Seyyidlerden, Kainatın Efendisine bağlı mukaddes sülaleden birisi, Muaviye Hazretlerine düşmanlık edermiş… Bir gün bu seyyid, İmam Rabbani Hz.lerinin “Mektubat” ını okurken orada Hz. Muaviye’nin methedildiğini görür ve öfkeyle “Mektubat” ı yere atar.

Aynı günün gecesi, rüyasında İmam-ı Rabbani Hazretleri… Seyyidi kulağından tutmuş ve sertçe:

-Cahil! Sözümüze ve ölçümüze güvenmiyorsun, öyle mi? diyorlar. Gel, seni ceddin ve Peygamber Evinin temsilcisi Hazreti Ali efendimize götüreyim de işin gerçeğini ondan öğren!

Huzura çıkıyorlar. Peygamber Evinin temsilcisi ve güya kendisine sevgi iddia edilerek köpürtülen Hz. Muaviye nefretinin vesilesi, Büyük İmam Hazreti Ali efendimiz buyuruyorlar:

– Sakın Allah Resulünün Sahabilerine düşmanlık etme! Peygamber dostlarına çatan ve (İmam Rabbani) Şeyh Ahmed’in bu davadaki hak ölçüsünü dinlemeyen, felakettedir.

Peygamber Evinin temsilcisi büyük Sahabi, ayrıca İmam Rabbani’ye emir veriyorlar:

– Bu cahil, sözden anlamıyor. Göğsüne vurun da aklı başına gelsin ve tövbe etsin!..

Emir yüksekten geldiği için yerine getiriliyor. İmam Rabbani Hazretleri, Seyyidin göğsüne vuruyor.

Seyyid uyanınca, göğsünde müthiş bir sızı… Açıp bakıyor: (İmam Rabbani) Şeyh Ahmed Faruki’nin yumruk izi… Ve kalbinde derin bir nedamet (pişmanlık), yeni bir anlayış ve tövbe isteği…

Sonrasında İmam Rabbani’nin mübarek ellerinden öpmeğe koşan ve bir daha bu eli bırakmayan Seyyid…

(Kaynak: İnkişaf Dergisi Sayı: 02’den iktibasen Necip Fazıl Kısakürek, Veliler Velisi İmam-ı Rabbani, 1967, Büyük Doğu, sayı 2, sayfa; 4-5… Olayı asıl olarak kaydeden kaynak ise: Muhammed Haşim, Farsça kaleme alınmış Berekat isimli kitap, 1627, Hindistan. Tercümesinin 5. baskısının 272. sayfasında mevcuttur.)

Peki, İmam Rabbani Hz.lerinin Hak ölçüsü nedir:

Abdullah b. Mübarek’e şöyle soruldu:

(Tabiinden) Ömer b. Abdülaziz mi yoksa (Sahabeden) Hz. Muaviye mi fazilet itibarı ile hangisi daha öndedir?

Şöyle dedi:

“Vallahi, Resulullah ile beraber halinde iken, Hz. Muaviye’nin atının burnuna giren toz, Ömer b. Abdülaziz’den şu kadar faziletle ileridir.”

Bu, üzerinde düşünülmesi gereken bir iştir. (Mektubat-ı Rabbani, 58. Mektub)

***

Resulullah Efendimizin sallalahu aleyhi vessellemin Ashabını görmez misin? Bu sohbet bereketi ile, Peygamberler hariç, başkalarından daha faziletli oldular. İsterse onlardan başkaları: Veys’el-Karani ve Ömer Mervani olsun. Halbuki bu ikisi, derecelerin nihayetine ulaşmış; kemalatın sonuna ermişlerdir. Haliyle sohbet hariç. Hiç şüphe yok ki: Hz. Muaviye’nin hatası, bunların sevabından hayırlıdır. Ama bu hayırlı oluş, sırf Resulullah Efendimizin sohbeti bereketi ile olmaktadır. Hz. Amr b. As’ın sehvi (hataen yanılması) dahi aynı gerekçe ile onların sevabından fazilet itibarı ile daha ileridir. Zira, o büyük zatların imanı: Resulullah Efendimizi görmeleri ile şühuda dayalı bir iman olmuştur. Meleğin gelmesi, vahyi müşahede, mucizeleri açıktan görmek, onların imanını müşahede derecesine çıkarmıştır. Sair (diğer) kemalatın tüm asılları olan, anlatılan kemalatta, Ashabdan başkaları için ittifak olmadı. (Mektubat-ı Rabbani, 120. Mektub)

***

Resulullah Efendimiz şöyle buyurdu:

«Ümmetin şerlileri (kötüleri), Ashabımım aleyhinde bir cür’ette (korkusuzca söz ve fiilde) bulunanlardır»

Bu arada, Ashab-ı Kiram arasında vuku bulan münazaa (çekişme) ve muharebeleri (savaşları) iyiye yormak lazımdır. Onları, nefsani arzudan ve taassuptan uzak görmek gerekir. Çünkü, bu muhalefet, içtihada (kitap ve sünnetten hüküm çıkarma gayretine) binaen yapılmıştır; heva ve heves üzerine değil. Nitekim ehli sünnetin toplu kararı da budur.

Ancak, şunun bilinmesi gerekir ki: Hz. Ali’ye muhalif olan taraf, hata üzerinde idiler. Hak, Hz. Ali tarafında idi. Allah onlardan razı olsun. Lakin, bu hata, içtihada dayalı bir hata olduğu için o hatanın sahibi, ayıplanmaz, kendisinden muaheze (sorumluluk ve sorgulama) kalkar. (Hatta yanılanlar 1 sevap alırlar) Nitekim bu manada, aşağıdaki rivayetler vardır:

Mevakıf sarihi, Amedi’den naklen şöyle anlattı:

“Cemel ve Sıffeyn vak’ası içtihad üzere yapıldı.”

