleyhissalâtü vesselâm Hazretlerine ve onun Şerîat-ı Ahmediyye’sine gelince öylesine zorlanmışlardır ki, buna aslâ bir çâre de bulamamışlardır. İşte çıldırıb kudurmanın temelinde de, 15 asırdır bu yatıyor…

ILIMLI İSLÂM, İSLÂM’I BÖLMEK İÇÜNDÜR!

“Ilımlı İslâm!” herzeleri ile ortaya çıkan küffâr u füccâr, bu Mutlak Dîni ortadan kaldırmanın yolunu, yarım asra varan bir zamandan beri de, bir takım adamlar kiralayarak ve bunların ma’rifetiyle içden bozup tahrîf, tağyîr ve tebdîl etmek şeklinde tesbît etdiler… Kendi dillerince, reformize, modernize ve atomizeetmek… Tabii gâvur aklı muhtel ve şapşal olduğu içün, bu yolla muvaffak olacakları zu’mu içinde bulunurlar!. Halbuki Kelâm-ı Kadîm kat’iyyen beyân buyurub haber veriyor ki, bu Dînin sâhibi ve muhâfızı, bizzât Allâh Azze ve Celle’dir; ve gâvur sürülerinin muvaffakıyyeti, imkânsız da değil, muhal, mümteni’ ve müstahildir…

Arz etdiğimiz gibi, gâvur aklı muhtel ve şapşal olduğu içün de, adı geçen“ılımlı bilmem ne” hedefine varmakda T.C. hükûmeti ile “hoşfendi diasporasını”kullanarak ve “Hoşgörü ve dialog, medeniyyetler ittifakı, dinler bahçesi” yok“kültürler arası koklaşma” v.s. gibi birçok nâneler icâd ederek, bu işin yürütüleceği ham hayâlleri peşindedirler… Bakdılar ki “hoşgörü ve diyalag” nânesi ekşiyib bozulmaya ve içyüzü bütün uyuz uzuvlarıyla ortaya dökülmeye  başlıyor, hemen mimsiz “medeniyyetler ittifâkı” nânesi gibi nesneler burunlara dayatılıyor!.

Sadede gelecek olursak, küffâru füccâr, şimdi alevîliği de öne çıkararak, “ılımlı İslâm” fitne fücûruna yeni ortaklar ve malzemeler devşirme hesabları peşine düşmüşlerdir… İlk def’a bir T.C. Başvekîli bu kadar “bakanı” ve avenesi ile bir alevî muharrem orucuna cumhûr cemaat çıkarma yapıb, enişteliğe soyunmuş ve o ma’lûm öpme fiilini irtikâb eylemişdir!..

CUM. MÜCTEHİD VE ÂYETULLAHI HALTETDİN HARAMÂNÎ HEMEN SAHNEDE…

“Ilımlı İslâm fitnesinin hoşfendi diasporası müştemilâtından Sapanyolu tivisi” de, bu uğurda pek üstün gayretler sarfetmektedir!. 13 ocak yani 4 Muharrem 1429 Pazar günü, adı geçen “sapanyolu” kanalizasyonunda, Müctehidîn-i Cumhûriyyeden ve Reşid Rızâ intisablılarından ve telfîkiyyûn gürûh-ı lâ yüflihûnu müteşeyyihîn-i kirâmından pırasasör Haltetdin Haramânî Molla ile, Hüseyin Gümlerce nâm Hoşfendi müntesib-i meşhûresinden kimesneler, “Pazar sohbeti saati” denilen “Gümlerceli fitlerce”de, alevîlere yalamalık ve yalakalık uğruna nice tabasbus-ı kelbiyyenâmeler döktürdüler ki, evlere şenlik…

Gümlerce’nin “fitlerce” programında müctehidîn-i cumhûriyye’den Molla Haltetdin Haramânî Hazıretleri, şîa, oniki imam (kaddesallâhu sırrahum) ve  alevîlik hakkında hiç de muteber olmayan lâf u güzâf püskürtdükden sonra, Gümlerce sual etdi:

“-Bugünkü İran’daki sistem, İslâm bakımından ideal midir?”

