Ahmed SELÂMÎ (Dağıstânî)

.

15/Temmuz/2016 cinnet târihi, Tanzîmât’dan beri ve hele 96 yıldır, Neo-Haçlı Cebhesi “güdümünde” Osmanlı-İslâm Coğrafyasında “Dinsiz bir kavim yetiştirme projesinin” bir netîcesidir. Bu Coğrafyanın azılı düşmanı Neo-Haçlı Batı, onu, “Diri tutacak ve silinmekden kurtaracak” bir tek âmilin mücerred “İSLÂMİYYET” olduğunu, başda İngiliz, Yahudi, Vatikan ve ABD olmak üzere çok iyi biliyordu.

Öyle ki, bunu, Ankara politikacılarından başka Dünyâ’da bilmiyen de yokdur!… Türkiya’da “devrim” adı altında yapılanların tamâmı da, adı geçen projenin hayata geçirilmesinden ibâretdir…

İşte Neo-Haçlı Bâtıl Batı, bu istikâmetdeki projesini hayata koyarak bilhassa “Tanzîmât” denilen belâ ile İslâm milletini, yegâne ve en büyük kuvvet ve kudret kaynağı olan dîninden ve dolayısıyla O dînin zâtında zarûrî bir zırh olarak bulunan (Hılâfetden) mahrum bırakmayı, en birinci hedef seçmişdir ki bu aslâ inkâr edilemez…

Bunu da, zaman zaman İsâmiyyet’in nice temellerini (yasaklıyarak), ambargo ve tahdîd koyarak 1923’den i’tibâren 27 yıl yapdılar. Sonrasında ise, San Fransisko dayatması ile  Türkiya’yı dembokrasi denilen tuzağa düşürdüler. Böylece, artık şuurunu kaybetmiş uzviyete zehri şırıngalamayı uzun zamana yayarak, onu, daha uzun va’dede felç etmeyi yani milleti başka millete tahvil ederek hedefe vâsıl olmayı plânladılar… Anadolu îmânı, İslâm, âile, târîh ve harsiyâtı (akıl ve nefisler işgâl ve istîlâ) altına alınarak, “Yahûdi karakteri olan tahrif, tağyir, tebdil, güncelleme, reform, revizyon, batılılaşma, çağdaşlaşma, hatta hizmet, cemaat, ictihâd, vs. gibi isim, resim ve şekiller altında”  millet iken, ulusa geçiş ve göçüş tahakkuk etdirildi…

 Bilhassa 96 yıldır irtikâb edilen, ana hatları i’tibâriyle budur…

*

Kur’ân-ı Hakîm ta’bîriyle “fıtratı bozarak”, Müslüman Anadolu milleti, cellâdına aşık etme usulü ile yüzseksen derece ters çevrilerek, dostuna düşman, düşmanına dost yapıcı bir yola sokuldu… İslâm’ın yerine, İslâm’ın sulandırılmış ve tahrîf edilmiş şeklini, Tefsîr ta’bîriyle “Fıtratın isikâmetine muhâlif” dindışı bir sahte dîni, gene “İslâm adı altında onun yerine oturtarak”, 70 yıldır da, bu hâinlik irtikâb edilmektedir. Kendisini Müslüman zanneden onmilyonlar, dünyâdaki yüzmilyonlar, bu şekilde “Dembokratik politikacıların” binbir şeytânî kataküllileri ile saptırılıb aldatılmakda; ve dîn diye, din dışı oyunlar ve uydurmalarla oynatılıb oyalanmaktadırlar…

Müfessîr Merhûm’un aşağıdaki tefsir satırları bunu çok iyi ve güzel beyân buyurmaktadır:

“Daha Allâh’ın Dîninden gayrısını mı arıyorlar?. Halbuki göklerde ve yerde kim varsa, hepsi ister istemez O’na teslîm olmuşdur. Hep O’na döndürülüb götürülüyorlar.” (Al-i İmrân, 83)

“Binâenaleyh din husûsu hevâlara göre değil, Allâh’ın birliği ile insanlık vahdeti üzerine yürümelidir. MÜFESSİRÎNİN ÇOĞU, FITRATI, HAKKI KABUL VE İDRÂK KABİLİYYETİ DİYE, FITRATA SARILMAYI DA MU’CEBİNCE AMEL İLE TEFSÎR ETMİŞLERDİR.”…….. “Fıtratın selâmeti, şuur sâhasında ve ictimâî şerâitle terbiye muhîtında, âdetlerin cereyânı içinde ya bozulur veya güzel bir inkişâf ile kemâlini bulur. Âhıret de, bu iki netîcenin birine göre olur….. Fıtrat, sırf ilâhîdir, bir sevk-i hakkdır, Allâh’ın emrini yerine getirerek Allâh’a ermek içün hep hakka doğru bir insiyâk (ilâhî ve ma’nevî sevk) ifâde eder. Kesb (istiyerek elde edilenler), enfüsî ve âfâkî (nefse ve dış âleme âid) muhtelif şerâit (şartlar) içinde hissin teheyyüçleri (helecan ve davranışları), zihin tefekkürleri ile alâkadâr olduğundan, fıtratın istikâmetine muhâlif hevâlara, zararlara, haksızlıklara, ısyân ve şirke sürükliyebilir. Bundan koruyacak olan ise dindir.” (s. 28)

………………………………..

Beşerî sistemler, bilhassa bugün dünyâya hâkim kılınmak istenen ve (antik yunan aklının ifrâzâtı olan dembokrasi), Müfessîr Merhûm’un ifâdesine tam uygun olarak “Dîn uyduran ve hüküm vaz’etmiye kalkışan”  bir ŞİRK sistemidir. “Beşerî kesb” yani “Bu kesb ile ortaya konan istisnâsız bütün sistemler” ise, “muhtelif hisler, fıtrat dışı hevâlar, zararlar, haksızlıklar, ısyân ve şirke sürükliyen” bir dayatmadır… Bunlar da, İslâmiyyet’in her kânun ve rüknünün karşısına, binbir katakülli ile, onun şeytânî bir mümâsil veya mukâbilini  “İslâm veya İslâm’ın en yakını” gibi koyarak, bu dîni ortadan kaldırmanın en azgın ve tehlikeli bir yoludur. Bunun içün en umûmî ilâhî YASAK şudur:

“ALLÂH’IN YARATDIĞI FITRATIN HILÂFINA DÎN UYDURMAYA VE AHKÂM VAZ’ETMEYE KALKIŞMAYIN.”

*

Bugün ruznâmeye oturarak, erkeği dişi, dişiyi erkek ve aralarında 4-5 çeşit iğrenç (cins) uydurma peşindeki LGBT, İngilizin bile imzâlamadığı İst. Sözleşmesi, KADEM, Mor-çatı, 6284, v.s. gibi nice mihrâk, kânun ve şebekelerin, politik veya ictimâî merkezlerin, (fıtrî ve hılkî) olan “erkek-dişi ve âile” mefhumlarını, modern dedikleri ucûbe ve fıtrat dışı telâkkîlere göre “Yeniden Ta’rîf” cür’et ve azgınlıkları; dolayısıyla zaten fıtrat dışı olan cemiyet, cemaat, hükûmet ve devlet mefhumlarını daha da zıvanadan çıkararak, azmanlaşmış hılkat garîbesi şekillere sokma faaliyyetleri, aşağıda, tam bir “Allâh’sızlık, müşriklik, fıtrî çarpıklık ve beşer kuduruşu” olarak şöyle hükme bağlanıyor: 

“SİZ, MESELÂ ERKEĞİ DİŞİ, DİŞİYİ ERKEK YAPAMAZSINIZ. YAHUD ALLÂH’IN HALKINI (yaradışını) BAŞKALARINA İSNÂD ETMİYE, BAŞKALARINI HÂLIK YERİNE KOYUB DA ŞİRK KOŞMAĞA, ALLÂH’IN HÜKMÜNDEN ÇIKMAYA ÇALIŞMAYIN. ÇÜNKİ ALLÂH’IN YARATDIĞI MİLKİ, SİZİN MİLKLERİNİZ GİBİ TEBDÎL OLUNMAZ. DÎN, FITRATI DEĞİŞTİRMEK İÇÜN DEĞİL, FITRATDAKİ UMÛMÎ SELÂMETİ İNKİŞÂF ETDİRMEK İÇÜNDÜR…… VELÂKİN İNSANLARIN EKSERİSİ BİLMEZLER.—DE, ÇARPIK GİDERLER; DÎNİ, FITRATDA DEĞİL, ÂDETDE ARARLAR VEYA HEVÂLARINA UYAR, ALLÂH’IN HALKINI (yaradışını) DEĞİŞTİRMEYE KALKARLAR…..VE MÜŞRİKLERDEN OLMAYIN.—AMELLERİNİZİ YALINIZ ALLÂH İÇÜN YAPIN, AÇIK VEYA GİZLİ BİR ŞİRK KARIŞTIRMAYIN.” (s.3825)

İnsanlar bugün, dembokratik politikacılar tarafından fıtratları dışına çıkarılarak şirke öylesine çekilmek isteniyorlar ki, bütün islâmî ibâdet ve şartlar, beşerî ve sıradan bir dînin “ritüelleri” derekesine indirilmişdir!. İnsanlara, sistemi, maddî ve beşerî bir takım değerler üzerinden muhâfaza etdirmek adına, kalabalıklar “politize edilerek” canlarını verecek kadar fedakârlığa teşvikleri, “Dembokrasi ŞEHİDLİĞİ” gibi pek büyük bir yücelik ve ulviyyet hâline getirilmekde; ve tam bir gözboyamayla bunlar, onlara yutdurulur hâle bile sokulmaktadır… İslâm’ın özüne âid nice mefhumlar, ıstılah, mukaddeslik ve ulvilikler, ne büyük bir cinâyet ve hıyânetdir ki, İslâmiyyet’i ortadan kaldırmak istiyen global projelerden (dembokrasi hânesine) taşınır olmakda; ve narkozlanmış kitleler bunun farkına bile varamamaktadır!. İslâmiyyet gibi ortak, nazîr, benzer ve şerik kabulü muhâl olan bir sistemin “mü’miniyim” diyenler, onunla alâka bağlarını kestikleri hâlde, resmî DİBİŞ, politik partiler, İlhâdiyyâtçılar ve tasavvuf istismarcısı cübbeli sarıklı bazı iblislerin gözküllemeleri ve saptırmaları ile, gene de “Müslümanım elhamdülillâh” nakarâtına devam ile, tatmin yollarını işler tutabilmektedirler!.

BEDÂHATEN ORTAYA ŞU HAKÎKÂT ÇIKIYOR Kİ, İSLÂM DÎNİ GİBİ MUTLAK BİR DÎN VE HAKİKAT,  ÂDEM ALEYHİSSELÂM’DAN KIYÂMET’E KADAR ALLÂH AZZE’NİN İRÂDE VE HÂKİMİYYETİNİ İNS Ü CİNNE TEVHÎDİ TA’LÎM VE TEBİYE EDER VE BÖYLECE KULUN KULA KULLUĞUNU YOK EDEREK SÖMÜRÜYÜ (EMPERİALİZMA ZULMÜNÜ) SIFIRLARKEN; ANTİK YUNAN AKLININ BİR İFRÂZÂTI OLAN DEMBOKRASİ İSE, YARATIK OLAN VE SÜBHÂNÎLİĞİ MUHÂL BULUNAN BİR AVUÇ İNSAN İRÂDE VE HÂKİMİYYETİNİ EN BAŞA ALIB BUNA DAYANDIĞINDAN, KULUN KULA KULLUĞUNU HEYKELLEŞTİRMEDE; VE TEVHÎD YERİNE ŞİRKİ VE İNSANIN İNSANI MUTLAK SÖMÜRÜSÜNÜ DE SIFIRDAN A’ZÂMÎYE ÇIKARMAKTADIR. BÖYLE OLUNCA DA, ALLÂH’IN İRÂDE VE HÂKİMİYYETİNE İSTİNÂD EDEN BİR SİSTEMDE, ADÂLET, EHLİYET, İSTİŞÂRE, AHLÂK, MERHAMET; DÎN, CAN, NESİL, AKIL VE MAL EMNİYETİ NE KADAR SEVİYELİ VE SÜBHÂNÎ OLARAK VARSA; BUNLAR, YARATIK AKLININ İFRÂZÂTI DEMBOKRASİDE O KADAR SEVİYESİZ VE ZEHİRLEYİCİ OLARAK VAR, SEVİYELİ VE DERECELİ OLARAK İSE ZERRE MİSKÂL YOKDUR, OLAMAZ, OLMASI DA MUHÂLDİR… AKSİ İSTİKÂMETDEKİ PROPAGANDALAR, BU ANTİK YUNAN AKLININ BİR İFRÂZÂTI OLAN DEMBOKRASİNİN, HAYAT HAKKI YAKALAMAK İÇÜN KENDİ ÖZ YALANLARI VE REKLÂMLARINDAN BAŞKA BİR ŞEY KABÛL EDİLEMEZ… YAŞAMAK İSTİYEN YILAN GİBİ, DEMBOKRASİNİN DE DÜŞMANLARINI ZEHİRLEMESİ VE UYUŞTURMASI, ONUN KENDİ KENDİSİNE BİÇDİĞİ BİR HAKK OLARAK MÜLÂHAZA VE MÜTÂLÂA EDİLMELİDİR…

*

Netîceten görülecektir ki, insanı heykelleştirerek ona TAPTIRAN beşerî sistemlerin, husûsan cumhuriyyet ve dembokrasinin, darbe, harbe, heybe ve Neo-Haçlı Bâtıl Batı Seferlerine mâni’ olmaları, suret-i kat’iyyede mümkin olamaz; bunlar, bu beşerîliğin lâzım-ı gayr-ı mufârıkı olarak devâm edecek ve yaşayacaklardır. Beşerin, bunların önüne geçmesi muhaldir. Çünki Allâh irâde ve hâkimiyetine istinâd etmiyen sistemlerin bu seviyeyi yakalaması kat’iyyen düşünülemez…

Ayrıca, dembokrasi içi ve onun mâhiyyetinden kopmaz bir şeytanlık olarak bu katleden ısyân ve tuğyânların, bugüne kadar olanlar cinsi ve şekli ile devâmı mecbûriyyeti de artık şart değildir!. E-muhtıra cinsi nicelerinin îcâd ve uydurulması, insanoğlunun fıtratdışı genetiğinde dâimâ melhuz ve mahfuzdur!.

Bu irsiyete irticâ’ eden “İnsanoğlunun, Rabbine karşı KENÛD=nankör, küfrân-ı ni’met eden” bir fıtrat iktisâb edeceği Kelâm-ı Kadîm ile sâbit mutlak bir hakîkatdır.

Fıtrat ve hılkati devâm etdirici bir sistemin ta’lim ve terbiyesi olmadığı takdirde, bu KENÛD=Nankör tabiat, insanı her türlü canavarlığa zarûreten itecek ve beşerî sistemlerde ayak diremenin temeli de bu olacakdır. Târihdeki kadîm İslâm milletlerinin fevkal’beşer medeniyyet ve adl ü hakk nizamları ile bugünün kalabalıkları elindeki “ucube düzenleri” mukâyese bile mümkin olamazsa, sebeb-i yegânesi işte budur… Binâenaleyh, 15/Temmuz kuduruşları gibi ihtilâcların zuhûru, bu keyfiyetin zarûrî bir netîcesi bilinecektir..

İctimâî, iktisâdî, siyâsî, hukûkî, âilevî, tıbbî ve askerî bünyelerdeki pek muhtelif gizli ittifakların, (oy putu ve heykellerine TAPMADAN)  katliâm yaparak, kan dökerek veya hiç dökmeden iktidarlara el değiştirmesi; veya “Derin Devlet Şekillerinin” zamanımızda çok girift ve sırlı bünyelerle hemen her devlet içindeki beşerî mevcûdiyyetleri, adı geçen darbeciliğin ortadan kalkamıyacağını isbât eder…

 Nerde kaldı ki, dembokrasilerdeki iktidârların (oy) ekseriyetiyle vücûd bulduğunu söylemek de aslâ mümkin olamaz. Nice göze görünmez teşkîlâtların, bağlantı ve hasis menfaatların; para, mevki’ ve saltanata satılanların, politik kumar hesablarının, derin sırlar taşıyan para babalarının, global loca veya hücrelerin binbir gizli kataküllisi; ve bunların, halkların gözlerini açık açık küllemeleri ve sihirbazlıkları, seçim netîcelerini, “yarık dembokrasi sandığından” çok daha müessir ta’yîn etdiği de aslâ inkâr edilemez bir vâkıadır!.

Dolayısıyla 15 Temmuzlar, İRÂDE VE HÂKİMİYYETİN, süflî ruhlar tarafından “BENİM ELİMDE OLACAK” deyişin bir netîcesidir. Süflî ve şeytânî, şahsî veya zümrevî menfaatların en öne alınışı; “Hüküm bende olacak, tanrılık imtiyâzı benim elimde olacak” deyişin; bunu pay edemeyişin ve hulâsa DEMBOKRATİK ŞİRKİN  zarûrî bir netîcesi…

İntişârı: 03.08.2019 / 15:07:40

The post 15/Temmuz/2016 Ve Fıtrat Hılâfına Dîn Uydurmak Ve Hüküm Vaz’etmek… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ (Dağistânî)

.

İngiliz-Yahûdî-ABD Üçlü triumvirası, “Kalblere, dillere ve ellere dembokrasi zikrini” aslâ boş yere vermez. Çünki bu sistem, o Global çete veya triumvira usâresi olub, bir miligramı, birkaç milyar dolar kıymetindedir; ve bunun belirteceği (Âidiyyete ters giden), meselâ Mursî gibi dünyâya vedâ etmek zorunda bırakılır!

Üstelik, “Dembokrasiyi maşa bilerek veya tüylenmiş diktatörler gibi kullanarak”, beşerîleştirilmiş bile olsa kendi “dinini veya inancını”  İslâm yaftası ile hâkim kılmak istiyenler de, öylesine bu dembokrasi aşuftesine alışır; ve onun vereceği makam ve şöhret şehvetiyle öylesine kendilerinden geçerler ki, zaman içinde evdeki haremini, evlâd ü ıyâlini, öz geçmişini, aslını ve soyunu, bütün öz kıymetlerini unutur, hatta onları yaban hayvanları gibi huşûnet içinde ve gerilik âmili olarak görmeye başlar… Öz kıymetleri ve dîninin “güncellemesini” ister; “İctihadlar değişmeli, 14-15 asır evvelki hükümleri kalkıb bugün uygulayamazsın yok öyle şey; 4 hakk din vardır; eşcinsel vatandaşlarımızın haklarını da güvence altına almak şartdır; dembokrasiden geri dönecekler karşısında şahsımı bulur, demokrasinin şeref ve haysiyetini kurtardık, v.s.!” gibi dembokrasi ağzına saplanır ve bu samimiyeti ile Global Çete veya triumviranın vizesini ümid ve hayâl ile, icâzetini de son kullanma târihine kadar uzatmaya çalışır!.

Nice Müslüman görünen ve geçinen kitleler, dembokratik irâde ve hâkimiyetlerin narkozladıkları olarak, partiler arası kapışmaları, dînî vecd ve cehd ile partizanca ta’kîb eblehliğine dahî girecekler; ve bütün partilerin, istisnâsız dembokrasiye âid (kafes bölmeler) ve hücreler olduğunu görüb idrâk edemeden, bu yolda deli danalar gibi ve “biyolojik objeler” hâlinde, ınsiyâklariyla koşuşturacaklardır!

İstisnâsız bütün partiler, aynı beşerîliklere, ateizma ve ataizmalara tapınan ve tepinen dembokratik çürütme mihrâkları olduğundan, senaryo iktizâsı, bunlara sâdece kendi dışlarındaki rakîb partilerin karalanarak mağlub edilmesi îcâb etdiği gösterilecek; halka da, “İslâm ile dembokrasiden hangisini  seçiyor ve ona îmân ediyorsun?” değil, “dembokrasinin hangi partisini hangi pırtısına karşı îmân ile tercîh edib seçiyorsun?” denilerek, halk hangi partiyi seçerse seçsin, halka, otomatik olarak İslâmiyyet yerine gene “Dembokrasi seçtirilmiş” olacakdır!. Ve her “seçim”, bu dinden uzaklaştırma ve tercîhin, dâimâ dembokrasiden yana olmasının kafalara çakılması fiilinin temrînâtı ve sâbitlenmesi olarak tekrar edilib duracakdır…

Bu i’tibarla dembokrasinin, milleti nasıl çürüten, bölen ve parçalayan bir belâ olduğu değil; dembokrasinin “vazgeçilmez unsuları” olan ve onun, elinde kukla gibi oynatığı partilerden bir veya birkaçının, diğer partiler hesâbına ne kadar tehlikeli olduğu zihinlere ve narkozlu beyinlere zerkedilecekdir!

Kılıçdaroğlu, İmamoğlu ve Kaftancıoğlu diyerek üç kafadâr veya üç CHP tanrı ve tanrıçası, muârızı partiler tarafından hedef yapılarak bunlara ateş serbest olacak; amma onların suç ve cürümlerinin, dembokrasi bataklığından beslenen ve yeşeren zehir fışkıları olduğu görülmiyecek ve gösterilmiyecekdir!

Kılıçdaroğlunun, kasetle gelib kasetle gideceği, (usta yal.ncı) olduğu, gafları, 15 Temmuz Haçlı seferine “Kontrollu Darbe” deyişi, o kıtâl gecesi ortalıkdan toz olduğu, Türkiya düşmanı Haçlı ve siyon devletleri ile PKK ve Feto cebhelerine yakınlığı gibi nice hususlar dile getirilecek; İmamoğlu’nun Yunanlı desteğinde “Rum ve Pontus artığı” olduğu; duâ makâmlarında onca insan arasında utanmadan müslüman gibi değil de hıristiyan gibi parmak uçları yukarı el ayaları yapışık âmin pozuna girmesi; Ordu vâlisine “İtlik yapma” diye pek ağır hakâret edişi; “2013 yılında hazîne arâzîlerini parselleyip satışının nitelikli (dol.ndırıcılık) olup 6 yıldır mahkemesinin sürdüğü”; sıkı (küf.rbaz) olduğu; 18 günlük belediye başkanlığında nice kânunsuzluklar irtikâb etdiği, fettoşist bir taktikle “veri tabanı kopyalatmacılığı”; müzmin (yal.ncılığı), v.s.; Madam Kaftancıoğlu’nun ise “Allâhınız belânızı versin” deyişinin taş gibi ateislik olduğu; ona da, “Senin putun veya heykelin veya tanrın da senin belânı versin!” diyenlerin ömrüne bereket (!) yağacağı; kocası mösyönün, –hâşâ min huzûr– o lânetli hayvana âid yağlı bir gövdenin çeyreğini sâdece 7 dakîkada (işk..be-i kübrâsına) indirdiği; gezi parkında ajan-aktivistlik ve provakatörlük yapdığı, v.s gibi şahsını ve partisini batırıcı hâller ön plana çıkarılacak; amma bütün bu suçlamaların, nereden, hangi sistemden fışkırdığı, o sistemin bütün bu ve bunun gibi milyarlarca suç ve suçlunun vücud bulmasında en ana sebeb ve üretici-şeytânî firma mesâbesinde bulunduğu dile getirilmiyecek…

İşte gözlerden kaçırılan dehhâmeleşmiş belâ buradadır; mes’elenin, her mes’eyi ihmâl etdirecek çapda çarpıcı ve yakıcı noktası burasıdır…

Halkı bir asra yakındır küfelik edinceye kadar narkozlıyanlar, bu dembokratik kanser vasat ve bataklıklarını kurutmayı, Batı denen ejdarhadan ödleri patladığı içün ele ve dile alamamakda, cesâret nâraları atarak (!) bu nisbetde ve şiddetle saklamaktadırlar!. Ankara poitikacıları bu ucûbe sistemi, kendilerinin “makam ve mevki’, mal mülk ve her türlü dünyalık sıyırmaya”  en büyük âmil ve basamak olması hasebiyle başlarına tâc etmekde; ve ona medyûn-ı şükran ve gebe olarak, “veli ni’met bildikleri heykellere” de her fırsatda TAPARAK saltanatlarını sürdürmektedirler…

Öteki sarkmış madamın ise, “Dindarlar inaçları gereği kadın eli sıkmazlar, dinleri îcâbı kadından imam yani cumhurbaşkanı olmaz derler” diyerek (Fett.şist aklıyla gûyâ  İslâmiyyet’e horlayıb, koskoca ve 15 asırlık İslâm Târîhi’ne ve  Müslümanlara da hakâretler saydırıb savurması, mücerred bu şeytânî sistemin îmânsızlıkları cümlesindendir…

PKK partisi ile Erb.kan mîrâsı olarak sokakda kalan; ve her ıslık atan aygıra  arzuyla dönen, sokak matinatosu tavrındakileri zikre bile değmez…

İşte:

“Türkiya’yı batırmakda bulunan, onu işgâl ve istilâ etmiş olan Haçlı Batı akıl ve zihninin şeytânî mahsûlü; ve bu binbir illetin mihrâk noktası ve hiçbir ihtisas ve ehliyeti olmıyanların irâdelerini, târihimizi katledercesine devlet ve hükûmet yapan, bu dayatmacı haçlı zihnin damıtdığı NARKOZ, dembokrasidir!”

Bu hakîkat dile getirilmeyib 1923 Lozannâmesinin maddeleri mu’cebinde dâimâ ketmedilerek; “Allâh’dan bahsetmiye kadar  ademe mahkûm edilmek istenen her emr-i din”, Matbuât Umûm Müdîri Vedât Nedim Tör gibi nice decâcile, cebâbire ve zaleme tarafından günümüze kadar uzatılan bir sistem yasağıdır… Ve bu, insanlık târihinde emsâli görülmedik derekede korkunç bir manzaradır. Bugün de, 82 milyonluk halkın bu kavurucu hakîkatarı göröremediği bedâhaten ortada bulunuyor…

İşte asıl mes’ele…

Kim, kimi, kimden veya neden, nasıl kurtaracak?

Türkiye böylesine ateist ve çürütücü bir işgâl ve istîlânın altında inim inim inlemekde olduğu hâlde, hâlâ “Kurtulmuş, hürr ve müstakil bir ülke olduğu”  yalanı ile, bütün politikacılar tarafından zihin çarpıtma ve saptırma (taarruzuna) ma’rûz bırakılmaktadır. Nice Haçlı Avrupa kıymet hükümleri gece gündüz papağan gibi tekrar edilerek, halk, hiçbir milletde görülmedik korkunçlukda  narkozlanmaktadır…

Merhûm Üstâd Necib Fâdıl Bey şu vecîz cümlesiyle mevzuu ne kadar güzel telhîs eder:

“Batı dünyâsı, murâdına ermişdir. Osmanlı Devletinden başlıyarak Türkiya’yı çürütmek, islâmî rûh nescinden ayırmak ve çökertmek murâdı… Batı dünyâsı şimdiki netîce meydana gelsin diye bize hürriyet ve demokrasiyi aşıladı.” (Rapor 1, s.84)

1923’den 1950’ye kadar 27 sene İngiliz güdümünde, İslâm Milleti “cumhûriyet ve lâyiklik” denilerek, 1946’dan sonra ve bilhassa 1950’den i’tibâren de, bu ikisine San Fransisko güdücülüğünde “dembokrasi” eklenerek bu üçleme (teslis) îcâdedilmiş; Nasârâ teslisinin 1000 yıllık Müslüman Anadolu’ya aksedişi, işte bu cins emr-i vâkiler ve 500.000 müslümanın katli mukâbilinde olmuşdur…

İnsanlık keyfiyetini, hatta şeref ve haysiyetini  sıfıra indiren ve insanlık târihinde daha berbat ve rezili olmıyan idâre sistemi, mücerred putperest ve kadîm Yunan aklının uydurduğu bu “Dembokrasi” denilen ve İslâm gibi mücerred Allâh Azze’nin (Mutlak irâde ve hâkimiyyetinin) yüzdeyüz zıddı kâmili olan bu sistemdir.  Kendi basit ölçüleri içinde bile mutlaka (ihtisâs, tecrübe ve ehliyet) istiyen bir çöpçülük ve çobanlık gibi en basit bir iş sınıfına rağmen, o, millet ve devlet idâresi gibi ehemmü’l-ehembir noktada, bütün ferd ve eşyanın tasarruf ve idâresinde zerre kadar bu (ihtisâs ve ehliyeti) dilinin ucuna bile almaz; ve böyle bir tuzakla da, idâre edeceği insanları, idâreye değil de, zaman içinde (intihâr ve tenkîle) mecbur edişin sistemini heykelleştirir…

İşte Global Çetenin emrinde bu çıkmaza veya kör kuyuya  çakılmış olan bütün bir dünyâ, bu âkıbete sürüklenmek üzere esir alınmışdır… Dünyâ çapında bir tek hükûmet istiyen ve bunun sâhibi olmakdan başka nihâî hedefi olmıyan Talmut ve Yahve emrindeki Global Çete, “Türkiya’yı kurtardık” diyenlere bile bu “Dünya Devleti” hasretini zerk ile; nutukları, nice yazıları ve konuşmalarına kadar apaçık sirâyet eden şekliyle, bunu, nicelerine i’tirâf etdirerek gözlere sokmakda bir mahzur da görmemişdir…

Merhûm Üstâdımın kalemiyle bu manzara şöyledir:

“PARTİCİ: İmam-ı Gazâlî ile çöpçüyü rey’de bir tutan bir demokrasi anlayışı ve en sefil bir işportacı belâgatı içinde, kedileri bile kandıramaz kandırmaca oyunlarının kusturucu hokkabazı…” (Rapor 3, s 9)

Son bir hafta içindeki iki parti veya onun demokrat  belediye namzedi üzerinde bu hükmü görmek isterseniz, birinin diğerine “En sefil bir işportacı belâğatı içinde” muhâtab oluşunu, modaratör denen “kusturucu hokkabazınsa”, üç gün evvel hasımlardan birisiyle otel bilmem nerelerinde gizlice görüşerek, hasmını, “kedileri bile kandıramaz kandırmaca oyunlarıyla” nasıl kandırdığını; sık sık ve bol bol aldatılan ve kandırılan cenâhın da, bunu, “fıtrî bir aldatılmışlık” karakteri hâlinde kabûllenerek, bidâyeten tasdîk ve tahsîn etdiğini, hayret ve dehşetle görebilirsiniz!

