ASRIN EĞİLMEZ VE BÜKÜLMEZ ÇELİK ÎMÂNLI KALEMİ KOCA ÜSTÂDI İHTİRÂMÂT-I FÂİKAMIZLA YÂDEDERKEN, RÛH-I ŞERÎFLERİNE ALLÂH AZZE VE CELLE’DEN RAHMET-İ VÂSİA NİYÂZ EDİYORUZ…

(5) 

Ahmed SEYYİDOĞLU

O’nun kaleminde hendesesini bulan aşağıda iktibâs edeceğimiz şu hakîkatleri son bir asır içinde hangi şâir, îmân-küfür tefrik çizgisini, O’nun yüzde biri kadar müşahhaslaştırıcı bir misâlle ortaya koyabilmişdir?. Îmân tazelemek borcunda olduğuna inanan her mü’minin, susuzluğunu giderecek bir aşk, vecd ve şevkle kalben tekrar tekrar okuması icâbeden binlerce satırından bir avuç kadarı buyrun:

“- Bir adam ömrü boyunca bir şarap fıçısı içinde otursa ve yalınız şarapla yaşasa da “Bu haramdır, biliyor ve doğruluyorum; ama ne yapayım ki, nefsimi yenemiyor ve ondan vazgeçemiyorum!” dese, hareketi sadece günaha girer de, ömrünce ağzına alkol almamış başka biri “Ben içkiyi bünye ve mizâcıma uymadığı içün içmiyorum; İslâm’da haram olduğu içün değil!” dese, onunki günah üstü bir şey, KÜFÜR olur… Görülüyor ki, İMÂN öyle bir örümcek ağı ipliği ki, dünyaları assalar kopmaz da, bir püfle gidebilir……. Dînimizin sahâbîlerden sonra en büyük insanı, eseri “Allah ve Rasulünün Kitabları müstesna en yüksek Kitab” kabul edilen İmâm-ı Rabbânî Hazretleri, İTİKAD arsası tam temizlenmeden ve düzleştirilmeden hiçbir amelin kıymeti olmayacağı hükmünü ortaya koymuş olduklarına göre, İMÂNda ilk iş, Allâh’ı hakkıyla tenzih edebilmek ve bu tenzih borcunu kısıtlayıcı FİKİR VE KELÂM FUHŞUNDAN KURTULMAKDIR. Nitekim Kâinâtın Efendisi gelinceye kadar hakk olan Îseviyyeti (Îsâ Aleyhisselâmın Müslümanlık olan dînini), O’ndan evvel ve sonra bozan hristiyanlar (nasrânîler), hep bu ilâhî tenzihde düşdükleri uçurum yüzünden helâke gitmişler, bu küfürlerini de, Kâinâtın Efendisini tanımamak küfrü üstüne ilâve etmişlerdir.

Dîn ölçüleri ve incelikleri bahsi sonsuzdur. Fakat dîn da’vâsının topyekûn cümle kapısı, Allâh’a itikâdın nasıl, ve bu itikâdı bozan şeylerin neler olduğunu bilmekdir. Bu bakımdan küfrü mucib halleri (101) madde halinde belirtiyor ve mü’min geçinenlerden bir haylisinin lâübâlilik gösterdiği ilk ve en büyük hudud riâyetini ortaya koyuyoruz.”

İşte, bizzat kendi kalemiyle de beyân buyurduğu gibi Merhûm Üstâdın üzerine titrediği ve “MÜMİN GEÇİNENLERDEN BİR HAYLİSİNİN LÂÜBÂLİLİK GÖSTERDİĞİ İLK VE EN BÜYÜK HUDUT RİÂYETİ”, NİCE HORMONLA ŞİŞİRİLMİŞ İRİ VE BÖYYÜKBAŞ ADAMLARDA GÖRÜLEMEMİŞ; bunun için de bu böyyükbaşların peşine takılan millet, bugün bataklığın içinde gırtlağına kadar batar hâle gelmişdir… Çünki mutlak bir hakîkatdir ki, akîdenin=i’tikâdın=îmânın=tevhîdin iflâsından daha berbat ve rezil bir iflâs düşünülemez…

Yoksa, Yardakoğlu vezninde bir Bardakoğlu veya lâbis-i libâs-ı katrânî bir (başpiskopos) vezninde bir sarıklı (başpolitikos), dîni içden yıkmak içün ne bugün geldiği noktaya gelebilir; ve ne de, sarık-cübbe ile koyun sürüsüne veya (cumhûrî ruhban sınıfına) kurtdan bir çoban olabilirdi!?..

Mason Efgânî ve Abduh gibi Avrupa ve Garb modernite ve sekülarizmi karşısında aşşağılık komplexi denilen ruh marazına yakalanmış herifleri, bu milletin önüne örnek alınması i’câbeden şahsiyetlermiş gibi diken Kur’ân şâiri(!) bazı zevât olmasaydı; ve DİB denen yer de, o masonların çizgisinde bir İslâm(!) uydurmak üzere 1924’de kurulmasaydı; bugün bunca rezilliklerin bini bir paraya havada uçuşabilir miydi?!..

İbn-i Teymiye denen hem dâll hem mudill mahlûkun tutuşturduğu (teşbih, tecsim ve hulûd v.s. mes’elesi), Mason Efgânî ve Abduh felsefesi ile yoğurulub bazı şâirlerin kellesinde “cehennemin göğüsde söndürülecek!” kadar ıvır zıvır ve sıradan bir mekân olduğu sapıtış ve dalâletine inkilâb etmeseydi; bugün, Hoşgörü ve Diyalog mezheb-i Vatikânîsinin meczubları tarafından o CEHENNEM, Kur’an, mütevâtir Hadîs ve mütevâtir İcmâ’a rağmen ve bunları reddederek, ehl-i kitab denen küffâr u füccâra da müslümanlar kadar ebediyyen “yasak bölge!” hâline getirilebilir miydi?!..

