(2)

Ahmed SELÂMÎ (Dağıstânî)

“Ham softa ve kaba yobaz” denilen nice şarlatanların meydanı boş bulub BERAT gecesi gibi nice mukaddes gecelerimiz ve mes’elelerimiz ile alâkalı yâve, hezeyân, küfürbazlık, isrâiliyyât veya echeliyyetlerine çok dikkat edilmelidir. Muvâzeneyi kaçırmış, ömrü şımartılmakla geçmiş nice ekran şeytanı sahteleri iyi tanıyıb, şerlerinden Allâh AZZE ve CELLE’ye sığınmayı beceremezsek, i’tikâdî zararımız fevkal’âde korkunç olacakdır!

KADER’e îmân, Allâh Azze ve Celle’nin İLMİNE ve KUDRETİNE taallûk etdiği içün, bu babdaki gayr-i ŞER’Î safsatalar, o “ehl-i sünnet” tüccarlarını bile bu mübârek tarîkin dışına fırlatıyor ki, bundan haberleri de olmuyor. Çünki kendilerini “zamanın en âlimi” görme, dolayısıyla da “hubb-ı câh, şöhret hırsı ve birileri tarafından devamlı şımartılmaları,”  bunların gözünü kör etmektedir.

Berat gecesinde rızk, ömür, âfât-ı kevniyye ve yaratılarak meydana gelen bilcümle herşey, sanki ezelden beri “LEVH-İ MAHFUZDA SÂBİT” değilmiş de; bunlar, BERAT gecesi sıfırdan KADER olarak tesbît ediliyormuş gibi (hâşâ ve kellâ), bir ifâde çarpıklığı, maskaralığı ve hatta küfr ü şirke varan lâf kalabalığı hezeyânlar ve sokak ağızlı bomboş lâkırtılar sahneleniyor!.

Sanki Cenâb-ı Hakk Azze ve Celle, BERAT Gecesine kadar bilmiyordu, (hâşâ ve kellâ), bu gece, bir senelik hâdisâtı sıfırdan yazdırmış gibi bir ma’nâ ortaya koyanlar, nasıl sarı cübbeli kürsülere çıkıyor, ne kadar esef edilse azdır…

Bu kabil şeytânî ve mezmûm söz ve üslûblar, dinliyenleri de lâübâlî ve yalama ederek, İSLÂMİYYET’e âid ilmî vekâr ve îmânî ciddiyet ortadan kalkmakda, bunun yerini “Ham yobaz kaba softa” denilen düşüklere âid o karikatürlük manzaralar çıkmaktadır. Bunu da İslâm muârızı harbî kefere ve Kitâb düşmanı medya sürüleri, dînimizi küçük düşürmek üzere dünyâya neşrederek servis ve aksetdirmektedir… Câmi kürsülerini kahvehâne yârenliğinin yapıldığı mekânlara çevirenler, abuk sabuk komiklikler, rezilce argo kelimelerle öyle cıvık manzaralar çiziyorlar ki, bunlar, İslâm’ın ve Müslümanların yüzkarası olmanın da ötesinde, çok büyük vebâl altına girib, cemaatlerin de AHLÂKINI bozmakda ve kaş yaparken GÖZ ÇIKARAN vahşîlere dönmektedirler…

“Yüzyılımız” diyerek kendi ateist saltanatları peşindeki derin düzen çeteleri ise, bu cıvıklıkları İslâm’ın aleyhinde gördüklerinden, değil bunlara mâni’ olmak, bil’akis, bu kabil ilâhiyat ve kürsü baykuşlarını öttürmeyi, vazîfe bilib teşvîk etmektedirler… “Depremzedeler Allâh’a KIRGINLAR” diyen Körmezlerden tutun da, “Yehûd ve hıristiyanların da cennete gireceğinin yollarını döşeyen” Karamanlislere, Salamon Akeşlere, Fetöşistlere;  “Şu şu âyetler anlaşılamıyor, dolayısıyla Kur’an’dan çıkarılmalıdır” diyen Milhâmilere ve nihâyet “Kur’ân Allâh Kelâm-ı değildir” ilhâdı ve iblisliğine kadar zıvanadan çıkan Möztürklere kadar.. nice ilâhiyât purofu rütbeli mahlûkât, bugün Allâh Azze ve Celle’nin Aziz ve MUTLAK Dînine en korkunç HARB açmış bulunmaktadırlar…

Gece gündüz, “Ümmete Lider” diye tesviye ve tezkiye çarkından geçirilerek neredeyse TAPILACAK noktaya getirilenler de, bu meş’ûm cereyanların akıntısına kapılmış;  bunlar da, “İslâm Güncellenmelidir” der hâle getirilmişlerdir… Bu (güncellemelere–ictihadçılık ve müctehidçilik oynamalara–DİNİ yazboz tahtasına çevirmelere) karşı çıkan ve 15 asırlık edille-i erbaa çerçevesinde KAHHÂR-I Zülcelâl’in SÂBİT ve TAKARRÜR ETMİŞ MUTLAK VE MÜBÂREK DÎN-İ CELÎLİNİ muhâfaza ve müdafaaya ÇALIŞIB gayret eden; ve geçen asırdaki nice OSMANLI ulemâmız (Rahmetullâhi Aleyhim Ecmâîn) Hazerâtını da içine alacak şekilde “İslâm’ın GÜNCELLENECEĞİNİ bilemeyecek kadar ÂCİZLER” diyerek; ve geriye doğru gidersek 15 asrın milyarlarca MÜSLÜMANINI dahî bu küçük düşürücü elfâzlarla KUŞATIB yaftalayanlar ve damgalayanlar ve neredeyse onları ayağının altına almak istiyenler de, işin cabası!.. Kimlerin ACİZLER sınıfında yer aldığı, zamanı ve mekânı zuhûr ve dühûl etdiğinde, hakkalyakîn görüleceği ise, îzâhdan vârestedir…

MUHAMMED HAMDİ EFENDİ MERHÛM NE BUYURMUŞ?

Birinci makâlemize başlarken zikretdiğimiz  ayetlerin işâret buyurduğu ilmî hakikatlere, Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin Tefsîrinden bazı NOKTALARA temâs edeceğiz.

Merhûm, Berat Gecesinde 5 haslet olduğunu beyân buyururlar ki, biz telhîs ederek şöylece arz edelim:

1. Tefrîk-i külli emrin hakîm.
2. İbâdetin Fazîleti.
   a) Dünyâ âfetlerini def’a,
   b) Şeytanın hile ve tuzaklarını def’a,
   c) Cennetle müjdeleniş,
   d) Cehennem azâbına karşı sebebler…

3. Nüzûl-i Rahmet. 
4. Husûl-i Mağfiret.
5. Allâh SEVGİLİSİ Aleyhisselam Efendimiz Hazretlerine, zamanında ve Berat Gecesinde ŞEFÂATIN tamâmının verilmesi…

(Bir de bu gece zemzem suyunun bâriz bir sûretde artması âdet-i ilâhiyyedendir.)

“Eğer dersen: Kur’ânın bu gecede indirilmesinin ma’nâsı nedir?. Derim ki, şöyle dediler:

YEDİNCİ semâdan Dünyâ SEMÂSINA bir cümle olarak indi.SEFERE-İ Kirâm (yazıcı melekler) Leyle-i Kadir’de İNTİNSÂHİYLE (levh-i mahfuzdan yazmalarıyla) emrolundu. Cebrâil Aleyhisselâm da nücûmen nücûmen (kısım kısım) Râsûl Aleyhisselâm’a indiriyordu. KEŞŞAFIN İNZÂL hakkındaki bu son beyânı, LEYLE-İ BERAE (Berat) diyenlerin kavline mutâbık olmuş oluyor. Zîrâ Leyle-i KADİR’de ibtidâ Peygamber Aleyhisselâm Hazretlerine indirilmeğe başlamışdır. Onun içün KÂD-I BEYDÂVÎ ve EBUSSUUD Efendiler şöyle demişlerdir:

“İBTİDÂ O GECE İNDİRİLMEĞE BAŞLADI, YAHUD O GECE CÜMLETEN LEVH-İ MAHFUZDAN DÜNYÂ SEMÂSINA İNDİRİLDİ. VE CEBRÂİL ALEYHİSSELÂM, SEFEREYE (yazıcı meleklere) İMLÂ ETDİ (yazdırdı). SONRA DA PEYGAMBER ALEYHİSSELAM’A 23 SENEDE NÜCÛMEN İNDİRİYORDU……………. İbni Abbas Radıyallahu Anh Hazretleri de “KUR’AN, CÜMLETEN (tamâmen) LEVH-İ MAHFUZDAN BEYT-İ MA’MÛRA (Kâbeye) NÂZİL OLDU Kİ, O, DÜNYÂ SEMÂSINDADIR. Sonra, onun arkasından, envâ’-ı  vekâyi’a (vuku bulah hususların cinsine) göre, hâlen fehâlen (yeri geldikçe) nâzil oldu.” (s. 4294-42959)…..

BİRİNİN BİR GECEDE, BİRİNİN DE DİĞER GECEDE OLMASI İKİ RİVÂYETİN TEVFÎKİNE (uygun düşmesine) daha UYGUN gelecekdir. ŞU HALDE LEYLE-İ MÜBÂREKENİN LEYLE-İ BERÂE (berat gecesi) OLMASI “innâ enzelnâhu fî leyleti’l-KADR” buyurulmasına münâfî olmıyacakdır.”……

Ebussuud Efendi der ki: Bu vasıf onun KADİR GECESİ olduğuna delâlet eder. “YÜFRAKU”nun ma’nâsı da şu demek olur: GELECEK SENEYE KADAR İBÂDIN ERZÂKI, ECELİ, VE SÂİR UMÛRU YAZILIR, FASLOLUNUR. Bir de denilmişdir ki: BUNUN LEVH-İ MAHFUZDAN İSTİNSAHINA (tekrar yazılmasına, bir nevi kopya edilmesine) BERAET GECESİ BAŞLANIR, KADİR GECESİ BİTİRİLİR. Erzâk NÜSHASI MÎKÂİL’E, harbler-zelzeleler (depremler), hasifler (yağmur ve sel baskınları), sâikalar (yıldırımlar, helâk edici ölümler, sayha, çok şiddetli ses ve gürültüler), ile alâkalı nüsha (yazılar) Cebrâil’e, ameller nüshâsı (yazıları) DÜNYÂ SEMÂSI SÂHİBİ İSRÂFİL’e ki, büyük bir melekdir; MESÂİB (musibetler, salgın hastalıklar, zorluklar, felâketler, sıkıntılar) NÜSHASI (yazıları) da, MELEKÜLMEVTE (Azrâil Aleyhisselâm’a) VERİLİR…” (s. 4296)

*

Apaçık görülüyor ki, bütün emirler LEVH-İ MAHFUZDAN aynen alınmakda ve bir sene tatbîka konulmaktadır. Sıfırdan bir KADER yazılması aslâ bahis mevzuu değildir… Aynı ifâde, îzâh ve tefsîrleri, bervechi âtî gelecek iki tefsîr satırlarında da aynen görmekteyiz… Berat veya Kadir gecelerinde, yeniden KADER yazılıyormuş havasına girerek, kürsülerden lâkırdı etmek, milletin KADER îmânını saptırmakdır. Dolayısıyla kaderi, Cenâb-ı Hakk Azze ve Celle’nin EZELÎ olan ilm ve kudret sıfatlarına taallûku dışına çekmek; ve bir başlangıç ta’yini bahis mevzuu olur ki, bu, adı geçen sıfatların kadîm değil, (mahlûk) olduğu netîcesini verir. Bu da Allâh Azze ve Celle’yi inkâra müsâvî pek azîm bir küfr ü bâtıldır…

Dilinin zerre kadar ayar ve muvâzenesi, beyninin de i’tidâl ve istikâmeti olmayıb, işlemez olmuş ve dumûra uğramış niceleri, “LEVH-İ MAHFUZDA YAZILANLARI BİLE DUA GERİ ÇEVİRİR.” diyecek kadar mîzânı ve aklı kaçırmış görünüyorlar! Hakk Sübhânehî ve Teâlâ Hazretlerinin EZELÎ olan ilm ve kudret sıfatlarının taallûk etdiği her şey, istisnâsız (levh-i mahfuzda) gene ezelen yazılmış ve Nasûhî Efendi merhumun ifâdesiyle “SABİTDİR…” Bu sâbiteyi, yaz-boz tahtası gibi hayâlhânesine yerleştiren iptidâî akıl ve tasavvurların kürsülere çıkarak BERAT gevezelik ve zevzeklikleri yapmaları fevkal’âde korkunçdur…

Âtiyen de, yâvelik ve saçma sapanlıklarına temâs edeceğimiz savurmaların bir kısmı siyah harflerle şöyle:

“Bu mübârek gece önümüzdeki bir sene başımıza gelecek belâ, hastalık, kuraklık, kıtlık, zelzele, sel, deprem hepsinin TAKDÎR edilib (Bu takdir bu gece değil, ezelde takdîr edilmiş, yazılmışdır.) dosyalarının (dosya, klasör, band gibi laflarla bunu maddîleştirmek de yanlışdır), teslîm edildiği gecedir…….. duâdan başka belâyı hiçbir şey geri çeviremez. (Kâdîr-i Mutlak’ın TAKDÎRİ değişmez. O, duânın nerede, ne zaman, nasıl yapılıb ona nasıl mukâbele edeceğini de ezelde biliyordu..) LEVH-İ MAHFUZDA YAZILANI BİLE DUÂ GERİ ÇEVİRİR.” (yazılan geri çevriliyorsa, yani siliniyor kayboluyorsa, yazılmıyan da sonradan yazılıyor demekdir ki, bu sonradan yazılanlar ilm-i ezelîde yokmuş demekdir! Vâcib-i aklî noktasından da, naklen de, bundan, SÜBHAN olan Allâh Azze ve Celle münezzehdir… Bu, onun ilmine sonradan ilâve  (a’raz) demekdir ki, bundan, sonsuz tevbe ederiz… Bu, levh-i mahfuzu “yaz-boz tahtası” görenler içün doğru olabilir!!!) Allâh Azze Ve Celle’nin ilm-i ezelîsi değişmez. Ammâ Levh-i Mahfuza yazdığımı SİLERİM buyuruyor. Ammâ ne ile, duâ sâyesinde….. (Levh-i mahfuz, ilm-i ezelîyi ifâde ederken oradan silinenler, silinecekse, neden yazılmış! Silinecekler varsa, yeniden yazılacaklar da var demekdir! Gene geldik (Yaz-boz tahtasına!..)

