Ziyâiyye BEKÇİSİ

Yemîn, Şerîat’da Arabça bir ıstılah… Kasem  ve halîf de bunun mürâdifi…

Cenâbı Hakk Azze, “Yeminlerinizi koruyun!” buyurur!. Öyle onun bunun üzerine, nâmus veya nâmussuzluk üzerine yemîn olmaz. Olacaksa, mücerred Allâh Celle adına olur; ve müslümanca, yemînin mu’cebince sözde durulur ve netîcesine de riâyet şart olur…

Umûmî kânunlarımızdan birisi de şu:

“İslâm üzere olmıyanın dahî, yemînine  i’tibâr olunmaz!”

Yemîn bir akiddir. Bu, Allâh Azze’ye akd içündür. Küfür ile Allâh Azze’ye (ta’zîm) muhal!

Yemîn, irtidâd hâlinde bâtıl!

Gayr-i müslim olanın (kefârete) ehliyeti düşünülemez… ALLÂH Azze’ye i’tikâd olmalı ki, O’nun adı üzerine yemîn denilen te’yîd vücud bulabilsin!. Îmân yoksa, adam veya madam, kimin üzerine yemîn edecek!?

Kefâret, Şerîat-ı Garrâ’da ibâdetdir. Keffâretin (cezâ) olması, onu doğuran sebebe nisbetledir; ve hukûkullaha dâhil…

Allâh ve Âhıret Gününe, hesâb ve kitaba (îmânı) olmıyanın, keffâret denen müeyyideye îmânı da olamaz…

Yalan yere yemîn etmek günâh-ı kebâirden!

Dilinde “haram” diye bir mefhum olmıyan bir devlet, dembokrasi, cumhûriyet, lâyıklık, herhangi bir ideoloji veya v.s. içün, bu “haram” da keenlemyekün!. Lâkin gelin görün ki, arsız ve dünyevîlik delisi (modern) kelleler, sık sık, cüz’ü olduğu bütünden nice şer’î ıstılahları çeker, mevzii ve mevkii dışında münkirce ve şerefsizce kullanır…

DİNDEKİ (Yemînin) sebebi, maksadın te’kîdini irâde etmekdir.

Buraya kadar anlatılanlar, hep, Şerîat içindeki yemînle alâkadâr!

Anınçün, Şerîat dışında yemîn olmaz;  namaz, cihad, ibâdet, v.s. gibi onbinlercesi de olmadığı gibi…

Yemînin, (rüknü) olmadan da yemîn olmaz. Bunlar da, Allâh Azze’nin isimleri, sıfatları ve bunlara taallûk eden sâir lâfızlardır… Allâh Azze’nin (izzeti, celâli, kibriyâsı, ğadabı) ile de olur… Ancak ve yalınız, her hâl ü kârda, ALLÂH Azze adına olacak… Aksi hâlde ona, hiçbir şekilde (yemîn) denemez; o uydurma, ordan burdan aşırma bir fasofisodur!. “Kâbe’ye” diye bile yemîn olamaz… Ancak, “Kâbenin Rabbine” diyerek olabilir!

Şunun bunun adıyla, namusa, nâmussuzluğa, şerefe, kadehe, rakıya, sarhoşa, ite , homoya, heykele, büste, resme, isme, cisme, yemin olmaz!.

Batıya dönerek kıbleye dönülmüş olamıyacağı gibi, Allâh Azze dışında bir şey üzerine yemîn etmek veya “and içmek” İslâmiyyet’de yokdur, olamaz!. Bunları yapanlar, gözboyamak ve biribirlerini aldatmak, kazıklamak üzere, bir taraf öteki tarafı yemek içün yapar! Çünki bu, hakîkatı muhal, sâdece laik-cumhûrî-dembokrat bir ritüeldir!. Müeyyidesi de yokdur. Bugüne kadar bu kabil “and içib” aksini yapanlara, lâ teşbih “laik bir kefâret” verdirilememişdir!

Yalan yere and içilse, sanki ne lâzım gelecekdir?. Zâten onların hayat (florası), yalan üzerine binâ edilmişdir.

 BU KABİL AND İÇİRME VE YUDUMLATMALARLA DENİLMEK İSTENİYOR Kİ:

“Bu and içme merasiminden geçerek, kendi îmân, dîn, inanç, ilke, ideoloji, doktrin, ilke, ülkü, tilki ve türkülerini inkâr edib unutacaksın!. Bu dembokrasi (ma’bedinde) senin dîn ve îmân gibi şeylerin geçmez! Duydun mu? Bu elindeki metni istersen okumayıb,”kendi kendimi inkâr edemem” de… O zaman, buradaki ideoloji, religion, ilke, inanç ne ise, bunlara inanıyor görünmedin mi, bu ceylan derileri üzerinde oturamaz, kanun yapan bir tanrı olma fırsatını kaybedersin!.. İşine gelirse… Ve ona göre ya adam ol; ve ehlîleşerek dünyânın bir parçası ol; veya dikleşib dışlan!! Akıllı ol, kendini, kendinden ibâret sanmak burada sökmez… Kimin, hangi betonik ve faşist dembokratik diktanın ( vekili olduğunu) hiç bir zaman ve mekanda unutma!. İrâde-i Külliye devri dîn devri demekdir; artık o gitmiş, onun yerine “halk irâde ve hâkimiyyeti” çakılmışdır… İnansan da inanmasan da, mahlûka âid “millî irâde” lâfını maske olarak suratından indirmek en büyük suçdur!. Dembokrasinin ilâhı ALLÂH değil, HALKDIR, HÂLIK değil MAHLÛKDUR… Nazariyat, böyledir; bunları ne kadar deler ve oyarsın, o, senin (and içme ve yudumlamalarının) artık dışındadır!. İblisin anasını bellercesine iblisleşmek, artık senin damarlarındaki asîl kan hangi ırkın kanı ise ona göre ayarla! Anladın!?”

Şimdi tepelerden, ta doruklardan, deniz seviyesine hatta Lût Gölü’nün nâkıs râkımına kadar (câhiliyye) cehâleti her yere sıvandığı ve dominant hâle getirildiği içün, yeminle yemin olmıyan, din ile din olmıyan herşey, biribirine karıştırılıb=halt edilmektedir… Bunun adı, dediğimiz gibi “parlementer laik dembokrasidir!”

 Nasıl?

Müslüman yemez de…

Yiyene!

(İntişârı: 23.06.2015)

t.t.

The post İslâmiyet Dışında Yemîn Olamaz! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Sıddîk YAVUZOĞLU

Kitâbım rafta… hukûk; guguk,

Parlömanlarda Rubûbiyet.

Ana baba der abuk sabuk…

Bu yasalarladır hürriyet!

Anıt kubûr ki kutsal mekân,

Yemîn; şeref bir de nâmûsa…

Rabbe kulluğa yok hiç beyân,

Memleket dönmüş hep kâbûsa!

Dînim silinmiş; hem dünyâdan,

Ulusda kitâb beşerîdir…

Bize gelen emr yalnız Hakk’dan;

Ancak mutlak yol müstakîmdir!

____________

10.04.2019

The post Yemîn appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(2)

Mehemmed SAFFET

Şevket Bey aynı yazısında devam ediyor:

“Medenî ve gerçekten demokrat ülkelerde kişiler kendi kutsal kitaplarına el basarak yemin eder.”

Kalbinde hakîkî kelime-i tevhid taşımayan bir insan kim olursa olsun onun “medenî!” olması aslâ düşünülemez… Allâh’a ve Âhıret Günü’ne îmân etmeyen bir kişinin kalb ve vicdanında, hakk, iyi, doğru ve güzel terâzisi olamaz. Bu terâzîden mahrum olanlar muhalled finnârdır ki, böyle bir insan ve cinne medenî demek, mutlak hılâf-ı Hakk ve adâletdir… Mü’minlerin en aşağı noktasında olan, kâfirlerin en üstün bildikleri adamlarından nâmütenâhî derecede medenîdir…

“Gerçekden demokrat ülkeler!”

Tabiriyle dembokrasinin gerçeğinin olabileceğini zannedip onun reklâmını yapıyor ki, bir müslümanın dembokrasi reklamı yapması (Lâ ilâhe…) noktasında adamı uçuma düşürür! Elmalılı Merhum, “Allah’a imandan evvel küfre tövbe etmek şartdır, bu tevbenin de şartı, tâğûtları aslâ tanımamaya azmeylemekdir” buyuruyor ki, Müslümanların Âdem Aleyhisselâm’dan beri i’tikâdı budur. Dembokrasinin gerçeği hiçbir ülkede olamaz bu muhaldir. Zira Avrupa mütefekkirleri bile artık bu dembokrasi denen belânın bir “ütopya”olduğunu yazıp söyler olmuşlardır. Gerçek dembokrasinin ne olduğunu görmek isteyen, Irak, Afganistan ve dünyaya dembokrasi yutturan AB ve ABD’nin gerçek dembokratlığına bakar ve zerre kadar akıl, fikir ve vicdanı varsa manzarayı görür ve ağzına da o dembokrasi denen necâseti almaya hayâ eder…

Üstelik de bu:

“Medenî ve gerçekten demokrat ülkelerde kişiler kendi kutsal kitaplarına el basarak yemin eder.” lermiş!

Eygi demek istiyor ki:

“Bizde Kur’ân-ı Kerîme el basarak yemin edilmediğine göre bizler medenî ve gerçek demokrat değiliz!”

Vay, zavallı…

Meselâ Kur’an-ı Kerîm’in ve sâir edillemizin ve dolayısıyla İslâmiyyet’in artık tatbik edilemeyib mer’iyyetden kaldırılmasını hatta yasaklanmasına tasdik veren; ve lâyıklık, ilke, inkilap, cumhuriyet ve demokrasiye tapınma ve ubûdiyyet derecesinde bağlı kalacaklarını beyân edib AND içen millet vekilleri, bu manzaralarını “Kelâm-ı kadîm’i şâhid tutarak ve ona el de basarak cihâna böyle i’lan etmeliler,” öyle mi?.

“Ben Kur’an tanımadığımı, Kur’an’ı şâhid tutarak ve ona el basarak cihâna i’lân ediyorum!” demiş olmak…

Böyle denildi mi, Eygi’nin akıl, mantık, yüksek mukâyese ve muvâzene ve muhâkemesi v.s.’ye göre “Medenî ve gerçekden demokrat ülkelerin kişilerinden olunur”muş!!!

Merhûm Muhammed Zâhid Hocamızdan “icâzetli olduğunu” da zerre miskal kızarmadan yazan bu kişi, Erbakan’ın parti bülteninde bu vebâli sonsuz satırları yazıb milleti nasıl idlâl ediyor, bunları gören bir tek Allâh kulu kalmamış!

Eygi, bu noktada huzur bulamayan hâli ve iç sıkıntısıyla “Müslümanları” uyarıyor:

“Müslümanları uyarıyorum: Bir miktar dünya menfaati elde etmek, riyaset ve ün kazanmak, nefs-i emmâreyi tatmin etmek için her yemini yapmayınız. Şüpheli yeminler için gerçek ve icazetli ulema, fukaha ve müftülerden fetva alınız.”

Ve onlara yine:

 “Gerçek ve icazetli ulema, fukaha ve müftülerden fetva almalarını!” 

Tavsiye edip akıl veriyor!. Acaba kendileri hangi “gerçek ve icâzetli ulemâ, fukahâ ve müftülerden fetvâ” alıyor?. Böyle zevâtı bulamayan ve bilemeyen milyonlarca müslümana bir iki gerçek ulemâ, fukahâ ve müftü ismi versin, millete işkence etmesin; ve hiç değilse  ümmet-i merhûme bakiyesi, onlara gidib mes’ele hâlletsin, sürünmesin, fetvâ ile amel etmiş olsun!.

Eygi yoksa, millete imkânsız, çâresiz, çıkışı olmıyan veya mevhûm hedefler göstererek, onların ıstırâbâtından zevk mi alıyor!?

Kendileri, sık sık övdüğü, senâ etdiği, Haçlı Batı “kazanımı” dembokrasi içün medihkâr ifâdeler kullanmak, “câiz mi değil mi” diye acaba fetva almış mıdır? Aldıysa, kimlerden almışdır, merdçe neden yazamıyor?

Aldıysa, biz de bilsek ve o bombokrasiye dönen dembokrasi aleyhinde yazmasak ve tevbe etsek!. Büyük mürşid Merhum Ali Haydar Efendi Hazretleri, Eygi nazarında fetvâ vermeye lâyık idi ise, O Zâtın “Demokrasinin D’sini ağıza almak bile küfürdür!” deyib demediğini Mahmud Hoca Efendiye gidip sorsun! Biz sütre arkasından mechule atış yapmıyor ve apaçık isim vererek ortaya çıkıyoruz! Elde fırsat varken geç kalmamalı, yarın o bir gün Hocaya emr-i hakk vâki’ olur da aramızdan ayrılırsa, o zaman Büyük Mürşid Ali Haydar Efendi Hazretleri’nin fetvâsının birinci elden şâhidini kimse bulamaz… Biz kendisinden bizzat bu sözü duyduk! Lakin biz, ikinci eliz ve mürîdân-ı Âhırzeman da dâhil, dembokrasi muhibbânı indinde Büyük Mürşidin senedi kabûl edileceğimizi hiç sanmıyoruz!

Sorun Efendiler sorun!

Sonra biribirinizi, “Dembokrasi ve onun 15 parti-pırtısından hangisinin eteğine gireceğiz?” diye biribirinizin derisini yüzersiniz! Daha Hocaefendi sağken biribirinin ölü etini kemirenlerin bolluğundan geçilmiyor!. Ya o, Allâh Teâlâ muammer etsin, rahmetli olduğu zaman neler olur, dişler nasıl sivriltilip tırnaklar nasıl cilâlanır Allâh Azze bilir!

Şevket beye de biz, bunları sormasını ve araştırmasını tavsiye ediyoruz… Kendisi de bize bir Hoca ismi verse ne olur sanki?!

Diyor ki:

“Ehl-i Sünnet ve Cemaatte genel taqiyye yoktur.”

Bu ne demek acaba, genel (umûmî) takiyye ne demek? Hangi kitabda acaba “Umumi ve hususi takiyye” tabiri geçiyor!?. Veya hangi icazetli müftüsünden böyle bir fetvâ almışdır?. “İkrah-ı mülci” olmadan Ehl-i Sünnet’de aslâ takiyye yapılamaz. Nahl sûresinin 106. Âyetine Nasuhi Efendi Merhûm’un tefsirinden bakılırsa, “ikrah-ı mülci ve ikrah-ı gayr-i mülci” arasındaki farklar v.s. orada tafsilli anlatılmış, bu işin echelleri oraya mutlaka bakmalı, “umûmî ve husûsî” kısımlar îcâd edib uydurarak ıstılahlarla oynamamalı ve işi yahûdi saçına çevirmemelidir…

“Dine ve Şeriata aykırı bir yemini ille de yapmak zorunda ve mecburiyetinde iseniz, bu konuda bir zaruret varsa elinizde geçerli bir fetva ve ruhsat olsun.”

Amma güzelmiş be! Baktın ki Dine ve Şeriata aykırı yemini yapmak zorundasın, dolayısıyla vekillik, bakanlık, bilmem nelik koltuğu kaçacak, bul bir tane “icâzetli (!) müftü, öp elini, ver hediyeni” kitabına uydursun gitsin!. “İkrâh-ı mülci” yok ise, bu takiyye nasıl bir rezillik olur; ve bununla hâşâ Allâh Azze mi, yoksa müslümanlar mı, yoksa da müşrikler mi aldatılacakdır; ve aldatanın şahsında “İşte bunların dîni böyle bir üçkağıtçılıkdır!” denildiği zaman, bunu dedirtenler, o zaman nasıl bir hind kınası yakacaklardır, câlib-i dikkat bir nokta!

