Ahmed SELÂMÎ

Müslümanları ve İslâmiyyet’i en büyük iç tehdid veya irticâcı ve irticâ’ gören gayr-i müslim ve şeytânî cebheler, târih boyunca binbir taktik ve fırıldaklara baş vurdular. Bunların en sonuncusu, bir takım mefhumlara son derece kutsiyyet ve dokunulmazlık zırhı giydirib, onlara sâhib çıkıyor görünmek; ve müslümanları da, “kılına aslâ dokunulmaz bu mukaddeslere” düşman ve mütecâviz haydutlar göstererek, onları, bu mefhumlar üzerinden yok etmek, yaşatmamak, dünyâlarını felç etmek, her türlü hayat haklarına tahdid ve zulüm getirmek ve netîceten, onlara hayat hakkı vermemek…

T.C.’de 1923’den beri: “1) Cumhûriyet, 2) Laiklik, 3) Atatürk, 4) Ordu” gibi dört ana mefhum, bu memleketde dokunanı yakan, yan bakanı çarpan ve önünde eğilib tapınmayanı kavuran ve kazığa çakan bir tabu ve bir masal âfeti gibi ele ve dile alınmışdır!. Ve 80-90 yıl, bu millete, bu iğrenç usûl ile akla hayâle gelmeyen her zulüm ve işkence revâ görülmüşdür… Köylüsüne, resmî kılıklı adamlar tarafından, cihân târihinde rastlanmıyacak bir vahşet hâlinde kâzûrât (insan gâitası, kurbağacasıyla fışkı vezninde insan dışkısı) dahî zorla yedirilmişdir!.

Aman Allâh’ım…

Bu dört mefhûmu, parti diktatoryası bütün huşûnet ve zulmetiyle kullanmış; ve hâlâ daha bu yılki Cumbayramında da kullanmak istemişdir… İğrenç diktatoryasının verdiği alışkanlıkla, bu ma’lûm ve ma’hud ocağın, bu 4 ana mefhûmu, nasıl “tanrısal” bir dokunulmazlığa kavuşturarak, bunlar üzerinden ortaya koyduğu, zulüm, işkence, tenkil, soykırımı ve katliamların misâllerini yazmaya kalksak, bilmem kaç on cild kitâb olacağı da îzahdan vârestedir…

29 Ekim gününü Ankara’da nasıl “sokak terörü” hâline getirdiklerini bütün millet ve dünyâ ibretle gördü; ve adamların bütün iç yüzü ve taktikleri de, en odun kafalara bile dank edecek şekilde ortaya çıkdı… Bunların, o dört mefhûma zerre kadar (samîmî bağlılıkları) da aslâ yokdur ve söylenemez… Menfaatlerine hizmet etmediği an, bu dördünü de ayaklarının altına alır; ve ezerek suyunu çıkarmakda zerre kadar mahzûr görmezler…Millî Şef’ İsmet’in, öldükden sonra ebedî şeflerine yapdıklarını bilmeyenler, çakma tarihçilerin uydurmalarından değil, hakîkî  târih sahîfelerinden yola çıkmalıdırlar!

“Cumhûriyet fazîletdir!” demekde zerre kadar samîmi olsalardı, 27 senelik tek parti tek şef devirlerinde 500.000 müslümanın kanına girmezler; kürtleri, kürt oldukları içün oradan oraya sürerek ve Dersim katliâmıyla soykırımına tâbi’ tutarak tenkîl etmezler; ve bugünki dağa çıkmaların ana müsebbibi olmazlardı!.

Haçlı Avrupa’daki birilerine yaranmak uğruna, muhâliflerini “İstiklâl Mahkemeleri!” denen ölüm tezgâhlarıyla katledib, nice ma’sûmların hânelerini ve ocaklarını söndürmezler, İskilibli Merhûm Muhammed ÂTIF Efendi Hazretleri gibi dünyâ çapında bir ilim adamını cihânın gözü önünde ipe çekmezler; idâma mahkûm etdikleri ve karardan evvel eceliyle vefât eden MERHÛM “Kemahlı Hoca’yı” mezârından çıkarıb darağacına çekmek gibi cihân târihinde hatta Stalin rejiminde bile görülmeyen bir vahşete cür’et etmezler; Şapka denen oturak benzeri mel’anete muhâlefet etdiği içün, “Şalcı Bacı!” diye ma’rûf ihtiyar bir Anadolu kadınını Erzurum’da darağacına çekip salben katletmezlerdi… Sûriye’deki Esed mel’unu gibi kendi milletini topa tutan aşşağılıklar misâli, Karadeniz sâhillerindeki bazı vilâyetleri harb gemileriyle topa tutmazlar; İslâm gibi mutlak hakîkatdan ibâret bir dîni yasaklayıp, onun, Kelâm-ı Kadîm’ini yakıp yıkmaz; ve okuyub evinde bulunduranlara türlü eziyetleri revâ görmezlerdi… Millete giyim kuşamından ötürü, yazısından , dergâhından, zikrinden, câmisinden, hacısından, hocasından, mezarlık ve türbelerinden ötürü binbir zulüm ve işkenceleri de revâ görmezler; Yunan gâvuruna kadar Anadolu’muzu işgâl eden hiçbir haçlının cür’et edemediği “Mukaddes ve Muazzez Ezân-ı Mu….dî’yi” yasaklama ve susturma şenâat ve denaatına düşmezler; her meydan, sokak, cadde, bulvar, resmî bina ve mekanları, millet yiyecek ekmek bulamazken milyonlarca heykel, büst, put, totem ve müşekkel ve mücessem materiallerle doldurmazlardı… Ve daha binlerce işkence ve zulüm ile, Osmanlı bakıyesi milleti yok etmek içün Haçlı Bâtıl Batı’dan binbeter zâlimlik ve münkirlikler irtikâb edemezlerdi…

Bunların, bu dört mefhûmu “kutsayarak” millete kan kusturmaları, artık kesinlikle son bulmalıdır; hatta bunun içün yapdıkları işkenceler, 89 sene de geçse, muhâkeme edilmeli ve yanlarına kâr bırakılmamalıdır…

Menderes gibi “devr-i sâbık yaratmıyacağız” yollu terâneler sıkmaların; ve o acâib “koruma kânunu” gibi dünyanın hiçbir yerinde görülmiyen akla ziyân şeyleri cezâ kânunlarına çakmaların; ve yunan tapınakları gibi kabirler yapıb 1954’de oraları matemhâneler şeklinde piramitleştirmelerin  neye mâl olduğunu, Receb Tayyib Bey Hükûmât-ı cumhûriyyesi kulaklarına küpe ederse, bir nebze de olsa târîh-i ins ü cinden ibret almış sayılabilir!…

Milleti, 89 yıldır adı geçen 4 mefhumla ve 29 Ekim’lerde ve bazı mitinglerde “cumhûriyet” diye yırtınarak; ve bunları, kendi inhisarlarına da alarak aslâ dokunulamaz bir tabu hâline getiren sahtekârlar, artık, plan, taktik ve gözbağcılıklarının sökmediğini görmekde; ve bunun içün de çıldırıb kudurmakda ve meydanları terör pisliklerine çevirmektedirler…

“Cumhûriyet” diyerek, 89 senedir memleketde terör estirenler, millete zulmedenler, bu mefhûmu “cumburlob  ve çamuriyet!” keyfiyetine bulayarak milletin başına belâ edenler, artık bu sahtekârlıklarına devam edemezler!. Ederlerse, bunun mes’ûlü, doğrudan doğruya “cumhûriyet resepsiyonları” diyerek Çankaya’yı isrâf merkezi hâline getiren; ve mülahham vücûd sâhibesi bazı först leydi ve şeydi’lerini saatlerce ayakda dikerek, o kadar erkek ve kadının eline, elini verme abes ve zahmetine mahkûm edenler, T.C. devleti ve Kasımpaşa’lı Receb Tayyib Bey hükûmet-i cümhûriyyesidir!…

Makarr-ı hükûmet vâlisine “Gerginlik artarsa esnek davranmalısınız!” tâlimâtı veren Çankaya sâkini Kayserili Hacı Abdullah Bey’in, bu “cumhûriyetsel salâhiyyet aşımına”, Receb Tayyib Beyin çok bozularak sert çıkışı, hiç de fenâ olmamış; ve “herkesin kendi işine ve kendi hânesi meşgâlelerine bakması ve hiç kimsenin başkasının işine burnunu sokmaması!” husûsundaki ma’lûm ve ma’rûf “Kasımpaşasal” paşavârî hassâsiyeti, üzerinde durulmaya şâyân bulunmuşdur!. Laik demokrat reis-i hukûmet Receb Tayyib Bey’in kendi idâre ve îman dünyâsı içinde ma’nâ ve ehemmiyeti olan bu hatt-ı hareket ve hiddet-i siyâset, İngiliz Kraliçeliğine çok saygılı Kayserili GÜL âilesine karşı, hür ve gümbür gümbür bir irâde beyânı da sayılabilir!..

“Benim adım Kamal” diyerek arını ezberlediğini artık saklamıyan Dersim’li alevî vatandaşlarından Bay Gandi’nin de, Müslüman bayramlarına çivi atar ve nazîre yaparcasına “en büyük bayram” dediği “cumhûriyet bayramlarının” tes’îd edildiği bir günde, Devlet Reisi Ekselanslarının, hökûmât-ı Tayyibât reis-i âlîlerine âid salâhiyyet-i uzmayı tepe tepe kullanmaya kıyâm edişi, bir başka “cumhûriyet, fazîlet, kefâlet, zerâfet, adâlet, adâvet, kalkışma, kıllaşma, demodekrasi ve Çankayakrasi” garâbeti olsa gerekdir!

“Cumhûriyet” mefhûmu gibi Fransız ihtilâliyle 1789’da papa hıristiyanlığı ve bütün dinlere karşı tam bir redd keyfiyetiyle ansiklopedizma (ateizma) entelleri eliyle ortaya çıkan; ve her milletden ve dinden veya dinsizlikden insanı, aynı devletin sâhibi kılma ideolojisini yani “republique”i, İslâmiyyet’in istediği mücerred vahye müstenid bir (devlet îmânını) yok ve nefy etmek üzere Osmanlı bakıyesi topraklara taşıyan; ve buna rağmen, o ideolojinin de cılkını çıkararak, onu, “cumburlobiyyet ve çamuriyyet” hâline getirib benzeten, 5. sınıf politika esnafı ve tefecilerinin bilgilerine…

(İlk intişârı: 30.10.2012)tt.

Son tashîh ve ilâveler: 29.10.2018 / 10:10:26

The post Cumhûr, Cumhûriyet, Cumburlobiyet Ve Çamuriyet! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(1)

Ahmed SEYYİDOĞLU

“Atatürk’ü şükranla anmayı üzerimize kim vâcib kıldı?”

Akit gibi AKAP üzerinden cumputrasiye bağlı ve sık sık ona îmân tazeleyen, “tenâkuzlar içindeki” ve sünnî geçinen bir gazetenin, gene dempokrat yazarı Kenan Alpay,  29 Mayıs’da Ayasofya’daki  merâsimde konuşan bir DİB me’mûrunun uğradığı linç harekâtını mevzû’ edindi!

Şii Câferîlerden ve Hazret-i Muâviye Radıyallâhu Anh Hazretlerine aşırı düşman olub “Şam vâlisiyle ölünceye kadar mücâdele edeceğim” diyen” ve Merhûm Ömer Nasûhî Efendi’nin “ASHÂB-I KİRÂM HAKKINDA MÜSLÜMANLARIN NEZÎH İ’TİKADLARI” nâm eserini (reddiyesini) yazmasına vesîle olan müteveffâ  “Şemsettin Yeşil” denen adamın eserlerini, aylardır bol bol reklâm etmekden ÇEKİNMİYEN bu gazetede, Alpay neler yazmış görmekde fâide var…

Hareminde “İmparator sâhasına” Müslümanın ayak basamadığı ve duvarlarında ikonaların sırıtdığı ve UNESCO ile lâyık-kayık irâde ortaklığına de boyun eğdirilen ve üzerinde Fâtih Cennetmekân Hazretlerinin vakfiye şartları aslâ yerine getirilmeyen, böyle olmasına rağmen “CÂMİ OLARAK AÇILDIĞI” yalanları dünyâyı kaplıyan ESİR ve FORSA AYASOFYA’mızda, bir hatim merâsim yapılmış… Mustafa Demirkan adında emekli bir DİB me’mûru da, Bakara Sûre-i Celîlesi’nin 114. Âyet-i Kerîmesini meâlen diline alıb bazı şeyler söylemiş!. Bunun üzerine kamalist vesâyet şebekeleri hep birden ayağa kalkıb “Atatürk’e hakâret edildi, kâfir denildi, lâ’netlendi” gibi yâveler ve iftirâlarla tozu dumana kaldılar, memleketin huzursuz huzuruna tuz ruhu dökdüler!

Rabbe havâle…

Tabii maksadları “öküz altında buzağı aramak” veya başka ta’birle “Üzüm yemek değil, bağcıyı dövmekdir!” Veya “Ali’yi sevmek değil, Ömer’e küfretmek!”

Zira DİB me’mûru kişi Kamal Paşa’yı hiçbir şekilde ağzına almamış olmakla beraber, sâdece âyet-i kerîmenin, “Allâh’ın zikrini yasaklıyanlarla mescidleri harâb edenleri en ZÂLİM kimseler”  olarak tavsîf buyurduğunu beyân etmişdir… Me’mûr kişi buradan hareketle de, şefokrasi devrinin zihniyetini “zâlim ve (kâfirlerin) devri” olarak tel’în edince “Vesâyet-Verâset-Vekâletçi modern velîahdlar ve memleketin tapusunu gûyâ her zaman ve mekânda kıç ceplerinde taşıyanlar cebhesi”, hemen gocunub, demek ki yaraları da varmış ki, mu’tadları veçhile KORUMALI Kamal paşa’yı hemen ruznâmeye taşıyıb, taşlanmış ve tecâvüze uğramış gösterdiler!

Ateizmaları ve İslâm nefretleri içün istismâr etdikleri ve totem gibi telâkkî eyledikleri Paşa’yı, hemen TABU da yapıb, o DİB me’mûrunun önüne diktiler; ve “Sen, bizim ATAMIZA KÂFİR DEDİN, LÂ’NETLEDİN” diyerek bir bardak suda fırtına kopardılar… Halbuki âyetde “kâfir” kelimesi değil, “zâlim” kelimesi geçmektedir; “kâfir” kelimesini, durumdan vazife çıkaran Me’mûr Bey zammeylemişdir! Gerçi zâlim kelimesi küfrü de içine aldığı yerler vardır. Çünki her kâfir nefsine zulmeden olsa da, her zâlime kâfir denilemez. Ber veçhi âtî îzâhı yapılacak…

Vesâyet ve TABU cebhesi, nedense âyetde zikredilen zâlim kelimesini hiç dile almamış, kâfir kelimesini köpürtmüşdür!. Ve tv’lere, Bağçeli, Kılıçdarzade ve etrafındakilere, madam gibi politikacılara, barolara, yazar-çizer ve ağzı olub da konuşanlara, hatta ishâl-i fem olanlara kadar her yere bu kelime sıvanmışdır!.