Müfessirler Levh-i Mahfuzda yazılanlar “SABİTDİR değişmez” buyururlarken, bu yazıb “silmeler” hangi akıldan, îmândan ve nereden ve hangi (nakil) yollarından neş’et etmektedir?.  İslâmî ilimleri, 15 asırdır aslı faslı olmıyan lâkırtıların altında ezib tanınmaz hâle getirenlerde, hiç Allâh korkusu kalmamış mıdır?.

Lâf ishâline yakalanmışçasına, kütüb-i şer’iyyemizde olmıyan perçok uydurmaları, saf ve  câhil bırakılmış kitlelere akıl ve nakle ters mâlâyânîler olarak sıkmak; ve masal anlatma, kavga etme, ekran şehveti tatmin etme, laga luga havası ve üslûbu ile cemaatlere kürsülerden aktarmak, Allâh Azze ve Celle’nin Dînini istihzâ ve tahrîf etmek değil midir?…

Bir takım vefat etmiş hocaların gölgelerine sığınarak, onları mutlak doğrular gibi takdîm ederken, kendi söylediklerini de bu (mutlaklığın) gölgesinde (kânun ve yüzdeyüz hakîkatmış gibi takdîm etmek), hattâ onları acem palavralarına bulayarak, tombalacı usûl ve sihirbazlığı ile piyasaya sürmek, korkunç bir hadsizlik ve saptırma olmayacak mıdır?…

Vidyonun buradan sonrası, uzaylı filimlerindeki komedi.. veya İslâm ile istihzâ veya istifâf…

Hafazanallâh:

“Belâ da, Levh-i Mahfuzda yazılmış, falanoğlu filan falanın başına gelmek üzere İNMEĞE başlıyor! Tam, o ordan inerken, burdan DUÂ varsa, o onu n’apıyor, işte efendim, F-16 gibi, bilmem ne gibi KAPIYOR, havada onu bırakmıyor! Kıyâmete kadar da o belâ, gelmiye çalışsa, o adamın duâsı varsa, havadan onu sâhibinin başına kondurmuyor. Duâ böyle bir şey…”

Şerîat ilimleri ayağa düşdü mü, işte manzara bu… “F-16 gibi bilmem ne gibi kapmalar, onu havada bırakmamalar… v.s.”

Allâh Azze ve Celle Hazretleri, kimseyi “İslâmiyyet’in yüz karası bir maskara hâline getirmesin!

Müfessîrîn-i Kirâm Hazerâtının yazdıkları ile, bu lâf kalabalıları ve lâf ishallerini te’lîf etmiye kalkanlar, akıllarını kaçırmamışsa, mutlaka komedyenlik düzmenin peşindeki müstehzîlerdir…

VEHBİ EFENDİ MERHÛMDAN…

Merhûm Muhammed Vehbi Efendi de, tefsîrinde  şunları yazmaktadır:

“Kur’ânın Leyle-i mübârekede inzâlinden murâd: LEVH-İ MAHFUZDAN SEMÂ-YI DÜNYÂ’da mevcûd olan BEYTÜ’L-MA’MÛR’a inzâl olunmasıdır. Çünki yeryüzüne Kur’ân’ın inzâli, havâdîs ve vukuâtın iktizasına göre 23 sene devam etdiğinden Leyle-i Mübârekede inzâl ile murâdın, yeryüzüne inzâli olamaz.” (c. 13, s. 5249)

Çok iyi anlaşılmaktadır ki, “Levh-i Mahfûz”, üzerinde eksilme, çoğaltma yapılan, silinib karalanan bir yaz-boz tahtası değildir!. Âtiyen gelecek müfessir satırları da gösteriyor ki, burada “MAHFÛZ” olan “LEVH”, mutlak ma’nâda SÂBİT ve muhâfaza edilen bir levhdir…

“…Kur’ân gibi envâ-ı hayrâtı câmi’ bir KİTÂB, semâ-yı dünyâ’ya o gecede (Kadir Gecesinde) nâzil olduğundan diğer gecelerden efdâll olmuşdur….”

“Hâzîn’in beyânı veçhile İbni Abbas Hazretlerinden rivâyet olunduğuna nazaran, emirleri, yekdiğerinden TEFRİKİN keyfiyeti şöyledir: Bu seneden GELECEK SENEYE KADAR OLACAK VUKUÂTIN CÜMLESİ, AYRI AYRI MELEKLER TARAFINDAN BİRER DEFTERE YAZILIR. HATTA HER ŞAHISDAN VAKİ’ OLACAK İŞLERİN CÜMLESİ YAZILIR……..BU DEFTERLERİN TANZÎMİ VE ERBÂBINA (meleklerin peygamberi 4 büyük meleğe teslimi) Şa’bân’ın 15. Günü LEYLE-İ BERAET’de veyahut LEYLE-İ KADİRDE OLDUĞU MERVÎDİR…………….Fahr-i Razînin beyânı veçhile LEVH-İ MAHFUZ’da DEFTERİN TANZÎMİ LEYLE-İ BERAT’da BAŞLAR; VE LEYLE-İ KADİRDE NİHAYET BULUB ME’MURLARINA TESLÎM EDİLMEK SÛRETİYLE, RİVÂYETLERİN BEYNİ TEVFÎK OLUNMUŞDUR.” (s. 5251)

Bu satırlardan da apaçık anlaşılmaktadır ki, me’mûr olan meleklere senelik verilecek vazifeler, Levh-i Mahfûz’dan aktarılmakda yani yazdırılmaktadır… Bunu, KADERİN yeni başdan yani sıfırdan yazdırılması şeklinde anlatmak, levh-i Mahfuzda yazılanların İPTÂLİ ma’nâsına geleceği âşikârdır…

Ayrıca, BERAT veya KADİR gecesinde KADERİN yeni başdan yazılması, artık onun (Hazret-i Allâh Azze ve Celle’nin İLMİNİN) kadîm değil, MAHLÛK olmuş olacağı som butlânını ortaya koyar… Böyle olunca da, Allâh Azze ve Celle’nin EZELÎ olan ilmine, “mahlûk” denmiş olacağı; ve bunun, îmânı yakıb kül edeceği îzâhdan vârestedir…

Abbâsîlerdeki ME’MÛN zamanının (mu’tezîlî sapıkları) “Kur’an MAHLÛKDUR” küfrüyle târîhe geçmiş; ve Ahmed İbni Hanbel (Rahmetullâni Aleyh) Hazretlerini Bağdad sokaklarında boynuna ip takarak dolaştırmışlar; ve “Kur’an-sonsuz hâşâ-MAHLÛKDUR” demeye zorlamışlardır…

İmâm-ı Rabbânî Müceddid-i Elf-i Sânî Ahmed-i Fârûk-ı Serhendi (Kaddesallâhu Sırrahu’l-Âlî) Hazretlerinin buyurduğu gibi “ŞERÎATA KIL KADAR TERS OLAN TARİKAT, ZINDIKLIKDIR.”

Ehl-i Sünnetin 15 asırdır gelen ulemâsına tâbi’ olmayıb, kürsülerden dedikodu, mâlâyânî, lâf ishâli ve güldürü ustalığı üretmek ayıp, haram ve en (sunturlu günâh, hatta en ciddî mevzû’ları hafife almak, tahfîf etmek) olub; mütecâsirlerinin, birilerinin “Rasputin” diyerek işâret etdiği şarlatanlıklardan bir şekilde uzaklaştırılması; ve islâmî CİDDİYET, VEKÂR ve HOCALIK EVSÂFINA lâyık hâle getirilmesi, bu milletin, bir başka ve en mühim vazîfelerinden birisi olsa gerekdir…

(Mâba’di var)

The post -2- Berat Gecesini Saptıran Hoca Kılıklı Şeytanlar! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ (Dağıstânî)

Duhân Sûre-i Celîlesinin 1-4. Âyet-i Kerîmelerinde Allâh Azze ve Celle meâlen şöyle buyuruyor:

“Hem Kitâb-ı Mübîn Hakk içün. Elhak biz onu bir MÜBÂREK GECEDE indirdik. Çünki biz, NEZÎR gönderiyorduk. BİR GECE Kİ, HER HİKMETLİ emir, onda ayırt edilir.” (Elmalılı, 1936, c.6, s.4292)

Bazı hoca kılıklı şarlatanlar, bellerini tâğûtî bir takım parti veya hükûmetlere veya cemaat görünen cemâdât kabilinden sürülere dayayarak, öyle (kırkbayır, şirden ve börkenekden) sıkıyorlar ki, burnumuzun direği kırılıyor… Gerçek ulemâ, devrim-devirim vahşetleri ile ortadan kaldırıldığından, meydan, bir takım (istisnâlar kâideyi bozmaz) reformist, modernist, oryantalist ve purof damgalı münkîr eşkıyâlarla, bir takım alaylı şarlatan ve sokak ağızlı şahsiyetsiz şirretlere kaldı…

KAHHÂR AZZE ve CELLE’nin 15 asırlık ŞERÎATINI keyiflerine uydurmak istiyen kim varsa, CEBBÂR olan Rabbimiz tez zamanda ve BERAT gecesi hürmetine, bunların alayını da neye müstahıklarsa, onunla yola getirsin, âmîn…

MES’ELE, KADER ÎMÂNINA TAALLÛKU OLDUĞUNDAN FEVKAL’ÂDE MÜHİMDİR…

Allâmülguyûb AZZE ve CELLE Hazretleri ezel ve ebed arasında ne olacaksa, her fiil ve keyfiyeti ilm-i ezelîsiyle bilmekde; ve bunu da (LEVH-İ MAHFÛZ) buyrulan ve künh ü keyfiyeti bize meçhûl bir levhde sâbit kılmışdır.

Her mahlûkun başına gelecek olanlar veya onun kendi irâdesiyle kesbedecekleri, zerresine kadar burada yazılıdır (tesbît edilmişdir); ve bunu da ancak Allâh Azze ve Celle bilmektedir. Nâmütenâhi İLM sâhibi olan Allâh Sübhânehû’nun buradaki ilmine göre de, bundan zerre sapılmadan, inhirâf edilmeden, ins ü cin dünyâdaki ömrünü tamamlar…

Buna biz, vak’ayı yaşadığımız zaman muttali’ olur ve “KADERİMDE BU YAZILMIŞ” deriz; ve bu tecellîye de “KAZA” demekdeyiz… Kaza ortaya çıkmadan kaderimizi aslâ bilemeyiz, ammâ YARADAN Azze ve Celle bilir…

Fakat bütün bunları Allâh Azze ve Celle ezelden beri bilmekde, ebede kadar da bilecek, bu devamlıdır, aslâ inkıtâa uğramaz, inkıtâ’ muhâldir, mümteni’dir…

Kaderle (ihticâc) edemiyeceğimiz de kat’iyyen sâbitdir. Şöyle demek muhâl: “Allâh Azze bunu biliyor ve mademki bana yazmış, öyleyse bunu yapmaya mecburum, bunun içün de mes’ûl olamam!” Bunları demek kat’iyyen bâtıldır…

Cenâb-ı Hakk’ın nâmütenâhî ilmi ile, benim âtîdeki fi’limi ihâta edib bilmesi, benim o işi işlemekde MECBÛR olduğum ma’nâsına aslâ ve kat’iyyen gelemez; gelmesi muhâl, mümteni’ ve müstahil…

Bilmemesi CEHL olur, SÜBHÂN oluşuyla tenâkuz teşkîl eder; O, bundan mutlak münezzeh…

Her şey, Allâh Azze tarafından, Levh-i mahfuzda yazılı olanlara göre yaratılır, bu değişmez… Değişirse veya yeniden yazılırsa, İLM-İ İlâhî’de A’raz kabul etmek icâbeder… Yeniden yazıldığı âna kadar BİLMİYORDU olur… Bildiği yani ilmi de, o andan i’tibâren başlamış olur ki, bu da MAHLÛK (sonradan yaratılmış) demekdir… Halbuki O’nun İLMİ KADÎM… Bütün sıfatları KADÎM…

Kelâm sıfatının tecellisi olan Kur’ân-ı Azîmüşşân da bunun içün KADÎM… Çok mühim olduğu içün ecdâdımız, köylülerimize kadar (KELÂM-I KADÎM) ismi ile KUR’ANIMIZI diline almışdır…

Mahlûk denirse, sonradan yaratılmış demek olur ki, a’raz ortaya çıkar… Me’mun zamanının Abbasileri, İmam Ahmed b. Hanbel (Rahmetullahi Aleyh) Hazretlerini “Mahlûk diyeceksin” diye boynundan bağlıyarak Bağdad sokaklarında dolaştırıb işkence etdiler… Ammâ o büyük müctehid hakikatden aslâ bir adım geri atmadı, dönmedi…

Büyükler bir hakîkatden böylesine dönmezken; küçükler ve hele cumhuriyet şarlatanı demputratik düzen hoca kılıklılarıyla, oryantalist çömezi bazı südü bozuk (ilâh-yap-yatçıları), bir günde 10 hakikatı iblisçe yamultuyorlar!.