Dün, “cehennemi göğsünüzde söndürürseniz!” bugün, o cehennem, cehennemliklere, hem de muhalled fin’nâr olan ve kitâbî denen kefere sürülerine kapatılır; ve o aynı cehennem yarın da, bu cehennem itfâiye müdür ve  amelesini tepeden tırnağa kuşatarak sonsuz kere kavurur ve haşlar hâle geliverir!… Hem de yalınız kâfir ve müşrikler içün değil, münâfık ve mürtedler içün, üstelik bir de, cehennemin dibinde yani esfelinde ve muhalleden…

Cehennemin, çocuk oyuncağı ve öyle göğüsde bilmem nerede söndürülecek bir mekân olmadığına, tam tersine, onun ne kadar acıtan ve korkulması gereken bir mekân olduğuna Kelâm-ı Kadîm nice âyetleriyle nasıl işâret buyuruyor, nasibse ilerde ele alacağız…

Temel prensiblerini, 1924’de kurulduğu günden beri Efgânî-Abduh gürûhunun ve “cehennemi göğsünde söndürenlerin!” ve vahyi “dogmalar” diyerek reddeden  politika “devlerinin” çizgisinde ve  85 senedir de binbir tahrif, tağyir, tebdil, telfik, taktik, takıyye ve tefsik ile devam etdiren DİB denilen yerin hakîkatını, bir de burayı kuran ve millete bir asra yakın kan kusturan laik jakobenlerin bizzat kendi dillerinden dinleyib tesbit edelim:

29.7.2008 Salı günü, (Haber Türk) fitnevizyonunda Milli Görüş Lideri ve 54. hükûmetin başbakanı Prof. Dr. Necmüddîn-i Erbakânî Es-Sinobî Hazretlerinin sâbık cumhurreisi namzetlerinden ve bir numaralı ateist, yani ateistlikde su katılmamış usta ve duâyen ateist Prof. Mümtaz Soysal, öğle üzeri A.B.’nin T.C. masası başmurâkıbı veya başkomiseri Hollandalı Lagenday nâm kabuklu ile çene düellosunda, aynen şu korkunç i’tirâf ve hakîkatları dünyâya duyurmuş ve böylelikle de, cehenneminin üzerine en büyük körük ve benzin bidonlarıyla çullanıb onu indifâ’a şöyle hazırlamışdır:

1) “- Diyânet İşleri Başkanlığı, Dînin, Cumhûriyet ilkelerine uygun olmasını sağlayan bir kurumdur…”

2) “- Halkın, dînin tesirinde bırakılmaması lâzımdır…”

3) “Türban, gamalı haçın mukâbilidir, onun gibi bir bayrakdır…”

Kabuklu Lagenday’ın bile:

“-Ben şok oldum, tartışmaya devamda fâide görmüyorum!”

Demek zorunda kaldığı bu ifâdeler, nâmütenâhî korkunç ve iğrenç olmakla berâber, aynı zamanda da beyân etdiğimiz hakîkatların ve vâkıanın alabildiğine apaçık bir isbât ve i’tirâfıdır… Süper islâmsevmez ve ateist Soysal’ın yukarıya aldığımız üç ibâresi ile, bir asırdır apaçık ortaya konulmak istenen laik, modern ve ateist jakobenizm odur ki:

“- Türkiye’de İslâmiyyet’e aslâ hayat hakkı verilemez, O’na bu hayatı tanımak yasakdır. Laiklik, bu yasağın put haline getirilişi; sekülarizm ise bu putun (tanrının) dînidir… Halk dilindeki “dinsizliğin”, İslâmiyyet’in yerine mutlaka konulması ve O’na mutlaka hâkim ve egemen olması şartdır… İşte bunu, kademe kademe yapacak olan yer, âyet, hadîs ve topyekûn dînî delilleri “cumhûriyyet ilkeleri” hesâbına yamuk yumuk etmek üzere te’vil ve tebdil edecek, değiştirecek ve sulandıracak merkezî mihrâk noktası; bir başka ta’birle dînî ıstılah ve ilimlere ağzı burnu dönen adamların teşkil etdiği (ruhban sınıfı) ve (bel’amlar) karargâhı, o DİB denen yerdir…

Dost ve düşman bütün dünyâ çok iyi bilmektedir ki, i’tikâdın=tevhîdin=akîdenin iflâsından daha berbat ve rezil bir iflâs düşünülemez; ve İslâm içün bu iflâsın  kalıplama, yargısız infâz ve  hesâb merkezi de, ancak böyle bir müessese olabilir. Onun içün de, 1924’den beri bu iflâs etdirme çarkı, sarıklı başpolitikoslarla döndürülüp durmaktadır…”

Sadede gelecek olursak, “cehennemi göğsünde söndürecek!” şuarâ ve üdebâ(!) takımları, dînî zarûretleri bu kadar mıncıklayıp maskaraya çevirmeselerdi; ve mason Efgânî ve Abduh makûlesi “küfür timsâli” herif-i nâşerifleri, milletin önüne, misâl alınması i’câb eden modeller olarak çıkartmasalardı; ve aşşağılık duygularına gömülerek garba ve moderniteye hayranlık sapıklığının yollarını açmasalardı, bugün Hollandalı kabukluları bile şok eden (hâin) takımları nasıl yetişirler ve bu kadar azgın beyanlara nasıl yer verebilirlerdi?..

Ve samanaltından su yürütmeye bile artık lüzum görmeden sap-samanyolu takımının kanalizasyonunun (21 Ocak 2008 târihli ana haber bülteninde) Papalığın Türkiye mümessili Marovitch denen papaz herifin bir i’tirâfı ise, son derece çarpıcıdır.  Adamın, kendi adamı olanları  yüzde yüz fâşetmeye apaçık hüccet olan; ve hakîkatı karşısında iliklere kadar ürperti duyulması i’câbeden; ve İslâmiyyet’e ihânet hâlinde olanların sırrını patlatırcasına gözlere sokan vesîkalık cümlesine bakınız:

“- Allâh, Fetulla Gülen Hocfendiyi özel olarak görevlendirmişdir!”

