Zıyâiyye BEKÇİSİ

xxx

“10 kasım” dendi mi, bir “mâtem günü” anlaşılması ve bunun da mücerred T.C. mekânına âid olması, dünyâ târihi içinde şübheleri celbeden bir nokta!

Neden böyle bir “matem” bu milletin içine sokulmuş; ve neden böyle bir “mâtem merâsimi veya ritüelleri” ihdâs edilmişdir?. Ve neden böyle “kutsanmış” (tanrılaştırılmış veya putlaştırılmış) bir adam i’câd etmiye ihtiyâç doğurtulmuşdur!? Ve neden, bir tepe üstüne son derece büyük ve kadîm Yunan ve Roma (tapınaklarını) tedâî etdiren bir mekân inşâ edilmişdir?. Bu tapınak, T.C.’de, “kânûnî bir türbe yasağına” rağmen, onların hepsinden de, mukâyese edilemiyecek kadar neden daha saltanatlıdır; ve halkın kesesinden pek müsrifçe paralar akıtılarak neden oraya dikilmişdir?..

Daha pek çok sual sorulabilir; ve bunlar, “devrim” adı altında T.C.’de yapılan inkilâpların iç yüzünü pek kolay ortaya koyar…

Kısa ve hulâsa olarak beyân etmek icâbederse, bütün bunlar ve benzerlerinin, Anadolu yaylasına getirmek istediği din ve medeniyet (!) İslâmiyyet’in kökünü kazımak neye mütevakkıf idi ise, işte odur… İslâmiyyet’i, son hücre ve ferdine kadar, Bayar’ın dediği gibi, Lozan’da verdikleri (SÖZ) mu’cebince, bu topraklardan haçlı-yahudi tezgâhından ibâret bir operasyonla, o Allâh Azze’nin DÎNİNİ kökünden söküb atmak…

10 Muharrem’in yerine koyarcasına ve şiilerle alevîlerin mâtemini 10 Kasıma taşırcasına bir mâtem nakli…

Putlaştırma merkezleri şunu demek istemişlerdir:

“Bu milletin, ölümü matem olabilecek bir tek ferdi vardır; ve o da şudur, onun dışında hiçbir fânî bu kadar matemi ve yanıb yıkılmayı hakk edemez; ve en küçük bir kıymet de ortaya koyamaz!”

Mantık, usûl ve göz külleme sihirbazlığı, işte bu…

10 Muharrem şii ve alevî mâtemlerindeki İslâmdışı mutlak garâbet ve menfîlik, dünyânın gözünü rahatsız etmeye başladıkdan sonra, bu 10 Kasım mâtemleri de, timsah gözyaşları ile ölü ağlayıcılığı mesleğinden, AKP’nin, sulandırıb bulandırıcı, “değişim, dönüşüm ve açılımcı” ruhsuz  mesleğine nakledildi!.

Türkiye adını verdikleri Müslüman Dârı Anadolu yaylasında, öyle bir put îcâdedib dikilmeliydi ki, Türk, Kürt, Arab, Laz, çerkez ve ne varsa, topunun da üzerinde ikrâh (zorla)  birleşeceği ve tapınacağı  bütünleştirici bir ilâh olsun; ve O, Vâcibü’l-Vücûd Allâh Azze ve Celle yerine  konulsun; ve 5 cihetden de bakıldığında, hep o görülsün!.

Kamal Paşa’yı bir asra yakındır istismâr ve menfaatına âlet eden  ve “Kamalistim veya Atatürkçüyüm” diyen saltanat ve servet vurguncusu bir grup, bütün bunların peşine düşdü; ve asıb kesmelere kadar, en vahşî ve gaddar despotizma ile, bu hedefe yürüdü… Şimdiki Kamalist veya Atatürkçü artıklar ve Merol Tütercimler’e kadar pek çoğu, “Bu putlaştırmanın hata!” olduğunu, 75. yılın sonunda, gezi ve geri zekâlılar olarak i’tirâf eder hâle gelebildiler!.