Halbuki (zulmün ihâtası) çok daha geniş ve korkunçdur. En büyük zulmü Kelâm-ı Kadîm ŞİRK olarak beyân buyuruyor. Merhûm Müfessir Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin kaleminden bunu, ber veçhi âtî  iktibâs edeceğiz… Her zulüm şirk değişe de, her şirk zulümdür. Buradaki umum-husus münâsebetini Türkiya echel ateistlerinden (İslâmsızlarından) bekliyecek değiliz. Ancak, avam dilinde “Kâfir” ve “Gâvur” kelimeleri daha ürkütücü olduğundan, onlar, infiâle sebeb olmuş olmak içün, kasd-ı mahsusla bunu seçmekde ihtisas sâhibi de olmuş sayılırlar!.

Halbuki, harbî olmıyan veya kitâbî kâfirler (bugün şirke bulaşmamışı yok gibidir), münkiri oldukları “islâmî hukuk” içinde yani Dâr-ı İslâm’da Müslümanlar kadar ve 5 noktada (Dîn, can, akıl, nesil, mal emniyetine) tam sâhib bulunurlar… Zımmîye en küçük haksızlık hâlinde, Allâh Sevgilisi Aleyhisselâm: “Âhıretde Onun bizzât kendilerinin müdâfii olacağını” beyân buyurmuşlardır…

MÜ’MİNE KÂFİR, KÂFİRE MÜ’MİN DİYEN MÜSLÜMANA İSLÂM, “MÜRTEDD” DER.. 

97 yıldır bu memleketde vahiy yasak, nefse tapan akıl ise âmir olduğu içün, herşey biribirine karışmış, beşerî sistemler (şirk), her şeyi altüst etmişdir. Bu kargaşadan nasîbini almıyan da onbinde bir kalmışsa, şükretmek lâzım! Çünki nice zarûrât-ı dîniyyeyi inkâr eden gâvur bile, sıkışınca “Müslümanım” diyebildiği gibi; niceleri de bunca inkârlarına rağmen kendilerini “Müslüman” zannetmektedirler! Meselâ alenen Allâh, Peygamber, Kitâb düşmanlarını; sonra Âhıret Hayâtı, Kader, Melek, gibi mes’elelere taallûk eden hususları inkâr eden nice “KÂFİRLER” yani İslâm’ın dışında olanlar, her gün her yerde pek mebzûl bulunabilmektedir. Zirâ sistem, lâyık-seküler olub, Hâlık’ın irâdesi dışındadır; ateizmanın önünü ve yolunu her vesîle ile açarken, İslâm’ın önünü ve yolunu her fırsadda tıkamaktadır… Allâh ve Sevgilisi Aleyhisselâm’ın düşmanlarını bile sevmek, hatta onlara secdeler etmek bile son derece olağan işler hâline gelmişdir. Allâh ve Sevgilisi Aleyhisselâm’a düşman olanlardan geçilmediği hâlde, bunlara bile “kâfir” demek kimsenin aklına gelmese de, “İSLÂM İ’TİKÂD ESASLARI” yani İslâmiyyet’in olmazsa olmaz temel (usûl) kânunları, bunları kat’iyyen müslüman kabûl etmemektedir…

Şevket Eygi de kendi şahsî akâid usûlüne (?!) göre “Türkiya’nın %99’u veya bilmem ne kadarı SOSYOLOJİK Müslümandır” nânesi yer, kâriînini de saptırırdı!. Matürîdî veya Eş’arîlikde, böyle uydurmalar aslâ olmamasına rağmen… %99 nânesi yiyen politikacılar da, bu noktada kuyruklu yalanlarını politika icâbı kullanmadan edemezler!.

 Demek isterler ki: 

“Bunca Müslüman, “bu noktada küfür var, haram var” demezken, sana ne oluyor ki bre dinci sen, bunları-şunları istemeye kalkışıyorsun?. Gelenekçi seni, otur oturduğun yerde! Güncellemeden, reform ve revizyona uğratmadan, 14-15 asır evvelki hükümleri kalkıb bugün uygulayamazsın, %99 hâlinden memnun, kes ulan sesini!”

Herkes sussa ve sesini kesse de, ne yapalım ki hakîkat sesini kesmiyor; ve Kıyâmet’e kadar da “Lâ İlâhe” demeyi “illâllâh” demeye takdîm ederek, tâğutların topunu (bir eksiksiz) nefy ü redd etmiye devamda bulunacakdır. Çünki mutlak Kudretin mutlak kânunu böyle… Bunun önüne “Koruma Kollama ve Dallama Kânunları” gibi binlercesi bile geçemez… Müslüman, hakîkaten, beşerî sistemlerin önüne koyduğu o beşer eli değmiş ve bikri îzâle olmuş uydurma dinlere değil de, Allâh ve Sevgilisi Aleyhisselâm’dan gelen (mutlak dîne), her şeye rağmen, her dünyevî mahrûmiyyete rağmen ve mevadd-ı ecnebiyyesi sıfır bir din olarak inanmak istiyorsa, ancak ona ve mutlaka  ona inanacakdır; bu işin ikinci bir şıkkı kat’iyyen muhâldir…

Kamalizma istiyor ki, halk, kamalizma dili ile konuşub, İslâm’ın dili ile konuşmasın, konuşamasın!. Kimseye “Kâfir, müşrik, dinsiz, münafık, zındık, mülhîd, v.s.” denmemeli; ammâ velâkin, 15 asırlık Müslümanlığın îmân edenlerine “Gerici, softa, yobaz, üfürükçü, hurâfeci, çağdışı, dinci, v.s.” denilebilmelidir; böylece de Kamalizma ateizması yaşatılırken, İslâmiyet günden güne yok edilmelidir… Eşitliklerinin adâlet veya adâveti de  sâdece bundan ibâretdir!…

Türkiya’da emel strateji, 1923 Lozan kolonlama ve  programlamasından sonra budur…

Türkiya halkının gözden kaçırdığı en mühim nokta, kamalizmanın taktiğidir. Kamalizma, tepeden inme devrim, çevrim, evrim, darbe, muhtıra veya ihtilâllerini, 1923, 24, 25, 26, 28, 31, 34,1937 olmak üzere  bilhassa 15 yıla sığdırılarak, 8-10 kademede sür’atle yapılmışdır. 1924’de (1. Hılafet Lâğvedilmiş, 2.  Şer’iyye ve Evkaf Vekâleti lağvedilerek Diyânet İşleri Başkanlığı Kurulmuş, 3. Tevhid-i Tedrîsât Kânunu ile Şer’iyye Vekâleti v.s.’ye bağlı medrese ve mektebler kaldırılarak, Maarif vekâletinde tevhîd edilmiş bir merkezde (toplanmış)dır.

DİB, KAMALİST DEVRİMLERİN ÖZ MAHSULÜDÜR!

Yani Diyânet İşleri Başkanlığı, KAMALİST DEVRİMLERİN en mühimlerinden birisi olub, İslâmiyyet’in kaldırılarak yerine “Diyânet” adı altında resmî bir dâirenin bu isim altında kurulmasıdır. Bu kurulan yer, İslâmiyyet’in tatbîkini değil, onu, “imam, müftü, vaiz, din görevlisi (ruhban sınıfı) ve ma’bede münhasır (onlara mahsus) bir keyfiyet iktisâbına” tahvîl, tenzîl ve mecbûr etmek gâyesi ile kurulmuşdur.

DİB denilen yer tamâmen iktidârdaki veya iş başındaki veya öyle görünürdeki  idârenin EMRİNDE “anayasal ve lâiklik esasları üzerinde”  resmî bir dâiredir. Âmirleri ne derse, o, onu yapar; metbû’u, edille-i erbaa ve bunun emretdiği nebevî makâm aslâ değildir. O kadar değildir ki, şu cavid-19 denilen masalın binbir ilmî, tıbbî, politik fırıldak, yalan, soytarılık devrinde.. ve insanları, dünyâ çapında uydurulmak istenen “yeni dünyâ düzeni” içün kobay faresi yapan “Küresel Mafyaların” alabildiğine aşağıladığı bir devirde, “nebevî tedbîr ve tevekkülü” zerre kadar aklına bile getirmeden, “aşı” denen ve dünyâ çapında yüzlerce ilim adamının da “aşı değildir, ne idüğü belirsiz, test edilmemiş, te’mînâtı verilemiyen ve bunun içün de mes’ûliyeti alınmadan vurulan; ve bu mes’ûliyyetin resmen ve imzâ tahtında vurulana yüklendiği, dolayısıyla aslâ güven vermiyen bir mâyi’dir” dediği; tertîb ve terkîbi de tam bilinemediği hâlde, insanların bunu, ALLÂH Azze ve Celle’nin emâneti olan vücudlarına almadığı zaman, onların, “Kul Hakkına Girecekleri, dolayısıyla Hesâb GÜNÜ hesâba çekilecekleri TEHDÎDİNİ sallayıb savurarak ve insanlara vehim ve KORKU aşılayarak” böyle safsatalara ve hurâfelere sarılan; ve enjektörle zerkedilen o mâyii vücûduna almıyan insanları Allâh Azze’nin irâdesine karşı gelerek “En büyük haramlardan biri olan KUL HAKKINA TECÂVÜZDEN KAÇINMAYAN” mücrimler gibi gösteren; böylelikle aşı olmayı ALLÂH AZZE ve Celle’nin ve İslâm Dîninin bir EMRİ ve bir FARZI gibi gösteren, böyle şeyler uydurmakdan zerre kadar çekinmiyen ve Allâh korkusunu bu derece kâle almıyan bir keyfiyetin sâhibi… İşte politika emrindeki DİB’in hâl-i pürmelâli budur…

Dolayısıyla cumhuriyet, latin harfleri, İsviçre medenî kânunu ne kadar kamalist devrimlerin ana temelleri ise, DİB de o kadar kamalist bir ana temel, devrim ve müessesedir… 1924’den bugüne geçen 97 yıl içinde kamalizma: 1) Diyânetli kamalizma, 2) Diyânetsiz kamalizma olarak zamanımıza gelmiş bulunuyor…

1) Diyânetsiz kamalizma: Bu, nihâî noktada, idealde erişilecek kamalizmadır… Asıl varılmak istenen nokta burasıdır. Diyânetli olan, Prof. Mümtaz Soysal’ın dediği gibi “Dinin, cumhuriyet ilkelerine uygun hâle gelmesini sağlayan bir kamalizma kurumudur.” Soysal’ın bu tesbîtinde olduğu gibi diyânetli kamalizma nihâî gâye değil, ona götüren, arada vasıta (araç) ve muvakkat bir kademedir…

2) Diyânetli Kamalizma:     Bu, hemen yukarıda beyân etdiğimiz gibi diyânetsiz kamalizmanın nihâî hedefe gidişde, kendisi içün kullandığı bir vâsıtadır. (Diyânet ve aşı ile alâkalı makâlemize de bakılabilir.) Asıl Kamalizma, bu ikinci şık kamalizma ile kendisini, halka alıştırmaya, ısındırmaya, sevdirmiye ve kabûl etdirmiye çalışır…

Netîceten deriz ki, Türkiya’daki mücâdele İslâmiyet ile kamalizma arasındadır… Bunu, DİB me’mûru Mustafa Demirkan ile Kamal Paşa arasında bir mücadeleye tenzîl etmek, son derece yanlışdır. Bunu, diyânetsiz kamalistler bu şekle indirerek, ferdî planda korku ve sindirme taktiği peşindedirler. Ankara ve İzmir barolarının DİB me’mûru hakkındaki suç duyurusu doğrudan İslâmiyyet’e saldırma yerine, bunu bir şahıs üzerinden ve istismâr etdikleri Kamal Paşa vâsıtası ile yürütmeye ma’tufdur. CEHAP  sözcüsü F. Öztırak’ın “Ayasofya Camii’nde Devlet ricâlinin önünde, bir defa daha Gazi Mustafa Kemal Atatürk’e lâ’net okundu. Bu suçtur, bu büyük bir rezalettir” demesi, beyân etdiğimiz bu taktiği apaçık isbât eder…

HÂDİSE, TAMÂMEN ÇARPITILARAK, TAHRÎF EDİLEREK, HUZÛRU BOZMAK ÜZERE ELE ALINMIŞDIR…

 Görülüyor ki:

