Ziyâiyye BEKÇİSİ

Republique istismârcıları, bu millete öyle bir “cumhûriyet ikrâhı (zorlaması) dayatdılar” ki, bunun benzerini Stalin ve Mao komünizmasında bile göremezsiniz!. 1923’den bu yana, tam 90 sene… Dediler ki:

“Dinini terk edib cumhûriyete îmân edeceksin; yoksa kemiklerini kırıb rûhunu çin işkencesiyle duhan dumanı gibi savururuz; veyahut da, bu memleketde yaşayamazsın, kendine sığınacak ve sürünecek bir köşe bulacaksın!.”

Bunun adı da, “Milletini sevmek, milliyetçilik, halkçılık, garbçılık, laiklik, cumhuriyetçilik, medeniyetçilik, adam olmak, hürriyetçilik, çağdaşlık, kamalistlik, hümanistlik, feministlik, v.s…” oldu!

90 yıl, milletin kafa ve rûhunu, bu çin işkencesiyle dağladılar…

Maksadları da, “İslâmiyyet’i”, tepeden tırnağa bu memleketden sıyırıb atmak; mezarlıklarından mimarîsine, câmilerinden vakıflarına, yazısından yazmasına, rûhundan bedenine kadar herşeyi, Bâtıl Batı icâdları ile değiştirib, müşahhas ve mücerred plânda, on asırlık kıymetler kıymeti ne varsa, bunları da, Bulgara kiloyla satılan devlet arşivleri gibi gözün göremiyeceği bir yerlere sürmek ve gömmek…

Bu ise, yahudi-haçlı dünyâsının 14 asırdır her gece gördüğü ru’yâ idi; ve nice harb ve darbların asıl gâyesi de, bu ve bunun gibi siyâsî ve cinâî usûller ile, bu netîcenin tahakkuku…

İnkârı muhâl bir mâzîyi ademe mahkûm etmek!. Milletin kökünü kazıyarak, yerine, yahûdi-haçlı şebekelerinin ve bunlara bağlı gizli ve sinsi teşkilâtların zorlamasıyla, “kanla irfanla (!) ve kelleleri kopararak!” yepyeni ve mechuller mihrâkı bir “ulus” oturtmak…

Allâh, Rasûl ve Dîn düşmanı,  taş gibi ateist, beşerî ve seküler bir ideolojiyi (zihniyeti), dîn denilen mutlak nizâmın yerine çakmak… Bunu, istinâd etdikleri adamlarını da, Allâh ve Rasûlü makâmına (!) heykel hâlinde ve tanrı edinerek putperestçe dikmek!

İkinci olarak ortaya çıkan ve millet olmaya değil de, “ulus=ibrânîce sürü” olmaya can atan bu kökü nâmevcûd kalabalığı, “milleti” yiyip bitiren, kan hücrelerinin mikroplar tarafından yok edilişinin benzeri bir hâle getirmek… Ne kadar muvaffak oldularsa, o kadar oldular; ve bir tümör tomarı hâlinde de belli yerlere vampirce yapışdılar!. Ortalık, vampirlerin sökülüş çığlıklarıyla toz-duman!

Öylesine bir şartlandırma peşine düşdüler ki, “cumhûriyetçi” olmamak, “Allâh’sızım” deme suçunu bine katladı! Böyle bir ikrâh ve zorlama netîcesinde de, “Müslümanlık” iddiasının milleti, teslîm bayrağını çekdi; ve yerine “republique” flamasını oturtdu!..

“En ileri müslüman benim” komedisini oynayanlar bile, “republique”çi görünmenin rantlarından istifâde etmek içün, neleri istismâr etmedi ve nelerden istifâde etmediler!. Erbakan’ın sözünü hatırlayın: “Cumhûriyeti biz kurduk!”

O zaman, “Hılâfeti sen yıkdın!”

Palavranın ve hazıra konmanın lüpçülüğüne bakınız!. Cumhûriyet kurulmadan sanki referandum yapılmış da, Erbakan ve avenesi de gece gündüz uyku durak bilmeden “republique” diye ölesiye çalışmışlar!. Bu republique’in ilân edileceğini bir gün evvel 10 kişi bile bilmiyor; Cumhuriyetçi K. Karabekir’in bile haberi yokdu. Bir emr-i vâki’ ve bir oldu bitdi, herşey bir günde tamâmına eriverdi!

Şevket Eygi de hazıra konan lüpçülerden olub, “Cumhûriyet fazîletdir!” sözünün mûcidi yunanlıyı, ne kadar yıllarca yâdetdi; ve herifin bu sözünü kaç senedir zikredib, adamın rûhunu şâd etme (!) peşinde koşdu da koşdu durdu!. İskenderpaşa Câmii İmamı Merhûm Muhammed Zâhid Efendi Hocaefendi’den “icâzetim var” diye havalarda gezen Eygi’ye, hiç kimse de:

Bu icâzetde republique dersleri ile ıhvân-ı dîni irşâd kaydı ve ibâresi de var mı?Hocaefendi merhûm sana, republique zikrini husûsî hücresinde nısfu’l-leylde hafiyyen mi kalbine akıtdı!?”

Diye sormadı, sormuyor!

Şimdi de, medya mer’alarına yayılan nice kalem tutar ve yazıp atarlar:

“-Şöyle lâtif ve hâtifî bir cumhuriyet kurulsaydı! Bu tarafa doğru kuyruğu uzasaydı, dişleri şöyle keskin, gözleri böyle parlak ve sesi şöyle gevrek olsaydı, asıl o zaman yaşadıydık! Ammâ şimdi, şu kadar sene saltanat, bu kadar sene şefokrasi yürüdü, yazık oldu halka ve bize! Keşke şu ve şu adam, madam ve paşalar dahî evlerinde hapsedilmeyip paralamentoya gelselerdi de, onlar da oylama ve oyalamalara iştirâk etselerdi; ve republique’imiz ayık kellelerle i’lân edilseydi! Ve, oldu bitdiye getirilmeden, şöyle içimize sine sine, top atışlarıyla ve gün ışığında, ikindi serinliğinde, dualar ve tekbirlerle, gül suyu serpmeleriyle, gürül gürül resm-i küşâdı yapılsaydı!”

Bugünün medya ve matbuatdaki cum istismarcıları, bel’amları, menfaatçıları, tatlı su frengleri, kökü-soyu bilinmezleri, adam-madam tapıcıları ve ikbâl içün yapamıyacağı hiçbir şey olmıyan, dindar da hoca da geçinici paspasları, işte bu kabil lâflar sıkarak sayıklamadalar!..

Bugün, bidâyetdeki “Müslümanlık mı, republique mi” tercihi ve nice ulemânın Müslümanlığı tercih edişi ve bunun aslâ şübheye mahal bırakmıyacak olan hakîkatı, artık dile bile alınmıyor!..

“Şimdi, (altı .oklu) cumhûriyeti mi, Fransız tipi olanı mı, germanistik duranı mı, dembokratik gezeni mi; “sağlıklılaiklik” benzeri, sağlıklı bir cumhuriyet mi, Arab ve Acem olanı mı, “Ne mutlu Türküm” diyeni ve dedirteni mi, “varlığım Türk varlığına armağan olsun” diye and içireni ve ırkçılık bulaşığı olanı mı, LGBT damgası vuranı mı, leblebi ile rakı içireni mi, kapitalist faşist karması olanı mı, Müslüman görüneni mi, Acemistan şii  mollası versiyonlusu mu, Amerikan çeşnilisi mi, “devrim” diyerek bütün millet varlığını deviren ve yok eden canavar tiplisi mi, suratlısı mı suratsızı mı, cıvığı mı katısı mı, v.s.” yollusu mu olsun münâkaşa ve lagalugaları  yapılsa da, mutlak hakîkat karşısındaki manzaranın ne olduğunu dile getiren üç-beş kişi bile kalmamış!

Başvekîl Cenabları da, cumhuriyeti, “cumhûrun” ortaya koyduğu (!) vazgeçilmez bir kıymet olarak dilinden düşürmezken, herkes kendi “cumhuriyet maketini” modaya uyarak ve akıl tutulmasıyla diline dolamakda… “Cumhuriyeti CUMHÛRUN ortaya koyduğu” iddiası ise tam bir hayal rahatlatması… Bunun tersini, baş cumhuriyetçilerin bizzat kendi beyanları bile bedâhaten ortaya koymaktadır ki, artık daha fazla sözü zâid buluruz!. Eli kalem tutan entellektüel ellekler ise, beşerî sistemlerin Müslümanlık karşısındaki gen ve irsiyet hamûlesindeki fıtrî keyfiyetlere dokunmaya fikir tâkatları yetişemediğinden salağa yatar haldeler!.. Hattâ  bundan ürkmekde, korkmakda, kaçmakdalar… Memleketdeki fikir yozlaşma ve harâbiyyetini ve dembokrasi denen sulandırıcı ve şahsiyet bırakmayıcı sam rüzgârının savurmasıyla, nice târîhî vâkıa ve vak’aların iç yüzü ve hakikatını, “Morfolojisini, anatomisini, fizyolojisi, nöroloji ve psikolojisini” bakkal terâzîsiyle bile  okkalayıp kaç gram etdiğini ne gören, ne de bilen kaldı!.. Eksriyyetin de ekseriyyeti, seküler dünya narkozu ile politik uyuşturucuların dumanaltı etdiği canlı cenâzeler… Keleş ve gebeş bir manzara…

“Cumhûra âid bir idâre” diyerek ve bunu, maymun mukallidliği içinde fıtratından uzak göstererek, düşünme ve tefekkür eline vermekden de kaçırarak, ortalıkda dolaştırma üçkâğıtçılığı, bugün “müslümanım” diyen sürü veya kalabalıklarda çok daha revac bulmuş görünüyor!. “Cumhûr” dendiği zaman, bir memleketde yaşayan 5 kavim ve 5 millet, 5 dine mensub ehâlinin tamâmı mı anlaşılacak, yoksa, mücerred “Müslüman millet” mi?

İşin can alıcı noktası işte burası!. Bunun, ahlâkı katlederek gizlenmesi ne ma’nâya gelir?. Bazı açıkgözler, işlerine geldiği zaman “cumhur” kelimesinin dinde de bazı ıstılahlarda geçişini istismâr ederek, “Fransız patentli republique’i islâmî menşe’li gösterme” fikir fâhişeliğine kadar bile çukurlaşabiliyorlar!. 1789’a kadar dünyada görülmeyen bir sistemin İslâm’da hele “Hulefâ-yı Râşidîn” zamanında görüldüğünün Şevki gibi herifler diliyle ortalığa sıvanması, iğrenç bir hakîkat tahrîfi olsa gerekdir…

Sistemler arasındaki, tamâmen dış yüzde görülen bazı benzerliklere bakarak onların iç yüzleri, keyfiyet ve mâhiyyetlerinde de bir (ayniyyete) hükmetmek, ilim ve iffet ehli bir müslüman içün, son derece aşağılık ve ahlaksızlık derekesi olarak bilinir… Vahye dayanan bir sistemle nefs emrindeki akla dayanan herhangi beşerî bir sistem, nasıl bir eşitleme ile eşitleniyorsa, bu, hiçbir hakîkat îmân ve fikrine yer vermeden, Fransız kafasıyla fransız olarak fransızlaşmak hesabına ortaya konulan bir keyfiyet olabilir…

Kaynak ve çıkış noktası (vahiy) olan her ne ise, o; ve bunun gibi cemiyet sevk ve idâresinin varacağı zarûrî istikâmet de, mutlak hakîkata, mutlak taraf olma îmân ve keyfiyeti elindeki bir hükûmet ve devlet şeklidir… Mecâzî ma’nâda dîn denilse de, haçlı ve yehudi felsefesinin ördüğü şekil ile, Allâh Azze’nin vaz’etdiği keyfiyet, burada, beşerîlikle vahye istinâd arasındaki nâmütenâhî farkı ortaya koyacakdır… Artık biribirine zıd iki ayrı şekli de aynı kelime ile “cumhur” diyerek ifâde edemezsiniz. Birisi, beşer aklına tapınmanın ortaya koyduğu (republique); diğeri, mutlak olarak Allâh Celle’ye bağlıyan vahye dayalı (hılâfet) şekliyle varlık belirtecekdir…

Müslüman olmak ve olmamak çizgisinin nerelerden geçebileceğini, şer’î tefekkürün elinden alırsanız, ortada güdülmesi imkânsız, bir sürü peydahlarsınız… Ve sadece put diken, şirk bileyen, lâf üreten, terör ve FİTNE fırlatan; kan, kıtâl ve ölüm, alkol, fâiz, kumar, zinâ, fuhuş ve huzursuzluk üfüren ve biribirini yiyen; azılı tuğyankâr ve tâğûta tapan o vasata âidiyyet içinde sürü…

Bunu, bayram olarak kutlu, putlu ve mutlu nakarâtına bağlamak da, artık alışkanlık ve “bağımlılık” yapar ve her geçen yıl daha da ucuzlamış olur; ma’nâsı da, “erozyona” uğrayarak gitdikçe çetrefilli bir isrâf belâsına inkilâp eder…

“Anlaşıldı mı” demek de para etmiyeceği içün, bunu da sormıyacağız!. Âdem Aleyhisselâm’dan Kıyâmet kopuncaya kadar devam edecek bir inât cebhesi, Müslümanlığın karşısında olduğu halde, her şeyini onun yok olması içün sarfedecekdir… Ne kadar maymun taklidçiliği ve benzeme ve iblisleşme şehveti ve şahsiyet iflâsı varsa, o kadarı içün; ve var gücüyle…

Bunun içün bayramlar bile icâd ederek, nutuklar çekerek, davul dümbelekler çalarak, yol ve meydanlara dökülerek, gövde gösterileriyle sidik yarışları düzenliyerek… İsraf ve adâletsizliğin ve biribirlerini yemenin zulüm ve düşmanlığını da bileyerek…

Ne kadar zavallılık!

“İnsanım” diyenlerin şu hâline bakmak bile acı…

(İntişârı: 28.10.2013)tt

Son tashîh ve ilâveler: 30.10.2018 / 12:46:28

The post Millete, “Ancak Cumhûriyet İçün Var Olacaksın!” Diyen Betonik Kafalar… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

Müslümanları ve İslâmiyyet’i en büyük iç tehdid veya irticâcı ve irticâ’ gören gayr-i müslim ve şeytânî cebheler, târih boyunca binbir taktik ve fırıldaklara baş vurdular. Bunların en sonuncusu, bir takım mefhumlara son derece kutsiyyet ve dokunulmazlık zırhı giydirib, onlara sâhib çıkıyor görünmek; ve müslümanları da, “kılına aslâ dokunulmaz bu mukaddeslere” düşman ve mütecâviz haydutlar göstererek, onları, bu mefhumlar üzerinden yok etmek, yaşatmamak, dünyâlarını felç etmek, her türlü hayat haklarına tahdid ve zulüm getirmek ve netîceten, onlara hayat hakkı vermemek…

T.C.’de 1923’den beri: “1) Cumhûriyet, 2) Laiklik, 3) Atatürk, 4) Ordu” gibi dört ana mefhum, bu memleketde dokunanı yakan, yan bakanı çarpan ve önünde eğilib tapınmayanı kavuran ve kazığa çakan bir tabu ve bir masal âfeti gibi ele ve dile alınmışdır!. Ve 80-90 yıl, bu millete, bu iğrenç usûl ile akla hayâle gelmeyen her zulüm ve işkence revâ görülmüşdür… Köylüsüne, resmî kılıklı adamlar tarafından, cihân târihinde rastlanmıyacak bir vahşet hâlinde kâzûrât (insan gâitası, kurbağacasıyla fışkı vezninde insan dışkısı) dahî zorla yedirilmişdir!.