“Fetvâ ve ruhsatı eline geçir!” sonra da, Hesab Günü çıkar koynundan o ruhsatnâmeyi, “Ben falan “icâzetli” bel’amdan kapı gibi kâğıtla geldim, bana dokunanı yakarım!” havaları at!!!

Oha!

Bu hiç aklımıza gelmemişdi, oldu olacak, bundan sonra kitabına uyduran “icâzetli (!) dembokratik bir kapı” biz de mi bulsak acebâ?!

Yahu arkadaş! Hangi gerçek icâzetli ve akl ü îmânı muhtell ve gayr-i sahih olmayan hoca, Allâh korkusundan tiril tiril titreyen bir zât-ı muhterem, böyle Vatikan Endülijansı gibi ısmarlama bir ruhsatnâmesi verir?. Rüşvetçilerin bile ortada vesîkası yok!. Bu tarakda bir bezin olduğu anlaşılıyor, bu işin ruhsatnâmesini veren adam kimmiş, nerede imiş, hele bir söyle! Allâhaşkına sütre arkasından yazma, çık ortaya, “Şu adam icâzetlidir ve ondan fetva alın” de… “Ben hazır elbise dikiyorum, nâzik bedenine uyan alır giyer!” gibi lâflarla sahne fırıldağı sanatçı usûllerini bırak!

Ayıpdır yahu! Milletle dalga geçmeyelim, bu nasıl Ehl-i Sünnet avukatlığıdır? Hangi avukat (muhâmî), müvekkili ile böyle dalga geçer?

Şu satırlar da dalganın en boğucusu:

“Ucunda maddî menfaat ve beşerî tatmin ve ihtiras olan bir konuda “Ben kendi vicdanıma sordum, olur olur dedi…” gibi fetvalar şer’î değil, şeytanîdir.”

O halt içün herifin kendine verdiği fetvâ (!) “şeytanî” olacak; ama o kitabına uyduran “icâzetli müftü” verince rahmânî olacak; vebâl ve günâhı da o icâzetlinin boynunda kalacak!

“Ucunda” sadece “maddî menfaat, beşerî tatmin ve ihtirâs” olsa!

Yahu, icâzetli hangi müftü, Şeriat-ı Garrâ-yı Ahmediyye’yi (Aleyhisselâm) reddeden, Allâh Azzeyi nefy eden, herhangi bir adamın tanrılığına bağlı kalmanın lâfını ve andını içen, bilmem kimlerin yapdığı beşerî ve delik deşik olmuş bir kitâbı, Kur’ân-ı Azimüşşân’ın yerine oturtup buna sadakatdan ayrılmayacağım diye o dinin andını höpürdeten bir adama, nasıl ruhsatnâme verir?. Efgânî ve Abduh sağolsaydı, belki bir ruhsatname yan cebe inerdi, ama öyle kitabına uyduranları Şeyhülislam Sabri, Muhammed Hamdi, İskilipli Âtıf, Ahmed Zıyâüddin Gümüşhanevî, Muhammed Zihni, Ali Haydar Efendi (Rahimehullâhi Teâlâ Aleyhim Ecmaîn) Hazerâtı gibi hakîkî ulemâ arasında, dünya yanıp yıkılsa kim bulabilir?

Bu muhayyel ve mevhûm “icazetli” adamda (icazetli demek, hoca silsilesi Kâinâtın Fahrine çıkan demek) hiç mi ve zerre kadar îmân ve İslâm kalmamış!? Hurdaya yaklaşmış bir araba içün bile ruhsat almak, adamın iflâhını söküyor!

Fesübhanallâh!

“Muteber ve güvenilir fıkıh kitaplarımızda “Kitabü’l-eyman” (Yeminler bölümü) bulunur. Müslümanlar bunları okumadan yemin etmesinler.”

İş, şimdi de “icazetli müftüden!” muteber ve güvenilir fıkıh kitablarımızdaki (kitabül-eyman) bablarına kıvrıldı!. O bablarda yemin içün “ritüel” mi deniyormuş!

Ritüelse, fetvaya ve Kitabü’l-Eymân bablarına ne hacet!?. Beşerin icad etdiği bütün yemin kılıklı  her halt, zaten RİTÜEL!

Ritüele fetvâ ne gerek, Kitâbü’l-Eymân buna ne yapsın? Onlar zâten  Şerîat-ı Garrâ nazarında keenlemyekün değil mi!?

Adam vekil olacağım diye binbir fırıldak çevirmiş, yemediği nâne kalmamış, sonra da olmuş; ba’dehû fetvâ peşine düşecek ve bu da olmazsa şimdi “Kitab’ü-l Eyman” deyû kapı kapı kitab arayacak!

En sonra da, o fırıldak, “Bu iş beni îmânımdan eder!” deyû sancılanıb basacak istifâyı!

Onu en sonra da aklı büsbütün kokmasın deyû Baba Ca’fer zındanında tuza basarlar!

Yâ Rabb! Bizi bize bırakma…

“Zâlimlerin adına yemin edilmez. Kemalist ilahiyatçıların verdikleri fetvalar muteber (geçerli) değildir.”

Hele şükür!

Madem “Zalimlerin adına yemin edilmez!” O halde herifleri fetvâ, yok Kitab, yok icâzetli âlim, yok müftü-püftü deyu neye sık boğaz ediyor yokuşa tırmandırıyorsun? Sadece zâlimlerin adına değil, zâlim ve ehl-i şirkin uydurduğu andlarla da müslümanlar yemîn edemez… Onlar kendi inançlarına ve religionlarına göre edebilir, sana ne, bana ne bundan? Haa onlar etdi diyelim, o zaman ne olacak?

İşte o zaman, evvelâ Fıkıh ve sonra ihtiyâc messederse meselâ Tefsir Kitabını açacağız; ve bilfarz Merhûm Elmalılı’dan okuyacağız:

“- (Meal): “bir mü’min hakkında ne bir yemin ne de bir ahid gözetmezler.” (Tefsir: “Yani hey’et-i mecmuasıyla Ümmet-i İslâmiyye hakkında da hiçbir hakk u ahid gözetmezler.”……………………………………………. “Hakikatde onlar için onların nazarında yemin denilen şey yokdur. Kalblerinde yeminin hiçbir hükm ü kıymeti olmadığından ağızlarıyla ne kadar yemin etseler boşdur, yemine riayet etmez, yemin bozmayı bir mahzur saymazlar. Yeminsiz oldukları küfürde bu kadar ileri gitdikleri tahakkuk ve tebeyyün etmiş bulunanlarla artık bir ahid yapmak imkansız olur. Bunlarla bir ahid yapabilmek yeminsizlikden vaz geçmelerine mütevakkıfdır.” (Tab’-ı evvel, Cild 4, s,2466-2467)

Bu satırların sıyâk ve sıbâkına da bakmak lazım ki, yeminsizlikden onları vaz geçirmek nasıl olurmuş, bu işin çâre-i yegânesi ne imiş görülsün! Sâdece uçuklayacaklarla donuna kaçıracaklar okumasın!

Ve o “icâzetli”, o mechul ANKÂ KUŞU püftümüzün Eygi diliyle evsâf-ı şer’ıyyesi:

“İlmi var ama namaz kılmıyor. Böyle bir kişinin fetvası da geçerli olmaz. İlmi var, namaz kılıyor ama reformcu… Bundan da fetva alınmaz.

İlmî ve fıkhî icazeti olacak. İtikadı düzgün olacak. Musalli olacak. Zâhid olacak. Muhlis olacak. Muttaqi olacak. Kullardan değil, Allah’tan korkacak. Tabakat-i fukahanın en alt derecesi olan müftülük derecesine haiz olacak. Böylesinin verdiği fetva ve ruhsata itibar olunur.”

Bu şartlarda müftüyü haber alamadığımıza göre, böylesini bul ve ondan fetva al demek, teklif-i mâlâyutak demekdir; ve o zaman da ankâ kuşumuz pırrrr deyip uçup gitmişdir!. Kitab açacak ehliyetde adam dese neyse!. Heriflerin kendisi zaten, aylarca, belki de yıllarca evvel o andı içmeye niyet etmiş!. Onlar taa o niyet etdikleri zaman, zaten hükmü yemişler!..

“İçmiyeceğiz” diye nicelerini gördük yıllarca evvel, yıllar geçib ehlîleşince, o  içmemek içün keçileşenler bile nasıl tıpış tıpış gidib kafaya diktiler ve lıkır lıkır da içdiler!. Hatta ezberden, yani bir tek yudumda gövdelerine indirdiler! Onlara fetva al demek neyin nesi; Kitabü’l-Eymân bul da oku demek kimin fesi! Onların bizzat kendileri müftü-püftü, ne püftüsü, müctehid, müceddid, mehdî, “peygamber misyonlu lider!” Eygi de onların gazetelerinde:

“20-30 yıldır dünyalar kadar sevab kazanacağım (!) diye meccânen yani kuruş almadan hayrına yazar, çizer ve biçer!”

 Geriye ne kaldı, okuyalım: 

“İslam’a, Kur’ana, Sünnete, Şeriata aykırı yemin edecek olanlar, (şayet dindar Müslümanlarsa) tenha bir yerde iki rekat istihare namazı kılsınlar, istihare duasını okusunlar, hiç kimse ile konuşmasınlar, başka bir işle meşgul olmasınlar, beklesinler…”

Bu devirde tenha yer bulacak adam da, onların arasından zor çıkar! Hele mazbatasını aldıkdan sonra… Etraf ve ahbâb u yârân öylesine çoğalıp sarıyor ki, kıpırdayıp dönebilene aşk olsun!

Gerçi istihâre etmek içün de tenha yer bulamazsa ve istihâre duasını okumayı and içme helecânından vakit bulup ezberleyemezse, şimdi “istihâreci hoca-baca-loca-takunya-kefen takımları!” bile îmâl edilmeye başlandı!. İstihâreyi  de onlara ihâle ederler!. O kadar süperleri de zuhûr etmiş ki, tek gözüyle uyuyup, ötekisiyle rü’yâ-yı kâzibe ve elvân kovalayanları bile varmış!

Jet Mâzıl gibi bu işlerde son derece sür’at iktisâb ve mahâret kesbedenler de piyasaya çıkarılacak; hatta taksitle de işlere müdâhil olacaklarmış!

Eygi’nin, “Beklesinler!”  demesi de ne demekdir?

Memleket KRİZDEN mi çekiyor KERİZDEN mi belli değil!. Kim kimi ve neyi bekleyecek?. Süper istihârecilerde beklemek de yokmuş, bunların filimleri banyo bile istemiyormuş!

Hem adamlar “yemin krizi ve kerizi!” soyundan mânialara çarpıp fıtık oldular; “tükürdüklerini yalamakdan!” mideleri kazınanlar bile var ve sebil!

Zinhar kimse bekleyemez! Yoksa maaş alamazlar!

Müfessir Merhumun dediği gibi “İmtiyaz-ı Rububiyyet sınıf-ı ruhbandan parlömanlara geçecek de!” adamlar tanrılıklarının tadını çıkaramıyacaklar! Olacak iş mi?

“Bu devirde, kişinin en fazla dikkat etmesi, üzerine titremesi, koruması gereken şey imanı ve İslamıdır.”

Aynen öyle, alâ re’si ve’l-ayn!

“Allah’a isyan konusunda yemin edilemez.

Böyle yeminler uğursuzluk ve şeamet getirir.

Bin türlü belâ celb eder.”

Bu dahî aynıyla hakk bir sözdür!

Bunca lagaluga etmemizin âlemi neydi, bu üç cümle yeter artardı doğrusu!

Dünyada başı belâdan kurtulmayan kaç mekân ve mahluk var acaba, hiç bunun istatistiği ile uğraşan yok! Hurraaa % 87 sandığa atlayıp dembokrasiyi yaşatmak içün oy da oy furyası…

Halîfe-i Müslimîn Abdülhamid Hân Cennetmekan, milleti sandığa sokanların kafasını, o sandıkla nasıl benzetmişdi ama! Şimdiki muhafazakâr ve diyalogsal ılımlılar, hem O Büyük Han’ı sever gibi yapıyorlar, hem de o yarık sandığı!

Nifak ve iki yüzlülük, çift şahsiyetlilik, hatta poli-tik olmak, kalblerin motor yağı olmuş! İflâh olunacağına hiç ihtimâl veremem! Çünki bunlar tabiat-ı sâniye hâline gelmiş ve genlere çöreklenmiş!

Gitdi millet, geldi ulus!

“Eyemenliği korumaya!” nâmus üzerine içdiler! Akşam da bir başka türlü içerler, bir ömür böyle içerek geçer gider…

Hayat, yiyip içmek ve yatmak değil mi zaten!

Dünyaya neye gelindi, efendim!?

Eskiler Allâh içün gelmişler, bunlar da gâvura benzemek ve halkı benzetmek içün!

(İntişârı: 12.07.2011)

(Tashîh ve ilâvelerle: 11.07.2018 / 19:28:05)

t.t.

The post (2) Şevket Eygi Beyin Dediği Gibi Yemin, Bir Müslüman İçün Dînî Bir “Ritüel!” Midir? appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(1)

Mehemmed SAFFET

Şevket Eygi Bey 4/7/2011 târîh-i efrencîsinde şunları yazdı:

1)  “-İSLAM dininin yeminlerle ilgili hükümleri vardır. Yemin, bir Müslüman için dinî bir ritüeldir. Müslüman öyle her yemini edemez. Müslümanın edebileceği yeminler vardır, edemeyeceği yeminler vardır. Tevhid’e, Kur’ana, Şeriata aykırı ve zıt bir yemin kişiyi dinden edebilir.”

Edebilir değil eder… Çünki bir müslüman, edeceği yemin şeklini, bunun kimin adına olacağını bilinir ve bu bellidir. Dolayısıyla Kitab, Mütevâtir Sünnet ve mütevâtir icmâ’ ile sâbit hüküm ve haberlerin “Zarûriyyât-ı dîniyyeden” olduklarında hiçbir müslüman muhayyer olamaz; ve bunları tasdîk ve tahsîn etmesi zarûrîdir. Aksi halde o adama müslüman denmez! Bunlar, Şerîat-ı Mutahhara’nın olmazsa olmazlarıdır, onlarda şek ve şübhe dahî İslâm ile alâkayı kat’iyyen keser…

“Dinden edebilir!” ne demek? Zarûrât-ı dîniyye çocuk oyuncağı değildir… Bir müslüman, “Tevhid’e, Kur’ana ve Şerîata aykırı ve zıt bir yemin” ederse, bu, İslâm’daki yemini beğenmemek, onu inkâr veya istihzâ veya tahkîr ma’nâsını tazammun eder, apaçık bunu ortaya koyar. Bilmiyorsa, bilmemek mâzeret değildir!

Hadîs-i Şerif:

“- Emânet ya’ni nâmûs içün yemin eden bizden değildir.” (Ebû Davûd)

Hadîs-i Şerîf:

“- Allâh’dan başka bir isim ile yemîn eden, kâfir olur!” (Tirmizî)

“- Kâfirin yemin etmesi ve keffâret yapması sahih olmaz.” (Uyûnu’l-Besâir)

 “Bundan anlaşılıyor ki, kafirlerin ve mürtedlerin and vermeleri sahih olmaz. Bunların and verdikleri şeyleri yapmaları sahih olmaz.” (s.e: 329)

Cihâd diye “haçlı seferi” gibi bir halta înanan ve kıyam eden, Namaz diye yoga yapan, oruç diye yahudi hamursuzundaki ameli işleyen bir müslüman, nasıl müslüman kalabilir? Bu mümkin midir? Böyle olunca, bunlar, nasıl “dinden edebilirse” değil de, bal gibi ederse, Şerîat’daki yemin yerine şeytânetdeki bir yemini oturtan da aynen böyledir!.