• 1) Mustafa Demirkan isimli DİB me’mûru “Kamal Paşa’nın” isminden aslâ bahsetmemişdir.
• 2) Diyânetsiz kamalistlerin dediği gibi “Paşa’ya lâ’net okundu” deyiş tam bir iftirâdır, bu kat’iyyen vâki’ değildir. Maksad, kânunla korunan ve kollanan Paşa üzerinden ortalığı olabildiğince tedhiş ve infiâle sevketmekdir. Fevkal’âde çirkin bir tahrîkdir…
• 3) Yaygara ve tahrikâtın altında, Allâh’a ve Onun âyetlerine olan Diyânetsiz kamalizma tecâvüzünü, “Yavuz hırsız ev sâhibini bastırır” formülü ile mücerred “Kamal Paşa’ya” imiş gibi göstermek rezâleti yatmaktadır.
• 4) CEHAP, MEHAP, madam İPE partisi ve baroların: “Bu suçdur, bu büyük bir rezâletdir, lâ’netleme vardır, bu adam hâindir meczubdur” gibi  sövüb saymaların altında, şefokrasi dili kullanılarak, diyânetsiz kamalizma klasiği bayat ve sallama bir taktik yatar… Madam da Para-lamento grubunda sıkılmadan: “Atasının câmide imam tarafından lâ’netlendiği” iftirâsını sıvadı ki, böyle bir iftirâyı insan olan uyduramaz… DİB me’mûru zât, ağzına “lâ’net” kelimesini almamışdır… Türkiya’da insanlık ve ahlâk, işte bu kadar ölmüşdür!
• 5) İşte cumputrasi!. Bu adam ve madamlar ittifâklar uydurub memleket idâre edecek! Diyânetsiz kamalizmanın madam cebhesi de bu hâldedir. İnsan dediğin düşmanı karşısında bile merdçe, yamulmadan ve iftirâdan uzak durur. Bunların asıl hedefi, o kendilerini dağlıyan 114. âyet üzerinden ALLÂH, KUR’ÂN ve İslâmiyyet’dir…Bazılarının,utanmadan orada burada öpüb başlarına koydukları, işlemeli kılıflar içinde duvara asıb göz külledikleri Kitâb, yani Allâh Azze ve Celle’nin kelâmı… Fakat onlar, diyânetli bir me’mûrun şahsında, onun üzerinden yürüterek, asıl o âyeti linç etme irtikâbı peşindedirler… Böylece halk üzerinde, baskı, tedhiş ve sindirme icrâ etmek; bir yandan da politik rakiblerinin önünü kesmek deneniyor!. Politika ve politikacı çürümüşlerin, kendilerini sıfırlıyacak âyet ve nassları  hayat hakkından mahrûm bırakmaları, bu tezgâhların 97 yıldır ana hedefidir…
• 6) Diyânetli kamalizma ise, mücâdeleyi hiçbir zaman “İslâm-Kamalizma” hâdisesi olarak ele alamaz. Bunlar, ötekiler kadar dişli ve mütecâviz olamadığı içün, hep müdâfaada kalır ve İslâmiyyet’i değil de, şahıs plânında kalıb onları müdâfaa peşine düşer gibi yaparlar!… Son hâdîsede ise ya kulaklarının üstüne yatmış; veya cılız seslerle mıymıy edib durmuşlardır…
• 7) İşte hâdisenin bam teli burasıdır… İki taraf da, kamalizmadır, ancak diyânetsizler, diyânetlilere tepeden bakar; onların, kendilerine daha yakın olmalarını hatta verecekleri ta’limâtlarla işleri yürütmelerini isterler. Diyânetliler, Müslümanlarla diyânetsizler arasında tampon kalmak istediklerinden oldukça hımbıldırlar! Dîne daha cesur kafa-kol atamayıb, gevül-güvüllerle ve güncelleme ve sinsi tahrifler ile yol almayı yeğlediklerinden, diyânetsizler bundan sıkıntıya düşer;  ve onların, daha şefokratik usûllerle tam ateist bir devrimci olarak dîne saldırmalarını arzu ederler!
• 8) İslâmiyet’in üzerine, yumuşak “reformlar-revizyonlarla” ve fürûâtdaki güncellemelerle yürünürse hedefe varılamıyacağını, “İslâm denen hurâfelerden, Arapçılıkdan, Araboğlunun yâvelerinden, İkra’ bismi safsatalarından, gökden indiği sanılan dogmalardan” kurtulunamıyacağını tokmaklar dururlar!. Bütün felsefe, yazı ve sözleri ile “Atatürk olmasaydı yeniden yaratılamazdık, bizim içün ba’sü ba’de’l-mevt olmazdı” demeyi, en temel inanç olarak benimsemişlerdir!… Diyânetlileri,  bir nevi kaş çatarak durmadan bu istikâmetlere kamçılar; ve böyle bir dirilişe hatta bu yolda her türlü zorbalığa zorlamak isterler…
• 9) Pek ecâib bir nokta da, diyânetsiz kamalistler içinde “İslâm düşmanlarına buğz ve adâvet içinde” olan bir tek adama rastlanmaz; islâmî esaslardan birinin müdâfii bir adam ve madam’a ise, hiç ama hiç müsâdif olunmaz… Bunlar, tam ateist, pozitivist, determinist ve İslâm muârızıdırlar… Dîn, dil, âile, târih, hûkûk, adâlet, kadın-erkek, cinsiyet, cibilliyet ve varlık anlayışları, bin yıllık Müslüman Türk îmân ve telâkkîlerine yüzde yüz tersdir, haçlı batının Fransız ihtilâli ve ansiklopedistlerinden veya felsefecilerinden idhâl ve taklîdîdir…
• 10) ANCAK, diyânetli kamalistler içinde kamalizmin cumhûriyetine, demokrasi ve lâikliğine, ideoloji ve diyânetine, bazı paşalarına, şiddetle veya yumuşakça sâhib çıkanlar pek sebildir!. Daha?. Bazı ashâba ve târihi büyük hükümdâr, kumandan ve şahsiyetlere saldıranlar, dîn (İslâm) tahrifçilerine, bazı  ateist felsefeciler ile uydurma puroflarına yalamalık edenler yok değildir!. Cumhuriyetçi ağlâline (gravatına), bidâyetdeki tanzîmatçı fesine; bidâyetdeki, Merhûm M. Sabri Efendi’nin ta’bîriyle “Şeytanın bile hılâfetine güldüğü Abdülmecid Efendinin Kamal Paşa tarafından ta’yin edilişini” meşrû’ gören târihçi müsveddeleri yok mudur?. Bazı partilere, bazı parti başlarına, ehl-i tasavvuf geçinen bazı soytarıların İslâm anlayışına, v.s.’ye   sâhib çıkan püsküllü Kadir gibiler bu cihândan gelib geçmemiş midir?. “Mustafa Kamal aleyhinde konuşmak CÂİZ DEĞİLDİR” diyerek, bunu, ŞERÎATIN ef’âl-i mükellefinindeki hâram, mekruh veya müfsidâtı içine sokan Cübbeli-Cübbesiz,  sakallı-çakallı mürîdân hatta tirîdân soylu adamlar ile madamlar; Feto tâifeleri gibi her kılığa girenler ve îcâbında “Diyânetçi Kamalist” olmayı çok güzel becerenler bile, piyasalarında, inlerinde, barınak ve sığınaklarında, dünyanın her köşesinde pek mebzûl değil midir?…
• 11) Hulâsa: Diyânetsiz kalmalistleri bütün endâm ve endâzeleri ile heman tanımak çok kolaydır da, diyânetli kamalistleri tanımak tam tersine o kadar zordur! Bazen o kadar zordur ki, Paşa aleyhinde masaları yumruklamalarına bakılınca, onlar hakkında insanın: “Hâzâ anti-kamalist, son hücresine, son zerresine kadar.. rakı ile değil de, hâşâ zemzemle bir hafta vaftiz edilmiş” diyesi bile gelir!..

“ALLÂH ÂDIN ZİKREDELİM EVVELÂ!”

DAHÎ GELSİN FETAVÂ-YI CÜBBELÂ!

Bu ana çerçeveyi iyice tesbît etdikden sonra, artık bâlâda zikretdiğimiz Akit yazarı K.Alpay’ın satırlarına geçebiliriz.

 Müşârünileyh, yani tv’lerdeki KAÇAMAK AKAP yiğidi,  yazısına şöyle başlıyor:

“Süleyman Çelebi merhum “Mevlid” olarak bildiğimiz “Vesiletü’n-Necad” isimli eserine (malum olduğu üzere) “Allâh adın zikredelim evvela / Vâcib oldu cümle işte her kula” mısralarıyla başlar………Sadece “Mevlid”in giriş bölümünde bütün mü’minlere her durumda Allah’ın adını anma, her işe Allah’ın adıyla başlama ve bitirme yönündeki vacibin ülkemizde nasıl bir modern-seküler zorbalıkla bağlamından saptırıldığına dair bir hususa değineceğiz bugün…………………”

Denilmek isteniliyor ki, Müslümanlar içün Kamal Paşa’yı her yerde, hutbede, yolda-belde anmak diye bir şey olamaz, onlar “Allâh adıyla, yani kendilerini yaradan ve sonsuz ni’metler vermiş bulunanın ism-i azîzi ile her işe başlar; işte Süleyman Çelebi Merhûm’un MEVLÎD dediğimiz muhalled eseri bunun delîlidir!”

Halbuki Merhûma varıncaya kadar bu işin delîli, edille-i erbaadır… Her ne ise, doğru yazmış ama eksik eksik ve çok zaîf kalmış… Sonra da devâm etmiş:

“Cuma hutbelerinde ve ulusal bayramlarda Atatürk’ü hayır ve şükranla anmak İslami açıdan caiz midir, değil midir?.”

Bu da câlib-i dikkat pek mühim ve medenî ve cumhûrî ve aklî bir sual. Bu suâle cihân dolaşılsa bir tek kişiden başkası, rızâ-yı eflâke ve hökûmât-ı cümhûriyyeye ve kavânîn-i ılmâniyyeye mutâbık ve muvâfık aslâ cevâb veremez! O da, “Mustafa Kamal aleyhinde konuşmak CÂİZ DEĞİLDİR” diyen Cübbeli allâme ve dahî Kubbeli kavvamedir!.  

HÂŞİYE: Cübbelânın fetavâ-yı nâriyeleri gibi cumhûrî, cüderî, zührevî, tuhûrî, siyâsî, buhûrî, sahhârî, yevmî, asrî her cins ve genusa, spesies ve hatta clasise uygun, cinsî ve cibillî, her tür içün evvelden okunmuş yâsîn ve fâtihalar gibi her endâma şak diye oturan, fabrikasyon-formasyon ve atmasyon hatta fırlamasyon bir cevâba, cihân on kere turlansa aslâ rastlanamaz!…

Mûmâileyh, son derecede “ihlâs-iflâs ve hannâs” üzre îmâl etdiği bu fetvâlarını, hapse girib de Fetö’nün, makâmât-ı mehdiyyet ve melekûtdan kendisini selâmlıyarak onu iliklerine kadar ürkütmesi ve sallayıb dallamasından ve ihtizâza ve incizâba sevk-i tabiisi ve def’-i gayr-i tabiîsinden sonra, bir mevhîbe-i Mehdiyyet eseri olarak şekernâk vücûd-ı mürîdâne ve tirîdânelerinde lerzân ve lemeân hâsıl olmağla, vecd ü istiğrâk hâlât ve derecâtına dahî kat’-ı merâtib eyleyüb, meleke-i mehdiyyet keşfiyâtından bir hisse-i rûhânî dahî ahzederek, tenâsuha dahî lüzum hâsıl olmadan yeniden ışıklar içindeki yeryüzü gülistânına avdet eylemiş; ve orada sekînete kavuşarak niam-ı arz u semâ içre hûri ve gılmanlara dahî lâzımât ve ihtiyâcât kalmadan karargîr eylenmişdir!..

(Bu son paragrafın sırr u esrârına cidden ve hakîkaten ve teberrüken ve şifâen vâkıf olmak ihtiyâc ve hatta ihtilâcına düşenler dahî, ol cübbelâya terceme içün mücerred ol cübbelâ-yı çüşbelâya re’sen ve resmen mürâcaat edeler…)

Sadede şürû’ eyledikde, şiici müteveffâ Şemsettin Yeşil’in hergün kitablarını reklâm eden Akit cerîde-i diyânet-i kemâliyyesinin muharriri ALPAY zât-ı şebâbetleri eydür:

“REZERVLER, NATO ZİRVE VE ZIRVASI, BİDEN, SİNOVAC, BİONTECH, İDEOLOJİ, SEKÜLER KÜLTLER.. NİHÂYET CESÂRET VE FERÂSET…”

Kıraat eylemeye devâm:

“Merkez Bankası rezervlerindeki 128 Milyar $ yerinde mi, değil mi? NATO zirvesinde Erdoğan-Biden görüşmesi Türkiye- Amerika ilişkilerini gerecek mi, yumuşatacak mı? Aşı sıramız gelse de Sinovac ve Biontech’i geçip yerli aşıyı mı bekleyelim?…………..Bu ülke ve topluma tasallut eden resmi ideoloji ve seküler kültler meselesini ahlaki ve hukuki, siyasal ve toplumsal açıdan açık bir biçimde tartışıp halledebilecek donanım, cesaret ve feraseti göstermeye mecburuz.”

Görülüyor ki, diyânetliler, korkak adımlarla “Hayır ve şükranla anmak islâmî açıdan câiz mi değil mi” diyerek; ve bunun yanına bir takım mes’eleleri de dolgu maddesi yaparak; “Bu mes’elede, doğrudan İslâmiyyet’e tecâvüz var” diyemeden, hâdiseyi şahıs planında (Demirkan-Paşa çerçevesinde) ancak kenar mahallesinden ele alabilmektedirler! Bu, diyânetsiz kamalizmanın sâhasında kalmak, bir nevi ona tâbi’ olmak ve onun çerçevesi dışına bir mikron taşamamak ve çıkamamakdır!. Diyânetsiz kamalizma, “koruma kânunu ile korunan Paşa’nın arkasına sığınarak, otomatikman kendilerini de korudukları düşüncesiyle” işi, daha dişli ve şahıs planında yürütmenin kabadayılığında ve rakısal taktiğindedirler!.

Diyânetli kamalizma, dediğimiz gibi diyânetsizlerin cür’eti önünde dik duramıyor, duramaz da… On kere “iktidârız” diye günde 5 vakit ve her hoparlörlü kamalist-ezandışı ezanlardan sonra kendini iknâ terapisi de yapsa, bu hakîkât değişmez… Çünki (vesâyet-velâyet-vekâlet ve verâset) ne kadar “kalkdı” da deseler, AKAP ve lideri, koluna giren Bağçeli ve Perinçek olmadan ayakda duramıyor; ölmeden Tahran-acem-şii-ayetulla-mut’a ve mut’asiyon ziyâretine gidib oralara yüz süren Şerbakan gibi zinhâr desteksiz dikilemiyor!.. Böylece, “diyânetli kamalizmanın” başrollerinde oynamanın mecbûru bulunuyorlar!…

Diyânetsiz kamalizma da ne yapsın, “Başa geleni baş çeker” deyib, Raiz Bey’in okuduklarını Kur’an yani hâşâ “Araboğlunun yâveleri” değil de, otuziki dişini sıkıb: “Uşşak giriş ve devam edişli ve hicaz kararlı, Ayasofya Hâfızlık hâtırâsı olarak ve klâsik Türk san’at müziği niyetine” dinlemek ve “mest ü handân” olmak zorunda kalıyor!. Mûsiki ziyâfeti içün “âfitâb-ı san’at” ve mırmırlarının sığınağı Zeki Müren-i Bursevî canlarını arasalar da, artık onu kabrinden sahneye sevk-i tabii ne mümkin!

Elbetde iki taraf da, “BU DA GEÇER YÂ HÛ!” diyerek; ve bir de altlarına kaçırmamak içün a’zamî tahâret veya hijyen kavâid-i külliyesine riâyet ederek…

29 MAYIS’DA AYASOFYA’DA HÂFIZLIK MERÂSİM-İ MUKADDESESİ…

Okumaya devâm edelim:

“Bitimsiz Çelişki, Uzlaşısız Rekabet.”

“Uzun yıllar verilen mücadelenin ardından Taksim Camii’nin 28 Mayıs Cuma günü gerçekleşen açılışı ve 29 Mayıs Cumartesi günü Ayasofya Camii’nde “Örgün Eğitimle Birlikte Hafızlık Projesi” kapsamında 136 öğrencinin icazet töreninde yapılan dua, bitip tükenmek bilmeyen İslam-laiklik çatışmasının, Kemalizm-toplumsal irade çekişmesinin ne derece önemli bir sorun olduğunu işaretliyordu. Taksim’e cami yaptırmama veya Ayasofya’yı ibadete kapalı tutma rezaletini kaosa dönüştüren Kemalist vesayet kadrolarında, adam akıllı konuşamamanın bedeli her geçen gün büyüyor.”

Yazar, diyânetli kamalist kadroları tam göremediği ve AKAP-Hükûmet-Politika tarafgirliği ağır bastığından, bu kabil şekvâlarda bulunuyor. Diyânetli kamalizma, Ayasofya’yı KORKA-MORKA açmış gibi yani mış gibi yaparak, açılmıyan Ayasofya üzerinden  metbû’ları olan politikacılar hesâbına parsa toplamanın peşindedir! Halbuki muârızları olan diyânetsiz kamalizma, Ayasofya mes’elesinde de Paşa’nın arkasına sığınarak, BİRAZ DA POLİTİK STATİKO KARŞISINDA ŞAPŞALLIYARAK cılız da olsa i’tirâz etmişdi! Ancak her geçen gün sancıları ve ateşleri artmıya başladı… Yukarıda da dediğimiz gibi diyânetli kamalizma, diyânetsizleri delirtmeden, hatta falso bile yapmadan onlara hep geçiş taksîmi dinletme peşindedir!…

Tabii onlar bunları dinler veya yerse…

Devletin başındaki zât bile, Taksim câmi’inin açılışında (sanki nâzım-ı nigâr taksimle geçiş yapmış), komünist Nâzım Hikmet Borzenski’nin mısrâ’larını ağzına (fem-i devletlerine) almadan edememişdi! O aynı ağız-burun-boğaz ve hurûfât-ı Kur’âniyyenin mahall ü mahreclerinden, Ayasofya’da da, uşşak başlayıb hicazda karar kılan  nâmelerle okuduğu Kahhâr-ı Zülcelâl Allâh Azze ve Celle’nin âyetlerini, neyin geçiş taksîmi içün kıraat buyurmuşlardır, bunları da derin derin tefekkür ve tezekkür etmekliğimiz gerekmiz mi?.

 Akit Yazarı şöyle devamda:

“Bu sebeple Kemalist ideoloji ve kadroların militan sekülerizm siyasetiyle ülke ve toplumu nasıl korkunç bir bataklığa sürüklediğini sarahatle ortaya koyup ülkenin sadece geçmişini değil, geleceğini de aydınlatıp huzura kavuşturmak gerekiyor.”