Cum. müctehidi ve ayetullâhı Molla Haltetdin Haramânî kem küm ve suya sabuna dokunmaz yuvarlamalardan sonra gûyâ cevâb lutfetdi:

“- Ebubekir, Ömer, Osman, Ali ve Hasan’ın zamanındaki şekillere aykırı olmaması lazım!.”

Bunu der demez, Molla Haltetdin Haramânî büyük ve çok mühim bir meseleyi dile getirecekmiş gibi kıpırdandı, sun’i gülücük mimikleri bir ileri bir geri cemevi semâhı çekdikden sonra, şecaat ü semâhatla buyurdu:

“- Aykırılıklardan en başda geleni de şudur ki, saltanat.. Başkanlığın babadan oğula geçmesi.. Bunu da Muâviye oğlu’na bey’at alarak başlatdı!” v.s…

Tabii Cum. Müctehid ve Âyetullâhı Molla Haltetdin Haramânî, rüşvet-i kelâm etmezse Gümlerce’nin “fitlerce”si pek de feyizli olmayabilirdi!. Peygamberler Peygamberi Aleyhissalâtü Vesselâm’ın kâim-i birâderi ve vahiy kâtibi büyük sahabî  Hazret-i Muâviye Radıyallâhu anh, ta’n ü teşni’ ve levme müstahık bir kişi olarak gösterilmezse, cum. müctehid ve ayetullahlığına büyük leke düşürülmüş olacağı da, bu vesîle ile bir kere daha böylece dile getirilmiş oluyordu!. Ve Mollamız, güdücülerinin gözüne girme fırsatını da, iyi değerlendirme fırsatı yakalıyordu!..

Cum. Müctehid ve âyetullahı molla Haramânî, son senelerde, “hoşgörü ve dialog mezheb-i vatikânîsinin hoşfendi diasporası fetvâ emîni makam-ı muallâsında” bulunmakda olub, “diyalog âyeti!” gibi son keşfiyyâtıyla da, meşhûr bir zât-ı nâşerîf olduğunu isbatlamışdır… Bu keşfiyyât ve istidracların arkasından, kendilerine, başvekâletdeki mürîdânı tarafından “medeniyyetler ittifâkı âyeti!” v.s. gibi ictihad ve keşiflerin ısmarlandığı da ihtimâl dışı görülemez… 

Bir adam “saltanat” diyerek ağzını bozdu mu, o adam “aslını inkâr eden”müsecceller gürûhuna kaydını yaptırdı demekdir… “Saltanat” diyerek sayıp sövmeğe başlayanlar, varsa, babaları ve dedeleri üzerinden:

1) Evvelâ: Osmanlı târîhini, yehûdî-haçlı şebekeleri gibi ve en az onlar hesâbına “inkârda” bulunmuş; ve ona göre bir neseb iktisâb etmiş olurlar!. Acaba 600 küsûr senelik Şerefli Osmanlı Târîhinde, gelmiş geçmiş binlerce büyük âlim, velî, şeyhülislam ve fakîh, babadan oğula geçen bir sistemin “İslâma aykırılığını!” görememiş ve bilememiş de, bunu, bu cum. yalaka ve yalamaları mı görmüş olmaktadır!?

2) Sâniyen: Anadolu Selçukluları ve Büyük Selçuklularda, ve sâir Müslüman Türk Saltanatlarında ve Abbâsî ve Emevîlerde hatta sahâbîler zamanında, adı geçen “aykırılığı!” neden hiç gören olmamış da, bu iş, cum. Müctehid ve Âyetullahına kalmış, daha doğrusu bırakılmış!?. Ve bu adam, İran şiileri ağzıyla yapdığı İslâm Târîhi düşmanlığı ile, hangi Şah İsmail’den “semen-i kalîl” peşindedir?.