Kâinâtın Fahri Aleyhisselâm hakkında (Kezzab yani yalancı peygamber) i’tikâdını, dîninin ana temeli yapan bir papalık teşkîlâtının, T.C. temsilcisi vâsıtasıyla kendileri dışında bulunan ve müslüman(!) olan bir mahlûku, “Allah tarafından özel olarak görevlendirilen!” bir ulu kişi ilân etmesine imkân ve ihtimâl var mıdır?.. Ve lâbis-i libâs-ı katrânî papalık târîhinde, bunun en küçük bir misâline bile rastlanılabilmiş midir?.

O halde?.

Bu beyân ve i’tiraflar neyin nesidir; ve bunları hâlâ görmeyen, duymayan ve dile getiremeyen kör, sağır ve dilsiz takımlarına hangi mühür çözücü ile yaklaşılacakdır, çâre bilen beri gelsin!..

Merhûm Üstâd Necib Fâzıl Bey, “cehennemi göğsünde söndürmek!” gibi şeytânî palavra edebiyyâtından tenzîh edilen; ve fakat “cehennem korkusundan” göz yaşı dökerek yaşayan bir mü’mindi…

Bu babdaki bazı muhalled ve lâyemût satırlarını,“cehennemi göğsünde söndürme!” donkişotluğu peşindekilerle mukâyese içün aşağıya alalım ve aradaki nâmütenâhî farkı dehşetle görelim… Hele Allâh ve Rasûlü düşmanlarına “buğz ve adâvet” bahsini de buna ilâve ederseniz, farkın ne kadar çarpıcı olduğu apaçık ortaya çıkacakdır… Üstelik, bu buğz ve adâvetin “hoşgörü-diyalog” tuzak ve dolapları ile müthiş şekilde aşındırılmaya çalaşıldığı ve cehennemin neredeyse iblisçe söndürülmeye(!) ıkınıldığı günümüzde, Üstâd Merhûmun muhalled satırlarından, rûhumuza bir demetçik îmân ve  gül râyihası daha çekelim:

“- Cennet ve cehennem ehli kimlerdir? Cennet ehli şunlardır ki, kalbinin en iç noktasında, Allâh’ın râzı olduğu şeyleri ve kişileri sevmek ve buğzetdiklerini sevmemek keyfiyeti vardır. Hatta bu insan, fiil ve hareket bakımından düşüncesine aykırı işler yapsa bile…

Böyle kimselerin muhâsebesini, Mahşer günü bizzat Allâh görür ve öbür insanlarla bu gibilerin arasına perde çeker. Muhâsebeden sonra da meleklere bu kullarını cennete koymalarını emreder.

Melekler Allâh’a:

“- YÂ Rabbi!” derler, biz bu kullarında cennetlik olmaya lâyık iyi bir iş görmedik. Dünyâdaki bütün fiil ve hareketleri Şeriat’a aykırıydı. Onlara cenneti ihsan etmendeki hikmet nedir?

Allâh cevap verir:

“- Meleklerim! Gerçi dedikleriniz doğrudur; lâkin onların kalbinde benim sevgim yer tutmuşdu. Beni sevdikleri gibi, sevdiklerimi de sever ve sevmediklerimi sevmezlerdi. Cennetimi onlara bu yüzden ihsan ediyorum…

Cehennem ehli ise bunların aksidir. Kalblerinde ilahî sevginin zıddı bir kabalık, gizli bir kasvet, bir buğz ve adâvet vardır. Hatta bunlar, zâhirleri bakımından iyi işler ve Şeriat ölçüleri çerçevesinde hareket etmiş olsalar bile… Başlangıçda böylelerinin kendilerince de bilinmeyen bu rûhî halleri, ölüm döşeğinde son nefesini verecekleri zamandan biraz önce birdenbire zuhûr eder ve ilâhî rızâya bağlı amellerden birinin aleyhinde veya Allâh’ın buğzetdiği işlerden birinin lehinde bir fikre, yani küfre yol açar ve sâhibini ebediyyen cehennemlik kılar…”

Merhum Üstad “cehennemi göğsünde söndürme!” arazözü gibi ortada tantana, gulgule ve velveleyle dolaşmakdan Allah’a sığınmış, tam tersine, yukarıya aldığımız şu bir avuç satırıyla bile, cehennemlik olmakdan nasıl korkulub titrenmesi ve havf ile recâ arasında kalmanın o muhteşem inceliğine riâyeti,  yalınız bu satırlarıyla değil, bir ömür boyu kuyumcu hassâsiyeti ile işlemiş ve  sevenlerine mîrâs bırakmışdır…

Rahmetullâhi aleyh…

(Mâ’bâdi var)

(İntişârı: 27.12.2008)

The post (5) Merhûm Büyük Üstâdı Yâdederken… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Îmânın bir takım levâzımı vardır ki anların ademi ile îmânın zıddı olan küfür tahakkuk eder. Meselâ Allâhu Teâlâ’ya, enbiyâ-yı kirâma, kütüb-i İlâhîyyeye ta’zîm, levâzım-ı îmândandır. Bunları istihfâf ise ta’zîme münâfî olduğu içün küfürdür. Binâenaleyh münâfî-i ta’zîm ve emâre-i tekzîb olan akvâl ve ef’âl Şer’an mûcib-i küfür addolunmuşdur. Esâsen Şer’-i Şerîf nazarında alâmet-i tekzîb ve emâre-i inkâra makrûn olan tasdîk ve ikrâr mu’teber ve mu’tedd(iye) değildir.

Şu halde İmâm-ı Müşâru’n-ileyh Hazretlerinin kavlinin ma’nâsı:

“-Îmânın şer’an mu’teber olan rükünlerine münâfî bir kavil veyâ bir fiil bir müslimden sudûr etmedikce kâfir olmaz.”

