Ahmed SELÂMÎ

Efrencî yılbaşı denen zamanı “Noelbaba” hurâfe ve yobazlığına bulayarak bu millete çatallı kazık olarak atan, cumhuriyet, laiklik, KAMALİZMA ve dembokrasi nakaratlı, nevzuhur ve köksüz nesildir.

 Sulbünden geldiği selefinin dîninden utanacak kadar aşşağılık duyguları içine giren, şu, mazîsi bir asrı bile bulmayan, taklidçilikde en hünerli şempanzeyi bile solda sıfır bırakıcı, hiçbir din ve hakîkat hassâsiyeti olmayan, hayat tarzı olarak batılı hayat tarzını kıble edinmiş, insanlık ayıbı ve kökü kurumuş cürûf…

Noelbabası, piyango denen ülke çaplı kumarı, içkisi, fuhşu, fışkısı, dışkısı, hindisi, tombalası, kahkahası, taharetsizliği, kokuşması ve topyekûn pislikleri ile, “yılbaşı kutlaması veya kurtlanması!” denen bu hayat tarzı, bütünüyle veya bu bütüne rızâ taşıyan en küçük cüz’üyle bir âidiyyet ve mensûbiyyet ortaya koyar; ve bu, aynı anda bir âidiyyetin de sıfırlanışının isbâtıdır… Bu konan âidiyyet, münkir ve sömürgeci batı; sıfırlanan âidiyyet ise, Allâh ve Rasûlü’ne âid muazzez ve mukaddes din (nizâm), İslâm…

15 asırlık Sünnet Ehli yolunun kânun çapındaki bu hakikatleri, Allâh Rasûlü’nün “men teşebbehe…” hadisiyle ortada… Benzeyenin, benzediğinden ibâret olmasını ortaya koyan bu mukaddes hakîkat, îmânı olanı dehşetden yakıb kavurmaya kâfî ebedî tehdîd…

Benzemenin, dostluğun, onları dinlemenin ve onlara itaatin, İslâm’a âidiyyet ve mensûbiyyeti sür’atle eritmesi hakîkatına binâen, bunların kat’iyyen yasaklığını ortaya dikici Allâh emirleri ise, Kur’an’da yüzlerce… Akâid ilmi gibi bütün islâmî ilimlerin anası ve başı bir ilimde, binlerce mütekillimin ittifâk etdiği en temel bir kânûn da, zârûrât-ı dîniyye cümlesinden olarak aynen ve meselâ Büyük Mütekellim Şehristânî Merhûmun “Milel ve Nihâl”inde, (Osmanlıcaya tercemesiyle) aynen şu:

“- Milel-i sâirenin bayramlarına iştirâk küfürdür…”

Bu mes’ele, “ben müslümanım!” deyeni bağlar, Noelciyi ve batı denen kuburdan, “kutsal zaman, bayram, millî gün, seyran ve bilmem ne!” diyerek yüzlercesini Anadoluya taşıyan benzemişleri bağlamaz!. Hatta, Kültür ve Küfür bakanı mı neyin nesi olduğu tarafımıza ve erbâbına ma’lum bir adamı bile, bağlama mecbûriyyeti aslâ olamaz…

Ancak, kendi çapında bir aksül’amel koyması bile benzetilmişleri ayağa kaldırmaya yeten ve laik bir cumhuriyetin ağzına bile almaması nâmus borcu olan “müftü” kelimesiyle medya kuburuna sürüklenen Keşan’daki resmî DİB memûru kişi, sâdece (Noel ve babasını) ağzına almakla, bütün vücûdu saran kanserin sâdece alın ortasındaki bir tek sivilcesini tehlike olarak ağzına almışdır; ve bu milyonda birlik bir tehlikeyi resmedebilmeye, gücü, idrâki, îmânı, cesâreti, ve salâbeti ancak bu kadar yetebilmişdir!!! Aslında, yalınız Noelcilerin Noelbabasını değil, onun anasını, avradını, sülâlesini, akraba-yı taallûkatını, aşiret ve kabilesini, gelmişini ve geçmisini de ruznâmeye getirebilirdi… Tabii, laik cumbokrasi DİB’inin me’mûru, me’mûr oluşu cihetinden bunu yapamaz!. Belki, gönül ve îmân kapasitesi ne kadarsa, o kadarını yapmışdır!. Sesi çıkmayan 100.000 civarındaki DİB me’mûrunun susarak dilsiz (ş…..) olması karşısında, bu kadarcık cesâreti de birilerini coşturmaya belki yetib de artacakdır bile…

Keşanlı DİB me’mûru, noelbaba denen ve “yılbaşı kutlamalarının”, dinde yeri olmadığını, bunların batıdan içimize sokulan dindışılıklar v.s. olduğunu söyleyebilmiş! Meşrutiyetinden, cumhuriyetine, dembokrasisinden laikliğine, kadın hakları denen kadını sokağa çekerek benzetmelerden insan hakları denen köleleştirmelere kadar batıdan idhâl edilmeyen bir tek (unsur, benzenen ve kanun) gösterilemezken… Hılâfet ve Şerîat reddinden, dinin îmânî, ibâdî, siyâsî, iktisâdî, ictimâî ve hukûkî yüzbinlerce kânûn ve kâidesi de îmânsızca redd ü nefy ve iptâl edilir; ve yerleri, gene o batıdan getirilen kadîm Yunan, Roma ve modern batı devletlerinin kilise menşe’li hurâfeleri ile doldurulurken, bu tür “noelbabacılıklara!” kim sesini yükseltecek?

Ana ve en temel mes’ele budur…

Noelbaba denen nesnelerin yalınız babası değil, tekrarlayalım, anası, avradı, sisilesi, sülâlesi, gelmişi ve geçmişi ile topyekûn herşeyi ancak bu ana nokta kavranınca hizâya girer; ve bu olmadan, sivrisinekleri tek tek öldürmenin peşine düşmekle ise, işte o kadarcık iş yapılabilmiş olur!

Kültür mü KÜFÜR mü ne menem şey olduğu ma’lûm bulunan bakanlığın başına, AKP başvekîli “Kasımpaşalı ve İmam Hatibli Müslüman Receb Bey’in!” CHP’nin betonik kafasını taşıyan bir adamı geçirmesi ve o adamın ağzıyla İslâm akâid ve esaslarını, bilmem hangi gavuristanın Noelbaba efsânelerine FEDÂ etmesi, gadab-ı ilâhîyi celb ile, hesâb günü encâmının hiç de iyi olmayacağını bedâhat derecesinde isbât eder…

İşte, Kültür mü KÜFÜR mü ne olduğu apaçık ortada olan bakanlığın bakanı veya bakamayanı diliyle, nâmütenâhî iğrendiren ve ebedî felâketin manzarasını resmeden tâlihsiz ve İslâm esaslarını mitolojiye (hurâfe, uydurma ve masallara)  fedâ eden, apaçık ve korkunç beyân:

“- Günay, Edirne’nin Keşan Müftüsü’nün Noel Baba ile ilgili açıklamasının hatırlatılması üzerine, şunları kaydetti: “Talihsiz bir açıklama. Turizm büyük ölçüde efsaneler üzerinden kendisini geliştirir. Mitoloji üzerinden kendisini geliştirir. Bütün ülkelerde de bölge halkı mitolojiyi destekler. Çünkü onun dünyaya tanıtımda katkısı vardır. Santa Klaus veya Noel Baba ne derseniz deyin. Dünyada birçok ülkenin sahip çıkmaya çalıştığı önemli bir aziz, önemli bir isim. Bu Patara’da doğmuş diye bir bilgi var. Dünyanın Noel Baba diye bildiği kişi Patara’da doğmuş ve Myra’da Demre’de yaşamış olan Aziz Nikola diye bir bilgi var. Biz bunu destekliyoruz. Bu bilgiyi çürütmeye çalışmıyoruz. Çünkü bunun ülkemizin tanıtımında, dünyadaki başka insanların ülkemize ilgi göstermesine çok büyük katkısı oluyor. Ama arkadaşımızın birisi galiba üstüne vazife olmayan bir konu üzerinde konuşmuş. Hani Anadolu’da bir söz vardır, ‘Cahille bal yenmez, alimle taş taşı’ diye. Kendine göre bir iş yapmış, ama Diyanet hakkında soruşturma açmış. Diyanet’e teşekkür ederim.”

CHP kelleli AKP’li bakan, bir asra yakın “İslâmî” hakîkatlere “Hurafe” iftirâsı atılırken ne kadar “çağdaş ve ilerici” ise; Hristiyanlığın “Hurafe ve mitolojilerini” Türkiya’ya taşırken de o kadar “Çağdaş ve ilericidir!”

Adamın midesi dönüyor! Şu İslâm düşmanlığına bir bakınız! Bir millete kendi kendisini inkâr etdirmek, aslına düşman etmek ancak bu kadar olur!