“KADER yokdur” diyen bu çömezler, ilahiyatlarda mu’tezilî geçiniyor, İran’da ise Âyetulla ve ahund sürüsü… Şimdi ot kafalı yobaz takımları da, levh-i mahfuzda yazılı ve sâbit ilmi, BERAT gecesinde başlatıb, her sene sıfırdan devâm etdirircesine bir dil ve ağızla, öküz gibi böğürebiliyorlar…

Her BERAT ve KADİR gecesi içün bilinmesi îcâbedenleri, aşağıdaki müfessir satırları ile ehl-i sünnet çizgisi ve akâidi olarak vervechi âtî beyân etdik… Dikkatle okunmalı…

Yoksa KADERE ÎMÂN, beyinsiz yobazların insanları din adına KORKUTARAK altına kaçırtma şehvetleri hesâbına toz olur, tabahhur eder, varılan yer irtidâd olur…

Mes’ele mühim değil, ehem…

Tekrarlıyalım: KADER, şiddetle, ona ÎMÂNA TAALLÛK ediyor… BERAT gecesi “KADER yazılıyor” diyen ot kafa, sıfırdan yazılıyormuş havası vererek imansızlık ediyor!. Yeniden yazılmıyor, YAZILMIŞ olan yerden; yani LEVH-İ MAHFUZDAN, müfessirlerimizin ta’bîriyle “İSTİNSAH” ediliyor, kopya ediliyor… 4 büyük melek PEYGAMBERE, oradaki bu bir senelik KISIM, vazîfe olarak veriliyor… Onlar da, YARADAN (Allâmülğuyûb) AZZE ve CELLE Hazretlerinin emri ve müsaadesiyle, rızkı, ölümü, âfetleri; ve yağmur damlası, atomun ektronu ve hücrenin genlerine kadar bütün fiilleriyle topyekûn mahlûkât âlemini, gördüğümüz görmediğimiz her şeyi, zerresine kadar, murâd-ı İLÂHÎ istikâmetinde yürütüyor…

Ve bütün bunlar, O’nun ilm-i ezelîsinde mevcûd yani ma’lûmu; ve LEVH-İ MAHFUZDA da ezelden beri yazılı… Her yıl oradan “İSTİNSAH” var, o kadar…

BERAT gecesi, “KADER, sıfırdan yazılmaya başlıyor” çeşnisi ve rengiyle konuşan herif kim olursa olsun, o, ya maksadlı bir mülhiddir; veya küfr-i CEHLÎ içinde bir ot kafa…

Bu çukurları aslâ dinlemeyib, hava müsâitse tashîh edelim; değilse, o meclisi derhâl terk ile TEVBE’ye sarılalım…

Bu mübârek gecede varsa, kılabildiğimiz kadar kaza namazı; en az 70 istiğfâr, en az 100 salat ü selâm, Salı günü de Allâh Sevgilisine benzemenin bir küçük misâlini yaşamak içün ORUÇ… İmkânı olan gözyaşı içinde AFV içün eriyebildiği kadar erisin; fenâ buluncaya kadar yolu var…

Bâlâda da işâret etdiğimiz gibi bugün ortalıkda KALP PARA gibi tedâvülde dolaşan; moskof torpili veya serseri mayın gibi dolaşan dîn tâcir ve FÂCİRLERİ ziyâde çoğaldı. Bunlara ne kadar DİKKAT edilse azdır…

Bazı Cübbelâ familyası canlılarına dahi, bu arada işâretle dikkati celbetmekde de pek büyük ve bir nice HİKMETLER vardır… Bazı söz veya satırları ibret almak ve ders çıkarmak içün, midemiz bulanması bahasına okumalıyız…

BERAT günü ORUÇ tutmanın ŞERÎATIMIZDAKİ yerine, 15 asırdır bu üslûb, usûl, edebsizlik, terbiyesizlik, görgüsüzlük, şahsiyetsizlik, hoppa-zıppalık, ürkütücülük, sövdürücülük ve sâir ile İŞÂRET eden bir ALLÂH KULU çıkmışsa, görülmüşse, duyulmuşsa ve hisset-dilmişse söylensin!.

İŞTE BUYRUN:

“Berat günü oruç tutmak, Farz mı değil, vacib mi değil. Ya ne? Sünnet-i müekkede, kuvvetli sünnet. Şimdi sen burada çok büyük müjde var. Ben bunu kaçırmanı istemiyorum. Ben de senin iyiliğini istiyorum yaaaa. Mübarek adam yarın ahirette bu yolda gidenler, bu yolda ölüyor. Tutmıyanlar ya acile kalksın ya tımarhaneye yatsın yani. Anladın mı? Böyle bir kârı maddi bir kâr olsa kaçırır mısınız hee?

Şu anda 100.000 liralık bir ikramiye çıksa size, şu saate kadar gelirsen alıyorsun dese, sen de ikramiyeyi almaya yetişemesen. Bir dakikayla yarım dakikayla kaçırsan, ne yaparsın? Kafana sıkarsın. Ne manyak adammış. 100.000 değil 10.000’e de bizim millet takla atar. Kafanıza mafanıza sıkmayın bir yerinize yahuuu. Deli misiniz nesiniz? İntihar haramdır…”

Artık böyle kürsü adamlarına ne denir biz bilemiyoruz!

Şımarık mı, kafayı mı yemiş, aklını ve iradesini mi kaçırmış, bir yerlerden narkozlama emri mi almış, hangi politikaların neresinde ne olmuş, edeb terbiye ve muvâzeneyi mi uçurmuş… Ne derseniz siz bilin!

Tevbe estağfirullâh…

Dünyâ cidden iyiye gitmiyor!

Ağzı âyet, hadis okuyanların bir kısmı böyle ise, varın ötesini siz hesâbedin!. BERAT gecesini, KADERİ yamultarak ortaya atanlar, atmalar.. bunlar ne olacak???.

Farz değil, vâcib değil, amma yapmadın mı “YA ÂCİLE YA TIMARHÂNEYE YATACAKSIN!.” İslâmiyyet’in ve SON ŞERÎATIN YÜZ KARASI MI OLMANIN SIKINTISI BUNLAR!?.

Bu İFRÂT ve TEFRÎT dengesizliği, bu ümmeti batıracak olan en büyük tehlikedir. İ’TİDÂL ve muvâzene, vezn ü tartı kaçdı mı, arkasından binbir belâ sökün eder; ne kadar kurt varsa, sürüye çekilmiş ve felâket ile helâkete YOL AÇILMIŞ olur…

Binlerce sünnet bir tek farzın, binlerce nâfile bir tek sünnetin yerini tutmaz.  Bunu da unutmıyalım, çok güzel bir ŞERİAT ölçüsüdür.

Büyük Mürşidlerden Ahmed Zıyâüddîn Gümüşhânevî (Kaddesallahu sırrahu’l-Âlî) Hazretleri tam birbuçuk asır evvel bile, “CAMİ’U’L-MÜTÛN” nâm eserinde: “ZAMANIMIZDA EN BÜYÜK İBÂDET CİHADDIR!” buyurmuş… Ya bu zamanda?. Her şeyimizin YOK olduğu bu zamanda???.

Lâzım olacaklar varsa duyurulur!!!…

NOT: Bu arada unutmadan yazalım,  Tâğûtî Politikaya bulaşmamış îmân sâhibi ıhvân-ı dînimizin Leyle-i BERATINI tebrîk ile, Rabbimizden, cümlesine RIZÂ-YI İLÂHÎYE MUVÂFIK ÖMÜR niyâz ederiz…

Devam:

 SÜBHÂN olan Allâ Celle (a’razdan) kat’iyyen münezzehdir, vâcib-i aklî de bunu âmirdir. Cevâz-ı aklî, mümteni’-i aklî ve vücûb-i aklî gibi aklın üç hâlini bile mekteblerinde okutmakdan iblis gibi kaçan bir maarif sistemiyle, yaşadığını zanneden düzenbaz ve sistembazlar memleketi batırmışdır; ve “Asrın felâketinin” de ne olduğunu göremez olmuşlardır… Sanki onbinlerce yıldır zelzele olmamış, bundan sonra da olmıyacakmış da, şu son 6 şubat zelzelesi ilk yaşanmış ve bu da “asrın felâketi” oluvermiş… Geçmiş nice Peygamberân-ı Izâm (Aleyhimüsselâm) zamanlarında pek çok kavimler; nice memleket, DEVLET, saltanat ve ülkeler bugünkü zelzelelerin kaç yüz katı felâketler görmüş ve hâkile yeksân olmuş, isimleri ve nesillerinden en küçük işâret bile kalmamışdır…

Zavallı CÂHİLİYYE ve îmânsız sokak aklı!

(Mâba’di var)

The post Berat Gecesini Saptıran Hoca Kılıklı Şeytanlar! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

.

BERÂT GECESİ

Berât gecesi Şa’bân ayının on beşinci gecesidir; ve mübarek gecelerimizdendir. Berât, kurtulmak, berî olmak demektir. Bu gece mü’minler mağfirete ererler ve günahlardan temizlenirler. Her insanın mukadderatı tayin edilen bir dönüm zamanıdır.

Rasûl-i Ekrem Efendimiz şöyle buyurmuşlardır :

“-Esirgeyenlerin en merhametlisi olan Cenâb-ı Allâh, Şa’bân ayının on beşinci gecesi kullarına lûtuf ve keremi ile tecellî eder; mü’minlerin günahlarını af buyurur. Kâfirlere mühlet verir, hased ve kin sahiplerini o huylarından vaz geçinceye kadar cezalandırmaz..”

Bu gece bir muhasebe gecesidir. Bütün sene içerisinde işlenen sevab ve günahların muhasebesi yapılır. Bunun için bu mübarek geceyi tevbe ve istiğfar, tâat ve ibâdetle geçirmek kazançların en iyisidir. Bu geceye mahsus bir ibâdet şekli yoktur. Bazı zayıf rivayetlere göre hayır namazı adıyle yüz rek’at namaz kılmak gibi bu geceye ait ibâdet vardır. Doğrusu, ihlâs-ı tam ile, varsa kaza namazı kılmak, yoksa dilediği nafile ibadetlerde bulunarak istiğfar edip Cenâb-ı Allâh’a yalvarmaktır. Bir hadîs-i şerîfde şöyle buyurulmuştur:

“-Şa’bân’ın yarısı olduğunda gecesini kâim (ibâdetle geçirin) ve gündüzünü sâim (oruçlu) olun. Çünkü bahşettiği feyzin nihayeti yoktur.”

Diğer bir hadîs-i şerîfde:

“-Şa’bân ayının on beşinci gecesi ile iki bayram gecesi ibâdette bulunanın kalbi, ezelî nûr ile parlar.”

buyurulmuştur.[1]

BERÂT GECESİ

Şöyle ki: Şa’ban-ı Şerîfin on beşine tesâdüf eden geceye «Leyle-i Berât» denir, pek mübârek bir gecedir. Leyle-i berâetde mahlûkâtın bir sene içindeki rızıklarına, zengin veyâ fakir, azîz veya zelîl olacaklarına, ihyâ veya imâte edileceklerine, ecellerine ve hacıların âdetlerine dâir taraf-ı ilâhîden meleklere ma’lûmât verileceği beyân olunmaktadır.

Velhâsıl Berât Gecesinde ibadet ve tâatta ve nâfile namaz kılmakta birçok sevâplar vardır. Fakat bu geceye mahsûs şekli muayyen, mesnûn bir namaz yoktur. Bu husustaki rivâyetler kuvvetli değildir.

Leyle-i berâetde kılınacak namaza «Salâtü’l hayr» denilmiştir. Bu namaz, birçok rivâyete göre yüz rek’attir. Her rek’atinde Fatiha-i Şerîfeden sonra on kerre ihlâs Sûresi okunur.[2]

ŞA’BÂN AYI NAMAZI

Şa’bân’ın on beşinci gecesi, her rekâtında bir Fâtihâ ve on İhlâs okumak ve iki rekatta bir selâm vermek sûretiyle yüz rekât namaz kılınır. İsterse her rekâtında Fâtihâ’dan sonra 100 “İhlâs” okumak sûretiyle on rek’ât da kılabilir. Bu şekilde kılmak, bütün müstehâb namazlarda da mervîdir. Selef, bu namazı kılar ve buna “Salâtü’l-Hayr” derlerdi, hattâ bu namazı bir araya toplanıp, cemâatle de kılarlardı (Hanefî mezhebinde, Terâvih’den başka hiçbir sünnet namazı cemâatle kılınmaz.).

Hasan-ı Basrî’den rivâyet olundu, diyor ki otuz sahâbî bana haber verdi ki:

أِنَّ مَنْ صَلَّى هٰذِهِ الْصَّلَاةَ فِى هٰذِهِ اللَّيْلَةِ نَظَرَ اللهُ إِلَيْهِ سَبْعِينَ نَظْرَةً وَ قَضَىَ لَهُ بِكُلِّ نَظْرَةٍ سَبْعِينَ حَاجَةً أَدْنَاهَا ٱلْمَغْفِرَةُ

“-Bu gece bu namazı kılan kimseye Allâhu Teâlâ yetmiş kere nazar eder ve her nazarında yetmiş ihtiyâcını te’mîn eder. En küçüğü günâhlarını mağfiret etmesidir.” (Hazret-i Ali’den. Şa’bân’ın on beşinci günü oruç tutun, gecesinde kâim olun meâlinde İbn-i Mâce, bir hadîs-i şerîf rivâyet etmişdir.)[3]

BERÂT GECESİ NAMAZI

Şa’bân-ı şerîfin 14 ünü 15 ine bağlayan gece Berât gecesidir.

Bu gecede “Kasvet-i kalbden ve dünya sıkıntısından kurtulmam ve beni afv-ı ilâhîne ve saîd defterine alman için” diyerek 100 rek’at namaz kılınır. Her rek’atte 1 Fâtiha Ve 10 İhlâs-ı Şerif okunur.

2 rek’atte selâm verilerek kılınan bu namazı kılan kimse o sene içerisinde ölürse şehîd olarak vefat etmiş olur.

Namazdan sonra şunlar okunacaktır :

14 defa şu Salât ü Selâm :

اَللّٰهُمَّ صَلِّ وَ سَلِّمْ وَ بَارِكْ عَلٰى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَ عَلٰى آلِ مُحَمَّدٍ

Allâhümme salli ve sellim ve bârik alâ seyyidinâ Muhammedi’v-ve alâ âli Muhammed.

Ma’nâsı : “YÂ Rabbi, efendimiz Muhammed’e (aleyhisselâm) ve âline rahmet eyle, selâmet ver ve onları mübârek eyle.”