İşte, kadîm (antik) Yunan aklını sistemleştiren ve münezzeh Allâh irâde ve hâkimiyyetinin sübhânîliğini (beğenmiyen) bir aklı,  politikacılardan ibâret bir üst sınıf olarak kılavuz yapan; ve bunların peşine takılmayı, “vatandaşlık görevi” narkozuyla şifâ zannı ve vehmiyle durmadan içen bir halk kitlesi ki, Bremen Mızıkacısı’nın peşindeki mahlûkât kabilinden kalabalıklar…

Gene MERHÛM Üstâdımdan:

“Ne partidenim,ne de listeyim…Hatta Sultan Abdülaziz devrinde ilk defa kurulan “Yeni Osmanlılar”dan başlıyarak bugüne kadar gelen ma’lum örnekleriyle, mücerred ma’nâda, Avrupa yapısı PARTİ OYUNCAĞINA inananlardan da değilim.

AVRUPALI, DEMOKRASİ İSMİNİ VERDİĞİ NİZAM İÇİNDE “DOĞRU”YU ARAMAK İÇÜN PARTİYİ KURARKEN, ONU BİZE, KENDİ EZELÎ VE EBEDÎ “DOĞRU”MUZU PARÇALATMAK İÇÜN SOKMUŞDUR. BU İNCELİK DE ŞİMDİYE KADAR HİÇBİR BÜYÜK TÜRK MÜTEFEKKİRİ ELİNDE BİLLÛRLAŞTIRILAMAMIŞDIR…..

Görüyorsunuz ki, karşınızda, PARTİ AÇIK ARTIRMALARINDA her zaman gördüğünüz, şimdi de görmekde bulunduğunuz ve bu gidişle her zaman göreceğiniz, hokkabaz külâhlı bir seçim çığırtkanı yerine öz üniversitesinden sonra iki üniversitelik müddetçe ZINDANLARDA PİŞMİŞ BİR FİKİR ADAMI VAR, VE O SİZDEN OYLARINIZI FİLAN VEYA FALAN PARTİYE VERMENİZİ DEĞİL, KURTULUŞUNUZUN YOLUNU GÖRMENİZİ İSTEMEKTEDİR..” (Rapor 4, s.9-10)

Ve bütün hakîkât, sonsuzda bir ihtimâlle bile tekzîbi muhâl olduğu hâlde, tarifi imkânsız mutlaklığı, çarpıcılığı ve berraklığı içinde, sâdece ve yalınız (nasîbi) olanlara vereceği o paha biçilmez letâfet ve vecd iklimiyle O Mukaddes ve Muazzez Kitab’da.. Ve O’nun müfessirinin satırlarında:

“Onlar ki, dinlerini ayırıb öbek öbek olmuşlardır. Her hizib kendilerindekine güvenmektedir.” (Rûm Sûresi, 32. Âyet-i Celîle)

Rûm sûresi ve “Rum-pontus” kelimeleriyle tevâfuk!…

Ve tefsîrin, Osmanlı asliyeti içinden “RUM-Yunan aklının” insanlığı sürükliyeceği çukurun tasvir ve zemmine müteallık, mesteden satırları:

“Yani umûmî fıtratı kavrayacak açık bir ruh ve geniş bir Hakk vicdânı ile hareket etmeyib her biri kendi husûsiyyetine, kendi çıkarına, dar kafasıyla kendi kuruntusuna göre bir hevâ ile DÎNİNİ AYIRIB AYRI BİR BAŞBUĞ ARKASINA DÜŞEREK ŞÎA ŞÎA VE FIRKA FIRKA (Parti parti) OLMUŞLAR (……..) HER BÖLÜK KENDİLERİNDEKİNE GÜVENMEKTEDİR……”

“Bununla beraber insanlara bir sıkıntı dokunduğu vakit bütün o güvendiklerinden ve her şeyden geçib, yalınız YARADAN RABLARINA gönül vererek hep ona yalvarırlar—netekim Çanakkale, Sakarya, Afyon muhârebeleri sırasında biz Türkler hep böyle olmuşduk.”

(BİZDEN: 15 Temmuz 2016 Haçlı Seferi patlamasında da, devlet, hükûmet, paralamento, saray, ordu, halk, iktidâr, iktidâr partililer, canı tatlı olanlar, anti-fettoşistler ve dembokrasi putperestlerinin ödü patladığı zaman, bunlar, dualar, münâcaatlar ve salâlara sarılarak ancak Allâh’a yalvarır olmuşlar; heykellere, putlara tapınmalar ve mozolelerde animistçe ruhlara rükû’ etmeler hiç kimsenin aklına bile gelmemişdi!. Ancak kıtâl ve ateş, parampaça eden bomba ve mermiler kendilerine dokunmayıb savuşturulunca, gene salâlar ve Allâh demeler bırakılmış, “Demokrasi Şehidleri, demokrasi bayramları” gibi cinnetlik şirk ağızları kullanılarak, gene putperestliklerine geri dönmüşlerdir… Hatta, “Demokrasinin nâmûsunu kurtardık!” diyen, böylece de, “Din ve îmânın, ecdâd ve  ümmetin sancağını yere düşürmedik” diyemiyen ve bunu bir kere bile ağzına alamıyan; ve fakat bütün buna rağmen, gözüne girilmek vehmedilen haçlı Batı patron ve vasîlerine, sadâkat mesajları veren başlar görülmüşdür.)

Müfessir Merhûmun muhalled satırları şöyle devam eder:

“Demek ki, fıtrat dîni sâdece Allâh Dînidir. Her zaman pâyidâr Dîn-i Kayyım yalınız odur. (……..) Böyle iken sonra o, onlara tarafından bir rahmet tatdırıverince, o sıkıntıyı açıb bir ni’met ihsân ediverince de (……..) NE BAKARSIN İÇLERİNDEN BİR KISMI, O Rablarına şirk koşuyorlardır.—Şükredecek yerde tutarlar da, “bu, şundan oldu bundan oldu, benden oldu senden oldu” diyerek, ALLÂH’IN LÜTFUNU BAŞKALARINA (Heykel ve putlara ve kullara) İSNAD ETMEYE KALKARLAR.” (c.6, s. 3825-26-27)

“Lâkin onlar, yukarıda söylendiği vechile bigayr-ı ilmin HEVÂLARI ARDINDA GİTMİŞLER, KEYİFLERİNE HOŞ GELENE VEYA GÖZLERİNİN KORKTUĞUNA (heykel ve putlara) PERESTİŞ ETMİŞLERDİR (TAPMIŞLARDIR.) Âlemde esbâb (sebebler) yok değildir. FAKAT HÂKİMİYYET, ESBÂBIN  (Halkın) DEĞİL, ALLÂH’INDIR. ALLÂH İZİN VERMEYİNCE, HİÇBİR SEBEBLE BİR YAPRAK BİLE OYNAMAZ. Böyle olduğunu fıtrat bilir, onun içün sıkışdığı zaman Allâh’a yalvarır (……) bir de, BİZ İNSANLARA BİR RAHMET TATDIRDIK MI, (…..) ona güvenirler—ŞIMARIRLAR.” (S.3827)

Öyle şımarırlar ki, madde planında yapdıklarını abarta abarta “Biz yapdık” âvâzeleriyle cihâna yayar; ve fakat Allâh Celle’nin Dînine hızmeti bırakın bir yana, ona köstek olur, onu, “güncellenmeye muhtac, uygulanamaz, ictihadlarının da değişmesi şart olan bir yapıda bulunduğunu” söylemeye ve ona hücûma kadar ileri gider; ve böylece Mukaddes Allâh Dînini işe yaramaz resmederek, önünü keser ve alabildiğine haddi aşarlar!. Şımaran ve azgınlaşan, yalan ve iftirâları ile azgın tâğûta tapınmaları apaçık ortada olan politikacılara:

 “Şımarmayın, azmayın, kudurmayın, esbâba perestiş etmeyin, Allâh’a ve O’nun münezzeh sistemine îmân edin, Haçlı Avrupa’yı ve oradan gelen kânun ve sistemleri RABB ittihaz etmeyin!”

 Demenin bile ABES görüleceği, zıvanasından çıkmış bir cemiyet içerisindeyiz…

“………….. ŞÜBHE YOK Kİ BUNDA, ÎMÂN EDECEK BİR kavim içün çok âyetler var—bunu görenler ne ni’mete güvenirler, ne de ümidi keserler. Bollukda da darlıkda da ALLÂH’A îmânlarını tam tutarlar.” (s.3828)

Siyâsî, iktisâdî, ictimâî, hukûkî, askerî, rûhî, âilevî, bütün sıkıntı ve ıstırabların, âfet ve felâketlerin şiddeti, Allâh Azze’nin irâde ve hâkimiyyetini beğenmeyişin, O’nun sistemi yerine Batının bâtıl ve beşerî sistemlerini oturtmanın müşrikliği ile mütenâsib olacakdır…

İntişârı: 21.06.2019 / 22:09:35

The post Dembokrasi Dîni, Ancak Kendi Varlığı Ve Dışındakileri De Eritmek İçün Vardır! <h6 style="text-align: left;"><span style="color: #c00000;"><strong>Ahmed SELÂMÎ</strong></span></h6> appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

BAĞÇELİ’NİN “ADÂLET, DEMOKRASİ AHLÂKI” GÜZELLEMESİ ve AYASOFYA!
(1)

Tâhir MÂHİR

Politikacılar, câhil olduklarından dembokrasinin “Antik Yunan Aklının İfrâzâtı” olduğunu ekseriyyetle bilmezler!

Mîzâh yapayım deseler (mîzân) yokdur ki, yapsınlar!

Onların yerine ara-sıra da olsa biz mîzâh yapmak zorunda kalıyoruz! Çünki  (mîzânlı fakat mîzâhsız) olursak, biraz tadı-tuzu olmaz bu kör, sağır ve dilsiz gidişin!

Kelâm-ı Kadîm bile ateşliklerle alay eder:

“Cehennem ateşine ne kadar da sabırlıdırlar!”

Buyurur!

Mîzâh, ecdâdın edebiyyât târîhinde de çok yer tutar!

Tabii anlıyana sivrisinek yerine (virüs) de desek bugün, az mı saz mı, buna da Kâriîn-i Kirâm karar versin!

Politikacıyan-adamiyan ve madamiyan, dembokrasiyi o kadar benimsemiş ve öylesine cezm ve yakîn derecesinde kalblerine tasdîk etdirmişlerdir ki, artık bu Yunan aklı, onlarda “Kutsal ve putsal” bir din-i beşerî hâline gelmişdir…

Çünki bu dînin içinde herşeyi, her yerde, her akla, her şahsa göre, her şekilde, her biçimde, her dozda, her kozda, her pozda ağzınıza alabilirsiniz! Ayrıca, her nabza göre onu her cins hastaya, her hasta bakıcı eliyle içirebilir, her derde devâ olsun niyetiyle dile, ele ve bele dolayabilirsiniz! Dembokratik her teşkilâtın başına koruyucu melek (!) olmasa da, kollayıcı (kelek) olarak herkesi geçirebilir; ne kadar dünyâ mazlûmu varsa, topunu da cellâdına âşık yapmak içün bu Yunan ifrâzâtını onlara içirebilir ve mazlumlarla zâlimleri aynı yatakda uyutabilir, hatta kış uykusu içün bile kendinden geçirebilirsiniz!!

Dembokrasi böylesine müthiş bir “Antik Yunan Akıl İfrâzâtıdır ki”, 1923’den beri “Bir teki dünyâya bedel TÜRKÜN, NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE” diyen her YAHUDİSEL veya YUNANSAL TÜRKÜN AKLI OLMUŞDUR…

97 senedir, TÜRK aklı, Antik Yunan aklının ifrâzâtı olan dembokrasi ile eşitlenmiş, eşiklenmiş ve deşiklenmişdir; daha doğrusu, “Türk milleti zekîdir” derken bile  TÜRK aklı küçümsenirken, ANTİK YUNAN AKLI büyüksenmişdir, kutsanmış ve putsanmışdır!

“Hep TÜRK yunanlıyı idâre edecek değildir ya… 500 yıl yunanlıyı TÜRK idâre etmiş, 1923’den sonra da Sokrat, Eflatun ve Aristo gibi yunanlıların (Yunan aklı) da TÜRKÜ idâre etsin” istenmişdir?.

Zâten, Lozan “Zafer-i Muazzama-i Cumhûriyyesinin” özünün özü, lübbü’l-lübbü, gâye-i uzmâsı dahî budur!

Bir şey olmaz, münâvebe ile biribirlerini idâre ederler!

Üstelik komşuluk hukûku da, Ege’de, Kubrus’da, Akdeniz’de, Nato’da, AB’de de, Ayasofya’da, Bağçelinin ağzındaki “Dembokrasi Ahlâkıyla” bozkurt kutsama ve putsamalarıyla yürür gider!

HAÇLI’YA BENZEYENİN NE MÜSLÜMANLIĞI VE NE DE TÜRKLÜĞÜ KALIR!

Bağçeli 8/Haziran /2020’de de her zamanki gibi şöyle kaş çatıb asabîleşiyor:

“İki HDP’li, bir CHP’linin milletvekilliklerinin düşürülmesi adâletin ve demokrasi ahlâkının zorunlu bir gereğidir.”

13 kelimeden müteşekkil bir tek cümle… Ancak BÖYYÜKLERE hass bir belâğât ve fesâhat ve nefâset ve hamâset dolu “TÜRK gibi kuvvetli”, tanrısal ve tapınsal bir söz…

Aslında 3 paralamento tanrısının değil, memleketi kökünden ve îmânından ayırmak istiyen tamâmının, hakkı inhisâr altına alan temsîl palavraları düşürülmelidir! Dembokrasiye göre (vekîl) olanın, Hakîkata göre de (Hakka vekîl) olduğuna hangi aklı başında müslüman inanır? Antik Yunan aklının “vekîl” dediğine İslâm da “vekîl” derse, vahiy bile kendisini inkâr edib, Yunan aklını tanrı kabûl etmiş olur ki, cinnetlik bir manzar işte budur! Ammâ partici ve pırtıcılar bu manzarayı kabûl edermiş, eder tabii, çünki zâten onların dîni dembokrasya!

Ancak cümlede geçen (adâlet), kimin adâletidir belli değil!. Âdâlet hanımın mı, adâlet partisinin mi, adâlet büfesinin mi veya Adâlet gazetesinin mi?. Kimin, neyin, nerenin, hangi ölçünün, Eşkıyâ Kenan anayasasının mı, paralamentodaki eşkıya borazanı HDP tanrılarının yapdığı veya destek verdiği kânunların adâleti  mi?.

Hulâsa öylesine, adı “adâlet” olsun da, kendisi (sandalet) de olsa olur! İşte bugünün keyfiyeti!…

Önündeki sofraya mükellef donanımlı ve kollanımlı (adâlet yosması) geldi ya, kolay bulunur mal mı bu, geri çevirme çiğ bile olsa hapır hupur ye; bir çeyreğini de yarının kahvaltısına sakla!

Memleketin, çivisi çıkmadık bir tek tahtası kalmıyacakmış, olsun! 23 hedefleri içinde bütün çivilerin gözden geçirileceği de var programda! 23’de olmazsa 53’de, olmadı 7ı… Mevlâ’nın yaratdığı zamanın bolluğu kesâda mı uğramış, sabırlı olun, yani sesinizi çıkartmayın, önünüze ne konursa yemeye alışın, ehlî olun! Her şeyin vakti var, aceleyi “Peygamber Efendimiz bile yasaklamış!”

Yalan mı?

GÂVURCA ÜÇ KELİME ZİKİR OLDU: “MASKE, SOSYAL, HİJYEN…” PEÇE, TEDBİR MESÂFESİ VE TEMİZLİK” DİYEMİYORLAR! ÇÜNKİ KENDİLERİNDEN UTANAN DEMBOKRAT BİR NESİL!

“Maske, sosyal mesâfe ve hijyen” dedin mi hiç korkma… Sakın “Peçe-tedbir mesâfesi ve temizlik” deme! Dersen aslın gibi, ceddin gibi konuşmuş, onları devam etdirmiş, “Aslını inkâr eden piçdir” dedirtmemiş olursun! Aman gâvurun diliyle konuş, Müslüman Türkün diliyle konuşma! Konuşma ki, gâvur, “Bize ne kadar çok benzemişler, onları ne kadar bize benzeten iç hâinleri varmış!” desinler ve horon tepsinler!

“Hiç sosyalın mesâfesi olur mu, bu hangi Fransız gâvurunun TÜRKÇESE” diyen de yok, görünmüyor, sanki kimya… Türkçe isim ve sıfat terkîbinin (tamlama dediklerinin)  ne muzâfı belli ne muzâfun ileyhi! Ne tamlıyanı, ne tamlananı, ne anlıyanı ve ne de anlatanı, ne yerlisi, ne gâvuru!

(TÜRKÇE) bilen kalmadı! BAKAN olmuş, parti pırtı başı olmuş herif, adam ve madam ve leydimsi şeyler… Ermeni, yunan ve yahudi aksânıyla (lehçeşiyle) TÜRKÇE dışı bir Türkçe ile konuşuyor! Uzun heceler kısa, kısa heceler uzun, duydukça kulaklarım lânet ediyor!

TÜRKÇEYİ kakafoniye, yani, kelleci vitrininde sırıtan kellenin diline çevirmişler!. Bu dille, ne dil ve ne de DÎN olur! O zaman ortaya adı İslam, kendisi, kelleci vitrininde sırıtan kellenin dili ile anlatılıb gene o dil ile yalanıb tadına varılacak bir (din karikatürü) çıkıyor!… 

Bu üç (Maske-sosyal mesâfe ve hijyen) kelimeleriyle, (Maske’yle İtalyan’ı, sosyal’le Fransız’ı, hijyen ile de YUNAN) gâvurunu kutsadın mı, bütün antik ve dembokratik gâvur ervâhı bile senden râzıdır, memnûn ve mesrûrdur! Çünki, (Müslüman Türkün) şahsiyeti halel görmüşdür, ortadan kalkmışdır, kendi kendisini beğenemediği hastalığıyla ma’lül olduğunu i’tirâf etmişdir…

Yeter ki, ağzını bir karış açarak, haçlı bâtıl BATI’dan gelenlere kafasını ve ruhunu, dilini, elini ve belini açmış olsun!

İşte son 200 sene bu iflâsın târîhidir!

Bağçeli, 3 paralamento tanrısı yamuğun teşriî masuniyyetinin (yasama dokunulmazlığının) kaldırılmasını “adâlete” uygun bulmuş ve bundan çok hoşlaşmış! Bu (adâlet) dediği şey ne ise, onu (Bozkurtlayıb, kutlama, kutsama, mutsama ve putsamada!)

Büyük Tefsîr Üstâdımız Allâme Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri ise  Muhalled Tefsîrinde:

“ALLÂH’DAN KORKMAYAN ADÂLET DE YAPAMAZ!” 

(Bkz:Mâide Sûresi 8. Âyetin tefsîri, 1936,  c. 3, s. 1594)

Buyurur…

Paralamentolar nasolsa kamalist, ateşperest, zerdüşt, şamanist, fetoşist, nihilist, deist, alevî, şii, nuseyri, laikist, ateist ve madamist kaynıyor! İçlerinde “Allâh’dan korkmayan” bir de müşrik mi arıyacağız?

“Din, hem, vicdân ve cüzdan işi” değil miydi? Paralamenterlerin hepsi de, biribirine eşit, çeşit ve civân gibi (er-dişi) dembokratik-layık-kayık-gayr-i ayık ve halkına lâyık öz be öz vatan evlâtları değil midir?!. Hem kânûn yaparlar, hem de arasıra “değişiklik olsun, sıradanlık bozulsun” diye bazıları câsusluk yapar ve teröre destek verirler!… Onlardan, başkası beklenemez, çünki bugünki dembokrasilerini “Kan içici Kenan’ın ANAYASASI” idâre edib şekillendiriyor! 

Memleketde, “Çok yerli ve millî ve milliyetçi ve türkçü ve meralci ve Erbokancı, Atacı,  atıcı, tapıcı ve satıcı” parti ve pırtı var, hepsi de hem “darbelere karşıyız” derler, eşkıya Kenan’ın rütbelerini söküb masonu er yaparlar; öte yandan da o mason Kenan’ın (anayasasına) TAPARLAR!. Böylesine soytarı ve rezil bir sistem…

Evet, Türkiya’da yaşamak istiyen bir insan eğer rahat etmek istiyorsa, aklını sûret-i kat’iyyede kullanmıyacak, mantığını da zinhar yanına almadan dolaşacak, dînini ise zaten mozoleye tapanların emânet kasasına kilitleyecekdir! Ve seçimden seçime, Cübbeli ile Şerocak bel’amlarını dinleyib seçim-geçim günü güneş doğmadan kalkacak, gusül ve abdestlerden sonra sabah namazını kılıb dualar zikirler çekecek, tekbirler getirecek, Fetih sûresini okuyacakdır; sonra çarşaflı zevce-i tâhiresini yedeğine alıb dilinde salât ü selâmlarla (oy) mahall-i tâğûtiyyesinin yolunu tutacakdır!

Ba’dehû, o yarık sandığa sokacağı  zarf-ı tefrîkayı sandık gurultusundan sağ eliyle ve besmeleli eliyle, çarşaflı zevce-i tâhiresi de (kınalı) parmaklarıyla  alacak,  sonra halvethâne hücresine niyet ederek (oy) kabinesine (Fr. dilinde kabine helâ demekdir) girecekdir! Gizlice ve çok acele hemen 21 adet besmelesini gözlerini kapayarak bir çıpıda yuvarlıyacak,  bu arada şeyh-i şehinşâhına, (tasavvufî değil, layık-dembokratik) ve evde hazırladığı paketlenmiş rafine de edilmiş “râbıtasına” 5 sâniyelik dalış-çıkış yapacakdır!

Bunları müteâkıben, sağ elinin sehâdet parmağı ile baş parmağı arasına raptetdiği mührü, bütün benliğini ona teslîm ederek pusulaya basacak, ba’dehû zarf-ı zarîfin içine o pusulayı, bütün îmân ve amel ve ahlâkının MAZRÛFU olarak i’tinâ ile yerleştirecekdir!  Tekrar herkese duyura duyura ve hırıltı ile mırıltı arası bir üfürmeyle besmele çekib, kalbini îmânla Tâhir, Mâhir ve Tayyib ederek  ve İhlâs ile doldurub iki  gözlerini de yarım kapayarak ve esas duruşa geçerek,  büyük bir hudû’ ve huşû’ içinde (mübâret oyunu zevce-i muhteremesi) ile yarık sandıkdan aşağıya paraşüt gibi salıverecekdir!

Böylece zarf, dalgalana dalgalana yukarıdan aşağıya inerken, o da, hayâtının en mutlu, kutlu, şutlu ve putlu ânını helecanlar içinde ve gözleri yaşararak yaşamış olacakdır!

Ancak, omuzlarındaki iki melekden biri manzarayı zapta geçirecek; ve o da bunu, hesâb günü “İkra’ kitâbek” denilir denilmez okuyacak ve görecekdir! Oy verdikleri politikacılar üzerinden hangi milyarlık küfür ve fısklara dünyâda RIZÂ göstermiş, heykellere, faizlere, putlara, meyhâne ve ker..nelere ve kumarhâne, soygun, vurgun ve milyarlık zulümlere kadar kimlere vekâlet vermiş ve  “ülülemr” diye tapınmış, kimlere “itaat FARZDIR” demiş; ve milyonları hangi tahrîf edilmiş dembokratik ahlâk ve inançlarla idlâl etmiş, bunları görecek ve çok kendisini rü’yâ moduna girmiş zannedib şaşırmakda da rekor kırarcasına: “Bu bir şaka mı, soke mi, yoksa sürpriz mi, ayvayı yemek mi!?” diye sendeleyib baygınlık geçirecekdir!

Neyseki, rü’ya modundan dünyâda da hiç çıkmıyan Cübbelâ ve Şerocak makûlesi çeyrek akıllılar, (gene rü’yâ moduna girişle) bitişik mekândan çığlıklar hâlinde manzarayı duyar gibi olacaklar, hemen seğirtib gelerek oracıkda  bayılıb yığılmış ıhvan kardeşlerini bir cankurtarana sedye ile taşıyacaklardır!

Ancak, yeni küşâdı yapılan modern ve 1000 yataklı Dembokrasi Şehir hastânesine mi, yoksa Melek yüzlü o güzelim Zebânî isimli meleklerin o hâzık ve nâzik ellerine mi ıhvânı gönderelim diye çekişmiye başlıyacaklardır! Cübbelânın soytarı aklına hemen “yanmıyan kefen” gelecek, âcilen bir aded tedârik edilerek ıhvan buna iyice ve sıkıca sarılıb bağlanacak, ihtiyâten bir de bantlanıb kargoya hazır hâle getirilecekdir!

Ve vaziyet, gene kitabına uydurulmuş olarak tatlıya bağlanmış olacak, “Cennetlik olduğunun müjdesini daha dünyâda alan” Cübbelâ, Şerocak ile berâber bu işden de alınlarının akıyla çıkmış olacaklardır! Ayrıca, gene “En büyük yobaz ve ham softa, bizim yobaz ve softa” şeklindeki yeni statüdeki istihbârât rütbesini, böylece hiç kimseye kaptırmamış bulunacaklardır! 

Ah bu mîzâh mîzânı ile anlatılan manzaralar ah!

Fakat hiç de vâkıanın böyle olmadığını, orada görmiyen olmıyacak! Orada ne kefen ne, takunya, ne şarlatanlık ve ne de “Dembokratik oyların” fâidesi görülecekdir!

“Sanma ey hâce kim, senden zer ü sîm isterler,

Yevme lâ yenfeu’da kalb-i selîm isterler!”

Fakat, nefs, ins ve iblis durur mu?

Dembokrasi de zâten, “Bu üç düşmanı azdırmanın sistemidir” demek değil mi?. Birlik, beraberlik ve tevhidde çeşitcilik yani tefrika, cinsiyetde eşitcilik, particilikde tepişmecilik, yiğitlikde dişicilik, kasetlerde deşifrecilik, soygunlarda keşişcilik, arsa ve din satışlarında peşincilik, âilede eşcinselcilik, kancıklarda teşhircilik ve politikada leşimcilik… Bel’amlarda da “Beleşimcilik!”

Teröristin yarısı dağda, yarısı paralamento külhanında orasını gevretse, halkın bütçesinden maaş deyû onbinleri yudumlasa, ne yani çok mu?

Allâh diyen bir şûrâ meclisinde, (adâlet)den bir milim şaşmamak kolay!. EVET, çok çok kolay da, asıl ma’rifet, böyle LGBT renkleri kadar rengârenk çeşitlilikdeki dembokratik paralamentolarda, mikronun sonsuzda biri olan (adâletin) ırz, şeref, haysiyet ve nâmus merkez kaç noktası ile (muhâl) olan o mihver ve mihrâk eşbaşkanlarını bulabilmekdir!

Fikir ve îmân hamûlesi pörsümüşler, “Bunların “ADÂLETİ” adâlet olmaz da “Adâlet heykelinde elinde terâzi tutan (kevaşe)nin” adâleti mi adâlet olurmuş?.” diyecekler! Anlamıyana su değil, hoşaf içirsen ne?

Yani!

DEMBOKRASİNİN AHLÂKI, İNANCI, MA’BEDİ, ŞEHİDİ VARSA, BAŞKA HER ŞEYİ DE VARDIR, ÖYLE İSE O BEŞERÎ BİR DİNDİR!

Bağçeli Başbuğ’un felsefe-i şâhânesine göre “Dembokrasi ahlâkı” da varmış ki şimdi de buna bir el  atmamız iktizâ edecek!

“Bozkurt” totemi de ayrı tabii!

“Dembokrasinin ahlâk-ı cibilliyesi” olursa, o zaman adama ve madama sormazlar mı:

Ahlâk sistemi olanın, ilim, îmân ve amel sisteminin de olması zârûrîdir; çünki ahlâk, temelinde bu sistemler varsa var olacakdır! Dembokrasi ne zaman ve nerede: “Benim ilim sistemimin, îmân sistemimin ve amel sistemimin esas ve şartları şunlardır” demiş?!. Demişse, bunların hududları, “îmân-küfür” çapında bir keskinlik ve berraklıkla nerede ne zaman elle tutulur hâle gelebilmiş?

Dembokrasinin bunları varsa, diğer beşerî sapma veya yolların (fraksiyonların) da aynı şeyleri neden olmasın?

Faşizmin de meselâ “ameli-ameliyyâtı-ritüelleri” niye bulunmasın?!

Kapitalizmin “îmânı” meselâ?

Feminizm ve Meralizmin “İlmi” hâkezâ?

LGBT’izmin “renkleri ve sfenksleri ve şeyleri”  bilfarz?

Kamalizmin “Tanrısı” olamaz mı, olmamış mı?

Tayyibizmin “Mozolesi-türbesi” gibi şeyler?

Babacanizm ile Davuloğlizmin “Şeyhi-Akıl Hocası-locavî”  benzeticileri?

Fettoşizmin “Hocfendisel Mehdisi” gibi üstün varlıkları?

Öcalizmin “Şeytanları” v.s…

Şerbokanizmin “Hübel-Zeus” gibi tanrı ve “Afrodit” gibi tanrıçaları?..

Kayserili Hacı Abduş’un “Kraliçe” gibi ilâhiyeleri?.

Masonların “Ataları, dulları, şövalyeleri, tapınakları, piramitleri ve bilmem neleri” olamaz mı?

Sabataistlerin “Kabbalatik sırları” meselâ?

Alevîlerin “Dedeleri-Nineleri-Cem ve Sazevleri” hâkezâ?

Şiilerin “Âyetullaları” gibi göksel, ruhsal ve tanrısal, kutsanmış ve putsanmış üstün varlıkları?

Cübbeli-Şerocaklı makûlenin “Bel’amlık ve Bayramlık Rûhânî nişân ve rütbeleri” de bu kabilden değil midir?

Saymakla bitmez…

MUTLAK HAKÎKATIN DIŞINDA AKIL VE MANTIK, TEZÂD, TENÂKUZ, TEHÂLÜF VE ZIDDIYETDEN KURTULAMAZ MEFLUCDUR!