Kendi me’mûrunu “kendisiyle bal bile yenmeyecek CÂHİL!” yapan; ve onu böylece istiskâl ve istihza edib hakâretle anan AKP hükûmetinin bakanı çok  terbiyeli adamına, bizden de bir Anadolu atasözü ki, işine yarayabilir:

“- Kâfirden dost, ayyıdan post olmaz!”

DİB denen yer de, eğer “soruşturma” açmak gibi bir rezâlet irtikâb ederse, bu, onun kendi me’mûru hakkında bir soruşturma veya bir moruşturması değil; İslâmiyyet gibi mutlak hakîkatlar manzûmesi bu Allâh Dîninin, akâidi gibi en temel ve ana esaslarının suçlu sandalyesine oturtuluşu olacakdır… Bu ise, Kâinâtı kusturan bir keyfiyetdir; ve ukbâda verilemiyecek bir hesâbı ve ebedî azabın satın alındığı bir neticeyi doğuracakdır! Bunun altından da, ne DİB başındaki sarıklı politikacı, ne Kültür mü Küfür mü ne olduğu ma’lum bakanlığın başındaki adam, ne de onları o makamlara çakan AKP ve onun da tepesindeki adam kalkabilir!

CHP kafasının 27 sene bu millete kan kusturan o kadîm zulmü, bugün bir başka şekilde hortlamışdır ki, mücrimlerini nâmevcûd değilse İslâm Milleti gene ALLÂH’a havâle eder; ve encamları da, o Allâh ve Rasûlü ile harb edenlerin encâmından zerre kadar farklı olamaz…

Batılı necâset dünyanın  mitolojisini, esâtirini, hurâfelerini, uydurmalarını ve en aşşağılık ve basit masallarını Mutlak Hakikat Allâh Dînine tercih ederek, o dînin esas ve temellerine, bu mitoloji yanında 5 paralık kıymet biçemeyen adamlar, kim olursa olsun, bunlar, Kâinât’daki en ağır cürmü işlemiş olurlar; ve onların, hangi tür lâ’net ve cezâyı müstahık olacakları, Allâh Azze ve Celle’ye kalmışdır…

Alâkalıların yapacakları en haysiyetli iş, toptan istifâ etmek; ve yerlerini, kalmışsa İSLÂM Milletinin ve onların toprak altındaki milyarları bulan âbâ u ecdâdının beddua ve âhını almayacak bir hükûmete bırakmakdır ki, belki ancak o takdirde mes’ûliyetleri onda bir hafifleyebilecekdir!

Dîni, layık, kayık ve gayr-i ayık cumbokrasi dîni olan hükûmetlerle, ehâlinin Müslümanlığını devam etdireceğini sanması, çölde serap görüb tatmin olması gibi bir zavallılıkdır ki, politika sihirbazları halkı böyle narkozlayıb kendi saltanat, menfaat ve câhiliyye dinlerini yürütmenin peşindeler…

Encamları hiç de iyi görünmüyor!

(İntişârı: 29.12.2011)

The post Noelbabacı Ve Chp Kafalı Bakan Ve Hükûmetle Dib’in Keyfiyeti…<h6 style="text-align: left;"><span style="color: #c00000;"><strong>Ahmed SELÂMÎ</strong></span></h6> appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(1)

Ahmed SELÂMÎ (Dağıstânî)

.

AKP’nin maarif nâzırı olan Ziyâ nâm kişi, Türkiya târihinde kara bir leke olan mâhut “Köy Enstitülerinin sanki yürekden vurgunu” gibi, fırsad buldukça bu 13-15 sene ömrü olan yerleri yani komünistlik ve İslâm Düşmanlığı tezgâhlarını öne çıkarıb, onların hasretiyle bir nevi yanıb kavrulmaktadır!

Bu, Müslüman Türkleri gavurlaştırma tezgâhları, esas i’tibâriyle 17/Nisan/1940 târihinde kuruldu. 1935 yılından i’tibâren ise proje olarak birilerinin kafasında var olagelmişdir.

Bu sene de aynı târîhi, AKP’nin maarif vekili yani onmilyonlarca çocuğun beyni ve rûhu eline verilen adamı Ziyâ, bu tezgahlar içün şu tiviti salladı:

“Yaparak, yaşayarak güçlüklerle başa çıkmayı öğreten bir eğitim anlayışı sunan Köy Enstitüsü modeli her türlü siyasi tartışmanın dışında, ortaya koyduğu pedagojik yaklaşımla iz bırakmıştır.

Kuruluşunun 80. yılında emeği geçenlere rahmet ve minnetle…”

AKP, maarifi, bu âdemoğluna bırakacak; yani 83 milyonun velîleri de, çocuğunun kafa ve rûhunu bu Zıyâ’nın Köy Enstitülü kafasına…

Köy Enstitü felsefesi, CHP’nin 1940’lı yıllardaki en ateist ve en İslâmsevmez devrinin, Cennetmekân Sultân Alpaslan Türkiyâ’sını kasıb kavurduğu putperest bir devrini yaşatmışdır. Bunlara, aşağıda delilleri ile temâs edilecekdir…

Köy Enstitüsü denilen Allâh’sızlık ocakları, Zıya Moldaş’a göre “Yaparak, yaşayarak güçlüklerle başa çıkmayı öğreten bir eğitim anlayışı sunmuş!”

Oralarda neler yapılmış, neler yaşanmış, kız ve erkeklere birlikde nasıl şarap âyinleri yaptırılmış, 14 yaşındaki kızlar nasıl gebe bırakılmış, Kadın Muallimelere nasıl “Ben ancak Stalin içün ölebilirim” dedirtilmiş; “Allâh’ın bozkırda eksik bırakdığını biz tamamladık” pankartlarını duvarlarda nasıl bayraklaştırmışlar, orak-çekiçli binaları köy enstitüsü olarak nasıl gizlice inşa’ etmişler ve “Hasan Âli ve Ismayıl Hakkı Tonguç Baba”larını nasıl bu Şeytan yuvalarının başına getirmişler, daha neler ve neler ki, birkaç makâlemizle bunların vesîkalarını takdîme çalışacağız…

AKP MAARİF NÂZIRINA GÖRE “ENSTİTÜLER HER TÜRLÜ SİYÂSÎ TARTIŞMALARIN DIŞINDA” İMİŞ, SANKİ TABU!

Zıyâ Moldaş, “Köy Enstitüsü modeli her türlü siyâsî tartışmanın dışında” diyerek, ne de güzel güzelleme-cicileme yapıyor!. Evet öyle idi. Ancak (Komünist-Ateizmanın) içinde idi; ve bu, “Siyâsetin üzerinde, müthiş ve dokunulmaz bir makamdaydı” demenin kibarcasıdır!.

AKP kaptanlarının pek takdîr etdikleri ve “Dembokrasi şehidi” dedikleri Menderes’in, bu Sovyetlerden özenti ve taklîd “Kolhoz ve Sovhoz’lara” geçiş talimgâhlarını kapatmasının esbâb-ı mu’cibesi acebâ ne idi?. AKP, maarif vekilinin ağzı ile bu tezgâhları siyâsî tartışmanın üzerinde “kutsallığı” olan birer “tabu” gibi görmiye başlamışsa, CHP, “ne zaman iktidâr olacağım” demesin; iktidarda olduğunun, hem de 1940 yılının iktidâr koltuğunda oturduğunun bayramını tes’îd etsin (kutlayıb kurtlasın!)

Zıya Moldaş’a göre adı geçen Stalin tezgahları, “Pedagojik yaklaşımla iz bırakmışlar!”

Hiç, İslâmsız, komünist ve ateist yetiştirme mihrâk ve tezgâhları değilmiş de “Pedagojik yaklaşımla iz bırakırlarmış!”

Meğer onları kapatanlar, pedagojik yaklaşmamış, ne büyük (mongolojik gericilik) ve (faşistgojik HALT) etmişlikle yaklaşmış ve memleketi (medagojik) yaparak batırmışlar!.

“Yerli ve millî” AKP’nin, maarif vekîli yapdığı Zıyâ’nın zihniyeti üzerinden, “pedagoji-medagoji, kolhozoloji ve sovholoji izini ta’kîb ederek” geldiği nokta işte bu!…

17 /Temmuz /2016 Fetocia kuduruşundan kurtulan AKP tavan takımının “şükür” seansları, demek böyle olacakmış!. Birgün netîceleri önlerine döküldüğü zeman “Ekdiğimizi biçdik” diyeceklerinden hiç kimse şübhe etmemelidir!. “Gene aldatıldık” demekle de, kimse enâyi yerine konulmamalı!