14 defa İstiğfâr :

اَسْتَغْفِرُاللهَ الْعَظيِمَ وَاَتُوبُ اِلَيْكَ

Estağfirullâhe’l-azîm ve etûbü ileyk.

14 Fâtiha-i Şerife,
14 Ayete’l-Kürsî,
14 “Le kad câeküm…” âyeti,
14 Sûre-i Felak
14 Sûre-i Nâs
14 defa şu tesbîh:

سُبْحَانَ اللهِ وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ وَلَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللهُ وَاللهُ اَكْبَرُ وَ لَاحَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ اِلَّا بِاللهِ الْعَلِىِّ الْعَظِيمِ

Sübhânallâhi ve’l-hamdülillâhi ve lâ ilâhe illallâhu vallâhu ekber velâ havle velâ kuvvete illâ billâhi’l-aliyyi’l-azîm.

14 Salât-ı Münciye

okunur ve sonra duâ edilir.[4]

(Mekâsidu’t-Tâlibîn)

__________________________________

Kaynak:

[1]  Ali Fikri YAVUZ Hocaefendi: Açıklamalı – Muâmelatlı İslâm İlmihâli,  sh. 531, Çile Yayınları, tab’ı: 1979

[2]  Ömer Nasuhi Bilmen Hocaefendi: Büyük İslâm İlmihâli, sh. 205, Bilmen Yayınevi

[3]   Huccetü’l-İslâm İmâm-ı Gazâlî Hazretleri: İhyâ-yı Ulûmü’d-Dîn,  cild 1, sh.555-556, Bedir Yayınevi, tab’ı: 1974

[4]  Ali Eren Hocaefendi: En Güzel Duâlar, sh. 107-108, Yaylacık Matbaası, tab’ı: 1979 

The post Berât Gecesi ve Namazı appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

.

Allâhu Teâlâ Duhân sûresi üçüncü âyetinde: “Biz Kur’ân-ı Kerîm’i mübârek gecede indirdik” buyuruyor. İbn-i Abbas (Radıyallahu anhuma) bu Âyet-i Kerîmeyi: “Yâ Muhammed! Kıyâmete kadar meydâna gelecek her şeye hüküm ve kazâsı bağlanan Hayy ve Kayyûm, doğru ile yanlış arasını ayırıcı Kur’ân-ı Kerîm’i, mübârek gecede, ya’nî Şa’banın onbeşinci gecesi olan Berâet gecesinde indirdik” demektir diye tefsir etmiştir. Hazret-i Ikrime’den (Rahimehullah) başka tefsir âlimlerinin çoğu da böyle tefsîr edip, mübârek geceden maksad, Şa’banın onbeşinci gecesi olan Berâet gecesidir demişlerdir. Ancak Ikrime (Rahimehullah), mübârek gece, Kadir gecesidir buyurmuştur. Allâhu Teâlâ Kur’ân-ı Kerîm’de birçok şeylere mübârek buyuruyor:

1 — Kur’ân-ı Kerîme mübârek buyuruyor. Enbiyâ sûresinin ellinci Âyet-i Kerîmesinde: “Bu mübârek zikirdir, onu biz indirdik” buyuruyor. Kur’ân-ı Kerîm’in bereketindendir ki, Kur’ân-ı Kerîm okuyup, ona uygun îmân etse, hidâyet üzere olup, Cehennem azâbından kurtulur. Hattâ onun bu hâli, baba ve dedelerine, çocuk ve torunlarına da te’sîr eder. Nitekim Peygamber Efendimiz (Sallallahu aleyhi ve sellem) : “Bir kimse, Mushaf-ı Şerîfe bakarak Kur’ân-ı Kerîm okusa, Allâhu Teâlâ ana ve babasından azâbı hafifletir; anne ve babası kâfir bile olsalar» buyurmuştur.

2 — Allâhu Teâlâ suya da mübârek buyuruyor. Kâf Sûresi dokuzuncu âyetinde: “Biz semadan mübârek [bereketli] su indirdik” buyuruyor. Suyun bereketindendir ki, eşyanın hayâtı su ile kâimdir. Nitekim Allâhu Teâlâ: «Sudan her şeye hayat verdik, yoksa inanmıyor musunuz!» buyuruyor. Ba’zıları suda on letâfet özellik vardır dediler. İncelik, yumuşaklık, kuvvet, letâfet, saflık, hareket, yaşlık, soğukluk, tevâzu ve hayattır. Allâhu Teâlâ bu on letâfeti, husûsiyyeti hakîki mü’minlerde toplamıştır: Bunlarda hakîki mü’minde bulunan, kalb inceliği, yumuşak huy, tâat kuvveti, nefs letâfeti, amel saflığı, hayra hareket, gözde yaşlık, günâhda soğukluk, insanların yanında alçak gönüllü olmak ve hakkı duyduğunda içinde hayat hâsıl olmaktır.

3 — Allâhu Teâlâ zeytine de mübârek buyuruyor. Nûr Sûresi otuz beşinci Âyet-i Kerîmesinde: «Mübârek zeytin ağacından» buyuruyor. Zeytin ağacı, Âdem Aleyhisselâmın yeryüzüne indirildiği zaman, en önce meyve yediği ağaçtır. Zeytinde hem gıda, hem de aydınlık verecek yağ vardır. Allâhu Teâlâ zeytinin katık olduğunu bildirmektedir. Ba’zıları da, mübârek ağaçtan murad İbrahim Aleyhisselâmdır dediler. Ba’zıları da Kur’ân-ı Kerîm’dir dediler. Ba’zıları da îmândır dediler. Ba’zıları da, Allâhu Teâlâ’nın emrine uyan, yasaklarından kaçınan, Allâhu Teâlâ’nın kaderine râzı ve teslîm olan, Allâhu Teâlâ’nın hükmüne ve ezelde hakkında yazdığına uyan mü’minin mutmainne nefsidir dediler.

4 — Allâhu Teâlâ Îsâ Aleyhisselâma mübârek buyuruyor. Nitekim Meryem Sûresi otuzbirinci Âyet-i Kerîmesinde: “Nerede olursam beni mübârek eyledi” buyuruyor. Îsâ aleyhisselâmın sıddîka olan annesi Meryem (Radıyallahu anha) için kuru hurma ağacında meyve yetişmesi, ayağının altından küçük bir suyun çıkıp akması ve kendisine, oğlunla gözün aydın olsun, denilmesi Îsâ Aleyhisselâm’ın bereketindendir. Âyet-i Kerîmede böyle olduğu bildiriliyor. Âl-i İmrân Sûresi kırk dokuzuncu Âyeti Kerîmesinde bildirildiği gibi, Îsâ, Aleyhisselâma Ekme ve Bars hastalıklarını iyi etmesi, duâ edip, Allâhu Teâlâ’nın izni ile ölüleri diriltmesi ve daha birçok mu’cizeler verilmesi, bereketindendir.

5 — Allâhu Teâlâ Ka’be-i Muazzama’ya da mübârek buyuruyor. Nitekim Âl-i İmran Sûresi doksan altıncı Âyet-i Kerîmesinde: “İnsanlar için ilk kurulan ibâdet yeri, mübârek Mekkedir” buyuruluyor. Ka’be-i Muazzama’nın bereketindendir ki, bir kimse Ka’beye girse, çok günâhı olsa  mağfiret olunmuş olarak çıkar. Nitekim Allâhu Teâlâ: “Ona giren emin olur» buyuruyor. Bunun için, bir kimse, Beyt-i Şerîf’e girse, mü’min ve tevbe edici olsa, Allâhu Teâlâ onu azâbdan emin eder. Tevbesini kabûl edip, mağfiretine kavuşturur. Ba’zıları da demiştir ki, bir kimse Beyt-i Şerif’e girse, çıkıncaya kadar Harem-i Şerif’te eziyyet olunmaktan emin olur. Bu yüzden Harem-i Şerif’in avını öldürmek, ağacını kesmek haram kılınmıştır. Bunların haram kılınması, Ka’be-i Muazzama’nın hürmetinedir. Ka’be-i Muazzama’nın hürmeti ise, Allâhu Teâlâ’ya hürmet sebebi iledir. Nitekim Ka’be, Mescid-i Haram’da bulunanların kıblesidir.
Mescid-i Haram Mekke halkının kıblesidir. Mekke harem [mikat] halkı için kıbledir. Harem, ya’nî mîkat hudûdunun içi, bütün yeryüzü insanları için kıbledir. Mekke’ye, Bekke denmesi, oradaki kalabalığın çokluğu sebebiyle ilerliyememektendir. Bekke ve Mekke ikisi de birdir. Kemd ve keyd, lâzım ve lâzıb sözleri gibi olup, birinin yerine diğerinin kullanılması câizdir.

6 — Berât gecesine de mübârek denmiştir. Çünkü Berât gecesinde yeryüzünde olanlar için rahmet, bereket, iyilik, âfv, mağfiret iner. Hazret-i Ali’den (Radıyallahu anh) alarak, Zeyd bin Ali’nin, ondan da Ömer bin Mûsâ Vecihi’nin, ondan da İsmâil bin Ömer Becelî’nin, ondan da Abdullah bin Muhammed’in, ondan da Muhammed’in, ondan da Ebû Nasr’ın babasından naklen bize verdiği haberinde Rasûlullah (Sallâllahü aleyhi ve sellem) : “Allâhu Teâlâ [ya’nî rahmet-i ilâhi] Şa’banın onbeşinci gecesi birinci kat göğe iner. Müşrik, bid’at ehli, sıla-i rahîm yapmıyan ve zinâ yapan kadınlardan başkasını mağfiret eder” buyurduğunu beyân eyledi.

Âişe-i Sıddîka’dan (Radıyallahu anha) rivâyetle Urve’nin, ondan da Yayhâ bin Said’in, ondan da babasından naklen Ebû Nasrın bize verdiği haberinde: “Âişe-i Sıddîka (Radıyallahu anha) der ki:

 “Şa’bân-ı Şerifin onbeşinci gecesi olduğunda, Rasûlullah (Sallallahü aleyhi ve sellem) benim yanımdan sessizce ayrılıp gitmişti…. Odamın içinde Rasûlullahı (Sallâllahü aleyhi ve sellem) aramağa koyuldum. O sırada elim, mübârek ayağına dokundu. Hâlbuki kendileri secdede idiler. O anda duâsına kulak verip ezberledim. Sabaha kadar ibâdet ve tâatten kalmayıp, ayakta ve oturarak devam etti. Hâlbuki ayakları yorulmuş ve ağrımıştı. Ben de Rasûlullahın hem ayağını sıkar, hem de: “Ya Rasûlallah, babam ve anam senin uğruna fedâ olsunlar. Allâhu Teâlâ senin geçmiş ve gelecek kusurunu bağışlamadı mı ve Allâhu Teâlâ sizin hakkınızda böyle yapmadı mı, öyle olmadı mı, öyle olmadı mı?” derdim. Rasûlullah (Sallallahü aleyhi ve sellem) : “Ey Âişe, ben şükredici kul olmayayım mı? Ey Âişe, sen bu gecede, ne olduğunu bilir misin?” buyurduğunda, ben “Bu gecede ne vardır Yâ Rasûlallah! Ve diğer gecelerden ne üstünlüğü vardır? dedim. Buyurdular ki: “Bu sene içinde doğacak her çocuk, bu gece deftere geçirilir. Bu sene içinde öleceklerin isimleri, bu gece özel deftere yazılır. Bu gece herkesin rızkı tertîb olunur. Bu gece herkesin amel ve işleri Allâhu Teâlâ’nın huzûruna çıkarılır.” Ben: “Yâ Rasûlallah! Herkes ancak, Allâhu Teâlâ’nın rahmeti ile Cennete girer!” dediğimde: “Evet, herkes ancak Allâhu Teâlâ’nın rahmeti ile Cennete girer” buyurdular. Ben: “Siz de mi yâ Resûlallah?” dediğimde: “Ben de Allâhu Teâlâ’nın rahmeti olmadan Cennete giremem, ancak kendi tarafından beni rahmetine daldırması ile girerim” buyurub, eliyle başına ve yüzüne sürdü dedi.”

Mekhûl’ün, Âişe-i Sıddîka’dan (Radıyallahu anha) rivâyetiyle, ondan da Hişâm bin Gâr ve Süleymân bin Müslim ve başkalarının, ondan da Velid bin Müslim’in, ondan da Ebu Anır Dımeşkî’nin, ondan da Ebü’l-Îdî Hirevî ve İbrahim bin Muhammed bin Hasen’in, onlardan da Abdullah bin Muhammed’in, ondan da Muhammed bin Ahmed Hâfiz’ın, ondan da Ebu Nasr’ın babasından naklen bize verdiği haberinde, Rasûlullah (Sallallahü aleyhi ve sellem) Hazret-i Âişe’ye (Radıyallahu anha) hitâben:

“Ey Âişe! Bu gece hangi gecedir?” buyurduğunda, Âişe Sıddîka der ki, “Allahü Teâlâ ve Rasûlü daha iyi bilir.” dedim. “Bu gece Şa’bân-ı Şerifin onbeşinci gecesidir ki, bu gece dünyada yapılan ameller ve kulların işleri çıkarılıp, Allâhu Teâlâ’ya arz olunur. Bu gece Allâhu Teâlâ’nın Cehennemden âzâd ettiği insanların sayısı, benî Kelb kabilesinin koyunları sayısıncadır [ya’nî çok fazladır]. Sen şimdi bu geceyi ibadetle geçirmem için bana izin verir misin?” buyurduğunda, «elbette» dedim. Rasûlullah hemen namaza kalktı. Kıyâmda fazla durmayıp, Fâtiha-i Şerife ve kısa bir zamm-ı sûreden sonra, gece yarısına kadar secdede kaldı. Sonra ikinci rek’at için kalktı. Bunda da birinci rek’attaki gibi okuyup, secdeye indi. Secdesi sabaha kadar uzadı. Ben bu halde Rasûlullaha (Sallallahü aleyhi ve sellem) bakardım. Secdesi o kadar uzamış, kendinden o kadar geçmişti ki, rûhu kabzolunmuş sandım. Yanına yaklaştım. Mübârek ayaklarına dokundum. Hareket etti. Secdede: «…» deyip yalvardığını ve senâ ettiğini işittim. “Yâ Rasûlallah, secdede bazı şeyler söylüyordunuz. Hâlbuki başka zaman bunları söylememiştiniz. Asla bunları sizden duymamıştım” dediğimde: “Ey Âişe, söylediğim şeyleri öğrendin mi?” buyurdu. Evet dedim. “Siz onları öğretiniz, zirâ Cebrâil Aleyhisselâm, onları secdede zikretmemi bana emreyledi” buyurduğunu bildirmiştir.
…

İbn-i Abbas’ın kölesi (Radıyallahu anhumâ) İkrime der ki: “Şa’bân’ın onbeşinci gecesinde, Allâhu Teâlâ, gelecek sene o geceye kadar bir senelik işleri tedbir, takdîr ve ta’yîn eder. O yıl içinde ölecek olanların isimleri yaşıyanlar defterinden, ölüler defterine geçirilir. O sene hacca gidecek olanlar yazılır. Hiçbir şey tedbîr, takdîr, ta’yîn ve yazılandan fazla ve noksan olmaz.!”

