Ve Rasûlullâh’ın efdal enbiyâ olmasına delâlet eden delâil cümlesinden isminin ezânda ve tevhîdde ism-i İlâhî’ye mukârin olması ve Rasûlullâh’a itâatin Cenâb-ı Hakk’a itâatin aynı olması ve Cenâb-ı Hakk’ın sâir enbiyâya ism-i şahsîleriyle hitâb etdiği hâlde bizim Nebîmiz’e medhi müş’ir “Yâ Eyyuhe’r-rasûl” ve “Yâ Eyyuhe’n-nebî” gibi elfâz-ı ta’zîmiyye ile hitâb etmesi ve enbiyânın kendi zamânına ulaşması farz olunduğunda îmân edüb ve dînine yardım edeceklerine dâir enbiyâdan ahd alınması ve Rasûlullâh’ın vücûd ve şerîatın bekâsı sebebiyle ümmetinden azâb-ı dünyânın ref’ olunması sâir enbiyâdan efdal olduğuna delâlet eden delâilden birisi de Mi’râc-ı Rasûlullâh’dır. Çünki Mi’râc’la taltîf; ancak bizim Nebîmize vâki’ olmuş diğer enbiyâya vâki’ olmamışdır ve Mi’râc-ı Rasûlulâh; Mekke’den Kudüs’e kadar Kur’ân’la sâbit olduğundan münkiri kat’î sûretde kâfirdir ve Kudüs’den semâ-i dünyâya kadar Ehâdîs-i Meşhûre ile sâbit olduğundan münkiri ehl-i bid’atdandır. Ve semâ-i dünyâdan Allâh’ın dilediği makâmlara Mi’râc’ı Haber-i Âhâdla sâbit olduğundan münkiri fâsıkdır.

Mi’râc’ın imkân-ı aslîsine gelince mümkinâtdan bir şey’dir. Zîrâ; semâ ecsamdır ve ecsâmın cümlesinin birbirine mümâselet ve müşâbeheti olduğu cihetle birinde câiz olan diğerinde dahî câiz olduğuna binâen semâ hark ve iltiyâmı kâbildir. Çünki ecsâmdan arz hark ve iltiyâmı kâbil olunca semâ da kâbildir. Binâealeyh semâdan ba’zı cihetin açılub örtülmesiyle Rasûlullâh’ın gidüb gelmesi mümkindir. Şu imkân sâbit olunca vukû’u da edille-i şer’iyye ile sâbitdir. Binâenaleyh bizim içün i’tikâd vâcibdir ve Mi’râc’ın vakti hicretden beş veyâ altı sene mukaddem Mekke’den vukû’ bulmuşdur. Ve Rasûlullâh’ın Mi’râc’ı uyanık olduğu hâlde cismi ve rûhu mecmû’uyla vâki’ olmuşdur. Çünki Mi’râc-ı Rasûlullâh’ı; müşrikler inkâr etmiş ve Rasûlullâh’ı ta’na fırsat addetmişlerdir. Eğer rü’yâ ile olsa idi inkâr etmezlerdi. Zîrâ rü’yâda herkes birçok acâib ve garâibi seyredebildiğinden inkâra hâcet olmaz ve kimse de inkâr etmezdi. Leyle-i Kadr ümmeti hakkında efdal olduğu gibi Leyle-i Mi’râc da Rasûlullâh hakkında efdal ve Leyle-i Mîlâd da cümle âlem hakknda efdaldir. Zîrâ Leyle-i Mîlâd’da Rahmeten Li’l-âlemîn tulû’ etmişdir. Binâenaleyh bi’l-cümle âlem hakkında Rasûlullâh’ın tulû’ etdiği gece efdaldir. Zîrâ menfaati bütün âleme râci’dir.

(Akâid-i Hayriyye, Konya Meb’us Sâbıkı Muhammed Vehbî Efendi, Tab’ı: 1340-1343, sh: 99-100-101)

The post Mi’râc’ın İmkân-ı Aslîsi Ve Vukû’u appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

C – Mi’râc, lûgatta merdiven, yükselme vâsıtası demektir. Istılâhda: Peygamber Efendimiz’in hicretten bir buçuk sene evvel Receb-i Şerîf ayının yirmi yedinci gecesi emr-i İlâhî ile Mekke-i Mükerreme’den Mescid-i Aksâ’ya götürülmesi ve oradan da semâlara, Sidretü’l-Müntehâ’ya ve sâir âlî makâmlara çıkarılmış olması, birçok tecelliyât-ı Sübhâniyyeye mazhâr bulunması demekdir ki, hârika olarak Peygamberimiz’in hasâisinden [=husûsiyyetlerinden] bulunmuştur.

Resûl-i Ekrem Efendimiz’in böyle Mescid-i Aksâ’ya kadar gitmiş olduğu (… سُبْحَانَ الَّذٖٓى اَسْرٰى بِعَبْدِهٖ) (İsrâ Sûresi) birinci âyet-i celîlesiyle sâbittir. Binâenaleyh münkiri ikfâr olunur. Semâlara ve Sidretü’l-Müntehâ’ya gitmiş olduğu da hadîs-i meşhûr ile sâbitdir ki, münkiri ehl-i dalâlet sayılır. Arş ve kürsî ile Cennet ve Cehennem’i müşâhede buyurmuş olduğu da hadîs-i âhâd ile menkuldür ki, münkiri ehl-i bid’at addolunur.

Velhâsıl: Mi’râc-ı Nebevî’nin böyle üç merhalesi vardır. Kudret-i İlâhîyeye nazaran bunların hiçbiri istib’âd olunamaz. [=yok sayılamaz]

(Dîni Bilgiler, Ömer Nasuhî Bilmen, 84. Suâl, sh: 50, 51)

The post Mi’râc Nedir, Ne Veçhile Vâkı’dir, Ve Ne İle Sâbittir? appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

İnsanların ef’âl ve hareketleri takdîr-i İlâhî ile husûl bulduğunu beyân etmek üzere Vâcib Teâlâ:

[ Sûre-i Kamer 49. Âyet ]

buyurmuşdur. Ya’ni; biz her şey’i takdîr-i sâbık olmak üzere halk ederiz demekdir ki her şey’ ezelde takdîr olunduğu vech üzere muayyen ve mukadder olan zamân ve mekânda keyfiyet-i ma’lûmeye muvâfık sûretde meydân-ı alâniyyetine çıkar. Binâenaleyh; her mevcûd ezelde sebk eden (=vaki’ olan, geçen) kadere mutâbık zuhûr eder. Binânealeyh; hiçbir şey’ takdîr olunan mikdârdan ne ziyâde ve ne de noksân zuhûr etmediği gibi zamân ve mekânı da tegayyür etmez. İşte bu ve bunun emsâli âyetler kaderin vücûduna sûret-i kat’iyyede delâlet etdiğinden kadere îmân vâcib ve diyânet-i İslâmiyye’de kaderi inkâr küfürdür.

Şu hâlde ezelde bir şey’in lâ yezâlde zuhûr edeceği vech üzere hükm-i ilâhî ve irâde-i sübhâniyyenin taalluku kazâdır ki o minvâl üzere hükm-i ilâhî vâki’ oldu demekdir. Ezeldeki hükm üzere lâ yezâlde mikdâr-ı muayyen üzerine zuhûru kaderdir. Şu hâlde kazâ kaderden ayırılmaz.

Ezelde kazâ üzere lâ yezâlde zuhûrundan abdın fiilde mecbûr olması lâzım gelmez. Çünki; abdın o fiile irâdesini sarfla lâ yezâlde onu işleyeceğini Allâhu Teâlâ bildiğinden ezelde öyle kazâ etmişdir. Binâenaleyh; abdın lâ yezâlde irâdesini sarfı ezelde Allâhu Teâlâ’nın o minvâl üzere takdîrine sebeb olmuşdur. Yoksa ezelde Allâh’ın kazâ ve takdîri lâ yezâlde abdın fiiline sebeb değil ki; abd fiilinde mecbûr olsun.