Demekdir. Nitekim puta secde etmek, Allahu Teâlâ’yı, enbiyâ-yı kirâmı, kütüb-i ilâhiyyeyi, Şer’-i Şerîfi tahkîr ve istihfâf eylemek gibi münâfî-i îmân olan bir iş işlemek veyâ bir söz söylemek alâmet-i tekzîb ve emâre-i inkâr olduğu içün mürtekibinin küfrü ile hükm olunur. Fetâvâ-yı Hindiyye ve Muhît-i Burhânî’de deniliyor ki:

“-Başına kalensüve-i Mecûsiyye ya’ni Mecûsî şapkası [28] giyen kimsenin küfrüne kâil olanların kavli sahîhdir.”

Bu kavle zâhib olanlara göre sû-i akîdeden neş’et eylediği içün kalensüve-i Mecûsiyyeyi giyen kimsenin küfrüyle hükmolunur. Nitekim “-Ben Mecûsiyim” diyen kimsenin bu sözü sû-i akîdesini tasrîh olduğu içün küfrü ile hükm olunmuşdur.

Çünki Mecûsîlere mahsûs ve anların şiârı olan kalensüveyi bi’l-ihtiyâr giyinmek giyenin rûhen Mecûsiyyet ma’neviyyetiyle sıbgalanmış olduğuna alâmet ve emâredir. Anın içün bu kıyâfetde görülenlerin küfrü ile hükm olunur.

Şunu da arz edeyim ki bütün milletlerin baş kisveleri milliyyet ve dinleriyle bir nevi’ alâkayı hâizdir. Şapkalar, serpuşlar meselâ Avrupa memleketlerinde ne kadar muhtelif eşkâle ayrılırsa ayrılsın hepsinin bir asıldan tenevvü’ eylemiş olduğu ve zamân, mekân i’tibârıyla ihtilâf etmekle berâber o aslın rûhu muhâfaza edilmekde bulunduğu şübhesizdir. Şu hâlde şapka dîn ve milliyet alâimi olduğu içün onu giyen kimse “-Ben bu milletdenim” diye bir ikrâr yapmış olur. Mukâbilinde sarâhat bulunan bu gibi delâletler ise her halde sarîh gibi mu’teberdir. Ancak mukâbilinde fi’len sarâhat-ı îmânı gösteren ahvâl ve a’mâl karşısında bu ikrâr, hükümden sâkıt olabilirse de müslümanlar nazarında o adam kendisini şübheden kurtaramaz. Bu mes’ele şapkayı giymeye sâik, kalbî ve rûhî olmadığı takdirdedir. Sâik, kalbî olursa îmânı gösteren ahvâl ve a’mâlin riyâ ve nifâk ve o adamın da mürâî ve münâfık olduğuna hükm olunur.

[29] Esâsen şiârlarında gayr-ı müslimlere teşebbühden men’ ve nehy ile şâriin murâd ve maksadı beyne’l-müslimîn milliyyet-i İslâmiyye te’sîs eylemekdir. Milliyyet-i İslâmiyye’nin medârı da milliyet-i küfre mahsûs olan şiârda ve âdât ve etvârda küffârdan ayrılub anlara benzememekdir. Binânealeyh milliyet-i İslâmiyye’de gayret göstermek ve ızhâr-ı salâbet etmek şiâr-ı îmândandır. Anın içün her müslüman, ahkâm-ı dîniyye’ye mugâyır ve bilhassa milliyet-i İslâmiyye’ye muhâlif olan umûrdan ictinâb etmelidir.

Şu halde lisânen ikrâr ve bedenen ibâdet ve amel gibi milliyet-i İslâmiyye’nin alâim-i zâhiresiyle aslâ alâkadarlık göstermeyüb ziyy ü kıyâfetden başka gayr-ı müslimlerden farkı kalmamış olanlar kıyâfetlerini de anlara benzetiverince bâtınlarındaki îmânı temsîl edecek ve milliyet-i İslâmiyye’yi gösterecek hiçbir hâlleri kalmadığı içün

(men teşebbehe…)

Hadîs-i Şerîfinin muktezâ-yı münîfince o adamların zümre-i kefereye iltihâk etmiş olduklarına sûret-i kat’ıyyede hükm olunur. Bu hakîkati tavzîh içün bir misâl îrâd etmek isterim:

Her devletin alâmet-i mahsûsayı hâiz bir nevi’ bayrağı vardır ki o bayrak hangi vapurun, zırhlının, tayyârenin, mektebin, binânın üzerinde bulunursa o devletin olduğuna hükm olunur.  Meselâ bizim Yavuz zırhlısı bütün müştemilâtı i’tibârıyla, İngiliz, Fransız, Alman zırhlılarına benzediği hâlde yalnız şanlı bayrağının alâmet-i fârıkasıyla anlardan imtiyâz eder. Bu alâmeti görenler bizim zırhlımız olduğuna hükm ederler. Başka devletlerin bayrağının bizim zırhlıya çekilmesi siyâseten, örfen, âdeten ve kânûnen memnu’dur. Anın içün bunun mürtekibi hıyânet-i [30] vataniyye, cinâyet-i milliyye ve ecnebî tarafdarlığı cürmüyle ittihâm edilerek i’dâmına hükm olunur. Bunun içün düvel-i mütemeddineden hiç birisinin bayrağını bizim vapurlara, zırhlılara çekmek sûretiyle anlara taklîd ve teşebbühe yeltenmeğe hiç bir kimse cesâret gösteremez.

İşte bunun gibi

(men teşebbehe..)

Hadîs-i Şerîfiyle müslümanların, şiâr ve alâmet-i küfürde gayr-ı müslimlere benzemeğe yeltenmeleri men’ olunmuuşdur. Binâenaleyh bizim zırhlı da başka devletlerin bayrağını görenler o zırhlının bizim olmadığına hükm edecekleri gibi şapka, salîb ve sâir şiâr-ı küfrü giyen ve takanların da milliyet-i İslâmiyye’den çıkub zümre-i kefereye iltihâk etmiş olduklarına hükm ederler.