Şeyh Ebu Şekur Salimi (Süllemi) Temhid’de şöyle anlattı:

“Ehli sünnet vel-cemaat zahib oldular (şu fikre uydular) ki: Hz. Muaviye ve kendisi ile beraber olan Ashabtan bir taife, hata üzere olmuşlardır. Ama, onların hataları içtihada dayalıdır.”

Şeyh İbni Hacer dahi Savaık’ta şöyle dedi:

“Hz. Muaviye’nin Hz. Ali ile münazaası, içtihad üzere idi. Allah onlardan razı olsun.”

Ve, bu kavli, Ehli sünnet itikadı arasında saydı.

(Mektubat-ı Rabbani, 251. Mektub)

(13.12.2010)

Kaynak: http://ihvanforum.org/92278-hz-muaviye-ye-dusman-olan-seyyide-hz-ali-buyurdu.html

The post Hz. Muaviye’ye Düşman Olan Seyyide Hz. Ali Buyurdu appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Kaynak: https://www.dunyabizim.com/portre/mesahirun-nisanin-nimet-i-islamin-muellifi-mehmed-zihni-efendi-h24373.html

The post Meşahirü’n-Nisa’nın, Nimet-i İslam’ın Müellifi: Mehmed Zihni Efendi appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmet Davudoğlu, fıkıh ve hadis alimi. Son devirde yetişen din adamlarındandır. 1967 yılında Diyanet İşleri Başkanlığı tarafından Konya’da açılan İl Müftüleri Semineri’nde laikliğe aykırı konuştu iddiası ile hakkında açılan dava neticesinde 1 yıl ağır hapis cezasına çarptırılmıştır.

Fakir bir çiftçi ailesinin çocuğudur. Babası Hasan Efendi’dir. 1912 yılında Bulgaristan’ın Şumnu vilayetine bağlı Kalaycı köyünde doğmuştur. 1983 yılında İstanbul’da hayatını kaybetmiştir.

ŞUMNU’DAN EZHER’E EĞİTİM YOLU

İlk tahsilini doğduğu yerde, orta tahsilini köyüne yakın Ekizce köyünde bitirmiştir. Babası dini ilimlere ve alimlere son derece bağlı olduğundan onu orta tahsilinden sonra Şumnu’daki Nüvvab Mektebi’ne göndermiştir. Nüvvab Mektebinin 4 yıllık orta, 5 yıllık lise, 3 yıllık yüksek kısmını bitirmiştir. 1936 yılında iki arkadaşı ile birlikte ihtisas için Mısır’a gitmiştir. Orada 5 yıl kadar kalıp Ezher Üniversitesi’nin İslam Hukuku bölümünü bitirmiştir.

1942 yılında Bulgaristan’a dönüp, Nüvvab Mektebinin lise ve yüksek kısımlarına öğretim üyesi olarak tayin edilmiştir. 1944 yılında Bulgaristan Ruslar tarafından işgal edilip, hükumet idaresi komünistlerin eline geçmesinden sonra, mektep müdürü istifa etmiş, yerine Ahmed Davudoğlu tayin edilmiştir.

AĞIR İŞKENCELERE MARUZ BIRAKILDI

2 yıl grevci talebelerle uğraşarak vazifesini sürdüren Davudoğlu, komünist kumandanı tarafından gizlice Türkiye casusluğu iftirası ile tutuklanmıştır. Casus şebekesi kurmak ve işletmekle itham edilen Davudoğlu, yargılanmak üzere Sofya’daki Divan-ı Harbe gönderilmiştir. Ağır ve işkenceli şartlar altında 17 gün sorguya çekildikten sonra Sofya idaresine teslim edilmiştir. İşkence ve yeni soruşturmalardan sonra, diğer tutuklularla birlikte Rosista Vadisindeki toplama kampına gönderilmiştir. Bu kampta 4-5 ay kadar köleler gibi çalıştırılan Davudoğlu, hastalığı sebebiyle tahliye edilmiş ve Şumnu’daki Nüvvab Mektebi Müdürlüğü vazifesine iade edilmiştir. Bir vesile ile müdürlükten istifa ederek, bir kaç sene öğretmenlik yapmıştır.

TÜRKİYE’YE GÖÇ ETTİ

Şumnu idaresinin baskısı ve güç şartlar altında vazifesini sürdüren Davudoğlu, Türk konsolosluğuna müracaat ederek iltica isteğinde bulunmuştur. Aylarca uğraşıp bekledikten sonra 1949 yılının sonunda 4 kişilik aile fertleriyle birlikte Türkiye’ye göç etmesine izin verilmiştir.

TÜRKİYE’DEKİ GÖREVLERİ

İstanbul Yedikule’deki Küçükefendi Camiine imam ve hatip tayin edilmiştir. Daha sonra Diyanet İşleri Başkanlığında gezici vaiz olarak vazife almıştır. Bu vazifede 8 ay kaldıktan sonra Bursa Orhangazi Müftülüğüne tayin edilmiştir. 3 yıl sonra kendi isteği üzerine İstanbul Fatih Camii Kütüphanesi memurluğuna, bir müddet sonra da kütüphane baş memurluğuna getirilmiştir. Fatih Kütüphanesi Süleymaniye Kütüphanesine ilhak edilince, Davudoğlu oranın memuru olmuştur. Aynı zamanda İstanbul İmam-Hatip okulunda ders okutmuştur. 1959 yılında İstanbul Yüksek İslam Enstitüsünün açılması üzerine bu okula öğretim üyesi ve müdür yardımcısı olarak tayin edilmiştir. 10 yıl müddetle Arap Dil ve Edebiyatı öğretmenliği yapmıştır. Bir kaç sene müdür başyardımcılığı ve müdür olarak vazife yapmış, emekli olmuştur.