AKP tepesindekilerin maarif vekili (pedagojik Zıyâ’nın diliyle):

“Kuruluşunun 80. yılında emeği geçenlere rahmet ve minnetle…” deyiş bile, “Ramazan, bayram, oruç, Cuma ve kandil” mesajları ve güzellemeleri ile “düzellemeler” yapmanın arka planında hangi tür “Müslümanlık veya Ankara DİB’inin dîninde olmak yatmaktadır”, artık bunlar çok iyi görülebiliyor!. Bundan sonra bunları görür olmak içün, (mongolojik-pedagojik) vatandaş, trol, partizan, havuz-kılavuz, yandaş ve yoldaş bile olunsa, bütün bunları görmiyecek mahlûk kalacağına ihtimâl verilemez!. Amma rûh ve akıl özürlülüğü sebebiyle hâlâ daha görülemiyecekse, Allâh’dan bütün hakkedenlere şifâlar niyâz edilse yeridir!

Köy enstitüsü denen ve “Kolhoz-Sovhoz” fidelikleri olan yerlerin, bu memleketde “Kızıl Komünizme” adam ve madam hazırlama mihrâkları olduğu herkesçe bilinir!. 1940’dan günümüze kadar bu hakîkatı inkâr edenlerin, sâdece CHP-Kamalizma-Moskofçular-Nâzımcılar olduğu zannedilirdi! Ancak şimdi anlıyoruz ki, bu çizgi, şimdi AKP’nin de çizgisi olmuşdur. Zâten Rais Bey’in yıllardır, Nâzım’ın “dizeleri, vizeleri ve gizelerini” şiir zannederek okuması, san’atsal ve sakatsal yüceliğiyle de diline alması, bizi elbetde bir netîceye götürmüşdür!. Bizler, her halde, ikidebir “aldatıldık” diyenlerden olmamak üzere yaşamayı esas aldık!.

ALLÂH İTİKÂDI OLMIYANLARA RAHMET VE MİNNET?

Kızıl fideliklerin 80 yıl evvel temellerini atan ateist-seküler ve Moskova güdümlü mahlûkâta “Rahmet ve Minnet” içinde hasret duyanlar, hâlâ bu memleketde gelecek nesillerin ruhları tepesinde ve onları yetiştirmek (!) mevkiinde bulunuyorlarsa, demek ki bu kavmin çilesi daha bitmemişdir!. Önümüzdeki aylarda gene bol bol “aldatıldık, ne istediniz de vermedik” nakarâtına ve periyoduna girilirse, biraz da değil, ileri derecede “Pedagojik ve mongolojik” manzaralar seyredeceğiz demekdir!

Fetocia Hocfendinin ağzından da çıkan ne herzeler vardı ki, bunlar 70’li yıllarda bile dökülmiye başlar başlamaz, ehl-i ferâset ve fetânet hemen alarma geçmiş, Politikacı Mongolistler ise, “Hocfendi” şapırtılarıyla herifin öpmedik yerini bırakmamışlardı!.

Sonra da (15 /Temmuz/2016) kazığını yiyince, “aldatıldık” sızlanmaları…

Rahmet ve minnet…

Kime?

Hasan Âli Yücel ve Tonguç Baba denen iki şimal ay..ına!

İkinci ve Kinci İsmet’i bile kündeye getiren Hasan Âli Yücel’in hikâyesi, Merhûm Üstâdım Necib Fazıl Beyin kaleminden nasibse müteâkib makâlâtımızda gelecek…

Kızıl kolhoz-sovhoz fidelikleri olan Köy Enstitülerinin başına getirilen Tonguç’un, bizzat kendi oğlu bile buralar içün ne demiş, bunu da okuyacağız!

O zaman AKP tepesi, maarif vekili Zıyâ’nın ağzı ile kimlere, hangi Allâh ve Âhıret îmânı olmıyanlara “rahmet ve minnet” peşinde imiş, bu kendiliğinden sırıtacaktır!

1940’ların Moskova kızıl komünizmasını (kıble) yapanlara gûyâ ülkücü ve milliyetçi ve anti-gomonist TÜRKEŞ MHP’si de, maarif vekîli adamın ağzından çıkanlara tasdîk makâmında susarak eşlik ve şeşlik edecek, bu da (ülkücülük) olacak, amma tilkicilik ve türkücülük ve kürküçülük olmayacak!…

Sevsinler, “Devletin BEKÂSI Peşindeki” bozkurt birâderânı!

“Yerli-Millî” ma’mûlâtın maarif vekilini ve zihniyetini…

ADINDA “MİLLÎLİK” OLMASINA RAĞMEN BUNUN DEĞİL DE, KİME ÂİD OLACAĞI MECHÛL “AKIL VE BİLİMİN IŞIĞINDA” BİR MAARİF OYUNU!

Herkese göre ma’nâsı değişen (millî) kelimesinin, maarifin başında veya başka yerinde olması da hiçbir şeyi değiştirmiyor… Adı “millî” olan bugünün maarifi, ilk gününden beri gayr-ı millîdir. Bugünün trolleri dilinde “millî ve yerli” olmak, ne kadar dînimize,  târihimize ve aslımıza bağlılık şuurundan zırnık bile taşımıyorsa, bugünün maarifi de, ismindeki (millî) kelimesiyle o kadar zırnık taşımamaktadır…

Zâten 2018 Temmuzundan bugüne 2 seneye yakın maarifin başında ve 2003’den itibaren de 5 yıl “Talim Terbiye Kurulu Bşk.lığında” bulunan Zıyâ, vekîl olarak maarifin başına getirildiği gün,  “Önümüzde çok uzun ve zorlu bir yol var ve bunun için bilimin, aklın ışığında elimizden gelen bütün gayreti ekibimizle göstereceğiz.” demek suretiyle, kaç mg “millî ve yerli” olduğunu göstermişdir. Maarifini, “bilimin ve aklın ışığında ekibiyle” yürütecekmiş!. Şimdi anlıyoruz ki, onun “bilim ve akıl” dediği şey “Köy Enstitüsü” denen 1940 aklı ile, o zamanın (Kolhoz-sovhoz) hasretiymiş! Bu “bilim” dediği de, kimin, hangi dünyâ çıfıtının sosyolojik ve psikolojik milimi ve bilimidir, nereden aparılmış, koparılmış ve idhâl edilmişdir?. (Akıl) dediği de, nereden ve kimin alkolik beyin kıvrımlarından sızdırılmış gayr-i millî hurâfelerdir?.

1000 yıllık Anadolu MİLLETİNİN, “Dînî ve Millî bir maarifi teşekkül etmemişse”, bu millet bu topraklarda kutub ayısı olarak mı, Moskof ayısı olarak mı yaşamışdır hâşâ?.

Bu ne demekdir, böyle fâcia olabilir mi?

Adında (millîlik) olub da, kendisinde zırnık kadar millîlik olmıyan bir maarif, yeryüzünde sâdece (cumhuriyet Türkiya’sında) görülür ki, işte (fâcia) budur…

Adı üzerinde “LÂTİN HARFLERİ” denilen Haçlı Batı harfleri GÂVURİSTANDAN alınıb, bir gün içinde “MİLLÎ TÜRK HARFLERİ” oluyorsa; ve Anadolu Müslüman Halkının 1000 yıl medeniyet, maarif, edebiyât, harsiyât, dünyâ ve ukbâ hayâtını kuşatan yazısı da “GAYR-İ MİLLÎ ve ARAB ELİFBÂSI” olarak yerin dibine geçiriliyorsa, o vasatda, intihâra bâdî bir çılgınlık var demekdir!. Bugünün (Millî maarifi) de, bu Latin yazısı kadar millîdir; ve bunu da, CHP’leşmiş AKP zihniyetinin TÜRK MAARİFİNİ ellerine teslîm etdiği Zıya adlı kişi “bilim ve akıl” diyerek isbât ediyor!. Bunlara, hiç değilse dudak ucuyla da olsa, Vekâletinin SIFATI da olan bir (millî) kelimeciğini iliştirmeyi çok görüyor!.

“Bilim ve akıl” gibi kime ve nereye âid olduğu bilinmiyen iki mevhûm mefhûma çakılarak, hadi “DÎNÎ değerlerimize” demek gibi lâyık ateist kelleleri “çıldırtıcılıkdan” vazgeçdik, “Millî değerlerimizin ışığında” demek gibi, o da nereye çeksen oraya gidecek ve nesebi gayr-i meşrû’ hâle getirilmiş ve üstelik, vekâletinin de adının önünde ANIT KABİR gibi dehhâmeleşmiş bir cesâmetle duran o kelimeyi, küçücük bir   taviz olarak bile vermekden Zıyâ Moldaş şiddetle kaçıyorsa, burada, 1940’ların o simsiyah despotizminin “ateist ve kamalist karekterini” görmemek mümkin olamaz…

Bunun içündür ki, AKP, CHP’lileşmiş hatta ondan çok daha ötelere düşmüşdür!…

Böyle bir maarif, bu halka hızmet edemez. Bu ehâlîyi ta’lim ve terbiyeden geçiremez, onları (gayr-i dînî ve rûhî) çıkmazların içinde fâciaya sürükler…

Bu i’tibarla, bu halk, kendi varlığının devâmından mahrûm bırakılmak gibi korkunç bir tehlike ile karşı karşıyadır… Dolayısıyla her mevzuda ‘Avrupada böyle, Amerikada şöyle” demeyi inançlarının temeli yapanlar, oralardaki “açıkdan veya uzakdan öğrenme” usûlüne yaklaşmaz da, (Tektip insan heykelleştirme faşizmine) neden bir asırdır tapınır dururlar?.