Fukahâ-yı kirâm hazerâtı kalensüve-i mecûsiyyeyi giyen kimsenin küfrünü tasrîh eyledikleri hâlde kalensüve-i yehûddan bahs ediyorlar. Bunları giyinmek mûcib-i küfür değil midir diye suâl olunursa cevâb olmak üzre deriz ki: Şer’-i Şerîf nazarında küfür, millet-i vâhide add olunduğu içün alâmet-i küfür beyninde fark yokdur.

Binâenaleyh anâsır-ı gayr-ı müslimeden herhangisi olursa olsun anların şiârı olan şeyleri giyinmek, takınmak, kuşanmak kavl-i sahîha göre küfürdür.

(men teşebbehe bi gayrina… )

Hadîs-i Şerîfi milel-i gayr-ı müslimeye mahsûs olan şiâr ve alâmet beyninde şer’an fark olmadığına delîl ve bürhândır.

Şapka, zünnar, salîb gibi şiâr-ı küfürden ma’dûd olan şeyleri iksitâ ve ittihâz edinmekle şer’an me’mûrun bih olan şeyleri, (meselâ namazı, [31] zekâtı) terk ve menhî anh olan şeyleri (meselâ zinâyı, sirkati) irtikâb beyninde fark nedir ki evvelkiler alâmet-i küfr ve emâre-i tekzîb add olunduğu hâlde ikinciler add olunmuyor diye bir suâl îrâd olunacak olursa cevâbında deriz ki:

Vâkıa ikincilerde evvelkiler gibi şer’an memnû’ ise de hevesât ve şehevât-ı nefsâniyye bunları işlemeğe fıtraten sâikdir. Anın içün kuvve-i şeheviyyeleri akıllarına gâlib olan zümre-i beşer dînen memnû’ olan müştehiyyât-ı nefsâniyyeyi irtikâbdan hâlî kalamaz. İşte bunun içün şâri’ olanları emare-i tekzîb add etmemişdir. Fakat ehl-i küfre mahsûs olan şiâr ve alâmeti irtikâb içün böyle bir özür ve fıtrî bir sâik yokdur. Zîrâ bu esâsen nefsin arzu ve meyl eylediği müştehiyât cümlesinden değildir. Şu halde bunu irtikâba sâik sû-i akîdeden başşka bir şey olmadığı içün Şer’-i Şerîf memnûât-ı Şer’iyye’nin bu kısmını alâim-i küfür ve emâre-i inkâr add ile mürtekibinin küfrüne hükm etmişdir.

Fukahâ-yı kirâm Hazerâtı

“-Bir mes’elede doksan dokuz ihtimâl küfre ve bir ihtimâl da adem-i küfre olursa adem-i küfr ciheti tercîh olunmak sûretiyle fetvâ verilmek iktizâ eder. Zîrâ küfür cinâyet-i azîme olduğundan adem-i küfre bir ihtimal var iken tekfîr cihetine gidilmek muvâfık olmaz.”

Diyorlar.

Şu halde buna nazaran şiâr-ı küfrü irtikâb edenler nasıl tekfir olunabilir?”

Diye suâl olunursa cevâbında deriz ki:

“-Fukahâ-yı kirâm hazerâtının bu sözleri mes’elede adem-i küfür ihtimâl bulunduğuna göredir: Böyle bir ihtimâl bulunmadığı takdirde bi’l-icmâ’ küfr ile fetvâ verilmek îcâb [32] eder. Bununla berâber fukahânın bu sözleri nefsü’l-emre değil, ihtiyâta mebnîdir. Mes’ele îmân ve küfre müteallik olduğundan gâyet mühimdir. Anın içün bir mes’elede küfre doksan dokuz değil, hattâ bir ihtimâl bile olsa, aklı başında bir müslim böyle muhâtaralı şey’e mücâseret etmemelidir. Zîrâ o bir ihtimâl nefsü’l-emrde mûcib-i küfr olabilir. Müslümân içün en mu’teber ve en kıymetdâr olan îmân ve İslâm mes’elelerinde şâibe-i küfr olabilecek şeylerden sakınmalarını ihvân-ı dîne tavsıye eder ve

( اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللّٰهُ عَمَلَكُمْ )

“-Dilediğinizi işleyiniz. Allah amelinizi görüyor”

Nazm-ı Kerîminin mazmûn-ı âlîsine ihvân-ı dînin nazar-ı dikkatini celb eylerim.

( فَاعْتَبِرُوا يَٓا اُو۬لِي الْاَبْصَارِ )

(dua)

The post Cevâb appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Îmân: Rasûl-i Ekrem (sallallâhu aleyhi ve sellem) Efendimizin Allâhu Teâlâ tarafından getirüb haber verdiği zarûraten ve yakînen bilinen usûl-i dîniyye ve ahkâm-ı İslâmiyye’nin hakk ve doğru olduğuna kalben sûret-i câzimânede inanub kabûl etmek ve lisânen anı ikrâr eylemekdir.

Küfür: Dîn-i İslâm’dan olduğu zarûraten ve yakînen bilinen usûl ve ahkâmın kâffesini veya andan birini kabûl etmeyüb inkâr eylemek veyâ inkâra delâlet eyleyen bir iş işlemek demekdir.

Esâsen Rasûl-i Zîşân (sallallâhu aleyhi ve sellem) efendimizden nakl olunagelen usûl-i İslâmiyye ve ahkâm-ı Şer’iyye sıhhat-i nakl i’tibârıyle üç kısma ayrılmışdır.