MEZHEPSİZLİK FİTNESİNE KARŞI MÜCADELESİ

Zamanımızın ilim adamlarından olan Ahmed Davudoğlu, Bulgarca ve Arapça bilmektedir. İslamiyeti içeriden yıkmaya yönelik, dinde reformculuk ve mezhepsizlik fitnesine karşı durmuştur. Bu fikirleri ortaya atan Cemaleddin-i Efgani, Muhammed Abduh ve onların yolunda giden günümüz mezhepsizlerine ilmi cevaplar vermiştir. Böyle kimselerin yeterli dini tahsil görmediklerini, etrafın propagandalarına aldandıklarını yazılarında belirtmiştir.

ESERLERİ

Üstat Ahmed Davudoğlu Hoca hayatı boyunca Müslümanlara yol gösterecek, Türkiye için çok önemli eserlere imza atmıştır. İslâm alemine kazandırdığı eserler üst üste konulduğunda kendi boyunu aşmıştır. 36 cildi aşkın eseri yazmış, şerh ya da tercüme etmiştir.

Bu sırada Üstadın yazmadığı halde kendi adına yazılmış gibi yayınlanan eserler de olmuştur. Bu konuda hukuki girişimler devam etmektedir. Üstadın aşağıda yazılı eserler haricinde kitabı yoktur.

• Buluğu’l-Meram (Selamet Yolları) Tercümesi 
• Sahih-i Müslüm Tercüme ve şerhi
• Mevkûfât Tercümesi 
• Reddü’l-Muhtar (İbn-i Âbidîn) Tercümesi
• Ölüm Daha Güzeldi (Hatırâtı)
• Dini Tamir Davasında Din Tahripçileri
• Kur’an-ı Kerîm Meâli

(17.08.2015)

Kaynak: http://www.islamveihsan.com/ahmet-davudoglu-kimdir.html

The post Ahmet Davudoğlu Kimdir? appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ebu Velid anlatıyor:

88 yılında Müselleme bin Abdulmelik ve Abdullah bin Velid b. Abdulmelik komutasında, Rum diyarına (Anadolu) savaşa gitti.Biz Basralı ve Arabistanlı iki gurup bir yerdeydik. Hizmet, bekçilik, erzak teminini sırayla yapıyorduk. Beraberimizde çok ibadet eden gündüzleri oruç tutup geceleri namaz kılan Said b. Haris adında biri vardı.

Nöbetinde onun yükünü hafifletmeye çalışır işini biz görüyorduk. Ancak o bunu reddederek ibadetleri aksatmayacak şekilde her işte yer almak istiyordu. Gece gündüz ibadet ederdi. Onun ibadetine hayran olurdum. Anladım ki bu Allah’ın ona lütfu ve ihsanıydı. Bir gece nöbette beraberdik. Said sabaha yorgun ve bitkin çıktı. Ona “Allah sana rahmet etsin kardeşim, nefsinin sende hakkı var. Biliyorsun ki Rasulullah sallallahu aleyhi vesellem “Amellerde yapabildiğiniz kadarını yüklenin’’ buyurmuştur dedim. Bana kardeşim hayat sayılı nefesler, bitecek ömür ve gelip geçecek günlerden ibarettir. Ben ölümü bekleyen ve ruhumun çıkması için koşan biriyim dedi. Sözleri gözlerimi yaşarttı. Ona yardım etmesi ve ona sebat etmesi için Allah’a dua ettim. Sonra biraz uyu dinlen düşman ne yapacak bilemezsin dinç olman gerek dedim. Bunun üzerin çadıra gidip uyudu.

Daha sonra erzak hazırlarken Said’in çadırından bir ses işittim. Ama ondan başkası yoktu birisi girdi de görmedim sandım. Daha sonra çadırına gidip baktım ondan başka kimse yoktu ve uyuyordu. Ancak uykusunda konuşuyor ,gülüyordu. Kulağımı verdim bazı kelimeler ezberledim. Sonra bir şey alıyormuşçasına sağ elini uzattı, sonra gülümseyerek elini geri çekti. Sonra bu gece dedi ve uyanıp birden sıçradı. Sonra Allah’a hamdetmeye başladı. Ne oldu sana dedim yok bir şey dedi. Uyurken sende bir haller gördüm rüyadan gördüklerini anlat dedim. O da beni bundan muaf tutsan dedi. Arkadaşlık hukukumuzu hatırlatarak “Allah sana rahmet etsin anlat belki Allah’ın izniyle anlatılarından bir öğüt bir güzellik alırım” dedim. Bunu üzerine rüyada gördüklerini anlattı:

Hayatında hiç görmediği güzellikte ve mükemmellikte iki melek ona “Ey Ebu Said!!! Müjdeler olsun sana; zira günahların bağışlandı, gayretin şükranlıkla karşılandı, amelin ve duan kabul edildi ve dünyadayken sana müjde verilmek istendi, haydi bizimle gel de Yüce Allah’ın sana hazırladığı nimetleri gösterelim” demiş. Said gördüğü sarayları, hurileri, hurilerin ve geç kızların onu karşılayışını birbir anlattı. Gezerken birde taht üzerinde inci gibi parlak bir huri görmüş. Şöyle anlattı: Kız bana “Seni uzun süredir bekliyoruz” dedi. Neredeyim ben dedim. “Meva (sığınak,mesken) cennetinde” dedi. “Sen kimsin?” dedim, senin ebedi eşin” dedi. Elimi ona uzattım, kibarca geri çevirdi ve “Bugün hayır, şimdi sen dünyaya döneceksin” dedi. “Dönmek istemiyorum dedim.” “Bu olmak zorunda inşeAllah üç gün kalıp sonra iftarını bizde açacaksın”dedi. Ben “Bu gece olsun dedim, Kader böyle dedi sonra kalkıp yerine gitti. O esnada uyandım….Ve bunu benden hayatta olduğu sürece kimseye anlatmamamı istedi….