İlhâdiyçıların “NEFİS, HEVÂ ve HEVES” putu, DİB’işçilerin “REVİZYON, güncelleme, kitabına uydurma, bel’amlık” tanrısı, daha nice “ham softa kaba yobazın rü’yâ ve bâtınîlik” tanrılarına kadar.. binbir çeşit, her tâifenin “Üstün varlık teorileriyle” üretilmiş ve türetilmiş ritüelleri, entel ve dantelleri…

Eğer Bağçeli Başbuğun “Dembokrasi Ahlâkı” oluyorsa, yukarıda zikretdiklerimizin de yazdığımız şeyleri ve şeytanları neden olmasın?.

Zaten Dembokrasi’nin musakkasına kadar her şeyi yapılabiliyor! Kabukları ayrı, çekirdeği ayrı, kılları, tüyleri, tırnakları, her şeyi bir yemek çeşidinde kullanılabiliyorsa!

3 adamın salben asıldığı Yassıada, Tayyib Raiz’in dilinde bir yandan “YASLIADA”; öte yandan “Dembokrasi ve Özgürlük adası!”

Bir ada, hem “Yaslı, mâtem tutan, acılı” bir ada olacak, hem de bunun tam tersi ve zıddı “Dembokrasi ve Özgürlük adası!..”  

Dembokrasi hem kendisi olacak, hem de kendisine tam ters ve zıd ne varsa o olacak… Mütenâkızları, zıdları ve tezat içinde oldukları ne ise, aynı zamanda onlarla aynı şey olacak!..  Burada akıl ve mantıkla alâkalı (dembokratik) bir sıkıntı yaşanıyor denilemez mi?.

Dembokrasi, tamâmen ANTİK Yunan aklından tereşşuh etmiş (sızmış, sızıntı), muhayyel, mübhem, müşahhaslığı olmıyan ve efrâdını câmi’ ve ağyârını mâni’ bir ta’rîfini yapmak (muhâl) olan, her memleketin içinde var gibi olub her an zıdlarına tahavvül edebilen.. bu zıdları da gene (dembokrasiyi) yaşatmak üzere, darbeleri bile dembokrasiyi yaşatmak içün (demokratik bir çâre) diye gösterebilen, kerkesin her şeyini dembokrasi diye gösterebildiği; herkesin, istemediği  her şeyi “dembokrasi karşıtlığı” içinde hedefe oturtduğu; var amma yok, yok ammâ var denilebilen, politikacıların, kendisiyle insan avladığı, beşerî  ve müthiş bir sihirbaz oyunu…

ŞEFLERİNKİ BAŞDA, MENDERES, POSTALCI, TÜRKEŞ, ŞERBOKAN, CÜCEVİT,  KARAMANLİS, FETO, E. COŞAN, YOBAZ VE DÜNYÂ DEMBOKRASİLERİNİN TOPU DA, BİRER ANKÂ KUŞUNDAN İBÂRETDİR!

Bunun içün, Şefokrasi şeflerinden dembokrat Menderes’lere, darbecisinden heybecisine, “İslâmcı ve muhâfazakâr dembokrat” Şerbokan’ından “sosyal dembokrat” Cücevit’ine, “Mason  ve liberal dembokrat” Sülü’den mason ve darbeci dembokrat işkenceci  Kenan’a, Mason ve Haşhâşîbaşı Feto vâizinden, evvelâ Feto’nun sonra Saray’ın müşâviri Haltettin Karamanlis’e, İlhâdiyatçısından DİB’işçisine, Cübbelâsından Şerocakcısına, Ham softasından kaba yobazına kadar, “dembokrasi dîni” ya doğrudan veya bir takım katakülliler üzerinden  insanları kendi TANRILARINA TAPTIRIR olmuş, onlara çengel atmışdır!

Şerbokan bile, tekke-tarikat diliyle konuşmayı o kadar iyi yürütse de, “Avrupa’daki gibi lâiklik ve dembokrasi istediklerini, bilmem hangi seneki seçimin İstanbul’un fethinden daha mühim bulunduğunu, kendisine oy vermiyen müslümanların yahûdî askeri, patates dininden olduğunu” söyliyecek kadar dembokratkolik olmuşdur! Dembokrasi denen o muhayyel ANKÂ KUŞU’NU bütün politikasının temeli yapmış, “İslâm’ın güncellenmesi, zamana ve zemîne uydurulması” içün yeni ictihadlar yapılması lâzım geldiğini bizzat söylediği gibi, müridlerinin kendisini  Millî Gazete ile “Müctehid, Peygamber Misyonlu Lider, Mehdî” i’lân etmesiyle de bütün  bunları isbatlamış (!) bir motor mühendisi idi!. Fetocu Fehmi’nin kayınpederi Süleyman Karagülle ile “Âdil Düzen” diye bir doktrin (!) uydurmuşlar, bu da başka ANKÂ KUŞU olarak sahneye konulmuş ve bunun yumurtaları, saf saflara, saf ve katkısız zeytinyağı ile berâber, aç karnına ve şifâ niyetine içirilmişdir! Ölümünden bir sene evvel, yürüyecek hâli yokken, Vehhâbîler gibi en azılı İslâm muharrifi ve SÜNNÎ düşmanı Şii İran’a uçmuş, oradakileri dünyânın en birinci sınıf müslüman ve mücâhidleri olarak “kutsayıb, putsayıb kurtsamakdan” zerre kadar utanmamışdır!

E. COŞAN’IN DEMBOKRASİ ŞÜKRÜ VE KIZLARI PARALAMENTER YAPMA TARİKATI!

İskenderpaşa Câmi-i Şerîfi İmam-Hatîbi Merhûm Muhammed Zâhid Efendinin damadı olan A.Ü. pırasasörlerinden Muharrem Esad Coşan da, şeyhi ve hocasının 1980’de irtihâlinden sonra, “kerâmeti kendinden menkûl müteşeyyihler” edâsı ve sevdâsı ile “ŞEYHLİK bana geçdi” havasıyla posta oturmuşdur!  Ve Muhterem ve Merhûm Muhammed Zâhid Efendi Hazretlerinden tam 22 yıl sonra meydanı boş bulmuş, Şerbokan’la sidik yarışına başlamışdır! Ve, “bana biat etmedi” diye kafatası atmış; bu sefer de  (4 Eylül 2002)  târihinde, DEMBOKRASİYE balıklama atlıyarak “Sağduyu Partisini” kurmuşdur! Ve böylece, bu sefer de Genel Başkanlık postuna, çok yakışan bir (partici şeyh taslağı) olarak oturmuşdur!

1980’de yani damad denilenin parti kurduğu 2002’den 22 yıl evvel irtihâl-i dâr-ı bekâ buyuran Muhterem ve fâdıl Hocamız Merhûm Muhammed Zâhid Efendi Hazretleri ise, yazdığı eserlerinde parti ve particiliği yerin dibine geçirmektedir! Tabii 22 sene sonra Hocaefendinin eserleri ne Pırasasörün umûrundadır, ne torunların, hepsi unutulmuş, “adam sen de” denilmiş ve DEMBOKRASİ fırıldakları modern ve kerâmeti kendinden menkûl  “ankâ kuşu” şeyhlere (!) ilhamlar vermeye başlamışdır!

Parti ve Particiliğe, dolayısıyla DEMBOKRASİYE balıklama dalan damad bir tarafda, Merhûm Muhammed ZÂHİD Efendi Hazretleri ise tam aksi tarafdadır ki, Hocaefendinin satırlarını okuyan selîm bir akıl ve îmân sâhibleri, iki taraf arasındaki müthiş fark ve keyfiyeti dehşetle görecekdir! Merhûmun vefâtından 22 sene sonra PARTİ KURAN damada, âkıbetini haber veren kerâmet çapındaki Osmanlı tokadına bakar mısınız, buyrun:

“Hâlâ uykudayız. Post kavgasıyla Particilikle uğraşalım bakalım, âkıbetimiz ne olacak?” (Tasavvufî Ahlâk, c.2, s. 123) 

Merhûm Hocaefendi, vefâtından 22 sene sonra meydanı boş bulub parti-pırtı oyununa başlıyan ve hocasına zımnen “hadi ordan” çeken ve âkıbeti de belli olan herife, ikinci müthiş îkâz, nasîhât, hatta tokat, buyrun:

 “Evvelâ partiler hiç de doğru olmayan bir teşkîlâtdır. Zîrâ birinci zararları, memleketdeki vahdeti ve birliği bozmakdır. Herkes kendi mensûb olduğu partiye, onu müdâfaa sadedinde çok gayret sarfeder. Muhâlifi olan partiyi devirmeye ve onu haksız çıkarmaya çabalar. BU HUSUSDA YALAN-YANLIŞ HER TÜRLÜ PROPAGANDAYI MESRÛ’ SAYAR.” (Mü’minlerin Vasıfları, 1982, S. 78)

Merhûm Hoca Efendi başka bir eserinde de, vefâtından 22 sonra parti-pırtı şehvetine dolaşan damada,  aşağıya alacağımız 11 kelimelik müthiş Osmanlı tokadı ve ihtârı ile şöyle demiş oluyor:

“Müslüman ol evvelâ! Şeyhlik numaralarına bulaşma, vebâli çok büyükdür, altından kalkamazsın, nalları dikince seni, Süleymâniye’de yanıma bir yaklaştırmam, defolur gidersin Haliç’in bilmem nerdeki dibine, Zıyâîler ne zaman gâvur particiliğine bulaşdı?  Benim adımı istismâr eden Neco’nun âkıbetinden bile ibret almaz mısınız?. Onun nasıl köpeklere maskara bir kurt olacağını ben dünyâ gözüyle görmesem bile, sizler veya çoluk çocuğunuz, torun torbanız görecek? Şiilere bile nasıl yalaka olduğunun vebâli, onun ebedî hayâtını nasıl karartacak?.”

Merhûm kalb dili ile,  bunları aşağıdaki şu 11 kelime ile formülize edivermiş;  ve damat da Hocası ve mürşidine onun irtihâlinden 22 sene sonra meydanı boş bulur bulmaz, NASIL İHÂNET ETMİŞ, zıvanadan çıkıb gitmiş..buyrun:

“MÜSLÜMANLARIN, PARTİLERLE ALÂKASI YOKDUR. ZÂTEN BU PARTİCİLİK, MÜSLÜMANLIĞA YAKIŞAN BİR ŞEY DEĞİLDİR.”

(Cennet Yolları. 135)

Damad, Hocasının irtihâlinden 12 yıl sonra 1992’de, iyice dembokrasi demiye başlamış ve Hocası zamanındaki ağız ve dili iyice yamulmuşdur! “Yeni Ufuklar” isimli kitabında ise Ankara dembokratlarını bile pek aşarak, “dembokrasiyle yönetildiğini” ve esir ve köle olmadığı içün ŞÜKÜRLER etmekde ve Türkiyâ’nın %99’unun müslüman olub islâmî ve ahlâkî değerlere bağlı olduğunu yazabilmektedir!. İsbâtını istiyenlere aynen iktibâs ederek gözlerine sokalım:

“Türkiye’mizin de %99’u, müslüman olub büyük çoğunlukla islâmî ve ahlâkî değerlere bağlıdır. ÇOK ŞÜKÜR esir ve köle değiliz, diktatörlükle değil DEMOKRASİYLE yönetiliyoruz!”  (Yeni Ufuklar, 1992, s. 176)

Şeyh Efendi (!) o kadar çağdaş, aydın ve moderndir ki, bugünün Ankara particileri, sözleşmecileri ve  KADEM’ci milletvekillerine bile 28 yıl evvelden rûhâniyyet-i uzmâsı ile mürşidlik yapmaktadır!

Şimdi Av. Özlem Zengin gibi meclisin altını üstüne getirecek, erkekden çok erkek olmuşlar, şu aşağıdaki satırları da okurlarsa, bunların, Zıyâî bir Nakşî şeyhi (!!!) tarafından değil, İngiliz Lordlar kamarası üyelerinin, Türkiya’ya “Dembokrasi ders notlarından” derlendiğini zannedecekdir!. Şeyh Efendi o kadar feminist ve bugünün sözleşmeci, “Sosyal cinsiyet Eşitlikçi” ilkelere ve KADEM ideallerine öylesine yürekden yürekden katılmaktadır ki, biz, bir müslüman olarak küçük dilimizi yutmadan edemedik! Şeyh Efendi bugün yaşasaydı MORTÇATI ve LGBT muhitlerinden (ödül-modül) gibi şeylere, leydimsilerin nâzik ellerinden nice nişan ve mazhariyyetlere de herhalde gark edilirdi! Buyrun:

“Gönül isterdi ki HUKUK FAKÜLTESİ gibi meslekî bakımdan uygun bazı öğretim kurumlarında TAHSİL GÖRMEKDE OLAN MAĞDUR KIZLARIMIZDAN BİR KISMI ADAY OLSUN, SEÇİLSİN, MECLİSE GİRSİN VE ORADAKİ İNSAN HAKLARI DÜŞMANLARI İLE MÜCÂDELE ETSİN.” (a.g.e. s. 202)

Bizim zavallı, sakallı ve çarşaflılara kadar nice müslümancıklarımız “Ev kadınlığı ölüyor, bitiyor” diye yırtınsın; çocuklar, çalışan analar yüzünden perîşan, kocalar, yorgun ve erkekleşmiş madamlar yüzünden şaşkın, “âileler çatırdıyor, öldük bitdik!” deyû kâreler bağlasınlar! Meğer boşuna dertleniyormuş bizim garîban tarafın müslim ve müslimeleri! Çâre çok kolay ve üstelik de şeyhimtrakmış ve tasavvufu modernize edenlerin elindeymiş: Seçim arabalarıyla erkek-dişi hep beraber dost ve kardeşçe ve haftalarca, bazen aylarca harıl harıl parti-pırtı kollarında çalışmak, seçim zamanı ev ev dolaşıb kadın ve kız adaylarımızın oy toplaması; ve sonra seçilmesi ve paralamentoya girmeleri, bir güzel “nâmusları, iffetleri ve hayâları ve ev hanımlıkları üzerine and içmeleri”, sonra da her birinin Özlem Zengin ablaları gibi feleğin çemberinden geçib ustalaşmaları içün ona mürid olmaları imiş!

İlâhî Şeyh Esad, ışıklar içinde yat emi!

Özlem Zengin gibi nice feminist madamlar, kendilerine sataşan müslümanlar olursa, şeyh Efendinin bu satırlarını pek bağlayıcı ve kıymetli bir (FETVÂ) olarak muârızlarının boğazına mısır koçanı gibi sokub onları dize getirebilir de! Pırasasör Şeyh Efendi sağ olsaydı, çokdan paralamentoya girer, orada “İnsan ve hayvan hakları, hatta modern İslâm ve tasavvuf dostu madamların HAKLARI” içün kim bilir ne müthiş “MÜCÂDELE, MÜCÂHEDE VE MUHÂREBE EDERDİ!” Ve  es’adîler, muârızları olan şerbokânî tâifesini paralamentodan 10 kere tard ederdi!. Şerbokanî tâifesi de onlara: “BİZANSIN ÇOCUKLARI!” diyerek diş gösterir, bir tarafta şeyh Esad asena piyâdeleri, öteki tarafda Şerbokânî 19 Mayıs süvârisi müsellâh kızlar!. Bu kızların ağzında karşı tarafı bayıltan ONUNCU YIL MARŞLARI ve parti-pırtı bayrağı sallamalar… Ve nihâyet, %99’luk müslüman Türkiya’nın, göz yaşartan o müthiş dindarlık tablosu!

Hey gidi Nakşîlik! Hey gidi Hâlidîlik ve hey gidi Zıyâîlik!

Mürşid arayanlara, kahreden, ibretlik manzara!

200 YILDIR İSLÂM’I SULANDIRAN İÇ VE DIŞ MİHRÂKLAR VE LAİK-DEMBOKRATİK SİSTEM, İSLÂM’IN KÖKÜNÜ KAZIMIŞ, BUNU GÖREN DE KALMAMIŞDIR! NEYİN VEYA KİMİN ADINA AÇILDIĞI BİLE SÖYLENEMEYEN  AYASOFYA, DEMBOKRASİ ADINA AÇILSA NE OLACAK?

Şerîat gidince, artık ara ki, tasavvuf ve onun tarîkatları kalmış ola! Bugün cübbelâ-zübbelâ nice etiketsiz soytarılar da var ki, İmâm-ı Rabbânî gibi nice müceddid ve mürşidlerin, tasavvuf ve tarîkat pîrânımız ve halîfelerinin “HER ŞEYDEN EVVEL ŞERÎAT’a KIL KADAR MUHÂLEFET OLAMAZ” diyen âh u enîn ve bedduaları sebebiyle çarpılmış ve yamulmuş, ÇER-ÇÖP OLUB SAVRULMUŞ GİTMİŞLERDİR! 

İşte bir yanda “Parti ve particiliği yasaklıyan” Şeyh Efendi MERHÛM; ve bir nesil sonra diğer tarafda da “Particilik ve dembokrasi aşkıyla feminizmaya kadar kayarak, paralamentoya kızları sokmaya” kadar sapıtan ve zırvalıyan, aydın, diplomalı, boktoralı, pırasasör ünvanlı, ne oldum del.si ve velisi (!) dünün, bugünün ve geleceğin şeyh karikatürleri!

“Sağduyu partisini” de kurunca artık büsbütün dembokrasi lafları gevelemeye başlanmışdır! Osmanlı ulemâsından olan Merhûm Muhammed Zâhid ve Merhûm Ali Haydar Efendiler ve sâir ulemâ, “Dembokrasi” lâfzını ağızlarına bile almaz, hatta Ali Haydâr Efendinin “Dembokrasinin D’sini bile ağıza almak küfürdür” buyurduğunu, cübbelânın kendisini nisbet etdiği Mahmud Efendi Hoca’dan bizzat duymuşuzdur!

Bugün kendilerini “Efendi Baba” diyerek Merhûm Ali Haydar  Efendi Hazretlerine nisbet eden bir takım ve bir kısım (cübbelâ- çüşbelâ-Şerocak ve bilmem kim) makûlesi sokak ve ekran şarlatanları, nice dembokratları menfaatları uğruna Püsküllü Kadir gibi “ülülemr” ilan edib, onların kuyruğunda dizilmeyi “FARZ-I AYN” olarak hem de “ALLÂH AZZE ve CELLE’nin emri gösterib” hiçbir îmân ve akâid ölçüsü tanımadan “insanları Ahbâr ve Ruhbân gibi Allâh Azze ile aldatmakda” halklara üfürüb yedirmektedirler ki, böylece, nasıl azılı (hannâs) sürülerine tahavvül etdiklerini gözlere sokmaktadırlar!

“Kutile’l-harrâsun!”

Şehidi, şeridi, ma’bedi, ahlâkı, inancı, adası, meydanı, heykeli, putu, milleti, devleti, dünyâsı ve bilmem nesi  oldukdan sonra, dembokrasinin artık, ŞEYH-MÜRİD, TİRİT , Feto-Nato-Toto nesi olmaz! Varın gerisini siz hesâb edin!

Dembokrasi, Antik Yunan Aklının büyük bir ifrâzâtı beşerî bir DÎN olduğuna göre, yakında “Türke hass Peygamberi şu, Büyük Peygamberi, ortanca, küçük, mini, milimetrik, MAKRON, mikroskopik peygamberleri de bunlar” derlerse şaşırmayız!

Ma’bedi olanın mihrabı, kıblesi, minberi de elbetde olacakdır! “Paralamento dembokrasinin ma’bedidir!” diye C. Çiçek az mı “Dembokratik vaazlar” verdi!

Ebedî Şef Kamal Paşa bile, “Yarın ilân edeceğiz arkadaşlar” dediği şeyin, demokrasi olduğunu söyliyecekken, yanlışlıkla veya zuhul eseri veya leblebili rakı keyfiyle dili sürçüb “cumhuriyet veya cumrakıyet” demiş olamaz mı? Gerçi kutsal ve putsal Nutuk’da “Dempokrasi” ile alâkalı, epey övgü ve dövgü cinsi ibâreler az yazılmamış!

Dembokrasiye KİTAB aranacaksa, meselâ NUTUK, bu ihtiyâcı fevkal’âde giderebilir!. Hem böylece hökûmât-ı Tayyibât’ın Küçük ammâ derin darbe değeri ÇİN-CİN-CON azmanları kadar çok büyük Peri-çek ortağı; ve onun geçliği ve dinçliği ve derin talimlileri, bundan çok memnûn olacaklardır!

Üstelikde o cenâh, bu fevkal’âde memnûniyyet ve me’mûriyyetini, çok samîmî müslüman ve Tayyibizm mezhebi kökdenbağlısı AKİT tv borazanıyla ve onun Ali İhsan Müdürü diliyle de cihâna ilân edebilirler!

Ayasofya içün bile “Dembokrasi Ayasofyası veya Ayasofya Dembokrasisi” diye ırlama ve zırlamalar başlarsa, hiç kimse “virüs alârmı” zannedib gece yataklarından tavan aralarına kaçışmasın!

Doğanlar bile artık, yok “Dindar nesil”, yok “Asım’ın nesli”, yok “AK nesil”, yok “PAK nesil”, yok bilmem kimin nesli olarak değil, “Dembokrasi Nesli” olarak kütüklere geçirilebilir!.

Fetö bile dembokrasi maskesi takarak diyalog şirkini, diyalog maskesi ile de yahudi-haçlı Lavrensi olduğunu “sağır, dilsiz ve körlere” 56 yıl câmi kürsülerinden nasıl üfürdü?. Herif kendisini ne de güzel “Muhterem Hocfendi” yapdı; ve Ankara “Kula Tapış Dinindeki” delikanlılara “Ne istediniz de vermedik” bile dedirtdi!. Hocfendi ister de verilmez mi? Çünki “Muhterem Hocfendiden” de şübhe edilmezdi ya! Adam “Allâh-Peygamber” lâfzını ağzından çıkarırken, başka yerlerinden ve hele gözü ve burnundan da horhor çeşmesi gibi ifrâzât boşaltıyordu!

“Mason-Nurcu” kimliği altından, bir numaralı “İslâm Düşmanı” olduğu hâlde İslâm’ın kürsülerinden İslâmiyyet’i (!) anlatıyor, etrâfındaki meccânî ölü ağlayıcıları da câmilerde vecde gelib (!) cıyak vıyak kendinden geçiyordu! Çünki halk 97 yıldır öyle câhil ve hatta dinsiz bırakılmışdı ki, adamın şifreli konuşmalarını hep onun aşk u vecdine verdiler! Cübbelâ gibi medrese kaşerlileri bile bir zaman, onun için: “Hocfendi ehlullâhdandır, teheccüd namazlarına kalkar, ehl-i sünnet âlimidir” diye fino gibi höykürmüşdü! “Efendi Hazretlerinin” bile, “Fetullah değil, Fethullah Hocaefendi söyle” buyurduğunu, (nass varmış) gibi ve yaranmanın en fahşâ mertebeleriyle dillendiriyordu!

Halbuki sahîh bir avuç “ciddî ve samîmî akâid” ma’lûmâtı olan sıradan bir müslüman bile, Fetö’nün içinde İslâm düşmanlığı, ABD uşaklığı, yahudi-ermeni tohumluğunun zıpladığını, 1977’de doldurulan o band kaydından bile derhal anlardı! Ve herifin aslâ bir (vâiz) olamıyacağını, birilerinin kendisine “Reis-i cumhurluk” sözü verdiğini, (ki Cücevit’in böyle bir projesi olduğu şimdi ortaya çıkıyor) Fetö’nün gizli ve dışa bağlı bir ajan olduğunu hemen anlardı! Tâ 1977’de, yani 15/Temmuz’dan takrîben 40 yıl evvel!. Bandda aynen şöyle diyordu:

“Bu demokratik DÜZEN içinde, yürü arkadaş Çankaya’ya deseler, ben reis-i cumhur olamaz mıyım? Hatâ bizdedir, rejimin hatâsı yokdur!”

“İslâm vâizi” ne güzel “Dembokrasi, düzen, Çankaya, Reis-i Cumhurluk, rejim” kelimeleriyle vaaz veriyordu öyle!.Herif daha 27 Mayıs eşkıyâ darbesinden evvel İnönü masonuyla, mason Kasım Gülek ile teşrîk-i mesâîye başlamış ve politikanın göbeğinde “Câmi kürsülerinde” konuşturuluyor!. Kuyumcu elindeki alyans gibi, tâ delikanlılığından beri ta’lîm terbiyeden ve çarkdan geçiriliyor! 

xxBu kabil nice sözleri vardır ki, politikacı kış uykusu familyaları, sâdece kendi koltuk ve saltanatlarının mecnûn ve meczubları olduğundan; ve bir de halk, “İslâm’da samîmî ile sahtekâr kimdir?” suâlinin cevâbına, tam echel olmaları hasebiyle bir türlü cevâb veremez hâlde bulunduğundan;  nice Lavrens’ler de  bu sebeblerden, halkın iliğini kemiğini çok rahat sömürmüşler/sömürmektedirler!.

Fetö gene aynı kasetinde:

“Hanımın tam tesettürlü oldukdan sonra, arkadaşlarına işter çay versin ister kahve versin, hiçbir mahzûru yokdur!”

Diyor! Herif İslâm düşmanı olmasa bunu ağzına alabilir mi?

Fetö’yü “Nurcu” diye, kendilerinin en üst abiler ve hocalar sınıfında gören, ammâ içlerine sokulmuş ve nurcu dilini çok güzel konuşan bir mason olduğunu nurcu kitlesi (istisnâlar hâric) farkedib zerre kadar irkilmedi ve hiçbir aksül’amel ortaya koymadı!. Hatta hapishânelerde çile çeken bazı “abi” rütbeli nurcu ağalarını, “Türkçe Olimpiyatları” denen gâvurlaştınma sahnelerinin önünde takdirkâr gözlerle genç kızların vücûd münhanilerini nasıl hoplatıb zıplatdıkları ve kıvırtdıklarına; ve “Hizmet-i Îmâniyye ve Kur’âniyye” adına nasıl dumanaltı olmuş gibi gözlerle bunları seyretdiklerine ŞÂHİD olduk!

XHalk öylesine sistemin ve politikacıların kurbânı olmuşdu ki, insanları Şerîat’ın terâzîsinde tartarak kıymetlerini ortaya çıkarmak usûlü tamâmen ortadan kaldırılmış, yerine, politikacı ve hoca bilinen şeytanların “hezeyanları” ile hakîkata gitmek, hakîkatı, bu yâve ve hezeyanlarla tesbit (!) sapıklığı oturtulmuşdu!. Bunu Fetö şeytanı çok iyi bildiği içün, “cemaat” mefhûmunu da kullanarak  bilhassa nurcu câhilleri ve sâirlerini çok güzel sürüleştirdi ve onlara “Râinâ=Bizi güt” dedirtdi… Halbuki müslüman râinâ değil Kur’an emri olarak “unzurnâ=bize nezâret et” demelilerdi… Halkan, bu ve bunlar gibi binlerce ölçü kalkmış, yerine hoca geçinen şeytanların sözleri ikâme edilmişdi!

Hâl böyle olunca da, 15 Temmuz 2016’daki Haçlı Seferi’nin ve benzeri felâketlerin Halkın başına belâ edilmesi kaçınılmaz olacakdır!. Tekrar edelim ki, en büyük belâ ve musîbet, hoca ve politikacı ve idâreci mevkiinde olanları İslâm hüküm ve esasları ile ölçmemek olmuş, DİB’işçilerin, İlhadiyatçıların, Cübbeli-sarıklı ham softa kaba yobazların güncellemeleri ve “fetva” adını verdikleri işkembeden sıkmalarla İslâm’ı hizâya çekilmek olmuşdur! 

Daha doğrusu, İslâm’a nasıl din olması lâzım geldiği veya Allâh Azze ve Celle’ye “Müslümanlara nasıl bir İslâmiyet görmesi daha iyi olurdu” mevzuunda “akıl vermeleri”  laik-dembokratik akıl küplerinin en mühim “bilimsel ve milimsel” ruznâmesini (gündemini) teşkîl etmişdir!

İşte 15/Temmuza giden kaldırım taşları böyle döşenmişdir… Kur’an, hadis, icmâ’ ve Müctehid imam ictihadları, “Nâmahremlerin Kadın- Erkek muhtelit yaşamalarını kat’iyyen yasaklar ve HARAM hükmüne bağlarken”, Lavrens taslağı, 15 Temmuz’dan tam 40 yıl evvel bunu, “hiçbir mahzûru yokdur” diyerek meşrû’ görmekde ve göstermektedir!. Buna ne nurcusu, ne nursuzu, ne DİB’çisi, ne ilhâdiyatçısı, ne ham softa kaba yobazı, ne tarikat tüccarları, ne tasavvuf maskaraları (hakîkîler mahfûz) ağzını açıb iki kelâm edemediler! Adamın sahtekârlığı bunun gibi yüzlerce delîl olmasına rağmen, görülmedi, görülemedi, görenler de dilsiz şeytan olub sustular…

O da, İslâm ve “müslümanım” diyen dünya insanları ile öyle bir istihzâ ediyor (dalga geçiyor) ki, “hanımın tam tesettürlü oldukdan sonra arkadaşlarının yani (nâmahrem) erkeklerin arasına elinde tepsiyle dalacak, önlerinde yarım reveransla eğilib “Buyrun Efendim” deyib göz göze alış-verişde yani ikrâmda bulunacak! Yahudi tohumu mason, İslâm ile nasıl yaylanıyor? Hem tesettürlü olacaksın, hem de nâmahrem erkeklerle göz göze gelib onların önünde endâmınla bir nevi reverans yapıb ellerine cay veya kahve tutuşturacaksın! Bütün bu hallerin zıddı, yani oraya (hanımın) ayak atmayışı da tesettürün bir PARÇASI iken, mason vâiz, mes’eleyi nasıl piçleştirib sulandırıyor?  İslâm derken, içine nasıl İslamsızlık zehiri şırınga ediyor!

Husûsî Yetiştirilmiş olmasa, bunları nasıl yürütür? Kasım Gülek, İnönü, Graham Fuller ve masonların elinde olacaksın, bunların tezgahından ise, hem de iyi bir Lavrens istidâdı taşımadan geçeciksin! Bu mümkin midir?