Birinci kısım; Nebiyy-i Muhterem (sallallâhu aleyhi ve sellem) efendimizden tevâtüren menkûl olub dînden olduğu avâm ve havassca ya’ni umûm müslümanlarca yakînen ve bi’lbedâhe ma’lûm olan usûl ve ahkâm-ı İslâmiyyedir: Hâlık Teâlâ Hazretlerinin vücûdu, vahdâniyyeti, sıfât-ı celîlesi ile meleklerin; kütüb-i semâviyyenin, peygamberlerin, kazâ ve kader-i İlâhî’nin, yevm-i âhiretin, ba’sü ba’de’l-mevtin, cennet ve cehennemin hakîkati, âlemin hüdûsu, kelime-i şehâdetin, (19) namâzın, zekâtın, orucun, haccın farzıyyeti, zinânın, livâtanın, hınzır etinin, bigayr-ı hakk adam öldürmenin ve sâir envâ’-ı zulmün hurmeti gibi.

Dîn-i Muhammedîden olduğu tevâtüren nakl olunub yakînen sâbit olan bu nevi’ ahkâma usûl-i İslâmiyye ve Zarûriyyât-ı Dîniyye denir ki: Bir insan müslümân olmak içün behemehâl bunların kâffesini tasdîk ve kabûl etmek lâzım ve vâcibdir.

Îmânın rükn-i aslîsi olan tasdîkden sonra usûl ve ahkâm-ı mezkûreyi mücmelen câmi’ bulunan

(KELİME-İ ŞEHÂDET)

den ibâret olan kelime-i şehâdeti söylemek, îmânın şart veya rüknünden ma’dûddur. Binâenaleyh usûl ve ahkâm-ı mezkûrenin kâffesine veyâ andan ba’zısına inanmayub da red ve inkâr etmek veyâ inkâra delâlet eyleyen bir fiilde bulunmak küfür ve bunu irtikâb edenler kâfirdir.

İkinci kısım: Rasûl-i Zîşân (sallallâhu aleyhi ve sellem) efendimizin dîninden olduğu yakînen değil, ancak istidlâl ve ictihâd sûretiyle bilinen mesâil-i dîniyyedir: Allâh Teâlâ’nın mer’î olub olmaması misilli yakînen ma’lûm olmayub ancak delîl ile bilinen mesâil gibi.

Bu nevi’ ahkâm ve mesâil-i dîniyyeyi kabûl ve red, ikrâr ve inkâr, îmân ile küfrün mâhiyetinde dâhil değildir. Binâenaleyh ahkâm-ı ictihâdiyyenin münkiri kâfir olmaz. Şu kadar ki tarîk-i şöhretle nakl olunan ahkâm ve mesâil-i dîniyye, mâhiyet-i îmânda dâhil olmadığından red ve inkârı küfr değilse de mûcib-i dalâldir. [20]

Üçüncü kısım: Dîn-i Muhammedîden olduğu ancak haber-i vâhid ile bilinen mesâildir ki îmân ile küfr bu nevi’ mesâile tevakkuf etmez. Zîrâ şerâit-i sıhhati hâiz olan haber-i vâhid, bâb-ı i’tikâdda huccet olamaz. Lâkin bâb-ı amelde ya’ni ibâdât ve muâmelâta dâir ahkâmda huccet olur. Binâenaleyh haber-i vâhid tarîkıyla sıhhati sâbit olan bir mes’ele-i dîniyyeyi red ve inkâr hatâdır.

Arz olunan bu asla beş mes’ele teferru’ eder.

(1) Usûl-i mezkûre-i İslâmiyyeden birine inanmadığı hâlde lisânen cümlesini ikrâr eyleyen kimse Allâhu Teâlâ’nın nezdinde kâfirdir. Buna münâfık denir. Nifâkı ma’lûm ise, nâs indinde dahî kâfir olur. Nifâkı ma’lûm değilse zâhirdeki ikrârına nazaran müslüman add olunarak hakkında ahkâm-ı İslâmiyye icrâ olunur.

(2) Usûl-i İslâmiyye’ye kalben inanub da dilsiz olmak gibi bir özürden dolayı lisânen ikrâr edemeyen kimse hem Allâhu Teâlâ nezdinde hem insanlar indinde mü’mindir.

(3) Kalbinde bir nevi’ inanmak olmakla berâber taannüden ikrâr etmemekde ısrâr eyleyen kimse hem nezd-i İlâhîde hem de insanlar nazarında bi’l-ittifâk kâfirdir. Çünki anın bu hâli kalbinde tasdîk cezmi bulunmadığına delîl ve bürhândır.

(4) Kalbinde inanmak bulunmakla berâber ikrâra kudreti var iken her nasıl ise ömründe bir kere olsun ikrâr etmemiş olan kimse ulemâdan ba’zılarına göre nezd-i İlâhî’de mü’min, ba’zı ulemâya göre mü’min değildir. [21]

(5) Bi’l-ihtiyâr ve bilâ zarûretin saneme, aya, yıldıza, güneşe secde ve ta’zîm etmek ve anlar içün kurban kesmek, ehl-i kilise ile berâber kiliseye gidüb icrâ-yı âyîn etmek, haç takınmak, Allâh’dan başkasına ibâdet etmek gibi şiâr-ı küfür ve emâre-i işrak olan bir fiil irtikâb etmek, yâhud Allâhu Teâlâyı, meleklerini, kitâblarını, peygamberlerini, şer’-i şerîfi, âhireti inkâr veyâ bunlardan birini tahkîr eylemek, meselâ mushaf-ı şerîfi çiğnemek gibi dildeki ikrâr ile kalbdeki tasdîkin yalan olduğuna şer’-i şerîf tarafından alâmet-i zâhire kılınan bir kavil veyâ bir fiil kendisinden sâdır olan kimse mü’min değildir. Zîrâ o kavil ile o fiili o kimsenin dilindeki ikrâr ile kalbindeki tasdîkin yalan olduğuna delîl ve bürhândır. Anın içün her ne kadar müslüman isminde olub İslâm da’vâsında bulunsa bile irtikâb eylediği kavil ve fi’li ile Peygamber-i Zîşân Efendimizi tekzîb eylediği cihetle dîn-i mübîn-i İslâm’ın hudûd ve dâiresinden ve ehl-i kıblelikden çıkub hem nezd-i İlâhî’de ve hem ehl-i İslâm nazarında kâfir olmuş olur.