Çocuklarına ders verme kabiliyyet ve imkânına sâhib olan âileler, kendi nesillerinin böyle gayr-i millî merkezlerde hiçliğe veya çarpıklığa mahkûm edilmelerine mutlaka mânî olabilmelidir. Çocuklarının (devlet gasbı altında devletleştirilmelerini) veya resmî bir ideolojinin veya harhangi bir Parti-Pırtı felsefesinin kurbanları olmalarının önüne geçemezlerse, bu millet bakıyesi (ulusun) encâmı mutlak yoklukdur… Zaten Köy Enstitüsü felsefesinin hedefi de bundan başkası değildi… Bunu, kendi i’tirafları ile de ortaya koyacak ve peyderpey ele alacağız…

ZIYA, 2 YIL EVVEL BAKAN OLUR OLMAZ DA KÖY ENSTİTÜSÜ AŞKINI MADAM BÖHÜRLER’LE PAYLAŞMIŞDI!

Memleket, 15 Temmuz gibi Fetocia-Haçlı fâciası yaşamamış gibi, bir de, 1940 kafası gibi Kızıl Rusya şeytanlaşmasının temelinde yatan iğrenç bir felsefenin, (kolhoz-sovhoz) tezgâhlarını ruznâmeye (gündeme) taşımak ne oluyor, bu son derece korkunçdur… Bütün bunlar GAYRETULLÂH’a dokunuyor ve sıkıntıların ardı arkası gelmiyor!. Bir tarafdan AKP içinde birileri halka “MÜSLÜMAN” görünecek, bir tarafdan da CHP zihniyeti, hem de maarif yoluyla 83 milyonun evlâdı üzerinde, onların rûh ve beyinlerini esîr alarak iktidâr yapılacak… Bunun faturası çok ağır ödenir!. 

Adı geçen Vekîl (bakan), (4/Kasım /2018) târihinde yani bakanlık koltuğuna oturtuluşundan sâdece 3,5 kadar sonra, kolhoz ve sovhozlara temel olacak (Köy Enstitüleri) hakkındaki güzelleme veya sevdâsını, AKP’nin başı bağlılarından ve feminist cenâh tanınmışlarından Aişe Böhürler denen madama, net tv. Kanaliza.yonuyla şöyle döktürmüşdür:

“05 Kasım 2018 10:34

“Köy enstitüleri, bence devam etmeliydi çünkü kendi doğası içinde özgün bir tasarım içeriyordu…. Köy Enstitüleri, doğru bir projeydi.”

“Kendi doğası içinde özgün bir tasarım!”

Kızıl yetiştirme tezgahları olan bu çukurların “Kendi doğasını ve özgün, süzgün, büzgün ve çözgün doğasını”, müteâkıb makâlelerimizle görecek ve gözlerimiz fal taşı gibi de açılacakdır!

Köy enstitülerinin iç yüzüne geçmeden evvel, şu anda bile bu ateist felsefenin Anadolu’da cirit atmakda olan pek sıkı bağlıları olduğunu söyliyelim!. Bunlar, AKP felsefesinin, Zıya kişinin ağzından “Köy Enstitüleri Güzelleme ve Gazellemesi” olarak çıkışından, ziyâde memnûn olmuş 1940’ların artıklarıdır… Köy Enstitülerindeki gâye, İslâm dışı ve tamâmen ateist-sekülerist bir köy gençliğini bu enstitülerde yoğurub, bunları da köylerine “Öğretmen olarak” göndermek, sonra da bu yolla, bütün köy gençliğini aynı felsefeye ve ideolojiye çekerek, köyler üzerinden kızıl devrimlerini ve devirimlerini tahakkuk etdirmekdi… Tabii bunu, bugün bile, bir takım ta’birlerin ve perdelerin arkasına sığınarak sürdüreceklerdir ki, yazdıkları yazı-çiziler bunları apaçık ortaya koymaktadır.

Meselâ “Yeni Kuşak Köy Enstitülüler Derneği Genel Başkanı Prof. Dr. Kemal Kocabaş’ın” dediklerini görelim:

“Köy Enstitülerinin 1940’lı yıllardaki gibi açılması mümkün değil. Ama felsefesi dimdik ayakta duruyor, önemli olan laik, demokratik, bilimsel eğitim felsefesini taşımak. Yoksul köy çocukları için pozitif ayrımcı, ezberci olmayan, iş içinde yaparak, yaşayarak öğrenildiği özgün bir eğitim sistemiydi.

Dikkat edilirse, Zıyâ’nın kelimeleri de aynı ağızdan aynı kelimeler: “Özgün, bilimsel, yaparak, yaşıyarak…”

“Köyden gelen çocuk, mandolin çalıyor, klasik okuyor, aynı zamanda ya demirci, ya inşaatçı ya da öğretmen oluyordu. Çocuğun yeteneklerini öne çıkaran, onu özgürleştiren ve toplumsallaştıran bir eğitim sistemiydi. Köy enstitüleri kurulduğunda Türkiye’nin yüzde 85’i köydeydi. Şimdiyse yüzde 85’i kentte oturuyor. Dolayısıyla büyük semtlerin varoşlarındaki veya yoksul semtlerdeki çocuklara hem beceri hem sanat eğitimi veren okulları, çocuğun çok yönlü gelişimini sağlayan yeni okul kavramını üretmek gerekiyor. Tartışma bu noktada yoğunlaşmalı. Sayın Bakan’ın bu övgüsü, Köy Enstitülerini anlamış olması önemli.”

Komünizma adına “Özgürleştiren ve toplumsallaştıran bir eğitim sistemi…” “Varoşlar ve yoksul semtler…” “Yeni okul kavramı…” “Tartışma bu yönde yoğunlaşmalı” imiş!. Bütün bu noktalarda kendileriyle hemfikir olan “Sayın bakanın bu ÖVGÜSÜ” yani ma’lûm ve mâhut enstitüleri “ÖVGÜSÜ” ne kadar kıymetli-mühim, yani “önemli” imiş!.

Görüldüğü gibi, “Sayın Bakanın sâdece ÖVGÜSÜ” değil, AKP Maarif Nâzırı CHP zihniyetli Ziyâ Paşa Ekselanslarının, “Köy Enstitülerini anlamış olması da mühimmiş!”

Ziya’nın, Madam Böhürler’le yapdığı mahabbetin ifâdeleri de aynen bu minval üzeredir. Tabii yukarıda, komünist terminolojide pek dile alınan “Yoksul semtlerde ve varoşlardaki gençlere” sâhib çıkıyor görünerek, onları bolca yemliyeceklerdir! Böylece bunlar, asıl maksadı saklamak içün bir takım şirinlik tekerlemeleri olacaktır!.

Beyân etdiğimiz gibi asıl maksad, komünist usûlün meşhûr çizgisi olarak “Yoksul muhitler ve varoş gençliği kullanılarak”, onlar üzerinden ateist-sekülerist bir felsefe seferberliği ve arkasından da, ideolojik bir “Sovyet tipi savaşım” başlatmakdır… 

“Komünizma Berlin duvarıyla yıkıldı gitdi, artık bu zamanda bunu kim yer, kim takar” yollu bakış ve düşünüş zâviyeleri taşıyanlar elbetde olacakdır. Ancak, adam ve madamlar da bunu bilseler bile, virüs aslâ vücudlarından çıkmamışdır. İşte tekrar dikkatle buyrun:

“Köy Enstitülerinin 1940’lı yıllardaki gibi açılması mümkün değil. Ama felsefesi dimdik ayakta duruyor, önemli olan laik, demokratik, bilimsel eğitim felsefesini taşımak.”

“Yerli ve Millî”  hatta İslamcı, telfikçi, mezhebsiz, revizyonist ve güncellemeci AKP beyin ve Fetociazede üst tabakası, “Denize düşmüş” gibi “sarılacak” 1940 CHP’si ile o zamandan kalan bir takım artıkları mı gözüne kestirdi!?. 