Aman Allâh’ım…

Bu dört mefhûmu, parti diktatoryası bütün huşûnet ve zulmetiyle kullanmış; ve hâlâ daha bu yılki Cumbayramında da kullanmak istemişdir… İğrenç diktatoryasının verdiği alışkanlıkla, bu ma’lûm ve ma’hud ocağın, bu 4 ana mefhûmu, nasıl “tanrısal” bir dokunulmazlığa kavuşturarak, bunlar üzerinden ortaya koyduğu, zulüm, işkence, tenkil, soykırımı ve katliamların misâllerini yazmaya kalksak, bilmem kaç on cild kitâb olacağı da îzahdan vârestedir…

29 Ekim gününü Ankara’da nasıl “sokak terörü” hâline getirdiklerini bütün millet ve dünyâ ibretle gördü; ve adamların bütün iç yüzü ve taktikleri de, en odun kafalara bile dank edecek şekilde ortaya çıkdı… Bunların, o dört mefhûma zerre kadar (samîmî bağlılıkları) da aslâ yokdur ve söylenemez… Menfaatlerine hizmet etmediği an, bu dördünü de ayaklarının altına alır; ve ezerek suyunu çıkarmakda zerre kadar mahzûr görmezler…Millî Şef’ İsmet’in, öldükden sonra ebedî şeflerine yapdıklarını bilmeyenler, çakma tarihçilerin uydurmalarından değil, hakîkî  târih sahîfelerinden yola çıkmalıdırlar!

“Cumhûriyet fazîletdir!” demekde zerre kadar samîmi olsalardı, 27 senelik tek parti tek şef devirlerinde 500.000 müslümanın kanına girmezler; kürtleri, kürt oldukları içün oradan oraya sürerek ve Dersim katliâmıyla soykırımına tâbi’ tutarak tenkîl etmezler; ve bugünki dağa çıkmaların ana müsebbibi olmazlardı!.

Haçlı Avrupa’daki birilerine yaranmak uğruna, muhâliflerini “İstiklâl Mahkemeleri!” denen ölüm tezgâhlarıyla katledib, nice ma’sûmların hânelerini ve ocaklarını söndürmezler, İskilibli Merhûm Muhammed ÂTIF Efendi Hazretleri gibi dünyâ çapında bir ilim adamını cihânın gözü önünde ipe çekmezler; idâma mahkûm etdikleri ve karardan evvel eceliyle vefât eden MERHÛM “Kemahlı Hoca’yı” mezârından çıkarıb darağacına çekmek gibi cihân târihinde hatta Stalin rejiminde bile görülmeyen bir vahşete cür’et etmezler; Şapka denen oturak benzeri mel’anete muhâlefet etdiği içün, “Şalcı Bacı!” diye ma’rûf ihtiyar bir Anadolu kadınını Erzurum’da darağacına çekip salben katletmezlerdi… Sûriye’deki Esed mel’unu gibi kendi milletini topa tutan aşşağılıklar misâli, Karadeniz sâhillerindeki bazı vilâyetleri harb gemileriyle topa tutmazlar; İslâm gibi mutlak hakîkatdan ibâret bir dîni yasaklayıp, onun, Kelâm-ı Kadîm’ini yakıp yıkmaz; ve okuyub evinde bulunduranlara türlü eziyetleri revâ görmezlerdi… Millete giyim kuşamından ötürü, yazısından , dergâhından, zikrinden, câmisinden, hacısından, hocasından, mezarlık ve türbelerinden ötürü binbir zulüm ve işkenceleri de revâ görmezler; Yunan gâvuruna kadar Anadolu’muzu işgâl eden hiçbir haçlının cür’et edemediği “Mukaddes ve Muazzez Ezân-ı Mu….dî’yi” yasaklama ve susturma şenâat ve denaatına düşmezler; her meydan, sokak, cadde, bulvar, resmî bina ve mekanları, millet yiyecek ekmek bulamazken milyonlarca heykel, büst, put, totem ve müşekkel ve mücessem materiallerle doldurmazlardı… Ve daha binlerce işkence ve zulüm ile, Osmanlı bakıyesi milleti yok etmek içün Haçlı Bâtıl Batı’dan binbeter zâlimlik ve münkirlikler irtikâb edemezlerdi…

Bunların, bu dört mefhûmu “kutsayarak” millete kan kusturmaları, artık kesinlikle son bulmalıdır; hatta bunun içün yapdıkları işkenceler, 89 sene de geçse, muhâkeme edilmeli ve yanlarına kâr bırakılmamalıdır…

Menderes gibi “devr-i sâbık yaratmıyacağız” yollu terâneler sıkmaların; ve o acâib “koruma kânunu” gibi dünyanın hiçbir yerinde görülmiyen akla ziyân şeyleri cezâ kânunlarına çakmaların; ve yunan tapınakları gibi kabirler yapıb 1954’de oraları matemhâneler şeklinde piramitleştirmelerin  neye mâl olduğunu, Receb Tayyib Bey Hükûmât-ı cumhûriyyesi kulaklarına küpe ederse, bir nebze de olsa târîh-i ins ü cinden ibret almış sayılabilir!…

Milleti, 89 yıldır adı geçen 4 mefhumla ve 29 Ekim’lerde ve bazı mitinglerde “cumhûriyet” diye yırtınarak; ve bunları, kendi inhisarlarına da alarak aslâ dokunulamaz bir tabu hâline getiren sahtekârlar, artık, plan, taktik ve gözbağcılıklarının sökmediğini görmekde; ve bunun içün de çıldırıb kudurmakda ve meydanları terör pisliklerine çevirmektedirler…

“Cumhûriyet” diyerek, 89 senedir memleketde terör estirenler, millete zulmedenler, bu mefhûmu “cumburlob  ve çamuriyet!” keyfiyetine bulayarak milletin başına belâ edenler, artık bu sahtekârlıklarına devam edemezler!. Ederlerse, bunun mes’ûlü, doğrudan doğruya “cumhûriyet resepsiyonları” diyerek Çankaya’yı isrâf merkezi hâline getiren; ve mülahham vücûd sâhibesi bazı först leydi ve şeydi’lerini saatlerce ayakda dikerek, o kadar erkek ve kadının eline, elini verme abes ve zahmetine mahkûm edenler, T.C. devleti ve Kasımpaşa’lı Receb Tayyib Bey hükûmet-i cümhûriyyesidir!…

Makarr-ı hükûmet vâlisine “Gerginlik artarsa esnek davranmalısınız!” tâlimâtı veren Çankaya sâkini Kayserili Hacı Abdullah Bey’in, bu “cumhûriyetsel salâhiyyet aşımına”, Receb Tayyib Beyin çok bozularak sert çıkışı, hiç de fenâ olmamış; ve “herkesin kendi işine ve kendi hânesi meşgâlelerine bakması ve hiç kimsenin başkasının işine burnunu sokmaması!” husûsundaki ma’lûm ve ma’rûf “Kasımpaşasal” paşavârî hassâsiyeti, üzerinde durulmaya şâyân bulunmuşdur!. Laik demokrat reis-i hukûmet Receb Tayyib Bey’in kendi idâre ve îman dünyâsı içinde ma’nâ ve ehemmiyeti olan bu hatt-ı hareket ve hiddet-i siyâset, İngiliz Kraliçeliğine çok saygılı Kayserili GÜL âilesine karşı, hür ve gümbür gümbür bir irâde beyânı da sayılabilir!..

“Benim adım Kamal” diyerek arını ezberlediğini artık saklamıyan Dersim’li alevî vatandaşlarından Bay Gandi’nin de, Müslüman bayramlarına çivi atar ve nazîre yaparcasına “en büyük bayram” dediği “cumhûriyet bayramlarının” tes’îd edildiği bir günde, Devlet Reisi Ekselanslarının, hökûmât-ı Tayyibât reis-i âlîlerine âid salâhiyyet-i uzmayı tepe tepe kullanmaya kıyâm edişi, bir başka “cumhûriyet, fazîlet, kefâlet, zerâfet, adâlet, adâvet, kalkışma, kıllaşma, demodekrasi ve Çankayakrasi” garâbeti olsa gerekdir!

“Cumhûriyet” mefhûmu gibi Fransız ihtilâliyle 1789’da papa hıristiyanlığı ve bütün dinlere karşı tam bir redd keyfiyetiyle ansiklopedizma (ateizma) entelleri eliyle ortaya çıkan; ve her milletden ve dinden veya dinsizlikden insanı, aynı devletin sâhibi kılma ideolojisini yani “republique”i, İslâmiyyet’in istediği mücerred vahye müstenid bir (devlet îmânını) yok ve nefy etmek üzere Osmanlı bakıyesi topraklara taşıyan; ve buna rağmen, o ideolojinin de cılkını çıkararak, onu, “cumburlobiyyet ve çamuriyyet” hâline getirib benzeten, 5. sınıf politika esnafı ve tefecilerinin bilgilerine…

(İlk intişârı: 30.10.2012)tt.

Son tashîh ve ilâveler: 29.10.2018 / 10:10:26

The post Cumhûr, Cumhûriyet, Cumburlobiyet Ve Çamuriyet! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

89 senedir devam eden T.C.’deki cümhûriyetin, dünyâdaki adı “republique” olan yüzlercesinden hangisine tekâbül etdiği; ve içinde taşıdığı keyfiyetin, hangi tezâhürler ile  ortada bulunduğu hiç hesâba katılmadan, mücerred bir “cumhûriyet tapınışı!” aldı başını gidiyor…

Cumhûriyet, mücerred “cumhûriyetçiyim!” demek üzere şartlanmış ve din hakîkatı ve vâkıasıyla arasına kesin çizgi ve mesâfeler çizmiş vatandaşlarının hayâl ve tasavvurlarında, hayâtın olmazsa olmazı, mukaddeslerin en kutsalı, ilke ve inkilâpların en başda geleni, BAYRAMLARIN EKBERİ, Türk halkının “ezelden beri” son derece büyük bir hasretle beklediği, hâşâ “peygamber nefesi” gibi bir şey!. “Tanrısal” şimşek parıltısı ve yıldırım kudreti çarpıcılığında kıymeti hâiz, hiçbir dinin ulaşamayacağı kadar ma’nâ ve ehemmiyeti olan, mu’cizevî bir keyfiyet, hârikaların hârikası “kutsal ve putsal bir tapıngaç!”

Âdem Aleyhisselâm’dan beri insanlığın erişdiği yegâne insanlık “onur, gurur” ve sürûruna açılan son ve en mükemmel rejim, “uygarlığın ve duygarlığın” zirvesine oturtulan en kurtarıcı tac, kralların hayâl bile edemediği ufuk çizgisi, Britanya imparatorluğu ve Japon Güneşi’nin akıl erdirmekde yavan, hayvan, kaygan ve yayvan kaldığı ve sırrına ermekde aslâ tâkât getiremediği sihirli değnek… Kendisine %99,999 îmânlı bile olsa, böyle cumbaşlarını kendinden kabûl etmeyib ham softa ve yobaz gören; ve zehirlenmeyi hakketdiğine vicdânı şehâdet eden; ve en fazla 20 dakika içinde hayâtını elinden alan ve “sunumu, konumu, yapımı, tadımı, tapımı ve katımı, çakımı” en leziz ecel şerbeti!

İşte Anadolu yaylasında, 1000 yıllık islâmî kıymet hükümleri tepesine geçirilen veya “Varlığı, Türk varlığına armağan etdiren” cumhûriyet cinsi bu!

“Kanla irfanla kurduk!” diyenlere âid; ve “ihtimal ki bazı kelleler koparılacakdır” müjdeleri ile “fazileti” her şeyin ön planında “putlaşı ve tapışı kazanan ve kazanımları en mükemmel tanrı buyruğu” olan, işte bu cins cumhûriyetdir!.

Vicdânı kör tapayla tıkanmış nevzuhur ve yeni çeneleri muhâtab alırsanız, “o zamanın şartlarında öyle lâzımdı” gibi, kan akıtmayı, kelle kopartmayı meşrû’ ve lâzım, hatta şart sayan, gözlerini kan bürümüşlerin cinnetlik ve sadistlik keyfiyeti… İnsanlık dışında kalan ve hayvanlık bile olamıyacak kadar aşşağılık keyfiyet…

Mücerred “Cumhûriyet” diyerek, bunu, tabu hâline getirmek; ve “imân” etmiyenini, diri diri yakma derecesinde cezâya müstahık görmek!

İçinde sakladığı ma’nânın, mutlak hakîkatla zerre kadar alâkası bulunmasa bile, sâdece lâfız planında tedâvülde bulunan, mechûl oluşuyla tanrılaşan, tatbikatıyla da korkuların en dehşetlisini millete tattıran bir mefhum ki, bununla tepeden tırnağa esir alınan da, koskoca bir millet… Bütün bunların netîcesi ise, komünist ve ateist diliyle “tam bağımsızlık”,  halk diliyle “istiklâliyyet” denilen ankâ kuşu!

Hâl böyle olunca da, onun kadr ü kıymetini bilmeyip de ona karşı çıkmak, hele ona ters bakıb ihânet etmek, dünyâ târihinin kaydedeceği en büyük suç!

Daha büyüğü muhal olan, insan kafa ve kellesinin idrâk edebileceği en büyük, en kocaman, daha irisi olmayan cürm-i meşhûd hâlindeki suçüstü suçun ve suç denen herşeyin müntehâsı!

Öyle ise, kim bu yüceler yücesi ekber ve a’zâm nimete yan bakarak, o en büyük suçu işlerse, o, en büyük cezâya da çarptırılmayı, zerre kadar şübhe edilmemelidir ki, hakk etmişdir, ona müstahıkdır!

O, asılmalı, kesilmeli, parçalanmalı ve bombalanmalıdır!. Meydana, şehre, mektebe, orduya, mahkemeye, câmiye, hastahâneye, sokağa, mahalleye, vapura, otobüse, sinemaya, tiyatroya, mozoleye, anıt kubûr’a (kabirlere), kutlamaya, kurtlamaya, katlamaya, fişlenmeye, baloya, recepsiyona; eşli, karılı, zevceli, mahremli, hanımlı, dişili, kancıklı, her türlü şekliyle Çankaya’ya ve hulâsa büttün “kamusal alan ve talan” mıntıkalarına, keyf ü hevâya uygun şekil ne ise, ona göre sokulmalı veya sokulmamalıdır!. Oraların “cumhûrî ve dembokratik nimetlerinden, kazanım ve tasarımlarından (!) eşş.. gibi ve bin kere, yüzbin kere mahrûm bırakılmalıdır!.”

Artık bundan sonra gelsin de, buna, devletlû ve hükûmetlû bir tek can olsun ve  dayansın!

O zaman “tepki” denen ruh hâli, derhal hırs ve menfaat köpürüşü ve nefs çığlıkları ile agoraya fırlayacak ve kendi mantık ve iktidâr haklılığı içinden avaz avaz bağıracakdır:

“- Sen misin beni böylesine mahrûm eden, beni eşimle recepsiyona; yani fransız hançeresinden îmânıma, şahsiyetime ve özüme sıvadığım bu recepsiyona sokmayıb ayak bile atdırmayan, o halde ben de, bunu, bu mahrûmiyyet gibi kanıma dokunan haltı kahretmek üzere bütün gayretimi, hırsımı, kinimi, arzu patlayışımı, beşer zaaflarımın topunu kuşanırım; ve topyekûn devlet salâhiyyetlerimi, azmimi, inâdımı, herşeyimi, milletin bütün dertlerinin üstüne geçirerek seferber eder; ve en nihâyet bütün Çinsedlerini yıkar, hâkile yeksân eder ve (resepsiyon) kalesine, o kalenin burçlarına sancağımı dikerim… Ve bir Ulubatlı huzuru ile orada, “cumhuriyet bayramımı” bambaşka bir alternatif ve coşku seli içine kendimi bırakarak kutlar, şutlar ve murâdıma ererim!.

“Först leydilerimi” de, orada düşman çatlatırcasına gezdirir, teşhîr eder, tanıtır; onlara, er-dişi herkese gülücükler dağıttırarak misafirlerin alayına poz poz sevgi ve mahabbetler sundurur; uzun uzun ayakda diker, önünden, kadın-erkek yüzlerce davetlimi geçirir ve tek tek ellerini, elleriyle sımsıkı sıktırır ve böyle bir uygar elektrik akımı ve çarpmasıyla 70 milyonun biribirine bağlanıb kenetlenmesine, millî huzur ve barışın te’sîsine, can emniyetinin tamâmiyle tekrar avdetine hızmet ve himmet ederiz…  Först Leydi ve şeydi’yi, düzinelerce dakika ayakda dikerek; ve onu, buna mahkûm edâsı içinde katlanmak pahasında bırakarak da olsa, bu sımsıkı el sıkmalar ve can-ciğer kardeşlik dokunuş ve dokuyuşları ile halkımıza hızmete devam ederim- ederiz-edeceğiz!..

Bizi bu yoldan kimse çeviremez; bizim de bu yoldan kendi hür ve müdür irâdemizle dönmemiz kat’iyyen ve kâtıbeten ve âkıbeten düşünülemez!