İlâve olmak üzre şunu da arz edeyim ki: Küfür iki kısım olub biri aslî, diğeri ârizîdir.

Küfr-i aslî: Esâsen zarûriyyât-ı diniyyeden olan usûl ve ahkâm-ı İslâmiyye’yi kabûl etmiyenlerin küfrüdür. Ğayr-ı müslimlerin küfrü gibi.

Küfr-i ârizî: Fi’l-asl Dîn-i İslâm’ı kabûl etmiş veya müslüman sulbünden gelmiş iken bi’l-âhere kendi arzu ve ihtiyârıyle usûl-i İslâmiyye ve zarûriyyât-ı dîniyyenin kâffesini veya dîn-i İslâm’ın yalnız emr-i vicdânîden [22] ibâret olduğuna kâil olub da dünyâ işlerine dâir ihtivâ eylediği ahkâm-ı maddiyye ve cismâniyyesini kabûl etmemek gibi zarûriyyât-ı dîniyyeden ba’zısını red, inkâr, tekzîb ve tahkîr eylemek ve yâhûd Şer’an tahkîri vâcib olanlara ta’zîm etmek sûretiyle irtikâb-ı küfr etmiş olanların küfrüdür ki bunlara mürted ve mürteci’ denir. Zamânımızda türeyen dinsizler bu zümredendir. Küfrün bu nev’i evvelkinden daha muzırr ve daha fenâdır ve hatta mürtedlerin kesdikleri yenmez, müslüman kadınlar ile nikâhları helâl ve müslüman kabristanına defn olunmaları câiz olmaz. Erbâb-ı küfürden bu zümre seâdet-i dünyeviyye ve uhreviyye gibi niam-ı uzmâya bâis olan dîn-i mübîn-i İslâm’dan rücû’ ve hurûc ile ana karşı bağy ve ısyân eyledikleri içün tevbe edüb tekrâr dâire-i İslâm’a tav’an dâhil olmazlarsa dünyâda şer’an i’dâma, âhiretde azâb-ı muhallede mahkûmdurlar.

(Fâtih Dersiâmlarından İskilibli Âtıf Hocaefendi, Frenk Mukallidliği Ve Şapka, Baskı 1340, sh: 18-22)

The post Îmân ve Küfür appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(Mes’ele-1) Îmân: İcmâlî ve tafsîlî nâmıyla iki kısma ayrılır.

Her şahs-ı âkil üzerine evvelâ îmân-ı icmâlî ba’dehû ıttılâ’ı nisbetinde îmân-ı tafsîlî farz olur.

Şöyle ki: Peygamber-i Zîşân Efendimiz Hazretleri gerek emr ve nehyi ve gerek haber nev’inden min tarafillâh her ne teblîğ buyurmuş ise cümlesi hakdır ve doğrudur diye tasdîk eden kimse îmân-ı icmâli ile mü’min olub emr-i ilâhîye imtisâl etmiş ve dâire-i küfürden halâs olmuş olur; ve şu teblîğât-ı nebeviyyeden hiçbir şey’i aletta’yîn öğrenmeden vefât etse, ehl-i cennet olur. Lâkin muammer olub da şifâhen ol Hazret’den yâhud şübheye imkân kalmayacak sûrette efrâd-ı ümmetden ba’zı ahkâm-ı dîniyyeye (meselâ beş vakit namazın cemî’ mükellefîn üzerine farz olmasına) kesb-i ıttıla’ eden kimse aletta’yîn o hükm-i şerîfi tasdîk ve kabûl etmek lâzım gelir. Bu üslûb ile her muttali’ olduğu hükm-i dînîyi şüphe etmeyerek cezmen tasdîk etdikçe kendisindeki îmân-ı tafsîli tezâyüd eder.

İmdi îmân-ı icmâli kâbîl-i ziyâde ve noksan değilse de îmân-ı tafsîli ziyâde ve noksan kabûl etmekdedir.

(Ayasofya Şeyhi Manastırlı İsmâil Hakkı Hocaefendi, Telhîsü’l-Kelâm Fî Berâhîni Akâid’il İslâm, sh:8-10)

The post 5) Îmân appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

“-Hiçbir kul yokdur ki, Lâ İlâhe İllallâh desin de sonra bu îmân üzere ölsün ve cennete girmesin (muhakkak o kimse cennete girer).”

Ebû Zer (Radıyallâhu Anh) Hazretleri der ki:

Peygamber Sallallâhu Aleyhu ve Sellem şöyle buyurdu:

“-Hiçbir kul yokdur ki, Lâ İlâhe İllallâh desin de sonra bu îmân üzere ölsün ve cennete girmesin (muhakkak o kimse cennete girer).”

Ben, “-zinâ etse de, hırsızlık yapsa da mı?” dedim.

Hazret-i Peygamber:

“-Zinâ da etse, hırsızlık da yapsa (girer).” buyurdu.

Ben yine: “-zinâ etse ve hırsızlık yapsa da mı?” dedim.

Hazret-i Peygamber:

“-Zinâ da etse, hırsızlık da yapsa.” buyurdu.

Ben tekrar: “-zinâ etse ve hırsızlık yapsa da mı?” dedim.

“-Zinâ da etse, hırsızlık da yapsa Ebû Zer’e rağmen (cennete girecekdir).” buyurdu.

Mütercim:

Ehl-i Sünnet inancına göre, bir mü’min îmânını kaybetmedikce, her ne kadar günah işlemiş olsa bile ebedî olarak cehemmemde kalmaz. Günah işlemiş olanlardan bir kısmı Allâh’ın mağfiretine uğrayarak azab çekmeksizin cennete girerler. Allâh dilediğini bağışlar; ancak kul hakları varsa onlar için cezâ vardır. Tevbe etmeksizin ölen bazı günah sâhibleri de azablarını çekdikden sonra yine cennete girerler. Kul hakları için ölmeden önce helallaşmak veya hakları ödemek gerekir.