3) Hılâfet, Ali Kerramallâhu Veche Hazretlerinden oğlu Hasan Radıyallahu anh Hazretlerine geçince, oniki imam silsilesi babadan oğula geçince, yine Riyâset-i Devlet Dâvûd Aleyhisselâm’dan oğlu Süleyman Aleyhisselâm’a ondan da oğlu Sin’am’a geçince de mi “İslâm’a aykırıdır” denilib ta’n u teşni’de bulunulub  levmedilecek!? Ve artık bayatlayan ve çürüyen “aslını inkâr modası”, daha kimlerin üzerinden Qıyâmet’e kadar yürütülüb gidecek!? Aslını inkâr edene (piç) deneceği cümlenin ma’lûmu olduğuna göre, dünyâ târîhinde “iyiki ben bir piçim!” diyen birisini, bu gürûh içinde hatırlayan var mıdır?!

4) Bir evvelki devlet reisinin sonrakini ta’yîn etmesini de levmeden cum. Müctehid ve Âyetullâhı molla Haltetdin Haramânî, acaba Birinci Halîfe-i Müslimînin, ikinciyi ta’yîn etdiği hakîkatını nasıl inkâr edib neseb mevzûuna bir izâh getirebilecekdir!?

5) “Aykırılık” fitneleri i’câd ederek, millet-i islâmiyyeyi târîhine ve geçmişine düşman etmek isteyen dış düşmanlara yol gösteren bu iç câsuslar, zikri geçen ta’yînin meşrûiyyetine “aykırılık” diyemiyeceklerine göre, ta’yîn edilen ehil oldukdan yani bu iş içün husûsan yetişdirilmiş ve ta’lîm, terbiye ve tahsilden sûret-i mahsûsada geçirilmiş iseler, günahları, sâdece ta’yîn edilmiş olmak mı olacak!?

6) Fransız ihtilâlini yapan küffâr u füccârın ağzıyla konuşan bu cum. müctehid ve âyetullahları, bugün bile dünyânın büyük bir kısmında o “aykırılığın” hâlâ devâm etdiğini görmezler mi!? Daha birkaç ay evvel, Vehhâbiyyûnun “deve çobanı” diye bir asırdır aşağılanan adamlarını,“Melik Hazretleri!” yalakalığı ile  başköşelere oturtub,  ortalarına da alarak etrafında cum. çömezi gibi dizilenler, cumhûriyyetin bir ve üç numaralı adamları değil miydi!?. Daha nice “aykırılar” önünde eğilip, kral ve kraliçelerin elini eteğini, uzatdıkları zaman topuklarını, bir asra yakın öpmediniz mi, veya bundan sonra da öpmeyecek misiniz!?

7) Dünyâdaki “cumhûriyyetlerin” yüzde doksan dokuzunu, neden kadîm kraliçe ve krallıklar bizzat kendileri kurduruyor da; bunlar, kendi memleketlerinde acaba neden cumhûriyyete geçmiyor; ve mollamızın “aykırılık” dediği nesneyi hassâsiyyetle muhâfaza ediyorlar!?

 Hulâsaten beyân ederiz ki, İslâm’dan korkan, ürken ve ondan son derece rahatsız olan müstemlekeciler dünyâsının ana hedefi, Kitab, Sünnet, İcmâ’-yı ümmet ve müctehid imamların ictihadlarını kaynak alan ve tasavvuf pirânımızın tarikat ve ahlâk usûlleri ile dimdik ayakda duran vahye müstenid İslam’ı ya’ni Ehl-i Sünnet ve’l-cemâat İslâmı’nı ortadan kaldırmak; ve yerine, ta’rîfi, hududları, edillesi ve zarûrât-ı dîniyyesi olmayan, hiçbir disiplin ve ciddiyyeti bulunmayan uydurma bir din oturtmakdır… Şimdiki son teşebbüs ve şeytanlıklarından birisi de, bu iş içün son derece uygun gördükleri alevîliği, ön plâna “İslâm!” diye çıkarıb, dîn adına bunu ikâme etmek…

 Ne güzel!. Ne haremlik var ne selâmlık, ne tesettür var ne kaç göç! Semah adı altında erkek dişi, karışık cûş u hurûşa gel, her yerden aşk u mahabbet tütsün!. Sesli sazlı cümbüş zaten bol bulamaç!. Demlenmek soyundan nice haramlar mubah, nice farzlar yok olmuş!.