Böylece, cumbayramının yıllardır tadamadığımız o müstesna zevk ve lezzetine, en tepe noktasıyla nâil olur; ve bu imtiyâzı, siyâsî hasımlarımızın tasallut, inhisâr ve kuşatmasından kurtararak bizim (muhafazakâr demokrat) ve lâyık, kayık ve gayr-i ayık kesime aktarmış; ve böylelikle, 1000 yıllık kadîm ve müselman milletimize, bu büyük ve “devrim çapındaki” eşsiz hizmetimizi de îfâ, icrâ ve edâ edivermiş oluruz!..

Eşlerle recepsiyonlara adım atmak, oraların neş’esinden pay ve hisse kapmak, hep kamalist ve ateist kanadın kavuşduğu bir nimet olarak sonsuza kadar veya 1000 yıl devam edemezdi!. Şimdi bu çağdaşlık, bu eşli uygarlık, bu eşli meydana çıkmalar, bu tür eşli meydan okumalar, bu cins eşli modern ve karma hayat, eşsiz adım atmamalar, eşsiz görünmemeler, eşsiz seyyahat etmemeler, artık bizim de en tabii hakkımız olmuş ve sonsuza kadar da olmakda devam edecekdir!. Buna, hiçbir irâde, kuvvet, kudret ve hâkimiyyet kat’â mânî’ olamıyacakdır…

“Yâ Allââââhh bismillâh!”

Asırlardır, hatta çok saygıdeğer Âdem Babamızdan beri gelen kadın erkek mekânları ve kafa çekme yerleri ayrılığı, bizi hep aşağılanmalara itdi; ve binnetice aşşağılık duyguları ile büyüyüb serpildik; ve netîceten, hastalık derecesinde ifâkat bulmaz maraza çarpıldık!. Artık bugün, kocaman ve koskocaman makamlara bağdaş kuramasak da, bacak bacak üstene atarak krallar gibi geçib oturduk! Hâlâ kendimizi, dünün o tatlıyaramaz Anadolu çocukları, anamızın dizi dibinde uyuyan ma’sûm gecekondu yavruları imiş gibi göremeyiz! Artık büyüdük, şey kadar koskocaman adamlar olduk!  Sonra artık biz de, sosyal aktivite sâhibesi, modern ve feminist ve çenesi 150 desibel hoparlör kuvvetindeki islâmcı madam veya eşlerimiz veya hanımlarımızla;  diplomalı diplomasız, kafatası 3-5 metre yazmalı-yazmasız först leydi ve şeydi’lerimizle; ve aslan gibi ve jölesiyle ölesiye YİĞİT, adam, madam ve erkeklerimizin bulunduğu böyle yer ve mekânları, bülbüller gibi şakımayı iyi ta’lîm etmiş eş ve madamlarımızla  şenlendirmiyelim mi?.

Artık bizim o eski politikacılardan eksik ve geri, hangi noktamızın kaldığı gösterilebilir? Hayatdan kâm almayalım, oraları lâtîf cinsin yumuşatan ve hizâya sokan kadife sesleriyle tel tel taramayalım mı?. Bu artık, bu zamanda aslâ îzâh edilemez… Revizyonlayıb reformlama modası icâb ve iktizâsı olarak, Din bile “güncellenirken”, biz, kendi şahsiyet, iffet, mahremiyyet, Anadoluluk, millîlik, dînilik ve nâmus telâkkîlerimizi artık “güncelleyib” üncellemiyelim mi?

Çankaya’mız boşluk kabûl etmez, edemez. Orayı biz doldurmazsak Afyonlu Necdet abimiz gibi “kamusal alan” mucidleri doldurur; ve resepsiyonlarda bizim eşlerimizle beraberlik resmetmemizin esâmîsi bile okunmaz!  Kamusal ve karasal alan ve talan mıntıkaları bize uymazsa, bizim, onlara uymamız, maslahat-ı mürsele noktasından, ve bilhassa Karamanlis-i haramanlis fetavâ-yı haltettiniyyesi cümlesinden olarak câiz, hatta müstahsen bile sayılamaz mı?. Hem, ara sıra Çankaya’ya bizler de hâkim olmalıyız ki, “hâkimiyyet, ulûhiyyet, rubûbiyyet, irâde-i külliyye ve hürriyyet-i mutlakanın halkda olduğu isbât edilmiş”; ve böylelikle de, bizi gökden indiği sanılan dogmalardan kurtaran eşsiz ve eşsiz (mücerred) TANRI ATAMIZIN rûh-i cümhûrîleri dahî şâd ü handân olmuş ola!.

Dünyâ ayağımıza kadar gelmişken onu nasıl iki tekme ile iter; ve onu kendimizden uzaklaştırır; ve kendimizle onun arasına nasıl mesâfe, kafdağı ve çin seddi ve Fettoş bendi sokarız!?. Dünyâ denen cîfeyi darıltmayı, MTTB’li şebâbet ve gençlik devrelerimizde çok düşünür ve idealistce baldan tatlı hayâllere dalar, bunları, Kayseri GÜLLERİNDEN imbiklenmiş gül suyu râyihaları içinde nice seneler burunlarımızla buhurdan gibi koklardık! Lâhûtî âlemden gelen ecdâd izlerini, evliyâ menkıbelerini, gülistan yollarını binbir hasretle ve misk gibi içimize çeker dururduk!.

Ammâ artık büyüdük, koskocaman adamlar ve madamlar ve çok yüce makamların sâhib ve sâhibeleri olduk; erişilemez yerlere erişdik ve başlarımız neredeyse bulutları delib çok daha yukarılara değdi, stratosferi bile geçer oldu!

Ohhhh! Artık recepsiyonlarımıza da kavuştuk, ölsek de gam çekmeyiz!

Yaşasın Cumhuriyet bayramımız!. Bütün halkın bayramı, tek tek bütün milletin söz birliği ederek, bir gecede gökden vahiy indirircesine indirib i’lân etdiği cumhûriyetin bayramı!.. Bu “republique” olmasaydı, ne “resepsiyon” bileceğimiz vardı; ne recepsiyon… Ve ne de, Çankayalarda (islâmcı muhâfazakâr) meltem, kıble ve lodos rüzgârlarının eseceği!. 3-5 metrelik yazmalar, eşarp ve kumaşlar bile Först Leydi ve şeydi’lerimizin başlarında bayrak gibi dalgalanıb gönüllerimizi uhrevîleştiremiyecek; onların ipek saçlarının, o kıldan ince kılıçdan keskin telleri, her tür ve cinsden kuaför ellerinde ellenmekden kurtulamıyacakdı!.

Ve.. Başvekîl Receb Tayyib Paşa Cenablarının penaltı sâhasına girib polis kalecisine: “Ortalık gerilirse esnek vurun, top taca fırlasın!” diyen hakem veya antrenör akıllı nâdîde vatan evlâdları bile zuhûr edemiyecek tepelerde oturamıyacaklardı! Hatta, “reception de la republique!” ritüelleriyle, yüzlerce kadın ve erkeğin ellerinden tutub, o binbir ma’nâlı elleri sıcacık vatandaşlık hisleri ve barış hasretiyle kavrayabileceğimiz bile düşünülemezdi!.

Fransız kabukluları iyi ki, bu “republique” dedikleri cümhûriyeti dünyâya ihrâc etmişler; ve kartalmaya ve küflenmiye yüz tutan o evde kalmış kızlarımızı ve turşuya dönen avratlarımızı (hılâfet cenderesinden) ve onun kafesleri arkasında mahpuslar gibi pineklemekden kurtarmışlar!. Şimdi hepsi de yolda meydanda, evin dışında her yerde yarı üryân, her şeyleri ile nazarlarda meydan!. Cumhuriyet olmasaydı, Türk güzeli Kerime Hâlis’in şahsında bütün kadın ve kızlarımızın olanca vücûd münhanilerini kim, nasıl keşfedecek; ve onlar, nasıl dünya aygırlarının ma’lûmu ve matlûbu olacakdı?

Cumhuriyeti ve onun nimetlerini ve resepsiyon neş’ve ve neş’elerini aslâ tadamayan, ammâ, bütün İslâm coğrafyasının bu sonsuz lezzetlere garkolması içün o meşhur (ingiliz siyâsetini) büyük bir özveri ve maharetle yürüten; ve Lozan’lara kadar bizleri adım adım takib eden ve elimizden tutan; ve bizlere ana şefkatiyle müzâhir olan, o ada Kraliçemizin ecdâd ve ervâhına ve ülkesine de, sonsuz minnet ve ihtiramlar, reverans, referans ve frekanslar!..

Zaten bâtıl ve batırıcı batı “uygarlığı” ve boynumuza geçirdikleri dizgin mümâsili “yularlar-bağ ve ağlar” olmasaydı, aslâ adam da, madam da olamazdık!. Hele 90 yıl evvel fötr şapkalarını sâdık dost ve bendeleri ile başımıza geçirmeselerdi, beynimizin sağ lobu ile sol yarı küresi, ilke ve inkilâp denen batılılaşma şeylerine zerre kadar îmân ve i’tikâd “üretimi ve tüketimi” de sağlıyamazdı!

Kutlu, bozkurtlu, putlu, mutlu, umutlu ve şutlu “receptionlar!”

Hılâfetçi, 15 asır evvelki din “kural ve mavallarına” zincirli ve bağlı, geri ve zibidi kalmış, hâlâ harem ve selâmlık kafası taşıyanların; 15 asırdır kafes arkasında dolikosefal ve brakisefal kafataslarıyla taşlaşmış ve o kilise direği enseli irticâcıların; ve o en büyük tek adamın, o bir tek tanrı Türkün; biricik ferd-i vâhid bile kalsa, akar damarlarındaki kanla dünyâya hatta Cihân’a bedel olduğundan bîhaber “göbek kaşıyıcı bidon kafalıların”;  ve o kefal ve palamut veya hamsi kellelilerin bilgilerine…”

(İntişârı: 03.11.2012)tt

Son tashih ve ilâveler 27.10.2018 / 14:54:13

The post İslâmcı Veya Muhâfazakâr Demokratların Kadın-Erkek Karmalı Resepsiyon Bayramı… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(19)

Tâhîr MÂHİR

Kökünden kopub Dînini bile beğenmediği içün onu “GÜNCELLEMEYİ VE ONUN UYGULANAMAZLIĞINI” diline almakdan çekinmiyen zavallı ve mavallı; ve yarın veya yarından da yakın bir günde, globalizma ile bütünleştirici REPUBLİQUE (cumhuriyet) Şenliğine kavuşacak ve mâzîsini târîhe gömecek ve o târîhin arkasından Fâtiha bile okuyamayacak kadar da Kur’an’sız BIRAKILAN; ve böylece fevkal’âde mutlu ve putlu, pullu ve kutlu ve kurtlu, hatta Bozkurtlu; ve Antik Yunan ve Roma tapınaklarından esintili ve besintili Anıtkabir’i ki en az yarım düzine kabir olduğundan “Anıt kubûr” denilmesi zarûrî olan mekânı dembokratik kıble ve animist ma’bed yapan; mozolede çelenk ve çiçek koyarken cümleten ruhbân ve ahbâr havasına bürünerek onlar adına bir ferd-i vâhidiyle rükûa varan; ve her zerresiyle “milî ve yerli ve râbiasal” Cumhuriyetdaş ve Mozoledaşlarım!

(NOT: “Mozole, Yunanca isim. Anıt mezar, putperest ve Hristiyan ölüleri içün yapılan büyük mezar.”

(Büyük Türkçe Sözlük, Mehmed Doğan, Tab’-ı Evvel,1994, s. 559)

Bu küçücük notu da düşdükden ve bölüşdükden sonra…

96 yıl evvel yapılan (cumhuriyeti kabûl) ve (cumhuriyetbaşı) seçimini tek namzetle ve hiç teklemeden ve tereyağından kıl çeker gibi halleden, 334 kişilik paralamentonun sâdece 158 kişisinin iştirâkiyle serîan ve plânlandığı gibi aheng içre yürüten, geriye kalan 176 kişinin yani meclisin %52.7’sinin de hâne kapılarına polis dikilerek:

“Beyefendi bugün seâdethânenizde refikanız hanımefendi ile istirahat buyurub, kapınızdan dışarı çıkma zahmetini ihtiyâr eylemiyecek ve devlethânenizde çoluk çocuk âile seâdeti tâzeliyeceksiniz!”

 Denilen, o çok “kutlu, putlu ve mutlu günün” hemen 96. Sene-i devriyesinde bulunuyoruz!.

Görüldüğü gibi Cumhuriyet terbiyesi; disiplin, ciddiyet, halk irâde ve hâkimiyyetindeki samîmî âdâb-ı muâşeretimiz, bu kadar insânî ve ahlâkî ve vicdânî ve hukûkîdir! Cumhûriyet, bu kadar muazzam ve ileri “prensip ve ilkeler, ülküler ve türküler” temeline oturtulmuşdur! Son tahlilde o, pek değerli ve büyük “kazanımlar, kasanımlar ve kabartımlar” elde etmiş; ve bütün cihânın emsâl alacağı eşsiz fezâil üzerine bir gökdelen gibi binâ edilmişdir!

*

Artık cumhuriyet dışı ve 1500 yıl Hılâfet içi kalmış yarım milyon eskimiş başı, milletin sırt, omuz ve başında taşıyamıyacağından hareketle, bunların itlâfı gerektiğine karar verenlere her vesile ile Tapan Tapandaşlarım!

“İhtimâl ki bazı başlar koparılacaktır” emr ü fermânından sonra, muhâliflerin ileri gelenlerinden Trobzon meb’usu Ali Şükrü Bey’i Topal Osman’a vurduran, sonra onun da başını koparıb ayaklarından asan tanrısal irâde-i millîyye-i şâhânenin o muhteşem ve fazîlet dolu hâtıralarını anma, hatırlama, canlandırma, asla “sorgulamama”, 5816’yı 6284 kere parlatma; ve 500.000 kellesi Hakk’a adanmış Müslümanın ocağının kesilib tütmeyen dumanlarını yüreklerin kozmik odasında saklama; ve istikbâlin kozmatik odasına sallama gününde bulunuyoruz!

“En büyük bayramın” en içden kutlama ve mutlulamasını idrâk ile, (Kurbağacasıyla algılayıb çalgılıyarak), bütün “ulu ulus bireylerimize esenlik ve desenlik” getirmesini dilemekte bulunuyoruz!

*

“On yılda 15 milyon genç YARATAN” ve onların soylarının köküne de kibrit suyu döken, yüce İngiliz dostluğunun aydınlığında 96 yıldır aynı uygun adımlarla ilerliyen ve “İslâm” lâfzını duydu mu kâbus gören, EY! Tanrı Dağlarından Tienşanlardan Bozkurt ulumaları eşliğinde kasırga gibi kopub gelen,  Türk varlığının asîl evlâdı, Türkîliğin ölümsüz ve mezarsız ve kabirsiz ve fakat Anıtkubûr ruhlarıyla yaşayıcı ve seminist, feminist, semirist ve sömürüst yehûddaşlarım!

Bugünki zaferden zafere koşmalarımız, dünün 7 düvele arşı verdiğimiz harblerin bir devâmıdır! Falih Rıfkı Yatay’ın ve Nutk’un dediği gibi asıl büyük meydan muhârebesini, 776.000 km’lik “sath-ı müdâfaa” ile “irticâ’a” denen dincilik ve dipdencilik ve kökdenciliğe karşı ve oluklar dolusu kan akıtarak verdik!

Bugün ise,  Cumhûriyet gençliğine eşo ve başo olmıya doğru giden, homo, pezo ve lezo civanlarımızı zıpkın gibi yetiştirib biribirleriyle başgöz etdik ve atalarının “en hakîki mürşid” dediği o aydınlık labirentlerin içine sokduk! Kutlu, mutlu, putlu ve ve Bozkurtlu yollarını kaybetmemeleri içün de, ellerine Darwin’den Marx’a kadar ışıtan, ışıldaklı ve fırıldaklı ” “kutsal ve putsal” kitablar tutuşturduk!