Aişe ile Ali’yi mücerred biribirine helâl kılan ve bunun içün de “Allâh adına akdi” şart olan “Mukaddes Şerîat nikâhı” yerine, bilmem hangi ateist adına karı-koca ilan etdiren nesnelere, bunlar da böyle bir nesnedir dersek; ve iki ilâhı olmayan iki akd yapamaz dersek, elâlem nişadır sürünmüş gibi olacakmış, bize ne?.

Allâh adına akd edilen (mukaddes nikâhı) yıllardır ve bir Ebû Cehil hırs ve inâdıyla yerin dibine geçirip gavurlaşanlara karşı, biz de haqq ve hakîkatı en som şekli ile söylemek üzere, Mutlak Hâkimiyyet sahibinin mutlak nikâhını başımıza tâc edersek, hangi dünyâ gâvurunun nesi eksilecek?.

Şerîat yemîni de böyle…

“Edebilir de, etmeyebilir de” ne demek?

Çocuk oyuncağı mı o?

Ehl-i Sünnet Fıhıh müdevvenâtı her yerde sebil! Sıkıntısı olan açar okur… Ömer Nasûhi Hoca’nın İlmihal kitabı olmayan kaç hâne veya köy vardır?

Etmeyebilirse, zarûrât-ı dîniyyeden olmasına rağmen etmiyor demekdir, bu ise, zarûrât-ı dîniyyeden oluşla kabil-i te’lif edilemez…

Herkese ve liselere mantık tavsiye eden kıdemli kalem (!) bu noktadaki mantığını tekrar gözden geçirirse isâbet eyler! Üstelik de kendisi “Müslümanın edebileceği ve edemiyeceği yeminler olduğunu baş tarafta i’tirâf etmişler!”

Ahkâm-ı İslâmiyye’nin kânun ve kâideleri, “edebilir de etmeyebilir de” li lâstikleşmelerle ne zamandan beri piyasaya sürülmüş!. En olmadı, “câiz veya değil, muhtelifün fih” denir… Fıkıh ıstılahları ile konuşup yazmayalı ve bunları dile ve kaleme almakdan utanır olalı beri, 100 senedir İslâmiyyet’i piyasadan kaldıran sebeblerden en başda geleninin, müslümanların bu  mübâlâtsızlıkları ve mütereddid, mütehayyir ve müzebzeb cıvıklıkları olmadı mı?. İlâhyapyatçılar, denaatçılar ve ba’zı cübbeli barikatçılar sürüsü şimdi, “Dînin rûhuna uygun mu değil mi!” safsatasını uydurdular!. Böylece de, psişik cemiyetlerin ba’zı medyumlar üzerinden (ruh toplama ve gezdirme) seanslarına benzer şekilde, malı götürmenin veya İslâmiyyet’in içini boşaltmanın peşine düşdüler!. “Ef’âl-i mükellefîni ve câiz veya değil!” gibi ıstılahları hayâsızca katletdiler…

Kelâm-ı Kadîm dilinde:

“- Kasvereden kaçan yaban eşşekleri!”

“- Geberesice herifler!”

Şu da bizden:

“- Ramazan geldi mi, işkembe seansları içün cerciliğe soyunan köçekler!”

Biz mevzuumuza rücû’ edib, ilk cümleye dönersek Eygi şöyle yazmış:

“-İSLAM dininin yeminlerle ilgili hükümleri vardır. Yemin, bir Müslüman için dinî bir ritüeldir.”

Mısır koçanı gibi boğazına tıkanmasın ve sıkıysa yut!

Yemîn, “Bir müslüman içün dînî bir ritüelmiş!”

Hani bunu, bir mason, bir müsteşrik, bir hoştkörü, bir diyalogçu, bir denaatçı, bir ilâhyapyatçı, bir zübbeli barikatçı, bir kamalist ve mübtediadan bir nevzuhur söylese, “İslâm’dan ne anlar, işkembeden sıkmış!” der geçersin!. 55 yıldır Müslîmin içinde kalem sallayan birisi bu haltı yerse, adamın nevri dönüyor arkadaş!

Masonların localarda kafatasları, kılıçlar, göz bağları, v.s.ler gibi nice ritüellerinden bahsedilebilir!. Kiliselerde çok çeşitli âyinler yapılır ki, bunların her birine ritüel denir!  Kamalizma religionunda Anıt Kubûr’a çıkışlar, (NOT: Oraya kabir diyen ahmak ve câhildir, çünki orada birçok kabir var ve cemi’ sîgasıyla kubûr=kabirler demek şartdır, demeyen echel ve kördür!) ve mozole merâsimlerinde saygıda duruşlar, oradaki defterlere yazışlar ve yakarışlar veya şikâyetler ve sızlanışlar, orada animist olarak ruhlarla konuşma ve tapınışlar gibi yüzlerce “ritüelden” bahsedilebilir!.. Totemizma, Animizma, Şamanizma, Nasrânîlik, Yehûdiyyet gibi yüzlerce mecâzî ma’nâda dînin (religionun!) “ritüellerinden!” bahsedilebilir! Lâkin İslâm Dîni gibi her emir, yasak ve hükmü ibâdete bâdî olan mutlak bir dinde, ritüelden bahsetmek azîm ve çirkin bir abesdir; hatta onu tahrîf ve dolayısıyla hakâretdir… Selefimizden hiç kimsenin söz ve yazısında, İslâmiyyet’de “ritüel” diye bir kefere (kilise) mefhûmu geçmemekdedir! Sünnîlik avukatı (!) ve Merhûm Muhammed Zâid Efendi Hocamızdan “icâzeti” olduğu palavrasını da sıkan Eygi, bir tek mu’teber âlim göstersin ki, onun söz ve yazısıyla “ritüel” denen ve dînde zerre miskâl ifâde gücü görülmüş bir freng kelimesine bir kerecik yer verdiği görülmüş olsun!. İslâmî ıstılâhât böyle kemirildikçe, ortada İslâmiyyet diye bir dînin kalmıyacağını bu Eygi denen zât bilmiyor olabilir mi?. Bu nasıl cehâlet veya gaflet veya hıyânetdir?

“Ben iftiharla söyliyeyim ki Mâtürîdî ve Hanefîyim!” diyen bir kişi, ayrıca “İşkembe ve kafadan atmalarla din olmaz, kitabda yeri olmalıdır!” diye yıllardır bağıran, iyi de eden bir zât, hangi Matürîdî ve Hanefî akâid, tefsir, hadis, fıkıh veya usûl kitabında “Yemin müslümanlar içün dînî bir ritüeldir!” diye yazıldığını görmüşdür?

Bunu gösteremezse, bu vebâlin altından iki cihanda da zor kalkar!

Yoksa kendisi de “Kafadan ve işkembeden atanlar!” kervanına iltihak ve ilticâ’ etmiş bulunur…

Âdem Aleyhisselâm’dan beri hangi nebî, hangi velî, hangi müftü, hangi âlim, nerede ve kaç kere bu freng gâvurunun cenâbet kelimesini diline veya kalemine almış ve “Yemin, müslümanlar içün dînî bir ritüeldir!” demiş?.

Bunun gibi fransız gâvurunun içini doldurduğu ve İslâm lisâniyyât ve ıstılâhâtında (gâvur diliyle literatüründe), bu “ritüel!” denilen gavur kelimesine  kadar (yemini) tarif edecek başka hiçbir kelime kalmadı da, gâvurun bu kelimesine mi muhtaç kaldık ve dilenir olduk!?

Ritüel kelimesinin, Mutlak dîn olan İslâmiyyet’deki Kur’ânî bir kelime olan (yemini) tarif etmesini, akıl ve o çok tavsiye edilen “mantık” nasıl kabul edebilecekdir? Bunun, ayağımıza kurşun sıkmakdan farkı nedir?

Batılı gâvur dünyası, hâlâ “Lâ ilâhe illâllâh” cümlesini tercüme edebildi mi?. Ve Kıyâmet’e kadar da tercüme edebilecek mi?.

Ammâ Eygi, gâvurun ritüelini, hemen istikbâl etdi ve kalemine doladı, şer’î ıstılahlarımızın arasına buyur etdi!. Bu hakk ve salâhiyyeti nereden nasıl tırtıkları, korkunç bir muammâ!

Merhûm Üstâd Necib Fazıl Beyin “Kurbağaca” buyurduğu nice kakafoniler yetmedi, az geldi, şimdi sıra, biraz da fransız gâvurunun cenâbet kelimelerinde!

Bu haqqı kim verdi acaba?

Keyfim çekdi aldım ve koydum ve oturtdum!

Patates oturtması mı yapıyorsun birâderim?

Mes’ûliyyeti çok ağırdır efendi!

Hem de Şeriat-ı Garrâ’daki vahiy dilinin ne olduğunu gûyâ anlatmak içün, sanki frengin boynuna sarılarak ve ona yalvar yakar olarak!

“Âciz kaldık, dilim tutuldu, bizim lûgatlar şapa oturdu, aman elimden tut ve beni kurtar!” resmi…

“Ne günlere kaldık ey, gâzî hünkâr!”

Rit-bit defterdâr oldu, eş.k mühürdâr!”

Latince (ritüalis) kelimesinden iştiqâq eden bu cenâbet kelimeyi, en ziyâde de Kanal 7’den hastirlenen “hergele” piyasada meşhur etdi!. “Mason ritüelleri!” diye diye sağ gösterip sol vurarak!

Ritüel denen  ve içini fransız gâvurunun hangi ve kaç şeytanlık içün doldurduğu bu cenâbet kelime, Şeriat ıstılâhâtındaki hangi ta’bîrin karşılığıdır? İbâdet kelimesinin mi, akd kelimesinin mi, kasem kelimesinin mi, and kelimesinin mi, te’yid, tasdîk, te’kîd kelimesinin mi?

 Âyin, tapınma, kadın-erkek karma korolar ve halvet olup vecd ve istiğrak cümbüşleri,  v.s. gibi şeyler neyin ve nelerin nesidir?

Hangi müctehidin mezhebinde (ritüel) denilen bu cenâbet kelime isti’mâl edilmiş ve neyin ifâdesi içün kullanılmışdır?

Bunu, kimler mi kullanıyor?

Aşağıya iktibas edeceğimiz yazıyı sonuna kadar çatır çatır çatlamadan okuyabilecek bir babayiğit varsa, işte o, bu cenâbet kelimeyi dört başı ma’mûr olarak anlayacakdır!.

Siz kafayı oynatmadan okumaya devam ediniz; ve ritüelin ne olduğunu son damlasına kadar kurbağacasıyla “özümseyip içselleştiriniz!”

Ritüel Eğitim Hakkında Notlar 

Yazan W.E. Butler 

İngilizce Aslından Çeviren Cem Çiloğlu

“- Bütün Ritüel sanatının altında yatan belli bazı temel kurallar bulunmaktadır. Bu kurallar hakkında size fikir vermek istiyorum çünkü bunlar olmaksızın yapılan ritüel en iyi ihtimalle bir deneme yanılma eğilimi gösterecektir.

İlk başta “Ritüel” kelimesinin ne anlama geldiğine bir bakalım. Sözlükde  Ritüel, “biçimsel pratik veya gelenek” anlamına gelir. Bu bize çok az şey anlatıyor dolayısıyla bunu daha ileri bir tanımla tamamlamalıyız. Bir “Rit”, ortak bir obje veya ide tarafından birbirine bağlanmış belirli bir işlemler bütünüdür. Böylece teolojik konularda, bahsi geçen kiliselerin kutsal komün hizmetlerine gönderme yaptığımız zaman, “Roma riti” veya “Anglikan riti” hakkında konuşmaktayız.

Ama “rit”, onun içindeki çeşitli işlemlerin nasıl sürdürüldüğüne bağlı olarak çok basit ve yalın veya süslü ve rengarenk olabilir. Bu çeşitli işlemler “Seremoni “tarafından Ritüelin temsilinde kullanılan – ışıklar, tütsüler, giysiler, geçit törenleri, yakarmalar vb…dir. Böylece Roma Ritüeli (alışılageldiği şekliyle) çok süslü bir seremoni kullanan Rit örneğidir, öte yandan Baptistlerin komünyon ayini, en alt düzeyde seremoni kullanan aynı Ritüelin bir örneğidir.

Şimdi, hem Ritüel (ortak bir idenin temsil edilmesi), hem de Seremoni (idenin ne şekilde temsil edildiği) şayet gerçekten etkin olmaları isteniyorsa, öğrenilmesi gereken sanatlardır ve işte bu noktada birçok modern majisyen çuvallamaktadır. 

…………………………………………………………………………….

 Bunları sadece ciddi Ritüel çalışmamız için bir zemin hazırlaması amacıyla söyledim…………………………………………………..

Kutsal iradeye uygun maji çalışmamızı icra edebilmek amaçlı olan bu başlangıç niteliğindeki niyet, kesinlikle, çok üst bir değere sahiptir. Böyle bir ritüelin gereksiz olduğunu ve hepsinin kaynağına duyulan belirsiz ve içli bir tutkunun yeterli olduğunu söyleyen kişiler vardır.

………………………………………………………………………………..

Niyetimiz dışındaki iradeden konuşuyor olduğumuzdan dolayı fiziksel bedenimizi, irademizi geliştirecek şekilde kuvvetlendirmeye çalışırsak bunun ritüel çalışmamıza faydası dokunacaktır. Şimdi ne tüm dünyevi işlerden soyutlanmış pratiklerden, ne de şimdilik yoga türünden uygulamalardan bahsediyoruz. 

……………………………………………………………………………..

Anahtar kelime birkaç kelimelik bir cümle olabilir veya bir cümlenin ilk harflerinin birleşmesinden oluşmuş bir kelime olabilir. İşte böyle bir anahtar kelime. Oluşturulmuş olduğu cümle levavi oculos meos şu anlama geliyor “gözlerimi yukarı kaldıracağım” Kelime ise LOM’dur. Bu durumda açılış sembolü, gürül gürül akan bir çağlayandan dolduruyormuş gibi başınızın üzerine kaldıracağınız gümüş bir kadehtir. Bu sadece bir öneridir ama batıda, Misterler locasında görevli olarak çalışırken bunu çok yararlı bulmuştum.”

Hadi geçmiş olsun, üzülmeyin hepsi bu kadarcıkdı!

Ama o cenâbet (ritüeli) de, Büyük Ehl-i Sünnet (!) avukatı Eygi Bey sa’yesinde adımız kadar iyi, güzel ve doğru öğrendik ya, siz ona bakın!.

Yemîn dediğimiz ve dînimizde ibâdet ve akid cihedleri de olan zarûrât-ı dîniyyeden bir esâsın , Eygi’nin “Yemin, bir Müslüman için dinî bir ritüeldir.” zırvasıyla ne hâllere sokulduğunu, artık siz düşününüz!

Dîni ıstılahlarımızın böyle hergün kemirilerek “erozyona” uğratılması, bu dîne verilecek en büyük ihânet bilinmelidir…

(İntişârı: 11.07.2011)

(Tashîh ve ilâvelerle: 11.07.2018 / 16:13:36)

t.t.