Atâ bin Yesâr’dan olunan rivâyette: «Şa’ban’ın onbeşinci gecesinde bir senelik işler takdîr olunur, ayrılır, ta’yîn olunur. Bir kimse evinden ayrılıp, yolculuğa çıkar. Hâlbuki onun adı yaşıyanlar defterinden, ölüler defterine geçirilmiştir» diye beyân olunmuştur.

Hişâm bin Urve’nin Âişe-i Sıddîka’dan (Radıyallahu anhâ) rivâyetle, ondan da Mâlik bin Enes’in, ondan da Ebû Nasr’ın babasından isnâd ile bana verdiği haberinde, Âişe-i Sıddîka der ki:

“Rasûlullahdan duydum. Buyurdu ki: “Allâhu Teâlâ hayrı, iyiliği dört gecede yağdırır. Bu geceler Kurban Bayramı, Ramazan Bayramı ve Şa’ban’ın onbeşinci geceleridir. Şa’ban’ın onbeşinci gecesinde ecel ve rızıkları ve o yıl hacca gidecekleri yazar. Dört geceden biri de sabah ezânına kadar Arafe gecesidir.”

 BERÂT GECESİ DENMESİNİN SEBEBİ

Mübârek geceye, ya’nî Şa’ban’ın onbeşinci gecesine BERÂT GECESİ denir. Çünkü bu gece iki berâet vardır. Birisi şakîler için olup, Rahmân’ın rahmetinden berî, uzak ve ayrı olmaktır. Diğeri ise evliyâ için, kötülük, günâh ve lüzumsuz şeylerden berî olmaktır. Hadîs-i Şerifte: «Şa’ban’ın onbeşinci gecesinde Allâhu Teâlânın kulları üzerine rahmeti zuhûr edip, mü’minleri mağfiret eder, kâfirlere ise mühlet verir. Kin ve hased sâhibi olanları, bu sıfatlarını terk edinciye kadar kendi hallerinde bırakır» buyurulmuştur.

Ba’zıları dedi ki: “Müslimanların dünyada iki bayramları olduğu gibi, melekler için de, gökyüzünde iki bayram gecesi vardır. Onlardan birisi Berâet gecesidir. Diğeri Kadir gecesidir. Mü’minlerin bayramı Ramazan ve Kurban bayramlarıdır. Meleklerin bayramının gece olması, meleklerin uyumaması, mü’minlerin bayramlarının gündüz olması uyumalarından ötürüdür.”

Ba’zıları Allâhu Teâlânın Kadir gecesini gizlemesindeki hikmeti, Kadir Gecesinin rahmet, mağfiret ve Cehennemden âzâd olmağa mahsûs bir gece olduğundan, kulların i’timâdlarını yalnız ona tahsîs etmemeleri içindir. Allâhu Teâlâ Berâet gecesini bildirmiştir. Çünkü Berât gecesi, hüküm, kazâ, gadab ve rızâ gecesidir. Berât gecesi red veya kabûl, kavuşamamak ve kavuşmak, saâdet ve şekavet gecesidir. Berât gecesinde birisi saîd, diğeri baîd [uzak] olur. Birisi mükâfata kavuşur. Diğeri hüsran ve ziyana dûçâr olur. Birisi mükerrem, diğeri mahrum olur. Çok yıkanmış kefenler vardır, sâhibleri ise çarşılarda işle meşgûllerdir. Çok kazılmış kabirler vardır, sâhibleri ise sevinç ve gururdadırlar. Çok gülen ağızlar vardır, sâhibleri pek kısa zamanda göçücüdür. Çok güzel binâları olanlar vardır, sâhibleri ise yakında fânî olacaklardır. Sevâb bekliyen çok kullar vardır, onlar için azâb hazırlanmaktadır. Sevinç bekliyen çok kullar vardır, onlar için üzüntü meydâna gelir. Cenneti uman nice kullar vardır, onlar için Cehennem zuhûr eder. Birleşmek, kavuşmak istiyen çok kullar vardır, ayrılık meydâna gelir. İhsân bekliyen nice kullar vardır, belâ ile karşılaşırlar. Mal ve mülk arzû eden nice insanlar vardır, kendileri için helâk olma meydâna gelir demişlerdir.

Ba’zıları buyurdu: Hasan-ı Basri (Rahımehullah) Şa’ban’ın onbeşinci günü evinden çıkardı. Yüzü, mezarda gömülmüş de, sonra çıkarılmış gibi pek solgun bir hâlde idi. Kendisine, yüzündeki bu üzüntü, bu değişiklik nedendir dediklerinde: «Allâhu Teâlâ’ya yemin ederim ki, denizde gemişi parçalanıp, batan kimsenin derdi, musîbeti benden çok değildir» buyurdu. Niçin? dediklerinde: «Çünkü ilm-i yakîn ile biliyorum ki, günâhım vardır. Sevâbımdan ise korkmaktayım. Sevâblarımın, iyiliklerimin kabûl veya red olacağını bilemiyorum» cevâbını vermiştir.

Kaynak: [Abdulkâdir-i Geylânî Hazretleri, Gunyetu’t-Tâlibîn, cild: 1, sahife: 300-306]

The post Berât Gecesi ve Fazîleti appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

İnsanların ef’âl ve hareketleri takdîr-i İlâhî ile husûl bulduğunu beyân etmek üzere Vâcib Teâlâ:

[ Sûre-i Kamer 49. Âyet ]

buyurmuşdur. Ya’ni; biz her şey’i takdîr-i sâbık olmak üzere halk ederiz demekdir ki her şey’ ezelde takdîr olunduğu vech üzere muayyen ve mukadder olan zamân ve mekânda keyfiyet-i ma’lûmeye muvâfık sûretde meydân-ı alâniyyetine çıkar. Binâenaleyh; her mevcûd ezelde sebk eden (=vaki’ olan, geçen) kadere mutâbık zuhûr eder. Binânealeyh; hiçbir şey’ takdîr olunan mikdârdan ne ziyâde ve ne de noksân zuhûr etmediği gibi zamân ve mekânı da tegayyür etmez. İşte bu ve bunun emsâli âyetler kaderin vücûduna sûret-i kat’iyyede delâlet etdiğinden kadere îmân vâcib ve diyânet-i İslâmiyye’de kaderi inkâr küfürdür.

Şu hâlde ezelde bir şey’in lâ yezâlde zuhûr edeceği vech üzere hükm-i ilâhî ve irâde-i sübhâniyyenin taalluku kazâdır ki o minvâl üzere hükm-i ilâhî vâki’ oldu demekdir. Ezeldeki hükm üzere lâ yezâlde mikdâr-ı muayyen üzerine zuhûru kaderdir. Şu hâlde kazâ kaderden ayırılmaz.

Ezelde kazâ üzere lâ yezâlde zuhûrundan abdın fiilde mecbûr olması lâzım gelmez. Çünki; abdın o fiile irâdesini sarfla lâ yezâlde onu işleyeceğini Allâhu Teâlâ bildiğinden ezelde öyle kazâ etmişdir. Binâenaleyh; abdın lâ yezâlde irâdesini sarfı ezelde Allâhu Teâlâ’nın o minvâl üzere takdîrine sebeb olmuşdur. Yoksa ezelde Allâh’ın kazâ ve takdîri lâ yezâlde abdın fiiline sebeb değil ki; abd fiilinde mecbûr olsun.

Kadere îmân Avrupalıların dediği gibi insanları atâlete sevk etmez. Bil’akis sa’y-i amele sevk eder. Çünki; İslâmiyet Müslümanları esbâba tevessül ve teşebbüse sevk eder ve esbâba tevessülün lüzûmunu şiddetle emreder ve herkes kaderinin ne olduğunu bilmediği gibi takdîr olunan şey’in de yine esbâbına sarılmak sûretiyle meydâna geleceğini i’tikâd etdiğinden her Müslüman sa’y-i amel ile meşgûldür. Binâenaleyh; çalışır, çabalar bir işi meydâna getirdikden sonra:

“-Kader böyle zuhûr etdi. Mukaddermiş, vücûd buldu.”

der. Yâhûd meydâna getiremezse:

“-Ne yapalım, çalışdık ama mukadder değilmiş…”

Demekle mütesellî olur. Şu hâlde kadere îmân işin âkıbetinde bir tesellîyi mutazammın olduğundan kalbin râhatını mûcibdir. Çünki; bir külfete ve çalışmağa mukâbil netîce-i emele muhâlif zuhûr edince “mukadder değilmiş” deyüb de başka işine bakmakda insan içün bir zarar olmadığı gibi “Cenâb-ı Hakk’ın takdîri böyle imiş” demek de kalbin ızdırâbını teskîn ile esefi terk elbetde günlerce acıyub esef etmekden daha evlâ olduğunda şübhe yokdur. Şu ma’nâyı beyân zımnında Cenâb-ı Hakk:

[ Sûre-i Hadîd 22-23. Âyetler ]

buyurmuşdur. Ya’ni gerek nefsinizde ve gerek yeryüzünde bir musîbet isâbet etmez, illâ o musîbeti ve nefsinizi halk etmezden evvel o musîbet levh-i mahfûzda yazılıdır. Zîrâ vukûundan evvel musîbeti levha yazmak Allâhu Teâlâ üzerine gâyet kolaydır. Çünki; ilm-i İlâhî cümlesini muhîtdir ve bu gibi eşyâyı levh-i mahfûzda isbât etmekde hikmet sizin elinize gelmeyüb fevt etdiğiniz şey’lere esef ve nâil olduğunuz şey’lere ferah etmemenizdir. Hâlbuki; Allâhu Teâlâ varlığına mağrûr olan ve mal ve evlâd ve servet gibi şey’leri kendi dirâyetine vermekle iftihâr eden her mütekebbiri sevmez işte bu Âyet-i Celîle’de kadere îmân insanın râhatını mûcib olduğuna delâlet eder ki; geçmişe esef geleceğe ve gelmişe ferahda fâide olmadığını tavsiye etmişdir ki kadere îmân Cenâb-ı Hakk’a i’timâd ve tevekkülden ibâretdir. Kadere îmân eden kadere karşı sa’y eder. Sa’yin semeresi zuhûr ederse Cenâb-ı Hakk’a şükreder. Eğer zuhûr etmezse sabreder. Kadere îmân etmeyen kimsede aynı sûretle çalışır olacaksa olur, olmayacaksa ne kadar çalışsa olmaz. Fakat şükrü ve sabrı da olmaz. Çünki; i’timâdı nefsinedir. Binâenaleyh; kadere îmânla berâber çalışmak elbette diğerinden daha iyidir. Kadere karşı Müslümanlar dâimâ basîret üzere bulunur ve her işini zamânında görüb hakkında mukadder olan şey’in güzel sûretde zuhûruna intizâr eder. Zîrâ bir köylü nadas etmeden ve tohumu yere atmadan kaderine i’timâd ederek ekin bitmesini beklemez. Belki; nadasını emekli yapar ve tohumunu dikkatli eker, andan sonra ekinin güzel bitmesine intizâr eder ki sa’yle kaderin zuhûrunu bekler. Yoksa kadere i’tikâdını sa’yine ya’ni; çalışmasına mâni’ tutmaz. Şu hâlde kadere îmân sa’ye ve esbâba mâni’ zan edenler Müslümanlara ve Müslümanlığa büyük bir iftirâda bulunmuş oluyorlar. Ne hâcet kadere îmân eden Müslümanlardan kaderine i’timâd ederek işini terk etmiş bir kimse var mıdır? Ve kadere îmânla işini atâletde bırakmış bir Müslüman görülür mü? Hangi Müslümân ki; kadere îmân sebebiyle mesleğinde vazîfesine devâm etmemiş hangi Müslüman köylüsü bulunur ki kadere îmânla çift ekmemiş ve koyun gütmemiş ve malının tezâyüdüne çalışmamış ve evlâd u ıyâlini geçindirmek içün uğraşmamış ve hangi hükûmet-i İslâmiyye ki; kadere îmânla berâber düşmâna karşı esbâb-ı müdâfaa hazırlamamış ve îcâbında silâha sarılmamış ve kadere îmân edüb işini kadere havâle ederek terk-i silâh etmiş bir dâne gösterilebilir mi şu hâlde kadere îmân insanları atâlete sevk eder diyenler çok yanlış söylemiş ve kadere îmânın ma’nâsını bilmemişdir.

(Konya Meb’ûs-ı Sâbıkı Mehmed Vehbi, Ahkâm-ı Kur’âniyye, sh: 59-62, Ahmed Kâmil Matbaası, Tab’ı: 1341-1343)

(İntişârı: 24.09.2017)

The post Kader ve Kazâya Dâir Ahkâm-ı Kur’âniye appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Kazâ ve kader-i ilâhîye imân etmek Allâhü Teâlâ Hazretleri’ne imânda dâhildir. Çünki kader Allâhü Teâlâ Hazretleri’nin olacak şeylerin vakit ve zamânını ve sâir tefâsilini bilmesi; kazâ dahî, ilm ve irâde-i sübhâniyyenin taalluk-ı ezeliyyesine muvâfık olarak bütün eşyâ ve ahvâli icâd buyurması demek olduğundan kazâ ve kadere imân, ilm ve irâde ve tekvîn sıfât-ı ilâhiyyesinin bütün kâinâta şümûllerini bilüb tasdîk etmekden ibâret olur.