DEMBOKRASİ, “ANTİK YUNAN AKLININ İFRÂZÂTI”, FR. VE ABD İHTİLÂLLERİNİN BESLEDİĞİ, İNGİLİZ VE YAHÛDÎNİN SİLÂHIDIR!

Dembokrasi de “Antik YUNAN AKLININ ifrâzâtıdır” dedikse, hakîkaten de böyledir; bu, her yerde bronz heykeli olan bir değer olarak her adıma dikilebilir!  Askeri ve bedeni 1922’de İzmir’den “Denize Dökülen” YUNAN, 1923 Lozan’ındaki İngiliz kataküllisi ve yandaş ve yanpildaşları ile, Müslüman TÜRKLERİ  Marmara’ya döküb dembokrasisi ile idâremizi eline almış olmadı mı???

Bunda da vardır bir “Çağdaş bilgelik ve simgelik!”  Öyle değil mi?..

“Yunan’ı denize dökdük” palavrası sıkanlar, Antik Yunan aklının ifrâzâtı olan dembokrasiye TAPAR hâle getirilince, bu takdirde Marmara’ya dökülenler de kim olmuş oluyor???

Artık bugün “14-15 asır evvelki hükümlerin uygulanamıyacağı ve İslâm’ın güncellenmesi” dembokrasinin “kutsal anayasa kitabları ve onların nassları” ile sâbit hâle gelmiş; ve dünyânın iki gözü önünde bunlar, “İslâmcı laikler” tarafından ikrâr ve beyân olunur hâle bile gelinmişse!.

Atasal ve Tapısal Böyyük TÜRK Politikacıları, “Dört Hakk Dîn vardır” diyerek, bütün dünyâyı kucaklayıb dembokratik hasret giderme noktasına da ermiş veya getirilmişlerse!…

Çünki dembokrasisiz hiçbir şey, bir adım atamıyor, atarsa, “Sosyal mesâfe” haramı işlemiş, virüsle çarpılmış gibi çarpılıyor!  “Laiklik Türkiya’nın nükleer enerjisidir” diyen Saray Sözcüsü Çelik, bu Fr. SOS’unu beğenmemiş ki, “Fizikî Mesâfe” ta’bîrini kullandı!. Aslında TÜRKÇE olsun diyen “Tedbir mesâfesi” demelidir… Amma devir ve dîn, dembokrasi olunca, buna da “Dembokratik mesâfe” demek, en Kenânî anayasal ve darbokratik şekil olur!

Doğan çocuklara da “Dembokrasi” adı verilmiye bir başlanıyor mu, artık tut tutabilirsen!. Yeni yapılacak “Mescid-i Dırârlara” da, “Dembokratik ve Laik Hoparlörlü 9 Minâreli RAİZ Câmisi” denebilir! Veya “Yanmaz Kefenli ve 9 kıbleli Dembokratik Cübbeli Câmisi” veya “Demokrasi Şükürlü Şeyh Esâdiyye Câmisi” veya “Saray Danışmanlı Dembokratik ve Akademik Haltettiniyye Câmisi!”

Bundan sonra yapılacak câmilerin isimlerinin de “nitelik, nicelik ve gecelik” taraflarının intişâmı, isimlerine de aksetmeli ve “Cumhuriyet Kazanımlarının” ne muhteşem şeyler olduğunu dost-düşman, hatta Köçek Miçotakis bile görmelidir! Papaz Kızı Merkel, Alitapar ve Mut’a Tâciri Rûhânî, Katerinadan olma Putin’e kadar herkes… Çöl faresi BAE yamyamları, Oklava Yutmuş Hafter cânîsi, Sisi-pisi kedi köpeği, Pisipisi, Çıtkırıldım Kuşkonmaz Makron Fırıldağı ve Mikronometrik Es’ad fırlama ve yılanı, Fettoş salya-sümük vâiz emeklisi o Lavrens tohumuna  kadar bütün dünya, bu cum kazanım ve kazınımlarını ağzı açık ve meccânen seyredebilmelidir!

Dembokrasi inanç ve ahlâkı sa’yesinde ve 11 ay içinde “Yaprakdar” insansız ve insafsız HAVA UÇANLARI, nasıl MARS’a çıkacak, bir seyrediniz!. Nice yetişecek AK kahramanların (el emeği göz nûru) ile nice tıbbî malzemeler îmâl edilecek; ve bunlar, sırf Rızâ-yı Bârî içün meccânî yardımlar olarak, bütün gök seyyârâtına kadar cihâna nasıl yetiştirilecek bir görünüz!

“Dembokrasi adının, sıfatlarının ve fiillerinin girmediği, sivrisenek yuvası kadar bir yere dünyâda mahal kalmamalıdır” denileceği bir noktaya doğru gidiliyor!

AYASOFYA’YI DA, RAİZİN DEMOKRASİ FELSEFESİ VE DERİN NEFESİ VE ÇAĞLAR ÖTESİNDEN GELEN GÜR SESİ MÜZELİKDEN KURTARIR VE DEMOKRATİKLEŞTİRİR!

“Atın ölümü arpadan ve olmuşken tam olsun” deyib, böyle devâm edilmesinin Ayasofya’nın görünmez atasal zincirlerine de fâidesi çok olacakdır! Bir yandan Ayasofya halıları bile tedârik edimiş/ediliyorken, diğer yandan da, 2 Temmuz’da “Danıştay veya Dantikiştay” kararı “Müzeye devam” şeklinde zıplarsa ne olacak?.

Demek ki Raiz, Raizlik karârı ile imzâyı atıb mühr-i hümâyûnu da bir güzel hohlayıb “Yâ Allâaaah bismillâh” deyib sağ eliyle kararnâmenin sağ alt köşesine çakdı mı, seyret manzaranın tadını, yeme de yanında yat!

Hani adamın, şunları Raizden duyası ve “Sen bi tanesin Yaşşaaa vârol RAİZ abim benim!” diye yeri göğü inletib, “sert adımlarla yer gök inlesin inlesin!” diye coşub, kâbına sığmıyacağı, “Kükremiş sel gibi olub, bendini yıkıb aşası ve enginlere sığmıyası” geliyor! Dese ki Raiz:

“Halıları serin ulan! Cum’a gününe hazırlayın câmiyi! Cum’a hutbesi, demokrasiye îmân mevzuunda benden! İç ezan, demokrasi ve nihâvend makâmı geçişli ve ağır aksak usûlle Numân Bey’den! Damat nerde? Nerdesin oğlum, gel lan buraya, kâmet de hüzzam-segâh arası demokratik-düyek usûlle senden, duydun mu koçum!

Bağçeli Başbuğum! Hele yaklaş, ben namaz duası yaparken ülkücü bozkurtlarınla ün üne ve askerce rast-demokrat-bozkurt uğultulu ve sümbüle işlemeli âmin çekmeler de senden!

Hulûsi Bey nerde? Bak Paşam  gel, demokrat top atışları da senden! Unutma tam 21 pâre.. Trump  ve Putin, fezâdan ancak demokratik kulaklık takmadan duyabilmeli!

Rûhânî, Humeyni’nin meşatlığından; Kaşıkçı kâtili hergele yalelli çekerken, top seslerimizi dinleyib hepsi de tepe taklak olmalılar!

Madam Merkelo, Berlin Katedralinin günâh çıkarma hücresinde (Amen) diye diz çöküb, gençliğindeki kaçamak ve  haltları hatırlayıb burnunu çekerken; bizim demokratik top seslerini  taaa ordan, demokratik ve nâzik ödü şeyine karışarak kutsamalı ve fakat kusmamalı!

–Tamam mı Hulûsi Paşam? Görev emri kağıdı bilmem nesi almana lüzum yok, anlaşdık!

—Anlaşıldı bâşüstüne başkomutanım! Biraz klasik olur ama, iktisatlıdır, 106’lık havanlar idâre ederse “5 batarya derhal mevzilensin” emrini vereyim mi?!

–Havan mavan yavan kaçar Paşam! Kıtalarası füze gibi birşeyin yok mu sesi çok çıkan yaa? Neyse sen bilirsin, ama 5 batarya az gelir, en az 15 demokratik batarya olmalı! Hazır mevzilenmişken, Körfez, Suud ve Mısır gayr-i demokrasi ve cumartesi çocuklarını da baraj atesiyle yarım saatçik ve demokratikçe okşayıverirdiniz!

  Ha, top atışları hiç durmadan muttasıl devam etmeli! Papo Cenab, neydi o cenâbet mi  ne, cenablarıydı ha, işte o, o biçim eşkardinallerle lezrâhibelerin yatak odalarında saçını başını demokratik-katolik yollarla yolarken, bizim top seslerini duyub helecanla “ne oluyor, Kıyâmet mi kopuyor” diye demokratikçe pencereye koşmalı!..Gene de tedbir alın, herif  zâten savruğun teki, pencereden düşebilir!

Papo ayakda Trump’un yanında dururken, Trump, Papo’nun elini gıdıkladıkça Sarı Kazma gülüyor, ihtiyar da dembokratikçe altını ıslatacak gibi oluyordu! Sakın unutmayın, bizim top seslerini duyunca, Papo’nun poposu yani  altı, dembokratik bezli olsun! Kokutmasın, demokratik tam tedbir isterim!”

  Başlarım sizin demokratiksiz müzenizden, müzâyedenizden, müzeyyeninizden, müezzininizden ve Dandikiştayınızdan!

Açın ulan kapıları! Ben demokratik rüzgârımla ve başkan olarak geliyorum! 2023 kapıda, erkene alırsam aha şurada! Halk beni görmeli üleeen! Kapıdan değil de bacadan mı gireceğiz? Açııın kapıları!

Fâtih dedeme demokratik torun olacağım da, O’nun Câmisini palikaryanın Miçotakis’i, yok Piçotakis’i, yok Puştotakis’i, yok Ekremoçiş’i, yok Kılıçtarakis’i istemiyor diye, onu müze mi tutacağım! Yıkılın ulan gözümün önünden!

Başlarım sizin Feto-Nato-Papo-Patrikonuzdan! Trampo-Makrano-Makarno-Merkelo-Kraliço-Kamalo-Meralo-Zarto-Zirtonuzdan…”

Raizin tepesi bir atarsa, bunları der mi der!

Dembokrasi var ülkede ve cihanda, (yurtda ve evrende ve Mason ve işkenceci Kenan Evren’de oluğu gibi çok bol bulamaç sulh var! Hayatda, Feto’daki gibi sulh konseyi bile oluyor!. K.K ve madam Maral bile bu kabil (sulh sükûn) içün bu kabil konseyleri görüb onlara nasıl şirinlik yapıyorlarda! Hâl böyle iken, Saray’da neden dembokrasi ve (yurtda ve cihanda sulh) olmasın; ve hukuk, guguk, kânun, kararnâme, nizamnâme, imzâ, mühür, emir, kumanda, Osmanlı tokadı, Selçuklu yumruğu) dahî olmasın!.

RASÛL ALLÂH’DAN, FETİH HADÎSİ RASÛL’DEN, FÂTİH HADÎSDEN, AYASOFYA FÂTİHDEN, MÜSLÜMANLAR AYASOFYA’DAN  MA’NÂ VE KIYMET SÂHİBİ OLMUŞDUR!

 1931’den i’tibâren “tâdilât” bahâneleriyle ve 1934’den i’tibâren de (resmen) büyük ŞEF tarafından ibâdete yasaklanan Ayasofya, o zamandan beri “Müze” olarak îdâm sehpâsında ve Fâtih Cennetmekân Hazretleri de, böylece rûhâniyyetiyle işkence altında… Bu iş, “Le tüftahanne’l- Kostantaniyye….” hadîs-i şerîfi üzerinden Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm’a ve O’ndan da Allâh Azze ve Celle Hazretleri’ne kadar uzayıb gider ve Kâinât bu işlere nasıl bakar, bunu düşünmek bile îmânı olanı felç eder!

Şimdi Türkiya’da, (Dembokratik) layık akıllı, ateist ve aslı mechûl nice kafalar, haçlı Batı’dan  kurgulandığı ve burgulandığı içün, İslâm muârızlıklarını her fırsadda yılışıkça ortaya dökerler!  Dembokratik Sistemin pekçok güdümlü ve maaşlı bel’amı, adı geçen hadîs-i şerîfe kimisiyle zayıf, kimisiyle de mevdû’ (uydurma) diyerek, onu i’tibardan düşürmek isterler!.

Ehl-i Sünnet Âlimlerinin “sahih” dediği bu hadîse–ki tecellî ve mu’cizesiyle isbatlanmış–“uydurma” deme modası, ne kadar câlib-i dikkatdir, Fethin, Müslüman Oğuz soyuna nasîb olmasından sonra başlar!. Fetihden evvel böyle bir iblisliğe rastlanmıyor!!!

Çünki bu hadîs-i Şerîf ile, Fâtih Cennetmekân ve ordusunun, bizzat Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm Efendimiz Hazretleri tarafından (medh ü senâ edilib kuvvetle övülmüş oluşu) apaçık ortadadır… Irkçılık ve kevmiyetçilik virüslerine mağlûb olan, arab, acem, mezhebsiz, vehhâbî, şiî ve daha bazı oryantalist layık şeytan cebhesi, Müslüman Oğuzlar üzerinde tecellî eden bu müthiş tecellîyi kıskanıb kudurmuş; ve çâreyi, hadîs-i şerîfe “uydurma” diyerek, adı geçen Peygamber senâ ve takdîrini Müslüman Oğuzlardan düşürmek iblisliğinde bulmuşlardır!… Ayasofya’nın “müze” yapılarak câmilikden çıkarılmasında da, gene aynı planlardan hareket edilmiş; “ittihadçı eşkıyâlarla, Selânik masonları ve İzmir Sabataistlerinin” Müslüman Oğuzlara asırlardır devam eden iğrenç düşmanlığı, netîcede, 1908-9 ihtilâl ve hal’i gibi, bu kabil hâinlikleri sahnelemişdir!

FETİH HADÎSİ, MÜSLÜMANLARA 29 KERE KOSTANTINİYYE’Yİ MUHÂSARA ETDİREN MÜTHİŞ BİR MU’CİZEDİR…

Kılı kırk yararak, İslâm’ı en sahih delîllerle, hiçbir sistemde zerresi bile görülmiyen (hüccetlerle) dünyâya taşıyan müslümanların, ÜÇÜNCÜ Halîfe-i Müslîmîn Osmân-ı Zinnûreyn Radıyallâhu Anh Efendimiz Hazretlerinden i’tibaren 29 sefer muhâsara ile “Kostantıniyye’yi’ fethe çalışmalarını, “Böyle uydurma bir hadîs içün yapılmış” göstermek, İslâm ve Müslüman düşmanlığının en alçak ve çukur derekesini eşkîl eder… Fetih hadîsi, pek çok hadis kaynaklarında (sahih) olarak kayıtlı olub 15 asırdır bizlere taşınmışdır. “Buhârî’de yokdur, kütüb-i sitte’de yokdur” demek, sâir nice hadis kaynaklarında “sahih hadis yokdur” demeye müncer olur ki, bunu, îmânlı ve  şerefli hiçbir müslüman diline alamaz…

Allâh Azze, Fetih Sûre-i Celîlesi ile Sevgilisi Aleyhisselâm’a Mekke-i Mükerreme’nin FETHİNİ; Fetih Hadîs-i şerîfiyle de, O Rasûl Aleyhisselâm,  Kostantinopolis’i, Fâtih Cennetmekânın “İSLÂMBOL” adını verdiği (Bugün kaç müslüman (Stanbul) gibi yunan kokan bir kelime yerine İSLÂMBOL der?) O şehri, MÜSLÜMAN OĞUZLARIN mübârek HALÎFESİ (Şeyhülislâm Merhûm Mustafa Sabri Efendi Fâtih’e Halîfe der), MURÂD HÂN OĞLU MUHAMMED HÂN ALEYHİRRAHMETİ VE’L-GUFRÂN HAZRETLERİNE  müjdelemişdir!

Câlib-i dikkatdir ki, 29 Mayıs’da fethedilen Kostantıniyye, müslümanlar tarafından 29 kere kuşatılmışdır. 1453’de de 53 gün muhâsara netîcesinde fethedilmişdir… Büyük sahâbî Hazret-i Muâviye (Radıyallâhü Anh) tarafından oğlu Yezid kumandasında ve Bayraktâr-ı Rasûl Ebâ Eyyûbe’l Ensârî (Radıyallâhu Anh) Hazretleri ile yüzlerce sahâbînin (Rıdvânullâhi Teâlâ Aleyhim Ecmaîn) Hazerâtının da içinde bulunduğu İslâm Ordusu tarafından, tam 5 yıl muhâsara edilmiş fakat murâd-ı ilâhî öyle ki fethedilememişdir…

Üçüncü muhâsara da, gene Hazret-i Muâviye zamanında 6 yıl sürmesine rağmen, gene fetih müyesser olmamışdır!

Bundan sonra daha birçok Emevî, Abbasî ve Selçuklu muhâsaraları olmuş, Osmanlılar da 7 kere kuşatmışdır. Bunun dördünü Yıldırım Bâyezîd Cennetmekân, beşinciyi Mûsâ Çelebi, altıncıyı İkinci Murâd ve yedinciyi de oğlu Muhammed Fâtih Cennetmekân tahakkuk etdirmişdir…

Hazret-i Osman ve Hazret-i Muâviye hılâfetinden beri müslümanlar, yüzlerce sahâbîsine varıncaya kadar 800 yıl ve 29 defa Kostantıniyye’yi fethetmek ve sırf “HADÎS-İ ŞERÎFDEKİ O MUKADDES MEDH Ü SENÂ VE TAKDÎRE MÂSADAK OLMAK İÇÜN” binbir çile ile ve  üç-dörtbin kilometre öteden ve at sırtında seferlere çıkacak, sonra da o hadîs “yok âhadmış, yok sahih değilmiş, yok meğer uydurma imiş” denilecek!

Bu hadîs düşmanlarına “Hadîs düşmanı” demek bile, onlara bir iltifât sayılır! Bunlar, azılı, yazılı ve en alçak, Allâh, Rasûl, İslâm ve Müslüman düşmanı; zerre kadar insanlığı değil, hayvanlığı bile olmıyan, kubur fâreleri ve iblis bozuntularıdır… İçlerindeki ilhâdiyyatçı, DİBİŞ’çi, sarık cübbeli, bilmem ne cemaat başı ve neler ve nelerine ve oryantalist çömezlerine kadar, bunların tamâmı da böyledir…

MASON, ATEİST VE CHP KELLESİYLE “SULTANAHMED DE MÜZE YAPILMALI” DEMEK, “MEMLEKETDE HER MEKÂN, İBÂDETHÂNE OLMAKDAN ÇIKARILSIN” DEMEKDİR!

 Geçdiğimiz hafta, Ayasofya’yı, ibâdete yasaklıyan CHP’nin Paralamenteri (yasama tanrısı) İbrahim Kaboğlu, “Dembokrasi mabedi paralamentoda” şöyle bir duâ da okumuş, amma gökden zırnık kadar kemik yağmamışdır: “Hatta Sultanahmed de müze olmalıdır!”

Tabii bu memleketde, laik ve ateist dembokrasi irâdesine bağlı işletilmeleri sebebiyle, bütün câmilerin zâten mücerred planda “câmisel müze” olmadığı iddia edilebilir mi?.

Hadi edin!

Ancak İslâm’ın azılı düşmanlarının asıl hedefi, câmilerin müze yapılması değil, (İBÂDETHÂNE OLMAKDAN ÇIKARILMASIDIR!)

Çünki onları, câmilerin “Lâyık-dembokratik cumbokrasi irâde ve hâkimiyyetinde sarıklı- cübbeli, saçlı-sakallı adamların müzesi” olması kesmiyor, tatmin etmiyor!. İstiyorlar ki, bu adamlardan oralar temizlensin, oralar, yerli ve ecnebî baldırı çıplak (tristlerin) müzeleri yani girib çıkdıkları dembokratik mekânlar olsun! Onların kapılarında “MÜŞAHHAS” planda da “MÜZE” yazmasını istemektedirler!. Ne kadar çok turist, bazı puştlar içün galoş giydirirken o kadar dembokratik turist baydırı okşama!

Amma CHP’li paralamenter, gene de, münâfıklık yapmayıb müşrikliğini bu derekede açıkça ve dembokratça söylemiş! Bunlar, iki ve üç, hatta onüç yüzlü politik dembokratlardan daha az zararlıdır ki, bunu da hiç unutmamak lâzım…

Meselâ dembokrasi dîninde olan “ittifakçı, ittihadçı, iltisakçı ve iftirakçı” bilcümle Bağçeli-Bağçesiz parti-pırtılar, “Dembokrasi Ahlâkına” geçdikden sonra, “Dembokrasi ilim, îmân ve ameline” de hâliyle geçmişlerdir! Bunun dembokratik netîcesi olarak, bütün câmilerin kapısına da “Dembokratik Sultanahmed Müze ve Câmisi” tabelâsı bile asabilir; bu dembokratik devrimi, Türkiya’daki yüzbinlerce câmiye de teşmîl edebilirler! Hatta Tunus, Libya ve Mısır yeniden dolaşılıb, “Dembokrasi Müze ve Câmisi” temelinde yeni mutasyon yemiş bir (layık-ateist dembokrasi) misyonerliği, tekrar “tecrûûûbe” edilebilir!…

Nasıl olsa dembokrasinin “musakkasına” kadar her şekli yemek bile yapılıb kahraman “Türk Milletine” üç öğün yediriliyor, bunlar da neden yedirilib (Bağışıklık=Muâfiyet) sistemleri kuvvetlendirilmesin?. Hele zencefil, zerdaçal ve ebegümeci gibi üç  şifâ kaynağı da buna ilâve edilirse, dünyâyı saran CORONA Antidembokrasella ve Fettokriptobella virüsleri bile, dembokratik ülkelerden Peri-çek-çin ve cin diyârlarına sür’atle kaçışacaklardır! Üstelik oralarda, kuluçkaya bile yatacak yatak ve döşek, hatta sığınacak FBI ve Pensil bodrumu bile bulamıyacaklardır!

Bağçeli-Bağçesiz bilumum ittifâk dünyâsının, müstakbel aşı ve şaşılardan,  antikor ve atakorlardan çok daha müessir ilaçları, “Dembokratik reçete ve peçeteler”dir!

DEMBOKRASİ NERDE BAŞLAR NERDE BİTER, ÎMAN ŞARTLARI NELERDİR? BUNLARSIZ BEŞERÎ BİR DÎN!

Sonra.. “Dembokrasi Şehidi, ma’bedi, ahlâkı, askeri, kışlası, ordusu, otogarı, köprüsü, meydanı, bilmem nesi ve nesi ile v.s.’si” olmuşsa ve oluyorsa, “Dembokrasi cihâdı, dembokrasi namazı, dembokrasi orucu, dembokrasi umre ve haccı, dembokrasi kandil ve bayramı” neden olmasın? Bayramı da var üstelik! Musakkasına kadar olan şeyin mukaddesâtı da, kutsalı ve putsalı da olmaz mı?.

“Dembokrasi şehidi olunca dembokrasi Mezarlığı” da yolda demekdir! “Dembokrasi Cenâze arabası, Dembokrasi imamı, Dembokrasi püftüsü, vâizi, câizi, hatibi, kayyumu ve bilmem nesine” kadar, artık olmuşken tam olsun deyib, her yere milim milim dembokrasi sıvanabilir!

Dembokrasi öyle bir meret ki, kendisi de işe yarıyor, kendisi olmıyanı da!

Sonra, Bağçeli Başbuğ’un dilinde dembokrasinin “ahlâkı” olacaksa, bunu doğuracak “ilim-îmân- amel” temeli de olmalı ki bunlar üzerinde bir ahlâk teşekkül etsin! Her şeyin, üzerinde yetişdiği bir (flora) zemin, besleyici bir rahm-i mâder olduğu inkâr edilemez!… Meselâ ecdâdımız, “İslâm dininin binâsı 4’dür” diye talebelerine öğretmişdir: İlim-îmân-amel-ahlâk…

Antik Yunan aklının icad etdiği din olan Dembokrasinin de, böyle birşeyleri her halde vardır ki, ahlâkı olmuş!. Onlar olmasaydı, ahlâkı da olmazdı!

Beşerî dîn olmak o kadar kolay mı?

Bizim politikacıların yüksekliği, kabiliyyet ve dehâlarına bakın ki, dünyâdaki pek çoğunun bir tek dîni yokken, bizimkilerin iki dîni vardır: Câmide ve musalla başında Müslümanlık, onun dışında dembokrasi!.

Dembokrasi, 24 saat her yerde her zaman esas dîn, Müslümanlık ise yedek ve ihtiyâc hissedildikçe halka gösterilen, halkdan gelecek yıldırımlara karşı paratöner, yeri geldiğinde ticâreti yapılan, beğenilmediği zaman güncellenen, reformize, deformize, revizyonize, dembokratize, atomize, iyonize ve her şeyize edilen orta malı SANAL ve bugün “uygulanması olmıyan ölü, bitmiş, tükenmiş ve atalar geleneğinden ibâret teberrüken dile alınan, Ramazâniyelik ve iftâriyelik” dîn!

Denk getirib, bazı mekânlarda Kitâb, silah ve bayrağı üç kere öp başına değdir, bu da senin “Müslümanlığın” olsun! Hem de “Milliyetçi ve Türkçü Müslümanlık!” 

Bayrak ve silâhla, aynı seviyede, aynı değerde, üçün birinden ibâret bir din!. Her milletin veya ulusun, kabilenin “Bayrak ve silâhı, sadağı, baltası,v.s.si” değişik olduğuna göre, “Tevhid dîniyim” diyen İslâmiyyeti kabileler sayısınca bölük börçük et, sonra da “Dembokrasi ahlâkı” de, “İslâm Ahlâkı” görünmez ve duyulmaz olsun, çöpe gitsin! Antik Yunan aklının ifrâzâtı olan dembokrasiyi kutsa ve kurtsa ve putsa… Ne güzel dinler garnitürü ve karikatürü! Geç karşısına her derde devâ niyetiyle seyret!

Nasıl?

Yiyene!

Anlatabiliyor muyuz efendim?

Ecdâdın mîzâh san’atını hatırlayıb “nostalji” yaparak, gocungaçları (allerji) yapacak bir hat üzerinde olmak da, insana, ayrı bir “şutluluk ve mutluluk” bahşediyor!

Acebâ?

Mâba’di var

The post (1) Bağçeli’nin “Demokrasi Ahlâkı” Güzelleme Ve Özümsemesi! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Mehemmed SAFFET

.

(Demb.krasi dîninin) tanrısı, “yeni dünya düzeni!” sloganıyla ortadadır ve bütün devletlerin parlamentolarını düzenleyen en tepedeki (gözetleyen piramitde göz, sırlı oda ve locadaki beynelmilel beşerî akıl) ne ise, işte o…

Bütün parlamentolar, bu tanrının federatif devletlerinde onu temsil eden, “bir üçdür, üç birdir”in mümâsili “300 birdir, bir üçyüzdür!” deyişin benzeri…

Lâ teşbih tevhid kelimesi de, “Dünyâ gemisinin kaptanına!” ve onun rotasına ters her rotayı nefy ü redd ve O’na şeksiz ve şübhesiz ve bilâ kayd ü şart iman… Meselâ “Türkçe olipiyatları!” gibi bütün kültürel (!) “mülâhaza”, techîzatlanma ve temsîlâtda “Onun otoritesini tanımak!”; ve bu tanrının kulu ve elçisi olan parlamentoların başkanlarını son kullanma târihine kadar ölesiye tasdik…

Lâ teşbih 6 âmentü umdesine gelince, bunlar da “son kullanma tarihine kadar!” işte:

1) Yukarıda işâret edilen tanrının varlığına, “Okyanus ötelerine!” uçak taşıyan gemilerinin kuvvetine ve dize getirici rûhâniyyet ve himmetine, ve nükleer silâhlarının yok edici kudretine, “yeni dünyâ düzenini!” yaratıcı hâlikıyyetine îmân!

2) Yüce rubûbiyet makâmına âid istihbârât teşkilâtlarının, husûsî mahallere getirib götürdüklerine, gizli ve açık bütün mesajların ve bütün senaryo ve her türlü planlı ve müretteb ve insanlığın hayrına (!) topyekûn gözboyama, yalan, fısıldaşma, laf taşıma, icabında şantaj, korkutma, tehdîd, v.s. ne varsa, bütün bunların hiç değiştirilmeden kul ve elçilere aynen aktarılmasında, vazifeli (gölge adamların) varlığına îmân…

3) Bütün kitablara (anayasaların bütün madde, bend ve fıkralarına tepeden tırnağa îman) ve onlara aykırılığın karşısına çıkış ve redd… Her türlü mukaddes Kitabların keenlemyekün olduklarına ve onların artık aslâ kaale alınamıyacaklarına îmân…

4) Tanrının mesajlarını insanlara liderlik vasıfları ile tebliğ eden ve beşerî aklın asla vazgeçilmezliğine ömrünü adayan ve “dembokrasi zikrini!”en ileri derecelere götürmek peşindeki bütün en üst sınıfın elçiliğine îmân…

5) Yamukluk yaparak, verilen emir ve yasaklara ters gidenlerin mutlaka operasyonel bir terbiye ve cezadan geçirilerek haklanacağına; ve yapacakları serkeşlik, fısk, ısyân ve tuğyanın, dikkatle ta’kib edildiğine ve iktidarlarının veya muhalefetlerinin şöyle veya böyle, terör odakları veya kaset odakları veya zina seanslarını olağanlaştırarak tuzaklaştıran bir takım mihraklar marifetiyle yanına kâr bırakılmayacağına îmân…

6) Dembokrasi Dininin tanrısı nerede ne olacağını, kendisini mutlak kâhin sıfatına sahib bildiği içün en hatasız şekilde (kader tayin ederek elinde tutar!) Veya tahmin eder ve öylece de çıkar ki, buna da dembokrasi dininin mü’minleri iman eder!…

Mesele budur ve görünen köy kılavuz istemez!