The post (1) Şevket Eygi Beyin Dediği Gibi Yemin, Bir Müslüman İçün Dînî Bir “Ritüel!” Midir? appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed Selâmî (Dağistânî)

İslâmiyyet’de “yemîn”, Kur’ân, Sünnet ve icmâ’-ı ümmet ve kıyâs-ı fukahâ ile sâbit bir (akiddir); ve dolayısıyla “zarûrât-ı dîniyyeden” olup, ona, edille-i şer’iyye içindeki keyfiyeti ile inanmayan veya onu beğenmiyen, onda şek veya şübhe eden, bu Mutlak Dîn tarafından dinin hudûdu hâricine atılıyor ve “Senin benim içimde yerin olamaz!” deniyor…

“Yemin”, lûgat ve ıstılâh ma’nâsıyla da kur’ânî bir kelimedir, tam tercümesi yokdur, olamaz! Bazı ilâhyapyatçı-ilhâdiyatçı, “Tarîkatçı kalabalıkları” (Hakîkî ve Şer’a tâbi’leri tenzîh ederiz.) ya’ni BARİKATÇI sürüsü “ham yobaz kaba softalar” ve DİB’çi echeller halt edip, gûyâ tercüme edilebileceğinden bahsediyorlar; bu, aynı zamanda dangalaklık ve zekâsı özürlülükdür!. Çünki kur’ânî ola “yemîn” kelimesinin içini Kur’ân, hadîs, icmâ’ ve müctehid imamlar doldurmuşdur… Bunun aynısını, ne başka herhangi bir religion veya demokrasi; ve ne de, hele hele demputrasi doldurup vaz’edebilir!?.

Bu muhal…

ALLÂH kelimesi gibi, kelime-i tevhîd gibi, edille-i erbaa, dâr-ı harb,  şehîd, cihâd, nikâh-ı şer’î, teadüd-i zevcât, ülülemr, veliyyülemr, hılâfet, halîfe, bilhassa KADER ve sâir gibi… Bütün bu ıstılahlar, İslâm bütünü içinde varlık ortaya koyar, onun dışında bu keyfiyeti ile herhangi münkîr bir idrâke aktarılmaları, onların da kendi sistemleri içinde onu kendi i’tikadlarına âlet ederek kullanmaları bahis mevzuu olamaz…

Anınçün ona, “And denebilir, söz vermek, söz almak, laf sıkmak, atmak, küllemek, aldatmak, külâh geçirmek..v.s., artık ne diyeceklerse! Buna “demputratik ritüel” de deseler olur! Lâkin bir müslüman kendi “yemîni”ni ve herhangi bir Şerîat emir, yasak, haber, helâl, haram veya ruhsatını, haçlı-ateist kafasındaki “ritüel” olarak aslâ ve kat’a diline ve kalemine alamaz. Eygi gibi, bazı dînî ıstılahla ve amellere “ritüel” diyen İslâmiyyet’in o cüz’üne hıristiyânî bir kılıf, ma’nâ, keyfiyet geçirmiş ve onu İslâmsızlaştırmış olur… Ritüel, haçlıların (ibâdetlerini) ifâde eden bir kelimedir. İslâm, ancak islâmî ıstılahlar ile yürür, nesilden nesile aktarılır. Bunun aksi düşünülemez, tahrîf, tağyîr, tahrîb ve tebdile bir gidiş istihdâfı zarûrî olur. Nitekim bu beliyyenin içinde olduğumuz da inkâr edilemez. İslâm’ın herhangi bir ibâdeti, bu “rit, ritüel” frenkçesiyle aslâ anlatılamaz. Fransız kültürü içinde, Galatasay’lı olarak yetişen Eygi gibiler, neyi nerede kullanacaklarına dikkat etmezlerse, İslâmiyyet’in içine, O’na âid olmıyan mefhumlar dolar, bu aziz ve mutlak dîn tanınmaz hâle gelir. Zâten bazı kitleler, hizib ve gruplar, bozuk tarîkatler, bâtınîlik havası taşıyan yamuk tasavvuf çevreleri, DİB’ler, ilâhiyatlar, modernizmin ibâhasını yalayan  ve mezhebi geniş edebiyât çevreleri, v.s. gibi yerler, “İslâm” diyerek, İslâm dışı bir din îcâd ve ihtirâ’ eylemiş ve kendilerini bu yollarla avutur olmuşlardır… Bütün bunların altında ise, modernizmin o tepeden bakıcılığına esâret ezikliği ve gizli bir şirk hâlinde İslâmiyyet’den utanmak; ve bunu gidermek içün de, onu, kendi nefislerine göre yeniden ve etraflarının memnûn kalacağı bir (ibâhiye) kalıba dökmek iblisliği yatmaktadır…

İslâm’daki “yemine” bakacak olursak, bu, tamâmen müslümanlara âid bir akiddir, bir cihetiyle de ibâdet… İslâm’daki nikâh gibi…

“ONLAR, MÜ’MİNLER HAKKINDA YEMÎN VE AHİD GÖZETMEZLER!”

Büyük Müfessir Muhammed Hamdi Efendi Merhûm, Tevbe Sûre-i Celîlesindeki ba’zı âyet-i kerîmelerin tefsîrinde gayr-i müslimlerin yeminleri içün şöyle buyuruyor:

“…bir mü’min hakkında ne bir yemîn ne de bir ahid gözetmezler–ya’ni hey’et-i mecmuasıyla ÜMMET-İ İSLÂMİYYE HAKKINDA GÖZETMEDİKLERİ GİBİ EFRÂD-I MÜ’MİNÎNDEN HİÇBİRİ HAKKINDA DA HİÇBİR HAKK U AHİD GÖZETMEZLER (……) ve işte bunlardır ki o mütecâvizlerdir.” (c. 4, s. 2466)

Ve müfessir Merhûm, bugünün cıvıtmalarını görseydi, kim bilir belki de onlar içün aslâ yemin kelimesini kullanmaz, “and, mand, andika, antika, andıça, tanrısal sözveri, anıtsal tapın söylevi, totem ATA tapınsalı, v.s.” gibi şeylere denk gelecek ne ıstılahlarla onları muhâtab alırdı!.. Merhûm Müfessir devâm buyuruyorlar:

“…………….” şübhesiz ki bunların aslâ YEMİNLERİ yokdur.– Hakîkatde onlar içün, onların nazarında YEMİN denilen şey yokdur. Kalblerinde YEMİNİN hiçbir kıymeti olmadığından ağızlarıyla ne kadar yemîn etseler boşdur. YEMİNE riâyet etmez, YEMİN bozmayı bir mahzûr saymazlar. YEMİNSİZ oldukları, küfürde bu kadar ileri gitdikleri tahakkuk ve tebeyyün etmiş bulunanlarla artık bir ahid yapmak imkânsız olur. Bunlarla bir ahid yapabilmek, YEMİNSİZLİKDEN VAZGEÇMELERİNE MÜTEVAKKIFDIR.”  (c.4, s. 2467)

Demputrasi dîninde, asırlardır her memleketde and veya andiça içilir, çekilir ve and yenir de! Ancak verilen sözler söz olmadığındandır ki aslâ yerine getirilmez; ve bu sözlerden fırıldak kekrem veya mamal gibi fırıldakça dönülür ve bunlar seccâde gibi de çiğnenir!. Bu kail alddatma ve mübtezelliklerin hiçbir cezâsı veya müeyyidesi de demputratik laik cumhuriyetlerde yokdur. “Şu herif veya politikacı sözünde durmadığı içün şu cezâyı almışdır!” gibi bir hükme demputrasi dîninde hiç kimse rastlamamışdır!. Çünki lâyık demputrasilerin, verilen sözden dönmeye, caydırıcılık çâresi ve tedbîri yokdur ve olamaz! Allâh Azze ve Celle’ye ve Âhıret Günü Hesâbına ve oranın cezâsına kalbinde tam bir îmân olmıyan pozitivist ve lâyık-seküler kesânın andı-mandı hiçbir şey ifâde edemez…Halbuki İslâmiyyet’in bir cüz’ü olan YEMÎN-İ ŞER’Î, aslâ böyle değildir. Müfessir Merhûm şöyle buyurur:

“…. nakzı aslâ câiz olmıyan  YEMİNİN bozulmasından dolayı bu muâhazenin, evleviyyetle FARZ olacağı derkârdır. Bu sûretle bütün kefâretlerde hem ukûbet, hem de ibâdet ma’nâsı vardır. Ve herhangi bir yemîn-i mün’akide bozulduğu zaman da, dünyâda bir kefâret ile muâhaze edilir.” (c. 3, s. 1802)

İslâmiyyet’de YEMÎN nassla sâbit olub, onu inkâr, beğenmemek, hafife almak, alay etmek ve gayr-i mu’teber kabûl etmek, yerine haçlılardan uydurma şeyler oturtmak gibi kavil ve fiiller bir müslümanda tezâhür ediyorsa, bu, onun Allâh’ın dîninden tard edilişi ya’ni kovuluşu, kâfir (mürtedd) oluşu ma’nâsına gelecekdir… Demputrasi dîninde ise böyle “dembokrasiden tard sebebi” bir and veya andiça yokdur; andiçaların ırzına geçmek, onları şamaroğlanı yapmak, üstüne bevletmek, it-köpeğin önüne atmak; onları, kânûn teşrî’ edecek pekkakalı paralamento tanrıları gibi yamuk yumuk veya kerhen, içine ede ede okumak v.s. gibi şeyler, bu mahlûkâtı, “Demputrasi mürtedi” olmak gibi bir çukura aslâ atamaz!… Bu andiçaların  inkârı veya ihlâli veya onu tahkîr etmek veya her an değiştirmek ve zıddına kalbetmek gibi şeyler,  “Haçlı, ilketapar, heykelperest, kulatapar, ataperest, çağdaşkeş ve HİÇ medenî veya çok edenî dünyâda”,  “büyük suçdur” denilerek henüz duyulamamışdır!.

İslâmiyyet’de YEMÎN, gamus, lâğv ve mün’akide olmak üzere 3 çeşitdir. Demputrasi dîninde ise, böyle bir incelik, ciddiyet yokdur; orada helâl-haram, andına veya andıçasına ihânet eden insî ve politik bir şeytanın Âhıret’de hesâba çekilmesi gibi hakîkat veya mefhumlara rastlamak MUHÂLDİR!. Böyle olunca da dünyâdaki andlarını, söz ve ahidlerini, tapındıkları anayasaları gibi delik deşik etmek, onlar içün pek tabii ve olağan bir işdir!.

İslâm’ın dışında olanlar, adı geçen islâmî “yemîne” inanmayabilir ve kendi religion, kitab, haç, put, heykel, nutuk ve tanrılarına göre and içib and çekebilir; veya, kendi teşrîî (yasama) tanrılıklarını ortaya koyan “nâmus ve şerefleri, akıl ve şehvetleri, nefis ve hevâları” v.s. üzerine de and-andiça içib kafalarını çekebilir; ve câhiliyye arabları gibi de helvadan ma’mûl putlarını yemeleri misâli yiyebilirler! Hatta tapınak ve mozoleleri; kubûru (kabirleri) ve bir takım ruhları, doktrin ve ideleri üzerine de andiça içebilir, çekebilir ve yiyebilirler; bunlar onların modern câhiliyyedeki (usûl ve dîn) mes’elesidir, müslümanların ve Müslümanlığın değil!..

“YEMÎNİN MÜN’AKİD OLMASI İÇÜN, ÂKİL, BÂLİĞ VE MÜSLÜMAN OLMAK ŞARTDIR!”

“İslâmiyyet’de yeminin, mün’akid ve mu’cib-i kefâret olması içün, yemin edilen husûsâta, sebât ve adem-i sebât imkânı; ve yemin edenin, ÂKIL, BÂLİĞ ve MÜSLÜMAN olması ŞARTDIR.” (Bkz. Ni’met-i İslâm, Muhammed Zihni Ef. Hazretleri)

Halbuki Demputrasi Dîninde, andiça içib çekmek içün “Müslüman olma şartı (!) hatta dembokrat olma şartı” bile yokdur!. Bir eşkıyâ, bir terör güdümlüsü, bir faşist, kamalist, bir fetoşist, bir cânî, bir çocuk tacizcisi, bir uçkuru düşük genel başkan müsveddesi, bir soyguncu bile olunsa, böyle bir “andıça söylemi ve eylemi” ameliyyesinden o bile çok rahat geçib formaliteyi veya mazbatayı sırıtarak çok rahat sırtlanabilir!..

(NOT: Makâlemize 24 Haziran 2018’den sonra ilâvedir.

 CB’nın, “Kandil’in güdümündeki parti” dediği dembokrasi dışı çete sürüsünün, tapındıkları demputrasi paralamentosuna 3. parti olarak 67 kelle ile çakılmalarından; ve Bay Başkanın paralamentoda ekseriyeti teşkîl etdiği bir evvelki devirde bu pırtıyı kapatmak içün hiçbir tedbir almayışından dolayı, aceba dembokratik kefâret (!?) gibi bir bedel ödeyebilmesi düşünülebilir mi?! Ve o zamanlar, “İslâm’ı güncelleme gibi bir güncellemeyi, o partiyi de güncellemede ele ve dile alma ağalığı” tırnak ucu kadar da olsa neden ruznâmeye getirilememişdir??? Acebâ haçlı-yahudi ve demputrasi dünyâsında (dayısı) olan Kandilistlerle itişmek kolay olmayıb, nefes kesen bir hâl olduğu içün mü getirilememişdir!?. O kandil ve Pensil güdümlü parti-pırtılara vücûd ve varlık sebebi olan ucûbe sistem ve onun partileri ve o partilerin başlarındaki demputratik imparator ve krallar, muhâlifleri olan parti ve pırtıları “Bu güdümlüleri meclise siz sokdunuz!” diye suçlarken, geçen devirdeki kendi ma’rifetlerini hiç görebiliyorlar mıdır!?… Politik şerbetliler, Taptıkları sistem ile Kandilli ve Pensilli eşkıyâları para-lamentolarına kânûn yapacak “tanrılar” olarak  HEM sokuyor; ve hem de, sonrasında, cadaloz köşe kaynanası gibi, manzaradan zırıl zırıl şikâyet üstüne şikâyet krizleri geçiriyorlar!..

İşte bu da: “Millî irâdesine tapılan (!) Ulus Hazerâtının  akıl ve mantığına bevledib, onunla alay etmenin demputratik keşfi” olsa gerekdir!

“YEMÎN, ALLÂH’A TA’ZÎM İÇÜN AKD OLUNUR. KÜFÜR İLE BERÂBER İSE TA’ZÎM OLMAZ”!

Nimet-i İslâm’ında FIKIH Allâmesi Merhûm Muhammed Zihni Efendi Hazretleri buyuruyor:

“İslâm üzere olmayanın dahî, YEMÎNİNE i’tibâr olmaz.”

Dip not ise şöyle: “Çünki YEMÎN, Allâh’a ta’zîm içün AKD olunur. Küfür ile beraber ise ta’zîm olmaz.”

Nimet-i İslâm’dan:

“Yemin irtidâdd ile de bâtıl olur, sonra müslim olsa da, hükmü o butlâna te’sîr etmez.”

NOT: (Aşağıdaki kısımlara 6/Haziran/2023 tarihinde ilâveler yapılmışdır.)