Sanki yeni uykudan uyanır gibi bir hâl!. Demek ki, AKAP daha bunlara el atacak noktaya bile gelememiş!.. Nasıl atsın, diyânetli kamalizma, kolunda Bağçeli ve Perinçek ile, diyânetsiz süt birâderine teslim olmuş, bahtının rüzgârına kapılmış gidiyor!

“ATATÜRK’ÜN SEKÜLER MİTOLOJİSİ, ATATÜRK MİLLİYETÇİLİĞİ, İDEOLOJİK ENDOKRİNASYON..”  VE HEYKELİZASYON!

1. Alpay, diyânetsiz kamalizma vesâyeti ve aleyhdarlığına şöyle devam ediyor:

“Şu iğrenç kurnazlığa, milli irade diye pazarlanan barbarlığa bakar mısınız; Taksim ve ülkedeki bütün meydanlara devasa Atatürk anıt-heykelleri dikilirken “bütün eller havaya: yaşa, var ol, alkış!” komutları veriliyor hâlâ. Şehir planlarında bütün yollar ve istikametler Atatürk’ün seküler mitolojisine hizmet edecek şekilde dizayn edilirken aydınlanma, refah ve modernleşmede “tam yol ileri” sayılıyor hiç tereddütsüz. Anayasa’nın değişmez ve değiştirilmesi teklif dahi edilemez vesayetinden Milli Eğitim Temel Kanunu’nun omurgasını oluşturan “bütün gençleri Atatürk milliyetçiliğine bağlı yetiştirme” dayatmasına değin her türlü ideolojik-siyasi endoktrinasyonun normal, makul ve mecburi sayılması oy birliğiyle “hayatın olağan akışı” şeklinde lanse ediliyor.”

Evet aynen ve mutebahhiren öyle!.. Hani “Vesâyet-velâyet-vekâlet-verâset” kalkmış ve tayy-ı mekân eylemiş idi!.

Mızrak çuvala sığmıyor ammâ, Raiz iktidâr-ı kemâliyyesi nasıl yapıb yapıyor, mızrağı çuvala sığmış gibi gösteriyor!.. %52 de bunu seyrediyor veya âfiyet ve ifâkat üzere ekl ü şürb eyliyor!

23 seçiminde de bir “aç kalma uzun havası çalarlar”, halk açlık krizine yakalanır, gene ne yapsınlar, “câmiler yıkılmakdansa” AKAP gölgesinde (sa’yesinde) sayebân olmayı bin kere yeğlerler! Hiç değilse “Bizim parti ve politikacı ıhvân-ı dîn hiç olmazsa ehven-i şer'” derece-i ulyâsına sâhibdirler!. Hele hoca kılıklı bazı tâife-i şeyâtîn de kılavuz oldu mu, başka şıkka aslâ hayat hakkı tanınamaz!. Sanduka-yı mukaddese-i cumputrasîye re’y-i şerîfin dühûlünü düşünmemek dahî, “Selefî ve mezhebsiz kafasıdır deyû bir de Ismayılaga fetvâsı devreye girdi mi”, artık istikbâl İslâmındır, vatanımız dâr-ı İslâm’ın sancağ-ı şerîfi ile gök yüzünde dalga dalga dalgalanıb cihâna meydan okuyacak ve mehterin kös sesleri, Alp dağlarıyla Himâlayaları bile titretecekdir! Hayırlarda atyarışı atları gibi koşub seyirtmek, Taksime ve Çamlıcaya “iki mescid” yapmakdan ibâret kalmıyacakdır!.. Emnânım gibi “Cinsiyet Eşitliği Kraliçemizin” başörtüsü modelini kalıb alıb (ona tıpatıp benzer mihrablı) ve “Şadırvan musluğundan akan sularda Kadına Şiddeti anında yok etmeye kerâmeti yetecek ve yetişecek ma’bed-i madâmiyyeler” inşâına dahî, ol istikbâl inkılâb-ı şâhânesinde erişilüb erileceği, kat’iyyen tahakkuk edecek ve hatta etmiş bulunacakdır!… (Meraklısı internete baksın!)

Bütün bu ve bunlar gibi ta’dâd edilmesi dahî hayli müşkil nice ultramodern, süpermadamize..  “isrâf ve gösterişin köküne kibrit suyu veya tuz rûhu döken” îmâret ve âsâr-ı nâfia ile vatanı başdan başa “kedicikli” bir gülistâna çevirmek.. işte bunlar hayâl edilüb, gene de ve mutlaka, o “demokratik haklar cümlesinden” olan besmeleli, okunub üflenmiş, himmet ve rûhâniyetle parlatılmış, İngiliz sulfatosuyla dezenfekte edilmiş o soy gibi kor gibi oylar, “Tam bir ihlâs ile can ü yürekden besmele çekerek” ve cübbelâlar, şerocaklar ve bir nice Şerîat ve tasavvuf istismarcısı soytarılar ve hayyât kılavuzluğunda, yarık sandığın içine gene sırt üstü yatırılacakdır!.

Diyânetli-diyânetsiz veya DİB’li-merdiven altı îmâlâtı ham yobaz-kaba softa hattının bugün geldiği nokta ve manzara işte budur!.

1923 Lozan’ındaki İngiliz ve kankalarının “çağdaşlaştırma” tablosu…

Diyânetsiz kamalizmanın kazanmasından diyânetli kamalizma kazansa fenâ mı olur!?. Biri acıtarak benzetiyor, öteki acı vermeden, okşıyarak, pansuman yapa yapa, yaraları sara sara… Cins-i lâtiflerin fem-i sümbülîlerinden dökülen: “Toplumsal cinsiyet eşitliği mücâdelemiz sâde bir hakk mücadelesi olmanın ötesinde, bizim içün ÖLÜM-KALIM MÜCÂDELESİDİR” diye diye, lâtîfâne okşamalar, yudumlatmalar, şekerletmeler, istirahatler ve sıvazlamalarla… CEHAP’dan az mı çekdi millet! 

Demek ki, AKAP iktidârı, diyânetli kamalizma ile halkı nereye doğru yaklaştırıyormuş, bunları “Müslüman” entel ve dantellerimizin akit ve vakitleri, ahvâl-i siyâsiyye ve ahlâkıyyenin dibini ve derindeki mıntıkalarını görmekde çok gecikmedi mi?!.

Maarifi elinde tutan diyânetli kamalizmanın bugünki âmiri AKAP güdücüleri, “Atatürk milliyetçiliği” diye millet evlâdının kafa ve rûhunu benzetirken, AKAP akıl hocaları ve koltuk değnekleri veya koalisyon ortakları veya gece kuşları veya ilhâm perileri Bağçeli ve Perinçek, acebâ hangi kamalizmanın kılavuzlayıcılarıdır???.

 DİB ME’MÛRU  DEMİRKAN NE DEMİŞ?

Mustafa Demirkan, Ayasofya’nın vakfiye şartlarına uygun açılmadığı zaman, oranın “Şer’an yani hakîkatda Câmi olmuş olamıyacağını” bilmeden, AKAP adına konuşuyor ve “Hocalık” peşine düşüyor olamaz mı?. Diyânetsiz kamalizma, bugünki Ayasofya statüsüne cazgırlaşarak değil, kısık seslerle karşı çıkmışdı!. Çünki oranın câmi-kilise-müze karması bir şekle ifrâğının onlar içün pek o kadar da mahzurlu olmıyacağını, alt seviyede bir zekâ kırıntısı ile bile tahmîn edebiliriz!  

Şer’î bir vakfiye hukûkuyla Ayasofya’nın tam câmi hâline getirilmesini bugünün müstetir ve ideolojik ceberutizmasında zâten üç paralık bile  bekliyemeyiz!. Bunu diyânetli kamalizma hiç yapamaz. Farz-ı muhâl yapmıya kalksa, diyânetsiz kamalizma derhâl “Ordu göreve, kahrolsun Ş….t, laiklik gitdi gidiyor, memleket yanıyor, batdık batıyoruz, Ey, İngiliz aklı ve dümenleri nerdesiniz, yetişin!” pankartlarıyla yollara dökülür; “Encâmınız Menderes gibi olur” diye köşe yazıları patlar, politik bazı şeytanlar ve onların medya eşkıyâları heman hazırola geçer!. Alpay’dan:

“Şimdi Hafızlık İcazet Merasiminde Mustafa Demirkan hocanın tartışma konusu yapılan duasına bir bakalım: “Bu ve bu gibi mabetler (Ayasofya Camisi) mabet olarak devam edilmesi için inşa edilmiş, hediye edilmiş. Öyle bir zaman geldi ki bir asır gibi bir zaman içerisinde bu mabed-i şeriften ezan-ı Muhammedi, namaz, her şey yasak olarak müze haline çevrildi. Kitab-i ezelinde buyuruyorsun: Onlardan daha zalim, daha kâfir kim olabilir. Ya Rabbi, o zihniyetin bir daha bu ümmetin başına gelmesini mukadder buyurma.”

Alpay: “Demirkan hocanın duasına bir bakalım” deyib bu satırları yazmış…

“Ne var bunda” demeye getirecek! Evet bir şey yok!
97 yıldır yapılan zulümler, bir şey var diye mi yapıldı evlâd?

Akıl, fikir, mantık, muhâkeme, insaf, adâlet, hukûk, medenîlik, insanlık… Bunlar nerde ne kadar görülmüş?. 23 Lozan’ından beri kaç darbe, kaç devrim, kaç ihtilâl, kaç katliâm, kaç infâz, ne kadar soygun-vurgun, tecâvüz, mağdûriyet, felâket, cinâyet, fâil-i mechûl, çalıp-çırma, göz yaşı, kan ve can verme…

“Vatanseverlermiş” de, “yurtseverlermiş” de, bilmem neye taparlarmış da, ötekiler “Müslümanlarmış” da… Geç bunları, geç…

“Onlar yedi, kazığını atdı, benim neyim eksik, ben neden yemeyib kazık sallamıyacağım” felsefesi var ya, diyanetçi ve diyânetsiz iki tarafın da ortak paydası bu… Sâdece götürme usûlleri (metodları) farklı. İki tarafın temelde ayrıldığı tek nokta da bu…

HİKMETİN BAŞI ALLÂH KORKUSUDUR, BU YOKSA, ORADA SÂDECE ŞEYTANIN DEDİĞİ OLUR!

“Hikmetin başı Allâh korkusudur” dedirtmiyen bir sistemin içinde, mes’ûliyet sâhibi bir mahlûkun çıkması MUHÂLDİR… Böyle bir mekânda, kim başa geçerse geçsin, bu itiş-kakış devam edecek, ZULMÜN bini bir paradan tedâvülde bulunacak, bu aslâ son bulmıyacakdır.

Bu mutlak KÂNUNDUR.. Başda babayasa da olsa, onun da tâ başına bu kânûn geçirilmedikçe, her yıl anayasa yap, alla-pulla, yaldızla, baldızla, rütbeli-rütbesiz “hukukçu” denen şey ve şey..nlara Paris modasına göre anayasa, istersen avratyasa biçdir; anayasa-babayasa içün adam as, soykırım yap, tenkîl et, köylüye gâita yedir ve buna “disiplinli vatan aşkı” de, Dersimdeki kürtleri tara, 500.000 kişiyi katlet, 15 yaşındaki çocuğu asmak-ipe çekmek içün yaşını bir kalem-kağıtla 18 yap; mezarından adamı çıkar sallandır, Heykellere TAPIN, tapdır, bayram et, göbek at, ne yaparsan yap..

Zâten hepsi de yapıldı.. Yapılmıyan ne kaldı?  Netîcesinde sâdece putperestlik azar ve bir de havanda su döversin o kadar!. Ne fâilinde ne de mef’ûlünde huzûr ve rahat kalır, iki taraf da şeytana maskara olur! Olmadı mı, olunmadı mı, olunmuyor mu???

ADI GEÇEN ÂYETLE CENÂB-I HAKK’IN MURÂDI, BÜYÜK OSMANLI MÜFESSİRİ MUHAMMED HAMDİ EFENDİ’NİN KALEMİNDE ŞÖYLE…

Demirkan, yazarın nakletdiğine göre yukarıya aldığımız şeyleri söylemiş. YÖK başkanının kâim-i pederi, Emin Sarac’ın dünürü imiş suçlu!… Böyle olmasaydı lânet kelimesini ağzına bile almadığı hâlde, “LÂNET OKUDU” denilerek ve politik muârız bilinerek dile dolanır da iftirâlar atılarak, hiç, linç edilir miydi?. Memleketde “İftirâ etme HAKKI, linç etme HAKKI vardır da”, ammâ “Bana iftirâ var suç duyurusunda bulunuyorum” deme HAKKI sanki yok gibidir veya bu hakları en zirveler kullanır, dağın etekleri bu rüzgârdan mahrûmdur!

ÇÜNKİ anayasaları bunun içün yapmıyorlar, “Anayasalarında HUKÛK devleti yazıyor desinler” diye babayasa veya avratyasa yapıyorlar!. Sonra da gelsin becermeler ve benzetmeler: “Yeni ve BÖYYÜK TÜRKİYA!”

DİB me’mûru Demirkan Efendi, Ayasofya’yı câmi hâline çevrilmiş farz ederek, kendince bir de yürekden duâ eylemiş! Mayınlı tarlalarda, Rize’li sâbık başvekillerden Müteveffâ Mes’ut Yılmaz yürüyüşü ile yürünür mü hiç!? Biraz fikir işlekliği olanlar DİB me’mûru kişiye şöyle akıl veremezler miydi: 

“Mustafa Efendi Evlâd! Oralarda sellemehüsselâm konuşma! Diyânetli Mamalist Purof Boynukalın’ı bile diyânetsiz mamalistler nasıl hamm yapıb çarpdılar? Meselâ Büyük Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin Tefsîrini al, oradan dersine iyi, ama çook iyi, parti-pırtı adamı veya cumputrasi malzemesi olarak değil, mücerred Allâh adamı (kulu) olarak çalış, böylece insan kılıklı üç harflilerin çukuruna düşme.. tevekkül et düşmezsin!”

DİB me’mûrunun yapmadığını veya şimdiki aklı olsaydı mutlaka yapacağı şeyi, biz bâri ikmâl edelim de, diyânetli ve diyânetsiz bütün kamalistlerin kulağına küpe olsun!

KAHHÂR-I ZÜLCELÂL ALLÂH AZZE VE CELLE HAZRETLERİNİN O BAKARA SÛRESİNDEKİ  114. Âyet-i Celîlesinin tam meâl-i şerîfi, Büyük Osmanlı Ulemâsından  Elmalılı Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin muhalled Tefsîrinde şöyle:

“Allâh’ın mescidlerinde, Allâh’ın ismini anılmakdan men’ eden ve oraların HARÂB olmaları zımnında çalışan kimselerden DAHA ZÂLİM DE KİM OLABİLİR? Bunlar oralara korka korka olmakdan başka sûretle girmek salâhiyyetini hâiz değildirler. Bunlara dünyâda bir ZİLLET var, bunlara Âhıret’de azîm bir azâb var.”   (1936, C.1, S.472)

Elmalılı Merhûm tefsîr sadedinde ise şöyle buyuruyor:

“…o şey ne kadar yüksek ve ne kadar mukaddes ise, ZULÜM de, o kadar ileri gitmiş bulunur. Nitekim ALLÂH’A ŞİRK, EN BÜYÜK ZULÜMDÜR. ALLÂH’IN MESCİDLERİNİ İÇLERİNDE ALLÂH DEMEKDEN MEN’ ETMEK VE HARÂB OLMALARINA ÇALIŞMAK DA, HEM ALLÂH’IN, HEM MESCİDLERİN, HEM DE İNSANLARIN HAKKINA SON DERECE ZULÜMDÜR. BUNU YAPAN ZÂLİMLER HİÇ BİR ZULÜMDEN ÇEKİNMEZ, HEPSİNİ YAPAR VE HEPSİNE KAPI AÇAR. BİNÂENALEYH MESCİDE TAARRUZ VE ONLARIN MADDETEN VE MA’NEN HARÂB OLMASINA SA’YETMEK (çalışmak) ZULÜMLERİN EN BÜYÜĞÜNDENDİR; VE BUNU YAPANLAR EN ZÂLİM KİMSELERDENDİR. BU DERECE ZULMÜN EMSÂLİ (benzeri) TASAVVUR OLUNSA BİLE, MÂFEVKİ (bundan daha büyüğü) TASAVVUR OLUNAMAZ…..”