Dün, bunları, zamanın îcablarına göre Kel, Kılıç ve Necib Aliler ve Çölaçan Femin gibilerin Dedemanları v.s. ile, ip ve üç ayaklı sehpalarda milleti sallıyarak yürütdük! Artık müsâade edin de, bugün gönül hoşluğu ile doya doya “Bayram” edib yorgunluk giderebilelim! Akit gibi döryüz dirhemlik süslüman gazevatalar bile, sürmanşetden “29 ekim tatil değil bayramdır” diye îlânlarla yüce repüblique’in hamd ü senâsını edâ ederken, beş-on renkli dembokrat Şevki ise 29 ekim akşamı ekranda ateşler içinde yanıb, “Din iman bırakmadılar bunun bayramı mı olur” yollu çok sıkı ters istikâmetden gidiyordu! Ayrıca ve hassaten, “Tayyib Bey Kardeşimiz” cümlecikli göndermeler ve göstermelerle de tiribünlere mesaj gönderib birilerini keseleyek masaj yapıyordu!

Demek istiyoruz ki, bütün Türkiya’da “İstiklâl Mahkemeleri” denen ve muhâliflerin “Engizisyon mahkemeleri” dediği yerlere kurulmuş, o hukuk tahsîli olmıyan beşik kertmeli “hâkimlerin veya kasap bonservisli keskin ve ipe askınların” verdiği idâm kararları, Türk Hukuk târîh-i muhteşemine infâz disiplin ve ciddiyyetindeki mertlik ve nâmus “kazanımları” noktasından “altın harflerle” ve mücevhe kelimelerle yazılmış olsun!

 Bütün bunlar, öyle bir temel “oluşturmuş ve tutuşturmuşdur” ki, Afrika kabâil-i mütemeddinesine kadar bütün cihâna örnek ve yürek olmuşdur!

Meselâ muhâkemesi devam ederken vefât eden Kemahlı Büyük Âlim Merhûm İbrâhim Hakkı Efendi,  Şerîat-ı İslâmiyye mu’cebince defnedilmiş; ancak İstiklâl MAHKEMESİ gibi memleketin her yerinde eşsiz adâlet, ikrâm ve lutuflarda bulunan o (lâ yuhtî ve lâ yüs’el cumhûriyet mahkeme-i kâmile ve kemâliyyesi), HOCANIN “i’dâmına KARAR verince”, işler bir anda değişmişdir!

Adâlet-i hıristiyâniyyesi, hukûku, huzûru, ahlâkı, irfânı ve cihâna örnek oluşuyla temâyüz etmiş olan ve sonsuza kadar bu evsâf-ı cibilliyeti ile de yaşıyacak bulunan o tanrısal ve heykelsel ve  muhteşem CUMHURİYYET-İ BÎPÂYÂNIMIZDAKİ “halk irâde ve hâkimiyyeti”,  i’câb ve iktizâsı olarak o mübârek Müslüman HOCASINI mezâr-ı şerîfinden kefeni ile çıkararak, darağacına çekmiş ve salben (asarak) idâm ve hükm-i hâkim-i EKRÂKI infâz etmişdir! Bu anlı-şanlı ve canlı ve kanlı karâr-ı cümhûriyye, cihâna ibret ve örnek olacak bir hukuk âbidesi ve  sonsuza kadar yaşıyacak insâniyet, adâlet ve asâlet nümûnesi olarak târîhe geçmişdir! İnsanlık târîhinde bir eşi ve benzeri bulunmıyan bu manzaraya, cinler âleminde, hayvanlık ve nebatlık târîhinde bile rastlanamazken, buna, Anadolumuz’da lihikmetin rastlanmış; ve bu, Cumhuriyet rejiminin “KANLA İRFANLA KURULUŞUNUN” gençlik ve dinçliğe pek helecan verici muhteşem bir fâzileti ve kahramalığı olmuşdur!.

Öyle ki “cumhuriyet” diye yırtınan, “Allâh, Peygamber, Kur’an, din ve îmân” dendiği zaman atasal bir reflex ve nefretle Kafkancıoğlu feminofili ve prototipi gibi kaşerlenmişler kâbus görmekde; ve hâşâ min huzûr “do..z” aşkıyla fışkılaşan dinazorlar bile, bu helecânı hâlâ dünki gibi aynen ve tâ cumhuriyetsel maskeli baloların pezoları olarak “yaşamlarına” saplamakda ve sallamaktadırlar! 

  Beri tarafdan “Cumhûriyet” diye yırtınan ve cumhûriyetin ne olduğunu ve yapılmışsa hangi halk ve millî referandum veya keferandumla kabûl edildiğini (!) veya kaç milletvekîlinin oy’u ve oyunu ile tezgahlandığını zerre kadar bilmiyen rejim kurbânı zavallı ve mavallı  nesiller, bu i’tibarladır ki cumhuriyete, heykellere, ideolojilere, devirim ve delirimlere ve bu kabil binlerce Batı idhâl mallarına hayran kalacak; ve renkli hayâller içinde, kendi kendilerine de düşman olacaklardır! Böylece Anadolumuz’da, Batı’lı müttefik ve mültefitlerine vekâleten, niyâbeten, vesâyeten, Ebû Cehil küfr-i inâdîsinde güdücü ve sürücü sivil birkaç üs, her dâim hâzır kıt’a olarak fildişi kulesinden etrâfı tarassut ederek merkezlerine rapor sallıyacakdır!.

Ankara popolitikacıları ile patikapolitikolikleri de, “TAPTIKLARI Dembokrasi Dîni Îmân ve İ’tikâd Esasları” iktizâsı, bu ajan aktivist terör ve terörpolitik ve şefokratik parti pırtılara kadar bilcümle dışdan güdümlü terörist ve muhâmîsi kanser hücrelerinin bir yandan yok edicileri imiş gibi halka yiğitlik rolü ve sahtekârlığı oynarken; diğer yandan da, topunun işlerini kolaylaştırıcı maskeli balo kavalyeliğini bütün cıvık “reverans ve dömelimlerini”  ile irtikâb etmekden çekinmiyeceklerdir!

Netîceten denilebilir ki, MEMLEKETİN ÂCİLEN 15 ASIRLIK RÛHA ÂHENGDÂR İDÂRECİLERE İHTİYÂCI MUTLAKDIR!

Güdümlü POPOLİTİKACILAR, GÜNLERİNİ GÜN ETMEKDEN BAŞKA HİÇ BİR HALT YEMEMEKDE VE DOSTLAR ALIŞVERİŞDE GÖRSÜN DALAVERASI TEDÂVÜLDEDİR! Fettoşist terörle mücâdele yıllardır uzayıb gitmekle, kendisiyle nasıl ve ne derece ciddiyetle (!) uğraşıldığı apaçık ortada bulunmakdadır! Herkesin ağzında “Politik ve paralamentorik İMAMLAR ve zimamlar” dolaşmakda, bunların “uyuyan ve uyutulan” hücreler mi olduğu ehâli-i etrâk ve ekrâdı ciddî endişeye sevketmektedir!

MEMLEKETİN ALTINI OYANLAR, parti-pırtı olmakdan “Soyal Toplum Kuruluş” kurumuş ve kavrulmuşlarına; loca, hoca ve derin kanallara kadar, o pek çeşitli mihrâklar olabilmektedir!

Düne kadar her an elden gitme ihtimâli olan “Kutsal lâyiklik ve atasal cumhûriyet ilkeleri ve kazanım ve kazmalanımları” “Da’vâ sâhibi kutsal AKAPE kadroları eli ve sa’yesinde” artık te’mînâta kavuşmuş, CEHAPE, ırkçı dinazoriuslar, Batıyataparlar, gavurakullar, pelerinçekçi cenırıllar, darbe-heybeci paraperesler ve bilcümle Allâh düşmanlarıı içün en küçük korku ve havfa lüzûm kalmamışdır!

Dolayısıyla Anadolu milletinin 1000 yıldır tadamadığı, koklıyamadığı, göremediği, duyamadığı ve hissedemediği o “tanrısal ve atasal ve Batı’sal ve heykelsel” “Cumhûriyetle beraber, o akıl almaz derecede HÂRİKA ve FÂRİKA “bağımsızlık ve özgürlüğün o müthiş tadı ve zevki” tadılmaktadır! Atasal dille “EN BÜYÜK BAYRAMIN” “tanrısal ve tapınsal kutsallık ve kutsanmışlığı”, Osmanlı bakiyesi ulus dünyâsına senede bir gün, büyük coşku ve hoşku ve taşkı ve aşkı ile devlet kuvvet ve sultasıyla aşılanıb, onlara, dikensiz bir “GÜL BAHÇESİ” hâlinde ve peşin, hiçbir menfaat gütmeden mücerred “Hakk RIZÂSIYÇÜN”, “Yeni bir Türkiya” rü’yâsı  gösterilmelidir!

Böylece, “14-15 asırdır uygulanamaz ve güncellenmiye muhtâc hükümler ve büklümler bütünü olarak gelen” bu “irticâ ve dincilik belâsına” karşı, muâfiyet (Kurbağaca bağışıklık ve tapışıklık) kazanılmış olacak; ve cumhuriyet-i hâzıra ve lâzıma da bu tanrısal, tapınsal ve anıtkubûrsal (5-10 kabir (mezar), cemi’ sîgasıyla KUBÛR olur, echeller hâlâ kabir diyor!) köktenci dayatmalarla, “sonsuza dek dimdik ayakda ve atakda devam eylemiş” bulunacakdır!

Kıvrıkoğlu gibi kıvırtıb “Darbem-durbem 1000 yıl yaşıyacak” yollu paçalaşmasınlar: (Kabir) müfred, (KUBÛR) cemi’ isim  olub, üstelik de kurbağacacıları tımarhânelik edecek kadar da BULAMAÇ ARABÎ ve  15 ASIRDIR ŞERÎAT-GARRÂ TEZGAHLARINDAN GEÇEREK PARLATILMIŞ ve 5-10 bin senelik de ARAB hançeresi ile DİLLENDİRİLİB cihâna postalanmış muhalled bir kelimedir! 

SADEDE ŞÜRÛ’ VE RÜCÛ’ EDERSEK:

İyi de, 1923’deki 334 kişilik paralamentonun 158 kişisi hâzır, 176 kişisi NÂMEVCÛD VE evlerinde bloke edilmiş; bu halde “Cumhûriyet İ’LÂNI  ve c.başkanı seçimi” ki, GÖZ YAŞARTIB SEVİNÇ ÇIĞLIKLARI ATDIRAN, NASIL BİR CUMHÛRİYET DESTÂNIDIR?

Ve duvarlarda “HÂKİMİYYET BİLÂKAYD Ü ŞART MİLLETİNDİR” levha-i şâhânesi!

Bu işe “Lâyik demokratik HÛKUK devleti” ve onun “ADÂLET MÜLKÜN TEMELİDİR” intihâli ne diyebilecekdir; ve onun “96 yıldır böyle bir meşrûiyyet çizgisini coşkulu BAYRAMLARLA hem de atasal dildeki “EN BÜYÜK BAYRAM OLARAK” ve “KUTLU OLSUNLARLA” kutlamak, cihân hukuk, meşrûiyyet ve vicdan târîhine nasıl anlatılacak, burası pek alengirli OLSA DA, ÇOK KUTLU, MUTLU, PUTLU VE BOZKURTLU  iç açan ve inşirâh veren bir muammâ gibi görünmüyor mu?

İşte adı geçen ve ülkeyi başdan başa sık tarakla tarar gibi tarayan o seyyar “cumhuriyet mahkemeleri”, acebâ hangi “meş’rûiyyete” dayanarak “mahkeme” olmuşlar da, milleti budaya budaya bitirememişlerdir?

CEHAPE diliyle şakıyanlar, Zimamoğlu’nun seçilmesini de “İstanbul’un KURTULUŞU” olarak ırlayıb zırlamada! Aslında 1922 zaferi de ONLAR içün bu Zimamoğlu noktasından süzülerek derine inilirse, Jöntürk-ittihadçı-Haçlı ve Mason kafanın, İslâmiyyet’den ANADOLU’YU KURTARMA GÜVENLİK HAREKÂTI (OPERASYONU)dur!  Adı geçenler kendi kendilerince, “Müthiş dost ve müttefik” İngiliz irâde-i şâhânesi emrinde hayâl kuran “millî ve yerli” kuvvelerdir!  Cihan târihinde aslâ rastlanmayacak bir adâlet, hukuk, ciddiyet, disiplin, vatana hızmet ve “50 batın TÜRK olan TÜRKLERİ” bile “Ne mutlu Türküm diyene” diye diye TECDÎD-İ KÜRKÎLİĞE muştulayan ve kuştulayan kurtarıcılar… Nice muhârebelerde Müslüman Milletin ciğerpârelerini, fidanlarını, evlâdını, binbir dalaveralarla cebhelerde eriten, donduran, bitiren, hasta eden, sonra da onları “şehîdlik rütbeleri ile maraşalliğe terfi etdirerek cennetlere yolcu edenler!.”

Fakat, “14-15 asır evvelki hükümlerin hâlâ uygulanabileceği îmânında” ve zu’munda bulunan o irticâ’ pençesindeki zavallı mürteci’ ve güncellemesizler; ve böyle mutlu, putlu, kutlu ve bozkurtlu ve millî hayâllere güç yetiremiyen hayâlsiz ve hülyâsızlar, en büyük istirahât ve dinlenme kaynağı olan “Yurdda sulh, cihanda sulh” gibi “cumhuriyet kazanım ve kazdırımlarının” temel ve tünellerindeki kıymeti bir türlü takdîr ve teslîm edememektedirler!

Böylesine düşmandan kurtarılmış bölge, gölge ve manzalar, ancak Cumhuriyet TÜRKİYÂ’sında kuvveden fiile çıkarılabilmişdir!

İskilibli Muhammed Âtıf Efendi ile Babaeski Müftüsü Ali Rız Efendi Merhumlar gibi yüzbinlerce (Falih Rıfkı 500.000 diye yazıyor) benzeri hacı-hoca ve Müslümanı da bu dünya denen âlemden “Rahatsız olmasınlar ve bugünün Sûriyelileri gibi vatan hasreti çekmesinler” diye, pasaporta bile hâcet messetmeden, vatan-ı aslîlerine  gayet adl ü hakkaniyyet ve emniyet içinde konvoylar hâlinde sevketmişlerdir!

Devrim, devirim ve delirim cinsi yapılanların da, hakîkî dost ve biricik yâr İngilizler başda olmak üzere bütün cihanın takdîrlerini devşirdiği ve ağzını da birbuçuk karış açık bırakdığı nasıl inkâr edilebilir! Onlar olsaydı da bunların yüzde birini bile yapsalardı, yağlı kazıklara oturtulur, etraflarında fener alayları tertîb edilirdi!

Bunların, HARİKA ve FARİKA derecelerde icrâ ve infâz edildiklerinin dâsitânî ve efsâne çapındaki müthiş ve insanüsü heykelleşen ve “KANLA İRFANLA KURULAN” vech-i hârikul’âdelikleri ise, bambaşka bir uç noktadır!  Yukarıda temas etdiğimiz gibi meclis aritmetikleri ile başlıyan “cumhûriyetsel uygarlaşma ve uluslaşma ve ululaşma” infilâkinin, insanlık târihinde eşi menendi ne bulunabilir ve ne de görülebilir hatta ne de tasavvur edilebilir!

Dört tarafımızı saran düşmanlardan bu öyle bir kurtuluş destânıdır ki, dil ile ta’rîf gayr-i kâbildir vesselâm!

*

Cumhûriyet özlemcisi, sözlemcisi, gözlemcisi, eylemcisi, şeflencisi, ezbercisi, esercisi ve semercisi sevgili dizgindaş ve semerdaşlarım!

Çok “ileri sünnî ve sünnî muhâmîsi” müteveffâ Ş. Eygi bile “Cumhûriyetin ilk zamanlarının özlem, düzlem, sözlem ve hasretini” nice yazılarında dile getirmişdi!

Misyoner mektebi olan Galatasaray’ın Fransız dilli ocağına da medhiye ve fahriye düzücülerden olan müteveffâ, cumhuriyetin son yıllarını hiç beğenmez, hep, ilk zaman ve başlarına hayranlığını dile getirirdi!. Nurcu müsveddelerinden Prof A. Akkunduz gibi aklı pantolon cebinde olan ve Hollanda’da çöreklenmiş ve Kraliçe rejimine gebe bir “müctehid-i mutlak”, “Cumhuriyetle Hollanda kraliçeliğinin beraber yürütülebileceğini” yumurtlamışdı!

