The post Hasretiz Üstâdım… <h6 style="text-align: left;"><span style="color: #c00000;"><strong>Ahyed HÂLİDÎ</strong></span></h6> appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

ASRIN EĞİLMEZ VE BÜKÜLMEZ ÇELİK ÎMÂNLI KALEMİ KOCA ÜSTÂDI İHTİRÂMÂT-I FÂİKAMIZLA YÂDEDERKEN, RÛH-I ŞERÎFLERİNE ALLÂH AZZE VE CELLE’DEN RAHMET-İ VÂSİA NİYÂZ EDİYORUZ… 

(6) 

Ahmed SEYYİDOĞLU

-SAHÂBÎ SEVGİSİ-

Hazret-i Osmân Radıyallâhu Anh Efendimiz, Cennetle mübeşşer ve Kâinâtın Fahri Aleyhisselâm’ın iki kerîmesine zevc olma şerefine sâhib… Lakâbı da bunun içün (Zinnûreyn= iki nûr sâhibi…) Hayâsı karşısında meleklerin bile hayâ etdiği, Muhbir-i Sâdık Aleyhisselâm’ın hadîsi ile 15 asırdır Kâinâta malûm…

O, Ömer İbni Hattab Radıyallâhu anh Hazretlerinden sonra, Fahr-i Kâinât Aleyhisselâm’ın makâmında halef… Kıyâmete kadar gelecek Müslümanların, Peygamberler Peygamberi makâmında Halîfesi… Halîfe-i Müslimîn…

İblis cebhesinin başında ise, San’alı dönme Abdullah İbni Sebe vardır; ve Allâh Rasûlü’nün Başşehri Medîne’de, bu dönmenin riyâsetinde o lâ’netli ihtilâl…

Yemen’den İran’a, Mısır’dan Şam ve Bağdat’a kadar uçsuz bucaksız birDÂRÜ’L–İSLÂM’ın başında taşıdığı İslâm Halîfesi HAZRET-İ OSMÂN, iblis cebhesi tarafından, Allâh’ın Kitâb-ı Kadîm’ini okurken, hem de mahremiyet ve masûniyeti zerre kadar düşünülmeden alçakça ihlâl edilen bizzat kendi evinde, üzerine çullanılır ve şehid edilir… Şehâdeti esnâsında okuduğu son âyet, Bakara sûresinin 137. âyeti celîlesi… Meâl-i Şerifleri, Merhûm Muhammed Hamdi Efendi’nin tefsîrinde şöyle:

“-Eğer böyle sizin îmân etdiğiniz gibi îmân ederlerse, muhakkak doğru yolu buldular. Yok yüz çevirirlerse, onlar sırf bir şikâk içindedirler. Allâh da sana, onların haklarından geliverecekdir. Ve O işitendir, O bilendir…”

Âyetin tefsîri içün müfessirlerimize mürâcaat, daha sonra…

İslâm Milletinin üçüncü halîfesi Hazret-i Osmân sevgisi, Lâ’netli İbni Sebe çizgisindeki dalâlet fırkalarına, şiilere, hâricîlere, mezhebsizlere, târihselcilere, şarlatan ilâhiyatçılara (ilâh-yap-yatçılara), modernist denaetçilere ve meşhûr şiir kitabında üç halîfeyi -o da sıralarını yamultarak- zikretdiği halde Hz. Osmân’ın (ayın) harfine bile yer vermeyen “Kur’ân Şâiri!” bayımıza rağmen, Kıyâmet’e kadar değil, muhalleden yaşayacakdır…

İşte Merhûm Üstad Necib Fâzıl Bey, “ne değildi?” suâlimize muhâtab tutulurken, biz bu noktada da O’nu, “asla edebsiz ve hürmetsiz değildi!” hükmüyle; ve O’nu bu kabil rezâletlerden kat’iyyen tenzîh ederek ve ihtirâmât-ı fâikamızın bütün zerreleriyle ve hasretiyle kavrulan en derin kalbî hâtırâtımızla yâdedeceğiz…

Bu dünyâya (ezberci papağanların diliyle) öyle “Kur’ân Şâirleri!!!” de gelebiliyor ki, bunlar, “Ebû Bekir, sonra Ali, sonra da Ömer” şeklinde yapdıkları illetli bir sıralamanın en sonunda, bir “Osmân” demeyi bırakınız, O Osmân’ın ilk harfi olan (ayın) harfine bile yer vermek tenezzülünde bulunamıyorlar!…

Zehî gaflet ve dalâlet…

Belki bunlara, dernekçi-dergâhçı-telbisçi mürîdân-ı tirîdan ve âşikân u sâdikân, vecd ve istiğrak hâlinde ve büyük bir hikmet ve kerâmet gözüyle bile bakabiliyorlardır!.

Halbuki sahâbîler ve hele dört büyük halîfe (hulefâ-yı râşidîn), ehl-i sünnet ve’l-cemaat akâidinde, aslâ küçümsenemeyecek kadar büyük bir mevkie sâhibdir… Bu mevkii idrâk hasletine sâhib olamayan mürîdân-ı tirîdân, bu noktalarda çok rahat bir “hoşgörülü ve leşgörülü!” Afgânî-Abduh-Reşid Rızâ-Haltettin Haramânî ve bilmem neler bulaması bir din anlayışıyla yaşayıb, mukaddes cihadlarını(!) (dergâhçılık, dernekçilik, nutukçuluk, telfikçilik ve telbisçilikle) “asrın idrâkine söyletebilirler!” de!..

Fakat 15 asırdır yaşanan İslâm mu’cebince, bütün kâinât çok iyi bilmektedir ki, cihanda en mübtezel ve berbat iflâs, akâid ve (îmân öfkesindeki) iflâsdan başka hiçbir nesne de olamaz…

Hazret-i Zinnûreyn’i yok sayan “Kur’ân Şâiri!” mübâreğin döktürdüğü; ve Hz. Fârûk’a da “zıpır!” diyen kelimelerle düzdüğü mısrâlar, aynen şöyle:

“-Nasıl olmuş da zuhur eyleyebilmiş Sıddık/ Nereden gelmiş o Haydar’daki irfan-ı amik/ Önce dehşetli zıpırken, nasıl olmuş da Ömer/ Sonra bir adle sarılmış ki, değil kar-ı akıl!”

Bu “zıpırlı!” mısrâlar arasında, “Kur’ân Şehîdi” Hz. Osmân Radıyallâhu anh Efendimiz acaba neden yer almak ve yâdedilmek bahtiyarlığına(!) erdirilememektedir!?.

Renan’ın bile “büyük îmânsız!” dediği mason Afgânî ve yine mason Abduh gibi İslâmiyyet’in başbelâsı herifleri göklere çıkarmak içün nesir ve nazım sayfalarca yazı yazmakdan âr u hayâ etmeyen şâirler, acaba (âr ve hayânın İslâm târîhindeki müşahhas âbidelerinden birisi olan Hz. Osmân) Efendimizin, nesinden rahatsız olmuş olabilirler!?.

Acaba Hulefâ-yı Râşidîn Efendilerimizin adedini mi unutmuşlardır?!

Dernekçi-dergâhçı-telfikçi ve telbisçi mürîdân-ı tirîdân ve sâdıkân u âşikân mücâhid ve cum müctehidi soytarılarımız(!) bu kadar azîm bir unutkanlığı(!) acaba nasıl ve hangi (îmân, İslâm, âr ve hayâ) ile telâfî etmeyi düşünmektedirler?!!!…

Bu “Kur’ân şâiri!” mübârekler, acaba ömürleri boyunca girip çıkdıkları onca câmilerde, meselâ pek meşhûr Balıkesir Zağnospaşa câmilerinde, Kastamonu’nun Nasrullâh câmilerinde, İstanbul’un Fâtih ve Süleymâniye ve daha onlarca salâtîn câmilerinde, dergâh, hankâh ve namazgâh gibi yerlerde ve hatta sıradan gerçek bir müslümanın bile hânesinde (Hulefâ–yı Râşidîn) (Rıdvânullâhi Teâlâ aleyhim ecmaîn) hazerâtının ism-i şeriflerine hiç mi rastlayamamışlardır?!. Ve eğer rastlamışlarsa, buralardaki bu levhaları,(Ebûbekir-Ömer-Osman ve Ali) sırasıyla değil de; (Ebûbekir-Ali ve Ömer)sırasıyla ve dört de değil, üç kişi olarak mı görmüşlerdir?.!!!.