Kadere îmân Avrupalıların dediği gibi insanları atâlete sevk etmez. Bil’akis sa’y-i amele sevk eder. Çünki; İslâmiyet Müslümanları esbâba tevessül ve teşebbüse sevk eder ve esbâba tevessülün lüzûmunu şiddetle emreder ve herkes kaderinin ne olduğunu bilmediği gibi takdîr olunan şey’in de yine esbâbına sarılmak sûretiyle meydâna geleceğini i’tikâd etdiğinden her Müslüman sa’y-i amel ile meşgûldür. Binâenaleyh; çalışır, çabalar bir işi meydâna getirdikden sonra:

“-Kader böyle zuhûr etdi. Mukaddermiş, vücûd buldu.”

der. Yâhûd meydâna getiremezse:

“-Ne yapalım, çalışdık ama mukadder değilmiş…”

Demekle mütesellî olur. Şu hâlde kadere îmân işin âkıbetinde bir tesellîyi mutazammın olduğundan kalbin râhatını mûcibdir. Çünki; bir külfete ve çalışmağa mukâbil netîce-i emele muhâlif zuhûr edince “mukadder değilmiş” deyüb de başka işine bakmakda insan içün bir zarar olmadığı gibi “Cenâb-ı Hakk’ın takdîri böyle imiş” demek de kalbin ızdırâbını teskîn ile esefi terk elbetde günlerce acıyub esef etmekden daha evlâ olduğunda şübhe yokdur. Şu ma’nâyı beyân zımnında Cenâb-ı Hakk:

[ Sûre-i Hadîd 22-23. Âyetler ]

buyurmuşdur. Ya’ni gerek nefsinizde ve gerek yeryüzünde bir musîbet isâbet etmez, illâ o musîbeti ve nefsinizi halk etmezden evvel o musîbet levh-i mahfûzda yazılıdır. Zîrâ vukûundan evvel musîbeti levha yazmak Allâhu Teâlâ üzerine gâyet kolaydır. Çünki; ilm-i İlâhî cümlesini muhîtdir ve bu gibi eşyâyı levh-i mahfûzda isbât etmekde hikmet sizin elinize gelmeyüb fevt etdiğiniz şey’lere esef ve nâil olduğunuz şey’lere ferah etmemenizdir. Hâlbuki; Allâhu Teâlâ varlığına mağrûr olan ve mal ve evlâd ve servet gibi şey’leri kendi dirâyetine vermekle iftihâr eden her mütekebbiri sevmez işte bu Âyet-i Celîle’de kadere îmân insanın râhatını mûcib olduğuna delâlet eder ki; geçmişe esef geleceğe ve gelmişe ferahda fâide olmadığını tavsiye etmişdir ki kadere îmân Cenâb-ı Hakk’a i’timâd ve tevekkülden ibâretdir. Kadere îmân eden kadere karşı sa’y eder. Sa’yin semeresi zuhûr ederse Cenâb-ı Hakk’a şükreder. Eğer zuhûr etmezse sabreder. Kadere îmân etmeyen kimsede aynı sûretle çalışır olacaksa olur, olmayacaksa ne kadar çalışsa olmaz. Fakat şükrü ve sabrı da olmaz. Çünki; i’timâdı nefsinedir. Binâenaleyh; kadere îmânla berâber çalışmak elbette diğerinden daha iyidir. Kadere karşı Müslümanlar dâimâ basîret üzere bulunur ve her işini zamânında görüb hakkında mukadder olan şey’in güzel sûretde zuhûruna intizâr eder. Zîrâ bir köylü nadas etmeden ve tohumu yere atmadan kaderine i’timâd ederek ekin bitmesini beklemez. Belki; nadasını emekli yapar ve tohumunu dikkatli eker, andan sonra ekinin güzel bitmesine intizâr eder ki sa’yle kaderin zuhûrunu bekler. Yoksa kadere i’tikâdını sa’yine ya’ni; çalışmasına mâni’ tutmaz. Şu hâlde kadere îmân sa’ye ve esbâba mâni’ zan edenler Müslümanlara ve Müslümanlığa büyük bir iftirâda bulunmuş oluyorlar. Ne hâcet kadere îmân eden Müslümanlardan kaderine i’timâd ederek işini terk etmiş bir kimse var mıdır? Ve kadere îmânla işini atâletde bırakmış bir Müslüman görülür mü? Hangi Müslümân ki; kadere îmân sebebiyle mesleğinde vazîfesine devâm etmemiş hangi Müslüman köylüsü bulunur ki kadere îmânla çift ekmemiş ve koyun gütmemiş ve malının tezâyüdüne çalışmamış ve evlâd u ıyâlini geçindirmek içün uğraşmamış ve hangi hükûmet-i İslâmiyye ki; kadere îmânla berâber düşmâna karşı esbâb-ı müdâfaa hazırlamamış ve îcâbında silâha sarılmamış ve kadere îmân edüb işini kadere havâle ederek terk-i silâh etmiş bir dâne gösterilebilir mi şu hâlde kadere îmân insanları atâlete sevk eder diyenler çok yanlış söylemiş ve kadere îmânın ma’nâsını bilmemişdir.

(Konya Meb’ûs-ı Sâbıkı Mehmed Vehbi, Ahkâm-ı Kur’âniyye, sh: 59-62, Ahmed Kâmil Matbaası, Tab’ı: 1341-1343)

(İntişârı: 24.09.2017)

The post Kader ve Kazâya Dâir Ahkâm-ı Kur’âniye appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Merhûm Şeyhü’l-İslâm Mustafa Sabri Efendi

Bosna Reisü’l-Uleması Cemal Hoca, şimdiye kadar dünya yüzüne gelip geçen bütün İslâm hükûmetlerinin mer’î (geçerli) ve mu’teber tuttuğu ahkâm-ı şer’iye ve fıkhiyeyi (şer’î ve fıkhî hükümleri) bir hamlede kaldırıp atan Ankara hükûmetine hak kazandırmak için edille-i erbaa-i şer’iyeden (şeriattaki dört delilden) Kitab ile Sünnete bir şey denemeyeceğini ve lakin icmâ-i ümmetle kıyâs-ı fukahâya gelince bunları tanımamakta bir mahzûr-ı dînî (dinî sakınca) olmadığını söylüyor.

İslâmiyetin bu gibi mebâhis-i müdevvene-i ilmiyesi (ilmî olarak düzenlenmiş konularını) okumamış ve tedkîk etmemiş bir adam, Cemal Hoca’nın şu sözlerini işitince icma’-i ümmetle kıyâs-ı fukahâyı Kitab ve Sünnetten çok ayrı ve çok aykırı şeyler zanneder. Hâlbuki icma’-i ümmetle kıyâs-ı fukahâya delîl-i şer’î (şer’î delîl) olmak salâhiyetinin verilmesi de Kitâb ile Sünnetten alınmıştır.

“Küntüm hayra ümmetin uhricet linnasi te’murune bilma’rufi ve tenhevne a’nil münkeri…” (Siz insanlar arasından çıkartılmış en hayırlı ümmetsiniz iyiliği emredersiniz ve kötülüklerden nehyedersiniz.) Ümmet-i M……d’in hayrü’l-ümem (ümmetlerin hayırlısı) olduğuna ve emr ettikleri şeye “ma’rûf”, yani şer’an tanınmış, nehy ettiklerine de ism-i mef’ûl sîgasıyla “münker” ta’bîr buyurulduğuna nazaran bu ümmet tarafından emr olunan, karar verilen şeylerin hak olması ve vâcibü’l-ittiba’ (uyulması gerekli olan) tanınması îcâb eder. Ârâ-i ümmet (ümmetin çoğunluğu), ihtilâf ile inkısâma uğrarsa (bölünürse) hak ve isâbetin hangi tarafta kaldığı kestirilemeyeceğinden, hak tanınmak imtiyâzı ümmetin ittifâka makrûn (yakın) olan reylerine, yani icmâ’a ait olmak lazım gelir. Şu kadar var ki, buradaki ümmetten rey ve ictihâda ehliyet şerâitini (şartlarını) hâiz olan Ehl-i Sünnet ve Cemaat Ulemâsının hey’et-i umûmiyesi maksûd olarak ileride de îzâh edileceği veçhile avâmın icmâ’a te’sîri olmaz.

“Ve kezalike cea’lnaküm ümmeten vesaten litekunü şühedae a’lennasi ve yekûner-rasülü a’leyküm şehida” (İşte böylece sizi diğer ümmetlerin üzerine şâhidler olmanız, Peygamber de sizlerin üzerine şâhid olsun diye orta halli (vasat) bir ümmet kıldık.) âyet-i kerîmesi de Ümmet-i M…..d’in adâletle muttasıf ve makbûlü’ş-şehâde (şahitliğinin makbûl) olduğuna delâlet ederek hey’et-i umûmiyesine hatâdan ismet (günahsızlık) va’d edildiğini gösterir ve artık hak ve hakîkat, Ümmet-i İslâmiye için, ârâ-i umûmiyesi hâricinde kalmayan bir mevhibe-i İlâhiye (İlahî bağış) hâlinde bulunmuş olur.