Dembokrasi Dininin her memleketde ne kadar mezhebi varsa, herkes mutlaka onlardan birinde olduğunu hür (!) veya esir irâdesiyle ortaya koymalıdır…

Böylece Dembokrasi tanrısı ve ekibi piramitiçinden bakan gözüyle, hangi memleketin hangi bölgesinin hangi mahallesinde hangi zihniyetde mahluk var, bunu Okyanus ötesinden ve mutantan ofisinden görebilmeli; ve “yeni dünya düzeni!” içün yapacağı hesablarını en az hatalı hatta sıfır rizikoyla önünde görebilmelidir!

Dünyâ nüfûsu içinde ehlîleştirilmesi icab edenler ve etmeyenler bilinmelidir…

Guantanamo ihtiyâcı ne kadardır, bütün bunların ince ayar hesablarının yapılması içün bu dinin bir mezhebine oy kullanmak şartdır; ve aksi halde dembokratik bir suç işlenmiş olunacakdır!

Yaşasın hürriyet!

Yaşasın Dembokratik haklar!

(İntişârı: 08.06.2011)

The post Demokrasinin, Lâ Teşbih Şehâdet Ve Tevhîd Kelimesi; Ve 6 Îmân Esâsı (Âmentüsü!) appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Mehemmed SAFFET

1) Dembokrasi Dini mezheblerinden HAS Parti rûhânî hocası Numan Bey, nereden aklına geldi ise İzmir ve İstanbul’dan yahudi vatandaşlarını meb’us yapmak üzere listesine almış! Seçilirlerse 550 kişilik dembokratik ruhbân sınıfı içinde (!) kânun yapacaklar!. Yani helâl, haram, emir ve yasaklar teşrî’ edecekler ve insanlar da bu rûbûbiyyet (tanrılık) imtiyâzını elinde bulunduranların kulları olarak bu mukaddes metinlere inkıyâd edecekler (boyun eğecekler!)

2) Nu’man Kurtulmuş Arkadaşın dedesi ve “Amentü Şerhi” nâm eserin müellifi (Nu’man Kurtulmuş Binbaşı) sağ olsaydı bugün torununun “Dembokratik Âmentü Şerhi!”ni okur ve acaba nasıl bir îmân tâzelerdi?. Sual bu ya, akla geliyor işte… Bir de Nu’man arkadaşımızın merhûm pederi Dr. Niyâzi Kurtulmuş dostumuz, kabirlerinden acaba ortalığı nasıl görüyorlardır? Numan Bey, ömründe böyle suallerle hiç karşılaşmış mıdır, sanmam!

3) Nu’man Bey’in listelerinde ve yakın çevresinde “Âhırzaman İlmihali!” gibi döktürüleri bulunan İlâhiyâtçı (ilâhyapyatçı) profesörler de beyin takımı olarak yer alıyor! Meselâ bir tanesi, televizyonda bütün âleme i’lân etdi:

“-Benim dinimi ben ta’yin ederim!” Ben icadederim ma’nâsında!. Âhırzaman ilmihali yazanın Âhırzaman kafası da olmalı tabii!

Zaten bir ilâhyapyatçı olarak aksini söyleseydi şaşardık!

APO yoldaşın “Benim tanrım yine benim!” demesi gibi bir şey! Tam megalomanik ilâhyapyatçı kafası!

4) Bu kafalar arasında Numan Bey bakalım kaç ay Has bahçenin GÜL’ü olarak solmadan râyihalar saçıp ortalığı ferahnâk edebilecek!?

5) Dembokrasi işte bu! “Ben dinlerden bir dinim!” demese de o, dünya ve metafizik projesi olması hasebiyle bir kafa ve hayat tarzı sistemidir; bunun içün de adı din olmayan bir din!. Adında “din!” kelimesi geçmediği içün de bütün insanlık onu kendi dinine mani olmayan bir basit nesne zannediyor ve ona iman edip çıkıyor!. Ne zor bir dünyadıyız, müslümanım diyenler bile nice (imanî) esasları görmekden mahrum!

6) Bu din, tanrılar meşheri demekdir! Numan Bey, o çıtkırıldım beşüş çehresiyle bakalım baraj kapakları açılanca o azgın suların içinde yüzüp sâhil-i selâmete çıkabilecek mi!? Yoksa baraj şehidi (!) mi olacak göreceğiz! Pazar akşamına ne kaldı?.

(İntişârı: 10.06.2011)

The post Dembokrasi Âyînleri Bütün Hızıyla Berdevâm! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

VEYA

BAŞVEZÎR RECEB TAYYİB BEYEFENDİ’NİN NAZAR-I DİKKATİNE!

Mehemmed SAFFET

.

Birâder!

1) Evvelâ beyân edeyim ki, benim dînim (dembokrasi) değil, Allâh Azze’nin DÎNİ olan İslâmiyyet’dir. Binâenaleyh, dembokrasi dîninin en büyük bayramı olan 12 Haziran seçimlerine iştirâk edecek 15 parti veya (mezhebin) her hangi birisinin içinde yer almam veya onu seçmem veya ona umûrumu BEYÂT ile tevkîl etmem imkânsız değil, muhaldir!

2) Seçmek-seçilmek ve dembokrasi dîninde makam mevki sahibi olmak gibi bir hedefim de, zarûreten ortadadır ki yokdur, olamaz, bu dahî muhaldir…

3) İktidâr veya muhâlefet partili (mezhebli) kafasıyla hesâb kitâb yapmam, bu da imkânsız! Benim yeryüzü yuvarlağındaki dünyâ hayatımda (intihâb ve intisâbım), dembokrasi dîni mü’mini olarak bu dînin içindeki 15 mezhebden birini intihâb etmek (seçmek) değil; intisâb ve intihâb etdiğim Allâh DÎNİ içinde ölesiye sâbit kadem olmakdır… Ben, HAKK DÎNİ seçmek üzere yaratıldım… Dembokrasi dîninin 15 mezhebinden birini seçerek, parti lideri ve parlamento irâdesine esâret içinde yaşamak içün değil!

4) Farz-ı muhâl, Dembokrasi dînini seçmek üzere yaratılsaydım (hâşâ ve kellâ), o zaman onun 15 mezhebinden de birisini ve bilfarz AKP’yi seçseydim, bu takdirde, zât-ı devletlerine zerre kadar toz kondurmamak içün lâf ishâlinin en sulu yalan, dolan, te’vil, kıvırtma, mugâlâta, fırıldak, demagoji, polemik, damara basma, iftirâ ve hulâsa bu kabil her şeyini, mubah, hatta vazîfe bilir ve ömrümü böyle harcar ve tüketirdim! Velâkin benim dînim bütün bunları haram hükmüyle bana sûret-i kat’ıyyede yasaklıyor… Hamd ve senâ, yüceltmek, övmek ve “ululamak” benim dînimde o dînin vâzıına yapılır ve ancak kalblerde O’nun sistemi yer alır; ve diller de mutlak olarak bu dînin zikri ne ise onunla meşgûl olur… Halbuki “dembokrasi dîni!” müntesiblerine gece gündüz kendisini zikretdiriyor ki, bu benim dînime sonsuz derecede zıt ve ters!

5) Bu i’tibarla, yazacaklarım, Allâh Azze’nin dîninden dembokrasi dînine ve onun mezheblerine (partilerine) nasıl bakmam lâzımsa, öyle olacakdır! Çünki beni dembokrasi dîni ehlileştirememişdir!

Dembokrasi Dîni bunu aslâ istemese de! Ne buyrulur?.

Terörist miyim şimdi ben de?!

ABD, Nato, illüminati, masonizma, siyonizma ve AB standartlarına göre böyle olması, beni bağlıyamaz!. Onlara göre Dembokrasiye köle olmayan herkes terörist!

Tabî yiyen bulurlarsa…

Dembokrasi dîni benim gözümde bir faşizmdir. Çünki benim hayatdaki en kıymetli ve azîz değerler manzûmem olan dînime hayat hakkı vermemektedir. Ve o demektedir ki:

“-Ey, vatandaşlarım! (ki ben vatandaş değilim, Yaradan’ımın kuluyum!) Ancak dîn olarak bana îmânla mükellefsiniz; ve benim dışımda hiçbir şeyi seçme hakkınız yokdur! Benim 15 mezhebimden birine oy vererek yine beni seçmeye ve dolayısıyla yaşatmaya sizi mahkûm, me’mûr ve mecbûr tutuyorum!

Benim 15 mezhebim, günlük yumurta gibi taptâze duruken, sizin Âdem’den beri gelen Dîni ve 15 asırlık son Şerîat’ı seçmenize, aslâ müsaade edemem! Hâ ancak ve sâdece dilleriniz ve damaklarınızla “Müslümanım!” demenize izin verebilirim! Gece gündüz 10.000 kelim-i tevhid de çekebilir, şeyh efendilerin etekleri, elleri, dizleri ve nerelerinden isterseniz oralardan şapur şupur takbil edebilir; ve denâetin umre ve hacc kervanları ile ve onların irâdelerine râmolarak mukaddes beldelere gidib “hacerü’l-esvedi” de yüzlerce kere ta’zimle öpebilirsiniz!

Ammâ dünyâ hayâtınızı, benim îmânî, amelî ve ahlâkî kânunlarım, hayat felsefe ve tarzım ne ise, ona göre yürüteceksiniz! Aslâ Kur’ân, Sünnet, icmâ ve Kıyâs-ı fukahâ esaslarına göre yürütemezsiniz! Ben, bir tek dîn olarak kendimi tanırım; ve kendim dışında başkasına aslâ hayat hakkı veremem. Herşeyin biricik mîzân ve mi’yârı benim, ancak bana muvâfakat veya muhâlefet olarak (iki dünyâ olacakdır); ve ancak ona göre yol harîtası çizerim! Benim tam bir tarîfim yoksa; ve ortadan kalkmak üzere tekme yiyeceğim güne kadar aslâ olamayacaksa da, beni vâr olan bir ve mutlak sistemmiş gibi gece gündüz reklâm etmeye mecbursunuz! 15 partiden birine taraf olarak ona bağlanmayı; leylen ve nehâran, ama gene benim içimde kalmak kayd ü şartı ile istediğiniz muhâlefet ve muvâfakata sövüp saymayı; adı Kemâl kendi Melâl Gandi arkadaşımızın diliyle “anan.. ana…an..a, neyse gerisini söylemiyeyim!” demelere varıncaya kadar “ana avrat sövüp saymaları!” biribirinize revâ görebilirsiniz!

“Piskevit!” lâflarıyla da ağzınızı tatlandırabilir, uçkur kasetleri ve daha binlerce modern ve çağdaş oynaşlarla da hânelerinizi şenlendirebilirsiniz! Her nânenin binini bir paradan, satışa da çıkarabilirsiniz! Bu, hürriyetin en son noktası ve dembokrasimizin en güzel ikrâmıdır! İnsanlık bundan daha ileri bir hürriyet seviyesine de erişememiş ve erişemiyecekdir! Müslümanlık diye tutturan terörist dînci düşmanlarımız, buna “eşşek hürriyeti!” deseler de, bu, “anan… a.. ana.. avrat!” hürriyetine kadar varan “ileri dembokrasimizin” en asîl ve asıl dîn hürriyetidir!

Ammâ dediğim gibi, her nimeti ve hürriyeti ve hayat felsefesini ve dünyâ ile ukbâ görüş ve mutluluğunu ve putluluğunu benim içimde tatmak ve aramak zorundasınız!… Bunun içün de gece gündüz beni zikretmek ve her şeyde benim nâmevcûd terâzîmin ölçü olacağımı propaganda etmek ve var olmayan varlığımın “ileri dembokrasi!” diyerek en üst seviyelerine erişmek üzere yaşamanız ve bunun içün de son derece gayretle çalışmanız en tabii dembokratik hakkınızdır! Başka çâreniz ve alternatifiniz de aslâ yokdur ve olamaz! Aksi halde var olmayan varlığımızı, Irak ve Afganistan’da olduğu gibi şifa dağıtan operasyonlarımızla ve acıtmadan, lokal anestezi ile, Ebû Gureyb ve Guantanamo gibi tımarhânelerimizde sizlere şefkatle ve merhametle tatbikimiz, bize bir insanlık vazîfesi olarak illüminati ilhamlarıyla tevdi’ edilecekdir…

Hulâsa, mücerred beni yaşatarak ve benim dışımda hiçbir dîne iktidâr ve hükûmet vermeyi aslâ kuvve-i akliyye ve hayâliyyenizden bile geçirmeyerek………”

6) Başvezîr Birâder!

Hâl ve keyfiyet bu olunca, biraz zâtınız Hazretlerine garib gelecek amma, “ileri dembokrasi!” hedefinize “uygun adım marş!” diyerek ve “berâber ıslandık yağan yağmurda!” nakarâtıyla ilerlerken, fazla ıslaklık husûlü ile tenâkuza, kurbağaca “çelişki ve bitişkiye!”düşüyor; ve mantık, akıl, insaf ve vicdan noktasında “çılgın projelerden!” nâmahrum bulunuyorsunuz!

7) Meselâ, Memâlik-i Osmâniyye’den tevârüs etdiğiniz Kürdistan havâlisinin Cumhûrî Şırnak nâm vilâyet-i cenûb-i şarkîsinde ve onun Cizre Kâim-i makamlığında bir talebe yurdu denilen mahalle, eli silâhlı başı külahlı Pekkakalı’li şeyâtınü’l-ins, “garib gurebânın ve fakir fukarânın!” evlâd ü ıyâline taarruzla, onları diri diri yakmak gibi bir alçaklık ve Allâh’sızlığın evc-i bâlâsına çıkıyor; ve tüm dünyâ düvel-i cümhûriyyelerine de hastir çekebiliyorlar… Ve zâtınız bunu, haklı olarak ve biraz da o “mıntıka-yı İslâmiyye’den!” oy devşirmek hesâbâtıyla tel’în edib “kınamaktasınız!” Bu sebeble de, Zât-ı Âlînizi ve hükûmet-i cumhûriyyenizi harâretle ve en kalbî hissiyâtımla tebrik ederim! Bu bile, akıl, dîn, can, nesil ve mal emniyetimiz (!) içün fevkal’âde bir tedbirdir; ve seçim emniyetinin Pekkaka tarafından bütün memleketde sıfırlanmasına karşı müthiş ve pek büyük bir aksiyondur!!!

8) Buna, yani çocukları diri diri yakma iğrençliğine, îmân, akıl, fikir ve vicdan fâhişesi olmadıkca hiç kimse “ne güzel olmuş!” diyemez…

Şimdi Başvekîl Birâderim!

Bak, bütün bunlara eyvallâh!

Ammâ, şuna ne diyeceğiz:

“-Eskişehir mitinginin ardından uçakta gazetecilerin sorularını cevaplayan Başbakan Erdoğan, “Cizre’de bizzat Kürtlerin çocukları sırf Müslüman olarak yetişmesin diye onları diri diri yakmaya kalkıyorlar.” değerlendirmesini yaptı.”

9) Şimdi birâderim iyi dînle lütfen:

“-Pekiy, sen, hükûmetin, partin ve (dem.okratik) inanç sistemin, ehâli-i ekrâtın (kürt halkının) evlâd ü ıyâlinin (SIRF MÜSLÜMAN OLARAK YETİŞMESİNİ) istiyor musunuz??? Yoksa, dembokrasi dîninin seçimine bir iki hafta kala o ehâli-i ekrâta ve onlar üzerinden de ehâli-i etrâka (Türk halkına), bol bol yem dağıtma politik zıplayışlarında mısınız? Eğer siz, hükûmet-i cümhûriyyeniz ve fırka-yı (dem.okrasiyyeniz) ile, politik münâfıklık peşinde değilseniz, 12 yaşından küçük çocukların dîn dersi almasını yasaklayan kânun mu kârun mu ne menem illet ü zilletdir, onu, bir hastirnâmecikle 28 Şubatçı mûcitlerinin münâsib mahall-i mahsûsuna 8 yıldır neden göndermediniz ve göndermiyorsunuz, neden?..

Pekkakalılar “Kürt çocuklarının sırf müslüman olarak yetişmesini istemiyorlar onun içün onları diri diri yakıyorlar!” demek kolay! Seçiminizde “getirisi!” de olur hani! Pekiy, yalınız Kürt çocuklarının değil, Türk-Kürt bütün memleketdeki 12 yaş altı on milyonlarca çocuğun sırf müslüman olarak yetişmelerine mani olan darbeci kânûnunu 8 senedir kaldırmamak ise, o kadar çocuğun rûhunu diri diri yakmak olmuyor mu?”

10) Cevab ver Raîsü’l-Vüzerâ Birâderim!

“-Yol yapdık, para dağıtdık, kuyrukları kesdik, akıllı tahta getirdik, “derslik!” düzdük, kitabları beleş verdik, vizeleri kaldırdık, hastanelerin yolunu açdık, eczahaneleri herkese kelepir eyledik, ucube heykelin içine etdik, viyadükdü düdükdü güzel eyledik, van minüt çekdik, horon tepdik falan filan!”

Birâderim! Bütün bunlar, işin kabuğu, tenekesi, dışı, bedeni, eti kemiği, pozitivizması, sekülarizması, dembokratikleşme üzerinden dünyevîleştirmesi, alt yapısı, yok vitrin kapısı ve bilmem nesi ve nesi!!!

Asıl “RUH KÖKÜMÜZ!” içün ne yapdın veya yapıyorsun onu söyle! Ruh çıkdı mı, bedene artık cesed deniyor arkadaşım! Senin yaptıklarının tamâmı da “ölü yüzü pudralamakdan!” başka bir halta yarar mı sanıyorsun? Ruh çıkdı mı cesked kokuyor, kurtlanıyor, ufûnetinden yanında duramıyorsun, herkes burnunu tıkıyor, kaçıyar kaçıyor!

Hani mitinglerde cıyak vıyak bağırtıp çağırtdığın garib gurebâya “Biz size sevdâlıyız, aşığız yaaaaa!” buyuruyorsun ya yaaaaa! İşte biraz da biz bu üslubla kalem oynatmak istiyoruz!. Belki frekanslarımız tutar da anlaşırız yaaaa!!!

11) “Benim adım bilmem ne!” diyenlere lâf u güzâf bombardımanı yetiştirmeniz ve onları baraj ateşiyle dövmeniz çok kolaydır! Onlar da her dembokrasi mü’mini gibi yalandan başka bir şey söylemezler! Ammâ bizim gibi Allâh Azze’nin dîninden başka zerre kadar başka bir nesneye îmân etmeyenlere hadi cevab verin? Diyâr-ı Bekir mitinginde hem (dem.okrasi) dînine hem İslâm dînine mensubiyyetinizi ortaya koyan beyânlarınız olduğuna göre, çift dînli olarak bizlerden çok daha zengin sayılırsınız!

12) Adı geçen mitingde, Salâhaddîn-i Eyyûbi Cennetmekân Hazretlerini de sırf Kürt olduğu içün epey okşadın! O mübârek, pek büyük bir müslüman kumandandı! Ancak bir yandan da garib gurebâ ve fakir fukarâ takımındandı! Ne gardroplar dolusu takım urbaları ve boyun yularları vardı, ne de “gemicikleri!..” Hattâ mübârek zevcelerinin “Ne dizi dizi mücevhercikleri, ne yakıncıklarının taptâze kuyumcu dükkancıkları, hospıtılcıkları ve bilmem necikleri vardı!”

Şiir ve edebiyât iyidir, hoşdur ve güzeldir başvezîrim, amma (hakîkat) güzellerin en güzelidir!

Ne buyrulur?

13) Bırakın hık mık ve sızlanmaları! “Tekerimize çomak sokuyorlar, yok partimizi kapatacaklar!” yollu bin dereden su getirme matemlerini! Şu “Dârü’l-azâbın!”, (dem.okratik) falan filan, ne ise, mes’ûl hükûmeti misiniz değil misiniz? İşinize geldiği gibi konuşmaları bırakın arkadaşım!

“-Benim hükûmetim, benim devletim, benim milletim, benim vatandaşım, benim işçim, benim köylüm, benim memurum, benim hatçem, benim fadimem, benim imam-hatibli yavrularım, benim, benim, benim…” derken iyi!. Seninse, sâhib çık malına da görelim nasıl sâhib çıkdığını?

14) Raîsü’l-Vüzerâ olmak kolaydır!.

“Adam olamazsın!” diyen garîbân babasını ayağına çağırıp“Bakasun bre peder, bak ben paşa oldum!” diyen herifin kıssası ma’lûm!

Kimler, ne hortumcular, ne kumarbazlar, ne mason çocuğu ve reankarnasyoncu dişisi müennesler, ne Allâh düşmanları, neler ve neler o koltuklar üzerinden firavunlara vekâlet etdiler!

Yalan mı?

Teşri’ organınız olan (dem.okratik) meclis-i meb’usânınız (!) 2002 ilâ 2007 târih-i efrencîsi arasında Avrupa birliği kabuklularına yaranmak içün tam 914 kânun tasarı ve teklîfini kabul edib kânunlaştırdı ve “Rubûbiyyet makâmındayız!” diye de bir güzel millete giydirdi mi?

Peki neden 12 yaş altındaki etrâk ve ekrâtın evlâd ü ıyâline dîn dersi almanın yasaklığını defedemediniz?…

“SIRF MÜSLÜMAN OLARAK YETİŞMESİN!” diye mi? Pekkaka, kendi bölgedaşlarının çocuklarını “imam-hatibli” diye veya “Zerdüşt olamadılar!” diye diri diri yakmaya kıyâm edînce, “Kürt yavrularının müslüman yetiştirilmesini istemiyorlar!” diyerek yeri göğü inletiyorsunuz ve bunu dünyâya ilân ediyorsunuz da; Türk ve cümle etnik ehâlinin çocuklarının, 28 Şubat postallılarının güdümlü ve tayinli başbakanları şu kumar üstâdı adama çıkarttırdıkları kânun denen kepâzeliği neden dilinizin ucuna almıyorsunuz, “Başörtüsü!” misillü!. Oy avcılığı içün onun da vakt-i merhûnu hulûl eder öyle mi?

Sonra.. Avrupalı kabukluların içinde eriyelim ve bizi içlerine alsınlar diye onlara yaltaklanmak uğruna “Hınzır etini de kasaplık hayvanlar listesine!” aldınız mı almadınız mı?. Milletin, 1000 senedir yemediği ve suratını gördüğü zaman midesini bulandıran o haram kere haram iğrenç mahlûku, millete yedirince neyinize fâidesi olacakdı ve oldu mu?. Siz evinizde onu mu yiyorsunuz, çoluk çocuğunuza onu yedirebiliyor musunuz?

Neden İzmir’deki câmiyi kilise yaptınız? Bu milletin târihinde kiliseler câmi yapılmışdır ammâ, câminin kilise yapıldığını nerede gördünüz? Hani bu kabil işler 6 kazıkçı CHP’nin işiydi!?… Sizin farkınız ne onlardan? Onlar bile zinâyı ve hınzır etini bu millete kakalamadılar ekselans! Siz gadab-ı ilâhiden korkmuyor musunuz, o zaman bekleyin, biz de bekliyoruz! Kur’an böyle buyuruyor, bekleyelim!!!

Dembokrasi dîninin ince ayar hesablarına aklımız ermez pek tabii!

15) Ammâ ve lâkin biz istintâkımıza devam edelim! Bu kumarbaz saltanatından kalma ve “Ruhları diri diri yakan!” kânun denen Kârunnâmeyi, 914 kânun kadar mühimsemiyorsunuz değil mi? Ve bu kânun denen rezâlet içün:

“-BU, TÜRK-KÜRT BÜTÜN ANADOLU EHÂLİ-İ MÜSLİMÎNİNİN EVLÂD Ü IYÂLİNİN SIRF MÜSLÜMAN OLARAK YETİŞMESİNİ İSTEMİYEN VE ONLARIN KÖRPECİK RUHLARINI DİRİ DİRİ YAKAN BİR ALLÂH’SIZLIK KÂNUNUDUR!” diyemiyorsunuz?

Başvezîr Birâderim!

Bizim adımız “Kamal Mamal” bilmem ne değil!. Bizim kimliğimiz “vatandaş” falan filan gibi uydurmalar da değil!. Bizim, alt ve üst ne kadar kimliğimiz varsa, hepsi içün YARADANIMIZIN bilâ kayd ü şart bize biçdiği sâbit, aslâ değişmez ve değişmesi teklif bile edilemez bir tek hüviyetimiz vardır: TEVHİD KİMLİĞİ yani MÜSLÜMANLIK!

16) İnsanların uydurduğu kimlikler bir zaman sonra çöpe atılıyor ve kimse de bunları içine sindirip taşımıyor! Bu millet bin yıldır kimliğini “Elhamdülillâh Müslümanım!” diyerek ifâde ederken, ona, sonraları bu kimliği unutturmak üzere ve şerîk olsun diye “Ne mutlu ve putlu Türküm diyene!” demeyi kimlik diye dayatıp hapishânelerde işkence ile ve zorla söyletdiler de ne oldu?

Bugünki Pekkaka azgınlığının temelinde bu kimlik dayatması tek ve ana sâikdir! İngiliz-Yahudi fitnesi öyle bir İslâm coğrafyası inşâ ederek buradaki müslümanları da felc etmek istemişdir ki, işte manzara bu gün apaçık ve Fas’dan Endonezya’ya kadar gözler önünde! Osmanlı zamanında “Elhamdülillâh Müslümanım!” diye kendisine kimlik biçen 60 ırkî (etnik) parça bir tek vücûd ve idâreleri de o nisbetde kolayken, şimdi Anadolu’da, akıl, dîn, can, nesil, mal  emniyetini ara ki bulasın! 

T.C. başındaki Raisü’l-Vüzerâ, Diyâr-ı Bekir’e girecek, herkesin yüreği ağzına geliyor!

Pekkakalı Kürt karısı T.C. polisine tokatı patlatıyor, otobüslerde genç kızlar yakılıyor, sokak-meydan alev alev, dükkanların camı çerçevesi indiriliyor, çoluk çocuk diri diri yakılıyor, başvezîr Hazretlerinin konvoyu çapraz ateşe alınıyor, yakınının çocuğu kaçırılıyor, hormonları tavan yapan kızlar testereyle kesiliyor, başörtülü hanım doktor Bolu’da hastahâneden kovuluyor ve daha her gün yüzlerce rezâlet!

Kamal Paşa’nın istediği “Muasır medeniyet seviyesine çıkış!” böyle mi olacakmış ekselans?

17) Müslümanlık, kimlik olmakdan çıkar da, Türkçülük, İttihadçılık, garbçılık, inkilâpçılık, laikçilik, devletçilik, cumhûriyetçilik, halkçılık, lazcılık, çerkezcilik, dembokrasicilik, vatandaşçılık, çağdaşçılık, Atatürkçülük, Kemalistlik, Anadoluculuk, locacılık, bilmem ne ve bilmem necilik gibi düzinelerce kimlik ortaya boca edilirse, bu arada elbetdeki KÜRTÇÜLÜK nânesi de yenecekdir!. Hatta Pekkakalı böyyüklerden Karayılan “Kürtlerin dîni Zerdüştlükdür!” bile dedi!. Raîsü’l-Vüzerâ Receb Tayyib Bey de buna çok içerliyor!.

Yahu, İslâm gibi (tevhid, birlik, bölünmezlik) dîni gidince elbetdeki sıraladığımız düzinelerce dîn, religion, ideoloji, doktrin, felsefî sapıklıklar sökün edecekdir!. Bunları Kur’an’ı indiren Yaratıcı tâ Âdem Babamız’dan beri bütün elçileri ile haber vermiş!. Bizim dembokrasi dîninin mü’minleri bunları bir türlü duymuyor!.

A birâderler, bir zaman “Türkün dîni Kemalizmdir!” diye kitablar yazılmadı mı?

Bazı aklı evvel müşrikîn, “Türkün dîni Şamanizmdir!” diye hâlâ ortalarda gezinmiyorlar mı?

Bazıları “Dînimiz kamalizmadır, laiklikdir, dembokrasidir, cumhûriyetdir!” diye hezeyannâmeler döktürmediler mi?

Kamal Paşa: “Araboğlunun yâvelerini Türkoğullarına öğretmek içün Kur’anı Türkçe’ye tercüme etdireceğim ve öylece de okutacağım, tâ ki budalalık edip aldanmakda devam etmesinler!” diye kitablar yazdırmadı mı?

Herkes her haltı yiyebilir! Fakat son söz, her zaman ve mekânda Allâh Azze ve Celle Hazretleri’nindir, o kadar!

18) Anadolu coğrafyasında da, tevhîd ve bölünmezlik dîni olan İslâmiyyet’i yasak ederlerse, ortaya düzinelerce (bölüp parçalayıcı) dînler çıkacak, sonra da Allâh Azze’nin gadabı, târihdeki nice kavimleri sardığı ve yutduğu gibi netîceyi ortaya koyacakdır!. Mücerred “Lâ raybe fîh!” olan Kur’an-ı Azîmüşşân, böyle söyledikden sonra buna eklenecek bir başka söz de muhaldir!

Anadolu ehâlisi bunca uyduruk dînlerle biribirini yer ve kemirir hatta kanını içerken, başda İngiliz-yehûd olmak üzere İllüminâti, localar, Vatikan, Olimpiyatçılar, ABD, AB, haçlı, Nato ve iç kanser kümeleri ve tâifelerinin şenliğinden-bayramından başka ortada bir nesneye de rastlanmayacakdır!.

İnşaallâh, “Müslümanız!” diyenler îmân edip yeniden müslüman olurlar da ortalık sükûnet bulur!!!

19) Mes’elemize tekrar dönelim!

Evet, Raîsü’l-Vüzerâ Receb Tayyib Beyefendi!

Hadi diyelim ki, 2002-2007 arasındaki 22. Dönem (Rubûbiyyet!) makâmı seanslarınız, 12 yaş altındaki çocukların (İslâm) dersleri almasına imkân vermedi!!!

Pekiy, 23. Dönem (Rubûbiyyet) saltanatı seanslarınız zamanında yani 2007 ilâ 2011 arasında, yine Avrupa kabuklularına yaranmak ve gözlerine girip aferin almak içün tam 548 kânun çıkartdığınız doğru mu?

Bu da doğru!

Bu 8 senelik zaman zarfında çıkartdığınız cem’an 1462 kânun arasında, ne Allâh tanımaz ve Allâh Azze’nin Rubûbiyyeti ile “harb eden!” nice kânunlar çıkartdığınız da doğru mu?!

Beli!