Demek, ahır-samanda veya âhirzemanda, “Kur’ân Şâiri!” denilince, böyle tiplerin ve soytarı mürîdânın akla gelmesi icâbediyormuş!!!

Netîceten denilir ki, bu noktada, mürîdân-ı tirîdân ve sâdıkân u âşikân bulunan üdebâ-yı cümhûriyye ve müctehidînin, aşağıda gelecek suallerin cevablarını taharrî eylemeleri, hamamın nâmûsunu kurtarmak adına da olsa, üzerlerine bir vecâib ü vezâif olmak lâzım gelir!.

Ancâk, “zırva te’vîl götürmez!” cinsini ve cibilliyetini derhâtır eden zırva ve hurda cevablarla da kimsenin gözünü küllemeye kalkılmamalı, İslâm akâid kânunlarının dilinden net cevablar bulunmalı ve verilmelidir:

1) Hulefâ-yı erbaa neden dört iken, üç olarak o (mukaddes bîbıl)da tenkîse tabi tutuluyor?!

2) Hz. Osman’ın, yüzbinlerce sahâbînin 3. sü olduğu, 15 asırlık İslâm ulemâsının icmâ’ı ile de sâbit değil midir?. Bunun böyle olduğu, cumhuriyyetin laik ve ateist tezgâhlarından geçen benî beşer veledlerine kadar apaçık bilinen bir hakîkat olmasına rağmen; bu hakîkat, Abdülhamid-i Sânî Cennetmekân Hazretlerinin mekteb ve ni’metleri ile perverde ve adam olan zevât tarafından neden bilinemiyor ve neden hiç dile ve kaleme bile alınamıyor?!. Yoksa dile ve kaleme alınıverirse, bir cüzzamlı gibi bulaşıverir diye mi korkuluyor?!!! (Hâşâ ve kellâ)

3) Dile ve kaleme alınırsa, bu, hangi İbni Sebe familyalarının ve hangi Teymiye-İbni Abdülvehhab-Carullah-Efgânî-Abduh-Reşid Rızâ ve Haltettiniyye-Hoşfendiyye mezhebleri ile baş belâsı gürûhunun canlarını ve gırtlaklarını sıkacakdır?!

4) Hz. Osman, bu kadar dile ve kaleme “bulaştırılmayacak!” kadar (hâşâ ve kellâ) kötü ve menfi bir zât mıdır?!

5) Eğer (farz-ı muhal) öyle ise, neden cennetle mübeşşerdir?!

6) Eğer (farz-ı muhal) öyle ise, neden Kâinâtın Fahri Aleyhisselâm iki kızını da Hz. Osmân’a tezvic eylemişlerdir?!

7) Eğer (farz-ı muhal) öyle ise, Hâce-i Kâinât Aleyhisselâm neden iki kızı vâlidelerimiz (radıyallâhu anhümâ hazerâtının) vefâtından sonra, “On tâne kızım olsaydı, biri öldükçe onların hepsini birer birer Osmân’a nikâhlardım!” meâlinde ve bütün müslümanların bildiği bir fermân-ı nebevî buyurmuşlardır?! Allâh Rasûlü’nün bu kadar sevdiği Hz. Osmân’a mahabbet taşıyamayanların, acaba O’nu seven Allâh Rasûlü’nü sevdiklerine, aklı başında en sondaki bir müslümanı bile inandırmak mümkin olabilir mi?!.

8) Eğer (farz-ı muhal) öyle ise, Hz. Ömer’in ta’yîn buyurduğu ve yüzbinlerce sahâbînin, (aşere-i mübeşşereden) cennetle müjdelenmiş hayatda kalan en büyük 6’sı, neden Hz. Osmân üzerinde (halîfe-i müslimîn) olarak karar kılmışlardır?!. Bedâheten ortada olan bu sahâbî hakîkatlarına, bir müslüman şiî üfürük, isrâiyyât ve esâtiriyle tütsülenmedikçe kılıç çeksin, bu muhal değil midir?!.

9) Eğer (farz-ı muhal) öyle ise, 15 asırdır topyekûn müslüman câmi ve mescidlerinde, dergâh, hankâh ve namazgâhlarında hatta evlerinde, dört halîfe-i müslimînin ism-i şerifleri (Ebûbekir-Ömer-OSMÂN-Ali) olarak en şerefli baş köşelerde neden yer almaktadır?!

10) Neden Hz. OSMÂN gibi yüzbinlerce sahâbînin 3.sü olan bir zât-ı şerîfe, 15 asırdır müslümanlar Allâh ve Rasûlüne tebaan mahabbet ve ihtirâm duyarken, İbni Sebe çizgisindeki şiiler, dalâlet fırkalarının tamâmı, mezhebsizler, “vahiy penceresi” maskeleri takarak milleti idlâl eden uçkuru düşük lûtîler, Merdûdî bulaşıkları, Teymiye-Abdülvehhab-Carullah Bigiyef-Efgânî-Abduh artıkları, (DİB) bel’amları, İlâhiyatlara (ilâh-yap-yat’lara) çöreklenmiş cenâbet cum müctehidleri(!) Hz. OSMÂN düşmanlığını emevîlerle ve Hz. Muâviye gibi Kütüb-i Sittede hadîs râvîsi olarak geçen (ehl-i sika) bir zât üzerinden yürütmek eşkiyâlığındaki sebe sürüleri, neden Hz.OSMÂN düşmanlığı peşindedirler?!

11) Bütün bu sürüler, hangi mihrâkların hesâbına bu 15 asırlık icmâ’, ittifâk ve ittihâdı bozarak, hangi şeytanlardan ne tür “aferinler!” hırsızlamayı plânlamaktadırlar?!

12) Neden Hz. Ebûbekir’den sonra, 15 asırlık müslüman ulemâsının icmâ’ ve ittifâkına muhâlif olarak, Hz. Ömer dile ve kaleme alınmıyor da, 4. sıradaki Hz. Ali, 2. sırada zikrediliyor?! 15 asra böylesine meydan okumaya kalkanlara, acaba ehl-i sünnet ve’l-cemaat müslümanları da aynı mukâbele-i bilmisli revâ görür ve binlerce kere daha haklı olmaları hasebiyle de haketdikleri tokadı aşkederlerse, kimin cıyak vıyak edib ortalığı ayağa kaldırmaya hakkı olabilir!?.

13) Neden 15 asırlık icmâ’ ve ittifâka, (meydan okuma lüzûmu) hissediliyor?! Zemzem kuyusuna bevlederek meşhûr olma modası hâlâ (kâr hânesini) kabartacak mı zannediliyor!?. Lût Aleyhisselâm’dan sonra Allâh yolunda âilesi ile İLK HİCRET EDEN, hem de Peygamberler Peygamberi Aleyhisselâm’ın (zâtü’l-hicreteyn) lâkaplı kerîmeleri Rukayye vâlidemizle ve hem de tâ Habeşistan denilen bir ecnebî diyârına (yâd ellere) İLK HİCRET EDEN O Peygamber sevgilisine, kalbinde en küçük şeytanlık taşıyanlar kim olursa olsun dünyâdan gebererek çıkarlarken, Âhıret’e de kim bilir nasıl sürünerek gireceklerdir!?.

14) Bu meydan okumanın sâhibi olacak adam, “Kur’ân Şâiri!” gibi hormonlu bir şöhrete sâhib kılınmış biri olsa bile, ehl-i sünnet ve’l-cemaatın binlerce akâid kitabından bir tânesine göre dahî, (ehl-i sünnet ve’l-cemaat i’tikâdında bir müslüman) kabûl edilebilir mi?!

15) Yoksa akâid ulemâsının (mütekellimînin) kitabları, bu i’tikâdda olanları “mübtedia” sınıfına dâhil ehl-i sünnet dışı zavallılar olarak beyân etmiyor mu?!

16) Yoksa, “bugüne kadar böyle ezberlemişiz, bu ezberlerimizi bozamayız!” demek:

“-Biz îmândı, akâiddi, tevhiddi gibi şeyler tanımayız, biz 15 asrın ulemâsına meydân okuruz; ve inâdımızla da keçi gibi temerrüd eder gideriz!”