“Ve men yüşâkıkir-resule min ba’di mâ tebeyyene lehül-hûda ve yettebi ğayre sebili’l-mü’minine nüvellihi mâ tevellâ ve nuslihini cehennem” âyeti de icmâ’-ı Müslimînin hüccet-i katıa (kesin delîl) olduğunu ifâde etmektedir. İşte bu âyet-i kerîmede Cenâb-ı Peygamber Efendimize muâraza (karşı çıkan) ve muhâlefet edenlerle mü’minlerin mesleğinden başkasına ittibâ’ edenler (uyanlar) hakkında ve vaîd-î şedîdi (şiddetli azâbı) muntazammın bulunuyor. Mü’minlerin mesleğine muhâlefet, Peygambere muhâlefet derecesinde mühimm bir cürm (suç) ad olunmuştur ve bu cürmü iki muhâlefetin bir araya gelmesinde aramaya mahal yoktur. Çünkü yalnız Peygamber’e muhâlefet, mücîb-i cezâ olmak (cezâya uğramak) için kifâyet eder. Ve mü’mînlere, yani mü’mînlerin hey’et-i umûmiyesine muhâlefet de başlı başına bir cürüm teşkîl etmese evvelkine zamm ve ilâvesi lüzumsuz bir haşv (fazlalık) vaziyetinde kalır. Bundan başka, âyette zikr olunan meslek-i mü’minin (mü’minlerin yolu), imân ve İslâm yoluna haml edilemez (yorulamaz). Çünkü buna muhâlefet peygambere muhâlefetde dâhil ve münderic olduğundan yine haşv ve istidrâke mahal kalmamak üzere ikinci muhâlefetin ayrıca bir mânâsı olmak lazımdır ki, o da mü’minlerin icmâ’ ve ittifâkına muhâlefetten ibârettir. Hem de meslek-i mü’minîne “ittiba’” ta’biri onların mesleğini bilâ kayd ü şart aynen kabûl etmek mânâsını ifâde ederek, imân ve İslâm gibi delâile (delîllere) istinâd eden şeylerde “ittiba’” ta’biri pek münâsebet almaz.

“La tectemi’u ümmeti ale’d-dalâleti”, “Mâ raâhül-mü’mûne hasenen fehüve in dallâhi hasenün”, “Yedullâhi ma’a’l-cemâti kaydi şibürün fakad mâte meytetüm câhiliyyetüm”, “aleyküm bi’s-sevâdi’l-a’zam” tarzındaki ehadîs-i şerîfede (hadîs-i şerîflerde) her biri ayrı ayrı haber-i âhad olmakla beraber; Hatem’in sahâveti (cömertlik) ve Cenâb-ı Ali’nin şecâatine (yiğitlik) dâir; her biri zann ifâde etmekten ileri geçmeyen haber-i âhad derecesinde olduğu hâlde min haysi’l-mecmu’ tevâtür-i mânevîyi hâiz olmak cihetiyle ilm-i zarurî ifâde eden rivâyât ve hikâyât gibi bu hadîslerde mütevâtirü’l mânâ (mânâsı i’tibâriyle mütevâtir) olmayı bir derece-i kesrette (çokluk derecesinde) bulunarak hey’et-i mecmu’asıyla (toptan) icmâ’ın hüccet-i katıa (kesin delîl) olduğuna delâlet etmektedir.

Âyât ve ehadîsden başka, icma’ın hüccet-i kat’iye olduğunda bütün ehl-i sünnet ulemâsının icma’ ve ittifâkı vardır. Ve bu ikinci icma’, icma’ı icma’ ile isbât tarzında müsâdere ale’l-matlûb tâbir olunan bir devr-i bâtılı tazammun etmeyip icma’ın hüccet-i kat’iye olduğuna delîl-i aklî (aklî delîl) teşkîl eder. En büyük müctehidlerden mürekkep olan bu kadar ulemânın, bir ağızdan icma’ı hüccet-i kat’iye olarak kabûl etmesi kat’iyete âid hükümlerinde mutlaka Kitâb ile Sünnetten bir nass-ı kâtıa (kesin nassa) istinâd ettiklerini bize bildirir. Delîl-i kat’isine dest-res olmadan kat’i hüküm vermemek husûsundaki adetlerin, adâletleri ve emânetleri bunu sûret-i kat’iyede muktezidir (gerektirir). İşte, icma’ın hüccet-i katıa olduğunu müttefikan i’tirâf eden ve kizb (yalan) üzerine ittifâkları tasavvur olunamayacak derecede bulunan ulemâ-yı müşârünileyhin, şu ittifâkları ile âdeta “Bizim elimizde bunun kat’i müstenidi (kesin bir dayanağı) var” diyerek bize te’minât vermiş oluyorlar; icma’ın hücciyetini kabûl etmeyen miskin de asren ba’de asr (asırlar boyunca) gelip geçen bütün eimme-i dînin (din imamlarının) ictihâdlarına i’timâdsızlık şeklinde de olmayarak sözlerine ve şehâdetlerine inanmamak tarzında ve kendilerini yalancı çıkarmak derecesinde bir küstahlık irtikâb etmiş (işlemiş) oluyor. Hâlbuki bu icma’, ilm-i zarurî (zorunlu bilgi) ifâde eden tevâtürün havass-ı müslimîn (Müslümanların seçkin) kitlesine müstenid bulunan hadd-i a’lasıdır (son derecesidir).

“El yevme ehmeltül leküm dineküm ve etmemtü aleyküm ni’meti ve razitü lekümmü’l islâme dina” âyet-i kerîmesiyle kemâline vâsıl olduğu beyân buyurulan Dîn-i İslâmın ahkâmında Kitab ile Sünnet’in dâire-i sarâhati (açıklık dairesi) hâricinde kalan muhtâc-ı hâll mesâil (halle muhtac meseleler) için, Cenâb-ı Peygamber Efendimizin irtihâlinden sonra, Kitâb ve Sünnet esaslarından istinbât-ı ahkâma (hükümler çıkarmaya) kâdir ulemânın icma’ ve ittifâkı merci’ olmaz da neresi olur? Yoksa kemâline vâsıl olduğu âyette beyân edilen dîn-i İslâm bilakis nâkıs (eksik) kalmaya mı mahkûmdur?

Beş vakit namazlarımızı teşkîl eden aded-i rekât (namaz rekâtlarının sayısı) ve evza’ ve harekât gibi zarurât-ı dîniyeden (dîni zarûretlerden) olarak kabûl ettiğimiz şeâir-i dîniyemizin (dîni şiârlarımızın) tafsilâtına âid kanâatlerimizde ancak icma’-i ümmet delîline istinâd ettiğimiz cihetle, icma’ hüccet-i kat’iye olmazsa herhangi bir vakit namazını nasıl kılacağımız ve kaç rekât kılacağımız hakkındaki ma’lûmâtımızın bile kat’iyetle sâbit olmayıp şüphe tahtında (altında) kalması lâzım gelir. Yarın öbür gün namazlarda rükû’ ve sücûdu (secdeleri) ilgâ edeceğini tahmîn ettiğimiz Ankara hükûmetinin Bosna Reisü’l-Uleması gibi tasdîkçileri belki şimdiden böyle şüphelerin İslâm akîdeleri arasına duhûlünü (girmesini) arzu ederler.

Bir misâl daha söyleyelim: Beş vakitte okunan ezân-ı M……dî hakkında ki ehadîs, tevâtür mertebesini hâiz olmadığına mebni ezanın kat’iyetle şeâir-i İslâmdan addolunması icma’ delîline istinâd etmektedir. İşte icma’a edille-i şer’iyye (şer’î delîller) meyânında kıymet vermemek Müslüman dîninin ezân şiârını da şüpheye düşürecek bir fitne yolu olur. Bunun misâli daha çoktur ve hepsi Ankara hükûmetinin Dîn-i İslâm hakkında mutasavver (düşündüğü) bir suikastını istihdâf eder (hedefler).

[Kemalist Türkiye’nin Din Yanlışları, Şeyhü’l-İslâm Mustafa Sabri Efendi, Derin Tarih, Makâle 8, Sh: 47/51]

The post Dîni Hedef Alan Uygulamalar appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Şeyhu’l-İslâm Mustafa SABRİ Efendi Hazretleri

.

“Harb-i umûmî mütârekesinden sonra yüz elli bin ermeni Sûriye’ye, yüz bine yakın yahudi Filistin’e yerleşti. Bunun yüzde biri kadar Müslüman muhâcirin bir İslâm muhîtine yerleşdiği işitilmedi.”

“HALBÛKİ TÜRKİYE, DÂR-I İSLÂM OLMAKDAN ÇIKTIKDAN SONRA NE ERMENİLER VE NE DE YAHUDİLER, MÜSLÜMANLAR DERECESİNDE YERSİZ VE YURTSUZ BİLHASSA SÂHİBSİZ KALMAMIŞLARDIR.”