Galatasaray’dan icâzetli (!) Şevket de, Akkunduz’dan esinlenib besinlenerek ve onun “nurcusal usûl-i fıkıh” mesleğine sülük ederek “Cumhuriyetle hılâfetin, beraberce bir devletde kuzu kuzu geçinebileceği” teşehhîsini utanmadan yazabilmişdi!. Adı geçen, “Süper Sünnî ekâbirinden bilindiği” içün, böyle nice zırvalarını okuyanlarına yedirmiş ve içirmiş ve fahrî “üstâd” derecesini de ihrâz eylemiş bir birâderimizdir!

Cihân târîhine ve İslâm coğrafyasındaki bütün halklara ve devletlere örnek alacakları en mükemmel  rejim,  İngilizler ve bütün Batı Klüp tarafından “cumhuriyet rejimi” olarak gösterildi. 29 Ekim 1923’ün O celsesinde de, yekûn 334 meb’usdan orada hazır tutulan 158’inin reyleri ve 176’sının da “evlerinde istirahat buyurmaları mecbûriyyeti” ile seçilen (!) başkanın ve kabûl edilen cumhûriyyetin, bu fevkal’âde hukûkî ve millî ve yerli ve cumhûri ve Eygi’nin sık sık yazdığı gibi “Eflatun dilindeki faziletin” lemean etdiği manzara (!) insanlık târihi içün bile bulunmaz, müstesnâ bir “şeref” levhasıdır!…

Bütün bu incelik ve hukûkî hassâsiyet ve meşrûiyyeti nazar-ı i’tibâre aldığı içündür ki, Ank. Ü. Profluğundan İskenderpaşa Nakşî-Hâlidî ve Zıyâî Şeyh-i Şeyliğine nasbedilib, kerâmeti ve liyâkati ve niyâbeti kendinden menkul Müteveffâ Ed-Doktor Mahmud Es’ad Coşânî Hazıretleri dahî, yıllarca evvel neşretdiği mecmuasının Başmakâle köşesinde, şu kelimât ile kelâm-ı mukaddese-i Es’âdiyyede bulunmuş ve buyurmuşdu:

“Nice emeklerle kurulan cumhûriyyetimizi rafa kaldırmıya kimse heveslenmesin!”

Vecîze, cevîze ve cevziyye hatta Teymiyye, ancak bu kadar albenili; ve Sarızevzek Trump-ı Turp’un diliyle ancak bu kadar “hârika”, bizce ise ancak bu kadar (fârika) olabilir!

Bunca temelleri, tekelleri, kazanım ve yazılımları, açılım ve asılımları, takınım ve tapınımları olan cumhuriyeti “rafa kaldırmak” ne demekse, Şeyh Efendi Hazıretleri, orucunun kafasına vurduğu bir eser-i gaflet anında sürç-i lisân eyliyerek, bu kelâm-ı es’âdiyyesine vücûd vermiş gibi görünüyor veya dürülüyor!. Sanki elinde, sonbaharda mis gibi köy domatesinden ev işi yapılmış salça vardır; o da, bunun, kilerdeki öteki kavanozların yanına yani orada “RAFA KALDIRILMASINDAN” bahsetmektedir!

“Emekler” de, sanki mahallede imece usûlü yapılan salça işine, kadın parmaklarındaki mahâreti bağlıyan bir cins hamiyyet-i hanîmiyyedir!

Hani bazı cübbeli “yaratıklar” ve Cübbelâ ve Şerocak cinsi evlere şenlik mahalle hocası “sakatıklar”, karavana atıb tutar da, böyle rütbe-i doktôriyyesi ve profiyyesi ve profiliyyesi a’lâ ve ra’nâ ve muallâ bulunan, tasavvuf derinliği dipsiz ve ipsiz, derin ve serin Şeyh-i Şeyler’e ve dâmâd-ı dâhîlere ne oluyor?

“Şeyh-i nâkısın sohbeti semm-i katildir” buyuran Mevlâna Hâlid-i Bağdâdî Kaddesallâhu Sırrahu’l-Âlî Hazretlerinin  “5. Veya bilmem kaçıncı göbek vekîl-i refiki” olma iddiasındaki zevât-ı zerzevât, şeytanın aklına bile gelmeyecek böyle egzantirik ve donsuzmatik lagaluga ve katakula lâfları, o şey ağızlarına nasıl bulaştırabiliyor; cidden ve cilden, ruhen ve şeklen, sîreten ve sûreten ukûl-i insâniyyeye hayretler ve dehşetler, vahşetler ve nefretler veriyor!

Binâenaleyh, pek çetin bir ecâibât ü garâibât içre kalınıyor ki, cübbeli komedyenlerin “cennetlik oluşları ile övünmeleri” gibi, keşfiyyât, zuhûrât ve rü’yâlar echel-i cühelâyı en öndeki delâil arasına kazzık gibi çakıyor, bunun netîcesinde de Şerîat-ı Garrâ, fürûat derekesine itiliyor! Kerâmet-i kendinden menkûl sihirbaz ve madrabazlar da böylece, meccanen sâhib oldukları S-400 füzelerine binib, onları ateşliyor ve cihânı turlamıya ve Fettoş gibi bunlar da bir başka cihetden “Kâinât İmamı” veya “Zimâmı” olmıya başlıyorlar!!!

Pırasasör veya Hasansör’den hormonal veya vertikal Şeyh olunca, kerâmât-ı cumhûriyye ve kelimât-ı meşrûiyye dahî, ol vezn-i hüsün üzre mi cereyân edivermiş olacakdır? 

*

Akıl ve fikir ve îmân iflâsında tavan mı veya taban mı, ne yapacağında bîkarâr kararsızdaşlarım!

Üzerimize “millî, yerli ve râbiasal ve dembo-kratik” bir borç olan bu vatanî ve ata’nî “Cumhûriyet kutlama ve Bozkurtlama” vazîfe-i milliyyesini  “uygulayıb duyguladıkdan” sonra, asıl mevzuumuza intikâle mücâseret eyliyebiliriz:

Dahî, kaldığımız yerden devamda eğer ve zülf-i yâre değer, herhangi bir veya iki mahzûr-ı resmî ve cismî ve cinsî yoksa, Sarızevzek ve Pez..enk Trump’ın avcundaki “Arabsal, arabasal ve keçi sakal yalelli takımları” ile ve dahî Kolhoztrak ve Katerinasal Fişenk Putin’in kucağındaki türkî ırkdaş tümenleri ile alâkalı mebâhîs-i siyâsiyye ve esâsiyyemize ve sâir mevzûat, masnûat ve mesmûâtımıza da, serîan intikâl edebiliriz!

Büyük Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretleri buyurur ki:

“Semâvât ve arz DEVLET ve MEMLEKETİ, müstakillen Allâh Azze ve Celle’nin MÜLKÜDÜR.” (Tab’-ı Evvel, c.2, s. 1255)

Bu mutlak hakîkatı bütün mevcûdiyyeti ile kalbine ve diline alamıyan, dünyâda mevcûd 200 civârındaki i’tibârî, izâfî, hayâlî ve mecâzî ma’nâdaki Allâh Azze ve Celle’ye karşı da müşrik, anarşik ve terörist “örgüt veya hörgüç veya devlet”miş gibi diklenen düvel-i lâdînîlerin başlarına konmuş sihirbazların, beşeriyet-i hâzırayı nasıl nevm-i gaflete, ayrıca mutlulukdan kutluluk ve putluluğa sürükleyib sülüklediği, artık suret-i kat’ıyyede bir sırr-ı hafî değildir!

Memleket-i Mısriyye’nin isli, sisli ve sisili-pisili hevâ-yı nesîminden veya fir’avniyyesinden başlıyarak, BM ve AB ve Nato gibi onların sâhiblerinden çıkmak ve alayını  sıraya sokmak îcâb ider ise de….

Karışıkçı Kaşıkçı’nın doğrudan ve dembokrat  Mursî’nin de dolaylı kâtili ve dünün deve çobanı olan canavar Çöl fârelerinin azılı ve müseccel (İslâm ve Osmanlı hâini) olduğunu unutursanız, netîce-i vahîmânesine 7 kambur çıkararak katlanmak zorunda kalırsınız!

Her nadas görmüş toprakda “cennet hurması” yetişecek diye bir kânun olmadığı gibi, her mukaddes memeleketde de “Ebû Cehil Karpuzu” yetişmez diye bir kânun yokdur!

“Peydahlıyanı, besliyeni ve emzireni İngiliz SÜTANNESİ olanın Dîni-îmânı olmaz” diye ecdâd söylemiş ammâ, lâyık, kayık ve gayr-i ayık torun-torba, işitmesi özürlü ve püsürlü olduğundan, bunlar, onların o işitmez kulaklarına girmez! Kulak kepçeleri Amik ovası gibi dümdüz olanların KEPÇE-kürekleri, bunları tutub içeriye atamamışdır!

Îmân-ı ŞER’ÎSİ olmıyanın fikri yani pusulası, istikâmeti, rotası, notası ve potası olamaz!

 Merhûme Vâlidem de, müşrik ve münafık, akıl ve fikir mahrûmu nevzuhûr politikacı şeytanlar içün sık sık şu beyti okurdu:

“Akıl yelkeni, FİKİR DÜMENİ,

 Kullan da onu göreyim seni!”

Rahmetlinin “iptidâiyyede” 5-6 yaşlarında bellediği bu temel kânunları “cumhuriyetsel cumartesi çocukları” nereden bilecek? Onlar, “ibtidâiyye” görmeyib, Fr. hançeresinin “ekol”ünü “okul” yapan, bunun gibi nice uydurmayı “TÜRKÇE” diye “ulus ve sulus” cümle ehâlîye yedirib içiren millet hâini lisan kâtilleridir de…

TÜRKÇE bırakılmayınca, millet birbirini ve 1000 yıllık ecdâdını da anlamaz ve çıldırır olunca, bu cihetden de tenkîl edildi (Dilkırım-Soykırım) görmüş oldu; ve yerine, “Ulus”, tersden (sulu), bataklık kurbağaları üredi!

Dün, (akıl ile fikir) arasındaki farkı Osmanlı ibtidâiyyesindeki 5-6 yaşındaki bir yavru bilirken, şimdi 60 yaşındaki bir purof, tamkof veya moskof olduğundan; ve  cüsseleri, diplomaları ve rütbeleri ile azıb şımardıklarından; ve netîceten sirk ayıları gibi de homurdandıklarından, ne (aklı) görüyor ne de (fikri) anlıyabiliyorlar! Meselâ “Dilber Mortaylı” nâm pırasasörün şu cümlesinde zerre kadar akıl ve fikir aranabilir mi:

“Türkiye’de “Egemenlik kayıtsız, şartsız milletindir” kuralını devlet yönetimine yerleştiren, demokrasiyi taçlandıran cumhuriyetin ilanının üzerinden 96 yıl geçti.”

Adam, mefhûm-ı muhâlifiyle “Hakimiyyet Allâh’ın değildir” diyerek akıl dışına çıkarken, bu şirki “yönetime yerleştirenin”, ferd olduğunu değil de “cumpohrasi” olduğunu söylüyor! Meselâ krallık ve kraliçelik nice düvel-i hristiyânî var ki, oralarda “egemenlik veya eğergenlik” milletin değil, devleti ve dîn riyâsetini temsîl eden kralın veya kraliçenin veya diktatöründür! Daha?

Adam, “Dünyada cumzorbasiyi demzorbasi ile taçlandıranların”, TAÇ ve HAÇ  kutsallarının İngiliz Kraliçeliği veya Gâvuriçeliği olduğunu, her memleketin “yerli haçlı ve taçlı kurtarıcılarının” nereye bey’atlı olduğunu bilmemesi mümkin midir? Fikir ve tezatsızlık neresinde bunun? Yelken nerde, dümen hani? Cumbokrasi purofsalı ya, ne derse “bilimsel, dilimsel ve cicimseldir”, yemiyen yamyam içmiyen Hayyam’dır!

Müteveffâ “Şerbakan” da,  29 /Ekim /1926 günü Sinop’da “cihânı teşrîf buyurub 27/Şubat/ 2011’de Âhıret-i Dâr-ı Bekâ’ya veya Dâr-ı Cezâ’ya yürütülmüş dünyâ lideri” olarak  aynen şöyle diyor:

“Cumhuriyet Bayramı’nda doğmak insanı memnun eden bir husustur. Cumhuriyetin kendisi de bir doğuştur. Onunla birlikte doğmuş olmak bir sevinç kaynağıdır.” 

“Millî Göçüş” kurucusunun yıllarca evvel söylediği bir söz de “Cumhuriyeti biz kurduk” sözüdür ki, buna da o zamanlar “O zaman HILÂFETİ de siz yıkdınız” cevabı verilmişdi!

Bâlâda zikretdiğimiz 29/Ekim/1923’deki hâdisât ve keyfiyyât, “cümhûriyyet devirim, delirim ve kazanımları ve İslâmiyyet’e karşı yapılanlar nazar-ı i’tibâre alınınca, adı geçenin “memnûniyyeti ve sevinç kaynağı” acebâ Allâh Azze ve Celle ındinde “yevm-i cezâya” nasıl bir mes’uliyyet ve hamûle ile gidiş ortaya koyacakdır? Bunu vakti gelince bütün “Zilli Göçüş”çüler ve cihân, elbetde herkesi gördüğü gibi görecekdir! Zaten “Lâiklik bizâtihî İslâm’ın kendisinde vardır” diyen “Müteveffâ Bay Necmittin”  böyle yâvelerin binini bir paraya sıkmış ve echel “Göçüşçüler” nezdinde de bu kabil çörçöp bal-börek görüldüğü ve bu niyetle yenildiği içün, adam hızlandıkça hızlanmış ve ölmeden bir yıl evvel ayakda duracak ve boynunu cevirecek hâli, konuşmıya mecâli de olmadığı hâlde Tahran Takiyyecilerinin ayağına kadar UÇARAK, onları da acem palavrası cinsinden medh ü senâlarla UÇURMUŞ ve politik rakiblerine karşı onlardan şefaat dilenir hâle gelmişdir!

Şu anda Necmittin’in koltuğunda oturan Saadet Partisi Umum Müdîri  ve İngiliz damadı Temel Reis, Müteveffâ lideri gibi cumzorbasi seviciliği ve Dilber Mortaylı gibi de “Demzorbasiyi cumzorbasi ile TAÇLANDIRMA”  haçlandırması yapmadan durabilir mi? Temel Reis Karamollaoğlu’nun “Cumhuriyet Bayramı mesajı” da, HAÇLI ve TAÇLI dostlarını ve onların içdeki postlarını neş’eye garkedecek derecede muhteşemdi! “M. Göçüşcüler” tarafından her gün ayakda marşlamak içün ezberlenmiye ve  erbakâniyye makâmında da bestelenmiye değer olduğu hâlde buyrun:

“I. Dünya Savaşı akabinde haritaların yeniden dizayn edildiği, coğrafyamızın emperyalist işgallerle tahakküm altına alınmaya çalışıldığı en zor günlerde, aziz milletimizin istiklâl ve hürriyet aşkı emperyalizmin planlarını alt üst etmiştir. İstiklal mücadelemizin neticesinde ortaya çıkan bu tablo cumhuriyet ile taçlandırılmıştır.”

 Temel Rais, sanki Dilber Mortaylı ile aynı notalarla aynı besteyi okumakda ve “TAÇLANDIRILMIŞDIR” nakarâtıyla da bir oktav tizden cihâna duyurmaktadır! Karamolla, “emperyalist işgallerle tahakkümden” acebâ ne anlıyor? Hiç, “Kültür, sistem, rejim, cumbokrasi, alfabe-ta emperyalizmi; târih, âile ve şahsiyet bozma, Osmanlı soykırımı emperyalizmi”  gibi   şeyleri ve şerleri ömründe hiç duymuş mudur? “İstiklâl Mücâdelesi” dediği mücâdele ve mücâhedenin “netîcesi” ne olsun istenmişdi; ve bu mücâhede, kendisini “Cumhuriyetle taçlandırıb” haçlandırmak içün mü başlatılmış; yoksa Hılâfet ve Saltanat-ı Osmâniyye’yi düşman tasallut ve tecâvüzünden kurtarmak üzere Sultân Vahîdüddîn Hân tarafından mı başlatılmış; ve  bazı PAŞALAR bunun içün Kur’ân-ı Kerîm’e el basıb yemîn etmiş ve SÖZ de vermişler miydi? Temel Molla Dilber Mortaylı’dan da beter, kamalist dinazorların ağzı-burnu ve dili ve beyni ile konuşuyor ki,  Lideri, önderi, sanemi ve güderi olan Necmettin’in “Bayrâmiyelik” notalarını iyi ezberlemiş görünüyor!