İslâm’da yemîn, ALLÂH AZZE VE CELLE ÖNÜNDE İCRÂ EDİLİRKEN; demputrasilerdeki and içiş veya çekiş: “Büyük Türk milleti ÖNÜNDE, nâmûsum ve şerefim üzerine and içerim” şeklinde içilir ve çekilir! Böylece de, Allâh Azze’nin yaratdığı mahlûku olan halkın ÖNÜNDE OLUŞ, İslâm’daki Allâh dediğimiz nâmütenâhî kuvvet, kudret, ilim ve irâde sâhibi HAYY ü KAYYÛM’un yerine çakılır ve ona tapılıyor görünülür!. Ayrıca bu “nâmûş ve şeref” neyin nesidir, herkesde bulunur mu, ne kadar bulunur; bulunmazsa, bulunmıyanlar, olmayan şeyleri üzerine and içince, neyi içib yudumlamış olacaklardır?!. Bütün bunların, “fikir fâhişesi” olmıyan insanlar tarafıdan kıymetlendirilmesi ortaya neyi koyacakdır?…

Meselâ Ermeni (şeyhâne potroniçesi müteveffâ Manukyan), T.C.’de “Vergi Rekortmeni” olarak çok takdîr ve taltîf edilmiş; hükûmet-i cümhûriyyeden “vergilendirilmiş SERVET (mallar) kutsaldır” gibi vecizelerle göklere çıkarılmış, mallarının kutsiyyeti de resmen tasdîk edilmişdi!. Meselâ o da bir (vatandaş olarak) milletvekîli olsaydı, bir patroniça olarak aynı andiçayı o da, Erbakan politikperestlerinden müteveffâ Yâsîn Hatiboğlu gibi EZBERE bile okuyabilirdi… Hem “sayın madam Manukyan” bir “cumhuriyet bayanı” olarak şu atasal vecizenin de sâhibi olarak cumhuriyet kazanımlarına çok büyük atkı ve katkıda bulunmuş, “Ben NÂMUSUMLA kazanıyorum” demişdi…

Madam Matild Manukyan, andiça içmek mevkiinde kalsaydı, bu cins bir “nâmûs ve şerefi” üzerine andiça içecekdi!. Anınçün bu “nâmus ve şeref” üzerine bir şey oturturken, bizler, çok dikkatli oluruz da, çağdaş kamalist yurtsever-vatansever-heykelsever ve taparlar ve İslâmsız felsefeciler, nutuk mürîdânı, demputratik parti liderleri, her kademedeki başkan silsileleri, ümmet reis-i muazzam ve muallâları, neleri ne kadar ve nereleriyle teemmül ve tefekkür ederler, bunları bizim ta’yîn ü tesbît etmemiz bir hayli zor, (kurbağaca olanak) dışıdır!..

DÎNİ GÜNCELLEME BÜTÜN TEŞEHHÎLERİYLE DEVAMDA: “NAMAZIN KAZÂSI VAR, SEÇİMİN YOK!”

Üzerine and içilen metin de, her devrin nabzına ve esen rüzgârına göre cihet, kılık, koca, ambalaj ve makyaj değiştirir! 1789 Fr. İhtilâli ile ortaya çıkan, cumhûriyet, demputrasi, laiklik, anayasa, vatandaşlık, parti, sanduka, oy v.s. gibi bu andiça ile de içib kafa çekmeler, İslâm’da hiç görülmemiş ateist âdât ü an’anâtından olmağla, Paşa Ziyânın kalemiyle “İş bu rivâyet yeni çıkdı” kabilinden ucûbe-i siyâset kabilinden şeylerdir. Ancak “Ümmet ve İMÂMET” münkarîz olalı, ümmetin bugünki enkâzı, iş bu nasrâniyyât ve isrâiliyyâta ziyâde münhemik ve müncezib oldu!. O olmazsa olmaz dercesine ve bu derecede (lâzım-ı gayr-i müfârık) addedildi; ve halk-avâm ve havass-ı bîdîn, bu usûl-i ecnebiyyeye tapar hâle geldi veya getirildi!… Kayserevî hacı Abduş gibi ba’zı küflenmiye yüz tutan politikacı fırıldaklara göre bu, dînîleşerek dînin bir parçası bile oldu… Hatta o kadar ki, “Ümmet Liderine göre Namazın kazası var, seçimin yok” cümlesinde olduğu gibi, ALLÂH Azze ve Celle’nin EMRİ olan namazın da çok üstünde, başka tanrıların EMRİ olduğu tebeyyün ve taayyün eyledi!..

Böylece demputrasi dîni, İslâmiyyet’deki “AHKÂM-I SULTÂNİYYE, CEMAAT, BEY’AT, EHL-İ HÂL VE’L-AKD VE BEŞERİYETİN HALÎFETULLÂH OLARAK YARATILMASI VE BA’DEL-ÎMAN İLK FARÎZA-I DÎNİYYE İMÂMETDİR” gibi ZARÛRÂT, ya’ni üss’ü-l esâs-ı şer’iyye, dînî ilimlerden ve binnetîce îmân, amel ve ahlâk binâsından koparılıb silinmiş ve lâğvedilmiş, İslâm, en baş rükünlerinden makaslanmış oldu… Ve ortaya, sâir muharref edyân gibi bir din ihtirâ’ edilmiş ve adına da, o ismi çok sevdiklerinden (!) gene “İslâm” tesmiye edilerek, “durmak yok, yola ve güncellemelere devâm” nakarâtıyla ve bu ismin gölgeliği ve maskeliğinde yürünmüş; haçlı hükûmet ve idâre usûlleri iyice çakılmış, andiçalarla da uluslara lâ teşbih zemzem kudsiyyetinden çok daha ileri bir “emokratik hakk hayâlleriyle” iyice ve son damlalarına kadar içirilmişdir!. Anınçün bugün, bilinmiyen İslâm’ın tatbîki peşinde koşan nice saf yürekler ve bilhassa gençler, bizi anlamamakda ma’zûr ve bir cihetden de mazlumdur…

DEMPUTRATİK ANDİÇA MACERASINDA, NİSVÂN-I CÜMHÛRİYYEDEN ZANA-KAVAKÇI-MÂHİNÛR  TÂİFELERİNE KISA BİR ATF-I NAZAR…

6/11/1991’de, paralamentodaki Pekkaka uzantılarından L.Zana, andiça okumayı maskaralaştırınca, ihtiyar Para-lamento reisi, oturağından “Düzgün oku kızzzz!” diye kaç kere aklınca ihtârlarda bulunmuşdu! Ancak o kız dediği madam hiç kâle almıyor, andiçayı okurken kürtçe ibâreler karıştırıyordu!

Nesillerin, bir-iki üst nesillerden apayrı modernist ve reformist din anlayışına nasıl sür’atle kaydığını daha iyi anlamak içün, Merve Kavakçı hâdisesi üzerinde biraz tafsilli durmamız fâideli olacakdır kanaatindeyiz:

18/4/1999’da ise, Merve Kavakçı, önünde eğilib oy vermiyen müslümanları “Yahudi Askeri” ilân eden ERBAKAN’ın parti-pırtısından para-lamenter olub başörtüsü ile andiça içmeye gelince, RAŞEL’in (yahudiceden Türkçe’ye külleme yaparen Rahşan yapılan) madamın zevci olan zât; ya’ni BÜYÜK OSMANLI MEDÎNE KÂDÎSİ ve ÇİN İSLÂM HAMÎDİYE MEDRESESİ BÂNÎSİ MERHÛM MUSTAFA ŞÜKRÜ EFENDİ HAZRETLERİNİN TORUNU bulunan o zât; O Robert Kolejli ve Müteveffâ  Mösyö Mustafa Bülent Ecevit ise, kalb krizi geçirecek raddelerde sinirlenib, kaşlarını da süngü çatar gibi çatmış, hatta kendini kaybeder hâllere girmişdi!.. Ve sesinin son perdesiyle “Bu bir kadın, biraz nâzik, behşüş ve yumuşakça olayım” bile demeden, ün üne haykırıyordu: “Burası devlete meydan okunacak yer değildir, bu kadına haddini bildiriniz!..” ANDİÇA târîh-i cümhûriyyesinin “Adâlet-hukuk-hürriyet-müsâvât-âdâb-medenilik-insanlık,v.s.” hususlarında aldığı ve alacağı notlar, görüldüğü gibi pek merakâver ve çok ileri derecede devrimsel, atatürkçü, kamalist, kadın hakları goygoyunda efemine ve çok laik-demputrat bir seviyededir!

Bu Merve hanım, çocukluk arkadaşım GÜLHAN hanımın kerimesi, Kadriye Hanım Teyzemizin kızından torunu idi. Ancak başının örtüsü onun son derece modernist bir anlayışa sâhib olmasına mâni’ olamaz, ne tür bir İslâm telâkkîsine sâhib olduğu Erbakanist demputraside bilinemez ve görülemezdi. Yanındaki koruyucu yeleği madam N.Ilıcak  ise daha ileri ve akrobatik bir modernite sâhibesiydi! Madam Merve’nin  Babası Prof. Yusuf Ziyâ Kavakçı ise, mezhebsiz arab ülkelerinden topladığı müktesebâtıyla, bir başka renklerde modern din anlayışına sâhib idi ve kızlarını da ona göre yetiştirmiş olmalıydı!.

Meselâ Üstâd Necib Fâzıl Bey Merhûm’un son derece haklı olarak “Baîdullâh” tesmiye etdiği; Püsküllü Kadir’in ise “Hılâfet” nâm abuk-sabukluklar kumkuması kitabında (Büyük İslâm Âlimi) diyerek pek çok yerde kaynak gösterib şişirdiği, o ileri derecede reformist ve SAPIK Muhammed Hamidullâh denen hindli dünyâsını değiştirince; “cenâze namazını” ABD’de acebâ KİM KILDIRMIŞDI?.. Bu NAMAZ, son demlerinde İskenderpaşa’ya intisâb eden 1946’ların Bartın sâbık süvâri alayı kumandanı EDHEM amcanın torunu ve Alamanca muallimesi GÜLHAN Hanım’ın Büyük Kızı ve sonra “ümmet lideri ve reisi Başkumandan, Cübbeli nazarında kendisine itaat farz olan ÜLÜLEMR Erdoğanın” Malezya B. elçisi de yapdığı, O pek meşhûr MERVE hanım kızımızın İMÂMETİNDE KILINMIŞ OLACAKDI!…

On parmakda onbir modernistçe hüner bu olsa gerek!

Bu eskimiş ve köhnemiş dünyâ, bakalım daha ne başörtülü madamiyye ve bayaniyyeler görecekdir!

Belçika paralamentosunda tam 10 yıl parlamenterlik yapan, Belçika doğumlu ve başörtülü Mâhinûr yavrumuz da, şimdi 85 milyonluk Anadolu ehâlîsinin “ÂİLE İŞLERİNİ” tenvîr ü tedbîr ve tekmîl ü tanzîm eyleyüb cümlesini hall ü fasl eyliyecekmiş…

İstanbul sözleşmesi denen gâvurlaştırma andiçasıyla 11 yıl küreselci aklıyla îmân ve şahsiyeti pörsütülen ehâlî, o sözleşmeden fışkıran 6184. madde ile, nasıl “âilesinin köküne kibrit suyu döküldüğünü” sanki hiç görmemişdir! I8’inden evvel evlenenler, kadının şâhidsiz, senet-sepetsiz bir yâvesi veya iftirâsıyla evine girmesi yasak edilen âile babaları, acebâ hangi küresel dürtüler netîcesinde sokaklara dökülüyorlardı?. Först Leydi-i Şâhâne ve dahî her mekân ve zamanda hâzır-ı meydân-ı nazar,  REFÎKA-YI Tayyibâne, Emnânım Hemşîre-i Muhterememiz Hazretleri DAHÎ: “Toplumsal cinsiyet eşitliği bizim içün ölüm kalım mücâdelesidir” şeklinde cihâna meydan okuyan FERMANLARI ile, aceba hangi küreselcilerin verdiği ilhamlarla ortalığı inletiyordu?. Hastalananlar ve kahrından intihâr edenler, babasız bırakılan milyonlarca yavrular, bu kânûn paçavralarının elinde can çekişirken, bütün bunlar az gelmiş olacak ki, bütün bunları düzeltecek kişi olarak da “Âvrupa-Belçikasında” doğmuş ve oranın “Katolik felsefesi” içinde tahsîl ü tedrîs görmüş ve  yetişmiş bir hanım Kızımız olan Mâhinûr Hanım Cenabları, bâlâda arzetdiğimiz bütün bu âfât-ı araziyye ve semâviyyenin (biavnihî KADEM’iyye ve Özlem Zenginiyye) himmet-i  nisvânü’l-hannâsı ile, altından girib üstünden çıkacak ve bu yahudi saçına dönmüş işlerin cümlesini, (KIRMIZI ÇİZGİLİ selefi ve Özlemli tâifelerin) himâye ve kılavuzluğunda kargalara muhtaç olmadan, tertemiz ve pîr üpâk edib, çerçevesiyle de Külliye-i Tayyibe’nin Garb Cebhesindeki duvarına “onur ve gurur ve sürûr” içre asacakdır!…

ANDİÇA TÂRİHİNE KISA BİR GÖZ ATIŞ!

Mevzuumuz olan (andiça)ya tekrâr şürû’ etdikde:

İslâm’da yemîn son derece ciddî bir dîn cüz’ü iken; Lâyık demputrasilerde ise, adı geçen andı içmek, şarab içmek kadar basit ve kolay, sıradan bir şeydir. Onlarda  “İslâm’ın yemîni” muhâl olduğundan, bu şer’î yeminin sebeb ve netîceleri dahî onlarda keenlemyekündür!..

YEMÎN ÇOCUK OYUNCAĞI DEĞİL, ŞERÎATDA RÜKÜNLERİ OLAN BİR AKİD VE İBÂDETDİR, ONA BÖYLE İNANMAK ZARÛRÎDİR…

 Yemînin, 1200 yıllık Müslüman Türk milletinin dînini, kökünü ve aslını inkâr etmiyen bir yemîn olması ve öyle telâkkî edilmesi içün, “edille-i erbaadaki” şartları, ma’nâ ve medlûlü taşıması, olmazsa olmazdır… “Yemînin rüknü, onda müsta’mel olan elfâzdır ki, esmâ’ ve sıfât-ı ilâhiyyeye ve taallukuna şâmildir.”  (Ni’met-i İslâm) Bu i’tibarladır ki, mahlûk nâmus ve şerefi gibi şeyler, i’tibârî, îzâfî ve mevhûm mefhûmlar olduğundan, bu kabil şeylerin hiçbiri üzerine ve millet önünde veya şurası burasında söz vermeye, islâmî, insânî ve örfî ma’nâda aslâ “yemîn” denilemiyeceği bedâhaten ortadadır… Farz-ı muhâl “nâmus ve şeref” elle tutulur müşahhas bir kıymet olsa, bunun, her AND İÇİÇİDE bulunması da zarûrî kabûl edilemez!. Kendisinde bu kıymetler bulunmıyan ve ahlâkî ölçülerin en iğrençlerine bile bilfarz sâhib adam ve madam kişilerin, üzerine yemîn etdikleri o şey, onlarda zerre miskâl bile yoksa o zaman ne olacakdır?. Bunlar, olmayan nâmevcûd şeyleri üzerine and içince, neyi içmiş olacak; veya olmayan bir şey içilince, o şey var ve içilmiş mi kabûl edilecekdir?!.. 