 Hele hükûmet-i cümhûriyye ile arası bulunub da, prof. İzzetdin Doğan gibi ateist ve layık dedelerin felsefesi ve hayâlleri, “İslâm’ın alevî yorumu!” olarak bir de piyasa yapdı mı, al sana “ılımlı”nın en a’lâ ve muallâsı!.

 Böyle ”bir dîni!”, kabuklu küffâr u füccâr ile onların 5. kolu olan “hoşgörü dialog mezheb-i vatikânîsi” ve “hoşfendi diyasporası!” dünyâyı arayıb tarasa, mümkini yok bulamazdı!

 Nasıl da akıllarına geldiyse!… Bu kadar parlak fikirler ancak cum.müctehid ve âyetullahı Haltetdin Haramânî gibi zevât-ı kirâmın teşehhiyyât u keşfiyyâtı olarak zuhûr edebilir!.. Müthiş bir teşehhiyyât ü keşfiyyât!..

 Daha çok suallerimiz var da, hele bunların bir cevâbını, varsa îmânları,  nâmusları ve “neseb” şecereleriyle bir “yanıtlasınlar!”; ondan sonra diğer suallere geçeceğiz…

 Lâkin, zerre kadar îmân, ihlâs, şeref, haysiyet, nâmus ve soy (Osmanlı kadar muhal de) kıymeti olanlara bu kadar yeter!…

 (İntişârı: 24.2.2008)

The post Vatikan, Alevîliği İslâm’ın Yerine Oturtma İblisliğinde… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

KELÂM-I KADÎM’İ TAHRÎF, TAĞYÎR VE SANSÜR EDEREK, ALLÂH’IN DÎNİNİ ILIMLI KILMA (SULANDIRMA) DENÂETİ, “LAÎN YEHÛD” HAÇLI VE “HOŞGÖRÜ-DİYALOGÇU” CİBİLLETSİZLİĞİDİR…

(1)

Ahmed SEYYİDOĞLU

“Hoşgörü-diyalog mezheb-i vatikânîsinin” FBI korumasındaki “Hoşfendi”sine büyük bir vecd ve cezbe derecesinde merbûtiyyet içre bulunanlardan T.C. Maârif Vekîli Hüseyin Çelik, Kur’ân-ı Kerîm’in ba’zı âyetlerinin mekteb kitablarında sansüre tâbi’ tutulması karşısında, dut yemiş bülbül olabilmeyi bile beceremedi!. Mumâileyhin gazetecilerin bu mevzûdaki suallerine verdiği cevâb da, tam “dialogçu ihlâs ve samîmiyyetinin!” vesîkası olarak şöyle:

“ -Ayakda sorulan suallere cevâb vermiyorum!” (1)

Tabiî bu noktada, mantık yerinde duramıyor; ve mefhûm-ı muhâlifinden yola çıkarak, derhal şunu netîce olarak nazara veriyor:

“ -Oturarak veya yatarak sorulan suallere cevâb verebilirim!”

Gazeteci, acabâ “oturalım!” veya “yatalım!” mı deseydi!?

T.C. Maarif Nâzırı Beyfendi Hazretlerinin cevâbı, sâdece bir kaçış değil; aynı zamânda suç üstü ediliş ve en mühimi de, bir suç saklama ıkınışıdır!… Bu da, onun hangi plânın içinde yer aldığını bir kere daha ortaya koymanın isbâtı…