(Mâba’di var)

İntişârı: 21.04.2020 / 21:03:44 (tt)

The post (1) Zıyâ Selçuk, Köy Enstitüleri Ve Akp Chp’lileşirken… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Merhûm Üstâd Necip Fazıl

Bu dünyada öyle unsurlar vardır ki, birinin hâkimiyeti, mutlaka öbürünün mahkûmiyetiyle kaîmdir. Işığın girdiği yerde karanlığa hiç bir hisse yoktur. Işığın doldurduğu odada, karanlığın fırsat kollama ve nöbet bekleme hakkı düşünülemez. Birbirine zıt dünya görüşleri de aynen öyledir. İslâmiyet, hâkim olduktan sonra müşriklere hayat ve fikir hakkı tanıdı mı? İslâmiyet gibi mutlak kurtuluş kefaletçisi, ulvî ve münezzeh misali bırakalım da, örneklerin adilerini, hattâ batıllarını ele alalım: Fransız İnkılâbı, krallık idaresinden kimlerin varlık hakkını kabul etti? Hattâ şu erzel ve esfel komünizma ne yaptı? Çarlık ve burjuvazya muhitinden kimleri yanı başında seyirci olarak muhafaza etti? Nazizma, faşizma nasıl iş gördü? Düşmanlarını halk iradesi etrafındaki mücadelelerde serbest mi bıraktı? Olamaz efendim, olamaz! İki parti arasındaki karşılıklı hayat hakkı telâkkisi, ancak küçük ıslah ve program farklarıyle birbirinden ayrılıp esasta bir olan teşekkülere mahsustur. Halk Partisi bunlardan biri olabilir mi? O, bu vatanı yoktan var etmiş olmak iddiasında, halis ve muhlis bir vatan hainidir. Ya böyledir, yahut da (muhal farz) bunun tam aksi… İkisi ortası mümkün mü? Tam aksi ise yerini alması, değilse yerin dibine geçmesi lâzımdır. Mademki yerinden, bizzat halk eliyle yere atılmıştır; mutlaka yerin dibine geçirilmesi içindir bu… Binaenaleyh bu memlekette , soylu millet kedisiyle tam fare gibi oynayan bu veba deposu sıçanın, kurtulan, kurtarılan ve artık kediliğini takınan milletin gözleri önünde bıyık burmasına tahammül edilemez! Onun, içi kanımızla dolu şişkin karnı, mutlaka pençemiz altında delinmelidir. Demokrat Parti! Son şansın, seni sıçandan intikam alman için seçen milletin iradesine tercüman olarak ve bu mevzuda C.H.P. azmanı bazı şeflerini bertaraf ederek, veba sıçanını kanun yoluyle gebertmektir. Bunu yapmaz ve Halk Partisi gibi bir şekavet yatağının demokrasya haklarına uzak mânasını takdir edemiyecek olursan, nihayet 1954 te tasfiye edilmeye mahkûm olduğunu ve o güne kadar bir C.H.P dümdarı gibi zaaftan zaafa sürüklenip gideceğini bil!!!

[ÇERÇEVE 2/ SAYFA 179-180/ 8 ARALIK 1950]

The post Sıçanı Gebertiniz. appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Beşiktaş Belediyesi, Binasına LGBTİ -İbne- Bayrağı Astı

19-25 Haziran tarihlerinde Taksim ve civarında LGBTİ adlı sapıklar “Onur Yürüyüşü” adı altında bir iğrençlik  yapmayı planlıyor. LGBTİ’ye destek Beşiktaş Belediyesi‘nden geldi. Belediye, binaya dev bir ‘ibne) bayrağı astı.

“FREDİE MERCURY’NİN ASKERLERİYİZ”

Belediye, Twitter üzerinden paylaştığı fotoğrafa “Freddie Mercury’nin askerleriyiz..” notu düştü.

Peki kim bu Fredie Mercury?

AİDS’ten ölen ibne bir şarkıcı...

Peki bunlar ‘kimin askeriymiş?’

Hayır biz desek ‘hakaret’ sayarlar…

TWEET’İ SİLDİLER

Beşiktaş Belediyesi, daha sonra paylaştığı bu mesajı sildi.

Belediye Başkanı Açıklama Yaptı;

Twitter’den açıklama yapan belediye başkanı Murat Hazinedar, paylaşımı “Sosyal medyada çalışan bir arkadaşımızın işgüzarlığı” sözleriyle değerlendirdi, kendilerini seven ve takip eden yurttaşlardan özür diledi.

Hazinedar, şunları kaydetti: “Biz sadece Hz. Muhammed Mustafa (SAV) ve Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün değerlerinin peşinde devletimizin ve milletimizin askeri oluruz… İnsanlarımızın değerlerine, kültürlerine, inançlarına ve tercihlerine saygı göstermek Beşiktaş’ımızın ve Beşiktaş Belediyesi’nin en önemli yaşam ve yönetim düsturudur. Bunu gösterirken özenli olmak, abartmamak topluma doğru anlatmak da hassasiyetlerimizin başında gelir… Bu anlayışa uymayan hiçbir davranış, tutum, lisan, yaklaşım bizde karşılık bulmaz. Bu nedenle Beşiktaş Belediyesi’ni ve (beni) temsil etmeyen tweet Ağrı’da bulunduğum sırada öğrenilmiş derhal müdahale edilerek sildirilmiştir. Bizim saygılı tutumumuz eşcinselliği teşvik etmemize neden olamaz. İnancımız ve toplumsal yaşama bakışımız buna engeldir.”

(20.06.2017)

Kaynak: http://m.nabizhaber.com/besiktas-belediyesi-bakin-kimin-askeriymis-15621h.htm

The post Beşiktaş Belediyesi, Bakın Kimin Askeriymiş? appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Utanmıyorlar, sıkılmıyorlar; ABD ile işbirliğini “devrimci mücadele” diye pazarlıyorlar!

Soros destekli Amerikancı darbe girişimini andılar; HDP ve CHP’li vekiller kırmızı yularlı terörist için yürüdü

Yürüyüşte Gezi olaylarının baş mimarları olan ve Suriye’de PKK’ya katıldıktan sonra ölen terörist Ulaş Bayraktaroğlu ve Gezi’nin kırmızı yularlı teröristi Ayşe Deniz Karacagil için “Gezi’den Rakka’ya Destan olmaya”, “Ulaş’tan Deniz’e mücadele sürüyor” sloganları atıldı.

CHP ve HDP KOL KOLA

Yürüyüşe, CHP İstanbul Milletvekilleri Sezgin Tanrıkulu, Ali Şeker, Onursal Adıgüzel ve HDP İstanbul Milletvekili Garo Paylan da destek verdi. Sorosçu bir darbe girişimi olan “Gezi”nin bu şekilde, sanki “devrimci” bir şeymiş gibi sunulması da garabetin diğer yönü!

“GEZİ’DEN RAKKA’YA ABD SAFLARINDA!”

Böylesi bir utanmazlık ve rezillik; Sorosçu bir darbe girişimi olan Gezi’yi böyle pazarlayıp, ABD saflarında ölen bir PKK’lı için destan yazıyor demek? “İşbirlikçilğin“ adı ne zamandan beri “destan yazmak” oldu? ABD saflarında savaşmak ne zamandan beri “devrimcilik” oldu? Solun yüz karası, utanmaz rezil adamlar!

“İşbirlikçiliğin” böyle ‘devrimcilik'(!) gibi sunulduğu akıl almaz bir rezillik!

Kaynak: http://m.nabizhaber.com/abd-saflarinda-turkiyeye-karsi-gezici-hevesler-isbirlikciligin-adi-oldu-devrimcilik-15375h.htm

The post Abd Saflarında Türkiye’ye Karşı “Gezici” Hevesler; “İşbirlikçiliğin” Adı Oldu, Devrimcilik! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

The post AKP oylarıyla: Darbenin ‘siyasi ayağı’ için komisyon önergesi reddedildi appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SEYYİDOĞLU

MHP Grup Başkanvekîli Halaçoğlu “AKP, dinsiz partiye destek verdiniz der” deyince, sanki CHP’ye “dinsiz parti” demiş kabûl edilerek, ne kadar “din anlayışı yamuk yumuk adam ve madam” varsa, topu da ayağa kalkdı; ve Halaçoğlu’nu neredeyse dembokratik linç ile, Ramazan günü “Dinsiz dedi ŞEHİDİ” ilân edeceklerdi!. Ma’lum, “Şehidler ölmez, vatan bölünmez” ince sırrı iktizâsı, Halaçoğlu’nu böylece “ebedîyyen yaşayan bir şehîd” mertebesine de çıkarmış olurlardı!

Adam ve madam sürülerinin gönül ve zekâ (kalitesi) maatteessüf işte bu kadarcık!

Halaçoğlu’nun partisi de, “Emsâlettin’ci” Bahçeli’nin nasyonalist nazar-ı muhteşemiyle, onu, der’akab Grup Başkan Vekîlliğinden azl etmeğle, cezâ-yı sezâsını cihâna ibret (!) olacakleyin gûyâ verivermiş; ve hamamın nâmûsunu da böylece kurtarıvermiş oldu!.