Tekrar hatırlatırız ki: T.C.’de vergi rekortmeni olarak i’lân ve taltîf edilen ve “nâmûsla kazanıyorum” diyen kerhâne patroniçesi müteveffâ Matild Manukyan, o para-lamentoda “NÂMUSUM ve ŞEREFİM” üzerine deyib andiça içseydi, nesini, neresinden, ne kadar ve nasıl içmiş olacak ve o para-lamentodaki yüzlerce kişi de o madamın içdiği şeyi ANDİÇA mı kabûl edeceklerdi???… O zaman kendilerinin içdiği andiça ile Madan Manukyan’ın içdiği şeyler, aynı yerden içilmiş AYNI ŞEYLER olmuş olmıyacak mıydı???…

Biz, İslâm dışındaki religion ve ideolojilere, doktrin ve sistemlere ve localar ile bel’am hoca kılıklılara göre “Söz vermeye, and içmeye” karışmayız! Hemen dikkati çekeriz ki, religion frengçesi, mecâzî ma’nâdaki dinleri ifâde edebilirse de, mutlak ma’nâda dîn, ancak ve ancak İslâmdır!. Güdümlü (hoşgörü-diyalog) cemaatlerine bulaştırılan “İbrâhimî Dinler!” ta’biri de, mücerred  HAKK DÎN İslâmiyyet’e karşı, içinde, büyük bir (ihânet) taşır; ve gene damarlarında, Hakk Dîn ile Bâtıl religionları müsâvî göstermeye ve zihinlere bu küfrü yerleştirmeye mâtuf, iğrenç bir fitne ve tahrîf gezdirir… Politikacıların “Bütün dinlere aynı mesâfede bulunma” bâtılı da, bu tahrîfin, politikacı diline akseden şeklidir!. Bu kabil ibâre ve ta’birler beşer uydurması kuruntular olub, aslâ bir müslümanın değil, lâyık (laik) bir adam ve madamın psiko-politik ve belki de psiko-patalojik rûh hâlinin dışa akseden bir alâmet-i fârikası olabilir!..

TANZÎMÂT’DAN SONRA YEMÎN SULANDIRILDI, CUMHURİYETLE ANDİÇA UYDURDULAR!.

1908 ve hele 1923 ihtilâlinden sonra İslâmiyet’e âid pek çok mefhûmlar, İslâm dışı cereyanlar ve hassaten cumhûriyet-dembokrasi gibi rejim ve sistemler tarafından da, halka “müslüman” görünerek onları aldatmak kasdı ile, dindeki mevzi’ ve mevki’lerinden alınarak, dînin zaman içinde tahrîfini istihdâf eden ateist düzenler içinde de kullanılır olmuşdur! Bu, son derece çirkin bir hâl olub, Hakk’ı bâtıl ile TELBÎS=Bulama cür’eti ve haddin aşılmasıdır… Dîne hâkim ve âmir olan ve onu her şekle sokmakda kendilerini tanrılık makamında gören sistemler ve onların yardakçı ve çakalları, bu kabil ebedî hasârete müncer olacak suçları işlemekde olub, ateizmaları îcâbı hiçbir mes’ûliyyet ve sıkıntı da taşımazlar!… Çünki onlar, vahye müstenid dînin tepesinde, nefs emrindeki akla tâbi’ olarak tam bir “Tanrı kral, şef veya başkan olarak saltanat kurmuş”; ve bu, onların en baş ve ehem “ilke, ülkü ve hedefleri” olmuşdur… Tanzimât’dan i’tibaren, (Abdülhamid Hân Devri kısmen hâriç) bilhassa 1908’den ve hele hele 1923’ün Büyük darbesinden sonra 184 yıl, (şimdi efrencî 2013) bu kabil bombardumanlar altında kalan HALK sersemletilmiş, zaman zaman cebren narkozlanmış; ve bunun netîcesi olarak da, artık İslâm karşısında nice ucûbe hâline gelmiş manzaraları bile, o halk, en tabii hatlar ve haltlar olarak telâkkî eder olmuşdur…

Ancak bizim İslâm’daki yemînimiz’e hakâret eden, tahfîf ve tahkîr edenler olursa, onlara, buğz etmek de, bize vâcibdir (akâiddeki vâcib yani kat’iyyen farz) demekdir; ve bunlara biz,  “Allâh düşmanı soytarı!” der geçeriz…

Dâr-ı İslâm’da islâmî herhangi bir temel veya esas veya helâl-haramlarla oynamak, buna cür’et etmek, en ağır suçdur; bunların mürtekibleri “İFSÂD-I AKÎDE fitnesi çıkararak Devlet-i İslâmiyye’yi yıkmak” suçuyla muhâkeme edilirler! Çünki orası, uydurma ve kuruntuların dârı (ülkesi) değil; mutlak adâlet, hukuk, huzûr, sükûn ve edeb yeridir! Orada, politikacı ağzıyla ortalığı erâcif, yalan, iftirâ, bölücülük, tefrîka, buğz ve adâvete boğmaya; lâf ve ağız ishâlleri ile ortalığı kokutmaya aslâ müsaade ve müsamaha edilemez… Hocfendi kılıklı şeytanlarla onların kuyruğuna takılmış cehele sürülerinin, hoşgörü, diyalog, monalog, kızları sahnelerde teşhir ve varyete artistleri gibi hayâsızca oynatmalarına; ve meydanlarda boğazına kılçık kaçmış it gibi gaseyân etmelerine; ve yahudi-haçlı merkezlerinden taşıdıkları hezeyanlarla ortalığı kokutmalarına aslâ tehammül edilemez!. Böyle nice şeytanlıklarla ümmetin çürütülmesi de aslâ düşünülemez!

O DÂR, bir nezâfet ve nezâket, edeb ve insanlık mekânıdır; orada demputratik ahırlara bile aslâ rastlanamaz!. Oradaki ahırlar bile hayvânât-ı ehliyenin en rahat nefes aldığı, hormonlama, kolonlama, balonlama, pompalama alçaklıklarından alabildiğine uzak, bugünün iliği sömürülen ins ü cinninin rü’yâlarında bile göremeyeceği kadar berrak ve nebevî havanın teneffüs edildiği hayâlüstü  selâmet mekânlarıdır… Oralar, Halîfe-i Müslimîn Büyük Ömer Radıyallâhu Anh Efendimiz Hazretlerinin buyurduğu “El adlü esâsü’l-mülk!” hakîkatını yaşatan, “Dârü’l-Azâb, Dârü’l-ikrâh, Dârü’ş-şirk, v.s.” olmakdan münezzeh; yalan, dolan, iftirâ, kuruntu, bölücülük, hırs, şehvet ve her türlü ahlâksızlığın, (oy ve sandık kumarı) sahtekârlıklarının “Demputrasi” adı altında TAPILIR yapılışından müberrâ, müslümanın gerçek vatanıdır!

Dâr-ı harbde, hele dâr-ı riddede ise, lâf ve (ağız ishâli temel usûlü) ana kânun olduğundan, herşey biribirinin içine geçmiş, “îmân ile küfür, hakk ile bâtıl ve mü’min ile kâfir” arasındaki çizgi aşındırılarak, herşey yalama olmuş; ve hakîkatın tahrîfi, politik yalakalarla ne idüğü belirsiz yerli ve millî şâmân, ruhban ve ahbâr sınıflarının eline teslim edilmişdir…

İşte 12 Hazirandan beri manzara bu…

Bir “yemîn” lâfı ve ağız ishâli ki, adamlar sanki iki avuç sinâmeki yutmuşlar!

Amma da kokutdular ve ortalığı ayak basamaz hâle getirdiler, her yer vıcık vıcık!

Demputratik bir kumar olan seçimden evvel, bütün Anadolu ve Rumeli’yi, biribirlerine olmadık köprüaltı kelimeleriyle hucûm ederek, ortalığı ufûnet bombardımanı ile tarayan parti-pırtı kelleleri, seçimden sonra da aynı seviyesizliği-insî şeytanlığı devam etdiriyorlar!

Birisi, sanki kendisi ”yemîn” yerine onun bunun “andıça!”sını ağzına almamış gibi, öteki fırıldağa fırlatıyor: “Tükürdüğünü yalayacaksın!”

O Dersim’li ötekisi de, ona: “İki Silivri sivrisi andıça içmezse, biz de dört yıl andıça içmiyeceğiz, her bedeli de ödeyeceğiz!..” diyor… Yani yalamıyacağız deyu nâra atdıkdan sonra, dünyanın gözü önünde Maraş dondurması yalar gibi hem de şapır şupur yalıyor!. Yalarken de “Senin omurgandan kaygılıyım!” demez mi? Sanki kendisi sabah akşam dönerek ve laf ishalinden yan yatarak, kemik erimesinden de “osteoporoz veya orospuropoz” olmamış gibi!. Seçim goygoyculuğu sırasında “ananı…ana…an..a! Hadi gerisini söylemiyeyim…” nânelerine kadar her türlüsünü yiyenler, şimdi üzerine andıça içip, çekib, yiyerek, harâretlerini kesmenin peşinde!.

Tencere dibin kara maskaralığı… İşte bunun adı: “Demokrasinin de değil, dembokrasinin ağız ishâli!”

İğrençlik bu kadar olur!. Analara kadar artık her şey ağızlarda, ana-avrat artık havalarda uçuşmakda… Batsın sisteminiz, cumputrasiniz, parti-pırtınız, seçiminiz, sandık oy ve kumarınız!..

Bunca kâzûrât ortaya boca edilir ve bu “ulus” da 24 saat bu hamûlenin arasında ve üstünde gezinirse, eve nasıl döner, üstünü başını nasıl paklar, zihnini ve gönlünü zift gibi necâsetden nasıl arındırır, üstündeki pislikleri çoluk çocuğuna bulaştırıp sıvaştırmadan nasıl durur, dehşet!

MÜFESSİR MERHÛMUN BUYURDUĞU GİBİ: “İMTİYÂZ-I RUBÛBİYYET, SINIF-I RUHBANDAN PARLÖMANLARA GEÇMİŞDİR!”

Büyük Müfessir Elmalılı MERHÛM Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin buyurduğu gibi “İmtiyâz-ı Rubûbiyyet sınıf-ı ruhbandan parlömanlara geçince!” işte manzara!

Yemîn’miş!

Çocuk oyuncağının bile bir ma’nâsı ve kıymeti vardır; ve onu samîmiyyetle sâhiblenen bir çocuk mevcuddur!. Burada ise, adına utanmadan ve İslâm’dan aşırarak “yemîn” dedikleri ve “yemîn”le zerre kadar alâkası olmayan o “and” denen nesneyi kalben sâhiblenen, bir tek kişi bile yok!.

Metnini okuduğun şeyi, “Büyük Türk Milleti önünde Nâmusum ve şerefim üzerine AND İÇERİM!” diye bitireceksin; ammâ o içme fiilinin dışında, o içdiğin veya çekdiğin şeye “And içdim” değil de, “yemîn aşağı, yemîn yukarı” yemîn kelimesinden ibâret lâf u güzâf sıkacaksın! Bambaşka bir ma’nâ yükliyecek, 81 milyonun gözüne onu, “Dînî bir mefhûm” gibi sokarak, onları aldatmanın en cerahatlisini yükleyib bulaştıracaksın!.

Mücerred düşmanına karşı politik tuzak kurmaya yarayan; cümleleri ve taşıdığı ma’nâsızlık ve saçmalığı içinde câhilî bir formalite…

Onu sâhibleniyor görünen bir kanat, sâdece bayat bir “piskevit!” kadar; ve fakat büyük kanat ise, “Okyanus ötesinin gözyaşları!” kadar sâhibleniyor!

Kerhen dile alınan, orta malı olmuş, jakobenizma devirlerinin nostaljisi içinde bayat ve külüstür bir metin!. Böyle bir metnin okunuşu sırasında, haçlı gâvurlarının örnek alınışını yani onlara “TEŞEBBÜHÜ” yani aşağılık duygusunu öne çıkararak, T.C. paralamenterleri ile CB’nın da “Kelâm-ı Kadîm’e el basarak yemîn etmesini” bile istiyen echel-i cühelâya rastlanabiliyor… İslâmî yemînin yapıldığı devirlerde, cumhuriyet darbesinden evvel Yemîn, “Vallâhi  Ve Billâhi Ve Tallâhi” şeklinde Allâh Azze’nin Mukaddes ve Münezzeh adına yapılıyordu ki, İslâm’da Allâh adı dışında yemîn olamıyacağı da bedâhaten ortadadır… “Nâmûs ve şeref” gibi beşerî bir ölçü adına yapılan izâfî, i’tibârî ve mevhum mefhumlar, ihâtası içine neleri değişmez hakîkatler olarak alıyor ki, bunlar, Allâh ve Rasûlü’nün rızâsı içindeki hususlar olmuş bulunsun!

Pekkaka gürûhu ise, bir kanadıyla, yazdığı kitabda “tanrıyım!” diyen İmralı kralı adına olmayan bir andıçayı okusa, tanrısının gadabından korkar; diğer kanadıyla, “Dînimiz Zerdüştlük!” diyen Karayılan’ın religionu üzre and içmese, yılanın sokacağından eli ayağına dolaşır; bir üçüncü kısmıyla da, Marx atasının çullandığı kapitalizmanın içine ederek “Burjuva andıçasını” içmezse, “bombokratik!” yağlı kemiklerinin kaçacağından ödü şeyine karışır!

Tam, câhilî bombokratik bir anarşi, terör, itiş kakış ve herc ü merc!

Ama onlar da tıpış tıpış gelip, maraş dondurması yalar gibi yalayacaklardır!

Kasımpaşalı Kapitenzâde ve Başkapiten Receb Paşa da, bu işin tadını çıkaracak!

Sonra da bunlar, bu aslâ inanmadıkları oyuncak seviyesine bile çıkaramadıkları o “andıça”larını (!) göz küllemek üzre içip-çekib-yiyerek, kânun mânun, ana-avratyasa yapacak; “Allâh Azze’nin Rubûbiyyet makâmında artık biz varız!” diyecek; ve sonra da, milletden ulusa (yahudice ulus, sürü demek) inkilâp eden bu ehâli-i etrâk ve ekrât, mason Sülü’nün “müreffeh Türkiye’sine!” kavuşacak; ve çoluk çocuğuyla sulh ü sükûn içre güller gibi geçinip âtîye doğru akıp gidecek!..

Bu millet fenâ çarpıldı ve “ulus!” oldu… Şübhesiz ki, Osmanlı i’tilâ devri İslâm Milleti’nin “âhı!” çıkıyor!

%87 oy da alındığına ve Okyanus ötesindeki PENSİL takımının ağzında bile “çok güzel bir seçim geçirdik!” ishâli hiç kesilmediğine göre, vardır bir “hocfendi kerâmeti, rûhânıyyet ve nûrâniyyeti, hikmet ve sıkleti!”

“Fettoşî Himmetler” hâzır ola!!!

“Re’sü’l-hikmeti” mehâfetullâh” sırrını kalblere yerleştiremedin mi, yandı gülüm keten helva!. Sürünmelerden sürünme beğen…

“İmtiyâz-ı Rubûbiyyet sınıf-ı ruhbandan parlömanlara geçer,” sen de bunu tepeden tırnağa idhâl ederek cebren ve hîle ile milletin kafasından geçirirsen, yalama olmadık bir tek cıvata bulamazsın; ve meydan, yahudi saçından bin beter karmakarışık bir hâle gelir; ve üstelik bu batışı, çıkış olarak gören göz illetine de mübtelâ olur gidersin!

TÜRKÜN YENİ ÂMENTÜSÜ BİLE YAPILMIŞ, KULLARA TANRI DENMİŞ!

1928 senesinde, bugün “Adım Kamal!” diyen vatandaşlarının 6 oklu şefokratik partisi, Osmanlı Şerîat hurûfâtıyla Ankara’da 60 sahîfelik bir kitab bastırır. Bu kitabın adı ve kapak resmi internetde de var, isteyen bulup baksın! Adını bir kere de biz yazalım: “TÜRKÜN YENİ ÂMENTÜSÜ!”

Hâşâ ve kellâ ve tövbeler tövbesi Yâ Rabb!

“Yeni!…”

“Değişim-dönüşüm-güncelleme!”