Daha sonra kalkıp yıkandı süslendi, güzel kokular süründü, silahını alıp oruçlu haliyle savaşa gitti. Öylesin savaştı öylesine mücadele etti şehid olmak için çırpındı. Düşman önüne atılıyordu olmadı daha vakti değildi. Üçüncü gün olunca tanık olmak için yanında gittim. Gün boyunca kendini düşman hedeflerinin önüne attı, karşı tarafa çok hasar verdi fakat ona hiçbir şey isabet etmedi. Gün batarken kalenin duvarının üstünde bir adam ona ok attı. Ok boğazına isabet etti ve gözümün önünde yere yığıldı. İnsanlara bağırdım.hemen yanına koştular. Sanki son nefesini veriyordu…

Onu görünce hayırlı olsun gece iftarını orada açacaksın keşke bende senle gelebilsem dedim. Alt dudağını ısırdı ve gülümseyerek, gözüyle “Ölene kadar durumumu gizle” diye işaret etti. Sonra hiçbir kelime konuşmadan ruhunu teslim etti…

(Gece Yolcuları; s,417-418)

(06.01.2017)

Kaynak: http://vadetamam.com/2017/01/said-bin-harise.html

The post Said bin Harise appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

KUDDİSE SİRRUH

-2-

Mevlânâ Hâlid, Tahran’dan; Bistâm, Harkan, Semnân ve Nişâbur’a geçti. Geçtiği yerlerdeki evliyâyı, şiirleriyle medheyledi. Ariflerin kutbu Bâyezîd-i Bistâmî’nin kabrini ziyâret ettiği zaman meşhûr bir kasîde söyledi.

Sonra Tûs (Meşhed) şehrine gitti. Orada, on iki imâmın doku-zuncusu Mûsâ Kâzım’ın oğlu İmâm Ali Rızâ’nın türbesini ziyâretinde de, çok güzel bir kasîde okuyarak onu medheyledi.

Mevlânâ Hâlid, Ahmed Nâmıkî Câmî’nin kabrini ziyâret etti. Onu da Fârisî bir kasîdeyle med­heyledi. Buradan Afganistan’a geçti. Hirat’a uğradı. Hirat’ın bü­tün âlimleri, fazîlet sâhipîeri, ziyâretine geldiler. Gelenler arasında Abdullah-i Hıratî (Hirevî) de vardı. Bu zât sonradan Mevlânâ Hâlid hazretlerinin talebesi oldu. Her şehirden ayrılırken; âlimler, vâli ve kumandanlar ve halk ona âşık olup, saatlerce yola uğurladılar. Kandehâr, Kâbil, Peşâver âlimleri­nin suâllerine verdiği cevaplarla hepsini hayran bıraktı. Peşâver’de çok hürmet ve tâzimle kar­şılandı. Âlimler onun üstünlüğünü tasdik ve ikrâr ettiler. Sonra Lâhor şehrinin bir kasabasında kâmil bir velî olan Allâme Mevlânâ Senâullah Dehlevî’yi (rahmetullahi aleyh) ziyâret etti. Mevlânâ Senâullah Dehlevî, Mazhar-ı Cân-ı Cânân’ın on üstün talebelerindendi.

Mevlânâ Hâlid; burada başından geçenleri şöyle anlatır:

“-Bu kasabada bir gece kaldım. Rüyâda, Şâh Abdullah-ı Dehlevî haz­retlerinin, yanağımdan tutup beni kuvvetle kendine çektiğini gör­düm. Sabahleyin Mevlânâ Senâullah’ın huzûruna gittiğim zaman, daha rüyâmı anlatmadan;  

“-Kar­deşimiz ve seyyidimiz Abdullah-ı Dehlevî’nin huzur ve hizmetlerini câna minnet bilmeli, huzur ve hiz­metinde bulunmayı, sana vâd olunan nîmetlere kavuşmaya se­bep bilmelisin.”  

dedi. Daha sonra o kasabadan ayrıldım. Hindis­tan’ın başşehri olan Dehli ismi ile meşhûr Cihânâbâd’a geldim.” 

Aylarca süren uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra tam bir se­nede Dehli’ye (Cihanâbâd) ulaşan Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazret­leri Dehli’ye vardığında, Abdullah-ı Dehlevî hazretlerinin bulunduğu şehre gelmenin sevinci ile, sefer­deyken yanında bulunan şeylerin hepsini, fakirlere dağıttı. Sonra Hindistan’ın en büyük velîsi ve büyük İslâm âlimi, Şâh Abdullah-ı Dehlevî’nin huzûruna kavuştu.

Abdullah-ı Dehlevî, onu tale­beliğe kabûl etti. Ona nefsinin terbiyesi için dergâhı temizleme vazifesini verdi. Mevlânâ Hâlid, bu kadar ilimde âlim olmasına rağmen, hiç îtirâz etmedi. Bir gün yerleri temizleme işi. nefsine zor geldi. Derhal nefsine;

“-Eğer mübârek hocamın verdiği bu şerefli vazifeden kaçarsan yerleri süpür­ge ile değil, bu sakalınla süpürtürüm.”  

diyerek hitâb etti. Artık bundan sonra hatırına böyle hiç­bir düşünce gelmedi. Bir gün yine böyle su taşırken, hocası Abdullah-ı Dehlevî hazretleri ile karşı­laştı. Abdullah-ı Dehlevî, onun mübârek omuzları üzerinden Arş’a doğru muazzam bir nûrun yükseldiğini ve meleklerin ona gıbta ve hayranlıkla baktıklarına şâhid oldu. Abdullah-ı Dehlevî, Mevlânâ’nın tasavvufta pek yük­sek derecelere eriştiğini, kemâle gelip olgunlaştığını görünce, bu vazifeden alıp, devamlı huzûrunda bulunmasını emretti. Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri, orada da hocasına canla başla hizmet ederek, büyük mücâhede ve çe­tin riyâzetler çekti. Abdullah-ı Dehlevî’nin huzûrunda beş ay ça­lışıp sohbetleri ve nazarlarıyla bü­yük velîlerden olmak saâdetine erişti. Huzur ve müşâhede makâmına kavuştu. Vilayet-i kübrâ hâsıl oldu. Müceddidiyye, Kâdiriyye, Sühreverdiyye, Kübreviyye ve Çeştiyye yolunda kemâle geldi. Abdullah-ı Dehlevî’nin kalbindeki bütün esrâr ve mânevî üstünlük­lere kavuştu. 