Temel’i okumaya devam:

“Bu sebeple “cumhuriyet” demek mevcut dünya düzenine karşı bir duruş sergilemek demektir.”

Zavallı.. Tam tersine “cumhûriyet”, Lozan potronlarının vazgeçilmez arzusu ve hatta ta’lîmâtı idi ki, bu, “Dünyaya karşı bir duruş sergilemek” değil, “Dünyanın yanında bir duruş ve oluş ve tapış sergilemek” demekdir! Molla, hâdisâtı bu kadar nasıl çarpıtıb tersden okuyabiliyor, dehşet! İşte bunun içün “Millî GÖÇÜŞ” devr-i SEADETİNE irticâ’ eylenmiş olunmaktadır!

Temel Rais diyor:

Cumhuriyetin altında yatan en derin manalardan birisi budur. Cumhuriyetin bir diğer manası ise aziz milletimizin bir ve beraber olması demektir. Nitekim Cumhuriyet’in ilan edildiği şartlar ve tarihi atmosfer açısından bakıldığında, hiçbir ayrıma tabi tutulmaksızın bütün milletimizin bir araya geldiği açık bir şekilde görülmektedir.”

İlâhi Temel Mollakara! Sen de liderin gibi meğer ne cevhermişsin; Allâh Azze ve Celle, kaderin neyse onu başına versin! “Aziz millet bir ve berâber olmuş ve açık bir şekilde bir araya gelmiş!”

1000 yıllık Müslüman Milletin yerine nasıl bir ULUS zorla oturtulmuş, 27 yıl nasıl bir şefokrasi ile milleti cendereye sokub preslemişler, ezanlara varıncıya kadar dîni îmânı yasaklamışlar, v.s. bunları göremiyen bir adama ne denilse anlatılamaz ve o da aslâ anlıyamaz!

“Zilli ve Millî GÖÇÜŞCÜLER” şimdi tam “Mevlâlarını” veya “Bel.larını” buldu demekdir ki, artık “Uyuzhan ve Şe.vet Azan” gibi dinazorlar bile bu derde şifâ bulamaz! Bu kadar muhteşem bir “Bayram mesajı” ile kese ve masaj yapmıya, şu 20. mesajımızla biz, Temel’in yüzde biri kadar bile muvaffak ve bir halt olamadık ki, buna yanarız!

Ammâ olsun! Şimdi “Düya ve Millî Göçüş Lideri Prof. Dr. ve Berzahdaki 54. hökûmet REİS-İ MÖHDEREMİ Seçmettin Ağa, Rûh-i Tayyibesi ve Şûh-ı Meyyitesi ile ne kadar şâd u handân olmaktadır, bu her kula nasîb de olamaz!

Bir asra yakındır milleti Kitab’sız, okumuşları mantıksız ve katıksız yapdılar! Netîcesinde de echeliyyet azdı; ve münevverân, aydın, günaydın ve tünaydın tüneklerinde gıdaklıyan kısır tavuklara döndü! Bunlar, rütbe kibirleri gübrelendikçe, öyle fışkılar hâlinde boy atdılar ki, artık Mutlak hakîkatın rehberi Kelâm-ı Kadîm’in “Akıl, fikir, tefekkür, istidlâl, muhakeme, kıyas gibi” insana en çok ve mutlaka lâzım ni’metlerini ne takdîr eder, ne de onlara verilecek ehemmiyetin ne olduğunu bilir hâle getirildiler!

Dünyâ çapındaki bütün beşer nefsine dayalı ve yaslanmış sistemler, rejimler, düzen ve büzenler, Allâh Azze ve Celle’nin AZÎZ VE MUTLAK DÎNİNE bin bir iftirâ atarak düşmanlık üretenler, bu dîni “uygulanamaz” diyerek beğenmiyenler; ve VAZ’-I İLÂHÎYİ ibtâl edib, önünü kesenler; bağîler, yolkesenler, düvel-i asriyye ve askeriyyeler; lâyık, kayık ve gayr-i ayık cümhûriyye ve dembokrâsiyyeler; ve vesvese-i şeytâniyeden ibâret bilcümle kulatapar ve kulataptırır heykelperest ve karıperest-feminperest-homo-pezo-lezoperest, KADEHperest oligarşiler; ve totaliter, üniter, federe ve kefere ne kadar teşekkül, eşekkül ve keşkül varsa.. topu da Allâh’a karşı terörist olub..

 Kitâb’ın ta’bîriyle meâlen:

 “SANKİ ÜRKMÜŞ YABAN EŞŞEKLERİ KASVEREDEN (ASLANDAN) KAÇMAKTADIRLAR” (Elmalılı, 8/5462)

“….İşte Kur’an ile verilen ALLÂH NASİHATİNDEN  kaçan, onu dinlemek istemiyen budalalar öyle ürküb kaçıyorlar.” (8/5467)

“…hayır, iş zannetdikleri gibi değil, korkunç bir ÂHIRET var!” (8/5468)

Bugün dünyâ, iğne atsanız yere düşmeyecek kadar müthiş bir dembokratik miting kalabalığı hâlinde, “Kasvereden kaçan ürkmüş yaban eşşekleri” ile tıklım tıklım dolmuş, dünyâ gemisi neredeyse yan yatıb sulara gark olacak bir manzarada!

Afrika steplerindeki zebralardan (yaban eşşeklerinden), bunlar bin beter salak! Zebracıklar aslan tehlikesinden kaçarken, bunlar:

 “Halâsdan, halâskârdan kaçıyor, faydalarını bırakıb HELÂKE koşuyorlar!” (8/5468)

“Semâvât ve arz DEVLET ve memleketinin müstakillen  mülkiyetine sâhib olan ALLÂH Azze ve Celle” meâlen  buyuruyor:

“İşitmedikleri hâlde işitdik diyenler gibi olmayın. Çünki yeryüzünde DEBELENEN (HAYVAN)LARIN İNDALLÂH EN KÖTÜSÜ O SAĞIRLAR VE DİLSİZLERDİR. Kİ HAKKI AKILLARINA KOYMAZLAR.” (Enfâl 21-22)

“Dilleri ile işitdik diye iddia ederler, fakat hakkı ile dinlemez, anlamazlar, anlasalar bile tutub icrâ etmezler, sanki hiç işitmemiş gibi olurlar.- Siz bunlar gibi olmayın, zirâ (…….) bütün dabbelerin-yeryüzünde DEBELENEN KÂFFE-İ HAYVÂNÂTIN- İNDALLÂH EN ŞERRİ, EN KÖTÜSÜ….. O KULAĞI VARKEN HAKKI DUYMIYAN, DİLİ OLUB DA HAKKI SÖYLEMİYEN SAĞIR VE DİLSİZLERDİR. (Ellezîne lâ ya’qilûn= ki akıllanmazlar): Hakkı taaqqul etmezler.” (4/2383)

Evet, o “Kasvereden kaçan yaban eşşekleri, aynı zamanda “Yeryüzünde debelenen hayvanların en kötüsüdür; çünki kulağı varken duymaz, dili varken söylemez, akılları varken taaqqul etmezler!

Merhûm Müfessir devam buyururlar:

“Bunlar hayvanların hayvanı, fenâların fenâsı, ve nefse’l-emirde gerek kendilerine ve gerek diğerlerine karşı şerlerin şerleridirler. Birçok mahlûkâtın tefevvuklarına ve diğer BEHÂİMDEN (hayvanlardan) temayüzlerine medâr olmak üzere Allâhü Teâlâ’nın kendilerine verdiği idrâk-i haqq kuvvelerini öyle ibtâl edenlerde HAYIR NÂMINA HİÇBİR ŞEY YOKDUR.” (4/2384)

Evet, “Hayır nâmına onlarda hiçbir şey yokdur!”

Kıyâmet’e kadar mutlaka “UYGULANACAK” OLAN; VE MÜCTEHİD İMAMLAR ELİYLE PIRLANTA GİBİ İŞLENMİŞ İSLÂMİYYET’E ECDÂD SAMÎMİYYETİ VE İHLÂSI İLE DÖNMEDİKÇE, ÇÂRE BİTMİŞDİR!

YA, ALLÂH AZZE VE CELLE’NİN İRÂDE VE HÂKİMİYYETİ; VEYA, NEFSE TAPARAK KUL İRÂDE VE HÂKİMİYYETİ…

YA, KİTÂB VE EDİLLESİ; VEYA, HEYÂKİL VE DECÂCİLE, CEBÂBİRE VE ZALEME “İLKE, imge, simge” VE ETEKLEMELERİ!

Müfessir merhûm’un satırını tekrarlarız:

“İMTİYÂZ-I RUBÛBİYYET, SINIF-I RUHBANDAN PARLÖMANLARA GEÇMİŞDİR!”

Dağdaki teröriste kurşun sıkacaksın, amma onun içdeki temsilcisine rubûbiyet imtiyazı vereceksin!

Vahye yaslanmıyan akıl, işte böyle bir kepâzedir; ve bir türlü de aynaya bakamaz!

Tenâkuzlar içinde şirke, şirkden de intihâra sürüklendiklerini zinhar göremezler!

Hatta, Sarızevzeğin onbin metre irtifâya çıkarak fırlatdığı mektûbunu, haftalarca şeyböceği gibi yuvarlar dururlar!. Katerine Gevreği ile Sarızevzeğin Sûriye içlerine kolaycacık çekilişlerini bile zafer bilib, altında kaç bin iblislik yatdığını “Müttefiklik narkozu” içdikleri ve “gebelik günleri” başladığı içün göremezler!

Kendi kendisi olamıyanlar, mutlaka birilerinin benzeyenidirler; ve benzetilenlerin benzetenlere hizmeti kaçınılmazdır!

Kalın Sağdanlıcakla!

(Mâba’di var)

The post (19) Oldu Olacak, Ulan Bir Bayram Mesajı Da Bizden! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Tâhîr MÂHİR

Diğer kavimler gibi Türkler de Müslüman olunca, Hakk ve hakikatın ve insanlığın ne olduğunu, şu 4 ana temelde (Ilmin, Îmânın, Amelin ve Ahlâkın) ne olduğunu görünce anladılar…

Ve 11 asırdır kurdukları devletlerde, İslâmiyyet’in bu 4 ana temeline sadâkatları derecesinde kuvvetli ve şerefli oldular; Allâh Celle’nin istediği adâletle, âdil devlet ve hükûmetler kurarak, Rabblerinden başkasına kul ve köle olmadılar… Adâlet, istiklâl ve hürriyetin dembokratçasını yani şeytânîcesini değil; İslâmcasını ve Hakk’çasını (mutlak adâleti) yaşayıb yaşatdılar!

Bugünün layık cumbokrasisi, “Mefhumlar anarşisi” ile suyu bulandırıb, bulanık suda, dembokrasi “sandığıyla” balık avlamada!.

Avlamasına avlıyor da, balıklar, elinde terör, anarşi, fitne, ihânet, darbe, haçlı seferi, Feto hançeri, AB tuzağı, BM kazığı ve “aslını inkâr” olarak zıplayıb hoplamada!..

Buna rağmen nasıl esir alınmışlıksa, “Asla ve öze, yani Allâh’a dönmek” ısrarla ve taammüden redd yiyor, San Fransisco’dan şırıngalanan “1945 dembokrasisi”, Allâh yerine ve ondan bin kat ziyâde zikredilmekde… Merhûm Üstâdım Necib Fazıl Bey’in satırından imbikliyelim:

“Batı dünyası muradına ermişdir. Osmanlıdan başlıyarak Türkiya’yı çürütmek, islâmî ruh nescinden ayırmak ve çökertmek muradı…Batı dünyası şimdiki netîce meydana gelsin diye bize hürriyet ve demokrasiyi aşıladı.” (Rapor 1/84, 1976)

Ne zaman ki Osmanlı, “Allâh Celle’nin ADÂLETİNDEN”, Batı’nın izâfî ve i’tibârî şeytân adliyesine doğru yamuldu; İslâmiyyet’in edille-i erbaasından (dört delilinden) ve İslâmiyyet’e O’nun olmazsa olmazı olan (Zârûrât-ı Dîniyyesinden) sapıb, Kânûnî Cennetmekândan sonra hızı gitdikçe artan bir gevşeme ve sulandırmaya ma’rûz kaldı, bu nisbetde de devlet ve şevketleri pörsümeye başladı…

Tanzîmâtçı, sonra Jön türk ve ittihadçı-meşrûtiyetçi-mason ve yalamaların, Haçlı Batı kuyruğu ve uşaklığına geçişinden, aşağılık duygularına batıb ruhlarını hasta edişlerinden, şahsiyetlerini satışlarından ve 1909 mason ihtilâlinden ve hele 1923 Lozan teslîmiyetinden sonra, ele alınacak hiçbir şeyleri kalmamışdır…

Memlekete “cumhuriyet, hürriyet, layıklık ve dembokrasi” adı ve maskesiyle İslâm dışılık öyle bir zorbalıkla çakıldı ki, artık seviyesizlik ve çukurlaşmanın dibe vurduğu bir devreye girilmiş olundu!.

Jakobenizmanın bütün hızıyla memleketi yutuşu, tek çâre görüldü!

1923’de başlıyan darbelerle, Kamal Paşa dâimâ tanrılaştırılmış, dolayısıyla onu kendisine maske ve istismâr âleti yapan askerî çeteler eliyle 11 asırlık TÜRK îmân ve şahsiyeti, dünyâ çapında ve tedâvî kabul etmez derecede yara-bere almışdır. Ve ehâlînin başı da müteselsilen zuhur eden derd ve sıkıntılardan kurtulmadı… Siyâsî, hukûkî, iktisâdî, âilevî, ictimâî, idârî felâketler, her geçen yıl, biribiri üstüne inzimâm ederek, 1909’dan sonra kör düğüm hâline geldi…

Târihde, en azılı düşmanlarına bile işkence etmeyi şerefsizlik sayan kadîm Müslüman TÜRKLERİN bakiyesi olanlar, dînin Âhıret îmân ve disiplininden öylesine çıkıb fırladılar ki, biribirlerine varıncaya kadar herkese en ağır (işkenceleri) revâ görmeye başladılar…

Biribirini bile yiyen canavarlar cinsi bir çete tezâhürleri…

CİHANDA EN BÜYÜK DÜŞMAN, 11 ASIRLIK MÜSLÜMAN TÜRKÜN DÎNİ GÖRÜLDÜ…

Hocaların şahsında İslâmiyyet’e öyle tecâvüzler başladı ki, hiçbir milletin târihinde böyle (işkence zulümlerine) rastlanamaz… 500.000 kişinin itlâf edildiği, bu zulümlerin tatbikçilerinin i’tirafları ve Fâlih Rıfkı’nın hâtırâtı ve nice resmî vesîka üzerinden, bugün bunlar okunabilir olmaktadır…

Mahkeme adı altında öyle insan katletme tezgâhları kurulmuşdur ki, buralarda “Maznûnun idâmına şâhidlerin bilâhare dinlenmesine” denilebilmiş; vefât edib defnedilmiş Kemahlı İbrâhim Hakkı HOCA Merhûm, hakkında verilen “idâm cezâsının infâzı” içün mezarından çıkarılarak kefeniyle DARAĞACINA asılmışdır!

İskilibli Büyük Allâme Muhammed Âtıf Efendi Merhûm ise, yazdığı kitab, şapka kânunundan iki sene evvel basıldığı halde, kânun, (cihânın her yerinde hukuk usûl ve esaslarına göre mer’iyyete girdikden sonrası içün işlemesi gerekirken), burada makabline (evveline) de teşmîl edilmiş (tatbik edilmiş) ve merhûm, salben asılarak hiçbir hukuk târihinde görülmedik derecede bir vahşetle şehîd edilmişdir… Üstelik TAHKÎR makâmında da, İslâm’ın şiârı olan mübârek sarığı çıkarılarak, başına, bugün hâlâ mer’iyyetdeki o kadük “şapka iktisâsı hakkında kanûn” gölgesinde şapka geçirilmişdir!. Yeryüzünde hiçbir devletin kânunlarında takılma mecbûriyyetinin en küçük izine bile rastlanmıyan ve İslâm’ın hakîr görüb tel’în etdiği (kınadığı) o KÜFÜR ALÂMETİ ŞAPKA…

Bunlar ve daha nicelerini bu halk unutursa.. bunları unutduran parti pırtı ve politikacı tuzaklarına düşerse.. o politikacıların irâde ve ihtiraslarına (tapınmıya) başlarsa.. Büyük Dâhî Şeyhülislâm Mustafa Sabri Efendi Hazretlerinin buyurduğu şekliyle “Dünyânın en al.ak milletidir!”