AKP’nin, bunları devralarak CHP’leşmesine doğru son sür’at bir gidiş…

Evet, dönelim, sene 1928…

83 sene evvel, yani o binbir ıstırab ve çilelerin çekildiği, nice ocakların söndüğü, nice evlerde yetim ve dulların âh û enîn etdiği, harbden çıkdıkdan tam 6 yılcık geçince…

“Hâkimiyyet-i Milliyye Matbaasında!” tab’ edilmiş (basılmış!)

İslâm’daki “yemini” keenlemyekün kılan; ve yerine, herkesde var mı yok mu, varsa ne kadar ve kaç miligram var veya kaç zerre miskâl kaldığı bilinmeyen, “nâmus ve şeref üzerine!” kuru leblebi ile rakı içer gibi andıça içmeyi oturtan 6 okçu veya şirkçi, nâmûs ve şerefi nasırlanmış ve kaşerlenmiş kesânın Allâh’sızlık  “alâmetüleri!..”

(İslâm’ın dışında âmentü olamaz, çünki âmentü kelimesinin de, ŞER’Î ıstılah olması hasebiyle, Allâh, yemîn, şehîd, nikâh, cihâd, adâlet, hukuk, Âhıret, îmân v.s. gibi tercümesi yapılamaz!. Yapılırsa, “Allâh’dan başka Allâh yokdur!” gibi freng keferesi tercümesi (!) olur!!!

Fikrî işlekliğini Rahmânî değil de, şeytânî sâhalarda yapma fıtratındaki cumhûriyet aydın ve günaydınları, bu hususlarda yaban keçilerinden daha muannid; Ebû Cehilden daha ehl-i şirkdir…

Okumaya tâkati olan, 1928 de basılan kitabdaki hâşâ ve kellâ “âmentü” dediklerini yani “andıça” yı buyursun:

“Kahramanlık örneği olan ve vatanın istikbâlini yoktan var eden Mustafa Kemâl’e, onun cengâver ordusuna, yüce kanunlarına, mücahid analarına ve Türkiye için ahiret günü olmadığına îmân ederim. (NOT: Hâşâ! Âhıret Günü mutlak olarak vardır ve hesâbı, en büyük ve nihâî hesabdır. Harb sırasındaki ağızlara, bir de 6 yılcık sonraki kalblere bakınız!)

İyilikle fenâlığın insanlardan geldiğine, (NOT: Hâşâ, hayrı rızâsıyla, şerri adem-i rızâsıyla yaradan, Mutlak YARADICI ALLÂH Celle’dir!) büyük milletimin medeni cihanda en büyük mevkii kazanacağına, hamâset destanlarıyla târîhi dolduran kudretli Türk ordusunun birliğine (NOT: Edenî dünyâyı (medenî) görmek de edenîlerin işi olub, ezelî ve ebedî var ve bir olan sadece ALLÂH AZZE’dir!) ve Gazi’nin Allâh’ın sevgili kulu olduğuna kalbimin bütün hulûsuyla şehâdet ederim.” (NOT: Son cümleyi yazan adam, tam bir hezeyân gaseyân etmiş! O zamanlarda sarhoş kelleler bir yandan “Türkün tanrısı Paşadır, Dini Kamalizmadır!” diyor; bir yandan da bu tanrı dediğini “Allâh’ın sevgili kulu!” olarak kaleme alıyorlar!. Dolayısıyla (PAŞA tanrıyı) kul derekesine indiriyorlar! Bunları yazan şefokrasi meczublarına ne demeli!?)

İşte T.C. de, 90 yıla yakındır cumhûriyet, dembokrasi ve lâyıklık “vesâyet ve saltanatı” altında olub, bu bâtıl akıl ve mantığın elinde ve mutlak TENÂKUZLAR içindedir; ve dolayısıyla da Haçlı Batı Bâtılının tuzağı ve kucağında çukurdan çukura, darbeden darbeye, heybeden heybeye, lotodan Fetoya yuvarlanarak ve catlayıb patlıyarak yürümektedir!. Bu dehşetengiz tenâkuzları gören hakk bir göz ve duyan hakk bir kulak bulmak da, bugün kat’iyyen hülyâ olmuşdur!..

Bir müslüman olarak biz, buna mecâzî ma’nâda bile aslâ “Âmentü” diyemeyiz. Çünki “Âmentü” kelimesi de Kur’ân ıstılâhı bir kelimedir; ve dediğimiz gibi bunun içini de, 15 asırdır edille-i şer’iyye doldurmuşdur! Başka bir dilde tercümesi bile olamaz! Ancak, TÜRK Dil Kurumu Kurbağacasıyla bir kelime uydurarak, belki ve meselâ “andıça!” diyebiliriz…

İşte bugün tam bir akıl tutulması ile “yemîn” deyû ağızlarına pelesenk etdikleri “andıça”, hâşâ, “Yeni Türkün Âmentüsü!” dedikleri o günki “andıçanın”, bugüne akseden bir kopyasıdır!

Meclis reisi Çiçek de (13/7/2011) de, Anıt Kubûr’a çıkdı, çelenk ritüelini mozele “kutsalına” koydu; ve defter-i mahsûsaya o “andıça”nın en kısa hulâsasını şöyle yazdı:

“-Cumhûriyete ve demokrasiye sarsılmaz inancımızı tekrarlarken, huzurunda saygı ile eğiliyoruz!”

Müteveffâ Paşa ne demişdi:

“Türkiye şeyhler, dervişler, türbeler ülkesi olmayacakdır!”

Bu lâ teşbih “Rükûa gider gibi eğilmeler, bu meclis reisi olarak dervişimsi devrilmişlikler, bu dehhâmeleşmiş türbemsi ve kümbetimsi tapınak şeklindeki anıtlar, and içer içmez soluğu Anıt kubûr (kabirler)de almalar, v.s.ler,” orada yatan paşayı TEKZÎB etmek, yalanlamak değil midir? Bunlar ona:

 “Biz, seni dinlemiyor ve takmıyoruz; senin kabrin bizim türbemizdir; biz, cumhûrî dembokratik ve lâyık müteşeyyihler ve devrilmişler ülkesi olmadan yaşayamayız!” demek ne demekdir?.

Her şeyde, her noktada, tenâkuz, yalan, şirk, mübâyenet ve şaşkınlık…

Bu nasıl ataizmadır, bu nasıl atalara tapmadır, bu nasıl “ilkeleri ve inkilâpları üzerine nâmus ve şeref üzerine and içib” bunu da bütün cihâna i’lân etmekdir? Anlıyabilen beri gelsin!

 Müteveffâ Paşa sana: “Gel önümde eğil, rükû’ et!” mi diyor başparlöman?

Şimdi o ne halde, biliyor musun?… Senin rükû’ edib eğilmenin o’na fâidesi var mıdır?.

Âhıret hayâtının mutlak kânunlarına “Bilâ kayd ü şart teslim olmuş; ve Allâh Azze’nin hâkimiyyeti önünde kayıtsız ve şartsız eğilmiş”, âlem-i berzahdaki hayâtın binbir çalkantısına kayıtsız ve şartsız teslîm olmuş Paşa’dan ne istiyorsunuz?. Şu anda hiç bir İRÂDESİ kalmamış laik bir paşa’yı, âlem-i kevn ü fesâd olan şu dünyâdan, bir de siz binbir münâsebetsizliklerle hâlâ rahatsız etmeseniz; ve kabir azâbından beter küfr ü şirkinizle ve açdığı çığırda çığırtkanlık yaparak, ehl-i kubûra bir nev’i can çekiştirmeseniz neyiniz eksilir?!

Bu gösteriş, ritüel ve yalakalıklar artık kabak tadı verdi! Bir de siz kemiklerini sızlatıyorsunuz, âcilen vazgeçiniz, eğilerek hâtırasına karışmayın ve onu karıştırmayın!. Reis Beyin ünlediği gibi “Dikleşmeseniz de, eğilmeden DİK, hatta dimdik durmasını” artık öğrenebilmelisiniz!

(Tekrar hatırlatalım ki, o kamalizma religionunun ritüel mekânına “kabir” demek bile, artık mücessem ve müşekkel bir cehâlet eseridir! Zirâ orada 1988’e kadar bir düzine civârında kabir vardı; ve artık oraya müfred sıgasıyla kabir değil, cemi’ sîgasıyla “kubûr=kabirler” demek, elzem ve şartdı… Aksi halde Türkçe bilmiyen Türk’ler olarak dünyâ önünde bir de bu yüzden muzmahîl olunmasın!) Orada şu anda da Kamal ve İnönü paşalar vardır ki, gene kabir değil cemi’ sîgasıyla (kubûr=kabirler) demek îcâbeder…

Artık biz, kimsenin religionuna ve ritüellerine herhangi bir şekilde müdâhale edecek de değiliz! Nasıl olsa demputrasi almış başını gidiyor! Her kafadan bin ses, her çeneden bin ishâl, her eğilende bin maksad, her oy’da bin âh ile “oy anam oy!”

Bundan sonrasını, Çiçek, Günay, Arınç ve Receb gibi âbilerine oy verip bütün dünyevî ve uhrevî umurlarını onların vekâletine tevdi’ ve teslîm ederek çiçekler gibi açıp bülbüller gibi şakıyan, ilâhyapyatçı, ilhâdiyatçı, denaatçı, diyalogçu, dervîşân u devrilmîşân, tarîkat ü barîkatkeşân ermişler ve devrilmişler, Sefiller, Cübbelâlar, Şerocaklar düşünsün!. Telfikçi, tetikçi, tüfenkçi, olimpiyatçı, sahneci, varyeteci, danışman-dayışmancı, arpalıkçı, hortumcu, hotozcu, takozcu, umreci, rukyeci, ritüelci, andıçacı ve bilmem ne paçacı ve necilerle!…

Biz zaten %13’ün içinde bir virgül kadarcık olan cirmimizle “Hasbünallâhi ve ni’me’l-vekîl!” dedik ve “vekîlimizi” tâ “kâlû belâdaki” mîsâkımızdan beri, fırıldak gibi hiç dönmeden ve demputratlar gibi sabah akşam yalan-dolanlar ve iftirâlarla kıvırtmadan, bir şeyleri külâhlı Maraş dondurması gibi asla yalamadan, eğilmeden,  çömelmeden, yuvarlanmadan, kullara rükû’ etmeden, aynı îmânla yaşıyor ve hesâb günü’ne doğru da her sâniye yaklaşıyoruz!. Bunlardan da, ne mozoleye, ne paralamentoya, ne de elâlemin andına veya “andıça”sına büyük bir zarar ve darbe geleceğini kim söyleyebilir!?

Hem bu hamur daha çooook su kaldırır!

Yoğur yoğurabildiğin kadar ve yoruluncaya değin!

Hatta, Azrâil Aleyhisselâm’ın karşısında, son nefesde “soluklanıncaya veya soluk tıkanıncaya” kadar!..

(İntişârı: 14.07.2011)

The post İslâmiyyet Dışında “Yemin” Olmaz, “Şehid” Olmadığı Gibi… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SEYYİDOĞLU 

23 Temmuz 1908’deki İT (İttihad-Terakki) ısyân ve tuğyânı ile İslâmiyyet yasaklandıkdan sonra, “meşrûtiyet sonra cumhuriyet” dinine geçildi…

Bunu “Şefokrasi-Demokrasi” dinleri takib etdi ve 61 POSTALLI tuğyanı ile de “Dembokrasi…”

İki sene evvel ise, Kasetokrasi’nin görünmez yer altı tanrılarının dini ortalığı kapladı ve sex denen illetin tanrılarına nasıl hayasızca tapılmış, gördük!

Ve 12 Haziran seçimi dedikleri noktadan i’tibâren de, iğtişâş ve anarşinin, fırıldak, yalan, ayak oyunları ve bilmem neler ve nelerin tavan yaptığı 15 gündür, bir başka dine geçildi:

“-BOMBOKRASİ!”

İlâh olarak Allâh Azze ve Cellenin dışında tanrılara tapıldığı zaman, bakalım daha ne dinler ve tanrılar göreceğiz; ve encâm, nasıl cehennemî bir geleceğe doğru akacak, ömrü olan görecek…

Büyük ve Dâhî Müfessir, Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin kaleminden çıkan ve hakîkatın tâ kendisini aksetdiren ibâre:

“-İmtiyâz-ı Rubûbiyyet, sınıf-ı ruhbandan parlömanlara geçmişdir!”

Papalığın tanrılığını ortadan kaldıracağım derken, Allâh Azze’nin (Rubûbiyyetini) ortadan kaldıran ve bunu da putlaştırdığı “laiklik ve parlamentarizm!” denen iki prensibe bağlayan batı devlet felsefesi, 1789 Fransız ihtilâlinden sonra bunu, İslâmiyet gibi mutlak bir dini kendi ateizmine mutlak zıd ve ters gördüğünden, bilhassa, Osmanlı Hılâfetine ihrac gayretine girdi…

Müfessir Merhumun beyan etdiği hakikat ile batılı bu prensiblerin mutlak mübâyeneti ortadadır…

“-Ben, Rubûbiyet makâmının mutlak sâhibi olarak mücerred Allâh Azze’ye ve O’nun sistemine îmân etdim!”

Diyen bir müslümanın, Müfessir Merhûm’un ibâresine zerre kadar hakîkat yüklememesi aslâ mümkin olamaz… Ne mümkini, muhâl…

Rubûbiyet makâmına, insan denen ve başlangıcı iki hücre olan mahlûk, “sizin tanrınız veya tanrılarınız benim!” diyerek oturursa, işte netice budur… Eğer bu rezâletin, rezalet üstü rezâleti ortaya çıkmasaydı, Allah Celle mutlak (yalan) söylemiş olurdu ki (hâşâ), O bundan mutlak münezzeh…

O halde?

Büyük Müfessirin ibâresini, bu memleketde (îmân) şartı bilen ve (îmânını) muhâfaza derdinde olan kaç kişi kaldı!?

Dâhî Müfessirimiz buyurmuş oluyorlar ki:

“-Parlamento denen yer, 549 küçük, bir de büyük (başkan) tanrının, kendilerini (Rubûbiyyet makâmında) gördüğü yerdir…”

Teşri’ (yasama) hakkını Allâh Azze’de değil, kendilerinde gören tanrıların “yüce meclisi!”

Bugün 5-6 parçaya (kliğe-gruba) ayrılan tanrılar, bir türlü bir noktada anlaşamıyor ve tepişmenin bini bir para…

367 gözboyamasında nasıl bir takım rütbeliler, Mumcu, Ağar ve adamlarına, tanrılar meclisine girmemeleri talimâtını vermiş ise; şimdi de bombokratik mekanizmaların postalokrasi talimatları, kuvvetle muhtemeldir ki samanaltından aynı şekilde işlemekde!

Hedef, Dersim alevisi Bay Kamal ve BDP ekrâtı üzerinden, aldığı mücerred kemmiyetden ibâret oylarıyla muhaliflerini kudurtan Okyanus ötesi destekli partiyi ve başını, köşeye sıkıştırma ayak oyunları… Kendi dinlerini ve tanrılarını, hâk ile yeksân etme pahasına, oyun içinde oyunlar… Mübârek Mi’râc gecesinde bile “Türkçe Olimpiyatları!” soyundan gene 130 ülkenin kızlarını hayâsızca sahnelemek ve onlara varyete numaraları çektirircesine bir cibilliyet benzeri oyunlarla, yine oyun içinde oyun ve şeytana külâhı ters giydirmeler…

Bu beşerî dinin de adı, işte hâl-i hazır keyfiyetiyle: Bombokrasi!