İrşâd Vazîfesinin Verilişi

Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri, feyz ve kemâl bulunca, Abdullah-ı Dehlevî hazretleri;

“-Ey Hâlid, şimdi memleketine ve Bağdât’a git! Oradaki Hak âşıklarını, sevdiklerine, yâni Allahü teâlâya kavuştur.”  

buyurunca, Mevlânâ Hâlid hazretleri;

“-Ey benim sebeb-i devletim, yüksek sığınağım, efendim! Orada Hayderî ve Berzencî seyyidleri çoktur. İnsanlara doğru yolu anlatmakla nasıl meşgûl olurum. Çünkü, onlar şöhret ve îtibâr sâhibi ve âlimlerin sığı­nağı durumundadırlar. Böyle bir işe kalkışsam, diğer insanlar bile beni men ederler.”  

diye arz etti.

“-Sen, memleketine git. İrşâd ile meşgul ol. Bütün seyyidler, senin ayağının toprağına yüz sürerler ve şerefli zâtına hizmetçi olurlar. Oranın vâlileri, emînleri, âlimleri, fazîlet sâhipleri, mübârek ayağını öperler. Şimdi ne istersen vere­yim, iste yâ Hâlid!”  

buyurdu.

“-Din için dünyâlık isterim!”  

dedi.

“-Git, her istediğini verdim!”  

deyip;

“-Yo­lun üzerinde, filân yerde, evliyânın büyüklerinden, iki seneden beri yemez, içmez, konuşmaz, Hakk’a gönlünü vermiş, ölü gibi hareket­siz durup, Hakk’ın sevgisine dal­mış şerefli bir zât var. Ona selâ­mımı söyle, hayırlı duâsını al ve şerefli elini öp!”

buyurdu. Sonra bütün talebe ve sevdikleriyle, dört millik mesâfeye kadar Mevlânâ Hâlid’i uğurladı. Sonra;

“Hâlid bürd”,

yâni

“-Hâlid herşeyi aldı gö­türdü.”

buyurdu.

Mevlânâ Hâlid, o velînin ol­duğu beldeye gelince, yerini sor­du. Uzaktan gösterdiler. Bulundu­ğu yere doğru yürüyünce, velînin heybetinden Mevlânâ Hâlid’i (rahmetullahi aleyh) bir korku ve deh­şet kaplayıp, gidemedi, olduğu yerde kaldı. Hemen Şâh-ı Dehlevî hazretlerini hatırladı. Korkusu git­ti. O zâtın yanına gidip, hocasının selâmını bildirdi. O da başını mu­rakabeden kaldırıp; “Aleyke ve aleyhisselâm.” buyurdu. Sonra;

“-Ey Hâlid, senin fütuhatın ve irşâdının yayılma yeri Bağdât’tır.”

de­yip, tekrar murâkabeye daldı. Mevlânâ Hâlid hazretleri, o zâtın, nisbet-i Muhammedi denizine gö­mülmesine, feyz nûrları içinde bir an cemâl-i Haktan ve O’nu murâkabeden ayrılmamasına hayran kalarak oradan ayrıldı.

Mevlânâ Hâlid Şîrâz’a, ora­dan İsfehan’a sonra Hemedan’a gitti. Hangi şehre teşrif etse, Allâhü teâlânın emirlerini ve yasakla­rını hatırlatması güzel âdetlerindendi. Bu şehirlerdeki va’z ve na­sihatlerini duyan îtikâdı bozuk kimseler ona kötülük yap­mak istedilerse de, Allahü teâlânın koruması ve Mev­lânâ Hâlid’in heybeti sebe­biyle korkup bir şey yapa­madılar. Sonra Senendec’e, oradan da 1811 (H.1226) senesinde vatanları olan Süleymâniye’ye gitti­ler. Bütün âlimler, fazilet sâhipleri, talebe, şehrin ileri gelenleri ve halk se­vinç ve neşe ile onu karşı­lamağa çıktı. Süleymâniye’de bir bayram havası yaşandı. Bir müddet bura­da kaldıktan sonra Bağ­dat’a gitti. Seyyid Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri­nin dergâhına yerleşip beş ay kadar insanlara İslâmiyetin emir ve yasaklarını anlattı. Tekrar Süleymâni­ye’ye dönerek ilim öğret­meye ve talebe yetiştirme­ye devam etti.

Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri 1813 senesinde Süleymâniye’den tekrar ayrılıp Bağdât’a gitti. İkinci defâ Bağdât’a teşriflerinde, çok kimseler kendi­sine talebe oldu. İrşâd nûrları, gün gibi her tarafı aydınlattı. Bağdât’ta en önce kendisine talebe olan, Bağdât müftîsi Seyyid Ab­dullah Hayderî Efendi idi. Bu Müftî, Vâli Saîd Paşanın yardımıyla, İhsâiyye, Isfahâniyye Medresesini tâmir ettirip, Mevlânâ Hâlid’e arz etti. Mevlânâ Hâlid hazretleri ora­ya yerleşip ilim ve edeb neşret­meye başladı.

Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri, insanlara İslâmiyetin emir ve yasaklarını anlatıp, dünyâ ve âhirette kurtuluşa ermeleri için çalışmaya başladığı günlerde, Bağdât Vâlisi Saîd Paşa, ziyâret- lerine geldi. Birçok âlimin sessiz, başları önüne eğik, hizmetçiler gi­bi edeple huzûrunda otur­muş olduklarını gördü. Mevlânâ Hâlid hazretleri­nin heybetini görünce, diz çöküp titremeye başladı. Mevlânâ Hâlid’in celâl hâli gidince, Saîd Paşanın tit­remesi geçti ve duâ iste ­di. Mevlânâ Hâlid-i Bağ­dâdî hazretleri ona duâ edip;

“-Kıyâmette, herkes kendi nefsinden suâl olu­nur. Sen ise nefsinden, yâni kendinden ve emrin altında olanların hepsin­den suâl olunursun. Hak teâlâdan kork! Çünkü, se­nin için önünde öyle bir gün vardır ki, o günün korku ve dehşetinden ev­lâdına süt veren analar, evlâdını unuturlar. Hâmile olanlar, korkudan vakitsiz doğururlar. İnsanları sarhoş görürsün. Onlar sarhoş değil, ancak Allahü teâlânın azâbı çok şiddelidir.”  

deyip, nasîhat buyurunca, Saîd Paşa yine titremeye başladı ve yüksek sesle ağladı.

Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri bir müddet Bağdât’ta kalıp İslâmiyeti anlattıktan ve talebe yetiştirdikten sonra memleketi olan Süleymâniye’ye döndü. Orada kendisi için bir dergâh inşâ edildi. Bu dergâh­ta insanlara va’z ve nasîhat edip talebe yetiştirdi.

Süleymâniye’deyken, Bezencîler’den silâhlı iki yüz kişi Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazret­lerinin öldürülmesine karar verdi­ler. Cumâ günü, silâhlı olarak mescidin dış kapısında bekleme­ye başladılar. Cumâ namazı kılın­dıktan sonra, bütün halk câmiden dışarı çıktı. Hâlid-i Bağdâdî haz­retleri, her zaman câmiden en son çıkardı. Dışarı çıkanlar bu si­lâhlı kişilerin Mevlânâ Hâlid haz­retlerine kötülük yapmak niyetin­de olduklarını anladılar. Mevlânâ Hâlid hazretleri, mescidin kapı­sından çıkıp, bu silâhlı ve kötü ni­yetli kimselere heybetli bir nazarla bakınca kalblerinde müthiş bir korku hâsıl oldu, öldürmek için gelenlerden bâzısı nâra atarak kaçıştı, bazıları da yüzüstü düşe­rek perişân oldu. Bundan sonra, Mevlânâ Hâlid hazretleri ile bütün talebeleri, hiçbir şey olmamış gi­bi, Cennet misâli olan hânekâha gittiler. Kaçan bu düşmanların ço­ğu;

“-Mevlânâ câmiden çıkınca, onun omuzlarında heybetli bir arslanın ağzını açmış, üzerimize atlamak üzere olduğunu gördük. O anda aklımız başımızdan gitti, kaçacak yer bulamadık.”  

dediler.

Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri Bağdât’ta ilimle ve in­sanlara İslâmiyeti anlatmakla meşgûl olduğu sırada, onu hased eden inkarcılardan birisi Bağdât Vâlisi Saîd Paşaya bir mektup ya­zarak Mevlânâ Hâlid hazretlerini şikâyet etti. Mektup yalan ve iftiralarla doluydu. Hattâ Mevlânâ Hâlid hazretleri küfürle ithâm edi­liyordu. Mektûbu okuyan vâli, si­nirlenerek mektubu yere çarptı ve;

“-Sübhânallah! Eğer hazret-i Şeyh Hâlid de müslüman değilse, müslüman kimdir? Bu mektubu yazan ya delidir veya Allahü teâlâ onun basîret gözünü kör etmiştir. Bunun sebebi de o kimsedeki aşırı haseddir. Allah’a sığınırız, Al­lah’a sığınırız.”  

dedi.

Bağdât’taki âlimlere bu mek­tuba bir reddiye yazılmasını em­retti. Halle Müftüsü Muhammed Efendi bu mektuba bir reddiye yazarak bozuk fikirlerini çürüttü. Bu mektubu Bağdât âlimleri de tasdik ettiler. Daha sonra hatâ et­tiğini anlayan iftirâcı iddiâlarından vazgeçip Mevlânâ Hâlid hazretle­rinden özür diledi ve affedildi.

Hocası Abdullah-ı Dehlevî Hazretlerinden Gelen Mektub:

Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretleri karşılaştığı güçlükleri hocası Abdullah-ı Dehlevî’ye bir mektupla arz edince, hocası ona yazdığı mektupta şunları buyuru­yordu:

“-Mektubuma Rahman ve Rahîm olan Allahü teâlânın şerefli is­miyle başlıyorum. Allahü teâlânın sevgili kulu mübârek Mevlânâ Hâlid! Esselâmü aleyküm ve rahmetullahi ve berekâtühü. Tepeden tırnağa kadar kusurlu olan bu fakîre, her an ziyâdesi ile gelmekte olan Allahü teâlânın nimetlerine şükür ve hamd etmek yazıya ve söze sığmaz.

Siz, istifâde etmek isteyenle­re yardımcı olunuz. Onlar da em­redilen zikir ve diğer vazifeleri ye­rine getirip, saâdetlerini bunlar­dan bilsinler. Büyüklerin yolunu inkâr edenlerle görüşmesinler.

“-Hocana kötülük edenle iyi olur­san, köpek senden daha iyidir.” 

sözü meşhûrdur. İmâm-ı Rabbânî hazretlerine îtirâz edenlerden uzak olunuz. Âlimler ve ârifler söylemişler ve yazmışlardır ki:

“-İmâm-ı Rabbânî hazretlerini se­venler, mümin ve müttekîlerdir. Ona buğz edenler münâfık ve şa­kilerdir.”  