“Da’vâ sâhibiyim” demekde samîmiyyetin isbâtı, bu mukaddes acının, yüreklerin ta içinde yuvalanmasından geçer… Ancak, bu noktadaki iflâsın hududları, binlerce esef ki, mevcûd dembokratik cumbokrasi sisteminin politikacıları elinde, her geçen gün genişlemekde ve aslâ tedâvî kabul etmez yeni yeni hastalıklar ve illetlere kapı açmaktadır…

Sûret-i Hakkdan görünen nice, politikacı, târihçi, aydın, entel, dantel, mücâhid ve bilmem ne ve ne, dikkatleri yüz kat daha fer’î ve basit mevzû’lara çekerek, halkın on yıllarını rezilce hebâ etmiş ve etmektedir…

Haçlı vahşet ve istîlâsında bile görülmeyecek bu kadar denaat ve şenaat, bütün bu ve benzeri binlerce zulüm, “Haçlıdan KURTULUŞ” harbinden (!) sonra, “İstiklâl ve Hürriyet, düşmanları vatandan söküb atma” adına irtikâb edilmişdir!.

Sonra da, bunlara munzam, bütün bunların durmadan tekrarlanan bayramları!..

ATATÜRKÇÜLÜK VE DEMBOKRASİ MASKESİYLE DARBELER ZİNCİRİ!

1960 ihtilâliyle de, gene tanrı hâline getirib tapdıkları şahısların (hâşâ) rubûbiyyetine sığınarak, askerî bir terör fıtınası…

Kendi kendilerinde bile kıtâl tatbîkinden uzak duramıyan bir cinnet hâli… “Anayasanın üç-beş maddesini çiğnediniz, köpek, bebek da’vâsı, v.s.” diye yapdıkları bir ihtilâl… Sonunda bir sene sonra darbeci eşkıyalar, o anayasanın üç-beş maddesi yerine tamâmını çiğnenib kaldırılacak ve topyekûn ırzına geçeceklerdir! Ve ellerinde halkın silâhı bulunan bu çete, o silâhları, “dembokratların” peşine takılmış rejim kurbanı, câhil bırakılmış ve beşer uydurması inançlara “dîn” diye îmâna zorlanmış zavallı halkın evleri önünde mevzilendirecek; ve hiç kimse de onlara “Dembokratlar bu anayasanın 3-5 maddesini çiğnedi, siz ise bu ana-avratyasanın tamâmını çiğneyib tamâmını kaldırdınız!” diyemeyecektir!

Böylece Türkeş-Gürsel ihtilâl çetesi, postallı ABD “Dembokrasisini kurtarmış” olacak (!) ve patronlarından “Âferinler” kazanarak rütbeler ve yüksek maaşlar elde edeceklerdir!

Cumbokrasi şeytanları, yüzünde sigara söndürerek işkence etdikleri (kendi başvekilleri) ile iki de vekillerini, binbir hakâret ve tehdîd altında, “Sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor” diyen uydurma mahkeme reislerinin cellâdlığında, YASSIADA denilen kanlı merkezde tenkîl kuduruşları resmetdiler!… Sonra da bu adaya “Dünyâ ZULÜM ADASI” ismi verilmesi kendi mantıkları îcâbı olmasına rağmen, AKP zihniyetine gitdikçe bulaşan “cumbokratik kamalist” helâk ediciliğe bakınız ki, burasına “Demokrasi Adası” adı verilib, akıl almaz bir gariplik, muhâkeme tutulması ve tenâkuza saplanılacakdır!

Bütün bunlar, “kamalizma ve cumbokrasi” adına yapılan ve biribirlerine kadar uzanan terör cinnetleridir!.

12 mart 1971’de de, gûyâ taptıkları dembokratik cumbokrasi, gene “Atatürkçülük ve dembokrasi” diye diye ayaklarının altındadır!. Ve bu 12 Mart da, bir başka zulüm ve terör estirmekde, “Dembokrasinin Ma’bedi” dedikleri insânî tanrılarla kurulu “KUTSAL” para-la-mentonun üzerinde, uçaklarla “Kamalist dembokrasi” cayırtıları ve tehdidleri devriye gezmişdir!. Bu da, “Halk irâdesi ve egemenliği” dedikleri o ABD-İngiliz-Haçlı-Yahudi uydurması ve yutdurması Ankâ Kuşu’nun veya (Başkuşunun) ötüşünü, milletin patlamış ödüne karıştıran bir başka “dembokrasi hortlağı” bilinmelidir…

Her darbede, “Dembokrasiyi kurtarmak içün onun ırzına geçilir”; ve bu dillere destan olan yosma, hiç kimseye “Hayır” demeyen böylesine orta malı bir fâhişedir!

Merhûm Üstâdım Necib Fâzıl Bey, bu hakîkatı, şu cümlenin içinde son derece güzel gözlere sokmuşdur:

“ O (Demirel), demokrasi ve liberalizma isimli adamakıllı fâhişeleştirilmiş fâcireye öylesine mübtelâdır ki, ona bir zarar gelmesin diye canını bile tehlikeye düşüebilir.” (Rapor 11, s. 16, 1980)

ATATÜRK VE DEMBOKRASİ MASKESİYLE 171 KİŞİ İŞKENCE İLE ÖLDÜRÜLDÜ!

1980’deki İşkenceci ve ABD parmağındaki Kenan ve ekibinin terörü de, gene “Adamakıllı fâhişeleştirilmiş fâcire Dembokrasi ve mevcud ideoloji” denen yosmanın, evvelâ ırzına geçerek, sonra da ona, istediği fistanları giydirib şöyle dedi:

“Bak, seni, dinçleştirib gençleştirmek içün politikacı çığırtkanlarının zulmünden KURTARDIM; ve kız gibi giydirib boya badana da ederek makyajına, düzgünlüğüne, partilerine, ana-avrat yasana, vatandaş denilenlerine kadar düşündüm; ve seni böyle becererek mükâfatlandırdım, benden gebe de bırakdım, artık halkı değil beni temsîl ile mükellef ve fakat “Halkın malıyım” diye ötmiye me’mûr ve mecbursun!”

İşte haçlı cumbokrasisi, Türkiya şu’besiyle cihana, güftesi bu olan marşları dinletmiş, “Atatürkçülük ve Dembokrasi” maskesi bu sefer de böyle işe yaramışdır !. Hulâsa bu dembokrasi veya cumbokrasi, öyle bir Manukyan sermâyesi olarak 1923 Lozan tuzağından bugüne öyle bir kullanılmışdır ki, o ma’lûm “fâhişe ve fâcire”, Kâtil Kenan’ın “Deldirmem” dediği ana-avratyasasına kadar, Çiller tarafından bile paçavraya çevrilircesine delinib geçilir ve yıllardır delinmedik bir tek noktası az bırakılır!…

Böye bir İtalyan matinatosu, İngiliz Flörtü ve mahalle sürtüğü ve artıklar avradı dembokrasinin, beşerî bir acziyet ve iflâs sistemi olarak artık nelere âlet edilmiyeceğini ve câsus olarak da kimlerin yatağına sokulmıyacağını zerre kadar idrâki ve kuş kadar aklı olan varsa bir düşünsün!

Bütün darbeci, jakoben, sahtekâr, politik madrabaz ve hilekâr varsa, “Atatürkçülük ve dembokrasi” lâf u güzâfının korumasına girerek, Kamal Paşa’yı paratöner de yapıb cinâyet işlemekdir!

Cinâyetlerin, hangi maskeler altında işlendiği,15 yaşındaki çocuğun yaşını mahkeme kararıyla 18 yapıb onu asmalara kadar hangi kahpeliklerin irtikâb edildiği, artık bugün, cumbokrasi afyonu çenelere şırınga edildiğindendir ki, hemen unutulur veya unutulmazsa, dillerden sökülüb atılır ve yeni cinâyetlerle ruznâme (gündem) zehri içirilir!…

15 yaşındaki genci 18 yaşında göstererek onu ipe çekenlerin insanlıkdan zerre kadar nasibi nedir ki, bunların “anayasa” dediği İRÂDELERİ, 83 milyonu idâre eden “Atatürkçü ve Dembokrat” irâde olarak takdîs edilsin ve buna boyun eğilsin!. Bu keyfiyete RIZÂ ile, halkın “kurtulmasına ve bilmem kaçıncı yıl dönümlerine ermesine” imkân tanınamaz, bu sâdece bedâhet derecesinde bir MUHÂLDİR!.. Bu derece aldatılan bir halka, cihânın neresinde rastlanılabilir?.

Veya…

Mevcûdâtın en mutlak hakikat, adâlet ve mu’cizât KİTAB’ı Kelâm-ı Kadîm’in bu vasfını göremiyecek kadar gözlerine PERDE İNMİŞ bir kavim ve onların daha da bin beter politikacılarının KILAVUZLUĞU, bu halkı hangi cehennemin dibine kazık gibi ebediyyen çakmaz?

İşte “Müslümanlığından” bahsedilen politikacı sahtekârların bu iç yüzleri görülmeden, bu halkın iflâh olmasını beklemek, mutlak hakîkata âid hiçbir terkîb ve basiret kırıntısına sâhib olamamanın netîcesidir…

171 kişiyi işkence ile öldüren, 70’e yakın kişiyi ipe çeken bir darbe veya şeytanlaşmanın, “Hangi Atatürkçülüğü, hangi anayasası ve hangi dembokrasisine” zerre kadar kıymet verilecektir?. 97 yıldır bu adam ve madamların “cumhuriyet, hürriyet, layıklık ve dembokrasi” adıyla ortaya koyduğu bir ideolojinin “kazanım” diyerek kazandığı zerre kadar fâideli bir nokta nasıl gösterilebilir?.

(Mâba’di var)

The post Parti-Parti, Darbe-Darbe Cumbokrasi Ve Politikacı Gürûhu! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

 Topal Dursun’un oğlu Başvekîl Sayın Binali Bey “anayasa” ile alâkalı fevkâl’âde can sıkan beyanlarda bulundu. 1000 yıldır milyonlarca evlâdını Müslümanlık içün şehid vermiş bir millete karşı “Laiklik denen İslâmdışılığı”  vazgeçilmez bir esas olarak zikretmesi, Türkân Saylan ve KK izindeki adam ve madamların memnûniyyetini ziyâdeleştirmişse de, “Dînini, hayatın her safhasında görmeyi âmir Kur’ana îmân eden Müslümanları” ye’se ve tamâmen eleme boğmuşdur… Cübbeli ve Şerocak makûlesi hayâlperest kalabalıkların “Dâr-ı İslâm ve Ülülemr” hülyâları da böylece, çölde tatlı ve şerbetli bir serâp olarak ve (dalkavukluk) hesâbına, devâm edib gidecekdir!

Binali Yıldırım, haberlere bakdığımızda “laikliği ve değiştirilmesi teklîf dahî edilemez” soyundan muzır ve fikri katleden maddeleri, dînine, vicdânına ve fikir hürriyetine tamâmen zıd ve mübâyin gören müslümanlara meydan okuma edâsıyla, onlara hiddet ve şiddet tavrı içine girerek söyle gürledi:

 “Anayasanın ilk 4 maddesinin teminatı AK Parti’dir. İlk 4 maddesinin değiştirilmesini teklif etmedik. 4 maddenin değiştirilmesini teklif edenle işimiz olmaz. Bu kadar açık ve nettir. Bunlar devletin temelleridir, olmazsa olmazıdır.” 

Devletin olmazsa olmazı, bu 4 madde ve bilhassa “laiklik” denen ve dînin hiçbir hükmünü, bu ne kadar münezzeh ve mükemmel Allâh irâdesi de olsa, onu beğenmeyib aslâ hayâta geçirmemek… Böylesine Allâh’ın DÎNİNE sırt dönüb reddetmeyi hangi müslüman îmânına kabûl etdirebilir?.Bu hangi ve nasıl devletdir ki, onun “olmazsa olmazı”, İslâmiyet gibi Milletin 1000 yıldır uğruna milyonlarca evlâdını ŞEHİD verdiği Mukaddes ve Muazzez Allâh Dînini kapı dışında tutmak; ve onun yüzüne bile bakmıyacak kadar onu dışlamak olsun!.

Başvekîl Yıldırım şöyle devamdadır:

“İlk dört madde nedir? Madde bir devletin şekli, cumhuriyet. Madde iki, niteliği demokratik, laik sosyal hukuk devleti. Madde üç, devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğü, bayrağının ay yıldızlı bayrak olduğu, marşının İstiklal Marşı olduğunu, dilinin Türkçe olduğunu, başkentin Ankara olduğu.”

Bayrağına, marşına, başkentine, laiklik denen ateizmasına ve diline kadar devletin her şeyi “ana-avrat ve babayasasına” yazılıyor da, “DÎNİ” neden yazılamıyor acebâ?. Şeyhülislâm Mustafa Sabri Efendi Merhûm’un buyurduğu gibi, “Her şeye dili dönüyor da dînine gelince  mi dili dönmüyor?”

“Olmazsa olmazlara” bakınız, 1. madde Cumhûriyet!. 1000 yıldır cumhuriyet yok idiyse, ne olmuş, Kıyâmet mi kopmuş?. Millet neyini kaybetmiş?. Bugün Türk Cumhûriyetini Anadolu’ya çakan İngiliz gâvuru da dâhil dünyanın yarısında cumhuriyet yoksa, bu devletler yerin dibine mi geçiyor?. Dünyânın diğer yarısındaki cumhûriyetlerin de hemen hepsi adı cumhuriyet olsa da kendileri “cumbokrasi ve şefokrasi” değil mi?. Meselâ şu Takiyyeci, MATEMCİ, ASHAB düşmanı ve mut’acı İran denen Acemistan’ın neresi İslâm ve neresi cumhûriyet??? Vehhâbî Suud Melikü’l-Muazzamlığı KRALLIK değil mi? Cumhûriyet “olmazsa olmaz” yani Osmanlı diliyle “lâzım-ı gayr-ı mufârık” ise, dünyadaki o kadar krallık, kraliçelik, düklük, diktatörlük, papalık, racalık, hatta Japon imparatorluğu v.s. gibi nice düvel ile bunca samîmî ahbab ve aşne-fişne olmak neyin nesidir?. Düne kadar suratına bakılmayan Hicaz deve çobanlarının bugün nice “laik cumhuriyet tapınıcıları” tarafından oralarının öpülürcesine takdîs edilmeleri, memleketlerine gidilerek mukaddes (!) hacc vazîfelerinin edâ edilişi v.s.nasıl izâh edilecekdir?.

“Olmazsa olmazımız” dedin mi, bu çok büyük bir iddiadır: “Biz, dünyâ ve Âhıret’den geçeriz, ama bu (olmazsa olmazımızdan) geçemeyiz” demekdir; bunu diyen de öyle önüne gelenle dost ve müttefik havalarına giremez!. Ancak bu “olmazsa olmaz” dediğine “Olmazsa olmaz” diyenlerle hemhâl olur ki, bu, onun samîmiyyetinin birinci basamağıdır!. Hatta “olmazsa olmazım cumhûriyetdir” diyen, karşısına Fatihler Yavuzlar da dikilse, onlara bile:

 “Siz lütfen kenara, bizim 94 yıllık olmazsa olmazımız var, sizin olmazsa olmazlarınız 500 hatta 1000 yıllık da olsa onlar geçmez, bizimkilere siz de tapacaksınız!”

Diyebilmelidir ki, samîmi olduğuna inanılabilsin!

Öyle kurukuruya “olmazsa olmaz” diye sıkmakla “olmazsa olmazın taraftarlığı ve iman ediciliği” olamaz!. Ancak, şu denebilir:

“İngiliz gâvurunun  bize olmazsa olmaz yapdığı ve demir kazıklarla çakdığı cumhûriyeti, CHP vesâyeti ve sahibliğine ve onun da müessis ve vasîsi İngilize ve Haçlı Batı’ya ve Lozan’ın hafî şartlarına rağmen olmazsa olmazımız yapmamak, bize üçbuçuk atdırır; anınçün bu biraz da değil, iyi mi iyi sıkar!” 