Halbuki Halaçoğlu, ifâdesiyle “dinsiz CHP” demiyor; “AKP’nin böyle deme ihtimâlini” ortaya koyuyordu!. Fakat, kimin hangi (dilden) anladığı tamâmen güme gitmiş bir kalabalık içinde, bunu anlatmak imkânı da her hâl ü kârda mümkin görünmüyor!. Ancak anlaşılan o ki, bütün parti ve pırtılar, kendilerine “dinsiz” denilmesini, “oy ve i’tibâr” kaybetdireceğini düşündükleri cihetle istemiyor; buna şiddetle karşı çıkıyorlar… O zaman tüzük ve kütüklerine yürekleri yetiyorsa şunu yazsınlar: “Partimizin dini, Din-i İslâmdır. Bundan aslâ vazgeçemeyiz. Dinimizin bütün icablarına îmân ederiz!”

“Dinsiz değil de, dinli” olan o kurusıkıcı çift şahsiyetlilerden ilâç içün bir tanesi çıksın; ve zerre kadar cesâreti varsa bu ibâreyi “tüzük mü kütük mü” ne halt ise oraya, bu ibâreyi hatta sadece birinci cümleyi yazsın!

Laik (dinsiz yani İslâm’sız) mevzûât karşısında, hangi bir tek parti vardır ki, buna cüret edebilsin!. Ödleri kopar, dizlerinin bağı çözülür! Aslâ “dinli” olduklarından değil, oy toplıyamıyacakları içün kendilerine “dinsiz” denilmesini istemezler!. Aslında “dinli-dindâr-müslüman” denilmesinden o kadar sıkılırlar ki, bu sıfatlar onlar içün dünyanın en kara-kuru, hiç i’tibâr edilmemesi şart olan sıfatlarıdır!. Topu da, Müslümanlık’dan utanır, sıkılır, bunalır ve anınçün de, gene topu da üslümanlığa nefislerinin istediği şekil ve vasıfları yapıştırarak, onu kendi görmek istedikleri beşer uydurması bir keyfiyete büründürmenin kataküllisi peşindedirler!

Üstelik, “Partiler Kânûnunu” delebilecek, anayasa denen iblis tuzağını elinin tersiyle itebilecek kuvvet, hangi parti-pırtıda varmış!?

Halbuki T.C., 1928’e kadar “Devletin Dîni, Dîn-i İslâmdır!” ibâresini “Teşkîlât-ı Esâsiye Kânûnunda”  gözküllemek ve ehâlinin birden nefretini çekmemek üzere taşımış; sonra bunu kaldırmış ve gûyâ “dinli=İslâm’lı” bir devletken “dinsiz=İslâm’sız” bir devlet olmaya inkılâb etmiş, bunu tercîh etmişdir…

 Binâenaleyh, böyle bir devletin, “dinsiz olmıyan PARTİ” teşkîlatlanmasına müsaade etmiyeceği bedâhaten ortadadır. Politikacı kalabalıkları, hâlâ daha gözküllemeyi bütün şiddeti ile sürdürüyorlar da, zerre kadar dürüst ve mertçe ortaya çıkamıyorlar!

Ve bu adam ve madam kalabalıkları, bu milletin velâyetini üzerlerine alan mahlûklar olarak onları idâre edecek; ve bu milletin iki yakası da bir araya gelecek!.

Biz bu mukaddimeden sonra beyân ederiz ki, devlet veya partinin “DİNSİZLİĞİ” mes’elesi, 1)Şer’î akıl, 2)Laik ve şefokratik (dinsiz) akıl ve 3)Üçüncü olarak da dembokratik akıl önünde  değişik kıymet hükümlerine sâhibdir.

1) EVVELEN: İslâmî akıl önünde bir devletin pekâlâ (dîni) olabilir. Vâkıada da “dini olan=laik olmıyan” pek çok devlet vardır. İslâmiyyet’in ise, devlet ve hükûmet sahibi olması, onun zâtında mevcuddur; ve, cihad, namaz, oruc, nikâh, teaddüd-i zevcât, hadd cezâları, muhâkemât, asâyiş, verâset ve sâir gibi, hatta ihâtası itibariyle bütün bunların topunu da içine alacak vüs’atde bir dînî (Farz ve Rükün)dür… Devlet ve hükûmetin İslâmiyyet’in lâzım-ı gayr-ı mufârıkı olduğunda (olmazsa olmazı bulunduğunda) şübhe edilemez. Hulâsa islâmî akıl önünde “devletin dîni” ne kadar zarûrî ise, “Dînin de devlet ve hükûmetinin” olması vâkıası, o kadar zarûrîdir…

Meselâ İngiliz aklına göre de “Devletin DÎNİ=Religionu vardır”; ve o da, Angılikan kilisesinin itikâd esasları nelerse odur… İngiliz, kendi devleti içün (dinini) ne kadar zarûrî görüyorsa; Müslüman dünya içün dîni o kadar abes gösterir ve işbirlikçilerini bu istikâmetde zihin kontrolüne tâbi’ tutar…

2) SÂNİYEN: Cumhûriyet’i ve laikliği İngiliz himâye ve desteği ile Anadolu’da tahkîm edenler, işte bu kontrollü tatbiklerle işi yürütdüler. Onların (zihni), sadece “Devletin Dîni Olmaz!” dogmasına göre ayar edildi. Çünki Hılâfet ve İslâmiyyet’in Anadolu’dan tamâmen kaldırılması, “asrî medeniyetin (pozitivizmanın) bir nassı” gibi kabul edildiği ve Lozan’da da bu istikâmetde “SÖZ verildiğinden”, âtî içün bu istikâmetde zorbaca zorlayıcı bir (DİL) uyduruldu; ve bununla memleket ve millet, her köşe ve ferdine kadar mecbûrî bir (zihin kontrolü) karantinasına sokuldu…

Şeyhülislâm, Merhûm Mustafa Sabri Efendi Hazretleri’nin bu hususdaki satırları anlıyarak okunursa, mevzuun fehmedilmesi, çok daha kolaylaşmış olacakdır. Okuyalım:

“ Türkiye Cumhûriyeti, geçen hafta bir muradına daha erdi. Teşkîlât-ı Esâsiye Kânunundan (anayasadan), “Devletin Dîninin, Dîn-i İslâm olduğunu” söyliyen fıkrayı tayy etdi (kaldırdı.)….

….Dört sene mukaddem Türkiye’de muhâkeme-i şer’iyye ve tedrîsât-ı dîniyye ilgâ olunurken ve hele 2 sene evvel de fıkıh ve Şerîat kânunlarını mer’iyyetden iskât ederek yerine İsviçre kânunları konulurken, Yeni Türkiye Devletinin İslâm devleti olmakdan çıkdığını ilân ederek “Devletin Dîni, Dîn-i İslâm olduğu” hakkındaki maddenin de daha o zaman teşkîlât-ı Esâsiye Kanunundan” çıkarılması lâzım gelmişdi. Lâkin Dîn ve devlet hâini hükûmet, belki millet hazmetmez diyerek sahtekârlığı elden bırakmamak üzere lâfz-ı bîmâna’sı kalmış o maddeyi, bir hatt-ı ric’at gibi senelerce, metn-i kânunda ibkâ etdi. Gâfil millet, bu cansız maddenin kânunda mevcûdiyyeti ile hayli müddet kendini avutdu; bazen buna güvenerek dinsizlerle mücâdeleye girenler ve hükûmetin gazâbına uğrayanlar oldu; dinsiz Ankara’yı dinli göstermiye çalışan münâfık avukatlar, bu maddeyi da’vâlarına hüccet makâmında kullandı. En sonra geçenlerde târîhî nutkunu îrâd eden M.Kemal, bu diyânet hüccetinin SAHTE olduğunu i’tirâf etdi. Bâlâdan gelen bu işâretle, metn-i kânundaki o ölü maddenin artık defnine ruhsat verilmiş olarak, emre müheyyâ hizmetkârâne meclisince müttefikan icâbının icrâsına karar verildi. Ankara hükûmeti, saltanatdan tefrîk etmek sûretiyle ibtidâ ma’nâsını öldürdüğü hılâfeti bir müddet cansız ve ma’nâsız olarak İstanbul’da tutdukdan sonra, lâfzını da ma’nâsına ilhâken ilgâ eylediği gibi, devletin dînine dâir olan Kânûn-ı Esâsî Maddesinin işini bitirmeyi de, böylece iki hamleye tâbi’ tutarak birincide ma’nâsını ve ikincide lâfzını ilgâ etmiş oldu.

Şimdi avukatlara yeni vazife terettüb ediyor ve gitdikce onların işi güçleşiyor!. Devletin DÎN ve ÎMANLA alâkası bu derece sarîh bir hareketle kat’olundukdan (kesildikden) sonra, Müslümanlık noktasından Ankara hükûmetini nasıl müdâfaa etmeli?.