“MESÂCİDALLÂH (Allâh’ın mescidleri) TERKÎBİ, HİÇBİR İSTİSNÂSI OLMIYARAK BÜTÜN MESCİDLERE ŞÂMİLDİR VE ÂYETİN HÜKMÜ UMÛMÎDİR. CUMHÛR-I MÜFESSİRÎNİN BEYÂNINA GÖRE ASIL SEBEB-İ NÜZÛL BEYT-İ MAKDİS’İN (Mescid-i Aksâ’nın) tahrîbi mes’elesi olub, âyet, Rum ve Nasârâ hakkındadır.”  (1936, c.1, s.472-473)

“…..bunları yapan o ZÂLİMLERE, dünyâda büyük bir felâket ve mahrûmiyet vardır.—Günlerde bir gün o men’ u zulmü yaptıranlar, devletlerini, kuvvet ü şevketlerini zâyi’ edecek, mahkûmiyyete düşecek, perîşân olacaklardır……”

“Dünyâ ve Âhıret böyle azablar, böyle zâlimlerin hakkıdır. Allâh Kıyâmet günü bunu tatbîk edecekdir. Böyle iken bir de cenneti inhisâr altına (sâdece kendilerine âid) almak da’vâsındadırlar. O mescidlerden men’ edilen ve Allâh’a cidden ibâdet etmek istiyenler aslâ me’yûs (ümidsiz) olmamalı. Ve “o mescidlerden men’ edildik” diye Allâh’dan ve Allâh’a ibâdetden vaz’ geçmemelidir.” (s.475-476) 

“MÜSLÜMANIM” DEMEK MÜSLÜMANLIK DEĞİL; MÜSLÜMANLIĞA SÂHİB ÇIKMAK, MUTLAK HAKK’DAN YANA OLMAK MÜSLÜMANLIKDIR!

Söylemediğini söyledi diyerek ve “Bir bardak suda fırtına kopararak” gûyâ bir DİB me’mûrunu linç etmiye kalkan, düşkün îcâd ederek ona “Hâin, meczub, Paşayı lâ’netliyen, v.s.” gibi uydurma ve hakâretlerle vurmayı ma’rifet sayacak kadar vicdanI ÇÜRÜYENLER, bu memleketde idâreci, madamlar madamı, bilmem ne başkanı, hukukçu, aydın, entel ve dantel, v.s. geçinebiliyorsa, o memleketin istikbâli yokdur. Onların elinde “yurtda sulh cihânda sulh” değil; “kümesde sulh, ahırda sulh” bile muhâldir, masaldır, martavaldır, ütopyadır…

Bir tek ferd-i vâhidin şahsında Allâh Azze ve Celle’nin âyetine ve KUR’ÂNI’NA dolayısı ile doğrudan doğruya ALLÂH AZZE ve CELLE’ye fir’avnca SALDIRMAYA kadar, işi korkunç hudutlara vardıranlar!

 MEHAP, CEHAP ve madamın İPE’si, saray ve köşklerin âşık, yanaşma, yalaka ve beslemeleri, cümle cumputrasi parti-pırtıları, Ankara-İzmir karoları-maroları, danışmanlar, dayışmanlar, sıvışmanlar, bilumum diyânetsiz kamalistler, kriptolar, dönmeler, dönekler, sabataistler, mütegallibeler, faşistler, kafatasçılar, ırkçılar, mezhebsizler, meymenetsizler, menfaatperestler, ateistler, harbîler, darbeciler, darbukacılar, terör ve mafya bulaşığı şeytanlar, cinsî ve cibillî sapıklar.. kökü, ipi, yuları, gemi, dizginleri ve yatakları dış (gâvur) inlerinde olanlar!

Bırakın ferd-i vâhide çullanıb filin sineğe saldırıb onu linç etmeye kalkışması gibi maskaralıkları, erkekçe hedefinizi söyleyin, meydana çıkın, kalleşliği bırakın ve yukarıdaki TEFSÎR SATIRLARINA, dolayısıyla KAHHÂR-I ZÜLCELÂL’E KARŞI açıkça kılıç çekib AT MAHMUZLAYIN!

Diyânetli kamalistler!

Ne oldu, nerdesiniz?

Siz, evet, kendi me’mûrunuz, kendi adamınız bunca horlanırken, nerdesiniz diyânetli kamalistler!

Havuz, yavuz, kılavuz medyasının diyânetli kamalistleri, siz nerdesiniz?.

Ekranların Ramazan iblisleri, ya siz?.

Ne oldu, hani siz “Müslümandınız”, kalemleriniz ve dillerinize ne oldu, dut yemiş bülbüllere döndünüz!

“Koruma Kânununun” gölgesinde “Hukûk Devleti” nakarâtı atarak sâdece bu dünyâda kamalistlik yaparsınız, o inmadığınız HESÂB GÜNÜ önünüze çıkınca, orada hangi kânûna tapacağınızı zamanı gelince siz de göreceksiniz !

(Mâba’di var) tt.

The post (1) “Atatürk’e Kâfir Denemez” Derken, Allâh Azze’ye: “Âyetin (Kitâbın) Yasak” Demek… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(Tarih II, Ortazamanlar, 1931 yılının Lise Tarih kitabı)

Kadir Çandarlıoğlu

Necip Fazıl Kısakürek’in bahsettiği kitabın kapağı…

***

Yazının sonunda bu kitaptan bazı sayfaların resmini ekleyeceğiz. Dinsiz bir neslin yetişmesinin sebebi nedir sanıyorsunuz? (Söz konusu kitaptan yapılan alıntılarda Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem Efendimizin ismini yazmayacağız, o alana nokta işaretleri eklenecektir.)

Üstad Necip Fazıl Kısakürek’in Dedektif X Bir mahlasıyla Büyük Doğu Dergisinde kaleme aldığı bir yazı:

1 – Güya münevver geçinen, fakat ayağını nereye bastığı ve yüzünü ne tarafa çevirdiği belli olmıyan, kokmaz, bulaşmaz bir zümre vardır ki, Birinci Cumhur Reisi (M. Kemal Atatürk) hakkında şöyle düşünür:

«Onun İslâmiyete hiçbir zararı olmamıştır! Belki de, kaba taassubu yok etmek bakımından dine faydası dokunmuştur! Ne imana, ne ibadete, ne de herhangi bir dini esasa el sürmüş değildir!» Böyleleri, benzerleri ve benzerlerinin benzerleri arasında, Birinci Cumhur Reisini rahmetle ananlar, ona Mevlit okutturanlar bile vardır.

2 – Halbuki Birinci Cumhur Reisi, herhangi bir temenniye «İnşaallah…» duasını katan insan için «Bak, Allahtan bekliyor, Allaha inanıyor!» diye mukabele edecek ve Kâinatın Mefhari hakkında «Donsuz Bedevi! hakaretini savuracak kadar Allah ve Resulünün düşmanıydı.

3 – Bize her şeyden evvel düşen borç, kıymet hükmümüzü izhara lüzum bile görmeden, ukdelerin ukdesi ve bütün tarihi görüş inkılâbının düğüm noktası olan Birinci Cumhur Reisi (M. Kemal Atatürk) mevzuunda,
sadece ilmî ve (Akademik) hüccetlerle onun din, İslâmiyet ve Peygambere karşı vaziyetini tesbit etmek ve hiç olmazsa «Dine ne yaptı?» sözüne sarf imkânı bırakmamaktır. Renkler, siyahla beyaz halinde belli olsun da, mücadele ona göre dürüst ve namuskârane cereyan etsin; fakat, mevzuları bir türlü çerçeveliyememekte en feci idrak belâsı olan renkleri birbirine karıştırma zaafının önüne geçilmiş olsun…

4 – Bütün icraatı, baştan başa en keskin din ve şeriat düşmanlığını billûrlaştıran Birinci Cumhur Reisinin bu mevzuda izhar edilmiş (net) ve (ideolojik) sözleri ve görüşleri büyük bir yekûn teşkil etmediği ve bilinmediği için, icraatı sözden daha büyük bir fikir tecellisi diye alacak herhangi bir irfan zümresinin de eksikliği yüzünden, Birinci Cumhur Reisi hakkında «Canım, İslamiyete ne yaptı? Allaha ve Peygambere inanmadığı nereden malûm?» gibi bir demagocyaya muhatap bulunabilmektedir.

5 – Şimdi bizim yapacağımız, din ve imanı yok etmek için 15 yıllık icraatı dağ gibi yükselen ve bütün bir «lisan-ı hal» ile her şeyi söyliyen Birinci Cumhur Reisinin bu icraata esas teşkil edici kanaat ve sözlerini, üzerinde münakaşa edilmez şekilde vesikalara bağlamak ve onun bu cephesini artık inhiraf kabul etmez bir vuzuhla tesbit etmektir. Böylece, dine en küçük bir temayül ve sevgi içinde, Birinci Cumhur Reisini müdafaaya imkân kalmamalıdır. Müdafaacıları, cephelerini apaçık göstermeğe mahkûm şekilde, Birinci Cumhur Reisi dostluğiyle Allah ve Peygamber düşmanlığını bir arada temsile mecbur tutulmalıdır.

6 – Bu hususta tek, kafi ve riyazi hüccet, Birinci Cumhur Reisinin bizzat yazdığı, devlet işlerini bırakarak mevsimlerce meşgul olduğu ve 1931 yılında Maarif Vekâleti armasiyle devlete mal ve tabettirdiği (bastırdığı)
meşhur tarihtir. Bu tarih onun bütün ruh (portre) sini ve dünya görüşünü hulâsa eder. İşte bu tarihin daha ilk sahifelerinde, Birinci Cumhur Reisinin zekâdan başka (idealist) hiçbir kıymete inanmadığı ve bütün ruh ve
mavera âlemini insanlarca uydurulmuş birer masal saydığı hemen belli olur:

(M. Kemal’in yazdırdığı kitaptan):

«Bundan, tabiatı anlamakta zekâmı en büyük cevher ve müessir olduğu anlaşılıyor ki, tabiatın fevkinde ve haricindeki bütün mefhumların, insan dimağı için kendi tarafından uydurma
şeylerden başka bir şey olmadığı meydana çıkar.» (1931 yılının Lise Tarih kitabı, Cild 1, sayfa 2, satır 35 ilâ 39.)

***

7 – Birinci Cumhur Reisi (M. Kemal), sadece umumi mânada bir «Allahsız» değil, ruhunda en küçük (idealist) havaya pay bırakmıyan koyu ve sert bir (materyalist)’tir. Bu bakımdan, belki de (Karl Marks) ve (Lenin)’i
aşacak bir istidatta, kaba maddeden başka bir hedef tanımaz:

(M. Kemal’in yazdırdığı kitaptan):

«Her halde hayatın, herhangi bir tabiat harici âmilin müdahalesi olmaksızın, dünya üzerinde tabii, zaruri bir kimya ve fizik seyri neticesi olduğunu kabul etmek lazımdır.» (1931 yılının Lise Tarih kitabı, Cilt 1. sahife 5, satır 10 ilâ 17.)

***

8 – Umumi mânadaki bu ruh seciyesinden sonra Birinci Cumhur Reisi, pek, ama pek hususî mânada tam bir İslâmiyet düşmanıdır:

(M. Kemal’in yazdırdığı kitaptan):

«Mekkeliler Arapları kendi mabetlerine çekebilmek için Arap yarımadasının muhtelif yerlerinde mabut tanılan 360 putu Kabede yerleştirmişlerdi. Kabenin kutsiyetini Yahudi ananelerine de raptetmişlerdi. Bu uydurmalara göre İbrahim, karısı Hacer ile oğlu İsmail’i buraya getirmişti. Bunların hepsi, bittabi, sonradan uydurulmuş masallardır.» (1931 yılının Lise Tarih kitabı, Cilt 2, sahife 85, satır 19 ilâ 27.)

***

9 – Birinci Cumhur Reisinin bütün hayat, fikir ve hamlelerine hâkim olan en büyük nefret kutbu, bizzat Allahın Sevgilisidir. Bu tarih kitabında, en küçük bir hürmet edası gösterilmeksizin sadece hâs ve mukaddes ismiyle, polis zabıtlarındaki sanıklara ait üslûpla anılan Gaye-İnsan ve Ufuk-Peygamber (Salât ve Selâm O’na olsun) hattâ kasden methediliyormuş gibi durulduğu noktalarda bile sistemle düşürülmek istenmiştir. Mukaddes ismi nokta nokta göstererek metinleri takdim ediyoruz:

(M. Kemal’in yazdırdığı kitaptan):

«…….. 40 yaşına geldiği zaman, vatandaşlarını, kendisinin bulduğu ve doğru olduğuna inandığı yeni bir dine davet etmeğe başladı.» (1931 yılının Lise Tarih kitabı, Cilt 2, sahife 89, satır 15 ilâ 18.)

***

10 – Birinci Cumhur Reisince (M. Kemal) her şey Allah Resulü tarafından (hâşâ) uydurulmuştur. Bu uydurmaların (namütenahi defa hâşâ) mecmuası da Kur’andır; yoksa o sanıldığı gibi, Allahın kelâmı değildir:

(M. Kemal’in yazdırdığı kitaptan):

«……..’in koyduğu esasların toplu olduğu kitaba Kur’an denir.» (1931 yılının Lise Tarih kitabı, Cilt 2. sahife 90. satır 25 ila 26.)

Bakınız, uydurma diye iddia ettiği mukaddes oluşların izahını nasıl yapıyor ve Peygambere nasıl bir hile isnat ediyor:

«O, Arapların ahlâk ve âdetlerinin pek fena ve pek iptidai ve ıslaha muhtaç olduğunu anlamış, bunların ıslahı için tenha yerlere çekilerek senelerce düşünmüş ve yıllarca tefekkürden sonra kendisinde vahiy ve ilham fikri
doğmuştur.» (1931 yılının Lise Tarih kitabı, Cilt 2, sahife 40, satır 33 ilâ 36.)

Aynı hile isnadının devamı:

«…….. uzun bir devredeki tefekkürlerin mahsulü olan âyetleri, lüzum ve ihtiyaçlara göre takdir ediyordu.» (1931 yılının Lise Tarih kitabı, Cilt 2, sahife 41, satır 26 ilâ 27.)

***

11 – O kadar İslâmiyet düşmanıdır ki, bu dinde samimî olanları bile yabancılar kabul eder ve onun kaynak teşkil etliği ırk ve kavmi, İslâmiyetle beraber düşürmek ister:

«Arap olmıyan, kavimler İslamiyeti hırsla benimsediler, halbuki asıl Araplardan olan sınıflar İslamiyeti, tahakküm etmek için bir siyaset vasıtası olarak kullandılar. Nihayet nüfuz ve iktidar Arap olmıyan Müslüman kavimlerin ellerine geçti. Araplar adeta çöllerine döndüler.» (1931 yılının Lise Tarih kitabı, Cilt 2. sahife 93, satır 25 ila 29.)