Meselâ zinâ şenîa ve denîasını suç olmakdan çıkaran kânunları bile 8 yıl içinde çıkarıp işleten; ve ortalığı “kasetokrasi rejimine!” yuvarlamakda ana sebeb olan, hangi (demb.okrasi) dîninin, hangi partisinin yani (mezhebinin) kurduğu, hangi hükûmât-ı cümhûriyyelerdir?!!!

Kumarbaz “onbaşıyı!” oynatan 28 Şubatçı ve balans ayarcı generallerin çıkartdığı ve 12 yaş altındaki çocuklara “İslâm dersi!”vermeyi yasaklayan kânunu defetmek, size göre, Haçlı Batı’ya bel kırarak “zinâ yasağını!” defetmek kadar bile mühim değil öyle mi??? Üstelik de, 4-5 yaşında bile hass ve birinci sınıf “vatandaşlarınızın!” çocukları, Tevrat, İncil, bale, keman, folklor, dans, v.s. derslerini çok rahat alabilmektelerken!.

20) Ammâ Cenâb-ı Hakk topunuzu da, “kasetokrasi!” içine çekip nasıl da nice hesablarınızı başınıza geçirdi! Baykal’ın, CHP’nin, MHP’nin, bunlar üzerinden diğer bütün partilerin, derin ve sığ devlet ve organizasyonların hesabları, ittifakları, dümenleri, bütün dembokrasi ve seçim dolapları, kelle yüzdeleri ve istatistikî hesâbât ü kitâbât, nasıl 9 kuvvetinde zelzele yemişe döndü! Aynı 19 Mayıs bacak âyinlerinin yapıldığı günün akşamı, ülkenin yarısının yiyip, yüreğini de ağzına getiren zelzele gibi!!!

Birâder!

Cenâb-ı Hakk Azze ve Celle, Mâide Sûre-i celîlesi 44. Âyet-i kerîmesinde:

“-İnsanlardan korkmayın, benden korkun!” buyuruyor mu?

“-Âyetlerimi az bir dünyâ menfaatı karşılığında satışa çıkarmayın!” buyuruyor mu?

“-Allâh’ın indirdiği ile hükmetmeyenler, kâfirlerin tâ kendileridir!” buyuruyor mu?

Bunlara zorla inanacaksınız demek aslâ aklımızdan bile geçmez!

Ancak, “müslümanım!” deyip de, bu mutlak emirlere burnunun ucuyla gülen hangi mahlûk varsa, onun, aşşağılık bir münâfık olduğu da diğer pek çok âyetlerle ortadadır deriz ve geçeriz! Tabii “dembokrasi dîninde!” böyle net, köşeli, mutlak ve muhkem ve îmân isteyen kânunlar bulunmazmış; ve orada en iyi göz boyayan, en “ileri dembokratmış!”

Bize ne?

21) 12 yaşına kadar gelen ve büyük kısmı bülûğa eren milyonlarca TÜRK ve KÜRT ve sâir müslüman evlâdının “MÜSLÜMAN OLARAK YETİŞMESİNİ!” Pekkaka istemiyormuş! Kumarbaz onbaşı (Sülü’nün piyonu) ve onu kullanan generaller de istemezmiş! İyi de, SİZ İSTEDİNİZ Mİ VE İSTİYOR MUSUNUZ????

Pekkaka mı nedir, nemenem eşkıyâlıksa, onlar diri diri çocuk bedenlerini yakarken, kimler de 12 YAŞ ALTINDAKİ ÇOCUKLARA DÎNİNİ YASAKLAYARAK ONLARIN ÇOCUK RUHLARINI DİRİ DİRİ YAKIYOR?

“Benim adım KAMAL!” nânesi yiyen garîbanla, kedinin şeyle oynaması gibi oynar ve onu susturursunuz, çünki din hassâsiyet ve ma’lûmâtı yokdur; ammâ hadi bizi de susturun! Çünki biz, ne yalan dolandan medet umarız; ve ne de, söylendiği zaman yutarız!

22) Bu dünyânın üç günlük ömrü içinde, kendisini (hâşâ ve kellâ) “Rubûbiyyet makâmında!” tanrı görenler içün, bol bol seçilmeler ve oylar!. HÂLIK’ın RIZÂSI’na karşı, MAHLÛK’un (OYLARI) içün yaşıyanlara neyi nasıl anlatmak mümkindir, bilemeyiz!

Ve Azrâil Aleyhisselâm gırtlağınıza çöktüğü o vakt-i ecelde de, diliniz ve kalbiniz dönerse, bol bol şehâdet ve tevhîd kelimeleri!..

“Bize herşeyyyyy sizi hatırlatıyor!” öyle mi?

Bize ne?

Bize de herşeyyyyyy Allâh Azze ve Celle’yi hatırlatıyor!

Size ne?

Kâinâtın Genel Kurmayından YİYECEĞİNİZ (lâ teşbih ve lâ temsil) şu (e-muhtıraya) karşı da, günü geldiğinde efelenebilecekseniz buyrun!

“-DÜNYÂDA NASIL YAŞAMIŞSANIZ ÖYLE ÖLECEK, NASIL ÖLMÜŞSENİZ ÖYLE DİRİLECEKSİNİZ!”

Pekâlâ biliyor ve farkındayız ki, bu kabil haberlere “dembokrasi dîninde!” îmân ve iltifât yokdur! Bunlar bizim tarafda geçer!

Bilgilerinize!

(İntişârı: 01.06.2011)

(Tashîh ve İlâvelerle: 11.07.2018 / )

t.t.

The post Bir Yârenlik! Veya Hükûmet-i Cümhûriyye Başvezîri Receb Tayyib Beyefendi’nin Nazar-ı Dikkatine! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

-5-

Zıyâiyye BEKÇİSİ

Öyle anlaşılıyor ki, “dembokratik idâre” denilen beşer akıl ifrâzâtı ile ortaya çıkan vahiy dışı sistemlerde, kütüb-i şer’iyyemizde geçen “îmân-ı şer’îyi” kazanmak veya muhâfaza etmek fevkal’âde zorlaşmışdır. Gece gündüz, 1946 SANFRANSİSKO DAYATMALI “dembokrasi dîninin” şiddetli propagandası ile, akıl ve gönülleri taarruza uğrıyan (BİLHASSA Türkiye) insanı, bugünki çıkmaz sokağa saplanmışdır. Husûsan “hılâfet” gibi tamâmen islâmî bir sistemin yerine, onu ortadan kaldırıb atmak üzere çakılan sistemler, bunu, son derece ısrar ve inadla sürdürme peşindedir. Bu “Global anti-İslâm projeler”, bütün dünyada beyân etdiğimiz esas üzerine binâ edilmiş; ve bu projede yer almak istemiyen idâreciler de, bir biçimde saf dışına itilmişlerdir…

İslâmiyyet gibi mücerred (vahye) müstenid bir dînin idâre sisteminin de, vahiy dışı olması veya buna cevâz vermesi, akıl ve nakil karşısında aslâ düşünülemez, bu muhaldir… Hakikat böyle olunca da, beşerî “orijinli” idârî sistemlerin İslâm önündeki hükümleri, “LÂ İLÂHE…” mutlak ve ana umdesi ile redd ü nefye mahkûm bulunur. İslâm’ın, “Allâh Azze’ye îmandan evvel şartdır” dediği en baş ana esas bu olduğu hâlde, “din görevlisi” denilen ruhban sınıfları ve ilâhiyatçı-falancı-filâncı denilen nice din kisveli fraksiyonlara kadar topunun da uzak durduğu ve bir türlü ele alamadığı nokta, mes’elenin bam teli  olarak işte budur…

Büyük Müfessirimiz Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri’nin evvelki makâlâtımızda iktibâs etdiğimiz son derece hakîkata tercemân satırlarını, bütün insanlar zerre kadar akılları olsaydı, “parlamento” denilen   merkezlerinin duvarlarında bayraklaştırır; ve hatta oralardaki bütün kellelerine ezberletirlerdi!. Zîrâ “insanlığın şeref ve haysiyeti”, mücerred “kulun kula kulluğuna” mutlak olarak SON VERMEKDEN geçecekdir. Buna akıl erdiremiyen insanlık, bu hâliyle ALLÂH AZZE’YE KARŞI EN BÜYÜK TERÖRİZMİN TERÖRİSTLERİ OLDUĞUNU ASLÂ AKLEDEMEZ; VE BAŞLARININ DA BELÂDAN KURTULMASI KAT’İYYEN MÜMKİN OLAMAZ… Bu kâinât çapındaki (terör) görülmeden, insanlığın biribirinin kanını dökmesinin ve vahşeti durmanın aslâ imkânı da olamaz. Bunun en büyük isbât vesîkası da, Âdem Aleyhisselâm’dan beri gelen beşeriyet târîhidir…

Bugünki  dünyâ eşkıyâları, kurdukları nice pakt ve teşkîlâtlarla sâdece göz küllemekde; ve “kulun kula kulluğu” sistemini dembokrasi ve sâir isimler altında fikir pörsüğü insanoğluna zerketmekde; ve gece gündüz yediği narkozla, beşeriyyetin uyutulmasını te’mîn etmektedirler…

Beşeriyeti kurtaracak hakîkatın, mücerred Kur’an-ı Azîmüşşân’dan tereşşuh eden formülü, binlerce kere de yazsak, Müfessir Merhûm’un o muhteşem satırlarında görülmelidir:

“…herhangi birini RABB ittihaz etmek içün ona behemahal “RABB” nâmını vermiş olmak şart değildir. Allah’ın emrine muvâfık veya muhâlif olduğunu hiç hesâba almıyarak, onun emrine itaat etmek ve alelhusus, ahkâma müteallık olan husûsatda onu vâzı’-ı ahkâm ve hukuk gibi tanıyıb da, o ne söyler, ve ne emrederse HAKK oluverir gibi farzetmek, ona itaatle Allâh’ın emr ü hükmüne muhâlefet eylemek, ONU ALLÂH’DAN BAŞKA RABB İTTİHAZ EYLEMEK ONA TAPMAK DEMEKDİR.” (Elmalılı Tefsîri, c.4, s.2512, 1. Tab’ı)

İçinde bulunduğumuz şirk dünyâsında, bu muhalled satırların nakletdiği mutlak hakîkatlar nazar-ı dikkate alınmadığı takdirde, ins ü cinnin kendisini nisbet etdiği dîn, hiçbir zaman ve zeminde İslâmiyet olamıyacakdır… İnsanların bu en büyük hakîkatı içlerine sindirmeden “Müslümanlık” iddiaları da, sâdece kuru değil, kupkuru ve iğrenç bir palavradan ibâret kalmıya mahkûmdur… Partizanlığın, dembokrasi gibi beşerî bir felsefe ile hangi uç noktalara (aşırı mı aşırı doruklara) tırmandığını, hatta oralarda îmân-ı şer’îye harakiri bile yaptırdığını, artık pek sık göreceğe benziyoruz…

Kadir’in:

“…. millet gene T. Bey’e rey vermiye mecburdur. Kur’an bunu emreder, İslam bunu emreder. Hiç kurtuluşu yok!”

Gibi bir saçıb savurmasını, bir evvelki yazımızda bahis mevzuu etmişdik! Aradan birkaç hafta geçdikden sonra da, “Lûgât” sâhibi ve gençliğinde “Üstâdım” dediği zât ile hapishânelere düşecek kadar ve beşerî sistemin zulüm çarklarından imbiklenecek derecede “Hakâik-i îmâniyye ve Kur’âniyye” formülü ile “Nurcu Abilik rütbesini ihrâz eyliyen Abdullah Yeğin” de, “Eûzübillâhi mineşşeytâni vessiyâseti” mesleğinden istifâ ve istifrâ etmiş görünüyor!

Nasıl mı, buyrun:

“ Erdoğan’ı desteklemek vaciptir, farzdır, dinimizin icâbıdır.”

Bir insan, dilerse İslâm’a, dilerse dembokrasiye ÎMÂN eder. Dembokrasiye îmân edib, dembokratik sistem içinde dilediği partiye ve liderlerine de tapabilir. Bunlar dünya târîhindeki olağan işlerdir. Bunlara biz de, ne mani olabilir ne de bu sistemlerin mü’minlerine bir şey dayatabiliriz… Onlara, kendi îmân umdelerimiz muktezâsı “ikrâh=zorlama”da bulunmayı aklımızdan bile geçiremeyiz. Ancak, “Kur’an-ı Azîmüşşân’ı, İslâm’ı, dîni, vâcibi, farzı” ve bunlar gibi yüzdeyüz İslâm mukaddeslerini, dembokrasi gibi beşerî ıvır zıvırların ve bu çerçevedeki liderlerin ayakları altına serib, onları yükseltmek içün paspas yapanların bu (çirkinlik zirvesi) hâllerine lânet etmeden de duramayız…

Bizi, imânla mükellef, me’mûr, mecbûr ve mahkûm olduğumuz islâmî düstûr ve nizamlar alâkadâr eder ammâ; Allâh Azze ve Celle’nin irâde ve hâkimiyyetini tahkîr ve tezyîf eden kim olursa olsun, onun “haksızlığı karşısında SUSARAK DİLSİZ ŞEYTÂN OLMAYI” da, aslâ göze alamaz ve kabûllenemeyiz…

Bu kabil zevât, bu zıvanadan çıkmış hâllerine ve sözlerine acebâ hangi âyet, hadîs, icmâ’ ve kıyâsdan deliller getirebilecek; ve “saçmalamak” yerine “müdellel” olmak îmân, usûl, fazîlet, ciddiyet ve ahlâkını oturtabileceklerdir?.

Biz, dinleri “Müslümanlık” olduğunu iddia edenler içün böyle bir suâle yer vermişsek de, “Biz başka bir dinin meselâ DEMBOKRASYA’nın takibçileri olarak bir başka ölçüler içinden böyle hükme varıyoruz!” da denilebilir. Eğer böyle ise, elbetde bir diyeceğimiz olamaz. Çünki herkes dininde serbestdir ve ikrâh da, bizim dînimiz olan İslâmiyyet’de memnu’dur… İdârî düsturları ile, İslâmiyyet’in hangi temel esaslara sâhib bulunduğunu da evvelki makâlâtımızda sarîhan beyân eyledik…

Kendilerini nisbet etdikleri Risâle-i Nûr Müellifi şöyle yazmışdı:

“….İslâmiyyet’e ve hakîkat-ı Kur’ân’a karşı mürtedâne mücâdele eden bir dessas zındıkdır ki, bize hücûm etmek içün istibdâd-ı mutlaka cumhuriyet nâmını vermekle, irtidâd-ı mutlakı rejim altına almakla, sefahat-i mutlaka medeniyet nâmını takmakla, cebr-i keyfi-i küfrîye Kânun nâmını vermekle….” (Şualar s: 318)

“Hem suçlarımdan diye: Tekke ve zâviyelerin ve medreselerin kapatılması ve laikliğin kabûlü, İslâmiyyet yerine milliyet esaslarının konulması, şapka giyilmesi, tesettürün kaldırılması, Lâtin harflerinin hurûf-ı Kur’âniyye yerine cebren kabûlü….. kadınlara erkekler derecesinde irsiyet ve hakk tanınması, ve teaddüd-i zevcâtın kaldırılması gibi inkilâp hareketlerine bid’at, dalâlet ve ilhaddır diyen, irtica’ ile suçludur” yazmışlar.”

Bu satırların yazıldığı günden bu yana aceba ne DEĞİŞDİ???

Yukarıdaki menfîlikler ortadan kalkdı, puthâneler yıkıldı, kerhâneler kapatıldı mı; meyhâneler batırıldı, fâizhâneler kaldırıldı, Kur’an hurûfâtı geri geldi mi; “istibdâd-ı mutlak, irtidâd-ı mutlak, cebr-i keyfi-i küfrî” yerin dibine geçdi mi; “tekke, zâviye, dergâh ve medreseler ihyâ edildi, İslâmiyet yerine konulan milliyet esasları” çöpe atıldı mı; kadük ve rezil şapka kânunu bile yerinden oynatılabildi mi; kadın polisin, hâkimenin (!) kadın subayın (!) tesettür yasağı (dikkat,başörtüsü yasağı bile) kaldırılabildi mi, kadın ve erkeğin şer’î haklarının binde biri verilebildi mi; Allâhsız’lığın, ahlâksızlığın, karı kiralamanın ve satmanın kaynağı ve remzi olan “teaddüd-i zevcât yasağı” (Teaddüd-i Zevcât, Kur’an, sünnet ve icmâ’ ile sâbit olmasına rağmen) yerin dibine geçdi mi; şer’î nikâh gibi zarûrât-ı dîniyyeden bir Allâh emri, suç olmakdan çıkdı mı?.

Ne değişdi mollacıklar?

CHP’li vekil T.GÜNEŞ yıllar evvel ne demişdi:

“Bu memleketde Düzen değişmez, düzenler değişir!”

Dembokratik sandık kumarı içün, oy avcıları, seçim denen sath-ı mâile (Hacı Abdullanın diliyle sath-ı mahalline değil) yaklaşırken, şu kadar gün kala, hangi zaif adam ve madamları, kimleri ve neleri, onlara hangi mukaddesleri saçıb savurtarak kullanıyor, dehşet…

Lâf ve palavra müslümanları!

Müslüman, geberir de, gene dînini, daha üst kıymeti muhal olan dînini, zerre kadar fedâ edemez ve aslâ satamaz…

Hem yukarıda iktibâs etdiğimiz satırları yazan müellifin 70 yıl izinde olmak iddiası; ve hem de, bu satırlarla yüzde yüz muâraza eden ve “4 hakk din vardır” diyen; “Dine dayalı devlet sistemine karşıyız” diye atan; “Zamanımızda fâizsiz ekonomi düşünülemez” diye haçlılara şirinlik yapan; Afrika devletlerine “Laik devlet ve anayasa” misyonerliği taşıyan; “eşcinsel vatandaşlarımızın hakklarını da güvence altına almak ŞARTDIR” diyerek mide bulandıran ve daha düzinelerce mutlak HAKKI çiğniyen politikacıların ayakları altına, o saydığımız mukaddes mefhumları paspas olarak sererek onların boylarını uzatmıya kıyâm etmenin; ve böylesine dehhâmeleşmiş TENÂKUZLARLA müslüman geçinmenin ADI NE OLACAKDIR?

Vicdânı çürümiyen, şeref ve haysiyeti iflâs etmiyen, insanlığı tükenmiyen cevab versin!

Gece gündüz her yerde ve her miting ve anıt ritüelleri icrâsında dembokrasi zikri içindeki liderlere tapanlara, “leküm dînüküm veliye dîn” denilebilirse de, başkaca bir şey ne denir ne yapılır… “Adam ve madamın hayat tarzı budur, bu istikametde gidiyor, mertçe ben dembokratım, dinim imanım budur diyor” der geçilir…

Fakat bu berideki rezalet üstü rezâlete ne denilecek?

Muârızlarımız şunu da çok iyi bilsinler ki, islâmî akâid ve fıkıh ıstılahlarını, onlara nisbet ederek beşer akıl ifrâzâtı olan sistemleri izahda veya onların içinde veya onlardan bir cüz ve düsturmuş gibi göstermek, ateist aklı ve tavrıyla bile tenezzül edilebilecek bir düşüklük değildir… Paris’i, Anadolu coğrafyası içinde imiş gibi göstermiye kalkan her akıl ve ruh cinsi, sâdece zavallılığını ortaya koyar ve kendisine acındırır…

 “Kitab, Sünnet, İslâm, Dîn, farz, vâcib” gibi kelimelerle ancak ve yalınız SON ŞERÎAT izah edilir; ve bunun dışında, bu kelimeler hiçbir dinin veya sistemin muhtevâsında yokdur; ve onlar içinde bir varlık sâhibi de kabûl edilemez… Sâdece “DÎN” lâfzı bile ele alınsa, İslâmiyyet’den başka mutlak dîn olamaz; ve Kur’ân-ı Azîmüşşân’ın dîn kelimesine verdiği ma’nâ dışında aynı ma’nâyı taşıyan ikinci bir “DÎN” yokdur, bu da muhaldir… Bunun içün Kur’an-ı Mu’cizül Beyân, yehuddan bahseder ammâ, din olarak “yehûdiyyet” demez!. Nasrânîlerden bahseder ammâ, dîn olarak “NASRANİYYET” lâfzını kullanmaz!

“İslâm Mücâhidi” gibi beleşin beleşi rütbeler taşımak çok kolay ve ucuza mâl olsa da, işin özüne bağlılık, çocuk veya politikacı oyuncağı olamaz…

Allâh Azze ve Celle Hazretleri, O Muazzam ve “Lâ raybe fîh” olan KİTÂBI ile “HAKKI BÂTIL İLE TELBÎS ETMEYİN!” kat’î EMRİNİ (FARZINI) cihânın gözüne sokarken, bunu kâle alamıyacak kadar savruk, kavruk veya echel gezinmek, ayıbdır, Allâh Azze ile muârazadır!

Allâh Azze’nin İRÂDE VE HÂKİMİYYETİ üzerinde, idâri, siyâsî, hukûkî, iktisâdî, ictimâi, v.s bir “irâde ve hâkimiyyet” tanımak, Dînin ana akâidine, usûl ve düsturlarına mutlak olarak tersdir, Allâh Azze’yi tekzibdir…

İslâm gibi mutlak hakîkatden ibâret olan bir dinin protestanlaştırılması, laikleştirilmesi, sekülerleştirilmesi, yani “tecezzî” kabul eden bir DİN’MİŞ gibi düşünülerek, devletden veya dünyevî bir muâmeleden ayrılması, bu DÎNİN tamâmen REDDİNE müsâvîdir; VE, Allâh Celle’ye îmân ile de asla kâbil-i te’lîf edilemiyecek kadar büyük bir ilhaddır…

Îman-ı Şer’î sâhibi olmak, bunu her an taze ve sağlam tutmak istiyen, Müfessir Merhûmun o muhalled satırlarını, bıkıb usanmadan yürekden inanarak tekrar tekrar okumalı ve îmanların zîr ü zeber edildiği bu dembokratık bataklıkda gebermemek içün, o hakîkata sığınmalı ve odaklanmalıdır:

“…herhangi birini RABB ittihaz etmek içün ona behemahal “RABB” nâmını vermiş olmak şart değildir. Allah’ın emrine muvâfık veya muhâlif olduğunu hiç hesâba almıyarak, onun emrine itaat etmek ve alelhusus, ahkâma müteallık olan husûsatda onu vâzı’-ı ahkâm ve hukuk gibi tanıyıb da, o ne söyler, ve ne emrederse HAKK oluverir gibi farzetmek, ona itaatle Allâh’ın emr ü hükmüne muhâlefet eylemek, ONU ALLÂH’DAN BAŞKA RABB İTTİHAZ EYLEMEK ONA TAPMAK DEMEKDİR.” (Elmalılı Tefsîri, c.4, s.2512, 1. Tab’ı)

Kâinat’da en mühim ve en baş mes’ele, bir müslüman içün “ALLÂH’DAN BAŞKA RABB İTTİHÂZ EYLEMEMEK, BAŞKASINA  TAPMAMAKDIR.”

Sâbık Dâhiliye Vekîli E. A’lâ adlı kişinin:

“Peygamberimiz Mekkeyi fethedib oraya girerken, muhtemelen kendisine bir pay çıkardı orda. Biz pay çıkarmıyoruz başörtüsü yasağını kaldırdık diye!”

Şeklindeki lâf sıkması da, tüyleri diken diken edecek ölçüde bir kabalıkda; ve kendilerini, Kâinâtın Fahri Rasûl-i Rusül Aleyhisselam Efendimiz Hazretleri ile mukâyese ederek, daha üstde ve fazîletli mevki’de OLDUKLARINI ifhâm edici olmakla, son derece ârızalı, muhtell ve îmân-ı şer’îye muhâlif bir sakatlıkdadır… Buradaki “Kimin Rabb ittihâz edilişi”, tahtında müstetir olsa da, erbâbına ma’lûm bulunur!

Buyrun, şu da, bir başka Prof “nurcu” ve ekran bülbüllerinden A. Akgündüz’den:

“Tayyib Beyin Hükûmetleri ve bürokratları milletin malının sâdece %20’sini yedi!”

Adam, madamca demek istiyor ki:

 “Ne var bunda yemişlerse hepsini hapır hupur yememişler ki, 5 parçanın bir parçacığını yemişler! Bu da mı suç yani, hoşgörelim kardeşler, FETÖ ile hoşgörü kanbirliğimiz var ne de olsa!”

Beşin birini değil, binin birini yiyenin ALLÂH belâsını bu dünyada vermez de imhâl ederse, Âhıret’de fitil fitil burunlarından getirir. Bunların goygoycuları da aynı âkıbet içre sürünürler. Mâsiyete rızânın aynı mâsiyet, soyguna rızânın aynı soygun olduğunu bu adam ve madam sürüleri bilmezler mi aceb!?

Bu da, nurculuğun, onu bozuk para gibi harcıyan ve fakat “fetö” aleyhinde olub da “millet malı yemiyen, himmet soygunlarından münezzeh ve müberrâ”,  tertemiz (!) familyası…

Şu da, telfikçi, mason Efganici, mason Abduhçu ve soytarı Reşid Rızâcı “FIKIH (!) Pırasasörü” Haltettin Bey’in, mostralık, modern ve diyalogsal sallaması:

“Yolsuzluk yapana hırsız diyen iftirâ atmış olur!”

Evet, T.C. bugün, işte böyle îmân ve fikir TERÖRİZMASI karşısında iliklerine kadar yolsuzluk içindedir; ve bunu gören göze rastlamak da sanki kimyâ!

Ulan, “cerbeze-i lisâniyyesi olan bilgiç münâfık!”

Her yolsuzluk hırsızlık değildir dense de, her hırsızlık yolsuzluk değildir denilebilir mi?

Adam, bizzat hırsızların bile lüzum görmediği kılıfı, minarenin ve onu çalanların da tepesinden nasıl geçirmenin; ve yalakalık yapdıklarına nasıl yaranmanın peşinde!?

İğrenç!

El Hayâ El EDEB!

Bunlar, işte şu Allâh’sız rejimin “Din görevlisi” ta’bîriyle yaşatdığı bir cüz; yani rejimin papalıkdan “uyarladığı” ve yuvarladığı “ruhbân sınıfından” bir keyfiyet!

Allâh Azze’nin “irâde ve hâkimiyyeti” yasak altına alınır da zındana tıkılırsa; ve “kulun irâde ve hâkimiyyeti” PUT-SANEM olarak meydanlara ve meclislere dikilirse, böylece de, bu memleket en büyük törörü GÖREMEZ ise, dünya eşkıyâsı (triumvira) ve onların tetikçileri eşkıyâlar, başına daha çoook belâ olmıya devam eder…

Şiddetle ihtiyâc, ÂCİLEN müslüman olmıya…

Her müslüman, bütün dünyaya “müslüman ol!” deme mükellefiyyeti, me’mûriyyeti, mecbûriyyeti ve mahkûmiyyeti altındaki adam ve kadın demekdir!

(İntişârı: 23.10.2015)

The post -5- Allâh’dan Başka Rabblara Tapmak… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Sıddîk YAVUZOĞLU

Evet tekrâr soralım: “Cumhûriyetin Lâik Ve Demokrat Adam Ve Madamlarını Oymamak, Oynatmamak, Onaylamamak Ve Oylamamak, Büyük Vebâl Mi?”

Hilâfetin ilgâsından bu yana Türkiye, Cumhûriyet’in hâkim olduğu bir beldedir. Kurucusu da “Cumhuriyeti biz kurduk, onu yaşatacak ve yükseltecek olan sizlersiniz.” Demiş; ve Cumhûriyet’in, “demokrat” ve “lâiklik” sancaktarlığı, muayyen vakitlerde “çoğunluk dâima haklıdır” safsatası ile bugüne kadar “sandıklarla” taşınmış durmuşdur.

İşbu Demokrasi Dîni’nin bir rûknü olan rey verme zamânı yaklaşmaktadır. Bu vakitler yaklaştığında bir kısım müslümânların akıllarında suâller olur ve İslâm Dîni’ndeki yeri merâk edilir. Bunun içün de günümüzde, “kendilerine en yakın buldukları hocalardan” fetvâ aramaya başlarlar! Hiç şübhesiz “sosyal” medyada mes’eleye ilişkin videolar izlenmeye başlanmışdır.

Esâsen Müslümân, îmânı gereği Hakk’ın Hâkimiyyetini tek bilir ve tâğûtî tüm küffâr sistemlerini reddederek Merhûm Müfessir Elmalılı Hamdi Efendi Hazretleri’nin buyurduğu; “Tevhîd’in şartı masivallâha küfretmek değil, masivallahdan ulûhiyyeti NEFYETMEKDİR….. Mü’min-i Muvahhid olmak içün Allâh’a îmândan evvel küfre tevbe etmek şartdır, bu tevbenin şartı da tâgûtları aslâ tanımamaya azmeylemekdir” ⁽¹⁾ hakîkatına şekksiz ve şübhesiz îmân etmişdir.

Burada “tâğût” kelimesinin İslâm kaynaklarında geçen izâhını beyân edelim ki mes’ele daha iyi fehmedilsin.

 “Tağut: Allâh’ın indirdiği hükümlere karşı yeni hükümler icâd eden ve icâd ettiği hükümlerini de insanların hayâtında tatbîk etmeye kalkışan kişidir. Bunun insan, şeytan veyâ başka bir şey olması durumu değiştirmez.” ⁽²⁾ “Hakkı bâtıl, bâtılı hakk yapmağa çalışanlar ise, haysiyyet-i ilmiyyeden ârî birer tâğûtdurlar….. Allâh’ın emrine muhâlif olduğu zâhir olan hatalarına (ulemâ bile olsa) itaati tecviz eylemek, velhâsıl Allâh ne diyor diye düşünmeden, Allâh’ın emrine ittibâ’ı hesâba almadan ittibâ’ eylemek dahî öyle bir şirk ve küfür demekdir.” ⁽³⁾

İbâdet edilmeye yegâne lâyık olan Cenâb-ı Hakk, hüküm, emir ve yasakların vaz’ında da Kâdir-i Mutlak ancak O’dur. Kişinin kendince yâhûd başka kimselerin ihdâs etdiği kanûnlar ile yönetilmeyi Hâkim-i Zülcelâl Hazretleri kat’î sûretde men’etmişdir. Şeytan, insanları devamlı idlâle çalışır ki, Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri’nin bu noktadaki satırları şöyledir:

“Allâh’ın emrini, Allâh’ın kânûnunu taharrî etdirmeden, kendi kendine YALANDAN KÂNUNLAR UYDURTUR, kânun-ı hakka muhâlif işler yaptırır ve nihâyet başını belâya sokar.” ⁽⁴⁾

Hazret-i Âdem Aleyhisselâm’dan, Hatemü’l-Enbiyâ olan Hazret-i Peygamber (aleyhissalât ü vesselâm) Efendimiz’e kadar gelen bütün Peygamberân-ı Zîşân (aleyhimüsselâm) Hazerâtı, ümmetlerine Allâh’ın Şerîatlarını teblîğ etmişlerdir.