“Harb-i Umûmî mütârekesinden sonra yüz elli bin ermeni Sûriye’ye, yüz bine yakın yahudi Filistin’e yerleşti. Bunun yüzde biri kadar Müslüman muhâcirin bir İslâm muhîtine yerleşdiği işitilmedi. Halbûki Türkiye, dâr-ı İslâm olmakdan çıktıkdan sonra ne ermeniler ve ne de yahudiler, müslümanlar derecesinde yersiz ve yurtsuz bilhassa sâhibsiz kalmamışlardır. Ermenilerin yeni teşekkül etmiş memleketi var, cemiyet-i akvamda hâmileri var. Yahudilere gelince bütün dünyâ onların memleketi olmasına ilâveten İngiltere devletinin de himâye-i mahsûsasını hâiz bulunuyorlar. Elhâsıl bunların yeniden yerleşmeğe Müslümanlar derecesinde ihtiyaçları da yok. Arabistan memleketleriyle münâsebetleri de yok idi. Vâkıa bunları memleketlerine kabûl eden Sûriyeliler ve Filistinliler, isteyerek kabûl etmediler. Bu muhâceretler onları tutan (mandater) İngiliz ve Fransız hükûmetlerinin el evine misâfir da’vet etmesi tarzında vukua geldi. Ve hâlâ, Filistin’de arbedesi uzayıb gidiyor. Meskûn memleket ahalisine sorulmadan yapılan bu fuzûlî müsâadeler belki de İslâm âlemince müslüman mühâcirlere sâhib çıkmamanın, alâka göstermemenin cezâ-i ma’nevîsi idi. Şimdi bu cezâ-i ma’nevîden ve bâhusus Filistinlilerin İngiliz ve yahudi tazyiki altında çırpınmalarından yine benim canım yanıyor. Buraların Müslümanları da oradakilerin musibet ve ıstırâbıyla alâkadar değil. Dünyânın her tarafındaki yahudiler gibi Selânik yahudileri de cebren Kuds-i Şerîfe iskân edilmek istenilen dindaşlarının lehine Arablara karşı kıyâmet koparıyorlar. Fakat Kudüs’ün yerli Müslüman ahâlisi nâmına bu taraflardaki Müslümanların bir kılı yerinden oynamıyor… Her taraf kendi derdiyle meşgûl derseniz, ben de cevâben derim ki, hani müslümanlıkda herkesin derdi ayrı olmayacaktı! Senin felâketin bana, benimki de aynı derecede sana tesir edecekti! İşin çâresine müşterek bakılacaktı! Sen bana acımadın ben sana acımadım, Cenâb-ı Hakk da hepimizi bırakdı. Daha muvâfık ibâre ile sen münhasıran kendi canının derdine düştün, ben de kendi canımdan başkasının hayır ve şerrine ehemmiyet vermedim. Yani ikimiz de “milliyet” râbıtasına müslümanlıkdan fazla ehemmiyet verdik. Bütün râbıtamızı fekk (kesmekle) birbirimizden ayrıldığımız için Cenâb-ı Hakk da hepimizin helâkini ayrı ayrı verdi. Harb-i umûmî ferdâsındaki cihan tebeddülâtı üzerine târih-i adâvet-i müstemirreden (kuvvetli düşmanlık devirlerinden) sonra Rusya dinsizleri Türk dinsizleri ile el ele verdi de, Müslümanlar birbirinin elini tutamadılar, evvelden tutulmuş elleri bile bırakdılar…

İşte ben, mes’eleyi hiçbir tarafa çekmiyerek hepimizin kabahatini söylüyorum. Çünkü hiçbir milletin müdâfii değilim. Gücüm yettiği kadar hakk ve hakîkatın ve İslâmiyyet’in müdâfiiyim. Mısır, Filistin, Irak, Sûriye gibi sâbık Osmanlı Devletinden ayrılarak parça parça olan memleketlere o devletin kadrini bilmediklerini başa kakmak da istemiyorum. Bunu bizzat Türkler bilmedi ki onlar bilsin. Ben ancak hepsinin başına, Müslümanlık râbıtasının kadrini bilmediklerini ve mu’cibince hareket etmediklerini kakmak istiyorum.”

(İktibâs: Türkçesi Mecmûası, Devre 3, Sayı 5, Zilhicce 1410/Temmuz 1990)

[Kaynak: Din Ve Milliyet -4-, Yarın Gazetesi, 29 Safer 1349/25 Temmuz 1930, sh. 274, No. 67]

The post Türkiye, Dâr-ı İslâm Olmakdan Çıktıkdan Sonra… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Şîa ve ehl-i sünnetin, birbirine yaklaşıtırılması mümkün müdür?

Şîa’nın programladığı bazı Sünnîlerin de desteklediği “et-Takrib Beyne’l-Mezahib” (mezhebleri birbirine yaklaştırma) projesi, gerçekte Şîa’nın yanlışlarını doğru olarak kabul ettirme amacına dayanan bir çalışmadır. Sünnî görünerek Ezher’de okuyan Hintli bir Şiî’nin yıllar sonra Zahidü’l-Kevseri Hazretleri’nin huzurunda yaptığı şu i’tirâf bu acı gerçeğin belgelerinden sadece biridir: “Şu mavi kubbenin altında Ebûbekir ve Ömer’in Müslüman olduğuna inanan İmâmiye’ye mensup hiçbir Şiî yoktur.”

İmâm Şa’bî’nin şöyle dediği rivâyet olunmuştur: Râfizîler bir özellikleriyle Yahûdîler ve Hıristiyanlardan daha aşağıdır denmiştir. Çünkü Yahûdîlere soruldu ki: “Sizin dîninizin en hayırlıları kimlerdir?” Onlar da, “Mûsa (a.s.)’nın ashâbı” diye cevap verdiler. Aynı soru Hıristiyanlara da soruldu. Onlar da, “Îsâ (a.s.)’nın ashâbı” dediler. Râfizîlere de “Sizin dîninizin en kötüleri kimlerdir?” diye soruldu. Onlar da “Muhammed (s.a.v.)’in ashâbı” diye cevap verdiler. Râfizîlere, Peygamber (s.a.v.)’in ashâbı için, bağışlanma talebinde bulunun, diye emredildiği hâlde, onlar sahâbeye sövdüler.

KENDİ KAYNAKLARINA GÖRE ŞÎA

Eser Adı: El Envaru’l-Numaniye Müellif, Es Seyyid Nimetullah el Cezairi, c.1, Beyrut, Lübnan Sayfa 85’te “Mehdi’nin çıkarak Hz. Ebûbekir ve Hz. Ömer’i yattıkları kabirlerinden çıkartarak onları asacağı ve yakacağı…” şeklinde uzun bir metin yer almaktadır.
İşte bu esere inanan ve bununla büyüyen Şiî zihniyetine sahip unsurlar, ne yazık ki Irak’ta ve diğer güçlü olduğu yerlerde sadece ismi Ebûbekir, Ömer, Osman diye binlerce Sünnî Müslümanı kaçırarak işkence etmiş ve katletmiştir.

Sahâbelere ve Sünnîlere karşı ne yazık ki kin, nefret ve haset taşıyan Şiîler (ve Caferiler) arasında yukardaki isimleri taşıyan tek bir şahıs bulmak mümkün değildir.

İsmi Ömer, Ebûbekir, Osman olan tek bir üst düzey bürokrat, diplomat, resmî yetkili veya İran devlet makamlarında çalışan veyahut Şiîler nezdinde muteber bir şahıs bulmak mümkün değildir.

“Hz. Ali (r.a.)’nin ilk halîfe olduğunu inkâr edenler kâfirlerdir.” (Envar-ı Nu’maniye, c. 3, s. 264)

“Bizler halîfesi Ebûbekir olan ne Allah (c.c.)’ı ne de Peygamberi kabul ederiz!” (Envâr-ı Nu’maniye, c. 2, s. 278)

“İmâm, Peygamberin (a.s.) sahip olduğundan daha fazlasına sahiptir.” (Usûl-u Kâfi, c. 1, s. 388)

“Şimdiki Kur’ân kısaltılmışken, Gerçek Kur’ân İmâm Mehdi tarafından muhafaza edilmektedir.” (Hazaar Tumhari Das Hamari, s. 553)

“Ebûbekir ve Ömer, Şeytan’dan daha fazla zorbaydılar.” (Hakkul Yakîn, s. 509)

“Tüm imâmlar makam ve mertebe olarak (Hz.) Muhammed (s.a.v.)’e denktir”. (Usûl-u Kâfi, c. 1, s. 270)

SAHÂBEYİ TEKFİR EDİŞLERİ

Şiilerin inançları; sahâbeye (r.a.e.) sövmek, hakâret etmek ve onları tekfir etmek üzere kuruludur. Bu husus, onların kendi temel eserlerinde açıkça görülür: Şiîlerin ‘Buhâri’si el-Kuleynî, Furûu’l-Kâfî’de der ki: “Cafer aleyhisselam (!) şöyle dedi: “Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemden sonra üç kişi dışında insanlar dinden döndüler.” “O üç kişi kimler?” denilince, şöyle dedi: “el-Mikdâd b. el-Esved, Ebû Zer el-Gıfârî ve Selmân el-Fârisî”

HZ. EBÛBEKİR, HZ. ÖMER VE HZ. ÂİŞE (R.A.E.)’YE DÜŞMANLIKLARI

Önde gelen Şîalardan el-Meclisî, Bihâru’l-Envâr’da zikreder: Ali b. el-Huseyn’in âzâdlısı dedi ki: “Onunla yalnız kaldığım bir sıra dedim ki: “Benim senin üzerinde hakkım vardır, bana şu iki kişi; Ebûbekir ve Ömer hakkında bilgi ver.” Dedi ki: “İkisi de kâfirdir. O ikisini seven de kâfirdir.” Ebû Hamza es-Sumalî’den: Ali b. el-Huseyn’e Ebûbekir ve Ömer hakkında sorunca: “O ikisi ve onları sevenler kâfirdir.” dedi.