***

12 – Ve nihayet mahut tarihte ki gayet sinsi (taktik), Âlemlerin Efendisini bir kumandan ve devlet reisi olarak medheder gibi görünüp O’nun aslî, ulvi ve münezzeh mâna ve hakikatine ağız dolusu sövmek, böylece güya yeni bir rütbe ve paye adına nihaî ve mefkûrevî rütbeyi, en haşin bir küfür asabiyetiyle ayaklar altında çiğnemektir:

«Aksi takdirde……..’i her şeyi bir melekten alan ve aynen muhitine tebliğ eden ümmi, cahil, hissiz, hareketsiz bir put derekesine indirmek hatasından kurtulmak mümkün olmaz.» (1931 yılının Lise Tarih kitabı, Cilt 2, sahife 93, satır 32 ilâ 35.)

**********

KAYNAK:

Necip Fazıl Kısakürek, Büyük Doğu Dergisi, 22 Aralık 1950, Sayı: 40, sayfa 3.

Söz konusu kitaptan birkaç sayfanın resmi:

***

***

***

***

***

**********

(2012)

The post Necip F. Kısakürek’ten Atatürk’e: “ALLAHSIZ” (Tarih II, Ortazamanlar, 1931 yılının Lise Tarih kitabı) appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Milliyet yazarı evirip çevirmeden söyledi

Risale Haber-Haber Merkezi

Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç‘ın son Ayasofya açıklaması medyada bazı kalemlerine tepkisine neden oldu. Milliyet yazarı Melih Aşık, Atatürk’ün Türkiye Türklüğünün eski din ayrışıklığı geleneklerini geride bıraktığını göstermek için doğrudan doğruya Atatürk’ün emri üzerine müzeye çevrildiğini söyledi.

Arınç’ın Ayasofya’nın camiye dönüştürülmesi kampanyasına omuz verdiğini belirten Aşık, “Ayasofya 1950’den bu yana fırsatçı politikacının siyaset malzemesidir” dedi.

Atatürk döneminin gazetecisi Falih Rıfkı Atay’ın, 1960 sonrası yazdığı bir yazıda Ayasofya’nın cami yapılma girişimlerine verdiği cevabı köşesine taşıyan Aşık, yazısını şöyle sürdürdü:

– Ayasofya doğrudan doğruya Atatürk’ün emri üzerine müzeye çevrilmiştir.

– Müzeye çevrilişin Türkiye – Yunanistan ilişkileri ile hiçbir ilgisi yoktur. Atatürk, Batı Medeniyeti arasına katılan Türkiye Türklüğünün eski din ayrışıklığı geleneklerini geride bıraktığını göstermek ve asırlarca kapalı duran eşsiz sanat eserlerini devamlı olarak ziyaretçilere açık bulundurmak için Türk şerefini ve itibarını artırıcı bu büyük kararı vermiştir.

– Fatih Ayasofya’yı cami yaptığı zaman İstanbul’da vakit namazı kılacak kubbe altı yoktu. Bugün İstanbul, İslam aleminin en çok ve büyük camileri olan şehridir…

– Kapkara taassup Atatürk’ten öç almak için bu işi ortaya atmıştır.

Mimar Doğan Hasol yıllar önce yazdığı bir yazıda bakın ne diyor:

“Bizanslı iki mimarın gerçekleştirdiği bu kilisede ibadet etmek gerçek Müslümanlara hangi yüce duyguları verecektir? Bir üstünlük duygusuysa, gurursa, hangi başarıya dayanan bir gurur, hangi yücelik duygusu? Atalarımızın yaptığı, her biri bir başyapıt olan, dünya mimarlık tarihindeki yerlerini çoktan, haklı olarak almış camilerimiz var. Bunlar sanatta kendimizi dünyaya tanıttığımız tek dalın, mimarimizin en görkemli ürünleri. Kendi gerçek camilerimiz varken,sayıları ibadete yeterliyken,  bir kiliseyi yeniden camiye çevirmenin çağdaş, mantıksal dayanağı ne olabilir?”

Ayasofya’nın müze oluşu, dinsel saygı ve hoşgörünün, dünya mirasına saygının sembolüdür. Ortaçağ anlayışı bizi ileri değil geri götürür…

(17.11.2013)

Kaynak: http://www.risalehaber.com/ayasofya-dogrudan-ataturkun-emri-ile-muzeye-cevrildi-196630h.htm

The post Ayasofya, Doğrudan Atatürk’ün Emri İle Müzeye Çevrildi appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

YİNE ATATÜRK.. NE ALÂKASI VARSA?

Erdoğan 1922 tarihli basit bir gazete haberine değil, bu rapora baksa daha iyi olur.

Büyükelçi’nin bu raporu doğruysa (ki doğru olmaması için bir neden yok, çünkü Atatürk’le bizzat görüşüp hayat hikayesini yazmış, kitabı Atatürk döneminde Türkçe’ye tercüme edilmiş), Atatürk’ün dinî konularda çok bilgisiz kalmış olduğu anlaşılmaktadır.

Öte yandan, Büyükelçi’nin “… ben de gitgide Kuran‘ın Türkçe okunmasını teşvik etmesinin sebebinin Kuran‘ın Türkler arasında gözden düşmesi olduğu neticesine varıyorum” şeklindeki ifadesini, Kâzım Karabekir Paşa’nın şahitliği doğrulamaktadır.

Uğur Mumcu’nun “Kazım Karabekir Anlatıyor” adlı kitabında naklettiği gibi, Mustafa Kemal, Kâzım Karabekir’e Kur’an için “Arap oğlunun yâveleri” diyebilmiştir.

Bu kadar yakışıksız, ölçüsüz, çirkin ve seviyesiz bir dil kullanabilmiştir.

Kur’an‘a, yani Allahu Teala’nın kitabına, Hz. Peygamber s.a.s.’e, yüz milyonlarca müslümanın inancına, bu milletin mukaddesatına hakaret edebilmiştir.

Kâzım Karabekir Paşa’ya karşı böyle konuşabilen bir adamın elin gâvurunun yanında Yunus Emre gibi sofu olmayacağı malumdur.

Evet, Büyükelçi’nin de naklettiği gibi, Mustafa Kemal’in bütün dini eğitimi küçük çocukken anasının zoruyla aldığı basit bir din dersinden ibaret.

Zübeyde Hanım’ın baskısıyla küçük yaşta anlamadan biraz Kur’an okumuş ve orada kalmış.

Daha sonra da, Kur’an‘ı anlamak için kafasını yorma zahmetine katlanmamış.

Bu, Tebbet Suresi hakkındaki yorumundan anlaşılıyor.

Sadece on saniye düşünme zahmetine katlansaydı, bedduanın zayıflar tarafından güçlüler için yapılabileceğini, güçlülerin zayıflar hakkındaki benzer ifadelerinin ise hüküm ve takdir anlamına geleceğini idrak edebilirdi.

Bir köle, bir vali için “Boynun kopsun” derse, bu, beddua olur.

Bunu, mesela Fatih, Timur ya da Cengiz gibi bir hükümdar söylerse, o vali hakkındaki fermandır.

Boynu vurulur.

Fatih, Çandarlı Halil Paşa’nın boynunu vurdurmuştu. Boynunu vurdurduğu tek sadrazam (başbakan) da o değildir.

Evet, Tebbet Suresi, Kur’an‘ın mucizelerinden biridir. Allahu Teala’nın Ebu Leheb hakkındaki hükmünü bildirir: Bu dünyada eli kuruyacak, ahirette ise ateşe atılacaktır.

Nitekim Ebu Leheb, eli kuruyup cesedi kokarak ölmüş, cesedine yaklaşamadıkları için defnedememişler, üzerine duvar yıkmışlar, mezarı o duvar yıkıntısı olmuştur.

Erdoğan‘a tavsiyemiz, Atatürk’ten bu şekilde bahsederek Atatürkçü ve Kemalist taifeden aferin almaya çalışacağına, doğruları söyleyip (ya da hiç olmazsa yanlışları söylemekten vazgeçerek, hakkı söyleyemiyorsa bari susarak) önce Allahu Teala‘nın ve sonra muvahhidlerin desteğini kazanmaya çalışmasıdır.

Kişi sevdiği ile beraberdir. Ebu Leheb’in elinin derdine düşen Atatürk’le haşrolmak istiyorsa, bu tür konuşmalarına devam edebilir.

Paşa gönlü bilir.

(09.12.2017)

Kaynak: https://tenbih.wordpress.com/2017/12/09/yine-ataturk-ne-alakasi-varsa/

The post Yine Atatürk.. Ne Alâkası Varsa? appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Milliyet yazarı evirip çevirmeden söyledi

Risale Haber-Haber Merkezi

Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç‘ın son Ayasofya açıklaması medyada bazı kalemlerine tepkisine neden oldu. Milliyet yazarı Melih Aşık, Atatürk’ün Türkiye Türklüğünün eski din ayrışıklığı geleneklerini geride bıraktığını göstermek için doğrudan doğruya Atatürk’ün emri üzerine müzeye çevrildiğini söyledi.

Arınç’ın Ayasofya’nın camiye dönüştürülmesi kampanyasına omuz verdiğini belirten Aşık, “Ayasofya 1950’den bu yana fırsatçı politikacının siyaset malzemesidir” dedi.

Atatürk döneminin gazetecisi Falih Rıfkı Atay’ın, 1960 sonrası yazdığı bir yazıda Ayasofya’nın cami yapılma girişimlerine verdiği cevabı köşesine taşıyan Aşık, yazısını şöyle sürdürdü:

– Ayasofya doğrudan doğruya Atatürk’ün emri üzerine müzeye çevrilmiştir.

– Müzeye çevrilişin Türkiye – Yunanistan ilişkileri ile hiçbir ilgisi yoktur. Atatürk, Batı Medeniyeti arasına katılan Türkiye Türklüğünün eski din ayrışıklığı geleneklerini geride bıraktığını göstermek ve asırlarca kapalı duran eşsiz sanat eserlerini devamlı olarak ziyaretçilere açık bulundurmak için Türk şerefini ve itibarını artırıcı bu büyük kararı vermiştir.

– Fatih Ayasofya’yı cami yaptığı zaman İstanbul’da vakit namazı kılacak kubbe altı yoktu. Bugün İstanbul, İslam aleminin en çok ve büyük camileri olan şehridir…

– Kapkara taassup Atatürk’ten öç almak için bu işi ortaya atmıştır.

Mimar Doğan Hasol yıllar önce yazdığı bir yazıda bakın ne diyor:

“Bizanslı iki mimarın gerçekleştirdiği bu kilisede ibadet etmek gerçek Müslümanlara hangi yüce duyguları verecektir? Bir üstünlük duygusuysa, gurursa, hangi başarıya dayanan bir gurur, hangi yücelik duygusu? Atalarımızın yaptığı, her biri bir başyapıt olan, dünya mimarlık tarihindeki yerlerini çoktan, haklı olarak almış camilerimiz var. Bunlar sanatta kendimizi dünyaya tanıttığımız tek dalın, mimarimizin en görkemli ürünleri. Kendi gerçek camilerimiz varken,sayıları ibadete yeterliyken,  bir kiliseyi yeniden camiye çevirmenin çağdaş, mantıksal dayanağı ne olabilir?”

Ayasofya’nın müze oluşu, dinsel saygı ve hoşgörünün, dünya mirasına saygının sembolüdür. Ortaçağ anlayışı bizi ileri değil geri götürür…

(17.11.2013)

Kaynak: http://www.risalehaber.com/ayasofya-dogrudan-ataturkun-emri-ile-muzeye-cevrildi-196630h.htm

The post Ayasofya, Doğrudan Atatürk’ün Emri İle Müzeye Çevrildi appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(5)

Ahmed SELÂMÎ

5) Torun Kurtulmuş’un diğer bazı ifâdeleri de şöyledir:

“Mustafa Kemal Atatürk Türkiye’nin kurucu başkomutanıdır, Recep Tayyip Erdoğan da bugünkü başkomutanıdır. Dolayısıyla, Recep Tayyip Erdoğan ile Mustafa Kemal Atatürk’ü farklı yerlerde göstermeye çalışmak, en azından siyaseten birtakım hesapların içerisinde olmak demektir.”

Buradan şunu da anlıyoruz ki, ihdas edilen öyle bir başkomutanlık vardır ki, bu “kurucu” cinsindendir; ve diğer başkomutanlıklardan da çok farklı, erişilmez, dokunulmaz, mistik derecelerde,“tanrılık ve yaratıcılık” husûsiyetlerine kadar her rütbeyi taşıyan, beşerîliğe kılıç çeken, dokunanı yakan ve çarpan bir “Başkomutanlık” dır… Dolayısıyla 2 başkomutanı aslâ biribirinden farklı göstermemeli, sonraki, evvelkinin içinde fenâ bulmuşcasına ayniyet içinde kabûl edilmelidir!.. Kim ki ikisini biribirinden ayrı gösterirse, bu, muhâlefet içindekilerin “siyâsî bozuk hesablar içinde oluşları” kabûl edilmelidir!.

Öyle anlaşılıyor ki, AKP, muhâlefetdeki bazı şirret ve azgın putperestlerin bastırması karşısında, 1. Ve 2. Başkomutanların biribirine ters gösterilmesinden, ödü koparcasına sanki çok “korkmaktadır!”

Kamal Paşa’nın böylece bir nevi “vesâyeti” altında varlık ortaya koymak, mevcûd rejimin polinezyacasıyla bir “tabusu” olarak yaşatılıyor!. Bir tarafdan “milletin hâkimiyyeti” denirken; diğer tarafdan da “Atatürk ilke ve inkilapları”na and içib bağlılık dillerde dolaşmaktadır ki, buradaki tenâkuzu anlamak da mümkin değildir… Hulâsa bu milletin “ortak değeri” de denilse, “ilke ve inkilaplarına” tapınılırcasına bağlılık nakarâtı da söylense, ortada, “ata kültü” denilebilecek bir ibâdet şekli var demekdir…

Bu da gösteriyor ki Türkiye’deki (putlaştırma), kızıl Kore’deki gibi hâlâ daha devâm etdirilmek isteniyor!

6) Şunu da belirtelim ki, Türkiye’nin içinden geçdiği şu son derece hassas devirde, AKP hükûmetleri kendilerini birçok “vesâyet” zincirlerini kırmış gibi takdîm etseler de, bunun böyle olmadığı her âkil kişiye ma’lûmdur.