İnsanoğlu yaratıldığı zamandan bu zamana kadar Allâh ve Resûlü’nün irâde ve hâkimiyyetini beğenmeyib; “Hâkimiyyet kayıtsız şartsız milletindir” diyenler olmuş, kendi akıl, hevâ ve heveslerine tapmış ve taptıra gelmişlerdir. Hakk’ın hâkimiyyetini tek tutan müslümânlar kula kulluk diktatöryasını red etmiş; Son Kitâb ve Şerîatı kıyâmete kadar devâm edecek olan Kelâm-ı Kadîm’e îmân etmişlerdir.

Müslümânlar içün “kitâba imânın mânâsı o kitâbın ahkâmını tamâmıyla kabûl ve mu’cibiyle amel edeceğine ahd ü permân etmekdir.” ⁽⁵⁾ Buna böylece îmân etmek zarûrât-ı dînîyedendir. Kur’ân-ı Kerîm’i mukaddes bilib, “bu benim âhiretim için şurada dursun” diyerek duvara asıb, dünyâda da “ana-baba” gibi yasaları kabûl edib, “bu zaman da şerîat hükûmleri tatbîk edilemez” demekle KİTÂB’a imân edilmiş olunamaz…

Büyük Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Elmalılı Hazretleri tefsîrinde şöyle buyurur:

“…herhangi birini RABB ittihaz etmek içün ona behemahal “RABB” nâmını vermiş olmak şart değildir. Allah’ın emrine muvâfık veya muhâlif olduğunu hiç hesâba almıyarak, onun emrine itaat etmek ve alelhusus, ahkâma müteallık olan husûsatda onu vâzı’-ı ahkâm ve hukuk gibi tanıyıb da, o ne söyler, ve ne emrederse HAKK oluverir gibi farzetmek, ona itaatle Allâh’ın emr ü hükmüne muhâlefet eylemek, ONU ALLÂH’DAN BAŞKA RABB İTTİHAZ EYLEMEK ONA TAPMAK DEMEKDİR.” ⁽⁶⁾

Merhûm Mehmed Vehbi Efendi Hazretlerinin Hulasatü’l-Beyân Fî Tefsîri’l-Kur’ân nâm eserinde ise;

“Fahr-i Râzî’nin beyânı vechile Allâhü Teâlâ’ya şerik i’tikâd etmek; gerek putlar olsun gerek yıldızlar olsun, gerek veled isnâdı olsun ve gerek indî ahkâm-ı bâtılayı isnâd etmek olsun, cümlesi iftirâ-yı alâllâhta dahîl olduğu gibi, Kur’ân’ı ve sâir âyâtı ve nübüvvet-i Muhammediye’yi tekzîb etmek de, tekzîbe dâhildir.” ⁽⁷⁾ buyuruyor.

Bu ve misâli hakîkatleri beyân etmek her cübbeli ve sarıklının harcı olmasa gerek… Zîrâ “Teke tek” programında Fatih Altaylı’nın; “Türkiye bir Şerîat hukûkuyla mı yönetilmeli?” suâline Cübbeli şöyle cevâb veriyor:

 “Şu ânda böyle bir ortam yok, zaman zemin kaymış gitmiş… bu döndürülmüş, değiştirilmiş. Fakat burada bir özgürlük te’sis edilmiş. Atatürk bunu uygulamış bu özgürlüğü, çok da güzel uygulamış.” …. “Lâiklik Avrupa’daki anlamıyla uygulansa herkes rahat edecek” diyor.

Bâlâda zikredilen ve mâba’dinde beyân edilecek olan hakîkatlere binâen deriz ki; Şerîat içün “zaman-zemin kaymış gitmiş” denilemez. “Nasılsanız öyle yönetilirsiniz” hadîs-i şerifi mu’cibince Mü’minler Allâh ve Rasûlü’ne lâyık îmân sâhibi olmadıkça; ve bu zemîni samîmi bir kalb ile isteyib de sabırla mücâdele vermedikçe, adlî bir sistem ortaya çıkamaz. Bugün “cumhûriyet”, “lâiklik” ve “demokrasi” teslîsiyle yönetiliyor olmamız, îmânımızın gereği ve mutlak farz olan İslâm ahkâmına olan itâatimize sırt çevirmemiz mânâsına gelemez. İslâm’a taban tabana zıt bir sistemin meclislerinden, İslâmî hâkimiyyetin zuhûrunu ve murâdın husûlünü beklemek, beyhûde bir çabadan ibâretdir. İslâm dîni laboratuvarlık tecrübe dîni olmamakla berâber, bu girişimlerle müsbet bir netîce elde edilemiyeceği gerçeği de, geçmişden günümüze kadar gören gözlerin müşâhedesindedir. Şerîatı müdâfaa niyeti taşıyan nicelerinin, zamanla zihinlerinin demokratlaşarak bâtıla kaydığı hakîkatı da, ne kadar esef edilse meydandadır.

Merhûm Muhammed Zâhid Kotku (Rahmetullâhi Aleyh) Hazretleri bu mevzûyla alâkalı bizlere şöyle nasîhat ediyor ve; “Zavallı, sana ne oldu da böyle şeytânî fikirlerle kurulmuş bir dolaba giriyorsun? Hiç de aklın yok mu? Bu kadar tahsili ve serveti, böyle bir İslâm düşmanı cemiyete girmek için mi yapdın? Yazık sana hem de çok yazık. Senin dîninden sökülüb, İslâm’ın gayrı bir cemiyete intisâbından dolayı, artık seni İslâmiyyet, müslüman olarak kabûl edemez. Çünki, artık sen müslümanın malı değil, bir hırıstiyan veya bir yahudî şebekesinin adamısın. Bunu böyle bil.”…“Partiler hiç de doğru olmıyan teşkîlâtlardır. Zîrâ birinci zararları, memleketdeki vahdeti birliği bozmakdır.” ⁽⁸⁾ buyuruyor.

Winston Churchil’in meşûr sözlerini bilmeyenler için yazalım. Diyor ki:

“Ulan biz keriz miyiz? Biz Osmanlıyı yıkmak için 29 yıl uğraştık, 700 milyon altın harcadık, sonra çekip gittik öyle mi? Hadi oradan..! Osmanlının kalbinin attığı Türkiye’nin yönetimini kendi sâhiplerine bırakacak kadar keriz değiliz. Tabi ki bizim evlatlarımıza parti kurup ülkenin başına geçirdik. Devletin yönetimini Taşnak Ermenilerine, ekonomisini de Yahudilere teslim ettik.”

Küffâr sistemlerin içerisinde İslâmî bir nizâm kurulamaz. Kendilerinden olunmadığı müddetçe kimseyi aralarına almazlar. Nitekim Hakk Teâlâ Bakara sûresinin 120. âyet-i celîlesinde bunu bizlere ta’lîm ediyor:

“Sen milletlerine tabi olmadıkça ne Yehud, ne Nasara senden asla hoşnud da olmazlar. Her halde yol, Allah yolu de, şanım hakkı için sana vahyile gelen bu kadar ilimden sonra bilfarz onların hevâlarına tâbi olacak olsan Allahdan sana ne bir veliy bulunur ne bir nasır.”

İslâmiyet’i hâkim kılmak yalnızca onun vaz’ ettiği usûl ve kâideler nisbetinde elde edilmeye çalışılabilir. Allâhü Teâlâ Hazretleri, M……d Sûresi’nin yedinci âyet-i celîlesinde şöyle buyuruyor;

         “Eğer siz Allâh’ın dînine yardım ederseniz, Allâh da size yardım eder ve sizi pâyidâr kılar.”

Ehl-i Sünnet i’tikâdınca;

“İslâm şerîatini gayr-i İslâmî kânûnlara yaklaştırmaya ve onları şerîatin yerine koymaya çalışan kimse, kalbinde hastalık bulunan ve aklı şerre çalışan kimsedir. Böyle biri, esenlik ve yükselme aradığı yerde fesâd ve bozgun bulmaktan başka bir şey yapamayacaktır! Kendi aklını Yüce Allâh (Celle Celâluhû)’ın ilminden ve şerîatinden üstün gören kimsenin İslâm ile en küçük bir ilgisi kalmamıştır! [Çünkü bu, apaçık küfürdür.]” ⁽⁹⁾ “İslâm milletinden olup da, ba’zı hükümlerde başka milletlere uyan kimse kâfir olur.” ⁽¹⁰⁾

Hakk’a teslîm olmuş hangi müslümân “lâiklik” ve sâir gibi yönetimlerin kucağına atlamakta rahatlık bulabilir? Hayât-ı ictimâiyyesinde mevcûd olması icâb eden (muâmelât-ı dîniyede) bir mes’elede kimin kapısını çalacak? Hakkı gasbedilmiş bir mevzû’da ona adâleti kim sağlayacak? Eşit olmanın adâletsizliğinden onu kim kurtaracak?

Onun en temel mes’elesi, şu İslâm DÂRI olmayan dünyada ve âhir zamanda elde ateş misâli îmânını muhâfazaya çalışmak olacaktır.

Merhûm Şeyhü’l-İslâm Mustafa Sabri Efendinin şu sözleri Müslümanların ne kadar hazîn bir hâlde olduklarını ifâde eder;

“… Türkiye, Dar-ı İslâm olmakdan çıktıkdan sonra ne ermeniler ve ne de yahudiler, Müslümanlar derecesinde yersiz ve yurtsuz bilhassa sâhibsiz kalmamışlardır.” ⁽¹¹⁾

Mes’ele “başımıza yönetici tâin ve tesbît konusu”ymuş… “İnsan vatana millete en faydalı, hayırlı hizmet edici gördüğü, kendine en yakın bulduğu yere oy vermeli”ymiş…

“Oy vermemek büyük vebâl”miş!.

Bu fetvâ da Merhûm Osmanlı Âlimi Ali Haydar Efendi gibi “Demokrasinin D’sini ağıza almak küfürdür!” ⁽¹²⁾ diyen bir allâmeye isnâd ediliyor ki, bu, ona sâdece bir iftirâdır… Hâlbuki Cübbeli’nin sosyal medyaya düşen (ve daha sonrasında nedense kaldırılan) bir videosunda, Ali Haydar Efendi Hazretlerinin demokrasi hakkında bir sözü olduğunu ifâde ediyor ve “söylesem etrafımda adam kalmaz” diyor!.. Lâkin söylemek bir yana, şimdi o videosunu bulabilene aşk olsun!..

Böyle tenâkuzlar, bocalamalar, dengesizlikler, hakkı bâtıl ve bâtılları hakk göstermeler asıl (vebâldir) ki, “Hoca geçinmekle” bu vebâllerin ebedî hüsrânından kurtulmak aslâ mümkin olamaz…

Vebâl aramaya pek meraklı olan zemâne sarıklı politikacıları, bunu, “… demokratik ve lâik cumhûriyete ve atatürk ilke ve inkılâblarına bağlı kalacağına, anayasaya sadakatten ayrılmayacağına namus ve şerefi üzerine yemin…” çekenlerde aramalıdır! Bu kabil politikacıları “başlarına yönetici ta’yîn” etmek; ve “Allâh ve Rasûlü’nün irâde ve hâkimiyyetini tanımam” diyen bâtıl batının beyinlere çaktığı demokrasi düzeninin idâmesine vesîle olarak, Batı emperyalizminin işgâline girmek, acaba (vebalin) hangi tür eşedd ve katmerli olanıdır?

Merhûm Müfessir Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri buyurur:

“… herhangi bir ferdin, vaz’-ı ilâhî olan hukûku, kendi rızâsı munzam olmaksızın, diğer bir vaz’-ı beşerî ile, tebdîl tağyîr veya tasarrufa mahkûm olabiliyorsa, o artık yalnız Allâh’ın kulu değildir. Ve onda, bir hisse-i esâset vardır. Ve artık onun vecâib ü vezâifi, mahz-ı Hakk’ın icâbına değil, şunun bunun keyf ü irâdesine tâbi’dir. Binâenaleyh Hakk Teâlâ’yı tanımıyan kimsede, hukûkuna mâlikiyyet ma’nâsına hakk-ı hürriyet farzetmek bir tenâkuz olduğu gibi, Hakk Teâlâ’dan başkasına kul olanlarda da,hürriyet FARZETMEK İMKÂNSIZDIR. Ve bunun içün zamân-ı hürriyet, yalınız ALLÂH’A UBÛDİYETDEDİR. Ve sırât-ı müstakîmin mebdei, bu ubûdiyyet ve ilk gâye-i dünyeviyyesi de, Nİ’MET-İ UZMÂ OLAN BU HAKK-I HÜRRİYETDİR.” ⁽¹³⁾ buyurmuşlardır.

Hâl böyle iken, nasıl olur da beşerî bir sisteme kul olmayan müslüman “büyük vebâl” işlenmiş olur?

Hakk ve hakîkatler Ehl-i Sünnet Ulemâmızca önümüzde a’yân beyândır. Gerisi beşerin irâdesine kalmışdır. Dilerse onu, Hakk’a, dilerse nefsî arzuları içün bâtıla sarf eder.

Vesselâm…

…………………………………………………………………………………..

DİPNOTLAR:

1) Elmalılı Tefsîri, (c.2 s. 871, 1936 tab’ı.)

2) Câmiu’l Beyân Fî Tefsîru’l-Kur’ân (Taberî)/c:3, sh;13

3) Elmalılı Tefsîri, (c.4. s. 2513-14)

4) Elmalılı Tefsîri, (c. 1, s.585)

5) Hulasatü’l-Beyân Fî Tefsiru’l-Kur’ân/Merhûm M. Vehbi Efendi (sh;1797)

6) Elmalılı Tefsîri, (c.4, s.2512, 1. Tab’ı)

7) Hulasat’ül Beyân Fi Tefsir-i Kur’ân/Merhûm M. Vehbi Efendi (sh;1620*)

8) Mü’minlerin Vasıfları/Mehmed Zâhid Kotku (sh;75-78)

Tafsîlâtı içün bkz: http://www.turkcesi.biz/ulumi-seriyye/akaid/partiler-hic-de-dogru-olmayan-bir-teskilatdir.html

9) Makâlâtu’l-Kevserî 1/Muhammed Zâhid el-Kevserî (İstanbul Rıhle Kitab, 2014, Sh;301.5)

10) Ehl-i Sünnet İ’tikâdı (Câmiu’l-Mütûn)/Ahmed Zıyâüddîn Gümüşhânevî Hazretleri (sh;125)

11) Din ve Milliyet -4- Yarın Gazetesi Şeyhü’l-İslâm Mustafa Sabri Efendi (29 Safer 1349/25 Temmuz 1930, sh;374, No. 67)

12) Tenâkuzlar Çukuru mu, Fikir Fâhişeliği mi? (Zıyâiyye Bekçisi) http://www.turkcesi.biz/muharrirler/ziyaiyye-bekcisi/tenakuzlar-cukuru-mu-fikir-fahiseligi-mi.html

13) Elmalılı Tefsîri, (c. 1, s. 129)

İntişârı: 22.03.2019 / 11:53:06

The post Cumhûriyetin Lâik Ve Demokrat Adam Ve Madamlarını “Oylamamak, Büyük Vebâl” Mi? appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Mehemmed SAFFET

Memleket tepeden tırnağa, dembokrasi dininin zikirleri ile âyin yapar hâle getirildi; ve Allâh’ın Dînine âid herşey, ya evlere veya câmilere tıkılmış vaz’iyyetde!

Ma’lûm dinin 15 partisinin (mezhebinin) de, deli danalar gibi ağızlarından gece-gündüz, miting-meydan, fitnevizyon-internet, ağızlarından düşürmedikleri ve neredeyse tenzih eder vaz’iyyet iktisâb edecekleri tek din, dembokrasi!

1945 târihinde ABD denen patronun San Fransisko diktesi ile dayatdığı bu din, şu bîçâre millete öylesine cebrediliyor ki, bu dinin sandığına gitmemek ve o günki âyine iştirak etmemek bile kânûnen suçdur; ve cezâsı bile utanmadan kânunlarında tesbît edilmişdir…

Bunun adına dembokratik faşizma denir!

Bu din, öylesine kendi dindârlarını peydahladı ki, bu yeni dinin dindarları, abâ u ecdâdının, yedi göbek sülâlesinin, soyunun, sopunun, akrabâ-yı taallûkâtının “dembokrasi dinine!” îmân etmeden Âhırete intikallerini de neredeyse kınayacak ve onların üstünü çizip atacak!

Hâle bakacak olursak, 150 senedir “seçim sandığı!” denen soytarı milletin önüne konur ve bir kumar heyecânı ile içine oy’lar atılır, lâkin sadra şifâ bir keyfiyet aslâ çıkmaz!. Sâdece dembokrasinin parti veya mezheblerinin tepelerindeki ağaların menfaatları ve ihtirasları tatmin olunur o kadar!

12 Haziran günü de bir yeni “âyin!” icrâ edilecek ve “buna iştirâk etmem!” diyenlere bin dereden su getirilerek “baskı-cebir- aşağılama!” bile tatbik edilerek! Onlara dembokrasi denen “faşizan!” dinin zulmü tatbik edilecek ve bu zâlimler de, sorulduğu zaman kendilerinin “müslüman!” olduğunu zerre kadar hayâ etmeden söyleyebilecekler!.

Dembokrasi dininin İslâm dinini işlemezliğe mahkûm etdiğini ve bu dini hayatdan kaldırmak gibi bir vücud hikmetine mâlikiyyetini bilen ve bunun idrâkinde olan bir müslümana, kendi dini dışındaki bir dinin 15 mezhebinden birini seçme baskısı ve zorbalığı ile muhâtab olmak, en hafif ta’biriyle denâet, zulüm ve şerefsizlikdir!

Bu bile gösteriyor ki, “dembokrasi dini!” denilen katakülli, ne insanlara hürriyet tanır ve ne de onların insânî haklarına zerre kadar saygı ve ihtirâm! Onun bir tek hedefi, mücerred kendisini yaşatmak ve kendi dışındaki hiçbir dine de hayat hakkı vermemek…

Bunun içün de en sinsi ve gizli bir faşizma olarak:

“-Hangi dinden olursan ol! Geleceksin ve beni, mücerred beni yaşatmak üzere, 15 mezhebimden birini seçecek ve herşeyini benim çerçevem içinde ve benim dünyâ çapındaki piramidimin tepesinden gözetleyen o esrârengiz gözümün önünde halletmeye söz verecek ve bana bey’atla, benim tanrıma kulluğunu isbât edeceksin!”

Bu ne rezâletdir, anlayan beri gelsin!

İşte “hukuk, hakk, hürriyet, medeniyet, eşitlik, halk irâdesi!” gibi göz küllemelerle beşeriyete atılan kazık! Bir tek misâl ile ifâde edilecek olursa, işte getirdikleri dembokrasinin, Irak denen coğrafyadaki bir milyon kişinin kellesini, on milyonlarca kişinin de çocuğunu, babasını, eşini, akrabâsını alan ve kaç yüzbin kadının ırzını pâyimâl eden iğrenç, şeytânî, dişlek, cüzzamlı ve şerefsiz yüzü!

Bu insanlık neden düşünmez ki, bütün dünyâya bu “dembokrasi dini!” dayatılmak içün çalışılır ve beş kıt’ada bunun reklâmından geçilmez!

ABD ve AB başda olmak üzere, neden bütün bir yehudi-haçlı dünyâsı bunun satışına ömürlerini vakfetmişlerdir!?

Gece gündüz bütün parti irilerinin zikri “dembokrasi!..”

Bütün medya âlet edâvâtının nakârâtı ve zikri fikri “dembokrasi!”

Bu da yetmedi, şimdi ağızlarında “İleri Dembokrasi!” zikri peydahlandı!

“Müslümanım!” diyen bir adamın asgarî îmân, şeref, haysiyet ve namus borcu ve onu münafıklıkdan kurtaracak tek çizgi, onun, herşeyde bir tek terâzisinin “Allâh, Kur’an, Peygamber!” sistemi olduğunu apaçık ve takiyye küfrüne batmadan ortaya koyması; ve bunun dışında da hiçbir şeyi mi’yâr ve mîzân yapmadığını ve yapamıyacağını beyân mecbûriyyetidir…

Bu gün ise istisnâsız bütün partiler, (seçime iştirâk hâlindeki dembokrasi mezheblerinin 15i de), “dembokrasi!” diye terter tepinmede ve buna aykırılığın gûya karşısında olduklarını isbât içün de, biribirlerini falan mahlûk gibi ısırmakta ve sidik yarışının en hayâsızcasını irtikâb etmektedirler!

Efendiler!

Dembokrasi, açık açık “Benim adım Dembokrasi Dinidir!” demiyor diye, onun DİN olmadığına ve dünya patronlarının insanlığa dayatdığı bir “hayat tarzı!” olmadığına, aklı başında bir adamı aslâ ve kat’a inandıramazsınız!. Hele hele bir MÜSLÜMANI!

Çünki müslüman, îmân etdiği biricik ilâhı ALLÂH Azze ve Celle dışında başka bir ma’bud tanıyamaz ve onu sevemez!

İşte, O Allâh’ın Kitâbında yazanların, Büyük Allâme Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri’nin tefsîriyle Yeryüzündeki ins ü cinne ve dembokrasi dîninin aşıklarına i’lânı:

“-………onları Allâh sever gibi severler, veliyy-i ni’met tanırlar, onların mahabbetini mebde-i hareket ittihâz ederler. (Hayatlarındaki her işin ve hareketin ölçüsü ittihâz ederler.) Allâh’a yapılacak şeyleri onlara yaparlar. Allâh rızâsını düşünmeden (Allâhın nizâm ve kânunlarına uygun mudur diye düşünmeden)onların rızâlarını istihsal etmeğe (kazanmağa) çalışırlar. Allâh’a ısyân olan şeylerde bile onlara itaat ederler.”

“Bu âyet bize gösteriyor ki, ma’nâ-yı ulûhiyyetde (Cenâb-ı Hakk’a gerçek îmânda) son derece mahabbet bir esasdır. Ve ma’bud (herkesin ilâhı yani tanrısı) en yüksek mahbubdur (sevilendir, sevgilidir…) Ve böyle son derece sevilen şeyler NE OLURSA OLSUN MA’BÛD (tanrı) ittihaz ediliş olur. Mahabbetin hükmü ise itaatdir. Ve bunun içün ma’bûd, son derece muta’ (itaat edilen) olur. Ve her insanın sîretinde mebde-i hareketi (bütün kararlarında hareketine, yaşayış ve hayât tarzına yön, istikâmet veren) onun ma’bududur. İnsanlar tarafından böyle mahabbet ile ma’bud pâyesi verilen endâd (ilâh benzerleri) o kadar mütevvîdir (çeşitlidir) ki, bir taş (bir beton, bir bronz), bir maden parçasından …..ruhlara, meleklere kadar çıkar…… Buna binâendir ki, müfessirîn-i Kirâm bu endâdı (ilâh, ma’bud yerine konulanları) “Allâh’a mâsiyetde (ısyanda) itaat etdikleri sâdâtları (liderleri), reisleri (başkanları), büyükleri” diye beyân etmişlerdir……bu, nokta-yı şirkin (şirkin temelini), putperestlik esâsını, beşeriyetin en büyük yarasını teşkîl eder. Yunan, Roma ve Avrupa medeniyet ve edebiyâtında böyle muhabbet ma’budlarının hadd ü hesâbı yokdur.”

Aklı ve îmânı iflâs etmeyenler, bugünün câhiliyyesinde meydanlardaki heykellere, televizyonlardaki nice reklâmların bile katır sesli ve teşhîr hastası karılara yaptırıldığına, internetlerdeki fuhuş soytarılıklarına, politikacıların durup dinlenmeden dembokrasi diye yırtınmalarına ve meclisdeki iki partinin idâreci tabakalarının zinâ ve fuhuş kasetleri ile nasıl rezilce dembokratik ruhbanlıklarına son verildiğine bir kaksınlar kâfî!. Dillerden kalbe inmeyen “müslümanlık!” palavralarına mukâbil, kalblerde, fiil ve iddialarda hangi din ve ma’budların (tanrıların) yerleştiğini apaçık görebilirler!.

Merhûm Müfessirimiz, putperestlik esâsını ve beşeriyetin en büyük yarasını, 200 senedir içimizdeki köksüz ve soysuzların hayran kaldıkları ve eteğinden öpüp kapılarında elpençe divân durarak süründükleri ve fakat haçlıların bir türlü içinde görmedikleri, Yunan, Roma ve Avrupa madeniyetine bağlamaktadır… Mimsiz medeniyete, yani edeniyete!

Merhûm müfessirimizin şu son paragrafda beyan buyurduğu ma’budlar arasında bugün en büyüğü ve gece gündüz tapılan ve zikredileni, “dem.okrasi dininin” ma’budlarıdır… Anadolu ve Osmanlı İslâm memleketi Avrupa mimsiz medeniyetinin kıskacına girdiği bu 200 sene zarfında, ilâh, din, kitab ve peygamberini, “dembokrasi dinine!” göre değiştirmiş ve yenilemişdir!. Politika tâcirlerinin kurbağaca ta’biriyle “değişim ve dönüşüm!” laf u güzâfıyla, “kazık atışımı ve Galata köprüsünü satan Sülün Osmanlaşımıyla” (!) ve altun kupalardan tatlı tatlı içirerek ortadan “kaldırışıma!” uğratmışdır… Seçime 4 gün kala liberal haşarât ve putperestlerin 3 buçuk gusülsüz oy’larını bile torbaya doldurmak hırs ve emelinde olanlar, “Haçlı Birliğine Giriş ve Dühûl içün Kabuklu Eşiğinde Diz çökme Bakanlığı!” gibi Târihde eşi menendi görülmeyen bir yaltaklanma ve yalakalanma atraksiyonuna bile bulaşabilmişlerdir…

Burada zikrine lüzum görürüz ki, Dembokrasi Dini mezheblerinden DP nâm parti-pırtının rûhânî ve ruhbânî büyüğü ve adı Nâmık Kemâl olan kişisi, Rizeli Receb Tayyib dindaşına “angut!” demiş!. Başvezîr de, “bir nevi yaban kazı ve başka manası da salak!” demek olan “angut!” kelimesini hakâret kabûl ederek 100.000 TL’lik ma’nevî tazminât da’vâsı açmış!

Ve lâkin, Fâtih cennetmekân ve benzeri onbinlerce Müslüman büyüğü ve yüzmilyonlarca müslüman, canı ve kanı ile kazandığı şu aziz coğrafyayı, kabuklu haçlılara peşkeş çekmek ne oluyor?. Bunca müslümanın bin senedir boğuştuğu, daha 90-95 yıl evvel Anadolu müslüman ehâlisini Çanakkale ve Anadolu’da süngüleyip kurşuna dizen batılı vampirleri, bu millet, eğer illet değil de milletse, aslâ unutmamalı ve unutamaz!.

Bu emperial haçlıların içlerine, onlarda fânî olmak ve onlara “teşebbüh!” ve onlara kölelik uğruna bu milleti onların kapılarına bağlamaya çalışmak, toprak altındaki yüzmilyonlar da dâhil bu millete en büyük hakâretdir… Bu hakâretin yanında Kasımpaşalı Tayyib Paşa’ya “angut!” demenin adı mı olur!.

Gûyâ târihî köklerinin sağlamlığı edebiyâtı ile zeybek havaları atan Zeybek; ve “angut!” denilen Paşa Hazretleri, kendisine yapılan bu hakâretin nâmütenâhî kere fevkinde olan bu hakâretleri neden göremezler?. Çünki dembokrasi dini uğruna“değişim ve dönüşüm!” kurbağacalarıyla ifâde edilen bir “başkalaşım ve bukalemunlaşım!” içine girmişlerdir; ve bu “metamorfozdan!” da dünyâda kurtulmaları imkânsızlaşmışdır… Âhıret’de ise, Dembokrasi Dini mi yoksa Allâh Azze’nin Dîni mi, yoksa çift dinli (!) olmak mı kurtarır, onu, o zaman ve ebedî bir hayâtın içinde cıyak vıyak hep berâber göreceğiz!. Bunda şübhesi olanlar hâric, biz, mutlak olarak ve sûret-i kat’iyyede bunu tasdîk ve tahsîn ediyoruz!.

Bu millete bütün târihini inkâr ederek haçlı kabukluların AB’si eşiğinde diz çöktürmenin yanında, Kasımpaşalı Paşa Hazretlerine “angut!” demenin adı mı olur ey millet!.. Yoksa ortada, mimsiz bir millet yani “ulus!” kaldı da, bizim mi haberimiz yok!?

İşte “dembokrasi dini!” denilen mahlûk ve uydurma sistem bu…

Müfessirimizin mutlak hakîkata tercümân olan satırlarına “Avrupa medeniyetinin uydurduğu tanrıların çak çeşitli olduğunu tebârüz etdirirken şöyle devâm buyurmaktalar:

“-…bu his, zamanına göre türlü türlü şekillerde zuhûr eder. Hristiyanlık dahî bu ruh ile meşbu’dur (doludur.) Hele Avrupa rûhunda, Avrupa edebiyâtında bu nevi şirk o kadar ileri gitmişdir ki, eline her kalem alan ve herhangi bir şiir söylemek isteyen kimse mahbûbuna (sevgilisine, sevdiğine) ilâh pâyesi vermeyi ve en ufacık bir işi medh (övmek, yüceltmek) içün hemen YARATMAK KUDRETİNİ isnâd edivermeyi bir hüner, bir şeref addeder.”