Türkiye hesâbına Mısır’da neşrolunan “Muhâdenet” Gazetesi gibi avukatlığı maskaralığa çeviren pek âdî takıma göre gerçi Ankara’nın bu hareketinin de ta’mîr ve te’vîli kolaydır!. Bu gazete: “Devletin Dînini kânunda yazmaya ne lüzûm var? Bedihî olan bir şeyi söylemek ister mi?. DÎN, kâğıtdan ve mürekkepden mi ibâretdir?.” Diyerek mes’elenin müdâfaasını çok kolaylaştırıyor…

Devletin dînini evvelden kânûna yazmamakla, yazılmışını bozmak arasındaki mühim farkı sanki bilmiyor!. Mâşaallâh Türkiye dinsiz oldukdan sonra mı “devletin dîni bedâhet kesbetmiş?” Ve sebebi nedir ki. Kânûn-ı esâsîlerine dinlerini YAZAN devletlerden hiçbirinin dîni Türkiye’ninki kadar “bedihî olamamış!”

Bir de kânundan bu sefer devletin dînini kaldırmışlar, DİLİNİ yazmışlar! Burası yazılmadan ma’lûm değil mi imiş? “Türk Devletinin DİLİ Türkçe’dir” demek, bedihînin, hem de zikri abes nev’ine misâl teşkîl etmez mi?! Eskisi gibi Osmanlı Devleti olsa, belki lisânından bahse lüzûm görülebilirdi. Hem de “Devletin dili, kâğıtdan ve mürekkepden mi ibâretdir” ki, kânûna yazılmakla mahfûziyyeti te’mîn edilmiş addolunuyordu? Maamâfîh, dîninde durmayan Türkiye’nin dilinde duracağı da bence çok şübhelidir. Ma’nâsına riâyet edilmiyen mavâzaalı maddenin yerine konulması bile, Türk lisânı içün bir alâmet-i şeâmetdir.

Kânûn-ı esâsîden dîni çıkarıldıkdan sonra da (Mısır’daki Muhâdenet Gazetesinin) yapdığı gibi hâlâ, bedâhat da’vâları arasında bil’akis bedâhata karşı devletin DİNLİ olduğuna yalancı şâhidliği etmenin fâidesi olmıyacağını İstanbul gazeteleri anlamış olacaklar ki, onlar artık “devletin dinini” müdâfaa etmiyorlar. “Devlet mefhûmunun dîn ve îmânla ne alâkası olabilir? Devlet oruç tutar mı?. Devlet namaz kılar mı?” diyorlar… Binâenaleyh devletin dîninden bahseden eski Kânun-ı Esâsî maddesinin zâten ma’nâsız ve ılmen kiymetsiz olduğunu iddia ederek Müslüman efkâr-ı umûmiyyeyi yeni bir şaşırtma hareketiyle karşılamıya çalışıyorlar ki, maksadları (devletin dinsizliğinden) milletin dînine bir zarar gelmiyeceğini anlatmakdır.” (Yarın Gazetesi-Maskeler Sıyrılıyor Serlevhalı makâle, 6.Zilkâ’de.1347————27.Nisan.1928 Cuma) 

Görüldüğü gibi anakânunda eskiden “Dîni İslâm’dır” denirken, artık bu kaldırılmışsa, orada “DÎN” yok demekdir, orası o dînin “dinsizi” demekdir. O, şu “din” ise, artık orası o dini ipka etmiyen, o dinle tedeyyün etmiyen, o dîn ile kendisini mukayyed bilmiyen bir mekân ma’nâsına, orayı, ancak “dinsiz” kelimesi ifâde edebilir… Bir yerde “adâlet kaldırılmışsa”, oraya “adâletsiz” kelimesinden başka neyi yakıştırmak mümkindir?

Dîni, üzerinde taşırken, sonra da artık onu taşımıyan ve onunla kendisini mukayyed bilmeyen ma’nasına, oraya “dinsiz” denmez de ne denilebilir?

Dîni ibkâ edeceğini (Anayasa’sında) beyan ederken, artık bunu kaldırarak dînin kendisi içün hiçbir bağlayıcılığı ve kıymeti kalmadığını ifâde eden bir devlet veya hükumet, veyahut da (parti-pırtıya), “dinsiz” denilmesinden daha tabii ne olabilir?

Dinleri, İslâmiyyet’in dışında bir nesne olabilecekse de, bu dîne îmanları olmadığı yani “İslâmsız” oldukları içün, “dinsiz” kelimesi ile bunu ifâde etmek, neden (yasak veya çok büyük suçmuş) gibi gösterilir; ve bu muhayyel suçla insanlar neden cürm-i meşhût yapılmış gibi köşeye sıkıştırılır?. Bu, düpedüz sahtekârlık ve alçaklıkdır… Halka, bazı kelimeleri meselâ “dinsiz” kelimesini kullanmayı yasaklıyarak, “hayır, o kelimeyi kullanamazsın” diyenler, kendilerini putlaştıran diktatör taslakları değil de ya nedirler?. Biribirlerine, Kılıçdârzâde gibi “diktatör bozuntusu” diye ağıza alınmıyacak salvo atışları yapanlar, muârızlarını gördükleri kadar, kendi dişlek ve iğrenç mâzîlerini de görebilmelidirler…

Dinli devlet varsa, ona “dinli”, İslâm’sız yani dinsiz devlet varsa ona da “dinsiz” denilmesinden daha tabii ne olabilir… “Dembokrasilerde (partiler), o dembokrasinin vazgeçilmez unsurlarıdır” diye barbar bağırıb; sonra da, dîni olmıyan bir devletin, dîni olmıyan bir partisi içün “dinsiz dedin” diyerek (suç) ihdâs etmek, oradaki dembokrasi ve hürriyetin, dünyanın en necâset ve pislik bir keyfiyetdeki şeklini ifâde eder…

“Ben laikim, ben dinsizim” diyen bir devletde, onun “vazgeçilmez unsurları” olan (partilerin) tamâmı da öyledir; orada, “ben dinsiz=İslâmsız bir parti değilim, dinli=İslâmlı bir partiyim” demek aklen muhaldir… Kim böyle söylüyorsa, o, dünyanın en yalancı, en sahtekâr, en üçkâğıtçı, en gözkülleyici ve en münkir, en aşşağılık bir mahlûkudur… Dembokraside parti-pırtının “dinsiz olmıyanı” olmıyacağı gibi; İslâmiyyet’de ise, “parti-pırtının yani bölücü her türlü şeytanlığın zâten bizzât kendi varlığı” muhaldir…

3) SÂLİSEN: Bu üçüncü şıkdakiler ise, dinsiz olub da kendilerine (dinsiz) denilmesinden SON DERECE rahatsız olan; ve bunun içün de “dinsiz değiliz” manzarası çizen, “müslüman görünmek” içün de bin takla atan yalan-riyâ makineleridir… Nasıl ki, cumhûriyetin bidâyetindekiler “evet dinli devlet ve parti olamaz” demiş; ve bunu ısrarla vurgulamışlarsa, bugüne gelen bunların uzantıları, “dinsiz” görünmekden uzakmış havası vermek üzere bir ittifâk ve aldatmaca peşinde bulunuyorlar…

(14.07.2015)

The post Chp İnanç Ve Mantığına Göre, Dinsiz Devlet Ve Parti! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ

Cumhuriyet târihi denilen geçmişin, ne bilinmezler taşıdığı her geçen gün ortaya çıkıyor ve çıkdıkça da, bu memleketde ne âdî fırıldak, ahlâksızlık ve katakülliler çevrildiği, adamın ağzını bir karış açık bırakıyor!

Hele Kamal Paşa hakkında yazılanlar hiç akla hayâle gelmedik şeyler… Bunların hakîkat derecesi de nasıldır, kimse tam bilemiyor… Çünki Paşa öylesine “kânunla koruma altına” alınmış ki, cihanda eşi menendi yok!. 70 bilmem kaç milyon insan içinde kânun ile korunan bir tek o var. İkincisi yok… Hem de mücerred T.C.’de de değil, bütün küre-i arzda…

Bu ne demek, (hâşâ) o, noksan sıfatlardan münezzeh bir tanrı… 1974’de Nadir Nâdi “Kahraman put hâline getirildiği zaman yıkılır!” diye yazınca, ufak tefek ve küçük tanrılar, kuyruklarından kısılmışcasına, ayılar gibi homur homur homurdanmışlardı…

Put veya tanrı hâline getirmek, dünyâda, sâdece T.C.’deki kamalistlere mahsus bir husûsiyet!. Çünki böylesine tanrılaştırma ve putlaştırma, Afrika pigmeleri arasında bile görülmüş değil…

İslâmiyyet gibi “put ve tanrıları kökünden kaldıran bir tevhîd dîninin” 600 sene, merkezi, payitahtı, vatanı ve anayurdu olan bir memleketde, hemen buna muttasıl bir put ve tanrı icâdetme gayreti ve sapıtması…

Yahu hiç insandan put ve tanrı olur mu?. İnsan insandır, hayvan hayvan…

Bu memlekete neler neler ve ne iptidâîlikler, ne soytarılıklar, ne yobazlıklar, ne hayâsızlıklar zorla ve kânunlarla dayatılmış durmuş… Şâire Şükûfe Nihâl Hanım, “Zulmün en şeni’i kânunların gölgesi altında işlenendir!” diye 1965’li yıllarda bir makâle yazmış ve hakkında hemen da’vâ açılmışdı… Yani bu memleketde, akıl, fikir, îmân, vicdân, kalem ve söz, işte böylesine prangalanmış, zincire vurulmuşdur… Üstelik de bunlar, ilkeler, ülküler, cumhuriyetler, laiklikler, anayasalar, hukuklar, hürriyetler, eşitlikler, modernizmalar, hümanizmalar, milliyetçilikler ve batı medeniyeti adına yapılıyordu!. İnsanlık onur, gurur, sürur ve bilmem nesi adına icrâ olunuyordu!