El-Kummî, tefsirinde, “Çirkin işleri, fenalık ve azgınlığı da yasaklar.” (Nahl 90) âyeti hakkında der ki: “Dediler ki çirkin işler (fahşa) Ebûbekir, fenalık (münker) Ömer ve azgınlık (bagy) da Osman’dır.”

El-Meclisî Bihâru’l Envâr’da der ki: “Ebûbekir ve Ömer’in kâfir olduğunu, onlara lânet etmenin sevâbını ve onlardan uzak olmanın sevâbını gösteren haberler bu veya bundan başka ciltlerde zikrettiklerimizden daha fazladır. Allah (c.c.)’ın sırat-ı mustakîme iletmeyi dilediği kimseler için bu kadarı yeter.” “Ebûbekir, Ömer, Osman ve Muâviye ateşten tabutlar içindedirler. Bundan Allah (c.c.)’a sığınırız.”

Onlardan El-Mer’aşî’nin İhkâku’l-Hak adlı kitaplarında geçtiğine göre şöyle derler: “Allah’ım Muhammed’e ve Muhammed’in âilesine salât et ve Kureyş’in iki putu, iki cibtine ve iki tâğutu ile onların kızlarına lânet et…” Kureyş’in iki putu ve kızları sözleriyle; Ebûbekir, Ömer, Âişe ve Hafsa Radıyallahu Anhumu kast ederler. El-Meclisî, El-Akâid adlı risalesinde şöyle diyor: “İmâmiyye dîninin gereklerinden bazıları da; mut’ayı (belli süreli nikâhı) helâl bilmek, temettu haccı, üç kişiden (Ebû Bekir, Ömer ve Osman’dan) uzak olmak, Muâviye, Yezid b. Muâviye ve mü’minlerin Emiri Ali’ye karşı savaşan herkesten uzak olmaktır.”

Şiîler yeni Müslüman olacak birine kameralar karşısında şöyle dedirtiyorlar -hâşâ- ”Ben şahadet ederim ki Ebûbekir, Ömer, Osman, Âişe ve Hafsa ateştedirler.”

Aşûre gününde, sahâbeden birinin ismini verdikleri bir köpek getirirler; sonra ona bastonlarla vurmaya başlarlar ve onu ölünceye kadar taşlayarak recm ederler. Sonra annelerimizden birinin ismini verdikleri bir oğlak getirirler, tüylerini yolmaya başlarlar ve ölünceye kadar döverler. Aynı şekilde onlar; Ömer el-Faruk b. el-Hattab’ın öldüğü günde düğün yaparlar ve onu öldüren Mecusî Ebû Lu’lu’ye, Baba Şucauddîn ismini verirler.

MUT’A NİKÂHI

Şiilere göre mut’anın (bir ay, bir hafta gibi belli bir zamanla sınırlı nikahın) fazîleti büyüktür. Bundan Allah (c.c.)’a sığınırız. Fethullah el-Kâşânî’nin Menhecu’s-Sâdıkîn adlı kitabında es-Sâdık’tan şöyle dediği nakledilir: “Şüphesiz mut’a benim ve babalarımın dînidir. Onunla amel edenler, dînimizle amel etmiş olur; onu inkâr edenler dînimizi inkâr etmiş ve bizden başkalarının dînine uymuş olur. Mut’a çocuğu, daimi nikâh çocuğundan fazîletlidir. Mut’ayı inkâr eden, dinden çıkmış kâfirdir.”
Hatta Râfızîlere göre kadına dübüründen (arkadan) yanaşmak da câiz görülür hâle gelmiştir. El-İstibsar adlı kitapta Ali b. el-Hakem’den şöyle dediği rivâyet edilir: “Safvan’ı şöyle derken işittim: “er-Rızâ’ya dedim ki: “Senin dostlarından biri, kendisi sormaktan çekindiği için sana o meseleyi sormamı emretti.” “Nedir o?” dedi. “Kişi kadının dübüründen yanaşabilir mi?” dedim. Dedi ki: “Evet, buna hakkı vardır.”

ŞÎA’YA GÖRE KERBELÂ

Bihâru’l-Envâr adlı kitapta Ebû Abdillah’ın şöyle dediği nakledilir: “Şüphesiz Allah (c.c.), Kâbe’ye buyurmuştur: “Kerbela toprağı olmasaydı seni fazîletli kılmazdım. Eğer sana Kerbela toprağından eklenmeseydi ne seni ne de iftihar ettiğim Kâbe’yi yaratırdım. Kerbela toprağına karşı büyüklenmeksizin yerinde dur; günahkâr, mütevazı, zelil ve alçak ol. Aksi hâlde, sana öfkelenirim ve seni cehennem ateşine atarım.”

TAKİYYE AKÎDESİ

İmâmların yaşadıkları dönemlerdeki halîfelerle olan ilişkileri, Şîa akidesine uygun olmadığı için, yâni Hz. Ali (r.a)’nin diğer halîfelerle iyi geçinmesini, Hz. Hasan (r.a.)’ın halîfeliği Muaviye (r.a.)’ye teslim etmesini, diğer imâmların çoğunun yönetime başkaldırmamasını kendi anlayışlarıyla uyumlu hale getirmek ve daha birçok şeyi kurtarmak için de takiyyeyi dînin bir esası olarak uygulamaya koymayı kurtuluş olarak görmüşlerdir. Takiyyeyi, îmânın olmazsa olmazı yâni îmânın bir şartı hâline getirmişler; bunu, uydurma hadîslerle kurumsallaştırmışlardır. Meselâ:

Şîa’nın temel kaynaklarından Usul-u Kâfi, s. 426 el-Kuleynî, Usûlu’l-Kâfî’de şöyle nakleder: “Ebû Abdillah dedi ki: “Ey Ebû Ömer! Dînin onda dokuzu takiyyedir. Takiyyesi olmayanın dîni de yoktur. Nebîz ve mestlere mesh dışında her şeyde takiyye vardır.” Yine el-Kuleynî, Ebû Abdillah’tan nakleder: “Dîniniz hakkında sakının ve onu takiyye ile perdeleyin. Zîra takiyyesi olmayanın îmânı yoktur.”

“… Eban b. Tağlip, Ebû Abdullah (Cafer Sâdık aleyhisselâm)’tan şöyle rivâyet etmiştir: “Resûlullah (sallallahu aleyhi ve âlihi), vefat edeceği sırada Ali (aleyhisselâm) eve girdi. Resûlullah, onun başını örtünün altına soktu, sonra: “Ey Ali!” dedi. “Ben, öldüğüm zaman beni yıka. Ve kefenimi sar. Sonra beni oturt. Ardından bana soru sor ve sözlerimi yaz.”
Humeynî şöyle der: “Namâzda kıyâmda iken elleri bağlamak namâzı bozan şeylerdendir. Takıyye ile olması müstesna.”

(Hak Dinin Batıl Yorumlarına Cevaplar, MİSVAK NEŞRİYAT, İstanbul, 2014)

(http://dintahripcileri.com/kendi-kaynaklarindan-alintilarla-sia/)

The post Kendi Kaynaklarından Alıntılarla Şîa appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

481. Mesele: Tâife-i mezbûre şi’adan olmak da’vâ ederler, “lâ ilahe illallah” derler iken, bu mertebeyi îcâb eden halleri nedir, mufassal ve meşrûh beyan buyurula?

Elcevap: Şi’adan değil, “yetmiş üç fırka ki, içinde ehl-i sün­net fırkasından gayrı nârdadır” deyu hazreti Resul (sallallâhu aleyhi ve sellem) tasrih buyurmuşlardır, bu taife ol yetmiş üç fırkanın hâlis birinden değildir. Her birinden bir miktar şer ve fesad alıp, kendiler hevâlarınca ihtiyar ettikleri küfr ü bid’atlere ilhak edip, bir mezheb-i küfr ü dalâlet ihtira’ eylemişlerdir. Dahi durup gün günden artırmak üzerinedirler. Şimdiye değin üzerine müstemir oldukları kabâyih-i ma’rûfelerinin, müceb-i şeriat-i şe­rife üzerine mufassalan hükmü budur ki:

Ol zâlimler Kur’an-ı ‘azîmi ve şeriat-i şerifeyi ve dîn-i İslâmı istihfaf eylemekle, ve kütüb-i şer’iyyeyi tahkir edip oda yakmak ile, ve ‘ulemâ-i dîni ‘İlimleri için ihanet edip kırmak ile, ve re’isleri olan fâcir me’lûnu ma’bud yerine koyup ana secde eylemekle, ve dahi hürmeti nusûs-i kafiye ile sabit olan envâ’-i hurumât-i dîniyeyi istihlâl eylemekle, ve hazret-i Ebî Bekr ile hazret-i Ömere (radiyallâhu anhum) la’n eylemekle kâfir ol­duklarından sonra, hazret-i Âişe-i sıddîkanın (radiyallâhu anhâ) berâati hakkında bunca âyât-i ‘azîme nazile olmuş iken, anlara itâle-i lisan eylemekle Kur’an-i kerîmi tekzîb edip kâfir oldukların­dan ma’adâ, hazret-i Risâlet-penâhın (sallallâhu aleyhi ve sellem) cenâb-ı azizlerine şeyn getirdikleri ile sebb-i nebî eylemiş olup, cumhûr-i ‘ulemâ-i a’sâr ve emsâr icmâı ile, katilleri mubah olup, küfürlerinde şek edenler kâfir olurlar. İmâm-ı Azam ve imam Süfyân-i Sevrî ve imam Evzâgî (rahimehullah) katlarında tamam sıhhat üzere tevbe edip İslama gelicek, eğerçi bu küfürler dahi sâir kefere küfürleri gibi afv olunup katilden necat bulurlar, amma imam Mâlik ve imam Şâfi’î ve imam Ahmet bin Hanbel ve imam Leys bin Sa’d ve imam İshak bin Râhûye ve sâir ‘uzemâ-i ‘ule­mâ-i dinden cem’-i kesîr katlarında asla tevbeleri makbul ve İslâmları mu’teber değildir. Elbette hadden katl olunurlar. Hazret-i imam-i din-penah (eyyedehullâhu te’âlâ ve kavvâhu) zikr olunan eimme-i dinden, hangi canibin kavli ile ‘amel ederler ise meşrû’dur. Ol kabâyih ile ittisafları cem-i ehl-i İslâm içinde tevatür ile mu’ayyenen ma’lûm olmuştur. Hallerinde tereddüd ve iştibah yok­tur. Askerlerinden olup kıtale mübaşeret edenler ve binip inip etbâ’ından olanların şânında asla tevakkuf olunur değildir. Amma şehirlerde ve köylerde kendi hâlinde salâh üzerine olup, bunların sıfatlarından ve ef’allerinden tenezzühü olup, zahir halleri dahi sıdklarına delâlet eyleyen kimselerin kizbleri zahir olmayınca, üzerlerine bunların ahkâmı ve ‘ukûbâtı icra olunmaz. Bu taifenin kıtali sâir kefere kıtalinden ehemdir. Anınçün Medîne-i münevvere-etrafında kefere çok iken ve bilâd-i Şâm feth olunmamış iken an­lara gaza eylemekten, hazret-i Ebî Bekr-i sıddik (radiyallâhu anh) hilâfetinde zuhur eden Müseyleme-i kezzaba tâbi’ olan tâife-i mürtedde üzerine gaza eylemeğe, eshâb-î kiram (rıdvânullâhi aleyhim ecma’în) icmaları ile tercih ve takdim buyurmuşlardır. Hazret-i ‘Ali (kerremallâhu vecheh) hilâfetinde havârîc kıtali dahi böyle olmuştur. Bu taifenin fesadları dahi azimdir, yeryüzünden fesadların ref eylemek için mücâhede eylemek dahi ehemdir.

-Ebū s-Su’ūd Efendinin Fetvalarından.

The post Şîa Hakkında Ebu’s-Suûd Efendi Hazretleri’nin Fetvâsı appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

“PARTİLER HİÇ DE DOĞRU OLMAYAN BİR TEŞKÎLÂTDIR…”

“HERKES KENDİ MENSUB OLDUĞU PARTİYE ONU MÜDÂFAA SADEDİNDE ÇOK GAYRET SARFEDER…” 

“Muhalifi olan partiyi devirmek ve onu haksız çıkarmak için çabalar. Bu hususda YALAN YANLIŞ her türlü PROBAGANDAYI MEŞRÛ’ SAYAR. Bunlar artdıkca büyük bir nehir birçok kollara ayrıldığı zaman nasıl zayıflarsa, işde milletler de böyle bölündükleri zaman öyle zayıflarlar. O zaman her kafadan bir ses, bir nizâm, bir düstûr çıkar. Ammâ hepsi de birbirine muhâlif ve mugâyirdir. Birinin istediği ve beğendiğini diğeri istemez ve beğenmez.”

MASONLAR RASÛLULLÂH’IN ZAMÂNINDAKİ MÜNÂFIKLARDAN DAHA EŞED, MASKELİ KİMSELERDİR

“Hiçbir kardeşin, kendi öz kardeşine yapamadığını, bir müslüman, din kardeşine en âlâsını ve en güzelini yapar ve yapması da lâzımdır. Halbuki, bu gün insanlar, bu kardeşlik râbıtasının lüzûmunu anlamamış ve hissetmemiş olacaklar ki, çeşitli cemiyetler kurmuşlar; herbirine ayrı ayrı isimler takmışlardır. Meselâ, masonların bile kaç çeşit locaları vardır. Fakat hiçbirinin teşekkülleri, islâmî bir gâye ile değildir. Müslüman olmadıkları için de hiçbir sevâb yokdur. Sevâb olmadığı gibi, müslümanlık dışında, belki de mülümanlığa zararlı olmaları sebebiyle, bu gibi cemiyetlerden fayda umarak, onlara girmek kadar mânevî tehlikesi büyük bir şey olamaz. Çünki, bunların ne kadar şöyle yardım ederiz, böyle faydalı oluruz diye yapdıkları probagandalar da yalan ve dolandan ibâretdir. Sonra bunların bir kısmının da kökü dışarıda olduğundan, hırıstiyan veya yahudî teşkilâtı olmaları i’tibârıyle bunlara girmek İslâm’a hıyânetdir. Hiçbir akl-ı selim sâhibi müslüman, altınlara gark olacağını bilse dahî, böyle İslâm’dan gayrı, hatta İslâm’ın zıddı gayelere hizmet eden cemiyetlere girmez ve girmeyi kendine zül addeder, aynı zamanda girenleri de sevmez ve onlardan nefret eder. Buğz-ı fillâh edib, onları kardeşlik defterinden siler. Zîrâ bu gibi menfaatperest insanlar ki, dünyâda nâil olacakları menfaatlere tamâ’en, yabancı ülkelere hizmet eden cemiyetlerin gâyelerine bilerek veya bilmeyerek hizmet eder ve İslâm’ın yıkılması bahasına da olsa, artık onların, o cemiyetin emirlerine uymak mecbûriyyetinde kalırlar. Ondan dışarı da çıkmazlar. Çünki, cemiyetlerin programına uymayı önceden taahhüd etmişdir. Yazık bu gibi hasîs adamların hâline!..

Zavallı, sana ne oldu da böyle şeytânî fikirlerle kurulmuş bir dolaba giriyorsun? Hiç de aklın yok mu? Bu kadar tahsili ve serveti, böyle bir İslâm düşmanı cemiyete girmek için mi yapdın? Yazık sana hem de çok yazık. Senin dîninden sökülüb, İslâm’ın gayrı bir cemiyete intisâbından dolayı, artık seni İslâmiyyet, müslüman olarak kabûl edemez. Çünki, artık sen müslümanın malı değil, bir hırıstiyan veya bir yahudî şebekesinin adamısın. Bunu böyle bil. Namaz kılmakla, oruç tutmakla, boş yere kendini aldatırsın. Artık sen nerede, müslümanlık nerede? Müslümanlık şirke karşı bir dindir. Hiçbir zaman ikilik istemez. O, tevhid dînidir. Birlik, vahdet, onun gâyesidir. Onun için müslüman, ancak müslümanın kardeşidir. Kur’ân-ı Azîmü’ş-şân’da, “Ancak mü’minler kardeşdirler” buyrulmuşdur. Mü’min olmayan ve müslüman olmayanlarla kardeşlik aslâ câiz değildir. Ammâ kim girerse girsin, onun girmesi bizim de girmemizi iktizâ etmez. Ammâ din adamı imiş, ne olursa olsun. Din adamları içinde de, ne kadar münâfık ve fâsid kimselerin de bulunabileceğini unutmamalı…

Halbuki, müslümanlık bir vücûd gibidir ve öylece yekpâre olmalıdır. Hiçbir âzâsı hattâ bir zerresi bile birbirinden ayrılmaz ve ayrılmamalıdır. Nasıl olur da, müslümanlık dışında ve onun düşmanı bir cemiyete üye olur? Bu çok akılsız ve âhiretini bilmeyen bir ahmaklıkdır dersek, mübâlağa etmiş olmayız. Bunun İslâmiyet’e olan zarârı bugün artık pek âşikârdır. Çünki efrâdı çoğalmış, hep köşe başlarını tutmuş, kendi din ve milletlerine zararlı olmaya başlamışdır. Bunlar, Rasûlullah’ın zamânındaki münâfıklardan daha eşed maskeli kimselerdir. Dinlerine karşı samîmî olmadıklarındandır ki, bu gibi yabancı ve dînimize muhâlif, bölücü ve yıkıcı cemiyetlere girmeye cesâret ederler.