Fâtiha-yı Şerîfe’den, yahudîlere delâleti bütün müfessirlerce ittifâk edilen “el-mağdûbi”; ve nasârâya delâletinde de ittifâk bulunan “dâllîn” kelimelerinin çıkarılarak, meşhur yahûdi tahrifçiliği ile buna el atılışı, fevkal’âde iğrenç ve tel’îni müstelzim meş’um bir cür’etdir… Müslümânların, her gün beş vakit namazlarında,  Allâh’ın huzûrunda durup, Cenâb-ı Hakk’dan Fâtiha ve Bakara sûrelerinin son âyetleri ile tam 40 def’a nasıl duâ ve niyazda bulunduklarını, M. Hamdi Efendi Merhûm’un tefsîrinden kelime kelime
takib edelim:

“ -Ey Allâh’ımız! Bizi ni’met verdiğin Şeriat ehli müslümânların yoluna, tarafına, onların cemâatına dâhil buyur; (gadabına) uğrayan yahudîlerin ve (dalâl) içinde kalıp sapıtmış nasrânîlerin (ehl-i salîbin, hristiyanların) gürûhuna, birliğine, topluluğuna aslâ…”

“Hoşgörü-Dialog Mezheb-i Vatikânîsinin Hoşfendi Diasporasını teşkil eden dâhilî ve hâricî meczubları”, bu satırları aslâ okumaz ve görmezlerse de, müslümanlar bu satırları mükerreren okumalı; ve üzerinde ciddî tefekkür etmeğe kendilerini memûr, mecbûr ve mahkûm bilmelidirler…

Allah Azze ve Celle, “ŞARÎAT EHLİ MÜSLÜMANLARIN YOLU” ile, “ALLÂH’IN (GADABINA) UĞRAYAN YAHUDİLERİN, VE (DALÂL) İÇİNDE KALIP SAPITMIŞ NASRÂNÎLERİN GÜRÛHUNA, BİRLİĞİNE VE TOPLULUĞUNA” ÂİD  Y O L U,  KAT’Î HATLARLA AYIRMIŞ BULUNMAKTADIR… Namaz kılan bir müslüman, her 24 saatde tam 40 def’a, hem de: 1) Abdestli, 2) Kıbleye dönmüş, 3) Ellerini bağlayarak Rabbinin huzûrunda, 4) Ve  k ı y â m  kıvâmında olduğu halde bu ta’lîm ve terbiyeden geçmektedir…

D e h ş e t…

Dikkat: Kâinâtın Hâlıkı Allâh Azze ve Celle, müslümanları bu ta’lîm ve terbiyeden geçmeğe, her 24 saatde tam 40 def’a kat’iyyen tâbi’ tutarken; “Hoşgörü-Dialog Mezheb-i Vatikânîsinin Hoşfendi Diasporası” ve Küreselci ve (küfeselci), AKP’ci ABD’ci AB’selci, cemci demci dem-bokrasici, parti-pırtıcı ve batı kıbleci, ulusalcı ulumacı kemalist ve layikçi geyikçi gevişçi bilumum müşrik ve müfsid gürûh-ı lâ yüflihûn, Allah Azze ve Celle’yi, Nemrut, Fir’âvn ve Ebû Cehil misillu (tekzîb) edercesine avaz avaz höykürüp durmaktadırlar:

“- Biz, (gadabmış) (dalâlmiş) gibi mefhumları, Fâtihaları değil, tam tersine ve Allah’a da tam tersleşerek (Şerîat ehli müslümanların yolunu) da değil, lâbis-i libâs-ı katrânî papaz ve papaların, kardinallerin, hahamların, patriklerin ve topyekûn yahudi-haçlı şebekelerinin (Avrupa b i r l i ğ i n i ve Avrupa t o p l u l u ğ u n u n  y o l u n u ve illüminatili, neo-konlu, evangelistli, masonizmalı ve kabuklu dünyâ şeytanlarının ve onların (hoşgörü ve dialog iblisliğini) nazar-ı i’tibâre alır; ve bu yolda dinimize kadar herşeyimizi, aslımızı, neslimizi, târîhimizi, topyekûn kıymet hükümlerimizi, varlık hikmetimizi ve ruh bünyemizin her türlü yüksek tecellîlerini, namus telâkkîmizin en mahrem nescine kadar her cevher ve özümüzü, gözümüzü kırpmadan, o kabuklular cebhesinin ellerine teslim etmekde zerre kadar tereddüd bile etmeyiz…”