Samîmî olan, bir yandan “Yerliyim, millîyim, Osmanlı torunuyum, müslümanım elhamdülillah” gibi düzinelerce lâf sıkarken, öte yandan da “olmazsa olmazım Haçlıdan idhâl şu şu ve şu mallarımdır” derse, ona dosdoğru merd bir adam veya madam demek çok zordur!. Samîmiyyetin ve dürüstlüğün tek mîzânı da işte budur…

1928’e kadar Teşkilât-ı Esâsiye Kânûnunda (Ana-avrat-babayasada) “Devletin Dîni Dîn-i İslam’dır” maddesi yazılı iken; Şeriat’ın T.B.M.M tarafında yürütülmesi maddesi mevcûd iken; ve yeminlerde de, ÂLLÂH AZZE ve CELLE üzerine yemin maddesi varken, bunların topu da kaldırılarak yemîn yerine dahî “Nâmus üzerine and içme” maddesi sokulmuş, böylece milletin dîni, milletden tard edilmişdir!…

Bütün bunların arkasında, bilhassa “Devletin Dîni Dîn-i İslâmdır” maddesinin kaldırılmasında, Pensilvanya iblisinin arkasında olduğu gibi,  ÇOK Sayın Ankara politikacılarının o “çok dost ve müttefîki” ABD vardır!.. Bugün bunu milletin yüzde doksan dokuzu bilmez; ancak o zamanın gazetelerini bulabilenler bunlara bakarlarsa, bu dediklerimizi yani İngilizin oynatdığı ABD’nin  o iğrenç  parmağını  tâ o günlerde de göreceklerdir!.

 Dangalak ve salak Türk medyası ile çeyrek akıllı partitapar ve (dokunulmazlık zırhı içindeki Donkişot)) politikacıların parmağındaki matbuat, Gece Klübü kâtili herifin tornadan geçirilmiş necis suratını dünyâya servis etmekle de, bir ma’rifet yapdığını sanıyor!. Hatta Barlas’ların veledi gaddar adam, kâtilin 3-4 yaşındaki ma’sûm, bîkes ve ana-baba kurbanı garib o iki küçücük çocuğunun da “nasıl kullanılacaksa öyle kullanılmalıdır” diye yazarak, utanmadan ve vicdânı sızlamadan dünyanın gözü önünde twitt kusuyor!.  Halbuki asıl ele ve dile alınması icabeden, ne o kana susamış pislik, ne de onun hedef saptırmak içün söylediği söz ve iblisce ifâdeler, ne DEAŞ, ne FETO ve PKK v.s. haydutlarıdır. Asıl, bütün bombalamaların, katliâmların ve 15 Temmuz Allah’sızlıklarının taşeron eşkıyâları değil; bunca terör cânîlerini Türkiye’nin başına kuduz itler gibi saran, İngiliz, ABD ve İsrail tiriumvirası hedefe oturtulmalıdır… Bu görülmeden ve bu dünya terör devleti 3 beynelmilel haydut hedefe oturtulmadan, hiçbir mes’ele halledilemiyecekdir…

Bu eşkıyâ mihraklarının malları bütün İslâm coğrafyasında boykot yemeden; insan kanına susamış kâtiller içün (ÎDÂM) cezâsı çıkarılmadan; medya, matbuat ve siyâsi fitne merkezi partilerin hergün FESAD, YALAN ve İFTİRÂLARLA milleti düşman kamplara ayırması ve iktidarsızların da bunlara yüz vermeleri son bulmadan, bu memleketde huzur ve asâyişin 10 basamağından birincisine bile ayak basılması imkânsızdır… Caydırıcı olmıyan kânunlarla, CHP vesâyeti altındaki uyduruk ana-avrat yasalar içün biribirlerini ısırmak, burunlarını kırmak, gırtlaklarına sarılmakla; ve şirretleşen kudurmuş muhâlefet unsurları fırlatan sistemlerle; ve bunlara merbut abes meşgaleler ve havanda su dövmelerle hiçbir mes’ele aslâ halledilemez!.. Zırt pırt değişen, oyuncak edilen ana-avrat yasalar ve kânunlarla da BÜYÜK devlet olunamaz… 200 senedir başımıza belâ olduğu apaçık ortada olan Haçlı Batı rejim ve sistemlerini maymun taklidçiliği ile kopyalamak değil; asıl ele alınması gereken, kendi soyumuza ve kendi özümüze dönerek, ona benzemek, tatbikâtı meydanda olan “aslımızın devlet nizamlarını” örnek alabilmekdir. Allâh ve Rasûlüne (samîmiyyetle) îmânı olanların aslâ yüz çeviremiyeceği mutlak istikâmet ancak budur; bunun dışında kalmak (Müslümanlığın) iflâs etdiğinin de bir vesîkası olacak; kurusıkı “Müslümanlık” manzaraları çizmenin hiçbir amelî ve nazarî kıymeti de aslâ ortaya konulamıyacakdır. İkiyüzlü politikalarla “Müslümanlık” taslamaların bugüne kadar çâre olucu hakîkî bir netîcesinin ortaya çıkmadığı, nice din istismarcısı, sahtekâr ve aşşağılık politikacıların geçmişdeki hayatları ile ve iğrenç bir hâtırâ olarak meydanda değil midir?x

Binali Yıldırım ile alâkalı haber devamla şöyledir:

“Dördüncü madde ise bu üç maddenin değiştirilemeyeceğini, değiştirilmesinin teklif edilemeyeceğidir. Dolayısıyla biz de teklif falan etmedik, edenlerle de işimiz olmaz. Bu kadar açık ve nettir. Bunlar devletin temelleridir. Devletin olmazsa olmazıdır.

10 yıldır Ak Parti ne diyor: Tek devlet, tek millet, tek bayrak, tek vatan. Onun için öyle ucuz polemiklerden herkes uzak dursun. Bu maddelerin teminatı yüce Türk milleti ve Ak Parti iktidarıdır.”

Başbakan Yıldırım, bu konuda Bahçeli ile görüşüp görüşmediğinin sorulması üzerine “Sayın Bahçeli ile görüşmedim. Görüşülecek bir şey yok. Sayın Bahçeli bu konuların ne olduğunu benden daha iyi bilir. Neyin değişip, neyin değiştirilemeyeceğini Sayın Bahçeli çok iyi bilir” dedi.

Başbakan Binali Yıldırım, “Anayasanın ilk 4 maddesi değiştirilmeyecek. Ucuz polemiklerden herkes uzak dursun” açıklamasını yaptı.

1) Binali Bey’in bu beyanları, “demokratik cumhuriyet” ilkelerine bile aykırı ve hele tapınma derecesinde înanç besledikleri “demokrasiyi” ve onun “mantığını” da paramparça edici bir iptidâîliktedir!. Fikir hürriyetinin zerresinin bile olmadığına delâlet eden yukarıki beyanları ile, Binali Bey kendisi gibi düşünmeyenlere nerede ise hayat hakkı vermemekde ve onlara “ucuz polemikçiler” gözü ile bakmaktadır… Adamın, “Bu ne şiddet bu celâl” nakarâtına asılası geliyor!

2) Anayasalarının o 4. maddesi, ilk 3 maddenin “değiştirilmesinin teklif dahî edilemiyeceğini” âmir şekli ile, demokrasiyi, hâlis ve su katılmamış dembokrasi hâline inkilâp etdiriyor!. Böylece de o 4. madde, son derece “dediğim dedik” deyici; kendisine ters bir fikre kat’iyyen hayat hakkı vermiyecek kadar (faşist); iptidâî, FİKRİ katledici, fikre karşı 15 Temmuz kâtilleri kadar acımasız; ve dünyânın hiçbir “ana-avratyasasında” görülmiyecek kadar da ucûbe (hilkat garîbesi) bir maddedir…

3) Ne demek “Değiştirilmesi teklîf dahî edilemez?..”

Falih Rıfkı YATAY nâm Kemalist, 1961 anayasası içün Dünyâ gazetesinde o zaman yazdığı bir fıkrasının serlevhasını “YERİN DİBİNE BATSIN BU ANAYASA” şeklinde düzmüşdü ki, aynı şeyi biz de bügün, bu “darbe ve heybe ana-avratyasası” içün söylemeden edemeyeceğiz!. Ne demek “Değiştirilmesi teklîf dahî edilemez?. Bu hangi TANRININ  indirdiği bir emirdir ki, bu kadar TABU olmuşdur; ve ona el atılamaz, kelimesine bile dokunulamaz bilinsin?. Bu keyfiyet, insanlık şeref, haysiyet ve kıymetleri ile aslâ kâbil-i te’lîf de edilemez…

4) Dünya “ana-avrat yasalarının” bugün % 99’una yakınında “laiklik” diye bir madde yokdur; çünki bu, o devletdeki milletin dînini YOK SAYMAKDIR... Bütün dünyâdaki laiklik tariflerinin bir tek müşterek noktası, Prof.  ve Mehmed Şevket Eygi’nin “rahmetlisi” çok sıkı kemalist, Müteveffâ Toktamış Ateş’in kalemiyle şöyledir:

Toktamış Ateş: “Laik devlet, yönetenlerin yönetme yetkisinin kaynağının “Tanrı ve din olmadığı” bir devletdir. Ve hukukun “Din dışı kaynaklardan” elde edilmesidir.” (Dünyada ve Türkiye’de Laiklik)

5) Hâl böyle olduğu içün “laiklik bir nevi ateistlikdir” ve Türk ve Kürt Kavmi gibi 1000 senedir Müslümanlık içün milyonlarca evlâdını şehid veren bir millet içinde bu kabil elfâz ve elkablarla (!) Başvekîllik etmek, CHP’nin Şemsettin Günaltay’ı ve sâiresi gibi ateistlerin izinde olmak ma’nâsına gelir… 1950’de Taksim’deki nutkunda Millî ŞEF İnönü de şöyle demişdir: “DİN, medenî bir cemiyet olarak yaşamamıza mâni’ bir zehirdir.” İşte 1937’den beri “ana-avrat yasalara” bu “laikliği” sokanlar, Kelâm-ı Kadîm’e “Araboğlunun yâveleri” diyen Paşa gibi, İslâm muârızlığı sebebiyle bunları ihtiyâr etmişlerdir…

6) Dünyâ literatürüne bakıldığında, bu “laikliğin” 1789 Fransız ihtilâli ile Paris’deki ateist, ansiklopedist ve yahudilerin gayreti ile bir devlet prensibi olarak ve Vatikan nüfûzunu yok etmek üzere uydurulduğu ve dünyaya (ihrâc) edilmek istendiği de bir vâkıadır… Bunu, 93 yıldır Türkiye’deki Bâtı kafalı politikacıların bir ma’rifet gibi görerek ağızlarına pelesenk etmeleri; ve hele AKP câmiası içinde üst seviyedeki adam ve madamların bunu, bulunmaz bir hind kumaşı gibi dillerine almaları da, CHP zihniyetinin AKP’de devam etdiğini göstermekde hattâ isbât etmektedir…

7) Meselâ sâbık Paralamento Başı M.A. Şahin şöyle demişdir: “Dindarları biz laikleştirdik!”

Pensilvanyalı Hoca bozuntusunun mahabbetini, Kız Pazarı Olimpiyatlarında yaşlı gözleriyle haykıran B. Arınç nâm politikacı cambazı, şu lâflarıyla ortaya koymuşdu: “Laikliğin yeni yeni tadına varıyoruz!”

Halbuki bu milletin yüzbinlerce evlâdı bu “laiklik illetine” muhâlefetden hapishânelerde çürütülmüş, hatta birçokları işkencelerle şehid edilmişlerdir… Bunları unutmak İslâmiyyet’e ve millet-i İbrâhim’e ihânetdir…

AB Vekîli Ömer Çelik: “Laiklik Türkiye’nin nükleer gücüdür!”  bile diyebilmişdir!

AKP Grup Baş. Vekîli M. Elitaş: “Laikliği inancımım güvencesi sayıyorum!” demişdir!

RTE yani Beştepe Sarayındaki müstakbel Başreis de,  Arab ülkelerinde: “Hukukunuz laik olsun; devlet laik olur, ferdler olmaz!!!”  şeklinde nutuklar atmışdır…

Hele Ahmet Hakan’ın programında da “DÎNÎ ESASLARA DAYALI BİR DEVLET ANLAYIŞINI KABÛL ETMİYORUZ!” diyebilmişdir… 

8) Bütün bu söylenenlere bakılınca,  “laiklik denen ve Haçlı Batı dünyâsında Fransız dinsizleri” tarafından uydurulan bir prensibin efrencî 2017 yılında bu kadar TANRILARININ buyruğu gibi millete dayatılması, demokrasi dedikleri dembokrasinin ve onun fikir hürriyeti denen bölgesinin, ırzına geçmek kabilinden bir manzaradır…

9) Paralemento Başı Hukukçu ve Rize’li İsmail Kahraman Bey’in “Laiklik anayasada olmayabilir!” deyişine bile tehammül edemeyib o günlerde ayağa kalkan AKP, bu anayasa ile milletin dinini son derece “korkulan ve reddedilmesi icabeden” bir nesne imiş gibi görmekle; ve onu, mutlaka dışlanması icâbeden bir öcü gibi kabûl etmekle, fevkal’ade YANLIŞ yapmış; ve hem milletin hem de kendilerinin âtîsini, dücihanda da ateşe atmış olmaktadır…

10) “Bir ana-avrat yasa” ki, 4. Maddesi ile: “İlk 3 maddemin değiştirilmesi teklîf dahî edilemez” der; ona, “ana-avrat-babayasa,v.s.” denilemez; o olsa olsa millete zorla kabûl etdirilmek istenen, kadîm Yunan tanrıları gibi bir tanrının  “BUYRUĞUDUR!”

O, BİR TABUDUR!

O, Prof Toktamış’ın dediği gibi o anayasanın laikliği de:

“Laik devlet, yönetenlerin yönetme yetkisinin kaynağının “Tanrı ve din olmadığı” bir devletdir. Ve hukukun “Din dışı kaynaklardan” elde edilmesidir.”

Cümlelerindeki gibi bir nesnedir!

9) Katoliklik, ortadoksluk, protestanlık, Kalvinistlik, Prespiteryenlik ve Angilikanlık da dâhil yehûdiyyetde de “laikliğe” aslâ cevâz verilmemektedir.

(Bakınız, “Üç Dîn ve ÜÇ Şeriat Karşısında Laiklik”, Ahmed Selâmî) 

Binali Bey’in söylediklerinin her cümlesine cevab verilebilirse de, en ziyâde rencîde edici tarafı, “Bu 4 maddeyi isteseniz de istemeseniz de, herkese rağmen bunu, bu memleketin fikir hürriyetini yok etme pahasına anayasaya çakacağız” meâlinde konuşması; ve şu rejim kurbânı millete tepeden bakıcı baskıcı hâlidir; ve bunlar da şöyle ifâde edilmişdir:

“Dördüncü madde ise bu üç maddenin değiştirilemeyeceği, değiştirilmesinin teklif edilemeyeceğidir. Dolayısıyla biz de teklif falan etmedik, edenlerle de işimiz olmaz.” 

10) “Edenlerle işimiz olmaz” şeklinde bir “dışlayıcılık” , “Topal Dursun” Ağamızın mahdûmu gibi bir başvekîle aslâ yakışmamışdır… “Bu 4. madde ve laiklik v.s. değiştirilsin” diyenler, dembokratik tanrı kanunlarına göre bu devletin “vatandaşları” değil midir?. Dembokratik mantığa göre Vatandaşları ile “işi olmayan” yani onları (VAR KABÛL ETMEYEN) bir hükûmetle, o vatandaşların da aynı şekilde muhatab olma hakları doğmaz mı,  bu neden düşünülemiyor??? Ve böyle bir “dışlamanın”, DİB ve (ruhbân sınıfı) BAŞI GÖRMEZ’in evâmir-i hamsesindeki “dışlamıyacaksın” şeklindeki “kutsal=takdîs edilmiş”  madde ile de teâruz edib kapışacağı neden GÖRMEZ’den geliniyor!?

AKP Kovadis?

AKP’yi tanrı buyruğu neşreden bir teşkîlât kabûl ederek parti taassubu ile ona 4 elle sarılanlara yani îmân edenlere; yani parti yolunu İslâm yoluna tercîh eden hoca kılıklı kalabalıklarla, rejim kurbanı olarak dinlerinin ana esasları ve inceliklerinden mahrûm bırakılan milyonlara da aynı suâl:

Kovadis?

(İlk intişârı: 16.01.2017)

The post Başvekîl’den Değişmez Tabu: Anayasal Dîn İnancı! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.