PARTİCİLİK HİÇ DE DOĞRU DEĞİLDİR

Hiçbir cemiyet yokdur ki, onun bazı saklı ve gizli gâyeleri olmasın. Onu açığa vermez ve meydana koymaz. Yalnız faydalarından bahsederek, etrafında adamlarını toplamaya bakar. Sonra bu üyeler de kademe kademedir. Üst kademenin gâyesini, politikasını, alt kademede olanlar bilemezler. Belki de, samîmî hizmetlerini bilmeyerek, körü körüne yapmakla, memlekete ve millete karşı pek büyük suçlar işlemişlerdir ki, gün ışığına çıksa, affolunmalarına imkân yokdur. Bunların yıkıcı ve bölücü faaliyetleri yetmiyormuş gibi bir de, dâhilî fikir ve düşünce ayrılıkları bizi mahv ve perişan etmektedir.

Evvela partiler hiç de doğru olmayan bir teşkîlâtdır. Zîrâ birinci zararları, memleketdeki vahdeti birliği bozmakdır. Herkes kendi mensûb olduğu partiye onu müdâfaa sadedinde çok gayret sarfeder. Muhalifi olan partiyi devirmek ve onu haksız çıkarmaya çabalar. Bu hususda yalan yanlış her türlü probagandayı meşrû sayar. Bunlar artdıkca büyük bir nehir birçok kollara ayrıldığı zaman nasıl zayıflarsa, işde milletler de böyle bölündükleri zaman öyle zayıflarlar. O zaman her kafadan bir ses, bir nizâm, bir düstûr çıkar. Ammâ hepsi de birbirine muhâlif ve mugâyirdir. Birinin istediği ve beğendiğini diğeri istemez ve beğenmez. Bir vücûd gibi bir başa bağlı olmaz, her âzâ kendi arzusuna göre hareket etmeye kalkarsa o vücuddan hiçbir hayır gelmez. Hiç şübhe yokdur ki cemiyetler de böyledir. Biri böyle olsun der, diğeri de onu baltalamaya çalışırsa, orada huzûr ve kalkınma olur mu?”

[Mü’minlerin Vasıfları, Mehmed Zâhid Kotku, Bayrak Matbaası, 1982, sh:75-78]

(İlk intişârı: 01.01.2012)

The post Partiler Hiç De Doğru Olmayan Bir Teşkîlâtdır… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Merhûm Üstâd Necib Fazıl

         GÜNAH-KÜFÜR

   Bir adam ömrü boyunca bir şarap fıçısı içinde otursa ve yalnız şarapla yaşasa da “Bu haramdır,biliyor ve doğruluyorum; ama ne yapayım ki,nefsimi yenemiyor ve ondan vazgeçemiyorum!” dese hareketi sadece günaha girer de, ömrünce ağzına alkol almamış başka biri “Ben içkiyi bünye ve mizacıma uymadığı için içmiyorum; İslam’da yasak olduğu için değil!” dese, onunki günah üstü bir şey, küfür olur. Görülüyor ki,  iman öyle bir örümcek ağı ipliği ki, dünyaları assalar kopmaz da, bir püfle gidebilir.Bu bakımdan Yirminci Asrın Büyük Kutbuna ait 101 maddelik bu icmali, daha nice benzerlerinin takdir edileceği kanaatiyle en lüzumlu bir zemin olarak mümin gözler önüne seriyoruz.

   Dinimizin sahabelerden sonra en büyük insanı, eseri  “Allah ve Resulü’nün kitapları müstesna, en yüksek kitap” kabûl edilen İmam-ı Rabbâni Hazretleri, itikad arsası tam temizlenmeden ve düzleştirmeden hiçbir amelin kıymeti olmayacağı ve bu arsa üzerine hükmünü koymuş olduklarına göre, imanda ilk iş, Allah’ı hakkıyla tenzih edebilmek ve bu tenzih borcunu kısıtlayıcı fikir ve kelâm fuhşundan kurtulmaktır. Nitekim Kainatın Efendisi gelinceye kadar hak olan İseviyeti, O’ndan evvel ve sonra bozan Hıristiyanlar, hep bu ilâhî tenzihte düştükleri uçurum yüzünden helâke gitmişler, bu küfürleri de, Kainatın Efendisini tanımamak küfrü üstüne ilâve etmişlerdir.

   Din ölçüleri ve incelikleri bahsi sonsuzdur. Fakat din dâvasının topyekûn cümle kapısı, Allah’a itikadın nasıl ve bu itikadı bozan şeylerin neler olduğunu bilmektir.

   Bu bakımdan, küfrü mucip halleri 101 madde halinde belirtiyor ve mümin geçinenlerden bir haylisinin laubalilik gösterdiği ilk ve en büyük hudut riayetini ortaya koyuyoruz.

KÜFRÜ GEREKTİREN ŞEYLER

1. Allahın varlığında tereddüt…
2. Allahın  ülûhiyet istihkakına ortak koşmak…
3. Allahın cisim olduğunu sanmak…
4. Allahı cisim icaplarından biriyle vasıflandırmak…
5. Allahı zaman kaydı içine almak…
6. Allahı mekân kaydı içine almak…
7. Allahın ezeliyetini ve ebediyetini inkâr etmek…
8. Annesi ve oğlu olduğunu, doğurulmuş ve doğurmuş bulunduğunu sanmak…
9. Eksiklik sıfatlarından biriyle vasıflandırmak…
10. Kemâl sıfatlarından herhangi birini kabul etmemek…
11. Allahı bölünebilir bir madde halinde birleşim olarak hayal etmek…
12. Allahı,  bir şeye hulûl etmesi veya bir şeyin onda hâl olması fikriyle mütalâa etmek…
13. Peygamberlerden herhangi birine bir eksiklik isnat etmek…
14. Peygamberlerden herhangi birini inkâr etmek…
15. Peygamberlere yalancılık isnadında bulunmak…
16. Peygamberleri sihirbaz, mecnûn, câhil gibi şeylerle vasıflandırmak…
17. Peygamberlerin Allah ile bir neseb alâkası bulunduğunu sanmak ve söylemek…
18. Peygamberlere günâh isnat etmek…
19. Peygamberlerin fazilet ve kemâllerini Allahtan bilmeyip herhangi bir kuldan bilmek…
20. Peygamberlerin cehre ve vücutlarında sıhhat ve umumî hallerinde bir kötülük ve illet bulunabileceğini iddia etmek…
21. Peygamberlerin vaatlerine sadakatsizlik isnâdı…
22. Peygamber olmayan bir kimseye peygamber demek…
23. Peygamberlerden herhangi birinin nebîliğini inkâr etmek…
24. Meleklerin varlığına inanmamak…
25. Meleklere bir eksiklik ve kötülük isnat etmek…
26. Melekleri, Allahın vasıflandırdığı sıfatlardan başka türlü zannetmek…
27. Meleklerin erkeklik ve dişilik vasıfları olduğunu sanmak…
28. Âyetle sabit mucizelerden herhangi biri üzerinde tereddüt etmek…
29. Kamerin ikiye bölünmesi ve mi’raç gibi, tevatürle sâbit mucizeleri inkâr etmek…
30. Allahın kitaplarından birisini tasdik etmemek…
31. Kur’ân’ın bir âyet veya bir cümle veya bir kelimesini inkâr etmek…
32. Kur’ân’a küçücük bir eksiklik veya zayıflık kondurmak…
33. Kur’ân’ın ölçülerine yanaşmamak veya onlardan şüphe etmek…
34. Kur’ân’ın hükümlerinden daha faydalı, daha uygun, daha koruyucu, daha adaletli bir şey kabul ve iddia etmek…
35. Herhangi bir suretle Kur’ân’ı tahkîr etmek…
36. Kur’ân’a Peygamberin öz kelâmıdır göziyle bakmak…
37. Kur’ân’ı İslâm büyüklerinden başka türlü tefsir ve tevil etmek…
38. Kabirdeki sual ve azâbı inkâr etmek…
39. Haşri inkâr etmek…
40. Kıyâmette her ferdin, aslî vücudiyle meydana geleceğine inanmamak…
41. Hesap gününü inkâr…
42. Sıratı inkâr…
43. Mizânı inkâr…
44. Cennet ve cehennemi inkâr…
45. Cennet nimetlerini ve cehennem azâbını inkâr…
46. İlahî nimet ve azâbın ebedî olmadığına itikat…
47. Kaderi inkâr…
48. Kaderin değişebildiğine itikat…
49. Kafirlerin cennete girebileceğine itikat…
50. Müminlerin ebediyen cehennemde kalabileceklerine itikat…
51. Allahın vasıflandırdıklarını eksik veya fazla kabul etmek…
52. Namaz, oruç gibi ibâdet hükümlerinin farz olduğunu red…
53. Fâiz, insan öldürme ve emsâli günâhları ma’siyet kabul etmemek…
54. Allah düşmanlarının hallerini, kılıklarını, edâlarını ve unsurlarını, onların dinlerinden hoşnutluk ve küfürlerine rızâ yoliyle taklit etmek…
55. İslâmiyeti mühimsememek ve hor görmek…
56. Kâfiri müminin üstünde tutmak…
57. Harâmı helâl bilmek…
58. Helâli harâm bilmek…
59. İslâmiyetin başlangıcı zamanlarında ayrılık ve aykırılık bulunduğuna hükmetmek…
60. Sahabîleri, münâfık, fâsık ve kâfir bilmek…
61. Beyt ehline, beyt ehli olduğu için düşmanlık…
62. Sahabîleri,sahabî oldukları için sevmemek…
63. Bir mümine, mümin olduğu için hakaret…
64. Bir kâfire, kafîr olduğu için muhabbet…
65. İslâmiyetin, din ve dünya saadetine engel olduğunu fikretmek…
66. Bir mümini küfürle suçlamak ve ona kâfir diye hitâp etmek…
67. Küfrü gerektiren bir söz söylemeyi veya iş işlemeyi kurmak…
68. Küfrü gerektiren bir şeyi irâde ve ihtiyâriyle hatırından geçirmek…
69. İslâmda istihza belirtici bir söz veya işi irâdesiyle benimsemek…
70. Bir hâkime, emîre, şeyhe ta’zim kasdiyle secde etmek… (Bu kast olmadan edilen secdeler de şiddetle haramdır. Namazlardan sonra edilen secdeler de haram…)
71. Sihrin tesirine inanmak…
72. Mushafı, yahut bir sahîfe veyâ bir âyetini, yahut da Allahın isimlerinden birinin yazılı olduğu kağıdı kasden pisletmek…
73. Şeriat ilmine, hadîse, peygamber ve melâike isimlerine bir ait varakayı pisliğe atmak…
74. Camileri kasden pisletmek…
75. Âlemi veya onun bir parçasını kadîm (evveli yok) bilmek…
76. Âlemi Yaradanı hâdis (sonradan olma) bilmek…
77. Kadîm (evveli olmayan) ı  “bir”den fazla bilmek…
78. Allahı hayy (diri), kudretli, irâdeli, ilim ve kelâm sahibi kabul etmemek…
79. Herhangi bir peygamberi yalanlamak…
80. İmâna gelmek isteyenlere Tevhîd Kelimesini hemen talim etmemek…
81. Def ve düdük çalarak veya herhangi bir musikî aletiyle kur’ân okumak…
82. “Filân, peygamber de olsa sözüne inânmam!” demek…
83. “Lâ havle ekmek getirmez!” demek…
84. “Kıyâmetten korkmam!” demek…
85. Kur’ân veya din öğreticisinin istihza ile taklidini yapmak…
86. Şârabın hâram olmamasını temenni…
87. Hazret-i Ebû Bekrin sahâbîliğini inkâr…. (Hakkında Kur’ân nassı vardır)….
88. “Namaz kılmam, kılmayacağım!” demek…
89. Allahı, ülûhiyetine uymaz bir fiil ve işle yorumlamak…
90. Allahın isimlerinden biriyle alay etmek….
91. Allahın emir ve yasaklarını alaya almak…. “Din âlimlerinin sözleri efsânedir!” demek…
92. “İslâm dini hurafelerden ibârettir!” demek…
93. “Asrımız dinsizlik asrıdır!” demek…
94. Helâl ve hâramı tanımamak….
95. Zaman, ruh veya eflâkin kadîm (evveli yok) olduğuna itikat etmek…
96. Tenasuha (ruhun kalıp değiştirdiğini vehmeden mezhep) inanmak….
97. Allahın Sevgilisine siyah renkli demek ve O’nu sıfatlarının gayriyle anmak…
98. Peygamberlik çalışmakla elde edilir bir makâmdır sanmak…
99. Hristiyan ve Yahûdileri mü’min zannetmek…