İşte, yahudi tahrif ve tağyirciliği ile Fâtiha-yı şerîfenin son âyetindeki (el-mağdûbi) ve (dâllîn) ve Bakara Sûre-i celîlesinin son kelimeleri ile ortaya konan hüküm ve ma’nâlar ile kimlerin çanına ot tıkanmışdır; ve çanına ot tıkananların yalakaları da, bundan, patronları hesâbına ne kadar rahatsızdırlar; ve etek öperek göze girmek ve bunun için de nasıl hizmete âmâde olduklarını isbât etmek üzere, neleri, hangi rezâletleri irtikâbdan çekinmezler, işte bütün bunlar, dünyânın gözü önünde, yukarıda arzedildiği gibi apaçık vesîkalara raptedilebilmektedir…

Bütün bu uğraşmaların ve şeytânî planların vardırılacağı topyekûn ve en umûmî netîcetü’n-netîce, bir tek cümle ile, Allâh Azze ve Celle indinde mutlak Hakk Dîn olan İslâmiyyet’in, yeryüzünden tasfiyesi iblisliğidir…

Bir insan hem “müslümanım” diyecek; ve hem de, bu Kur’an-ı Kerîm’in ma’nâ, hüküm ve haberlerinde tahrîf, tağyîr ve tebdîl gibi aşşağılığın dibinin dibi bir tablo karşısında, hâlâ:

“-Hoşgörü-dialog pisliği yiyen hoşfendi diasporasının, ben, şakşakçısı ve îmân edicisiyim!..”

Diyebilecekdir…

Evet, dehşet…

Ve yine bir mahlûk, hem “müslümanım” diyecek, ve hem de bütün müslümânların, her yatsı namazından sonra:

“ -…kâfirler gürûhu üzerine bize nusret ihsân et, maddeten ve ma’nen Hakk’ı müdâfaada ve i’lâ-yı kelîmede bizi gâlib ve muzaffer eyle…” (2)

Diye duâ, niyâz ve tadarrûda bulunarak, yalvarıp yakarışından da rahatsız olup, bu satırlarla ortaya konulan Rabbânî hüküm ve ma’nanın ortadan kaldırılması iblisliğini irtikâb edebilecek; veya, bu şenâat ve denâata bulaşan gâfil ve hâinlere tarafgirlik içinde olabilecekdir!… Zehi dalâlet, zehi ihânet ve zehi rezâlet…

T.C. Maârifinin başındaki ve onun da başındaki ve onun da…. tâ ABD Pensilvania’sına, oradan da Vatikan’a, buradan da muharref İncil Nasrâniyyetine ve oradan da bu Nasrâniyyetin de üzerinde bulunan muharref Tevrat ve topyekûn Eski Ahid yahûdiliğine kadar uzanan kumanda silsilesi üzerindeki (ser-zevâtın), ne kadar ekber yaraları vardır ki, adı geçen âyet veya o âyetlerdeki kelimelerden bu kadar azîm bir gocunmanın içine girmiş bulunmaktadırlar!.. Hayır, belki de en doğrusu, vahiyle sâbit yegâne mutlak KİTÂB Kur’ân-ı Hakîm hakîkatı karşısında, kırmızı görmüş İspanyol öküzü gibi kan beyinlerine sıçramaktadır!!!…

Burada hemen tasrîhi elzemdir ki, Kelâm-ı Kadîm, bâlâda tâdât etdiğimiz bu kumanda silsilesinin en tepesindeki yehûdiyyeti, bilhassa “lâ’netlemekde”; ve yine  yahûdileri, müşriklerden evvel zikrederek “müslümanların en büyük düşmanı”olarak beyân buyurmaktadır… Zirâ yahûdiyyetin en fârık ve bâriz vasfı, evvelen: “Mutlak Hakk ve Hakîkatı” ortaya koyan vahyi yani Allah Azze ve Celle’nin indirdiği kitabları, tağyir, tahrif ve tebdil etmek; sâniyen, buna binâen de Allâh Azze ve Celle’ye iftirâlar savurmak; sâlisen, Hakk Dînin sâdık mübelliğleri olan binlerce  enbiyâ-yı kirâm aleyhimüsselam hazerâtını da, bir kısmıyla inkâr, bir kısmıyla da  yalan ve iftirâlarla hayâsızca karalamak; ve bir kısmını da en hunharca ve alçakça kıtâlen şehîd etmek olmuşdur…