1. a) CHP denen ve 93 senedir milletin ensesinde boza pişiren ve hangi beşerî sistem denenirse denensin aslâ iktidâra gelemiyecek olan; ve M. Kamal Paşa’nın her cins “kuruculuğunu” efsâne çapında köpürterek millete ve politikaya tegallüb içün kullanan; Fetö ve PKK yandaşlığına kadar her ihâneti göze alan zorba bir teşekkülün (vesâyetini) kırmadan ve onu dize getirmeden hiçbir şekilde onun adam olması ve ıslah kabûl etmesi mümkin değildir… Halbuki AKP bunları küçümsemekde, dolayısıyla tedbir almamakda; ve bir gün onu başına çıkarıb yere serileceğini hesâb edememektedir… Aynı hatayı yani onları küçük görmeyi Menderes de yapdı; ve bunun bedelini hayâtıyla ödedi…

12 ocak 2017 Perşembe günü parala-mentodaki tanrıların biribirlerine neredeyse salvo derecesine varan ve meydan dayağı atarcasına azgın saldırıları, burun kırmalara, boğaz sıkmalara ve ısırmalara kadar cinnetlik manzaralar ortaya koyabiliyorsa, bunlar, dediklerimizin bir vâkıa olduğunu da isbât eder…

15 Temmuz kuduruşunun üzerinden daha 6 ay bile geçmeden, ortaya bu “zaaf ve iç parçalanma” manzaraları konuyor da, (8 Ağustos Yenikapı rûhu) denen sun’î rûh üfürme seanslarının da bol bol içine ediliyorsa, bu memleketin iç ve dış düşman mihrâklarla başa çıkması sâdece bir lâf u güzâf olarak kalacakdır… Memleketin içi dışı düşman çemberindeyken, “Ortak değer” palavraları sıkmakdan çok evvel, bu “tefrika” denilen iç kanserin tedâvîsi şartdır… Bunun da, Âdem Aleyhisselâm’dan şimdiye kadar tecrübe edilen “beşerî felsefe, rejim ve sistemlerle” yapılamıyacağı apaçık ortada iken, hâlâ Ebû Cehil “küfr-i inâdîsiyle” bu bataklıkdan çıkmamak içün ayak diremek, belâyı peşînen kabûllenmek ma’nâsını tazammun eder…

1. b) AKP, “Kısâsa îmân” seviyesini hiçbir zaman ihrâz edemez de, hiç değilse (îdâm) cezâsını âcilen çıkarmanın ehemmiyetini idrâk edebilse… Bu noktada da tam bir acziyet ve sallapati içine düşmüş görünüyorlar!. Cezâ kânunları, Batılı gâvur “vesâyetinde” olduğundan, millet ve memleketin asâyişini altüst edecek kadar caydırıcılıkdan uzak, beşerî, yani (b.ktan) bir cıvıklıktadır!. Hemen her mes’elesiyle İngiliz karakterli “vesâyet” altındaki bir memleketin ne kadar “istiklâliyyetinden” bahsedilebilir, bunları hiç kimse diline bile almıyor. 93 yıldır “ortak değer, ilkeler-ülküler, devrimler, bilmem neler, laiklik, cumhuriyet, dembokrasi, çağdaşlık, yaşam tarzı bilmem nesi” kabilinden düzinelerce ıvır zıvırla bu milletin bir asrı yakılıb kül edilmişdir…

Şimdi de “Tek devlet, tek vatan, tek millet, tek bayrak” tekerlemesiyle dünyaya meydan okunacağı sanılıyor!. İttihad-Terakkî haydutlarının bile “Hürriyet-müsâvât-adâlet” diye bir teslisleri vardı da ne oldu?. Baba Esed denen Baasçı eşkıyâ da Sûriye’yi “Vahde-Hürriyye-İştirâkıyye” yazılarıyla başdan başa milletini eze eze donatmışdı!.

93 senelik “Vesâyet” zincirleri FİİLEN kırılmadan, bunları herkes her gün 5 vakit bağırsa ne yazar?

Hulâsa, âcilen îdâm cezâsı çıkartılmazsa, bombalama ve sûikastların önünü almak mümkin olamıyacakdır. Her öldürme ve sûikastda, bu îdâm cezâsını çıkartamayanların hissedâr olduğunu düşünmek zorundayız!

1. c) AKP, kapatılma da’vâları geçirdiğinden, “parti kapatmamaruh hastalığına” yakalanmış gibidir. Halbuki başta PKK olmak üzere, DEAŞ ve FETÖ eşkıyâları ile organik bağlar içinde olduğu ve işbirliği yapdığı artık vesîka çapında ortada olan ve arkasında Haçlı Avrupa gâvurlarının da bulunduğu bir takım (parti) maskeli eşkıyaları (parala-mentosuna) alarak, onları da “teşri’ mercii” olarak (tanrılaştıran) ve milletin gözüne baka baka bir takım ileri imtiyazlar ve maaşlarla besleyib azdırması, AKP’nin millete ihânetidir… Böyle çeteleşmiş parti pırtıların da, AKP beşer sistematikçileri tarafından ve dembokrasi dînine sadakat (!) adına olsun kapatılmaları âcilen şartdır!.
2. d) Maarif müfredâtı ve mekteblerin hâli de son derece (b.ktan) olub, 1)İslâm, 2)Târih ve 3)Âile şuuru vermekden nâmütenâhî uzakdır. Ehl-i sünnete uygun müfredât programları yapılması, din derslerinin ehl-i sünnet hocalar tarafından verilmesi şartdır. Aksi hâlde, ecdâdının ve memleketin KÂHİR EKSERİYETİNİN SÜNNÎ olmasına rağmen bu yapılamıyorsa, o İngiliz karakterli lâ’netli “vesâyet” devam ediyor; ve “milletin dediği olur” gibi sözler de kuru sıkı atmakdan ibâret, birer PALAVRA bulunmuş olur!
3. e) Müsteşarlar da, müsteşarı oldukları adam ve madamlara ma’lûmât vermeye 1)EHİL ve 2)EMÎN adam ve madamlar olmalıdır!. Dayışman veznindeki bu danışmanlık denen yerler, (arpalık) olarak (beygir ve aygır) beslemekde kullanılmakdan mutlaka çıkarılmalı; ve milletin paraları yan gelib yatan tembel ve miskin adam ve madamlara akıtılarak isrâf edilmekde kullanılmamalıdır!
4. f) Diyânet İşleri Riyâseti, siyâsetin emrinde bir kapıkulu müdüriyeti olmakdan mutlaka çıkarılmalıdır. Burası GÖRMEZ adam ve madamların hava atma merkezleri olarak değil, GÖREN adamların, ihlâsla çalışacakları mahaller hâline getirilmelidir. Mezhebsiz, telfikçi, kuyrukçu ve eyyamcı adam ve madamlar buradan mutlaka temizlenmeli; ve burası milletin itimâd edeceği (Ehl-i Sünnet Ve’l-Cemaat) meslek ve meşrebinde, ciddî, şahsiyetli, dirâyet ve liyâkatli hocaefendilerin merkezi hâline getirilmelidir. Bunun içün de devlete âid sığıntı bir müdüriyet, iktidâr partilerine âid etek öpücü bir riyâset (!) değil; Müslümanların MUHTAR bir MERKEZİ olmalıdır…

Torun Kurtulmuş’dan alacağımız son paragraf da aşağıdaki olacak:

“Kusura bakmasınlar, bazı arkadaşlar da medyadaki bazı arkadaşlar da lütfen ayaklarını denk alsınlar” diyen Kurtulmuş, şöyle devam etti: “Özellikle sosyal medya sorumsuzca yayın yapılacak bir alan değildir. Türkiye, DEAŞ ile fiilen sahada bir savaş halindedir. Oturduğu sıcak masaların üstünde, uyduruk görüntüler üzerinden propagandalarla Türk halkının moralini bozmaya çalışmak vatanseverlik değildir.”

Soralım nedir o zaman?. Yürüsenize hâinlerin üzerine!. Bir sürü südü bozuk İslâmiyet’le cebelleşirken seyretmeseniz ve piçleri hizâya getirseniz, çok mu zor?. Dedenizin izinde olsanız da, onun rızâ ve duâsını alsanız, buna hangi it karışabilir?

Şimdi de Binbaşı Dede Kurtulmuş’dan son sözlerini alalım ve Torun Bey’in kulağında küpe olmak üzere mahalline tevdi’ ediverelim:

“BU MÜBÂREK DİNDEKİ VE KUR’AN-I KERİM’DEKİ BÜYÜKLÜĞÜ ANLAMAYAN MÜSLÜMANLARA BU BÜYÜK HAKÎKATLARI ANLAMAK İÇÜN BİTMEZ TÜKENMEZ ANLAYIŞ VE HEVES VER Bİ HAKKI’L-AZÎM.”(a.g.e, s.73)

(İlk intişârı: 12.01.2017)

The post (5) Kurtulmuş’a Göre Herkesin “Ortak Değeri” Olmak! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(4)

Ahmed SELÂMÎ

Torun Kurtulmuş’un “ortak değer” olarak zikretdiği zât, eğer öyle kabûl edilseydi, İkinci ve KİNCİ Şef İsmet tarafından cesedi kabrine (mekânına) konulmadan 16 sene müzelerde tutuklanmaz; cesede “saygı”  i’câbı biran evvel yerine tevdi’ edilirdi!.

“Ortak Değer” olan zâtın, Paralar-pullardan resimleri de silinmez veya kaldırılmaz; kadrosu sivil polislerin ta’kîbine alınarak yıllarca süründürülmezlerdi!..

Ebedî Şef, eğer CHP’nin “ortak değeri”  kabûl edilseydi, ölüm yatağında iken “İsmeti vurun!” emri üzerine herifi vururlar; ve Paşa’yı ayakda değil de yatakda “uyutmak=aldatmak” içün, bir tek nüsha gazete bastırıb haberinin başlığına da “İsmet İnönü vuruldu!” manşetini çekmezlerdi!..

İşte böylece, Paşa’nın “tapınıcısı” görünen sahtekârlar, O’nun önüne bu bir tek nüshayı koyarak “emriniz yerine getirildi efendim!” diye tekmil bile verdiler!. Bu memleket, tanrılarını yani “ebedî şeflerini” böyle çocuk gibi aldatan CHP’lileri, “atasını taparcasına çok seven (!) adam ve madamları” görmüşdür!.

Hele 5816 sayılı “koruma kânunları”  gibi dünyânın hiçbir yerinde görülmeyen ve insan haysiyyetine ters kânunlar uydurarak, sanki bir suçluyu himâyeye yeltenircesine veya mücrimin suç delillerini sanki karartmak istercesine böyle sakîm ve sakat kânunlar çıkarmak, ne kadar Paşa’ya hakâret ise; aynı zamanda da bu,  adı geçen zâtı muhâsara altına almak değil midir? Ve onu (kânûn zoru ile) milleti sindirerek cebren tezkiye etdirmek gibi “Sun’î Bir (aklama) ve dış destekli olarak izleme veya gözden kaçırma” zorlanışı olmayacak mıdır!?.. Bu kabil koruma adı altında verilen mesajların, muhafazadan çok “Hangi suçları vardı da bunların ortaya çıkmasına mâni’ olunmak isteniyor!” gibi istifhamlara ve menfî düşünce ve dedikodulara sebeb olacağı, pek akıldâne ve vatanperver (!) politikacılar tarafından neden düşünülememişdir!?. Târih boyunca hangi “ortak değer” diye takdîm edilen bir zât, böyle “koruma kânunları gölgesinde sığıntı”   olarak ve “şâibeli” imiş gibi bir manzaraya büründürülerek yaşatılmışdır?

Bu keyfiyet altında millete tanıtılan hangi ferd-i vahid, dâimâ (şâibe ve zann) altında yaşatılmayıb, nesillerden nesillere, doğru dürüst ve hakîkatı ile anlatılıb aktarılabilecekdir?..  Târîhî şahsiyetlerin muhâfazası, dünyânın her yerinde ve bizim târihimizde de olduğu gibi, aslâ “sun’î kânun gölgelerinde” yapılamaz… Bu ancak, millete âid değerlerle onların bütünleşmesi nisbetinde; ve hâl-i tabiîsiyle, hiçbir zorlama ve zorbalığa vücûd vermeden, kendiliğinden vücûd bulur…

Böyle yüzlerce misâl olacak hâdiseyi zikretmek mümkinse de makâlemizin hacmi buna müsâid değildir.

Bügün Türkiye ve hatta bunun hâricinde “Atatürkçüyüm” diyen insanların biribirinden çok farklı felsefelere ve hatta biribirlerini yiyecek derecede de farklı fırkalara (fraksiyonlara) bölünmüş olmaları; ve ayrıca, memleket dâhilindeki her partinin, her cemiyet ve şîanın (grubun) yüzlerce farklı karakter hatta zıddiyet resmetmesi, millet çapında “ortak bir değer” ortaya koymayı imkânsız kılan son derece açık bir keyfiyetdir… Bugün Türkiye’nin 108 yıllık terör, darbe, kavga ve iğtişâş belâsını azdıran; ve bilhassa bu belânın müşevvik ve plânlayıcısı, Allâhsız, rezil ve şerefsiz o global devletleri şımartan ve arsızlaştırıb cür’etkâr bir hâle sokan en büyük SÂİK, milletde “ORTAK bir ÎMÂN” bırakmayan, bölük börçük, fırka fırka, şia şia, parti parti oluş, yani “Haçlı Bâtıl Batı taklidçiliği yani dembokratik-layık aşındırma ve eritmedir…”

Bu millet, aslının (ecdâdının, soyunun) ana i’tikâd temellerine, yeni başdan ve adam akıllı îmân etmeden, kim ne derse desin bugünki haçlı kuyruğundaki materyalist, pozitivist, seküler, laik, determinist ve ateist FELSEFE züppelik ve şımarıklıkları ile aslâ sâhib olamaz; ve târîhdeki derecesini de yeniden ihrâz edib ona erişemez…

Netîceten deriz ki, politik bir adam veya madam kim olursa olsun, onun “ortak değer” kabul edilmesi beşerî ihtiraslar ve politik çekişmeler dünyâsında imkânsızdır!. İpden boşanmışlığa doğru yol alan bugünün dünyasında, zorlama ve baskılarla insanların önüne bir takım (tapınaklar ve putlar) koymak, bırakınız vahye îmân eden bir aklı, beşerî herhangi bir inanç sistemine bağlı üç paralık bir aklı dahî (iflâs) etdirir ve öldürür… Böylelikle de akıllara kelepçe vurulan bir yerde, dembokrasi ve (dîn, fikir ve vicdân hürriyeti) v.s. gibi Haçlı medenî (!) kıymetlerinden bahsetmek, sâdece güldürür; ve insanda, tat hissi veren bir zehir olarak kabûl görür!..

4) Genç ve dinç Başvekîl Muâvini zât-ı siyâsî, bugüne kadar 93 senedir duyulmayan ve bir takım “ata kültü” tapınmalarla M.Kamal Paşa’yı Putlaştıran muhitlerin uydurduğu “Cumhuriyetin Kurucu değerleri, kurucu lideri” gibi uydurma mefhumlarla şu hassas devirde geriye dönmemeli yani (irticâ’) edib (mürteci’) de olmamalıdır!. Bunlar, (Putlaştırma) devirlerinin alışkanlıklarından aslâ kurtulamayan betonik kafalı bir partinin yâveleridir ki, artık “Yeni Türkiye” nakârâtıyla “yola devam” diyen bir parti=fırka=şia=bölük olan (AKP), böyle (tenâkuzlar) çukuruna düşmemeli ve gülünç de olmamalıdır… Hem “Türkiye’yi karanlık CHP zihniyetinden kurtaracağız!” havaları sıkılsın, hem de onların uydurduğu siyâsî tabir ve şablonlar kullanılarak milletin önüne çıkılsın! İşte bu, milleti aldatmak ve iki yüzlülük demek olacakdır ki, böylesine sakîm ve sakat politikalar milletin başına sıkıntılar, mürtekiblerine de menfî âkıbetler musallat eder…

1908’den ve bilhassa 1923’den sonra İslâmiyet’i irticâ’ ve müslümanları da mürtecî’ olarak yani “1400 yıl evvele dönmekle” suçlayan ateist CHP zihniyeti, bugün yerini AKP’ye bırakmış gibidir!. (9.1.2017) günü Adliye vekîli Bekir Bozdağ’ın “anayasa ile alakâlı yapdığı meclis konuşması”, Kamal Paşa’nın hem istismârı ve hem de “hakîkî irticâ’ ve mürtecîliğin” pek bâriz ve çirkin bir misâlini teşkîl etmişdir. Şu i’tirâf çapındaki lâflara bakınız:

“Bizim yaptığımız Atatürk anayasalarına dönmektir. Biz Atatürk dönemine geri dönüyoruz, siz Atatürk’ün anayasasına karşı çıkıyorsunuz.”