(Zikr olunan şümûl ve ihâta ise mahallinde kat’iyyen isbât edildiğinden burada tekrâra hâcet yokdur. Fakat bunu bilmeyüb inkâr etmek imân ve tevhîde halel getirecek büyük bir cehâlet olmasına mebnî kazâ ve kader-i ilâhîye imân vücûbu, ayrıca tasrîh olunmuş, ehemmiyet-i kat’iyyesinden nâşî îmân-ı şer’i beyânına dâir ehâdîs-i sahîhede

(وان تؤمن بالقدر خيره وشره) cümlesi ilâve buyrulmuşdur.)

(Mes’ele): Kazâ ve kadere imân etmek farz-ı kat’î ise de anınla ihticâc ve bir ma’siyyetin vukûuna i’tizâr makâmında ona istinâd câiz değildir. Zirâ ilm-i ilâhînin ma’lûma tebeiyyeti ya’ni herşey’i nasıl olacak ise Cenâb-ı Hakk’ın ol vechile bilmesi vâcib olduğundan, bir kulun fısk ve ma’siyyetine ilm-i ilâhînin ezelen taalluk etmiş bulunması cebri iktizâ etmez. Çünki ilim sıfatı ef’âlin vücûdunda asl ve müessir değildir.

Allâhü Teâlâ’nın irâdesi ve hâlk ve icâdı dahî ef’âl-i ibâd hakkında dâima onların ihtiyâr ve irâdelerine mutâbık bulunmak âdetullahın cereyânı muktezâsından olmağla herkesin ef’âlinde kendi irâdesi asl olmak sâbit olur.

Bu halde küfr ve ma’siyyeti tercîh ve ihtiyâr edenler sûistimâl ile fırsâtı fevt etmiş ve ilm ve irâde-i sübhâniyyenin de o cihete taallûk etmesine sebebiyyet vermiş olmalarından dolayı hadd-i zâtında fâil-i muhtâr olmaları bâtıl olmaz.

(Kazâ ve kader amellerimizden başka rızıklarımıza ve ecellerimize de taallûk ediyor. Bununla beraber tahsîl-i maişet ve hıfz-ı sıhhat bâbında atâlet ve adem-i dikkât cihetini iltizâmla kazâ ve kadere bağlanıb durmak gayet mezmûm ve taharr-i esbâb ile iştigâl lüzûmu şer’an ve aklen meczûmdur.

Bu hale amel ciheti dahî böyle olmak ya’ni mükellefin hakkında mâdem ki kazâ ve kaderin neden ibâret olduğu ma’lûm değildir; dâimâ hary ve meşrû’ olan şeylere müsâreât ve şürûr ve meâsiden mücânebet olunmak lâzım gelir.

Yoksa dünyâ içün gece ve gündüz çalışmakda olduğumuz halde ahretde menfaatı görülecek a’mâl-i sâlihaya gelince tekâsül edüb de, “takdîr-i ilâhî ne ise öyle olacak ve bizleri süedâ defterine yazmış ise elbette hükmü zuhûr edecekdir, ‘ıbâdete ne hâcet!” demek pek büyük gaflet ve münâfi-i sıfat-ı ubûdiyyetdir.)

(Ayasofya Şeyhi Manastırlı İsmâil Hakkı Hocaefendi, Telhîsü’l-Kelâm Fî Berâhîni Akâid’il İslâm, sh:74, 75)

The post Fasl-ı Sâlis (Kazâ ve Kader-i İlâhîye İmân) appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SEYYİDOĞLU

Kader mevzuunda bugün, nice cumhûriyet çocuğu “küfr-i cehlî” ile işe başlayıb “küfr-i inâdîde” karar kılıyor!

Allâh Azze’nin Dîni olan İslâmiyyet, 6 temel umdeye bilâ kayd ü şart ve cezm ü yakîn derecesinde tasdîk ve tahsîni  (îmân-ı şer’îyi) ŞART koşar… Bu şartı yerine getirmiyen, “müslüman” olan değil; îmân etmesi (müslüman olması) şart olandır… Eygi gibi bizim, 15 asrı görmiyerek ve arazînin yamukluğuna uyarak “sosyolojik müslüman” icâd etme butlânımız olamaz… Kader’in münkiri, HAKK ve HAKÎKATIN üstünü örtüb “hadi sen de canım” iblisleşmesine girdiği içün, şeriat ıstılâhında “kâfir” kelimesiyle vasfedilir; ismen de, bu lâfız onu ifâde eder…

Kâfir, İslâmiyyet’in, kendi içine almadıklarıdır; reddeddikleri…

Bazılarının, “Ben seni beğenmedim, işte reddediyor ve senden çıkıp gidiyor, seni terkediyorum!” diyerek bu vasıf ve isme delâletleri ve bunu kabûllenişleri pek yaygın da olsa, bu, onların “irade ve karar merkezi benim” deyişlerine müsâvîdir. Halbuki, onların “imânlı-müslüman” olmasının şartını, kim, hangi irâde vaz’etmişse, ancak o irâde onların hükmünü verir; ve vasfını ve ismini kayda, sicile geçirir…

Mutlak irâde bugün, bilinmez ve tanınmaz olduğu içün, cüz’î irâdeyi putlaştırıb tapan sürüler, kendi irâdelerini mutlak bir kıymet ve hakîkatmış gibi dayatmayı, her yere, her siyâset ve hükûmete temel yapmak tapınıcılığındadır!

Mes’ele, (Kader) mevzuu… Bilen bilmiyen ve akıllı geçineninden ruhban sınıfındaki politika esnâfına kadar; hatta kadın programlarındaki godoşlardan film senaristi denen “kurgucu başı ve kuvve-i hayâliyye gibi bir nimeti önüne katıb oyuncak yapan echel-i cühelâ ve küferâya” kadar herkes, bugün (kader) gibi islâmî îmân önünde fevkal’âde ehemmü’l-ehem bir mevzuu, sanki (yevmî politik) ve çok basit bir mes’ele imiş gibi, o çıfıt tavır ve kisveleri içinde ele alıb, dilleri ile de cehennemlerini hazırlamakdan zerre miktâr çekinmiyorlar!. Tv kanalizasyonlarının tamamı da, bu noktada cübbeli cübbesiz nice şarlatanın yalamalığı ve yalakalığı içindedir; ve mevzu’ ile de oyun oynar hâlde görünüyor…

Kader gibi islâmî 6 îman esasından biri olarak fevkal’âde ehemmiyeti olan bu mes’elede, Laik dembokratik cumbokrasi teslisli T.C.’nin Başvekîli (A.D.) da, son derece bilgisiz ve yakışıksız bir savurma içine girdi… 27 Şubat 2016 günü münteşir matbuatdan okuyalım:

“Başbakan Ahmet Davutoğlu, TBMM’deki bütçe görüşmelerinde konuştu.”

…………………………

“Ne olursa olsun bu Meclis her zaman çalışacak. Kimse bu kapıya kilit vuramayacak hangi terör saldırısı olursa olsun. Bu Meclis bu milletin kaderini belirleyen yegane merci olmaya devam edecektir.”

“Genelbaşkanlarınız ‘AK Parti’nin lideri kim?’ diye sordu haddi olmamasına rağmen. Ben burada olmama rağmen. Evet meydan burada söylüyorum, AK Parti siyasetinin efsanevi kurucu lideri Recep Tayyip Erdoğan’dır. Ben efsanevi bir liderden başkanlığı devraldım.”

Efsânevî veya hikâyevî, bunlar bizi zerre kadar alâkadâr edemez; ve biz, zerre kadar beşerî olana değil, RABBÂNÎ olana bakarız!. Çünki yaratılış gâyemiz budur ve bunun dışına çıkmak YARADAN’a ihânetdir…

Cübbeli soytarı ve yobaz bir adamın “mübârek” dediği başvekîlin, İslâmiyyet gibi Mutlak Hakîkatdan ibâret Allâh Dîninde (KADER) gibi fevkal’âde ehem bir mevzuun ne olduğunu zerre kadar bilmediği, bâlâdaki ibâresinden apaçık anlaşılmaktadır. Çünki onun dediği nâmütenâhî nisbetde yanlışdır; ve “Parlamento, milletin KADERİNİ belirliyen yegâne merci” değildir ve aslâ da olamaz!

KADER, Allâh Azze ve Celle’nin ilm-i ezelîsinde mevcûd olan ve Levh-i Mahfuzda kayıtlı, zerreden küreye bir tek istisnâsız herşeyi içine alan ilim ve yazıdır; ve bu kader denileni bilen de, mücerred, O herşeyin Hâlıkı ALLÂH… Akla gelen gelmiyen her şeyin YARATICISI… Hayrı rızâsıyla, şerri adem-i rızâsıyla YARATAN, mutlak FÂİL-İ MUHTÂR… İslâmiyyet’in Âdem Aleyhisselâm’dan beri bütün Peygamberân-ı Izam Aleyhimüsselâm Hazerâtı ile yapdığı KADER izâhı budur; ve bervechi âtî tefsir satırlarıyla da, ehlinden bunu göreceğiz…

Başvekîl, etrafına, İSLÂM gibi mutlak hakîkatdan ibâret Allâh Dîni’ni temyiz yaşındaki bir OSMALI çocuğu kadar bile bilebilecek aklı başında bir tek ferd-i vâhidi “müşâvir” olarak alabilseydi, bu sakat ibâreyi ölse dahî ağzının ucuna bile alamaz ve kullanamazdı!. Nice fuzûliyyât ötesinde bir kıymeti olmıyan adam ve madamların, bu günün iktidârında, kurbağacasıyla “danışman” ve TÜRKÇESİYLE “müşâvir” olarak arpalıkları işgâl etdiklerini dehşet ve hayretle okuyor; ve jöleli nicelerine kadar gölge adamların, Beştepe zirvelerinde irtifâ kaydedib hava savurduklarını da ehâli-i etrâk ve ekrâd pekâlâ biliyor!. Aklı başında ve İslâm i’tikâdı ilmini bilen bir tek müşâvir bulundurmaya lüzum bile görmiyen bu hükûmet ve devlet, bâlâda geçen ve zerre miktâr hakîkat ve kıymeti olmıyan bu makûle sözlerle, Ukba’da nerelere varacakdır?

Yazık!

Bazı Tv şeytanları da, hele ipini sapını büsbütün çıkarıb savrulan Pislamoğlu familyaları gibiler, Kur’ân-ı Azîmüşşân’ın apaçık beyânlarına rağmen “Kaderi tamâmen inkâr” ederek, hem kendi encâmlarını cehennemin esfel-i sâfilînine çeviriyor; hem de Mukaddes Allâh Dîni İslâmiyyet’e alçakça iftirâ ediyor; ve aynı zamanda O’nu, yahudi cibilliyeti ile ma’nâ ve medlulü noktasından tahrîf ve değiştirme kahpeliği irtikâb ediyorlar…

İslâmiyyet’in bütün esasları, selef-i salihîn hazerâtına ittibâ’ ve inkıyâd edilerek, “müslümanım” diyen kim olursa olsun, bunlar tarafından muhâfaza ve müdâfaa edilmek mecbûriyyetindedir. Allâh Azze (Enfâl 28) ile bütün mü’minlere şu emri vermektedir:

“Allâh ve Rasûlüne hıyânet etmeyin!”

Bugün İngiliz gâvurunun “Ortadoğu” adını takdığı memâlik-i İslâmiyye’ye ve buradaki binbir türlü herc ü merc ve fitneye; ve yakılıb yıkılmalara; dîne, cana, mala, akla, nesle ve ırza çevrilen en kahpe ve kancık tecâvüzlere; ve Anadolu coğrafyasındaki parti parti, şia şia, fırka fırka bölünüb biribirini yiyen yamyamlar hâline gelişlere; ve ıstırabların bini bir paradan havalarda uçuşlarına bakılırsa, bütün bunların temelinde hangi ana (ihânetlerin) bulunduğu apaçak anlaşılacakdır…

Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri “Enfâl 28”e şu tefsîri getirmişler:

“ZİMMET-İ ÎMÂNINIZA TEVDİ’ EDİLMİŞ OLAN AHKÂM-I İLÂHİYYEYE VE SÜNNET-İ RASÛLULLÂH’A RİÂYETSİZLİK EDİB DE ŞÜKR Ü İSTİKÂMETDEN, VEFÂ VE SADÂKATDEN AYRILMAYIN; DİNDE MÜBÂLÂTSIZLIK ETMEYİN VEYA İÇİNİZ DIŞINIZI TUTMAMAK VEYA GANİMETDEN MAL KAÇIRMAK VEYA DÜŞMANA ESRAR (SIR) FÂŞETMEK GİBİ BİR SÛRETLE AHLÂKINIZI LEKELEMEYİN.”  (c.4, s.2391, tab’-ı evvel)

1908’den i’tibâren 108 senedir çekilen maddî ve ma’nevî belâ ve musîbetlerin, teşrih masasındaki resmine bir bakınız:

“……..Bir kere Allâh ve Rasûlü’ne hıyânet etmiye başladınız mı, artık kendi aranızda mâl ü cana, ırz u nâmûsa, esrâra (sırlara), HÜKM Ü  H Ü K Û ME T E , (evet, tefsir sâhibi hükm ü HÜKÛMETE diyor) MENÂFİ-İ  V A T A N  İ Y Y E Y E  mütaallık emânetlerinize HIYÂNET ETMİYE BAŞLARSINIZ. (…….) ve o hâlde siz bilirsiniz—ki HIYANET ediyorsunuz. Binâenaleyh yekdiğerinizden emniyetiniz tamâmen münselib olur. Biribirinizden emin olamaz olursunuz. Siz kendinizden emin olamazsanız diğerleri hiç olamaz; ve o vakit bütün EMNİYET ve EMÂNETİNİZ  kalkar. BAŞINIZA O FİTNE-İ AMME KOPAR. (Evet, bugün o fitne-i amme içinde çırpınan Anadolu değil mi?) Bunun içün Allah ve Rasûlü’ne HIYÂNET edib de KENDİNİZE HIYÂNET ETMEYİN.” (A.g. e. 2391)

Bugün Anadolu, tarihinde görülmedik derecede bir “FİTNE-İ AMME” felâketi içine yuvarlanmışdır ki, sebebi, Müfessir Merhûm’un Allâh Azze’nin Kitâb-ı Kadîm’inden süzerek önümüze koyduğu şu FORMÜL İBÂREDİR:

“Allâh ve Rasûlüne hıyânet etmeyin!” yani Merhûm Müfessirimizin bâlâdaki şu ibâresi:

“ZİMMET-İ ÎMÂNINIZA TEVDİ’ EDİLMİŞ OLAN AHKÂM-I İLÂHİYYEYE VE SÜNNET-İ RASÛLULLÂH’A RİÂYETSİZLİK ETMEYİN!”