   100.Kur’ân’ın lâfız ve mânalarını değiştirmek, onu nefsine göre yorumlamak…

   101.Din hükümlerini, akla, mantığa, yahut hikmet ve felsefeye uygundur diye kabûl etmek…

Râbıta-i Şerife (Esseyyid Abdülhakim Arvasî)  Sh-95-101’den

Büyük Doğu Yayınları /Kasım-1976

Kaynak: http://www.kekvakfi.gen.tr/yeni_sayfa_262.htm

The post Her Şeyden Önce İtikat appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

İman, ziyadelik ve noksanlık bakımından kısımlara ayrılmaz. Çünkü iman hasıl olunca zaten kâmildir, ziyadelik ve noksanlık kabul etmez. Mahiyeti itibarı ile ne zaid ve ne de noksan olmaz. Zaid ve kâmil olması, inkişaf ve incila (açıklık ve berraklık) olarak, başka bir tabirle, zayıflık ve güçlülük bakımındandır.

İmanın mahiyeti: Peygamber Salallahü Aleyhi ve Sellem’in Risalet ve Nübüvvet itibariyle getirdiği akaidi; akla, hikmet ve felsefeye dayandırmadan ve havale etmeden, kesin olarak bilip ve inanmaktan ibarettir.

Akla uyarak inanmak ve tasdik etmek, aklı tasdik olup, risaleti ve Resulü tasdik olmaz. Yahud Resulü ve aklı birlikte tasdik etmiş olur ki, ol vakit risalete tam inanç hasıl olmaz; itimadı tam olmayınca mahiyet-i iman, tecezzi kabul etmediğinden dolayı, iman olmaz. Belki akıl, Resul’ün tebliğine muvafık olursa, aklı kâmil ve aklı selim olur.

İnanç mes’eleleri hikmete havale olunup, hikmet kabul ederse tasdik eder, etmezse ya red veyahud tereddüde düşerse ol vakit hakime i’timat etmiş olup, risalete tam i’timat hasıl etmemiş olur ki, bu, bu takdirde iman-ı kâmil zaten olmaz. Zira iman, tecezzi ve kısım gibi parçalara ayrılmaz.

Dini mes’elelere felsefe ile yön vermeye kalkışırsa, yine bir feylesofu tasdik etmiş olup, Resule tam i’timad etmemiş olur ki, bu da iman sayılmaz.

Hasılı İman: Resulü Ekrem Sallallahü Aleyhi ve Sellemin Allah tarafından Risalet ve Nübüvveti itibarıyle, bütün insanlara getirdiği ve tebliğ ettiği ahkamın kaffesine, tümü i’tibarıyle itimat ve inanmakla hasıl olur. Bu Ahkâm ve Akaid’in her hangi birinde tereddüd ve inkâr var ise, mü’min olamaz. Zira bir hükümde Resul’ü tasdik etmemekle veyahud bu hükme i’timad etmemekle, Resul’ü, hilafı hakikat ile ittiham etmiş olur ki, bu da noksanlıktır; noksanlık ise, Nübüvvet ve Risalete tamamen zıddır. Dinde ittifak olunan mes’elelerden birinde şüphe ve inkâr imanın gitmesine sebep olur.

Dinde ittifak bulunan mes’elelerden birinde tasdik olmaz ise –ekseriya böyle olur — bu mes’elede murad-ı ilahi ve murad-ı Resul Sallallahü Aleyhi ve Sellem nasıl ise, öylece inandım ve tasdik ettim der, şüphesini giderecek bir zatı hemen arar; ilminde, dininde güvenilir, tam i’timat sahibi, zeki ve anlayışlı, arif, mes’elelere vakıf, dini bilgileri derin ve müşkilatları halle muktedir zatı bulur ve sorar; aldığı cevaba kalben mutmain olunca öylece inanır ve yakin hasıl eder. Böyle zatı aramak farzdır. Bunu tesadüfe bırakmak asla caiz değildir. Hemen arar bulur. Bulamazsa ve yahud bulup ta tatmin olmaz ise, Cenab-ı Hakk’ın irade ettiği ve Resulünün tebliğ ettiği şekilde inandım der, şüphesinin giderilmesini Cenab-ı Hakk’dan niyaz eder. İşte buna binaen her yerde müslümanların müşkilini hal edecek bir alimin bulundurulması farz-ı kifayedir. Felsefecilerin itirazlarını, fen bilgilerine, felsefe kaidelerine göre halle muktedir; hükemanın itirazlarını, hikmet kaidelerine göre halle kadir, batıl dinlerin itirazlarını ve dinlerinin batıl olduğunu ispata muktedir, Mutezile, Rafizi tarafından gelen itirazlara derin vukufu olan, cevaba muktedir ve tarih-i aleme vakıf, ulumu riyaziyede mahir, çeşitli İslam bilgilerinde maharetli bir kimse bulundurmak lazımdır. Böyle olmaz ise DİN, gerçekleri kabul etmeyenlerin elinde oyuncak olur. Diledikleri vechile te’vil ve tefsir ederler. Kimseyi kurtaramadıkları gibi, hem kendilerini ve hem de halkı sapıklığa iterler.

Kaynak: https://www.abdulhakimarvasi.com/iman

The post Abdülhakîm Arvâsî Efendi Hazretleri’nin İman Hakkındaki Yazısı appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.