Yollu lisân-ı hâl beyânlarla varılacak bir (sefâhât) ve kitâbiyyât anlayışı, müslümanlar arasında tirîdân-ı mürîdân ve sâdıkân u âşikânı gülünç düşürüb, beş para etmezler sınıfına hapsetmez mi?!

Cihanda en müptezel ve aşşağılık iflâsın, “îmân ve akâid” bâbındaki iflâs olduğu, artık cümle mahlûkâtın bildiği ve ezberlediği bir hakîkât değil midir?!

Tevhid ilmi’nin, dünyâdaki bütün ilimlerin topundan da ve hele şunun bunun ıvır zıvır ve akâid bozan şiirleriyle iştigâl abesinden de nâmütenâhî ehemm olduğu, şer’î bir hakîkât olarak inkâr edilebilir mi?!

17)    Bu mes’eleyi ve topyekûn îmânî, ibâdî, siyâsî, iktisâdî, ictimâî, hukûkî, ticârî, sınâî, âilevî, tıbbî, cinsî, cibillî, harsî ve cümle beşerî mesâili tartan ve karara bağlayan terâzi, ehl-i sünnet ve’l-cemaat terâzisi olmayacak da, hangi yahudi-haçlı-diyalogçu-telfikçi-Efgânîci-Abduhçu (tezekden terâzisinin bilmem neden düzülmüş kefeleri!) olacakdır?!.. Butlânı mutlak nice herze (ezberlerin)bozulma zamanı, Kıyâmet sonrasına mı kalmalıdır?!! Bir takım şâirleri ve bilmem neleri putlaştıran adamların, tophâneli kibir ve tepeden bakmaları ve kendilerini imtiyazlı herifler görerek kasılmaları, ne zaman hakk ve hakîkatın yumruğunu yiyecek ve defolup yerin dibine geçecekdir?!..

18) “Kur’ân şâiri!” denilenlerin, evvelâ Hazret-i Ömer’in “zıpırlığını” eşelemesinin, sonra da “adlini” ele almasının sebebi nedir?!.

19) Peygamberler Peygamberi Aleyhisselâm, hangi hadîsiyle (hâşâ ve kellâ) “Benim sahâbîlerimin, câhiliyyedeki bazı menfî sıfatlarını evvelâ ön plana çıkarıp gıybetlerini ve câhilî hâlleriyle dedikodularını yapın, sonra da meziyetlerini zikredin!”buyuruyor!!!?

20) Bir müslüman teşeyyu’ etmedikçe (şiileşmedikçe), hangi sahâbîyi hele 1., 2., ve 3. büyük sahâbîyi veya bunlardan birini, Humeyni Dininin şiileri tarafından düzülüp uydurulan ve Hz. Ali Kerramallâhu Veche Efendimize isnâd edilen düzmece hutbeler ve sahâbîlere iftirâlarla dolu “Nehcü’l-Belağa” denen acem palavrası ve isrâiliyyât kumkuması kitabdaki gibi, zerre kadar hayâ etmeden ve Allâh’dan da korkmadan diline, kalemine ve karşısına alabilir?!..

21) Şii olduğunu saklayarak sünnîlerin ve hatta haçlıların ve dünyanın gözünü külleyen arz çapında bir numaralı üçkâğıtçı; ve Abdülhamîd Cennetmekân Efendimiz Hazretlerinin “maskara” dediği; ve Müşârünileyh Hazretlerinin İstanbul’dan ayırmayarak yularından kazığa bağlayıb gözünün önünde tutduğu; ve ateist Renan’ın bile “Büyük imansız!” dediği mason Afgânî ve onun yine mason mürid ve tiridi îmânsız Abduh hokkabazının kuyruğuna takılanlar içün, manzaranın, kılavuzu karga olanlardan bile çok daha berbat ve perîşân olmaması beklenebilir mi?!

22) Bırakınız en küçük sahâbî içün, 3. en büyük sahîbî içün o şii (Nehcü’l-Belâğa) isrâiliyyât kitabında yazılanları, bir müslüman mücerred şii ahlâksızlığına misâl olsun diye iktibâs etmeye kalksa, bu bile, onun acaba hangi âr, hayâ, nâmus, ahlâk ve sahâbî îmân, hassâsiyet ve hakîkatıyla kâbil-i te’lif edilebilir?!. O kitabda Hz.Osmân-ı zinnûreyn Hazretlerine yapılan hakâretleri, dünyânın en lâ’netli bir “hoşgörü-diyalog” iblisi veya kardinali ve lâbis-i libâs-ı katrânî papaz, papa, haham ve (sarıklı baş politikos)ları bile henüz irtikâb etmiş değillerken!…

23) “Kur’ân şâiri!” gibi yafta, pafta ve maskelerin altına kellesini sokarak menfaat çarklarını yürüteceğini ve bu kabil (ezberlerin) hâlâ sürdürüleceği zu’mu içinde bulunan bir takım megaloman matbuat değnekçi ve dergâhçıları ve bezirgânları, artık (ezberlerin) bozulup suratlardaki makyajların aşşağılara doğru akarak kendilerini (cumhuriyet balosu palyaçolarına) çevirdiğini, ne zamana kadar görmezlik numaralarıyla sürdürecekler; ve insanların yüzüne bakmaya, daha ne kadar yüzsüzce, pişkince ve haysiyetsizce devâm edeceklerdir!?

Bu sualleri daha da çoğaltmak mümkin olsa da, biz şimdilik bu kadarla iktifâ edelim…

Sadede gelelim dersek, işte Merhûm Üstâd Necib Fâzıl Bey, yukarıya aldığımız suallere meydan açacak (i‘tikâdî) lâübâlîlik, câhillik ve nasibsizliklerden tamâmen uzak yaşamış; ve bu kabil kofluk, loşluk ve boşluklar taşıyan adamları da, hiçbir zaman ciddîye alınacak adamlar olarak görmemişlerdir… Hatta bazı parti-pırtı liderlerine varıncaya kadar i’tikâdî lâübâlîlikler ve mübâlatsızlıklar taşıyan adamlara hadlerini bildirmekte de, dirâyet, liyâkât, i’tikâdî salâbet ve celâdetini, (îmân öfkesinin) bir tecellîsi olarak mükemmelce göstermekden hiçbir zaman geri durmamışlardır…

Zaman ve zemîne göre şekillenen tabasbus-ı kelbiye ehlinin dil ve kalemini, ömrü boyunca aslâ kullanmayan Merhûm Üstâd, “Gelenin keyfi içün geçmişe kalkıp sövemem!” demeyi de, lâf ve palavralara değil; fiil ve yaşayışına, hapishâne duvarlarına ve zından pencerelerinden de cihâna söyletmenin dehâ ve dünyâ çapında yiğit ve çilekeş bir hatîbi ve edîb, şâir ve mücâhîd bir kalemiydi…

Rahmetullâhi Aleyh…

Allâh Rasûlü’nün dört büyük halîfesine bile, i’tikâd ve ciddiyet disiplini göstermekden âciz olanlara karşılık, Üstâd Merhûm’un dört büyük halîfemiz ve topyekûn sahâbîler karşısındaki îmân hassasiyet ve ciddiyeti, O’nun şu muhalled mısrâlarıyla cihânın gözleri önündedir; ve müslümanlara da ebedî kurtuluşa vesîle olacak ehl-i sünnet ve’l-cemaat îmân hakîkatlarının bir zübdesi hâlinde de şöyle:

SAHÂBÎ

Müslümanda O’na bir anlık bakış;

Yahut O’nun bir an olsun, gördüğü…

İşte sahabîlik!.. Ruhda bir nakış;

Hep O Nûr’un ince ince ördüğü…

Dört köşeli ulvî şekil; sırayla,

Ebûbekir, Ömer, Osman, ve Ali…

Yanmış da her biri aynı çırayla,

Her birinin yine bambaşka hâli.

Dört camlı bir fener; merkezde o Nûr;

Merhamet, adâlet, edeb ve hikmet…

En yüce insanda nasıl bulunur,

Bu dört fazîletden gayri bir kıymet?..

Dörtler yüceliği tamamlayanlar;

Camlarına göre verenler ışık…

O Nurla sonsuzu selâmlayanlar;

O Nur sütununda renk renk sarmaşık.

Saf saf, kol kol, bölük bölük sahâbî;

İlkler, müjdeliler, daha ne ve ne?.