Bununla beraber, Allâh dilerse hak sâhiblerini âhiretde memnûn ederek dilediği kullarını azâba uğratmadan cennete koyar.

[Zübdetü’l-Buhârî, Ömer Ziyauddîn Dağıstânî, sh:894, Hadîs-i Şerîf:1309]

The post Lâ İlâhe İllallâh! <h6 style="text-align: left;"><span style="color: #c00000;"><strong>Hadîs-i Şerîf</strong></span></h6> appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

İ’tikâdiyyâtın ya’ni îmân edilmesi lâzım olan mesâilin usûl-i icmâliyyesi altıdır:

(1)   Allâhu Teâla Hazretlerinin zât-ı mukaddes ve sıfât-ı sübhâniyyesine

(2)   Meleklerine

(3)   Kitablarına

(4)   Peygamberlerine

(5)   Kaza ve kader-i ilâhî’ye

(6)   Âhiret gününe inanmakdır.

[Mir’atü’l-İslâm, Büyük Şehid İskilibli Muhammed Âtıf Hoca, 1332 Baskı, sh:7]

The post 3) Usûl-i İslâm ve Esâs-ı Îmân appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Hakk-ı Sarîhi Ketmetmek Küfürdür Ve Îmân da, Izhâr-ı Hakkdır…

“ Ebû Hureyre (radıyallâhu anh) Hazretleri, çok hadis rivâyet etdiği söylendiği zaman,

“-Kur’ân’da iki âyet ki, biri Bakara 159, diğeri iki sahife sonra gelecek olan bunun nazîri âyet olmasa idi, hiçbir hadîs rivâyet etmezdim.”

buyurmuş; ve bu âyetleri okumuşdur. Binâenaleyh emr-i dîne müteallik hiçbir ilim ve hakk-ı sarîh gizlenmemelidir. Zîrâ Allâhu Teâlâ buyuruyor ki:

“-Bizim inzâl etdiğimiz beyyineleri ve Allâh’ın emrine, ahkâmına, irşâdına ve bunlara îmân ve ittibâın vücûbuna delâleten ve aynı hidâyet olan âyât u edilleyi, o kitabda veya bu kitabda, gerek Tevrat ve gerek İncil ve gerek Kur’ân cinsi kitabda nâsa beyânımızdan sonra, o insanlar içinde bunları ketmedenler (=saklayanlar) ya’ni ikrâr ve i’tirâf etmeyüb vakt-i hâcetde söylemeyen veyâ neşretmeyen veya neşrine mâni’ olan, veyâ onu külliyen veyâ kısmen, tahrîf ve telbîs etmek (=hîle ile ters göstermek) gibi herhangi bir sûretle gizleyenler, kim olursa olsun, işte bunlar, bu ketmlerinden dolayı, muhakkak Allâh bunları la’netler, la’net edebilecek ve la’net duâsı yapabilecek olanlar da bunları la’netler….”

Şübhesiz ki Hakk’dan sükût eden dilsiz şeytandır…. Ancak tevbe edenler, tevbe edip de ıslâh-ı hâl edenler, ıslâh-ı hâl edüb de ketmetdiği hakikatleri beyân ve neşredenler, işte ben Allâhu Azîmüşşân da bunların tevbelerini kabûl eylerim. Ve bunlara atf-ı nazar ederek kendilerini la’netden istisnâ ederim…. Demek ki, her günâhın kendine mahsus bir tevbesi; ve her nevi’ küfrün bir tarz-ı îmânı vardır. Ale’l-ıtlak (=umûmiyyetle) her tevbe, her günahın tevbesi olamaz.

Hâsılı: HAKK-I SARÎHİ KETMETMEK KÜFÜRDÜR VE ÎMÂN DA, IZHÂR-I HAKKDIR. Ve ba’de’l-küfür (=küfürden sonra) ızhâr-ı hakk ile tevbe ve îmân makbûldür.” “Tevbe edenler böyle, ma’dâsına gelince: Allâh’ın inzâl etdiği beyyine ve hüdâya ve bu cümleden olarak bütün enbiya ve kitablarla beraber nübüvvet-i Muhammediyye’ye ve Kur’ân’a îmân etmeyip de küfürde ısrâr ve kâfir oldukları halde vefât edenler, bunlar da, işte böyle mel’unlardır. Allâh’ın, meleklerin ve bütün insanların la’neti bunların üstünedir. Bu la’netde muhalled (=ebedî) olarak kalırlar. Ve bunlardan ilelebed azâb tahfîf edilmez (=azaltılmaz). Bunlara hiçbir mühlet ü müsâade de verilmez. Her küfür, bir ketm-i hakk demek olduğuna göre, bu âyet, evvelki âyetdeki tevbe ile müstesnâ olanlardan maadâ ketm-i hakk edenler hakkındaki hükm-i la’neti te’kîd ve lâinûnu (=la’nete uğrayanları) tefsîr etmiş olmakla berâber, diğer cihetle ondan eâmdır (=daha mühimdir). Zîrâ lisânen veya kalemen hakkı söylemiş veya yazmış olmakla beraber, kalben îmân etmeyüb kafir kalan ve bu küfürlerinden tevbe etmeyerek ölenlere, yukarıki âyetin şümûlü cây-ı nazar olduğu halde, bu âyet, ale’l-ıtlak kafirlere sarâhaten âmm ü şâmildir.”

(Hakk Dîni Kur’an Dili, cilt 1, sahife 559-561)

(İntişârı: 12.01.2012)

The post Hakk-ı Sarîhi Ketmetmek Küfürdür Ve Îmân da, Izhâr-ı Hakkdır… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.