İslâm memleketleri hazret-i Müceddîd’in feyzleriyle dol­du. Ve bütün müslümanlara, hazret-i Müceddîd’in nîmetlerine şü­kür ve hamd etmek vâcib oldu.

O memleketin âlimleri, şerif­leri ve âmirleri mübârek varlığınızı nîmet bilip sizden istifâde edeler. Size tâzim ve hürmette kusur etmeyeler, muhâliflerinize, size sû-i kasd edenlere ve sizi çekeme­yenlere mâni olalar. Bu fakîr, bun­ları nasîhat yollu yazdım. Resûlullah sallallahü aleyhi ve sellem;

“-Din nasihattir.”

buyurdu.

Allahü teâlâ, sizi, Şâh-ı Nak- şibend’in, Müceddîd-i elf-i sâ- nî’nin ve kalbimin kıblesi Mirzâ Sâhib’in halîfesi etmiştir. Hiç kimse sizin yerinizi alamaz. Sizin eliniz, benim elimdir ve sizi gör­mek, beni görmektir. O uzak yer­den buraya gelmeye kalkmayın. İhtiyâç yüzünü bu tarafa çevir­mek ve kalb ile hatırlamak yeti­şir. Allahü teâlâ kendi rızâsına ve Habîbine uymaya muvaffak eyle­sin! Âmîn.”

Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerine düşman olan ve karşı çıkanlardan pekçoğu onun güzel ahlâkı ve kerâmetleri karşısında insafa gelip büyüklüğünü kabûl ettilerse de bâzıları aynı hased ve muhâlefetlerine devâm ettiler.

Âlim ve fazîlet sâhibi olan Şeyh Ali Süveydî, büyük muhaddislerden (hadîs âlimi) idi. Hadîs-i şerîf senedlerinde kuvvetli bilgisi vardı. İmtihân etmek maksadıyla, Mevlânâ Hâlid hazretlerine geldi. Müsâfeha esnâsında bir hadîs-i şerîf okudu. Mevlânâ hazretleri de bir hadîs-i şerîf okuyup otur­dular. Aynı zât, Kütüb-i Sitte’de yazılı hadîslerden üç hadîsi senedleri ile, imtihan yollu okudu. Mevlânâ hazretleri de, bu hadîs­lerin asıl senedlerini sahîh olarak okuyunca, hemen Mevlânâ Hâlid hazretlerinin ellerine kapanıp, kal­bine gelen imtihan düşüncesin­den tövbe ederek af diledi. Son­radan ilim meclislerinde;

“-Mevlâ­nâ en büyük velîlerden olup, zâhir ve bâtın ilimlerinde sonsuz bir de­niz, biz ise bir damlayız.”  

derdi.

(İntişârı: 12.02.2012)

The post (2) Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî Hazretleri Kuddise Sirruh appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

KUDDİSE SİRRUH

-1-

On sekizinci yüzyılın sonu ve on dokuzuncu yüzyılın başında Irak ve Şam’da yetişmiş büyük velîlerden. İnsanlara hak yolu göstererek hakîki saâdete, kurtu­luşa kavuşturan ve Silsile-i aliyye adı verilen âlimler ve velîler zinci­rinin yirmi dokuzuncusudur. Asrı­nın müceddidi idi. Babasının ismi Ahmed’dir. İsmi Hâlid, lakabı Ziyâüddîn’dir. Bağdâdî nisbesiyle meşhûr olmuştur. Babası hazret-i Osman’ın, annesi ise hazret-i Ali’nin soyundandır. Bu sebeple Osmânî diye de anılmaktadır.

 Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî diye meşhûr olmuştur. 1778 (H.1192) senesinde Bağdât’ın kuzeyindeki Şehrezûr kasabasında doğdu. 1826 (H.1242) senesinde Şam’da vefât etti. Kabri Şam’ın kuzeyin­de, Kâsiyûn Dağı eteğindeki kab­ristanda bulunan türbesindedir. Sevenleri tarafından ziyâret edil­mektedir.

Küçük yaşta ilim tahsîline başlayan Hâlid-i Bağdâdî, keskin zekâsı, kuvvetli hâfızası, sağlam irâdesi ve çalışkanlığı ile dikkati çekti. Süleymâniye’de devrin meşhûr âlimlerinden Muhammed bin Âdem-i Kürdî, Sâlih-i Kürdî, Abdürrahîm Berzencî ile kardeşi Abdülkerîm Berzencî’den, Abdullah-ı Harpânî’den ve daha pekçok âlimden ilim öğrenip, icâzet aldı. Sarf, nahiv, edebiyât, usûl, mantık, hikmet (fen), hey’et (as­tronomi), geometri, hesâb ilimleri ile tefsîr, hadîs, fıkıh, kelâm, ta­savvuf ilimlerini ve diğer ilimleri öğrendi. Fîrûzâbâdî’nin Kâmûs’unu ezberledi. Öğrendiği bütün ilimlerde din ve fen adam­larına hocalık yapacak derecede üstün bir bilgiye sâhib oldu. Din ve fen ilimlerindeki üstünlüğü ve geniş bilgisi sebebiyle zamânının bütün âlimleri ve velîlerinin takdir­lerini kazandı. Hangi ilimden ve hangi fenden ne sorulursa sorul­sun derhal cevâbını verirdi. Zekâ­sı ve bilgisi karşısında akıllar hay­rete düşerdi.

Hocası Seyyid Abdülkerîm Berzencî 1788 (H.1203) sene­sinde tâundan vefât edince, onun talebesi boş kalmasın diye ders vermeye başladı. Her taraf­tan âlimler dersine koştu. Her müşkülü çözer her derde devâ olurdu. Dünyâya ehemmiyet vermez, gece gündüz ibâdet ederdi. Böylece yirmi bir yaşıdayken, ulemâya ve talebeye üstâd olup, yedi sene ders okut­tu. Sözü tesirli, avâm ve havâss arasında sözü delîl olan şerefli bir zâttı.