Ateşle mühürlü hepsinin kalbi;

Hakda, aşkda, şevkde hepsi dîvâne.

Ümmet caddesinde, o gün bugündür,

Sahâbîye nisbet taşlar hep moloz. 

“En üstün velîden daha üstündür,

Sahâbî atının burnundaki toz.”

İşte Üstâd Merhûm…

Ve Üstâd’ın kaleminin ucundaki, toz bile olamıyacaklar… 

Ve 15 asırlık (ehl-i sünnet ve’l-cemaat) icmâ’ ve ittifâkına, Îmân ve İslâm’ına meydan okuyarak, Osmân’sız ve ucûbe bir Hulefâ-yı Râşidîn sıralamasını (Ebûbekir-Ali-Ömer) şeklinde yapan ve bunun içün de Merhûm Üstad’ın kaleminin ucunda (toz bile olamıyacaklara) mukâbil; işte Büyük Üstâd’ın îmân ve İslâm nizâmının en mühim bir rüknünü dört halîfemiz üzerinden dünyâya aşkeden, asâlet, adâlet ve şahsiyet âbidesi kalemindeki ifâde mertliği, yiğitliği ve kahramanlığı, muhalled mısrâlarıyla, buyrun:

Dört köşeli ulvî şekil; sırayla,

Ebûbekir, Ömer, Osman, ve Ali…

Nûr içinde yat, mekânın cennet olsun Büyük Üstâd!..

Biz, Merhûm’un ne olmadığı üzerindeyiz… Ne olduğunu ehli yazsın!

Sahâbî noktasındaki hassâsiyet ve i’tikâd, doğrudan doğruya (Allâh ve Rasûlüne) olan i’tikâd ve mahabbetin bir mihenk taşıdır…

Allâh’ı seven ve O’na tâbî’ olanın, Allâh Rasûlü’nü sevmesi ve O’na tâbî’ olması; Allâh Rasûlü’nü seven ve O’na tâbî’ olanın da, sırasıyla başda dört halîfesi ve diğerlerini sevmesi ve ONLARA tâbî’ olması hakîkati, sırrı ve hikmeti…

Temelin temelindeki îmân, ciddiyet, mahabbet, merbûtiyyet, hassâsiyet ve dikkat…

Kâinatdaki en alçak ve mübtezel iflâs ise, akâiddeki=îmândaki ve (îmân öfkesindeki) iflâsdır…

“ASHÂB” noktasında bize âid mısrâları da, “hâzâ min fadlı rabbî!” demenin hamd ve yakarışdaki ma’nâsı üzerinden; ve Üstâd merhûmun ruhâniyyet ve himmetini de niyâz hasretiyle zikr mevkiindeyiz:

ASHÂB…

Sahâbîdir Rasûlde,

Fedâ eden cânını…

Arz görmedi denklikde,

Ebûbekr’in sıdkını…

Sıddîk-ı Ekber o ki;

Habîbullâh refîki…

Ümmetinse şefîki;

Verdi bütün mâlını…

Hakk’dandır hilâfeti,

Hem, ekmel velâyeti,

Tamdır, Hakk kurbiyyeti;

Yazamam etvârını…

Selâm son Peygamber’e!

Selâm tüm nebîlere!

Selâm Ebûbekir’e!

Hepsi buldu câhını…

Ve Fârûk-ı A’zam da,

Kırkıncıydı cihânda…

Şecâatı bu yolda,

Parlatdı silâhını…

O Ömer ki âdildi,

Devletleri titretdi…

Hem îmâna getirdi,

Acem kumandânını…

Selâm halîfelere!

Selâm âdil Ömer’e!

Selâm tüm şehidlere!

Hepsi buldu yârını…

Zinnûreyn’e gelince:

İffetiyle melekce…

Yürür arzdan şehîdce,

Kur’ân saklar kânını…

Şeci’ Ali dördüncü,

İlm ü seyfdedir gücü,

Muhâribdir ve sözcü…

Kırar dîn düşmânını…

Ehl-i beyt, baş tâcımız…

Ezvâc, orda ânamız…

Nesl-i kutsî, cânımız…

Döktüler kanlârını…

Selâm şehid Osman’a!

Selâm Hakk aslanına!

Selâm Hakk ordusuna!

Verdiler canlârını…

İlk üç’e çıkıp diller;

“Hâlleri gasb!” deseler!

Bu iğrenç hakâretler,

Söker ferd îmânını…

Ashâb dostu dostumuz;

Budur Hakk’ça yolumuz!

Dâlle vâcib buğzumuz;

Kır, takiyye tâsını!..

Selâm şeyhaynımıza!

Selâm hulefâmıza!

Selâm Hakk yolcumuza!

Sev, Rasûl yârânını…

Cemel-Sıffin erinin,

İctihâddır temelin…

Bütün sahâbîlerin,

Öperiz ayâğını…

Âişe vâlidemdir,

Dil uzatan kâfirdir…

O, mutlak afîfedir,

Âyet sildi yâşını…

Muâviye ashâbdan,

Vahye kâtib bil Hakk’dan,

Hissesi var Furkân’dan,

Aldı Hakk rızâsını…

Selâm vâlidelere!

Selâm seyyîdelere!

Selâm sahâbîlere!

Çiğnetmem haklârını…

Sevmeyen sahâbîyi,

Sevemez son Nebî’yi…

Sahâbînin herşeyi,

Taşır Hakk bey’atını…

Sahâbî bırakılmaz,

İstisnâ da yapılmaz,

Dâll gürûhla sapılmaz,

Yâr bildim tamâmını…

Mahrûm kılma ey, Rahmân!

Ashâbla haşrımızdan…

Ve şefâatlarından,

Yaparız bayrâmını…

Selâm Rasûl yârına!

Selâm ashâb dostuna!

Selâm sünnî ıhvâna!

Ki, yazdım kârlârını…

(Mâba’di var)

(İntişârı: 30.12.2008)

The post (6) Merhûm Büyük Üstâdı Yâdederken… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

ASRIN EĞİLMEZ VE BÜKÜLMEZ ÇELİK ÎMÂNLI KALEMİ KOCA ÜSTÂDI İHTİRÂMÂT-I FÂİKAMIZLA YÂDEDERKEN, RÛH-I ŞERÎFLERİNE ALLÂH AZZE VE CELLE’DEN RAHMET-İ VÂSİA NİYÂZ EDİYORUZ…

(1)

Ahmed SEYYİDOĞLU

Merhûm Üstâd Necib Fâzıl Bey’in, irtihâl-i dâr-ı bekâ eyleyişinden çeyrek asır geçdi; ve hakkında çok şeyler yazıldı. Hattâ bazı ucûbe cücelerin, O’nun gıybet ve dedikodusu için kitablar bile basarak, O’nu küçülteceklerini, dolayısıyla da kendilerinin büyüyeceğini sanmak gibi bir maraz-ı rûhîye mübtelâ olduklarını da gördük!… Ve bu güruhdan niceleri, böyle hastalıklara yakalanmadan ve talebeliklerinde, Merhûm Üstâd’ın manzûmelerini okuyub O’na yakınlık hikâyeleri de anlatarak, sırf bu kabil sebeblere binâen adam sanılmak ni’metine mazhar olurlardı… Seneler geçib biraz tüylenmeye başladıkdan ve en acısı da Koca Üstâd Âlem-i bekâya rıhlet etdikden sonra, bu kabil herif-i nâşerifler ortalığı boş bulub havlayıb-ulumaya başladılar… Hem de, önden değil, arkadan saldırma cibilliyetindekilerin ruh hâlini iktisâb ederek… Tabii üç paralık erkeklikleri olsaydı, Rahmetlinin sağlıklarında meydanın köşesindeki yal çanaklarından kafalarını uzatırlardı!

Bir diğer maraz-ı rûhî mübtelâları da, Koca Üstâd ile olan bir takım mecbûrî ve kânûnî yakınlıklarını ya istismâr ederek kendi menfaatları istikâmetinde kullandı; veyahud da gizli ve sinsi bir ısırma taktiğini, Merhûm hakkında abartılı fıkra ve hatıralar uydurmakla veya düzmece ve sulu hattâ edebe ters dümbüllülükler sahnelemekle sürdürdü… Böylelikle de, etraflarına topladıkları kahvehâne gürûhu ayak takımlarının kahkahaları içün, kendilerini orada burada, Dümbüllü sahnesinin palyaçosu kılığıyla dolaştırtanlar bile oldu!.