Baş tanrı önünde, küçük tanrıların bir kısmı, and mı yemin mi ne olduğunu kendilerinin de bilmediği üç-beş satırı okuyup “teşriî masuniyet=kânun yapma, din inşâ’ etme!” hakkı kazanacak!. Tanrılara mahsus “dokunulmazlık!” zırhı…

“-Cumhûriyete ve Atatürk ilke ve inkilaplarına bağlı kalacağıma….”

Burada “bağlı kalacağıma!” diyerek boyna bağlanan yağlı urgan, Cehape denen 90 yıllık zulüm ocağının 6 oku veya yoku veya ..ku’dur! Şimdi “Bombokrasi” noktasına demir atan “Dembokrasi” ve o zulüm ocağını, Büyük Üstad Merhûm Necib Fazıl Bey’in kaleminden okuyalım:

“-Günümüzde istismar fiiline en çarpıcı iki misal gösterebilirim: Biri, artık tabii ömrünü yaşamış ve kalbiyle, midesiyle, beyniyle illet kumkuması haline gelmiş olan demokrasi ve liberalizma nizamının felaketini istismar eden……öbürü de, Türk milletinin hâfıza, hatıra, teşhis, tedavi ve kurtarıcı ihtiyacını sömüren Halk Partisi…” (Rapor 12, s: 26)

Merhum Üstad’ın bütün iç yüzünü bir tek cümlede meydana resmetdiği (demokrasi), işte bugün, daha da bin beter keyfiyetine isim olarak: Bombokrasi… Ve onun baş istismarcısı da, başında Dersimli ve “adım Kamal!” diyen adamla, o adam!

İkinci adam ise, ilerlemiş yaşına rağmen ve Haberal hadisesini Cehape’nin başına, oradan da bütün bir memleketin tepesine belâ eden gizli ve sinsi birâder Demirel… O’nun hakkında, dolayısıyla dembokrasi denen nesne ile alâkalı, Merhûm Üstâd’ın teşhisi:

“-O, demokrasi ve liberalizma isimli, adamakıllı fahişeleştirilmiş fâcireye öylesine müptelâdır ki, ona bir zarar gelmesin diye canını bile tehlikeye düşürebilir. Bu da, bir nevi fazilet hissi veren bir zaaftan başka bir şey değildir. Böyle hallere de, bizim dünya görüşü kitabımızda yer yoktur.” (Rapor 11, s:16)

İşte bu memleket hakkında, hakikat terazisiyle bir hükme varmak ciddiyeti ortaya konulacaksa, işe, neyin ne olduğunu görebilmekden başlamak esas olmalıdır…

Kamalizma denen din, can çekişse de, hâlâ o 6 şeyiyle, diğer bütün dinlere (sözde) de olsa, kendi adını ve andını (!) içirmekde berdevam…

Şu da, içilen o anddan ve aklı kazığa oturtucu bir keyfiyet:

“-…anayasaya sadâkatdan ayrılmayacağıma büyük Türk milleti önünde nâmusum üzerine and içerim…”

Bu “and” veya “yemin!” dedikleri şeyi içen ve çekenlere (vekâlet=oy) verenler de, vekâletleri hasebiyle aynen bunu içmiş ve çekmişlerdir ki, bunu kimsenin inkâra mecâli olamaz…

Bu milleti işte böyle cebren oyuncak gibi oynayarak, dünyanın hiçbir yerinde görülmeyen bir operasyonla bir avuç çarpık ideolojinin papağanı yaptılar; ve aklı kazığa oturtup nâmus mefhûmunu da bu kadar ayaklar altına alarak, şahsiyetinden böylesine soydular!

Kürt mefhumu içün dağlara çıkıp silaha sarılan adamlara, kendi milletleri “önünde!” değil de, sırılsıklam düşman edildikleri “büyük Türk milleti önünde!” nâmusları üzerine and içirilerek, onları büsbütün azdırıp kudurtdular!

Bombokrasi, ancak bu kadar berbat bir nesne olabilir!

Hele, her belânın anası dedikleri ve değiştirmek içün senelerdir üzerine giderek delik deşik etdikleri ve şu anda ilk mühim işleri onu yok edip yerine tamamen yenisini oturtmayı hedefledikleri bugünki anayasaya, bir de nâmus üzerine and içerek “sadâkat!”

Akıl, haysiyet ve şahsiyetin, bundan daha mükemmel kazığa oturtuluşu olamaz!

İşte tanrıları, işte dinleri ve işte kitabları…

İşte, Müfessir Merhûmun fevkal’âde tesbitiyle, “imtiyâz-ı Rubûbiyyetin ruhban sınıfından (parlömanlara) geçişi!”

Ve işte dünyanın inanacağı “sadâkat”, “namus”, “and, ve yemin!”

Ne hayr umulur böyle gecenin sabahından?

Bu nasıl, her işi yahudi saçına çevirmekdir, aklını kezzapla eritmeyen beri gelsin!

Demek ki, Allâh Azze’ye ortak, şerik ve nazîr peşine düşenlerin aklı böyle oluyor; ve bir zulüm çarkı olarak işlemekden başka hiçbir işe de yaramıyor…

Rabbim bizi ve bütün insanlığı, böyle akılların çukurunda cehennemi boylamakdan muhâfaza buyursun…

CHP ve PKK tanrıları, diğer, “yargı!” küçük tanrılarının Silivri’ye ve şuraya buraya tıktığı Ergenekon-Orgerakon ve KCK cinsi mevkuflarını (tutuklularını) hapishânelerden kaçırmak içün, kendi bombokrasi dinlerine göre fırıldaklar çevirip, onlara da (dokunulmaz tanrı urbaları) geçirmenin ıkınış, çırpınış, zorlayış, cıyaklayış ve kaçırışları içinde!

Evet, yüzlerce tanrı iyi kapışdı ve “halk hakimiyyeti!” dedikleri dolmaları biribirlerine ve ehâliye yutdurmak içün “Rubûbiyyet makamına!” kurulmak içün, meydan muharebesine bütün hızı ve cayırtılarıyla devâm ediyorlar ve aslâ da bitmeyecek şekliyle devam edeceklerdir!

Halk ise, 102 senedir binbir beyin şartlandırması ile “başka alternatif yok, olamaz!” bâtılına en müzmin bir hastalık olarak inandırıldı, saplandı, şartlandı ve tiryaki (bağımlı) yapıldı!

549 tanrının bir kısmı, AKP’lilere “bunlar analarını da satarlar!”diyen o Baştanrının önüne ve huzûruna gelerek baş ve bel kırdılar, ve“and içdiler!”

Adam, muârızı olduğu ve analarına dil uzatdığı parti-pırtının aynı adamına o andı tam 3 kere tekrarlatırken, nasıl bir ego tatminindeydi ve lâteşbih rubûbiyyet makamında muvakkat de olsa nasıl bir tanrı portresi çizme ve düşman çatlatma rolündeydi, dehşet!

And içenler kana kana, bir tanesi de o kadar susamış ki, Erbakan mürîdânından Yâsin Hatiboğlu gibi andını ezberlemiş olarak içdi!

Sonra da, bunun üzerine, buz gibi bir kaynak suyu!

AKP’li tanrılara matem, ötekilere bayram!

Tanrılar da, bu yemin mi and mı ne olduğunu kimsenin bilmediği nesneye sâdık kalacaklar öyle mi?. Yahu bir kısmı şimdiden, “ben bunu içmem, içsem bile kusarım!” demedi mi?.

Ve bu andı içenler, beş saniye sonra biribirlerine külâh geçirme yarışına başladıkları zaman, neyi içmiş veya neyi gaseyân etmiş olacaklardır, sonsuz kere esef…

Aman Allah’ım, bu ne rezâletdir?

Tanrıların küçüğünden biri de, gazeteci eliyle televizyona şöyle aksediyor:

“-Yüce meclisimize bütün vekillerin gelip yemin etmesini temennî; ve yüce milletimizin mübârek Mi’râc kandilini tebrik ederim!”

Bombokrasi’nin bir tanrısı, İslâm Dininin ilâh’ı Allâh Azze’nin yaraddığı büyük mu’cizeyi tebrik ediyor!

Yutacak insan mı, sebil! Seçim istatistikleri ortada!

Biz ise deriz: “Geçdi Bor’un pazarı, yakında Niğde’ye bile hasret kalacaksınız!”

Artık öyle bir deşifre olacaksınız ki, yemlemek içün karşınızda tüyü dökülmüş ve kıçı necâset tabakası tutmuş bir tavuk bile bulamayacaksınız!.

Muhbir-i Sâdık Aleyhisselâm’ın haber verdiği sâat, nasıl olsa gelip çatacak… Tek rota orası… Hepimiz beklemedeyiz göreceğiz, biz de, siz de… Vahiy söylüyor, ben değil…

Siz inanmayın, biz inanalım, ama bekliyelim, sizin dediğiniz olursa bizim kaybımız olmaz… Ama ya bizim dediğimiz doğru çıkarsaa…. İşte o zaman iyi and içer, ayvayı da yersiniz!

“Ne günlere kaldık ey, Gâzî Hünkâr,

………kılıçdâr oldu, ……mühürdâr…”

Evet, bugün yeminli (and) günü ve akşam da Mi’rac kandili… Politeizma iyiden iyice ishal oldu ve cıvıtdı!

Tanrılar biribirlerine girdi, ne ayıran var, ne hakem, ne yemininin tadına varan!

“Çok güzel bir seçim geçirdik!” diye bayram eden hükûmet-i cümhûriyyenin “dembokrasisi!” ile “Hoşgörü-Diyalog” dininin Okyanus ötesi koalisyonu, zevk edemediler!

Îmân mes’elesi… Sanıyorlar ki:

“-Biz %50 aldık, önümüzde eğer, secde etdiririz!.

Gadab-ı ilâhi’nin her an takibetdiği adamlar acaba neden bilmezler, Kâinâtı YARADAN’IN HESÂBI, sizin tozunuzu öyle bir savurur ki, ne olduğunuzu anlayamazsınız!. Bundan sonra sürprizleriniz bol olacağa benzer!

Açın Kur’anı, înanmanız şart değil, şöyle bir mealci dangalaklığı ile de olsa bazı yerlerini okuyun, nasibiniz varsa birkaç âyet bile kararmanıza ve morarmanıza yeter!

“-Ey, hacı hoca, şeyh mürid takımları! Sizler de artık akıllarınızı başlarınıza devşiriniz!”

Âyetiyle Allâh Azze, apaçık, “Refâhın peşine düşmeyin!” buyuruyor, düşdünüz…

“Dünya SEADETİ içün de benim Kitabıma sarılın!” diyor, cübbeli-züppeli takımlarınızla parti-pırtılara sarılıp, tefrikalara yuvarlandınız ve biribirinizin gıybet ve dedikodularıyla ortalığı ufûnet çukuruna çevirdiniz!

İşte görün, oylarınız şimdi bombokrasiye gelip tıkandı!

Sandıklarınızdan çıkanları bu dünyada göremezseniz, gelecekde bir gün, size de göstereceklerdir!

Efrencî 2011’lerdeki devr-i câhiliyyet, bu netîceyi kendi öz irtidâdı ile hazırlamış, kendi beşerî uydurma i’tikâdı ve amelleri ile de hızlandırmışdır! Bedelini de, târihdeki kavimler gibi ödememesi içün bir sebeb olamaz!

Kur’ana îmânı olanlar, fitnevizyon ve vasatın yalan, dolan ve bombokratik laf ishallerinden başlarını her gün bir saatçik kaldırıp, muteber akâid ve tefsir eserlerine bir baksınlar!

Bu kitablar, yine bu dünyada okunmak içün yazılmışdır. Âhıret’de kitab okumak yok!. Orada sâdece, “amel defterini” okutacaklarını Muhbir-i Sâdık Hazretleri ve onbinlerce nebi ve velî ve milyarlarca îmân ehli mutlak bir ittifakla söylüyor…

Keyfiniz bilir!

Kâinâtı yaradan YARADICI, Peygamberine vahiyle Kitab’ını göndermiş ve buyurmuş:

“-Sizi, siz bilemez ve idâre de edemezsiniz, sizi mâdem ben yaraddım, o halde nasıl yaşayacağınızı da ben bilirim! Öyle ise beni dinlemek zorundasınız, dinlerseniz efendi ve mes’ud olursunuz… Dinlemezseniz, köle ve sürüngen veya bir bilmem ne böceği bile olamaz; ve cehennemin esfel-i sâfilîninde, odun olmakdan başka bir nesne olmanız da muhaldir!”

Kâinât tarihine bakan bir göz, bunu tekzîb etsin de görelim…

İşte şimdi Bombokrasi devrine girildi… Beğenmedikleri “mağara devri!” masallarında bile, bunların binde biri yokdu!

“-Parti parti olup tefrikaya düşmeyin, ruzgârınızı (kuvvet ve kudretinizi, hükûmet ve devletinizi) kaybeder, elden çıkarır, zâyi’ edersiniz!”

Fermânını dinlemez de, Yaradan ALLÂH Celle ile harb eder, O’nun sistemi ve nizamı olan dinini yasaklar, “hatta kahrolsun Şeriat!” havlamalarıyla sokak meydan kudurur, “12 yaşının altındaki çocuklara velileri hoca tutup dinini öğretemez!” diye kânunlar çıkarır ve onları hâlâ kaldırmazsanız; zina serbestdir diye resmi antetli vesikalarla kadın satmak içün kerhâneler açar, şirkin remzini vatan çapında heykellerle donatır ve daha binlerce noktada ALLÂH Azze’yi redd ve ademe mahkûm bilirseniz (!) ayyaş kafalarla duvara toslayacağınız mutlakdır!

İşte BOMBOKRASİ, bütün bunlar ve binlerce benzeriyle girilen yeni devrenin soy adıdır…

Yemin mi and mı, ne olduğunu kendileri de bilmiyor…

Yemin ayrıdır, and ve andlaşma ve anlaşma da ayrı… Lâkin ombokraside bunların hepsi bir şeydir, veya en doğrusu hiçbir şey!.

Tevbe 12’yi Elmalılı veya Hulâsatü’l-beyân tefsirlerinden okuyanlar, Allâh Azze’yi devre dışı bırakanların yeminlerinin (!) ne ifâde edip etmeyeceklerini de dehşetle görebilirler…

Adamlar kendi anayasaları, kânunları, partileri, düzenleri, kasetleri, heykelleri, meclisleri, ırkçılıkları, bölgecilikleri, silahları, orduları, hukukları, adliyeleri, hakimleri, savcıları ve daha bilmem neleri ve neleri ile, mücerred biribirlerinin sırtına çıkmak üzere yaşarken; ve bu iğrenç ayak oyunlarını (devlet) çapında sürdürürken, hâlâ tek çare ve zikirleri “dembokratik bombokrasi!” ve “istikrar!”

Hayır, hepsi istismâr!

Herşeyleri üç-beş gün sonra rayına bile girmiş görünse, artık aslâ ittifak edip tanrılarının güldüğü görülmeyecekdir!

Çünki o tanrıları da YARADAN MUTLAK İLÂH ALLÂH AZZE ve CELLE böyle buyuruyor…

Bombokratikler istemeseler de…

Var mı diyeceğiniz!

Ve siz, O’nun mülkünde kim ve necisiniz?

Hüküm de O’nun, irâde de…

Aslâ ihmal etmez, bundan münezzeh… İmhâl eder, lihikmetin mühlet verir, i’câbında ansızın tepelemek içün!

O’nu devreden çıkardığını sananların, olimpiyatlı yeni dünya düzenleri ve bombokratik kellelerin, cehenneme kadar yolu var…

(İntişârı: 28.06.2011)

The post Kamalizma Dîninin Yemîni, Şerîatın Mi’râcı, Modern Câhiliyye Ve Tanrılar… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.