Hâlâ daha bugün, 92 sene evvelki şeflik devrine (1924 anayasasına) dönmeyi Türkiye’de hayâl edebilecek bir aklın, sıhhatli ve sahih bir akıl olduğuna inanabilecek adam ve madam bulunduğunu kim kabûl edebilir?. “Ortak değer” olan birisinin bu kadar istismârı ve herkesin biribirini korkutmak içün onu “tabu yaparak” veya “öcü hâline getirerek” muhâlifleri üzerine yürümesi, cidden son dere basit ve gülünç bir CHP mantığı netîcesidir!.

Sıkışan her politikacı veya ideolojik putperestin “Atatürk” diyerek onu paratöner gibi kullanması, iğrenç bir istismârdır ki, bu, aynı zamanda Paşa’ya da en sulu ve cıvık bir hakâretdir… Başvekîl Muâvini Numan Bey tarafından “Ortak değer” olduğu iddia edilen bir kişinin bu hâller çerçevesinde ele, dile ve politikaya alınması, onun “ortak değer” kabûl edilmediğinin; ve fakat utanmazca “ortak istismâr malzemesi”  yapıldığının en büyük bir vesîkasını teşkîl edecekdir…

Bozdağ da çok iyi bilir ki, dert veya da’vâlarının, “Atatürk anayasasına ve Atatürk dönemine” dönmekle zerre kadar alâkası da yokdur!. Buradaki yavan ve basit, laik-dembokratik mantık şudur:

“CHP ve diğerleri 90 yıldır Paşa’yı şirretçe istismâr edib kullanarak muhâliflerine nasıl külâh geçirmeye çalışdı ise; biz de tam bu dönemeçde neden yeri gelmişken onu kullanıb istismâr etmiyelim!”

AKP’nin “yeni Türkiye”si bu ve bunun gibi bir nesne olacaksa, bunun, “Eski Türkiye’yi daha da bulamaç hâline getirmekden zerre kadar farkı” olduğu söylenemez…

Olan, gene millete oluyor; ve halkın on yılları böylece yele verilib hebâen mensûrâ yakılıb kül ediliyor demekdir…

Çok yazık!

(Mâba’di var)

(İlk intişârı: 10.01.2017)

The post (4) Kurtulmuş’a Göre Herkesin “Ortak Değeri” Olmak! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(2)

Ahmed SELÂMÎ

GENÇ ve DİNÇ Başvekîl Muâvini Torun N. Kurtulmuş Bey, M. K.  Paşa hakkındaki lâflarıyla da, derd yandığı bir noktada bizzat kendisi de “üslûb hatâsı ve DİKKATSİZLİĞİ”  yapmış; ve târihin ve hakîkatın hükmü dışına çıkmış olmaktadır.

Şöyle lâf etmişler:

3) “Başbakan Yardımcısı Kurtulmuş, sözlerini şöyle sürdürdü: “Türkiye’nin ulusal mücadelesi, milli mücadelesi kimsenin babasının malı değildir. Bu memlekette Mustafa Kemal Atatürk, herkesin ortak değeridir. Mustafa Kemal Atatürk, Türkiye’nin kurucu başkomutanıdır. Recep Tayyip Erdoğan da bugünkü başkomutanıdır. Dolayısıyla Recep Tayyip Erdoğan’la Mustafa Kemal Atatürk’ü farklı yerlerde göstermeye çalışmak en azından siyaseten birtakım hesapların içerisinde olmak demektir. Bundan vazgeçsinler. Bu fayda getirmez. Doğru bir üslup da değildir. Türkiye’de bırakın, bazı ortak değerlerimiz ortak kalsın. Partilerimiz, siyasi görüşlerimiz, yaşam tarzlarımız farklı olabilir. Allah aşkına dokunmayın. Cumhuriyetin kurucu değerleriyle, cumhuriyetin kurucu lideriyle onu, bugüne malzeme yaparak, konuşmanın hangi siyasi getiri elde edilmeye vesile olacağını anlamıyorum. Doğru da bulmuyorum. Mustafa Kemal Atatürk üzerinden 2017 yılında yapılacak bir referandumu yönlendirmeye kalkmak, siyaseten çok büyük bir talihsizliktir.”

Görüldüğü gibi Başvekîl Muâvini Torun N.Kurtulmuş Bey, yukarıdaki paragrafda geçen “ortak değer”  gibi Osmanlı ve İslâm-Türk târîhlerinde aslâ olmayıb kamalist ve ateistlerin uydurduğu bir “değer i’câdına” tutunmakla da yanlış yapmakda; siyâsî hiçbir insanın, müslüman bir milletde hiçbir zaman “ortak değer” olamıyacağını düşünmeden, bizzat kendisinin (dert yandığı) “üslûb dikkatsizliği” içine yuvarlanmaktadır… Çünki mevcud politika, Haçlı Bâtıl Batı’dan idhâl edilmiş bir sistem olan “laik demokratik cumhûriyet”  üzerinden veya içinden yürütülmektedir… Böyle olunca da kim olursa olsun, onu, “ortak değer yapmak”, bu dembokrasinin fıtratına tersdir; ve bu, “putlaştırmayı”  netîce verir… M. Kamal Paşa veya Receb Tayyib Paşa veya kim olursa olsun, yerini (makâmını) başkasına devredinceye kadar muayyen bir felsefe dâhilinde hizmet edebilecekse eder; sonra da mutlaka orasını başkasına bırakır; ve sonunda da M. Kamal Paşa’nın dediği gibi “Nâçiz vücudları bir gün mutlaka toprak olur!”  ve işi biter…

Ben 55 senelik yazı hayâtımda, politik ferd-i vâhidin “ortak değer” olarak müslüman bir milletin hayatında yer aldığını ne gördüm, ne okudum ve ne de duydum!

Târihe bakıldığı zaman, “Ortak Değer” olma husûsiyyeti Kelime-i Tevhîd’in tâ kendisiyle ve mutlak olarak ortaya konulmuşdur; ve o da: 1) ALLÂH, 2) RASÛLÜ i’tikâdındaki 2 varlıkdır… Ve, bunlara bağlı her kıymet… Müslüman milleti içinde “ortak değer” ta’bîri, sâdece ve yalınız “i’tikâdî kıymetler” cümlesinden olarak kullanılabilir. Binbaşı DEDE Nu’man Bey’in “Âmentü Şerhi” nâmındaki kitabı tedkîk edilirse, bunu herkes apaçık görecekdir…

İslâm Milleti içinde, mücerred (politika erbâbı) insanların “ortak değer” olması muhâldir. Çünki mevcûd politikanın kânun ve kâideleri ilâhî değil de beşerî olduğundan, her politikacı zümresinde ve her 10-15 yılda bir, “değerler”  değişir; ve yeni renk ve desenlere, birilerinin keyf ü nefsâniyyet ve menfaatına bürünerek farklılaşırlar!.

Meselâ “Ebedî Şef” Kamal Paşa ölüb de yerine İkinci ve kinci İsmet İnönü geçince (ebedîlik değeri) gitmiş, yerine (millîlik) değeri oturtulmuşdur… Ve İ.İ, “Millî Şef” olarak ilân edilmişdir… Daha sonraki cumhur başkanlarının da bütün “değerleri” biribirlerininkinden farklıdır!. Org. Cemâl Ağa’nın “değerleri” ile Org. Cevdet Sunay’ın, Org. Korutürk ile Özal’ın; ve Demirel’in masonik değerleri ile A.N. Sezer’in ortak değerleri, ateist Sezer Yoldaş ile Hacı Abdullah Kayserivî Gardaş Bey’in “ortak değerleri”; hattâ Hayrünnisâ Hamfendi ile Emnânım ablasının  “feminist, kamalist ve köşk süsleme, saray tezyîn etme değerleri” dahî hiç de aynı değildir; ve aralarında pek büyük farklar ve renkler vardır ki, bu, bütün değerleriyle M.Kamal Paşa’yı da içine alacakdır… Paşa’nın “evlilik felsefe ve değerleri”  ile karşı cinse bakış zâviyeleri bile, yukarıda zikredilen bütün ism-i hasslarda ayniyyet ortaya koyamaz… Üstelik bunları, dünyânın en hümanist veya feminist köşesinde, hiçbir adam veya madam inkâr da edemez…

“Değerler”, parti-pırlılar arasında da çok farklıdır. Meselâ CHP, DP’yi doğurmuş, “değerler” değişmişdir; DP, AP’ye gebe kalmış “ORTAK DEĞERLER” gene değişmişdir… AP, DYP’yi doğurmuş; CHP, DSP ve SDHP gibi nice partiler peydahlamış “ortak değerler” diye bir şey gene kalmamışdır!. Her partinin “M.K. Paşa’ya bakışı ve onu ortak değer (!) yapışı” gene değişmiş; Erbakan’ın partileri ise “İrantaparlıkdan esin ve besin taşıyarak” mut’a nikâhı ile gerdeğe girib, Tayyib Paşa’nın AKP’sini, Nu’man Bey’in HP’sini, Abdüllatif Şener’in “Bilmem ne p’sini”  fırlatmış; ve herbirinin “Kamalist ortak değerleri” gene metamorfoza uğramışdır!..

Müteveffâ Erbakan, Tavil Tayyib Paşa’nın AKP’si içün “Bizans’ın Çocukları!” demedi mi?. “AKP’ye oy veren cehenneme bilet almışdır!” demedi mi?. “Kamal Paşa sağ olsaydı Millî Göçüş’e oy verirdi!” demedi mi?.  Pırasasör Kamalak “En Büyük Millî Görüşçü Atatürk’dür!” demedi mi?..

Paşa içün düzinelerce partinin dedikleri biribirinden farklı olmakla beraber, biribirini pek nakzeden ifâde ve sözlerle de doludur!. Her parti, her klik ve grup, “Atam” deyişde ancak “riyâ ve istismâr ortaklığına” sâhib olsa da, Paşa hakkındaki “değerlendirmeleri” biribirinden fevkal’âde farklıdır… Bunlar yazılacak olsa, düzinelerce cild kitab olacağı da izahdan vârestedir!.

Bir misâl verecek olsak, Kamal Paşa’nın Fransız lisanındaki “Le chapeau=Lö şapo” denilen başlığı “şapka”  gibi bir telâffuzla Türkiye’de bütün devlet üst kademeleri ve memurlara “iktisâsını=giyilmesini”  kânun çıkararak mecbûr etmesi, onun son derece mühimsediği bir “DEVRİM değeri”  idi… Hatta bu “Le chapeau”  denen freng başlığını “kutsanmış” bir kisve saydığından, buna en küçük “takdis=kutsama” kusuru işliyenleri aslâ avf etmemişdir!. Erzurum’da Merhûme Şalcı Bacı, Ankara’da İskilibl’li Büyük Allâme Merhûm Muhammed ÂTIF Efendi Hazretleri gibi nice insanlar ipe çekilmiş; Rize denizden topa tutulmuş, “kutsanmış Lö şapo” uğruna pek çok şehirde toplu idâmlar tahakkuk etdirilmişdir…

Hulâsa Fransız gırtlağının “Le Chapeau” dediği “fötr şapka”, bu kadar “kutsal” bir dereceye yakseltilmişken, Medîne Kâdısı Dadaylı Merhûm Mustafa Şükrü Efendi Hazretleri’nin torunu ve yahudi Madam RAŞEL (Rahşan) hanımın zevci ve Pensilvanya Şeytanı Feto’nun “şefaat edeceği” Mustafa Bülent Ecevit, “kutsanmış Le chapeau” denilen Fransız başlığına “Gardrop Devrimleri” diyerek, ona basit bir papaz külâhı imiş gibi “aşağılama” fırlatmışdı!.. Ecevit hayatı boyunca başına, şapa otururcasına hiç (Lö Şapo) oturtmamış, hep “yoldaş simgesi kutsanmışlığı” taşıyan o siyah ve önden siperli “kasketo”yu takmışdır!.

Sülü Birâder hâriç, son yarım asır içinde bu Freng başlığını başına ters bir lâzımlık gibi geçirene de hiç rastlanılmamışdır!. Hâlâ daha bu Freng hançeresinin “Lö Şapo” dediği ters lâzımlık şekilli başlığı, “hakkında takılmasını âmir Paşa KÂNÛNU olmasına rağmen”  hiçbir devlet ve hükûmet reisi, parti-pırtı başı, kemalist geçinici (sahte ve Paşa istismarcısı), laik adam ve madam, paralamento a’zâsı ve kânun yapıcı 550 aded küçük tanrı, umum müdürler, me’mûrîn, şunlar bunlar, hiç kimse bu “kutsanmış Paşa başlığına ortak değer” gözüyle bakmıyor, takmıyor, dolayısıyla da “Paşa ORTAK DEĞERİMİZDİR” demiyor…

Başvekîl Muâvini ve “Âmentü Şerhi” müellifi Binbaşı Merhûm Nu’mân Kurtulmuş Beyin Torunu N. Kurtulmuş Bey, bu beyanlarımızı tekzîb edebilecek midir?

“Osmanlı Şeriat Düzeni” diyerek bütün ömrünce Osmanlı ve İslâm muârızlığı yapan ve böylece  asl inkârcısı  bir Ecevit bile, Fettoş “Hocfendisinden” “Âhıret’de şefaat” müjdesi aldıkdan (!) yıllarca evvel, “Gardrop Devrimleri” şeklindeki reddiyesiyle  Paşa’yı “Ortak Değer” tanımadığını bu kadar açık ortaya koymamış mıdır?…

 Meselâ dünya siyâsetine bakılacak olursa, “politikacıların ortak değer” olamıyacağının en yeni misâlini, ABD ve Moskof hattında da yakalıyoruz!. 35 Moskof hâriciye me’mûrunu apar topar hudud hâricine (hastirleme) yapan; ve şu Fettoş sürüsünü 15 Temmuz’daki HAÇLI SEFERİNDE (intihâr bombacısı) olarak kullanan Obama kâtiline Putin’den Moskof misillemesi beklenirken, onun, Trump denen herifin 20 ocak’da iş başına geçmesini beklemesi karşısında bütün dünyâ şaşırmışdı!.. Demek ki, Obama politikası ile Trump politikası bile aynı milletin bir aylık politikasında, ortaya “ortak değer” diye bir şey koyamıyor!. Önümüzdeki aylarda ABD iç harbe yuvarlanmazsa, Trump denen herif, yeni “dembokratik kral ilân” edilirken, Obama yamyamı da, belki köhnemiş “şeytan” olarak, paketi ve maketiyle meydanlarda ateşte tütsülenecekdir!

Amma ikisi de, geçmişdeki düzinelercesi gibi hiçbir zaman “ortak değer” diye ABD milletine yutdurulamayacak!. Çünki dembokrasilerde bile adam ve madamların “ortak değer” diye herhangi bir millete dayatılmasını, o milletler, “Kızıl Kore v.s. hezeyânı veya faşizması” diyerek, başka taraflarıyla seyreder!

Nerde kaldı ki, Müslümanlık ve Müslümanlar içinde herhangi bir ferd-i vâhid “ortak değer” diyerek “putlaştırılsın!”

(İlk intişârı: 03.01.2017)

The post (2) Kurtulmuş’a Göre Herkesin “Ortak Değeri” Olmak! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.