Bazı çilesiz ve yanaşma bâbıâdî nevzuhûr ameleleri ile şâir(!) ve yazar-çizer müsveddeleri, Merhûm’u mücerred sıradan bir şâir gibi gösterirken; bir kısım sünepe ve intihâl kaçkını gerzekler ise, O’nu, hâşâ politik basitliğe, felsefî aristokrasiye, kâtib edebiyyâtına, piyasa hatibliğine nisbet etmekden zerre kadar hayâ sancısı ve vicdan acısı çekmediler… Halbuki bu makûle herifler, Merhûm Üstâdın sağlığında, kuyrukları sıkıştığında, meddâhîn yılışıklığı ve yalakalığına yatarak ve zaman zaman da Merhûmun önünde sürünerek, gûyâ O’nu ihtiramla resmetme münâfıklığıyla ıkınıb dururlar; ve bütün bunlara rağmen de, Merhûm’dan fırça yerine törpü yiyen keresteler olmakdan kurtulamazlardı…

Hele bazı politika lider (!) ve cambazları ise, Merhûm’a, sağlığında ihânet derecesinde arka dönmelerini bir takım âdî ve sun’î dil dökmelerle kapaklayacakları hesabıyla gizlemeye çalışırlarken, bu ahlâksızlıklarının cezâsı olarak Üstad Merhûm’dan öyle tokatlar yemişlerdi ki, nice “küfür bataklığında” oldukları dünyânın gözleri önünde ve tescil derecesinde resmen ve alenen haykırıldığı, yazılıb-çizildiği halde, sîret, sûret ve suratlarındaki “sırıtkan ve pişmiş kelle keyfiyetlerinde” hiçbir ıslah alâmetine rastlanamazdı!…

Üstâd Merhûm’un irtihâlinden seneler sonra bu kabil nice habis urlar, Merhûm hayatda iken olduğu gibi, yine O’nun medhiyle ve yine Merhûm’un üzerinden politik rüşvetler ve haraçlar kesmenin aşşağılığından nefislerini kurtaramadılar…

Ne kadar esef edilse o kadar azdır ki, vasat, böyle yaban ve baldıran otları ve sarmaşıklarının ortalığı kapladığı metruk bir arâzi…

Merhûm Üstâd nasıl bilinmeli ve tanınmalıdır denilirse, bunun cevâbı ancak şu olabilir:

“-O, devâmı olduklarının ve kendisini devam etdirenlerin çile, rûh, derinlik, aşk, vecd, îmân öfkesi, mücâhede ve hikmet diliyle ne ise odur… Bunun dışındaki her kelâm ve satır, O’na dost görünen düşman ve münâfık tiplerin, aşşağılık bir istismârından başka bir şey olamaz…”

Üstad Merhûm’un hayâtında “îmân öfkesi ve bunun istikâmetlendirdiği mücâdele ve mücâhede aşkı ve çileye rızâ keyfiyeti” gibi üç temel esas, en ta’yîn ve tesbît edici ana hatlar olarak görülmedikçe, O’nun hakkında ortaya atılacak her satır ve kelâmın, onu inciten bir edebsizlik ve hakk-nâşinaslık olacağı muhakkakdır…

Yukarıda tâdât edilen sınıflar, bu terbiye, edeb ve hakk tanımazlığın mürtekibleri olduğu içün, vebâl altında kalmakdan ve Merhûma karşı da (hakk borcu) altına girmiş olmakdan, belki de muhalleden kurtulamayacaklardır…

Merhûm’un ne olduğu hakkında, bizim daha fazla yazmaya tâkât ve liyâkatımız da yokdur…

Ancak, Merhûm’un ne olduğundan ziyâde, ne olmadığı noktasında, biz de, “îmân hassasiyet ve öfkesi”ni mîzân almak üzere, bi avnihî Teâlâ bu makâlemizi birkaç nüshamızda ikmâle çalışacağız…

Önüne gelenin:

“-İslâm şâiri, Kur’ân şâiri, bilmem ne şâiri!”

Gibi şişirmelerle mankenleştirilib vitrinlerde baş köşelere oturtulduğu; çürütücü, bunaltıcı, dumanlı, at izinin it izine karışdığı, şirkin tevhîdi esir aldığı, rutûbetli ve bataklık üreten bir vasat ve havada, mücerred “îmân-ı şer’î ve tevhîd” noktasından mes’eleyi ele aldığımızda, (sağır, kör ve dilsiz) ezberlerinin bozulması elbetdeki çok zordur… Lâkin hakîkatın hatırı, bazı (dernekçi-dergâhçı-vakıfçı) ve Dînin temeli olan tevhîd ve akâid müflisi ezbercilerin hatırı ile, aslâ mukâyese edilemeyecek kadar nâmütenâhî ulvî, kudsî ve kıymetlidir…

15 asırdır, “Müslümanım” diyen bir insan içün herşeyden ehem ve lâzım olan, cümle dünyâ şeytanlarına kadar her mahlûkun da ma’lûmu olması i’câbeder ki, ehl-i sünnet ve’l-cemaat i’tikâdına sâhib olmakdır. Bu yoksa, 15 asırlık ulemâ-yı İslâmiyye’nin icmâ’ derecesinde ittifâkıyla sâbitdir ki, o ferd allâme-i cihân olub ağzıyla da kuş tutsa beş para etmez; ve Allâh Azze ve Celle indinde bir derece sâhibi olması da mutlak ma’nâda muhaldir… Bu çerçevede ve bu cümleden olarak,i’tikâdı küfre müeddî olan bir şahıs, kim olursa olsun, isterse cehe.partisi bilmem nesi gibi, hacca gidecek partilisi bir zavallıya:

“-Boş ver Araba para kaptırma, M……. bakarsın bırakmaz seni!”

Gibi iğrenç din düşmanlığı püsküren herifler olsun, cehennemdeki yerlerini kendi irâdeleriyle hazırlamışlar demekdir…

Şimdi bazı mezhebsiz, modernist, reformist, hoşgörü ve diyalogçu, ilâh-yap-yatçı, sarıklı başpolitikoscu, salya-sümük başkardinâloscu, vatikancı, Efgani-Abduh-R.Rıza mason uşşakçısı, Mûsâ Carullah döküntücüsü, layıkçı, kayıkçı, Atatürkçü, Abakürkçü, M. Esed kuyrukçusu, tarihselci, milenyumcu, tahrifçi, telfikçi, mealci, bilmem neci nevzuhur sürülerin her biri, Allâh Azze ve Celle’nin dînini kendi fir’avnî nefislerine göre şekillendirib yamultmaya ve sulandırmaya çalışırlarken, bu şeytan maskaralarının sığındığı bir cerbeze fuhşu ise,“müslümanım” diyen hiçbir kimsenin, tekfir edilmemesi îcâbetdiğidir… Kim ki böyle yapmazsa, o, “çok büyük günah işlemişdir ve hatta kendisi dinden çıkmaktadır. Bunu da 15 asırlık ehl-i sünnet ve’l-cemaat ulemâsı ve onların takibçileri irtikâb etmektedirler!!!.”