1805 senesinde hacca gitti. Yolda Şam âlimlerinden çok saygı gördü. Tevâzûundan dolayı, Allâme Muhammed Kuzberî’den ha­dîs rivâyeti; Mustafa Kürdî’den Kâdirî yolu icâzeti aldı.

Bir müddet Şam’da kaldıktan sonra Hicaz’a gitmek için yola çıktı. Medîne-i münevvereye ka­vuştuğu zaman Peygamber efen­dimize aşk derecesindeki sevgisi­ni anlatan Kasîde-i Muhammediyye’yi Farsça olarak yazdı.

Hocası Abdullah-ı Dehlevî Hazretlerine İntisâbı

Medîne-i münevvereye geldi­ğinde, kâmil bir velî bulup ona teslim olmak arzusundaydı. Bir gün Yemenli fazîlet sâhibi bir zâta rastladı. Câhilin âlimden nasîhat istemesi gibi ondan nasîhat iste­di. O zât dedi ki:

“-Ey Hâlid Mekke-i mükerremeye gittiğin zaman edebe uymayan birşey görürsen hemen reddetme.”

Mevlânâ Hâlid hazretleri Mekke-i mükerremede bir Cumâ günü Kâbe-i şerife karşı Delâil-i Hayrât’ı okurken birinin, Kâbe’ye sırt çevirip kendine bakdığını gördü.

“-Utanmadan Kâ­be’ye arkasını çevirmiş. Edebi gözetmiyor!”

diye düşünürken, o kimse;

“-Mümine hürmet, Kâbe’ye hürmetten daha öncedir. Bunun için yüzümü sana çevirdim. Niçin beni kötülüyorsun. Medîne’deki zâtın nasîhatını unuttun mu?”

de­di. Mevlânâ Hâlid hazretleri bu­nun büyük velîlerden olduğunu anladı. Ondan af diledi ve;

“-Beni talebeliğe kabûl et.”

diye yalvardı.

O da;

“-Sen burada olgunlaşamazsın.”

dedikten sonra eli ile Hindistan’ı göstererek;

“-Senin işin orada tamam olur.”

dedi ve gitti.

Bu gördüğü zatın hocası Abdullah-ı Dehlevî olduğu rivayet edilmektedir.

Mevlânâ Hâlid hazretleri, memleketi Süleymâniye’ye dö­nüp ders vermeye başladı. Fakat gece-gündüz Hindistan’ı düşünü­yordu. Bir gün bu düşünceler içindeyken, Hindistan’ın Dehli şehrinde bulunan evliyânın en büyüklerinden Abdullah-ı Dehle- vî’nin talebelerinden Mirzâ Abdürrahîm isimli bir zât çıkageldi.

O talebe,

“-Abdullah-ı Dehlevî;

“-Mevlânâ Hâlid’e selâmımızı söy­le bu tarafa gelsin!”

buyurdu.”

dedi. Uzun zaman başbaşa gö­rüştüler. Mevlânâ Hâlid talebeleri­ne ders vermeye gelmez oldu. Talebeler, Hindli’ye kızmaya baş­ladı.

Bir süre sonra, 1809 senesin­de ikisi birlikte İran ve Afganistan üzerinden Hind yolculuğuna çıktı­lar. Umulmadık bir zamanda medreseyi ve talebeyi bırakıp bu ânî ayrılışına şehrin bütün halk ve talebeleri çok üzüldüler. Yoldan çevirmek için çok ısrar ettiler ve yalvardılarsa da fayda vermedi.

Hindistan’ın karanlıklar ve tehlike­ler içinde bulunduğunu söyleyip vaz geçirmek istediler. Onlara;

“-Âb-ı hayât zulümâtta bulunur.”

şeklinde cevap veren Mevlânâ Hâlid hazretleri, arkadaşı Mirzâ Abdürrahîm ile yaya olarak önce Tahran’a geldiler.

Şiî Âlimi Nasıl Rezil Oluyor?

Burada meşhûr şiî âlimi İsmâil Kâşî’yi, talebesinin önünde rezîl etti. Mevlânâ Hâlid, bâzı şiî tefsîr kitaplarını okumuş, Kur’ân-ı Kerîmin birçok âyet-i ke­rîmelerinin şiîler tarafından değiş­tirilip, mânâlarının tahrif edildiğini görmüştü. Meselâ; Enfâl sûresi 70. âyetinde meâlen;

“-Bedr ga­zasındaki esirleri salıverdiğin için Allahü teâlâ seni affeyledi.”

âyet-i kerîmesi Ebû Bekr-i Sıddîk radıyallahü anh hakkındadır, şek­linde tefsîr ediyorlardı. Mevlânâ Hâlid, İsmâil Kâşî’ye;

“Peygamberler günah işler mi?”

dedi. Kâşî;

“-Bütün peygamberler ma’sûmdur, günah işlemezler.”

dedi. Mevlânâ Hâlid;

“-Peki, Kur’ân-ı Kerîmin;

“-Bedr gazâsındaki esirleri salıverdiğin için Allahü teâlâ seni affeyledi.”

meâlindeki âyet-i kerîmede; “Af” söylendiğine göre, günah işlemiş ma’­nâsına gelmiyor mu? Hâlbuki peygamberlerden günah olan bir iş meydana gelmemiştir.”

deyince, Kâşî;

“-Bu âyet-i kerîme Ebû Bekr’i azarlamaktadır, onun hak­kındadır, Peygamberimizin hak­kında değildir.”

dedi. O zaman Mevlânâ Hâlid hazretleri;

“-O hâl­de, Allahü teâlâ Ebû Bekr’i affet­tim buyuruyor da siz niçin affet­miyorsunuz?”

dedi. Kâşî cevap veremeyip, mahcûp ve rezîl oldu.

(İntişârı: 12.02.2012)

The post (1) Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî Hazretleri Kuddise Sirruh appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.