1908’den itibaren 108 senedir, (hıyânet) dizboyu değil midir?

“Zimmet-i ÎMÂNIMIZA tevdi’ edilmiş olan ahkâm-ı ilâhiyye ve Sünnet-i Rasûlullâh’a RİÂYET”, hani nerede?. Bunlar, yasaklanarak ayak altına alınıb en azılı düşmandan daha kuduzca çiğnenmedi mi? Hâlâ da (KADER) mevzularına kadar oyuncak ve tahrîf edilen, Allâh Azze ve Celle Hazretlerinin İRÂDE ve İLMİ değil mi?

Müfessir Merhum:

“İmtiyâz-ı Rubûbiyyet, sınıf-ı ruhbandan parlömanlara geçmişdir!”

Buyuruyor…

Parlömentonuzdaki 550 adam ve madam, “RABB olarak teşri’ mercii biziz!” demişse; yani “imtiyâz-ı rubûbiyyet bizim elimizdedir, Allâh’ın kânun koyma hakkını tanımayız” demişse, o zaman Allâh Azze ve Celle’nin Dinindeki “KADER” mefhûm ve medlûlünü oradan çekib çıkararak ve ağzınıza alıb kendi malınız gibiymişcesine sakız yaparak çiğneyemezsiniz… Kendi “Laik Dembokratik Cumbokrasi Teslisine tapdıran dininiz” ne ise, onun ıstılahlarını kullanın ve ne diyeceğinizi onlarla ifade edin. Meselâ deyin ki:

“Bu Meclis, bu milletin “YAZGISI ve ÇİZGİSİNİ” belirleyen yegane merci olmaya devam edecektir.”

Şerîat hükümlerinin YASAK olduğu bir memleketde böyle diyene kimse de bir şey demez, diyemez!. Çünki bu “teslisli dinde”  bütün dinlere aynı eşitlik (!) ve aynı kıymet (!) verilmekde; ve “aralarında şu HAKDIR şunların topu da  bâtıldır” demek, sonuna kadar yasakdır!. Biz de müslümanlar olarak deriz ki:

 “Sizin dininiz size, bizim dînimiz bize. Demek ki tesliscilerin dîninde onların yazgısını meclisleri yani 550 tanrı belirliyormuş; ve bunun yegâne mercii de, en az 150 terör taraftarı tanrısı ile bu parlamento imiş!”

Ammâ ve Lâkin Cübbeli bir yobazın “mübârek” dediği T.C. Başvekîli olacak bir zât çıkar da, İSLÂM’ın ana îmân kânûnu olan KADERE ÎMÂNI mevkii ve mevzii dışına sürükleyib, bambaşka bâtıllar istikâmetinde kullanmıya kalkar da:

 “Bu Meclis bu milletin kaderini belirleyen yegane merci olmaya devam edecektir.”

Derse, bu, İslâmiyyet’e, Allâh’a, Rasûlü’ne, Âdem Aleyhisselam’dan beri gelen bütün enbiyâ, evliyâ, ulemâ, şühedâ ve müslimîn ve müslimâta hakâret olur…

Çünki Allâh Azze’nin BİLDİĞİ ve LEVH-İ MAHFUZDA yazdığı KADER’i, hiçbir dünya parlamentosunun 550 tanrısı belirliyemez; ve bunu belirliyen yegâne merci’ olmıya devam etmesi de kat’iyyen MUHÂLDİR, MÜMTENİ’DİR ve MÜSTAHİLDİR…

BÜTÜN BU HAKÎKATLERİ YAZMIYARAK, ALLAH AZZE VE CELLE HAZRETLERİ İLE O’NUN SEVGİLİSİ RASÛL-İ RUSÜL ALEYHİSSELÂM’A HIYÂNET ETMEKDEN KENDİMİZİ TENZÎH ETMEDİĞİMİZ ZAMAN İSE, KENDİMİZİ, CEHENNEMİN ESFEL-İ SÂFÎLİNİNE NAMZET BİLİRİZ; VE BUNDAN ŞİDDETLE KORKMAK VE UZAK DURMAK ADINA, HAKÎKATI APAÇIK BEYAN EDERİZ.

İşi, piyasa hocası ve Tv iblisi heriflerden yani ayaklardan değil de; başlardan YA’Nİ (ulemâ-yı Osmâniyyeden) tedrîs ü tedkîk etmek istersek, Büyük Allâme Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri’nin önünde diz çöker; ve hece hece kıraat eyleriz:

“Ashâb-i Kirâm Rasulullâh Aleyhisselâm’a CEBR Ü KADER mes’elesini sormuşlar……………………………….. işin, ne cebr ü icâbı mahiz, ne de hürriyet-i mutlaka olmadığını, belki ikisi arasında mutavassıt ve îcâbı ile ihtiyarın (irâde-i cüz’iyyenin) hâsılası “emrun, beyne emreyn” olduğunu göstermiş; ve musahhar değil, müyesser buyurmuşdur. ŞAŞIRANLAR, bu nokta-yı i’tidâlin ya ifrâd veya tefrîtine düşenlerdir.” (c. 1, s.664-65, tab’-ı evvel)

Kaderi, irâde-i cüz’iyyeyi yok eden ve onun tepesinde boğaz kesen ışid hançeri gibi göstererek iblisce inkâr eden Pislamoğlu zenâdıka sürüleri, evvelâ şu ma’lûmât-ı evveliyyeyi beyinlerine ve kalblerine çakarak tecdîd-i îmân eylemelidir:

 “Kaderle ihticâc ve bir ma’siyetin vukûuna i’tizâr makâmında ona istinâd câiz olmadığına; zîrâ, ilm-i ilâhînin ma’lûma tebaiyyeti yani her şeyi nasıl olacaksa Cenâb-ı Hakk’ın ol vechile bilmesi VÂCİB olduğundan bir kulun fısk ve ma’siyyetine ilm-i ilâhînin EZELEN TAALLÛK ETMİŞ bulunmasının cebri iktizâ etmiyeceğine; çünki İLİM SIFATININ EF’ÂLİN VÜCÛDUNDA ASIL VE MÜESSİR OLMIYACAĞINA…” (Telhisü’l-Kelâm fî Berâhîni Akâidi’l-İslâm, 1322 İstanbul, s.96) 

Evet, iblisce adam ve madam kandırma soytarılarının her şeyden evvel bunlara îmân ederek (tecdîd-i îmân) mecbûriyyetleri vardır… Câhil ehâli önünde binbir şaklabanlık yapanlar, bu mutlak hakîkatları ketmederek, nice insanların küfr ü dalâletlerine sebeb olmakla berâber; bu makûle gürûh-ı lâ yüflihûnun, birilerinin (projesi veya câsusu) olarak bu fırıldakları çevirdiklerinden de aslâ şübhe edilemez…

İslâm’ın olmazsa olmazı yani îmân edilmesi “Zarûrât-ı Dîniyyesinden” bulunan KADER mes’elesi, aslâ çocuk oyuncağı olamaz; ve aklı-fikri ve zekâsı ermiyen de, bu husûsu kurcalayamaz susar ki,zâten emr-i Peygamberî de bu istikâmetdedir. Bu da islâmî edeb ve terbiyenin (elifi) demekdir. Büyük Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri Hadîd Sûresi’ndeki âyetin  tefsîrinde buyururlar:

“Ne arzda ne de nefislerinizde hiçbir musîbet isâbet etmez ki, her hâlde bir KİTAB’da YAZILI OLMASIN.” (Hadid 22)…………….. tatlı muvaffakıyyetler Allâh’ın fadlı olduğu gibi, bütün musîbetler de Allâh’ın ilm-i ezelîsinde veya LEVH-İ MAHFUZDA yazılmış bir takdîridir. Öyle ki, (min kabli en nebraehâ) O arz ve o nefisler veya o musîbeti yaratmamızdan, vücûda getirmemizden evvel YAZMIŞIZDIR,–O nasıl mümkin olur denilmesin (inne zâlike alâllâhi yesîrun) zirâ o, ALLÂH’a göre kolaydır.” (Elmalılı Tefsiri c. 7, s.4754)

KADER münkiri zenâdıkaya şu tefsir satırlarını da okutalım:

“Haberiniz olsun ki biz her şeyi bir KADERLE YARATMIŞIZDIR.” (Kamer 49) Her şeyin vukuundan evvel EZELDE İLM-İ İLÂHÎDE MUKADDER OLAN BİR KADERİ , YA’Nİ HAYSİYYET-İ İLMİYYESİ VARDIR Kİ, KAZÂSININ CEREYÂNI, Fİ’LEN YARATILIŞI O KADERE GÖRE VÂKİ’ OLUR. Onu, başkası, istediği gibi îcâb ve ta’yîn (determine) edemez.

………………………KADER, abdin irâde-i cüz’iyyesine MÜNÂFÎ (zıt) da DEĞİLDİR. Çünki, ihtiyârî fiillerin vukuu içün irâde-i cüz’iyye dahî KADER CÜMLESİNDENDİR………….. Onun içün o cemiyetler nasıl bozulacak, o saat nasıl olacak, mücrimler o MUKADDERÂTA nasıl sürüklenecek diye tereddüde mahal de yokdur. “Ol!” deyince hepsi olur. (Ve le kad ehleknâ eşyâekum) hem emsâlinizi hep HELÂK etmişizdir- düşünseniz, siz de gitmek üzere bulunduğunuzu anlarsınız. (fe hel min müddekirin) fakat HANİ DÜŞÜNEN?” (C.7, s. 4654-55)

Hani düşünen?

Memleket, 108 senedir, tepeden tırnağa “düşünemiyenler” bataklığı hâline getirildi!

Denâetinden İlahyapyatlarına ve ekran yobazı nice münkirlere kadar bugün, “KADER inkârı” moda hâline getirilmek isteniyor ki, bu adam ve madamlara “müslüman” gözüyle bakanlara da “tecdîd-i îmân” mutlaka ŞARTDIR…

 Allâh Dîninin en temel 6 esâsından birini teşkîl eden “Kadere îmân” mes’elesini  bulandırmak, Haçlı Avrupa kuyruğuna girmek içün can atan 108 yıllık Allâh’sız maarifin, bu milleti düşürdüğü en büyük tuzaklardan birisidir.

A’lâ Sûresinin 3. Âyeti tefsirine de bakılacak olursa “Ve O ki TAKDİR etdi de hidâyet buyurdu- yaratdığı her şeye (………….) vefkince İLM Ü İRÂDESİYLE BİR (KADER)  TA’YİN EYLEDİ.” (A. g.e. c.8, s.5744, tab’-ı evvel)

Kaderi inkâr eden kaderiye, mu’tezile ve şiadan; ve cebre sapan Cebriye gibi fırâk-ı dalle küfür, ısyân ve tuğyânından YARADAN’a sığınır;  ve bizleri Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat usûl, îmân, düstûr ve kânûnları ile yaşatan KÂDİR-İ MUTLAK ALLÂH Azze ve Celle Hazretleri’ne sonsuz hamd ü senâlar ederiz…

Ve min Allâhi’t-tevfîk…

(İntişârı: 27.02.2016)

The post Kadere îmânı Bilmiyorsan, Bâri Ağzına Alıb Zehirleme! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Kader ve kazâya îmân etmek dahî her erkek ve her kadına farzdır

Kader: Allâhu Teâlâ Hazretlerinin lâ-yezâlde ya’nî ilerüde halk olunacak ve vücûda gelecek şeyleri vakit ve zamânlarını, ahvâl ve evsâflarını ezelde bilüb takdîr ve ta’yîn eylemesidir.

Kazâ: Herbir şeyin mukadder ve muayyen olan zamânı hulûl edince takdîr-i ezelîye muvâfık ve mutâbık olarak halk ve îcâd buyurulmasıdır.

Kader, irâde-i ilâhiyyenin lâ-yezâlde ya’ni ilerüde olacak şeylere ezelde taallukundan ibâretdir. Kazâ da Kudret veyâ Tekvîn sıfatlarının eşyânın bi’l-fiil halk ve îcâdına taallukundan ibâretdir. Şu hâlde kader asıl ve esâs, kazâ da anın fer’i mesâbesindedir binâenaleyh kader kazâ sûretini bulmadıkca insan esbâb-ı meşrûaya tevessül ile nâfi’ şeyleri istihsâle ve muzırr şeylerden ictinâba sa’y ile mükellefdir işte bunun içündür ki (Hazret-i Fâruk) Şam’da Tâûn ve Kolera illeti olduğunu işidince imdâd içün getirdiği asker ile berâber başka bir semte gitdi Şâm Muhâsara’sında Asâkir-i İslâmiyyenin kumandanı bulunan (Ebû Ubeyde) Hazretleri bunu görünce buyurdular ki

..اتفر‏من‏ القضاء‏) 

Yâ Ömer Allâhu Teâlâ’nın kazâsından mı kaçıyorsun ya’ni Şâm’da bi’l-fiil halk eylediği Tâûn’dan mı firâr ediyorsun)  

Hazret-i Fâruk buyurdular ki

(… افرمن ‏قضاء‏الله ‏تعالى‏ الى‏قدره) 

(Evet Hakk Teâlâ’nın kazâsından kaderine kaçıyorum ya’nî lâ-yezâlde vücûda gelen bu Tâûn’dan firâr etmek sebebiyle halâsımız ezelde takdîr buyurulmuş olduğundan mûcib-i halâsımız olan kadere firâr ediyoruz.)