Halbuki adı geçen ulemâ durup dururken ve keyf içün kimseyi ne tekfir edip aforozlamış, ne de cennetin anahtarlarını satan papazlara (hâşâ ve kellâ) heveslenmişlerdir… Şu saydığımız münâfık sürüleri ve ağababalarından huludçu Kazanlı Cârullah Bigiyef gibi nice bel’amlar, önlerine gelen her inançdan adamı cennetlik yaparak vahyi ticâret metâı hâline getirmişler; ve hiçbir hudud tanımadan da kendi mülevves hânelerine buyur edemiyecekleri yaban domuzlarını, İslâm’ın muazzez ve mukaddes harîmine sokmak aşşağılığını ve mel’unluğunu göze almışlardır… Mes’elenin en güzel izâhı, Büyük akâid imamı Şeyhülislam Mustafa Sabri Efendi Merhûm’un ifâdesiyle şöyledir:

“-Nefse, şeytana uyub günah işlemek fakat günâhını günah ve kabâhatini kabâhât telâkki ederek haddini bilmek ve kusûrunu i’tirâf etmek başka, Allâh’ı kabâhatli çıkarmak, emir ve nehyini beğenmemek ve ma’kûl görmemek de başka… İkinci nev’ ve şekildeki günâhın ZERRESİ BİLE ÎMÂNI ZÎR Ü ZEBER ETMEYE KÂFÎDİR. Çünki Allâh’a ve Rasûlü’ne îmân etmekle i’tiraz etmek BİR KALBDE CEM’ OLUNAMAZ…”

Yine yukarıda tâdât etdiğimiz, bir-bir buçuk asırda peydahlanan dîni içden yıkmakla vazifeli ve Allâh Azze ve Celle’nin dînini aslâ beğenmedikleri içün de onu bir şekilde açık veya gizli tebdil ve tağyîre tâbi tutma peşindeki şeytan sürüleri içün, yine Akâidde İmam Merhûm Şeyhülislâm Hazretleri buyurmaktadırlar:

“-Ahkâm-ı ilâhiyyeyi lâyık olduğu teslim ve ta’zîm ile karşılamayanların müslümanlıkları hakkındaki ikrâr ve iddiaları da YALANDIR…”

Yine, bu müslüman görünen mason casusları Afgânî ve Abduh makûlesi münâfık sürüleri ve bugün müslümanlar arasına sızmış bu iri münâfıkların kriptoları ve bu mason ağalarını müdafaa sadedinde o lâ’netli ve bilmem ne manzaralı ağızlarından mason Efgânî’nin “tuvalet bezi”ni çıkaracak kadar mülevves ve mübtezel ve erzel-i rüzelâ ve kendisine Kur’an ta’lîmi içün teslim edilen zavallı ve ma’sum çocukcağıza vâkî’ tasallutu tâğût mahkemelerinin tescîline kadar vesîkaya rabtedilen ve “vahyin penceresi” diyerek mukaddes vahyi kendi nefsâniyyet, hevasâniyyet ve şehevâniyyetine göre telbîs edib yamultma cambazı ve şarlatanı ve hokkabazı ve artisti, mezhebsiz ve o köpükler saçan mülevves ağzını her açışında 15 asırlık gerçek ulemâyı techîl etmekle vazifeli topyekûn nevzuhûr ve megaloman tipleri de, bir bir maşayla yakalayıb fare kapanına sokan, çok daha husûsî bir teşhis, yine Merhûm Şeyhülislâm Hazretlerinden:

“-Dinden çıkmakdan korkmamanın ma’nâsı, kolay kolay çıkılmadığından değil; (çıkılsa da sanki ne lâzım gelir, ne kâib edilmiş olur) tarzında BİR KORKUSUZLUK VE BİR NEV’İ ASRÎLİK ŞECAATİ İKTİSÂB ETMEKDİR. Onun içün dîni tepe tepe kullanırsın, (dîn beni terk etse bile, ben onun yakasını bırakmam) dersin!.”

Müslümanım diyen bir ferdin en baş vasfı ve lâzım-ı gayr-ı mufârıkı denilecek husûsiyyeti şudur ki, karşılaşacağı îmânî-ibâdî-siyâsî-iktisâdî-ictimâî ve hukûkî topyekûn 24 saatlik mes’elelerde, ölçen biricik terâzi olarak elinde,15 asırlık ulemâ-yı İslâmiyye’nin elmas gibi işleyerek bize kadar getirib teslim buyurduğu ve Din-i Celîl-i İslâm’ın olmazsa olmazı demek olan zarûrât-ı dîniyyeyi, temelin temeli ve aslâ da hiç değişmez bir mikyâsı olarak bulundursun…

Hâdiselere, bu keyfiyeti iktisâb ederek bakmayan kim olursa olsun, hangi Efgânî ve Abduh meczubu şâir, hangi ehl-i sünnet tâciri muharrir, hangi molla, hangi bilmem ne olursa olsun, onun herhangi bir mes’eledeki hüküm ve kanaatlerinin, İslâm nazarında müsbet hiçbir ma’nâsı da olamaz…

Bâlâda zikri muharrer bu nevzuhûr ve topyekûn maşalık sürüler hakkında, “Ömer Rıza MEL’UNU” dediği ve meşhur bir şâirin de damadı olan herife verdiği cevabları, bugünki sürüler içün de aynen ve noktasına kadar mu’teber olduğu halde, Merhûm Şeyhülislam Hazretlerinden kıraate devâm edelim:

“-Bunlara ulemâ-yı sû’ demek, yahud ilimleri nâkıs cehele hükmünü vermek kifâyet etmez. İlimleri yoksa zerre kadar akılları, izzet-i nefisleri de mi yok?.. Müslümanlıkları da mı yok?. Yani bunların sukût-ı ilmîlerinden ziyâde, sukût-ı rûhîleri şâyân-ı hayretdir… HAYIR HAYIR, EN DOĞRUSU BUNLAR MÜSLÜMAN DEĞİLLERDİR. BELKİ MÜSLÜMANLIĞIN ULEMÂSI KIYÂFETİNE GİREN GİZLİ DÜŞMANLARIDIR. Nasıl ki bir çokları, bugün mâhiyyet-i asliyyelerini meydana çıkardılar…”

Şâirinden, Haltetdin Haramânî gibi müctehid geçinenine, müridinden hoşgörü-diyalog hoşfendisi ve müstakbel halîfe-i müslimîn dolaştırılacağına, başpolitikosundan başkardinalosuna, ayak öptüreninden bilmem neresini satanına kadar nice aşşağılık südübozukların peşine takılan sürü sürü çok ihlaslı(!) kellelerin ise, bazı (ne şiş ne kebab) deyen “tezye adam”larca ve gûyâ i’tidâl esnafı ve tekke tozu yalamış bazı kuş beyinlilerce mazur görülebileceği hakkındaki teşehhîlerine de, Merhûm Şeyhülislâm Hazretlerinin şu satırlarını, boyunlarına hakîkat kemendi veya urganı olarak geçiriverelim ve ehl-i insâfa da manzaralarını seyrettiriverelim deriz:

“-….sahtekâr din âlimlerinin mel’anetkârâne hareketleri Müslümanlara dalâletde kalmak içün hüccet-i berâet ve tesliyet olamaz. Çünki Dîn-i İslâm kendilerinin de dinidir; ve mes’ûliyyeti, ulemâya mahsus ve münhasır değildir. Şeytanın vücûdu ehl-i dalâlet ve ma’siyete nasıl medâr-ı ma’zeret olmazsa, böyle MÜNÂFIK VE MÜDÂHİN HOCALARIN ŞAŞIRTICI sözleri de, müslümanlara huzûr-ı Hakk ve hakîkatde mes’ûliyyetden necât te’min etmez… Çünki ÂKİL VE BÂLİĞ olan her insan BİZÂTİHÎ MÜKELLEFDİR. Dünyâ kânunlarına muhâlif hareket edenlerin cehâleti kendilerini cezâdan ve mahkûmiyyetden kurtarmadığı gibi; âhiret kânunları hakkında da cehâlet özrü para etmez… Câhiller yevm-i kıyâmetde böyle âlimleri göstererek (âyet mu’cibince meâlen)…..: (Ey Rabbimiz! İşte bunlar bizi şaşırtdı. Binaenaleyh bizim cürmümüzü de onlara yükleterek azablarını muzaaf ve müşeddet buyurmakla iktifâ buyur.) dedikleri zaman, cevâbında (âyet meâliyle)….: (Hepinizin azâbı muzaaf olacakdır. Sizin kabâhatinizin de ne kadar büyük olduğunu gerçi siz anlayamıyorsunuz.) buyurulacakdır… Dalâlet tâbi’lerinin de, metbu’ları gibi muzaaf azâba istihkakları, şapka hakkında yazdığımız eserde îzâh edilmişdir.”

Bâlâda zikri muharrer irili ufaklı topyekûn sürülerin ve sürübaşlarının hakîkatı işte budur; yeter ki bu manzarayı görebilecek erbâb-ı îmân ve ferâsetden olunsun!..