Birkaç nesil sonrası, bu rezâletlere bakıp kasıklarını tuta tuta güler mi, yoksa bunca kepâzelikler karşısında efkârlanıp rakı şişesine sarılır ve kafa bulmaya mı atlar, bilemeyiz! Ammâ ortada müthiş bir akıl ve ruh buhrânı olduğu bir vâkıa…

Ne menem şeyse…

Biz bugüne, dünden akseden bir takım akıl kaçıran hâllerden bir bakalım!

10.6.2012 târihinde, internete düşen haberler arasında, Erbakan postnişîni Kamalak’la ilgili haber şöyle:

“Saadet Partisi Genel Başkanı Mustafa Kamalak, il divan toplantısı için geldiği Osmaniye’nin Kadirli ilçesinde CHP’nin Atatürk’e Hristiyanlığı kabul ettirmeye çalıştığını, ettiremediğini, ettirmiş olsaydı şimdi nüfus cüzdanlarımızda Müslüman değil Hristiyan yazıyor olacağını söyledi.”

Kamal paşanın izinde olduğunu iddia etmenin soyadı, Kamalizma!. Bunun da 72 buçuk cinsinin olduğu herkese ma’lum…

Bir asra yakındır, kim, millete ve muârızlarına babalanmak ve onların tepesine çıkmak ve ensesinde boza pişirmek isterse, bugün Erbakan’ın postnişîni Prof Kamalak Mar’âşî Efendi gibi Paşayı arkasına alır ve ne söyleyecek ve ne halt edecekse söyler ve ederdi… Artık bu, T.C.’de cumhûriyet klasiği olmuş bir katakülli formülü… Şimdi en son olarak da, bu formüle Erbakan’ın yerine oturan Kamalak Efendi’de rastlıyoruz!. O da Kamalizma maskesine ermeni yeni gelini gibi öyle bir sarıldı ki, diğer familyaların çoğuna da, îmân sıkıntısı çekmesek ve utanmasak, (hâşâ) sanki rahmet okutdu diyeceğiz!.

Kamalak Efendi, çok oynak ve zırlak cum târihini kendi keyfine göre yamultmak istemediğinden emin midir? Karabekir’in hatırâtında ise tam tersi yazıyor: Paşa, Karabekir’e Hristiyanlığa geçileceği hakkında birşeyle söyler ve muhâtabı, “millet bizi asar keser yaşatmaz!” meâlinde i’tirâz eder… Ve Karabekir’in bu kararlı ve şedid muhâlefeti ortaya çıkınca da, teklif sâhibi “şaka yapdım!” diyerek işin içinden sıyrılıverir…

Cumhuriyet Târihi bu… Burada doğruları bulub ortaya çıkamak kolay mı?. Hâdiselere ne minâre kılıfları geçirilmiş ki, minâre mi, çan kulesi mi, elektrik direği mi, ne, bulub bilene aşk olsun!. Hele Kamal Paşa ile alâkalı hâdiseleri hep tek taraflı ve O’nun göklere çıkarılması istikâmetinde kaleme almak “kânun” kuvvetiyle, rejim dayatmasıyla ve kamalist zorbalığıyla nasılsa öyle!

Vay be… Şu Kamalak arkadaşın da bir gün bu istismâr kervanına katılarak ticâret yollarına düzüleceği kimsenin aklından geçmezken…

Gel de kavanoz dipli dünyânın cemâziye’l-evvelinden başlama…

Her ne hâl ise, iyi de oldu!. Herkesin röntgen filmi ile vesikalık fotoğrafları elde hazır olsun!. Bir evrakda bakarsın lâzım olur!

İmdi, Bay Kamalak, Erbakan’ın mı, yoksa Kamal Paşanın izinde mi?. Gerçi Erbakan da “Kamal Paşa sağ olsaydı bize oy verirdi!” demiş ve böylece de Paşayı, kedisine tâbi’ olacak ve kendisini takib edecek, kendi izinde gidecek birisi olarak ortalığa takdim etmişdi!. Şimdi Kamalak Efendi de, tam tersine “Kamal Paşa’ya sonsuz minnetler duyarak müslümanlığımızın devamını ona burçluyuz, dolayısıyla onun izinde olmalıyız!” hesâbında… Öyle ya, Paşa’ya, hıristiyanlığa geçişi bir kabul etdirselerdi, şimdi nüfus cüzdanlarımızda hıristiyan yazacakmış!

Kamalak daha açıkcası demek istiyor ki:

“-Paşa, ne yapmışsan çok yaşa, senin hiç taksîrâtın yok, senin sa’yende müslüman kaldık, eğer o CHP seni bir yoldan çıkarıp hıristiyanlığı sana bir kabul etdirseydi, vay ki vaydı bizim hâlimize!”

Bu zekâ ve anlayışa mest olub, arkasından da mest ü harâb ve turâb olmamak mümkin değil!. Millî Görüş artık göğsünü gere gere kendisini “Atatürkçü” i’lân eder; ve artık bütün yollar kendisine açılır; ve artık kimse onun kılına bile dokunamaz!. Artık şerbetlenmişdir ve gelecek zarar ziyân, âfet, kasırga, tufân, bundan böyle vız gelir tırıs gider… “Millî Görüş Gömleği!” de bundan sonra öyle bir çıkarılır ki, don gömlek kalan Tayyib Bey bile, bu üryanlardan utana!

Eller bile artık Mersin’e giderken, Millî Görüş’ün Erbakan çizgisi, bugün TERSİNE gider oldu!

Uzun lâfın kısası, ortada, müthiş bir Kamal Paşa ile Kamalizma istismârı var ki, adamın midesi dönüyor…

Kamalak’ın da bu istismarcılar kervanına katılacağı, rüyâlara girse yorduran olur muydu?

Şimdi asıl mes’enin en ciddî yeri neresidir ona bakalım:

Bu istismârın en ana sebebi, Kamal Paşa için Demokrat Parti zamanında Dembokrat masonların çıkardığı “Atatürk’ü koruma Kânunudur!”

Neden mi?

Çünki:

Bu ucûbe kânun, kendi menfaat, çıkar, politika, katakülli, yalan, dolan, iftirâ, hakâret, tecâvüz ve binlerce fırıldağını meşrû’ ve dokunulamaz göstererek şirretleşen herkesi, “Atatürçü görününce!” bir sığınak ve bir bel dayama avanta ve beleşine sâhib kıldı…

Dediler ki:

“- Mâdem ki cihanda kânun gücüyle korunan bir tek adam O, o halde ben de ne kadar ondan görünürsem, ben de o kadar korunmuş ve şeyimi garantiye almış olurum! Mâdem formül bu, o zaman ne kadar putlaştırır ve tanrılaştırırsam, ben de o kadar başı göklere değen küçük bir put ve tanrı olmuş olurum! Kimse de benim kılıma dokunamaz!”

Kamalak Efendi “geç oldu ama tam yerinde oldu!” der cinsinden, iyi bir maden yakalamış oldu!

Biraz bayat sayılabilecekse de, formül formüldür, kullanana az çok politik çıkar sağlar ve hatta bahtı yâver giderse, bazen yedi sülâlesini bile besler de!

Ayrıca Kamalak’ları, şimdiye kadar hiç kimsenin yakalamadığı şok eden cinsden orijinal ve hass bir noktayı da böylece keşfetmiş oluyor ki, kendisine ADDerneği gibi yerlerden ve Müteveffâ Türkân Abla cenâhı gibi mahallerden “Atatürkçü Yobaz!” ödül mödülü gibi şeyler de verilirse şaşılmamalı…

Şu mübârek üç aylarda yakışır da!

(İlk intişârı: 11.06.2012)

The post Kamalak Da, Bir Başka Atatürkçü Geçinmenin Yolunu Yeni Keşfetmez Mi! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.