Hazret-i Fâruk’un bu kelâm-ı âlîlerinden anlaşılıyor ki Cenâb-ı Hakk’ın irâde ve takdîr-i ezelîsi bizce mestûr ve gayr-ı ma’lûm olduğundan dünyâ ve âhiretde mûcib-i felâketimiz olacak ef’âlin halk olunmasına ve vücûda gelmesine sebeb ve bâis olacak ef’âlden, ahvâlden, harekâtdan sakınmak vâcibdir binâenaleyh şehevât-ı nefsâniyyemize ve şeytanın iğvâsına veyâ kötü kimselerin sözlerine uyarak irâdemizi mûcib-i felâketimiz olacak bir fiilin vücûda gelmesi cihetine sarf edersek Hakk Teâlâ’nın o fiili halk buyurmasına sebebiyet vermiş olduğumuzdan o fiilin vücûda gelmesiyle dünyâda bir mazarrata dûçâr, hudûd ve ta’zirât-ı şer’iyyeye ve zemme istihkâk, âhiretde de ukûbet-i şedîde ile mücâzâta liyâkat peydâ eylemiş oluruz. Ve kezâ dünyâ ve âhiretde mûcib-i saâdetimiz olacak ef’âl ve a’mâlin halk olunmasına ve vücûda gelmesine bâdî ve sebeb olacak ahvâl ve harekâta teşebbüs eylemek dahî vâcib ve lâzımdır binâenaleyh şer’-i şerîfin gösterdiği doğru yola giderek ve kalbimizdeki meleğin işâretine tâbi’ olarak veyâ âlim ve âmil bir kimsenin söylediği doğru söze uyarak irâdemizi dünyâ ve âhiretde mûcib-i saâdetimiz olacak bir fiilin vücûda gelmesi cihetine sarf eyler isek Cenâb-ı Hakk’ın o fiili bizde halk buyurmasına sebebiyet vermiş olduğumuzdan o fiilin vücûda gelmesiyle dünyâda bir menfaat ve medha, âhiretde dahî sevâb ve naîm-i ebedîye nâil oluruz.

İşte (İrâde-i Cüz’iyye) bu sarfdan ibâretdir ki taraf-ı ilâhîden insanların yed-i iktidârlarına ve kendi ellerine verildiğinden diledikleri tarafa çevirebilürler eğer hayır dilerlerse Cenâb-ı Hakk anlarda hayra kudret yaradıb  fiil-i hayır vücûda gelir ve eğer şerr dilerlerse Cenâb-ı Hakk anlarda şerre kudret yaradıb fiil-i şerr meydâna gelür binâenaleyh abdın irâde-i cüz’iyyesi Allâhu Teâlâ’nın abdda kudret-i cüz’iyye halk eylemesine sebeb ve şart-ı âdî kılmışdır eğer abdın irâdesi fiile taalluk ederse Allâhu Teâlâ’nın kudreti dahî ta’lîk eyleyüb fiil meydâna gelir ve eğer abdın irâdesi fiilin vücûduna taalluk etmezse Allâhu Teâlâ’nın kudreti dahî taalluk etmediğinden fiil meydâna gelemez binâenaleyh gerek umûr-ı dünyâ ve gerek umûr-ı âhiretde vukufsuzluk, tenbellik, dikkatsizlik veyâ başka bir sebeble insân bir zarara ma’rûz veyâ bir menfaatden mahrûm olursa takdîr-i ilâhîye bahâne bulmağa hakkı yokdur.

[Mir’atü’l-İslâm, Büyük Şehîd İskilibli Muhammed Âtıf Hocaefendi, 1332 Baskı, sh:20-21-22]

The post 20) Kader Ve Kazâ appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

KANDİLLERİ DE PİSLEYEN SARIKLI KAVUK TAVUK GÜRÛHU!

Zıyâiyye BEKÇİSİ

1) Bu adam ve madam (Ruhban sınıflarının=Din Görevlisi) denen o resmî me’murların, hakîkatı 73 Fırka Hadîs-i Şerîfiyle “Benim ve ashâbımın üzerinde bulunduğumuz YOL” buyurarak ortaya koyan Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm’a pazarlıksız “teslimiyetleri” bulunsa, yani “Ehl-i Sünnet Ve’l-Cemaat=Sünnîlik Hattı” ile ZERRE KADAR alâkaları olsa, evvelâ HİCRÎ takvimi esas alır ve bütün mukaddeslerin zamana taallûklarını bu esas üzerinden yürütürlerdi…

2) Şa’bân-ı Şerîfi tesbît ile alâkalı hiçbir sancı ve gayreti olmıyan adamlar, meselâ 15 Şa’ban BERÂT gecesini hangi ölçü ile tesbit VE TA’YÎN ediyorlar?. Şehâdetlerinin mu’teberliğine (şer’î) hiçbir senet ve vesîka bulunmıyan VE HER SENE YANILMA VE SAPITMALARINA mutlaka şâhid olunan (hesab-rasat) beyinli adam ve madamları, şer’î bir şehâdete  ihtiyâc olduğu hâlde (hüccet) kabûl etmeleri hem bâtıldır; hem de, bu adamların îmanlarının kaç paralık olduğunu göstermeye yetecekdir!

3) Bizim rü’yet ve tesbitimize göre, 1 Şa’bân, 7 Mayıs’a tekâbül etmektedir. 20 Mayısı 21 Mayısa bağlayan cumartesi gecesi Berât KANDİLİDİR. Bu bizi bağlar ve dışımızdaki hiç kimseyi bağlamaz!. Biz sadece kendi rü’yetimizin neticesiyle amel eder, hiçbir fâsık veya kâfirin tesbîtini (hüccet) kabûl edemiyeceğimizi söyleriz, o kadar!

4) Fitnevizyonlara çıkarak, “Falan yerin müftüsü veya filan ilâhiyatçı” diye takdîm edilen adam veya madam kim olursa olsun, bunların anlatdığı “mukaddes gece” denilen şeyler, adı geçen gürûhun yetiştikleri “laik dembokratik cumbokrasi” tedris müesseselerinin felsefelerine tâbi’ bâtıl müfredatların istikâmetinde tesbit edilmişdir… Bunların “berat” bahsini izah ediyor gibi yaparak “kader bahsini” mıncıklamaları; ve Cenâb-ı Hakk’ın (ilm-i ezelîsini) mitolojik basit bir keyfiyetmiş gibi takdîmleri, bu heriflerin İslâm tarafından reddedilmeleri içün kâfi ve vâfî bir sebebdir…

5) İki ilâhiyatçı zibidinin bilmem ne fitnevizyonunda, biribirlerinin (Berat kandili) izahlarını beğenmiyerek, bir yandan biribirlerine mürâice ve sinsice iltifat ediyor görünürken; diğer yandan da gayet şeytanca biribirlerini iğnelemeleri, hem gülünç ve hem de iğrenç bir manzara çizmekteydi… Çünki dillerine doladıkları mevzû’lar, tamâmen, yetiştikleri resmî ve laik müesseselerin ateist temelleri üzerinde kendilerine zerkedilmişdir…

6) Telkinlerinin temelsiz ve çürük zemînine bakınız:

“Kutsal Kitâbımızı sâdece ma’nâsını anlamadan okumak yerine, ma’nâsını yani mealini de anlıyarak ve bunları düşünenerek hayatımıza tatbik etmeliyiz!” 

Böylece her câhil cühelâya kadar herkesi, bir (müctehid) salâhiyetine sâhib allâme gibi kabûl etmek ve etdirmek beyinsizliği ve iğrenç sapıklığı… Netîcede her akıl seviyesinin her abuk sabuk anlayışını, gene ona, Kelâm-ı Kadîm’i anlamak olarak yutdurma sahtekârlığı; ve dini, müntesibi eliyle yıkma ve yıkdırma hâinliği veya çılgınlığı…

7) Gûyâ 4 SÜNNÎ mezhebini çok ve “Biribirlerini mezhebçilik kuduruşuyla yiyenler” gösteren; ve bunu da, birlik ve beraberlik adına ele alan ma’lûm proje dayatıcılarının, böylelikle ortaya çıkacak kelle sayısınca biribirine ters (b.kdan mezheb) üretme ve türetmelerini, “birlik bereketi” olarak düşünebilme, akledebilme ve içlerine sindirebilme şeytanlığı… Bütün bunların karşısında, pes demekden başka çâre de görülemez!

8) Luter’in başlatdığı “Her millet İncil’i kendi lisânına tercümesinden okuyub anlamalıdır” şeklindeki çürük ve akıl dışı esasda toplanan Protestan çizgisini, Allâh’ın Mukaddes ve Münezzeh ve Furkân olan Kitâbı’na da tatbik rezâlet ve bozgunculuğuna bakınız!… Haçlı standartlarına mutâbık, muharref, çarptırılmış ve yamultulmuş bir (din anlayışını) yerleştirme hâinliği…

9) Allâh ve Rasûlü’nün bu mukaddes gecelerde müslümanlardan ne yapmalarını istemeleri hiç ruznâmeye bile getirilmeden, hedef saptırıcı indî ve izâfî bir çene yarışı… Levh-i mahfuz, dünya semâsı, kader, kaderin (Kaderiye-Mu’tezile ve Cebriye sapıkları) elindeki çarpık telâkkîleri arasında bir takım lâf u güzâf kalabalıkları ve Allâh Azze’nin rızâsına yol açıcı amel ve ana i’tikad esaslarından iblisce kaçış ve uzak duruş… Müslümana mutlaka lâzım olacaklar değil; hiç işine yaramıyacak ve mes’ûl de tutulamıyacak olduğu en fer’î mes’elelerle kafa karıştırma, havanda su dövme seansları…

10) Nice hadîs-i şerîflerle sâbit mukaddes zamanların inkârına giden şeytânî yolları tıkayıcı din HÜKÜMLERİNİ, bir kere bile dile alamayış; ve îmana müteallık her ana mes’eleyi göze sokucu ehemmiyet noktalarında KÖRLÜK… Kader etrafında “kitab yüklü bir merkeb gibi anırma” derecesinde lâf ve savt püskürmeler dakikalarca devâm ederken; bir kere bile:

“KADERE îmân nice âyet, hadis, icmâ ve kıyâs ile de sâbit Zarûrât-ı Dîniyyedendir”

Diyemeyiş…

11) Havanda dakikalarca su dövmek, dinleyenlerin kafa karışıklığından sonra program biter bitmez rahatlamak ve tesellî bulmak üzere, en pespâye (diziye) bile râzı olub onu zaplamalar; ve bunu, bir ferahlama çâresi gibi görmeler!

Kandilleri, binbir nefs kabartı ve ıvır zıvırlarına fedâ etmeler; onu, 93 yıllık ateizmanın çerezi ve sigortası gibi kullanır olma pespâyelikleri…

Biz, bütün mukaddes geceleri de içine alan çâreyi yazalım:

1) 15 dakika bile olsa Cenâb-ı Hakkın İlim, kudret ve diğer sıfatlarını tezekkür ve tefekkür!. CHP zamanının doğrudan “İslâm’a vurma” proje ve vahşetini, şimdi, “sünnîliği aşşağılama” usûlü ÜZERİNDEN sürdürme iblisliği v.s. gibi hallerden, kurtulma çârelerini muhakeme ve muhâsebe…

2) Bilinmiyen veya az bilinen i’tikâdî en az bir mes’eleyi, cezm ve yakîn derecesinde îmana yükseltici (ilim) meşgûliyyeti… İlim meclisinin, zikir meclisinden efdâliyyet esâsına (îmân) ederek intikâl…

3) 24 saatde işlenen yüzlerce (günâhın) afvı içün dakikalarca yakarış, ısrarla yalvarış… Gözyaşı dökemiyen ve kendisinde hayır olmayan gözlerden kurtulma derecelerinde ihlâs melekesi kazandıran pişmanlık ıstırâbına mazhariyet… Bıkmadan bunların temrînâtı…

4) Yâsîn, Mülk veya İhlâs ile Fâtiha gibi sûre-i celîleleri lâyıkıyla okuyarak, Âhıret’e intikâl ve irtihâl eden sevdiklerimize hediye olarak göndermek; ve Âlem-i Berzâh’da ışığa muhtac bekleşenleri de sevindirmek, ayrıca nankörlerden olmadığımızı yaşama neşvesi…

Âdem Aleyhisselâm zamanından bugüne kadar gelmiş geçmiş bütün mü’minîn ve mü’minât ile, sebeb-i vücûdumuz ve hidâyetimiz olan eslâfımızla irtibatlı olduğumuzun bir isbât nişânı olarak, onların ruhlarını bu gibi yollarla ta’zîz etmek… Bu, onlar adına her türlü hayır, sadaka, namaz ve oruç gibi fiiller de olabilir. Vehhâbî-Selefi çizgisinin başında oturan Teymiye bâtılları cümlesinden olarak, bunların inkârının da bir başka îmân kanseri bulunduğunu bilmek; ve bu kabil bâtıl  ve dalâletlerden mutlaka teberrî edişi îmân çerçevesine alarak şuurlaştırmak…

73 Fırka Hadîsi ile “Benim ve ashâbımın üzerinde bulunduğumuz YOL” diyerek hakîkatı irşâd eden ve mücerred bu YOLUN başında (kaynağında) bulunan Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm Efendimiz Hazretleri’nin bu (Ehl-i Sünnet Ve’l-Cemaat=Sünnîlik) yolu üzerindeki bütün dünya müslümanlarının Berat Kandillerini tebrik ile duâ ederiz…

(İntişârı: 21.05.2016)

The post Kandilleri De Pisleyen Sarıklı Kavuk Tavuk Gürûhu! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.