Şu yukarıdan beri beyân etdiğimiz misâllerde de olduğu gibi, elfâz-ı küfrü velev ki mısra diye ortaya atan şâir olmak da; veya edib, müellif, sanatçı, politikacı, esnaf ve bilmem ne olmak da, sarıklı başpolitikos veya salya sümük başkardinalos olmak da, âhırzaman ilâhiyyatçısı (ilâh-yap-yat’çısı) veya cum müctehidi ve âyetullâhı ve vahiy kâtibi havaları ve şımartılarıyla “vahiy pencere!” ve camekânları arkasına geçib tuluat sahneleri çevirir olmak da, bu işte zerre kadar kimseye imtiyâz bahşedemez…

Mes’ele şâirlerse, yok mecaz yapmış, yok istiâre san’atı sallamış, yok aruzla, yok parmakla savurmuş, bunların hiçbiri i’tikâdî sapıklığa kılıf veya ma’zeret teşkîl edemez… Ve bu hususda söz, cum zibidisi (dernek-dergâh ve vakıf) kıdemlisi ve kaynanası echel-i cühelânın değil, Şerîat mütehassısı Zevât-ı Kirâmındır. Meselâ Büyük Şerîat Allâmelerinden mürşid-i hakîki Ahmed Zıyâüddîn Gümüşhanevî Kaddesallâhu sırrahu’l-âlî Efendimiz Hazretleri gibi zevâtın… Lâkin herşeyden evvel ve en başda, Kelâm-ı Kadîm şâirler içün ne buyurur, bundan başlamak üzere müteâkıb makâlemizde nasibse devâm edelim…

(Mâba’di var)

(İntişârı: 25.05.2008)

The post (1) Merhûm Büyük Üstâdı Yâdederken… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SEYYİDOĞLU

Üstâd Necib Fâzıl Bey Merhûm, îmân ve dehâsıyla beşer târihinde misâline az rastlıyacağımız bir fânîydi. Ancak içinde yaşadığımız yamuk ve bulanık cemiyet, O’nun kıymetini bilib mücâhedesini lâyıkı vechile idrâk edememiş ve kendisine yardımcı olamamışdır…

Bundan geçdik, nice muârızları türemiş, ateist, mason, kamalist ve binbir çeşit kâfirlere munzam, nice müslüman geçinici “ham softa kaba yobaz!” muhit ve reformist partiler, başlarındaki “balmumu adamlar!” ma’rifetiyle Merhûm Üstâd’a iftirâlar atacak kadar alçaklaşabilmişlerdir… Talebeliklerinde Merhûm’un çömezliğine koşan ve bunu şeref vesîlesi sayan bazı hayranları, Üstâd’ın şiirlerini okuyarak O’na nisbetin kıymetine sığınma peşindelerken, sonraları ve biraz meşhur olunca, kendilerini kalemşör ve hatib sanmaya başlar başlamaz, ağız ve kalemlerini edebsizlik hokkasına çevirmişlerdir! Hele Merhûm’un vefâtından sonra şahsî bir takım ihtiraslarına da vâsıl olamayışın acısını, Üstâd’ın arkasından havlarcasına cıyaklamalarla çıkarma tıynetsizliğine düşenler bile oldu! Merhûm’un seviyesine çıkmanın muhâl olduğunu anlar anlamaz, seviyesizliğin her zamanki formülü dâimâ bilinen şekliyle onlarda da şu oldu: Sen çıkamıyorsan, O’nu indir!. Kedi beyninin, yetişemediği ciğer formülü!

Merhûm’un islamî îmân noktasındaki fevkalâde vecd ve idrâk irtifâına aslâ yetişemeyip, işi dâimâ kabukdaki amelî keyfiyete bağlayarak îmânın o nâmütenâhîliği ve ihâtasından nasibsizlerin bir diğer gürûhu ise, dâima “ham softa kaba yobaz!” mezhebinin, yamuk yumuk şekil, isim ve resim tutkunu hempâları olmuşdur… Merhûm’u anlamış gibi yaparak, gözleri fıldır fıldır dönen ve fakat kalbleri gaflet ve ihtirâsın, hatta  dembokratik uyuşturulmanın hadd safhasındaki bir takım politik güruhlar, bükemeyecekleri bileği zaman zaman riyâkârca öpmek ve takdir (!) etmek yalakalığıyla yaşamışlardır… Bu kabil bir takım din tüccarı partileri, Üstâd, nice hezeyanlarından dolayı şiddetle ihtâr ve hatta küfre nisbet etse de, Merhûm’un mısrâlarını kongre ve toplantılarında dillerine alarak, yanaşma ve pişkinlik rûhu içindeki tıynetlerini bir türlü tashîh edememişlerdir…

Bu makûle kalabalıkların bir çoğu, kendi politik görüşlerini (hâşâ ve kellâ) aziz Dîn’in yerine koyarak “âh u enîn!” eden ve çeşitli vesîlelerle zulm etdikleri nice gerçek müslümanlardan hadsiz beddualar almışlar; ve böylelikle de, istikbâllerini kendi elleri ile bizzât karartmış ve helâk etmişlerdir… Nice politikacılar, partilerini şahsî ihtiraslarının bir manivelâsı bildikleri içündür ki, ölümleri ile parti-pırtıları da yok olmuş veya olacakdır… Aslında bir takımları, kefenin cebi olsaydı, haçlı Avrupa’dan ithâl politikanın ma’hûd partilerini, aslâ dünyâda bırakmamak ve avuçlarında tutmak uğruna, parti-pırtıları ile berâber mezarlarına girebilirlerdi!

(Bugünlerdeki müessif ve kalabalıkların alışarak muâfiyet kesbetdiği haysiyetsiz hâdiselerin altında, 1909’dan beri tevâlî eden topyekûn inkilâpçı, darbeci ve megaloman politikacıların aldığı bunca âh u enîn ve bedduaların yatdığı da aslâ unutulmamalıdır…)

Bunları ve bu gün ortaya çıkan manevî çukur altı çukur netîceyi, Büyük Üstâd Merhûm Necib Fâzıl Bey, nicelerinin sağır ve mühürlü kulaklarına duyurmak ve beyinlerine çakmak içün yıllarca çalışıb çabalamış; ancak onlar, buna burunlarının ucu ile gülüp geçmiş ve zaman zaman da Merhûm ile şirretçe istihzâ ve gizli cidâl etmekden, hatta O’na iftirâ atmakdan bile utanmamış ve çekinmemişlerdir…

Merhûm’un en ana şahsiyet çizgisi ise, onlara ve bütün insanlara karşı, en keskin, som bir hakîkat gürlemesi ve aslâ değişmez nişan ve hedef hattı olarak şundan ibâretdi:

“-Biz, dâvâmızdan ne döner, ne de kıblemizden milyarda bir derece fedâ ederiz. Ancak, şahısların gâyeden inhirâfı nisbetinde onlardan çevriliriz. Bu da, orospu vicdanlar dünyâsında en keskin fikir nâmûsu îcâbı…” (Rapor 4, sh:25, 1978)

Merhûm’un bu dimdik îmân kalesi olarak duruşu, başta iç yırtık kamalizmanın, bulandırma ve aldatma tezgâhı bir takım sahtekârlık ve riyâkârlık partilerinin, öz mahrûmu ve kabuk kemirgeni “ham softa kaba yobaz!” köşetaşlarının, Denâet İşleri denen yerlerdeki sarık-cübbeli bir takım leş kargası bel’amların, modern İlâhiyât cerci ve dilencisi ve reformizma kuyrukçusu müctehid (!) megalomanların, Vehhâbî, Şiî ve Efgânî sürfelerinin ve nice ve nicelerinin, dünyâ menfaat ve rahatlarına kezzab gibi dökülüveriyordu… Bugün bile hâlâ, Merhûm’a nice içden düşman bazı kalabalıklar, zaman zaman O’nun hakkı tutan som şahsiyeti karşısında, dişlerini saklamakdan ve kuyruklarını bacak arasına almakdan uzak kalamasalar da, sinsi ve gizli, sebevârî zehirlerini zerketmekden uzak duramamaktadırlar!.