Bugün anadoluda bile düzinelerce tanrılar peydahlanmış, meydanlarda onların betonlarından geçilemez olmuşdur!. Marx ve Lenin müridi Pekkaka’lı APO yoldaş bile, “Kürtlerin Allâh’ı onları şaşırtdı, (hâşâ ve kellâ) ben tanrı ile savaşdım, savaşı kazandıkdan sonra da kendi kendimin tanrısı oldum!” diye kitablar yazmadı mı?.

Ancak bu noktada, iri müşrik APO yoldaş, müslüman olmadığı ve gece gündüz“dembokrasi dininin tanrılarına îmân etdiğini!” kaynana zırıltısı gibi bu millete dayatarak kezzap gibi içiren ve müslüman ehâliyi aldatmak içün de“müslüman!”görünen münâfıklardan çok daha omurgalı bir zâlim sayılabilir!. Müslümanların biricik tanrısı olan ALLÂH Azze ve Celle de zâten “ilâhehû hevâhu” buyurarak“onun ilâhı, ma’budu, tanrısı, nefsinin hevâsı yani kendi kendisidir!” diyerek, bunu, 15 asırdır Kâinâta i’lân buyuruyor!.

Büyük tâğût Marx ve Lenin’in kölesi APO da, bunu apaçık i’lân edince, şer’î bir hakîkat, böylece kendisini tekrar ortaya koymuş oluyor…

Kasımpaşalı paşamız da bunu oy’a tahvîl etmenin peşinde!. Halbuki Müfessir Merhûm’un satırlarına dikkat edilecek olsa, Avrupa’da ve haçlı kuyruğu oldukdan sonra da Anadolu’da APO yoldaş gibi “Ben kendi kendimin tanrısı oldum!”diyenler yanında, “Ben Türkün tanrısıyım, ben falan kavmin ilâhıyım, ben falan sürülerin Rabbiyim!” diyen o kadar çok tanrı peydahlandı ki, dembokratik tanrılar bugün her yerde sebil üstüne sebil!!!

Ve tanrılar arasında, “insanları ben kendime köle yapıp altıma alacağım ve beni taşıyan eşşekler olmaları en dembokratik yoldur!” yarışı, her tarafda, her sokakda ve her mahallede bir kıyâmet alâmeti…

Büyük ve Dâhî Müfessirimiz buna da şöyle devamda:

Yeryüzündeki münâzaât-ı beşer (insanların arasındaki bütün boğuşmalar ve cidâl) bütün bu muhtelif ve mütezâdd (biribirine ters ve zıd) ma’budların mücâdelâtı (mücâdeleleri) yüzündendir. Bu şikâk ü ihtilâf (bozuşma ve düşmanlıklar) her birinin arkasındaki binlerce müdâhinler (dalkavuk ve yalakalar) tarafından körüklenir ve beşeriyet günden güne sukût-ı ahlâkîye (ahlâkî düşüklüğe) sürüklenir. İlimlerin, fenlerin, san’atların terakkiyâtı (ilerlemesi) buna çâre bulamaz. Bil’akis hepsi bu ŞİRK ocağını yakmak içün gaz ve benzin yerine kullanılır. Bunlar hakîkatde ne Allâh tanır, ne Peygamber, her birinin gönlünde zaman zaman bir veya birkaç mahlûk yer tutmuşdur. Onları Allâh gibi severler ve onlara mahbûb muâmelesi yaparlar. Onlara itaat etmek içün Allâh’a ısyân ederler. “Yuhibbûnehum ke hubbillâh=Onları Allah’ı sever gibi severler” (Âyetdeki bu cümle) bütün bunları tasvir eder. Ve burada Evliyâ ve Enbiyâyı ma’bud (tanrı) derecesine çıkaranlar da dâhildir. Bunun içün Allâh’ın Evliyâsı, Enbiyâsı ve Melekleri gibi sevgili kullarını severken nazm-ı celîlin mazmûnunu (mübârek âyetin yüce ma’nâsını) iyi düşünmeli, bunların mahabbetlerini Allâh mahabbeti derecesine vardırmakdan ihtirâz eylemelidir (mutlaka sakınmalıdır). Zîrâ Allâh için sevmekle, Allâh’ı sever gibi sevmek arasındaki farkı bilmek lâzım gelir. Allâh’ı sevenler, Allâh yolunda giden sevgili kullarını da severler. Lâkin Allâh gibi değil, Allâh içün severler ve bu sevgi ile Allâh yolunda onlara ittiba’ ederler (tâbi’ olur uyarlar). Âli İmrân 31. Âyet meâlen şöyledir: “Ey Habîbim de ki: Eğer siz Allâh’ı seviyorsanız bana ittiba’ ediniz, Allâh da sizi sevsin!” Binâenaleyh Allâh’ın sevdiği kullarını sevmek ve onlara ittiba’ etmek günah ve şirk değildir, bil’akis mahabbetullâha delîl olur. Ve fakat bu mahabbet, hiçbir zaman Allâh mahabbeti gibi olmamalı, ya’ni hıristiyanların Hazret-i Îsâ Aleyhisselâm hakkında yapdıkları gibi onları ma’bud (tanrı) derecesine çıkaracak bir taabbüd (kulluk ve ibâdet etme) sûretini almamalıdır. Bunun en güzel misâlini müslümanlığın miftâh-ı îmân (dine giriş anahtarı) olan kelime-i şehâdetinde ve re’s-i ibâdet (Allâh tanımanın başı)olan namazında buluruz. Bir müslüman “Eşhedü el lâ ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abduhû ve Rasûluhû” derken, Allâh’dan ma’dâ bütün ma’bûdların (dünyâdaki dem.okratik ve diğer topyekûn tanrıların, tâğût, ideolog, doktrin sâhibi, put adam, fir’avnî diktatör, teröristbaşı, Kur’ana tâbi olmayan başkan, lider, v.s. ne varsa) hepsini redd ü nefyeder de bu kalb-i pâk (bu tertemiz kalb) ile Peygamberi, Hazret-i Rasûl Aleyhisselâmın O’na ubûdiyyet ve risâletle izâfetini (mutlak bağını) tasdîk ve Allâh içün bu hakka arz-ı şehâdet eyler ki, bu şehâdetde Allâh’dan sonra Peygambere bir i’lân-ı mahabbet vardır; ve îmân, bu mahabbetle tamâm olur ve fakat mahabbetullâh (Allâh’a hakîkî sevgi) tevhîd-i kibriyâ-yı ulûhiyyet (Allah’dan başka tanrı tanımamak) ile ve bunun yanında mahabbet-i Muhammediye (Rasûlullâh’ı gerçekden sevmek de) Allâh’a ubûdiyyet ve risâleti haysiyyeti iledir.(Rasûl’ün kul ve elçi oluşu i’tibârı) iledir. İşde Allâh içün mahabbetin en büyük numûnesi… Kezâlik namazda Allâh’dan ma’dâsını (başkasını) velev cüz’î bir vechile olsun (en küçük bir şekilde) niyyete karışdırmak küfürdür… Ve namazı müfsitdir (namazı bozar). Namazda Peygamberden ve Allâh’ın sâlih kullarından hiçbirşey istenmez. Nihâyet tahıyyâtda, onlar hesâbına da Allâh’dan selâm u salevât, rahmet u bereket niyâz edilir ki, bu duâda Rasûlullâha ve ıbâd-ı sâlihîne elbetde bir ızhâr-ı mahabbet (sevgi ortaya koymak) mevcûtdur. Lâkin musallî huzûr-ı ilâhîde (namaz kılan, Allâh’ın huzûrunda) onlardan bir şey istemek mevkiinde değil, onlara dahî ziyâde-i derecât (derece yüksekliği) içün rahmet-i İlâhiyyeyi isteyivermek, hayâtında onlara ikrâm etmek mevkiinde bulunacakdır. Ve müslüman, bütün ömründe bu hatt-ı hareketi (böyle yaşamayı) esâs-ı sîret(bütün kalbiyle en ana kâide) addedecekdir . Buna mukâbil evliyâ ve enbiyâyı veyâ ervâhını (ruhlarını) veya melekleri müşriklerin mütevassıt ma’budları (Allah ile aralarına koydukları tanrıları ve putları) gibi bir hisse-i ubûdiyyetle (tanrılık pâyesiyle) sevmek, onları severken Allâh’ı ve Allâh’ın emirlerini unutmak, onlar nâmına kurbanlar âyinler yapmak, onların isimlerini bismillah gibi fâtiha-yı umûr (her işin başı) ittihâz etmek “yuhibbûnehum kehubbillâh” mantûkıyle bir şirk ve küfür olduğunda şübhe yokdur. Ve böyle yapmak onlardan (müslümanlardan) uzaklaşmakdır. Çünki onlar ancak Allâh’ı sevmişlerdir. Maatteessüf müslümanlık nâmına dahî böyle bâtıl bir akîde-i mahabbete (sevgi itikâdına) tutulan ve bununla dindarlık yapıyoruz zanneden birtakım erbâb-ı gaflet de zuhûr etmişdir. Bunlar alelekser (en çok) ilm-i dînin (İslâm bilgilerinin) iyi tahsil edilmediği ve ma’lûmât-ı dîniyyenin esâsı bilinmeden ağızdan ağıza bir efsâne gibi dolaşdırıldığı câhiliyyet devirlerinde, câhiliyyet mıntıkalarında zuhûr edegelmişdir. Çünki hiss-i ubûdiyyet insanlarda fıtrî olduğundan dolayı hakîkî ve mütekâmil ilm-i dîn sönünce, insanlar, câhiliyyet-i ûlâ devrindeki efsânelerle gönlüne doğan havâiyyât-ı acîbe içinde taabbüde çalışır, hurâfât ile boğulur gider. Ölü veya diri canlı veya cansız putlara bağlanır. Maamâfîh bu dalâletin felsefî tarîk ile ilm u ma’rifet nâmı altında intişâr eden kısmı da yok değildir. Ve elbetde bu daha mühimdir. Burada münkir-i ilâhiyet olan ta’tıl (ateizm) felsefelerinden bahse lüzum görmüyoruz. En derin cehâlete müsâvî hatta daha beter olan ta’tıl felsefelerinin şenâatı bilvücûh ihtardan müstağnî olduğu gibi ilmî ve felsefî haysıyyetden hükümleri de yokdur. …… Netekim “lâ ilâhe illallâh=Allâh’dan başka ilâh yok” dediğimiz zaman da bir takım putların birçok kimseler tarafından ma’bud ittihâz edildiğini inkâr etmiş olmuyoruz da bunların hakk olmadıklarını i’lân ve ancak bir Allâh isbât ve kabûl etmiş oluyoruz. ……

Hâsılı, reislerini ve büyüklerini Allâh sever gibi sevenler ve onların emr-i hakka muhâlif emirlerine itâat ederek Allâh’a ısyân edenler bunları Allâh’a nazîr ve emsâl ittihâz etmiş olurlar ki bütün putperestlik esâsı bu tarz-ı mahabbetdedir. Ve Allâh’ın vahdâniyyetine karşı böyle yapan birtakım insanlar vardır. Bunlar reislerini (liderlerini), metbu’larını Allâh içün değil Allâh gibi severler. “Vellezîne âmenû eşeddu hubben lillâh=Halbuki mü’min olanların Allâh’a mahabbeti, Allâh içün mahabbeti herşeyden ziyâde ve o müşriklerin perestiş etdikleri endâd ve emsâle ve hattâ varsa Allâh mahabbetlerinden daha şiddetli ve daha kuvvetlidir.” Çünki mü’minler ancak Allâh’a tazarrû ederler, müşrikler ise pek sıkışdıkları ve muhtâc oldukları zaman Allâh’ı hatırlarlar ve ihtiyacları zâil olunca endâda uyarlar. Binâenaleyh mü’minin gerek darrâda gerek serrâda, gerek darlıkda ve gerek genişlikde Allâh’a mahabbeti pâyidârdır. Kâfir ve müşrik ise ba’zan Rabbinden i’râz eder (uzaklaşır onu unutur), müşrikler tutarlar bir puta taparlar sonra ondan daha güzel bir şey gördükleri zaman onu bırakır buna perestiş ederler (başka bir şeye taparlar.) Ve hattâ Bahile kabîlesinin yapdığı gibi acıkdıkları zaman ma’budlarını yerler. Bu sûretle mahbûb ve ma’bûd değiştirir giderler. Binâenaleyh bunların mü’minler gibi pâyidâr bir mahabbeti olamaz. Mü’minler muvahhid oldukları içün bütün mahabbetleri bizzat Allâh’da toplanır ve Allâh’ın mahlûkâtına mahabbetleri de bu mebde’den tevzi’ olunur. …… Allâh’a karşı başkalarını endâd ve emsâl tutmak, onları Allâh sever gibi sevmek ve Allâh’a mukâbil onları bizzat metbû’ ittihâz ederek emirlerine itâat eylemek münhasıran Allâh Teâlâ’nın hakkı olan sıfât-ı ulûhiyyet ve ma’bûdiyyete başkalarını teşrîk etmek en büyük zulümdür. …… Ve bunu yapanlar son derece zâlimdirler. Zîrâ semâvât u arzın hâlıkı ve saltanat-ı kâinâtın hâkim-i mutlakı olan Allâh Teâlâ’nın hakkına tecâvüz etmek cür’etinde bulunanlar hangi zulümden sakınırlar? Ve Allâh’ın kullarına âciz mahluklarına neler yapmak istemezler. Buna binâendir ki lisânımızda “kork Allâh’dan korkmayandan” diye bir mesel vardır. Elbetde böyle yapan zâlimler birgün gelecek Allâh’ın azâbını göreceklerdir. Bu zâlimler işte o azâbı bilfiil görecekleri vakit “ennel kuvvete lillâhi cemîâ = ne kadar kuvvet ve kudret varsa hepsi Allâh’ın olduğunu”, “ve ennallâhe şedîdün azâb = ve Allâh’ın azâbı ne kadar şiddetli bulunduğunu bir görecek olsalar…” …… O gün bunların ma’ruz olacakları elem u nedâmet ve hasret o kadar dehşetlidir ki şimdiden tavsîfi kâbil değildir. Neler olacak, neler çekecekler! ……

Binâenaleyh insanlar bütün bu kuvvet kudretin yegâne sâhib u mâliki bulunan bir Allâh’dan başka ma’bud tanımamalı ve onun emrinden başkasına itâat ve itibâ’ etmemeli ve bütün mahabbetini Allâh’a mahabbetinde toplamalıdır.” (cild 1 sh. 572-581)

Aklı ve îmânı olanlara bu tefsîr satırları da bir ma’nâ ifâde etmiyecekse, herkes kendi tanrı veya ilâhlarına teabbüde (tapınmaya) devam ederler ve dembokrasi tanrılarının bir gün başka tanrılarla yer değiştireceği son kullanma tarihine kadar onlarla avunup ömürlerini cehenneme hazırlayabilirler!

Ne mutlu “lâ ilâhe!” diyene!

Ne mutlu “illallâh!” diyene!

Ne mutlu “M………dü’rasûlullâh!” diyene…

(İntişârı: 09.06.2011)

The post Dembokrasi Din, Bunu Vâz’ Edenler Tanrı, Mübelliğleri Ruhban Sınıfı Ve Tasdîk ü Tahsîn Edenler De Onun Mü’minleri Mi? appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Zıyâiyye BEKÇİSİ

ABD’sinden Japon’una, İsveç’inden G.Afrika’sına, T.C.’sinden Mısır’ına kadar dünyada tapılan en büyük tanrı “HALK;” ve ritüelleri en çok parlamento denen tapınaklarda icrâ edilen ve zikri dillerden düşürülmiyen beşerî religion, dembokrasi…

Dembokrasi, ne kadar, “insan hakları, hürriyet, halk irâdesi” gibi müthiş YALAN ve SAHTE klişeleriyle, en büyük şeytan gibi göz küllese de, kendisinden başkasına hayat hakkı vermek istemiyen, son derece katı; ve yahudi-masonik karakteriyle de, sinsi, iki yüzlü, her kılığa girebilen, nabza göre şerbet verebilen, saklı ve gizli, şirret bir faşizmadır!

“Dembokratik seçimler” denen ve bu dîne âid kutsal ritüeller, içinde hiçbir zaman “Âhıret hesâbıyla” bir bağ taşımadığından; ve ona nâmütenâhî uzak ve dolayısıyla ona, yani (vahye) en büyük düşman da olduğundan, hiçbir sözü ve va’di, şâyân-ı i’timâd olamaz… Her engeli, yalan ve oyalamalarla atlıyarak, mücerred beşerî ve seküler hedefine varmak yani belli bir çetenin menfaatları uğruna bütün insanlığı köleleştirmek dışında, hiçbir gâyesi de aslâ yokdur!

Dembokrasi, sosyal, liberal ve muhâfazakâr bütün i’tikadî ve düzinelerce de amelî mezhebleri demek olan partilerinde (şîa ve fırkalarında), bu karekterini az veya çok, ama mutlaka taşır; ve bu fıtratıyla o, sâdece beşere âid zaafları, tam tersine meziyet göstererek resmîleştirir… Ve bunlara, eli altındaki keyfiyeti sıfır, kemmiyeti esas alan kalabalıklarının, taassubla ve dînî bir vecd ve istiğrak içinde bayram yaparcasına tapınmasını ister!

Büyük Müfessir Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin buyurduğu gibi:

 “İmtiyâz-ı rubûbiyet, sınıf-ı ruhbandan parlömanlara geçmişdir!” (c:4, s:2515, tab’ı:1936) 

Dembokrasi, “Rubûbiyyet” makâmında kânun yapan yani (irâdesini) hâkim kılan parlömanları, tanrılık makâmında görür!. Fakat bu tanrılar, hedef saptırarak, oy’ları üzerine saltanat kuracakları halkı gaza getirmek içün, “Halk irâdesi üzerinde hiçbir irâde tanımayız!” şirkini reklâm ederler!.

Halbuki (vahy) sistemi olan İslâmiyyet, Âdem Aleyhisselâm’dan beri, “halk irâdesini” değil; mücerred “HAKK irâdesini” HÂKİM kılmak üzere vücûd hikmetine sâhibdir… Kelime-i Tevhîd’in, ilk ve baş (îmân şartı) da bu… Aksi halde, her müslümanın son nefesde berâber olmak istediği o (kelime), ebediyyen ferdden uzak kalacakdır…

XParlamento binâları da, dembokratların “ma’bedim=ibâdethânem” dedikleri yerler… Bazıları ağzında parlamentolar, o kadar (vahye) ters ve hatta ona öylesine düşmandırlar ki, oralarda, hâşâ “dembokrasinin kâ’besi!” olarak zikredilir; ve buralar, o dînin (religionun) en mukaddes ibâdet mekânları olarak bilinirler… Parlömanlar, ne kadar “halkın hizmetçisiyiz” de deseler, hakîkatle bunun, zerre kadar alâkası yokdur; ve teşrî’ etdikleri kânunlar ile üzerinde hâkimiyyet kurdukları insanları, “vatandaşlarım” diyerek, kendilerine tapınan ma’bed bağlıları olarak telâkkî ederler… “Tapınak şövalyelerinin” akrabalığı nerelerden geçer, bunu akletmek şartdır!. 1789 Fransız ihtilâlini yapan mason ve yahudi zihni, “cumhûriyet, demokrasi ve vatandaşlığı” tezgâhlıyan kafada yer almışdır!. Nazarî planda söylenen “halk irâdesinin” hâkimiyyeti, onun en büyük YALANIDIR; ve aslında hâkimiyyet, ya doğrudan doğruya parlömanlarındır veya onun da üzerinde bir takım lobi veya bubi tuzaklarıyla meşgûl “parlöman hâkimi” mihrâkların!. İki hâlde de (hâkimiyyet) sûret-i kat’iyyede Allâh’ın değil, mahlûkundur; ve “imtiyâz-ı rubûbiyyet” HÂLIK’dan gasbedilerek, kula devredilmişdir!. Dembokrasi diyenler, son derece “sûret-i hakk’dan” görünmiye çalışırlar; ve “paralel yapı” dedikleri darbe meczûbu iblislerin bütün “hoşgörü ve diyalog” sahtekârlıkları, hep “dembokrasi” zikri, gözküllemesi ve goygoyculukları ile yol almışdır!

İslâmiyyet ise, “hâkimiyyeti” hiçbir şekil ve şartda, hiçbir zaman ve mekânda ALLÂH’dan başkasına vermez; ve bunu, “Lâ ilâhe” ve “Lâ Şerîkeleh” gibi son derece kat’î ve kendisinin lâzım-ı gayr-ı mufârıkı ana prensibleriyle, peygamber bile olsa bir (kula), sûret-ı kat’iyyede devredemez… Aksi halde, EN BÜYÜK ZULÜM olan ŞİRK ortaya çıkar!. Bu da, HAKK TEÂLÂ’nın (HÂLIK)’ın, hiçbir şekilde “afvetmem” dediği, en büyük haram, günâh, ısyân, tuğyân ve cürüm…

İşte Müslüman olmak budur; bunun dışında, Müslümanlık’dan hiç kimse bahsedemez; ve eğer bahsederse, o, herşey olsa da, mücerred Müslüman olamaz ve Müslümanlığın dışındadır…

Rûm Sûresi’nin 32. âyetine geçmeden, bir ve iki evvelki âyetlerin tefsîrinden görelim:

“….Allâh’ın yaratdığı fıtratın hılâfına dîn uydurmaya, ahkâm vaz’etmiye kalkışmayın. Siz, meselâ erkeği dişi, dişiyi erkek yapamazsınız. Yahud Allâh’ın halkını başkalarına isnâd etmiye, başkalarını Hâlık yerine koyub da şirk koşmıya, Allâh’ın hükmünden çıkmıya çalışmayın. Çünki Allâh’ın yaratdığı milki, sizin milkleriniz gibi tebdîl olunmaz. DÎN, fıtratı değiştirmek içün değil, fıtratdaki umûmî selâmeti inkişâf etdirmek içündür. ……. Velâkinne ekserannâsi lâ ya’lemûn=Velâkin, insanların ekserîsi bilmezler-de, çarpık giderler; DÎNİ, fıtratda değil, ÂDETDE ararlar veya HEVÂLARINA uyar Allâh’ın halkını değiştirmiye kalkarlar…….Velâ tekûnû min e’l-müşrikîn= Ve müşriklerden olmayın-amellerinizi yalınız ALLÂH içün yapın, açık veya gizli bir şirk karıştırmayın-burada hanifliğin tam zıddı olan müşriklik, yalınız MEŞHÛR MA’NÂSIYLA şirk-i celîden ibâret zannedilmeyib, celî ve hafî şirkin her türlüsünden ihtirâz edilmek içün bedel tarîkıyla îzâh olunarak şöyle buyuruluyor.” (C: 6, s: 3824-25, tab’: 1936)

Şimdi, Rûm Sûresi 32. âyet ve tefsîrinden:

“Onlardan ki, dinlerini ayırdılar da şîa şîa, öbek öbek oldular-yani umûmî fıtratı kavrıyacak açık bir rûh ve geniş bir hakk vicdânı ile hareket etmeyib, her biri kendi husûsiyyetine, KENDİ ÇIKARINA, DAR KAFASIYLA KENDİ KURUNTUSUNA göre bir hevâ ile dînini ayırıb, ayrı bir BAŞBUĞ arkasına düşerek, ŞÎA ŞÎA, FIRKA FIRKA (parti parti) olmuşlar (Külli hizbin bimâ ledeyhim ferihûn)= her bölük kendilerindekine güvenmektedirler.-Fıtratdan ayrılıb TAASSUB ile HAKKI gözetmemektedirler……….”

“… (……….) bununla beraber insanlara bir sıkıntı dokunduğu vakit (……………..) bütün o güvendiklerinden ve herşeyden geçib  yalınız yaradan Rablerine gönül vererek hep O’na yalvarırlar-netekim, Çanakkale, Sakarya ve Afyon muhârebeleri sırasında, biz Türkler hep böyle olmuşduk. Demek ki fıtrat DÎNİ, sâde Allâh Dînidir. Her zaman paydâr Dîn-i Kayyim yalınız O’dur. (……..) böyle iken, sonra O (ALLÂH), onlara, tarafından bir rahmet tatdırılıverince, o sıkıntıyı açıb bir ni’met insân ediverince de, (……..) ne bakarsın içlerinden bir kısmı, o Rablerine ŞİRK KOŞUYORLARDIR.-ŞÜKREDECEK YERDE TUTARLAR DA, “BU ŞUNDAN OLDU BUNDAN OLDU, BENDEN OLDU SENDEN OLDU” diyerek, ALLÂH’ın lutfunu BAŞKALARINA İSNÂD ETMİYE KALKARLAR. (………….) Ki kendilerine verdiğimiz ni’meti, küfrân ile nankörlükle karşılamak içün (…….) haydin yaşayın, zevkedin bakalım (……..) yarın bileceksiniz (……………) yoksa biz onlara bir ferman indirmişiz de (……………..) ona şirk koşmalarının cevâzını o mu söylüyor?-Hayır öyle bir kitab ve bürhan indirilmemişdir. Lâkin onlar, yukarıda söylendiği vechile bigayr-i ilmin hevâları ardında gitmişler, keyiflerine hoş gelene veya GÖZLERİNİN KORKDUĞUNA PERESTİŞ ETMİŞLERDİR (tapmışlardır.) Âlemde esbâb yok değildir. FAKAT HÂKİMİYYET, ESBÂBIN DEĞİL, ALLÂHINDIR………. Allâh’ın fadl ü rahmetiyle sevinmek memnû’ değil, belki me’mûrunbihdir (emredilmişdir.) Fakat o ferahdan maksad, mün’imi (ni’met vericiyi) tanıyarak, hamd ü şükrünü  bilmek ma’nâsına ferahdır. Burada ise mün’imi hesâba almayıb, sâde ni’mete güvenerek ŞIMARIB HEVÂLARINA UYAN kimselerin hâli beyân buyuruluyor ki, bunlar ibâdet etseler bile DÜNYÂ MENFAATI içün ederler…….” (c: 6, s:3826-27, tab’ı:1936)

Bunca tefsîr satırları ile ortaya konulan hakîkatlara rağmen, Allâh’ın vahye dayanan nizâmı ile, haçlı batı kafasının uydurduğu dembokrasiyi biribirine zıt değil de, ahenk veya kâbil-i te’lîf veya  ayniyyet içinde göstermek, Allâh Dînini zerre kadar kâle almamakdır; ve bu, münâfıklığın ta kendisidir ki, bunlara, gerçek bir müslümanın inanmasına da aslâ imkân bulunamaz…

Biri Allâh’ın DÎNİ; öteki, yahudi-haçlı dünyâsının uydurduğu bir religiondur. Her birinin binlerce ve kendine hass değerleri, mukaddesleri, olmazsa olmazları vardır; ve bu ikisini de varlık sâhibi kılan, onların bu kendi kıymet hükümleridir… Herbirinin mefhûm ve ta’birleri, kendisine hass ve kendi bütünüyle ahenkdârdır… İslâm, sübhân olan Allâh’ın nizâmı; dembokrasi ise, insan aklına âid noksanlık, tenâkuz, usanmalar, bıkmalar, beğenmemeler taşıyan nâmütenâhî bir acziyetin elinde vücûd bulan, mutlak ma’nâda beşerî bir sistem…

Dembokrasi, bu acziyetle yüklü beşerî genetiğini ve bundan doğan binbir türlü noksan ve rezâletlerini örtmek ve Vahye müstenid sübhânî bir DÎN yani “Dünyâ ve Âhıret” hakîkatları karşısında, kendisini en mükemmel sistem gibi göstermek sahtekârlığı ve sıkıntısındadır!. Bunun içün de, İslâmiyyet’i devamlı küçük gösterme, çağın gerisinde kalan olarak resmetme; ve onu, bütün insanlara âid müşterek bir değerler manzûmesi olamıyacağı gibi iftirâ ve yalanlarla yıpratarak lekeleme; ve bu mutlak Dîni, insanlar nezdinde gayr-i muteber hâle getirme iblisliğindedir… Hatta, hiç ara vermeden, O’nu, dünyâ çapında “terör” ile müterâdif bir mefhûm olarak idrâklere verme savaşı, çırpınışı ve hatta iftirâ ve kahpeliği içindedir!..

Müslüman âlemindeki, “hem müslümanım, hem dembokratım” diye tutduran ikiyüzlü adamlar, merkezî global dembokrasi mihrâkları tarafından, aslâ huzûr ve emniyet verici “hizmet erleri veya eşbaşkanlar veya bendeler” olarak kabûl edilmezler!. Bir bakıma, bu bir türlü olamıyan, ortada kalmış hizmetkârlar, “cellâdına aşık” mahkûmlar sürüsü olarak da kabûl edilebilirler… Miting meydanlarında “Demokrasiyi yaşatmaya var mısınız!” zikri ve fikri ile sesleri kısılıncaya kadar dolaşan adamlar, içinde bulundukları “dembokrasi” mihrâk, ittifak ve paktları tarafından, nasıl “paralel çete, câsus ve eşkıyâlar” kullanılarak alaşağı edilmek ve biribirlerine yedirilmek isteniyorlar, bu da, yukarıdaki iddialarımızın en büyük isbât vesîkası bilinmelidir… Tekrâr edelim ki, “Hesâb Günü” îmân, mes’ûliyyet ve şuuru olmıyan topyekûn beşerî ve tâğûtî sistemlerin hiç değişmiyen en bâriz husûsiyyeti, biribirlerinin yüzüne gülerek aldatmak; ve erinde sonunda biribirlerini yok etmek veya yekdiğerine hâkim olmak plânlarıdır…

Allâh’ın irâdesine, halk denen mahlûkun irâdesini HÂKİM kılmak içün çalışmak, bir müslüman içün muhaldir. İnsanlık haysiyet, şeref ve nâmusu taşıyan bir ferd, kim olursa olsun, bu bedâhat derecesinde ortada olan hakîkatı küllemiye ve tersine çevirmiye kat’iyyen cür’et edemez!

Dembokrasiyi, İslâmiyyet’le ayniyyet içinde veya onunla kâbil-i te’lif edilebilecekmiş gibi gösterirken, bir yandan da bunu, Müslümanlığı ortadan kaldırmak içün kullanmak, kendisinden daha ileri kahpelik ve kancıklık olmıyan bir alçaklık, münkirlik, müşriklik ve münâfıklıkdır…

(İntişârı: 29.03.2014)

The post Vahyi Redd Sistemi Demokrasi, Bir Dünya Dînidir! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.