İşte bütün bu şenâatlara binâendir ki, yahûdiyyetin ve bunun masonizmaya kadar varan mimarları olan yahûdilerin, Allah Azze ve Celle’nin “GADABI” altında oldukları, HAKK DÎNİN ALLÂH KELÂMI OLAN KİTÂBINDAKİ Fâtiha Sûresinin son âyeti ile cihâna apaçık beyân buyurulmuşdur…

Nasrâniyyet de, yine yahûdinin, tahrif , tağyir ve tebdili ile, İslâmiyyet’in ve O’nun Îsâ Aleyhisselâm elindeki Şerîatının, yamultulup saptırılması ve çarpıtılması ile ortaya çıkmış, bâtıl, yani beşer zihninin el atdığı, indîlik, nisbîlik, keyfîlik, hevâîlik ve felsefîliklerle telbîs edilerek “ılımlılaştırılmış!” yani sulandırılmış; ve bütün bunlara binâendir ki, vahiyle alâkası kalmamış, beşerî ve mecâzî ma’nâda bir dindir…

Ancak yahûdi, Îsâ Aleyhisselâm ile Peygamberler Peygamberi ve gerçek Tevrat-ı Şerif’de ism-i şerîfi AHYED,  gerçek İncil-i Şerif’de ism-i şerîfi AHMED ve Allâh Azze ve Celle’nin son Kitâbında ise ism-i şerîfi MU…… olan (alâ ekmelü’t-tehâyâ sallallâhü aleyhi ve sellem)i yani SON RASÛL’ü, peygamber değil, (hâşâ ve kellâ) yalancı peygamber olarak tanımaktadır… Dolayısıyla yahûdiyyet, İncil-i şerîfin de, ne hakîkisini ve ne de vahiy dışı ve beşer derlemesi nüshalarını tanıyor; ve ne de, mutlak vahiy olan Kur’ân-ı Kerîm’i… Üstelik nasrâniyyet ise, yahûdiyyete âid bütün mukaddes kitabları, kendi kitabları olarak ilâhî kitablar cümlesinden addetmektedir… Bu da, nasrânîler nazarında yahûdiyyet ve yahûdilere bir imtiyaz kazandırırken; yahûdîler nazarında nasrânîler ise, hâşâ yalancı bir peygamberin peşindeki sapık ve aldanmışlar sürüsü!!!…

 Mûsâ ve Îsâ Aleyhimesselâmın ikisinin de, İsrâiloğullarına gönderildikleri, islâmî mutlak bir hakîkat olduğuna göre, Mûsâ Aleyhisselâmdan sonra sapıtarak Müslümanlıkdan yahûdiyyete inkılâbeden bu kavim, elindeki bu beşerîleştirilmiş bozuk ve mecâzî ma’nâdaki dinin Îsâ Aleyhisselâm tarafından reddedilip, yerine, Müslümanlığın yeniden ikâme edilişine şiddetle muhâlefet etmiş; ve dalâl ve sapıklığını gûyâ ketmetmek içün de, Îsâ Aleyhisselâm’ı tekzîb ederek (yalanlayarak) ademe mahkûm etmek istemişdir… Yahûdiyyet, aynı dalâlet ve denâeti, Son Peygamber ve Kur’ân-ı Kadîm içün de aynen irtikâb edecekdir…

(Mâba’di var)

(İntişârı: 01.12.2007)

The post (1) İslâm’ı Tahrîf Yahûdî Haçlı Projesidir! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.