Bir Müslümanın, “dembokrasi!” diye gece gündüz ve onu tenzîh edercesine çenesine aldığı beşerî ve felsefi bir sisteme mukâbil, şu veya bu, hangi sebeble olursa olsun, (ikrâh-ı mülcî) de olmadığı hâlde her i’câbetdiği zaman ve mekânda sarîhan “İslâmiyyet’i ağzına alamaması!” hakk-ı sarîhi ketmetmek demekdir ki, bunun da Allâh Azze ve Celle’nin biricik yolu olan Ehl-i Sünnet Ve’l-Cemaat nizâmındaki (karşılığı), zarûrât-ı dîniyyeden bir hüküm olması hasebiyle, şek ve şübhe edilemiyecek derecede küfürdür…

İslâmiyyet gibi (alternatifi müstahil ve noksan sıfatlardan münezzeh O sübhân Yaradan’ın DÎNİNİ, nizâm ve sistemini), kendi dışındaki herhangi beşerî ve felsefî bir sistemin payanda ve vesâyeti altında yaşatma ve hayâta geçirme iddiaları, hangi dembokratik bir partiden gelirse gelsin, bu mutlak bir göz küllemedir; ve bir müslümanın buna inanması, îmân etdiği sübhânî nizâmı nefy ve redd ma’nâsına gelir… Bunun, mutlak nizâmın akâid kânunları dilinde inâdî veya cehlî olması da müsâvîdir… İslâmiyyet’in 80-90 yıldır katiyyen YASAK olduğu müşrik bir düzen içinde, “ben müslümanım!” demenin bir tek samîmiyyet kıstası varsa, o da, hiçbir noktasında tenâkuz ve iğne ucu kadar leke taşımayan (tevhid îmânı; ve bunun dışındaki her nesneyi atomlarına kadar nefy ve reddeden, lâ ilâhe) diyebilme azmi ve bütünlüğüdür… Gerisi sâdece ve mücerred, nifak taşıyıcı iğrenç bir münâfıklık ve soysuz bir aldatıcılık…

İŞTE, Merhûm Üstâd’ın en mühim ve O’na mü’minlerin kalbinde müstesnâ yer açan tarafı, İslâm i’tikâd (îmân) esaslarından en küçük ta’vîz vermeyen ve bunun içün de dünyâ denen nesneye “îmân öfkesi” ile, her zaman ve mekânda tekmesini sallama şecâati ve Şerîat salâbetidir… Ve işte, bunun, formül ifâdesiyle yine O’nun bir beyti:

“Râzı mısın, olmasın kaşı gözü sîmânın,
Hiçbir değeri yokdur, öfkesi yok îmânın…”

Dünyâda iken yazıp “hasene-i câriye” olarak bırakdığı enfes satırlarından bir avuçluk kısmını, îmân lezzetini tadanlara ve îmân tâzelemek seâdetinin ne olduğunu bilenlere okutalım:

“İSPAT”

Sadece ölçüden ibaret olan İslâm dininin büyüklüğüne bakın ki, hakkı iltizamda bile inadı çirkin buluyor… İmanın tam olduğu yerde ispat yoktur.

– İspat et!

Diyenlere derim ki:

– Neyle ispat edeyim?.. İspat için kullanacağım her unsur, O’nun mahlûkudur. Hâliq’ı mahlûquna mı tasdik ettireyim?..

Allâh kelâmındaki hikmetlerin en büyüklerinden biri, “Her şeyin Allah’ın vechinde helâkte” olduğunu bildiren âyet… Fakat bunu sözle ve cümlelerle, sözün ve cümlenin dış sathından anlamak ne mümkün!.. Bu yakıcı idrak, sadece, Allah’ın nadir kullarına nasiptir. Yalnız bu âyet, Kur’ân’ın Allah kelâmı ve Resulü’nün haqq olduğunu ispata yeter.

Kâinatta maddî ve manevî tek hâdise ve fiil tanımıyorum ki, Allah’tan haber veren büyük telgraf şebekesine bağlı olmasın… Bütün istikametler Allah’ın, nereye sapsan O’na dönmüş olursun…

İnanmayan için korku:

– Ya varsa?.. Şüphesidir.

İnanan için şüpheye yer olsaydı, felâketli korku:

– Ya yoksa?.. Suâli olurdu…

Allah’a iki ölçü üzerinden gideriz: Ya ortada, vücut âleminde her unsur, O’nun bir delilinden başka birşey değildir; yahut O tek delile ihtiyacı olmayandır. Ben ikinci inanışa bağlı olanlardanım.

Dünyânın bir öküz boynuzunda durduğunu zanneden kocakarıyı, tesellisini yerçekimi kânununda bulan ahmaktan daha az ahmak buluyorum…

Allâh’sız adamın fikrine, Allâh’sız cemiyetin mefkûresine, Allâh’sız idârenin başarısına ve Allâh’sız ordunun silâhına inanmıyorum!..”

İşte Üstâd Merhûm budur… Allâh Azze’nin nizâmını, “tecezzî kabûl etmeyen biricik mutlak hakîkat” olarak ve ehl-i sünnet ve’l-cemaat silsilesinin bu berraklığı içinde ele alan, dehâ çapında gönül Sultânı… Asırlara ışık tutan gerçek ALPEREN neslinin, zamanımıza en yakın başbuğ silâhşôrü…

Merhûm Üstad’ımızın nice mısrâlarından, bu günü izâh eden ve teşrih masasına yatırarak küfür ve şirkin topyekûn sinir uçlarına kadar neşterini hissetdiren birkaçını da, burada zikretmeden geçemeyiz:

………..

“Demokrasi bu halka,
Burunlarda bir halka.
Hürriyet mi diyorlar;
Balık ağzında zoka.
Bilmezler ki hürriyet,
Teslim olmakdır Hakk’a…

Biçâre demokrasi,
Karanlıkda körebe.
Parti, bölücü âlet,
Batı’dan bize hibe (1975)

………..

Nedir çâremiz nedir?
Demokrasi mi, hâşâ!
Hürriyet, o bir ökse,
Uygarlık, o bir maşa!
Asırlık Garb plânı,
Türk rûhunda kargaşa.
Tek maksat bu yollardan,
Türkü getirmek tuşa!

…………

Garb seni boşamadan,
Davran, sen onu boşa!

…………

Hakimiyyet Hakk’ındır,
Yazdır bunu nakkaşa!
Hakk var, ne halk, ne halklar,
Basmayın artık yaşa!”  (1981)

Merhûm Üstâd’ın satırlarına devâm edelim:

“Bir arab mütefekkirinin duası:

-Allâh’ım! Siyâsetden, onun benzerinden, benzerinin benzerinden, onun da gölgesinden, gölgesini andıranından, sağından, solundan, önünden, arkasından sana sığınırım!”

“Evet, politika, bütün dayanaklarını kaybedip yalınız kendisinden ibâret, yalınız kendisi için, yalınız 24 saatlik cüce hayat zeminini kazanmaya mahsus bir atlatma ve aldatma müessesesi hâlinde ortaya çıkınca, üstün fikirciye düşen dua, yukarıdakidir. Bu türlü siyâsetin ismi de, politikadır…” (23.4.1965- Çerçeve 3, sh:169- Tab’ı 1991)

Mukaddes nizâmın muazzez siyâseti dışında kalan ve Hakk’a teslimiyetden eser taşımayan, ithal malı ve enternasyonalizmaya bağlayıcı her ağız açış bile, bu şeytânî politikadır; ve kalbini kelime-i tevhîde teslîm eden gerçek bir müslümanın “lâ ilâhe” diyerek mutlak manada nefy ve reddetmek mükellefiyetinde olduğu da, bütün kök, dal ve zakkumdan ibâret meyvalarıyla işte budur… Dünyâdaki istisnâsız her noktaya, “îmân etdim!” dediği dîninin, taşıdığı mikyâsı, mi’yârı, mukâbili, hasleti ve disiplini ile tam bir inkıyadla bakamayan kalabalıklar, ne bu keyfiyeti anlar, ne de bu aksiyonun takdîr ve tashîhine sâhib olabilirler…

Büyük Doğu Mektebi, başta Aziz ve Merhûm Üstâd’ıyla, işte bu temelin üzerinde kutsî bir inşâın, îmân, mücâhede ve  mücâdelenin ocağıdır…

Aramızdan ayrıldıkdan sonra ancak erişilemez ve yeri doldurulmaz kıymetini idrâk etdiğimiz; ve bırakdığı cesîm boşluk önünde apışıp kaldığımız Büyük Üstâdın 28. vefât sene-i devriyesinde,  azîz rûhuna binlerce rahmet ve minnet… Fâtiha, Yâsîn ve hürmet…

(İntişârı: 24.05.2011)

The post Üstâd-ı Muazzez Merhûm Necib Fâzıl Bey’i Yâdederken… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.