Halbuki 60 yıl kadar evvel, bu noktada değil de, (putlaştırma ve tanrılaştırma) periyodunda olduklarından, o zamanda taşıdıkları kafa yapısına uygun bir tapınak inşâ etmişler; ve garîbân millet bakiyesinin para ve servetini, her meydan ve resmî binâ ağzına heykel  olarak dikdikleri gibi, oralarda da çarçur etmişlerdi…

Tapınmacılığı o kadar taşlaştırmışlardı ki, heykel başına bir leş kargası bile şey etse, hakâret ve irticâ’dan peşine düşülür, çatı budu ayrılırdı!

Tapınak hâline getirdikleri Anıt Kabri, 1960 azmasından sonra, nice ölülerini de oraya taşıyarak kabir hâlinden çıkardılar; ve (kubûr=kabirler) hâline döndürdüler; ve bir nevi tapınak kabristânına tahvîl eylediler!

Fakat tapınak oluş hâlâ devam ediyor ve 90 yıllık ateizma ve ataizma rûhu, resmî ve beşerî bir religionun ritüelleri arasına girmiş olarak, “Anıt Kubûr’da” bütün hiddet ve şiddetiyle devam etdiriliyor… Bu dinin (lâ teşbih) bir “türbesi” hâline getirilerek, her beşerî bayramda, her anayasada adı geçen müessesenin (kurbağaca kurumun) te’sîsi târihlerinde, misâfir devlet adamlarının ziyâretlerinde, matemlerde ve daha düzinelerce kutsala ihtiyaç ve tapınmaya lüzum hâsıl oldukça, oraya çıkıb, ölmüş ve Âhırat’e intikâl etmiş bir zâtdan imdâd istiyorlar; ve ona rapor ve tekmil veriyorlar ki, bu, bizzat kendi kânunlarında da yasak olan bir âfetdir!..

Bu kadar ibtidâî bir animizm  (Ruhlara tapıcılık) olabilir mi?

Oraya her çıkışlarında, (tanrı ve put) hâline getirdikleri Kamal Paşa’nın rûhunu, elîm azaba boğmakda; ve O’nun istemediği şeni’ bir fiili irtikâb ederek, Paşa’ya, edilmiyeceklerin en ağır ve şiddetlisini revâ görmektedirler… Bu i’tibarla, bu adam ve madamları, Paşa’yı gerçekden seven adam ve madamlar olarak görme imkanı da aslâ olamaz… Bu muhaldir…

 İşte, dünyânın gözü önündeki, Paşa’ya âid beyan:

“Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal, 30 Ağustos 1925’teki Kastamonu söylevinde “Ölülerden medet ummak, medeni bir cemiyet için, şindir(lekedir).”

Anıt tepede Mozole’ye çıkanlar, yaşıyormuş gibi orada Kamal Paşa ile konuşuyor, O’ndan “MEDET UMUYOR”; bunu deftere yazarak tevsîk ediyor ve kendisine, sağ ve hayatda olan bir kumandana tekmîl verircesine tekmîl veriyorlar… Bütün bunları, Paşa’nın, “Ölülerden meded ummak olarak şiddetle reddetmesi, dolayısıyla da medenî bir cemiyet içün bunun leke olduğunu” apaçık bir dille beyân etmesi, son derece mânîdâr ve çarpıcıdır!. Bu adamların, atalarıyla teârüz edib cedelleşircesine, hâlâ “ölüden medet ummak” üzere orada bir takım resmî religion ritüellerini sık sık icrâ etmesi, cidden medeniyetsizlik, ibtidâîlik, gülünçlük ve perişanlık olsa gerekdir…

Bu kadar geri zihniyet ve ruh hâlleri taşıyarak tenâkuzlar içinde yuvarlanan, kendi ateist ve ateist inançlarında kat’iyyen yasak olan “ölülerden medet umma” hâlini animistçe delen; bu yasağın sahibi atalarını da  75 senedir kan ağlatan; ve devlet, hükûmet, parlamento ve parti adam ve madamları ve ordu kumandanları ile Mozole’ye çıkarak “Ölüden meded umma” suçu işliyen; ve Anadolu “cemiyeti içün leke” olacak cürmü irtikâb edenler, bugünki iktidâr sâhibleri de dâhil, 75 yıllık bütün “ölüden meded umma” takımları, rütbe ve devlet protokolündeki yerlerine aslâ bakılmaksızın, derhal derdest edilerek Silivri gibi sipsivri bir arâzîde kamplara alınmalı; ve sonra da, halka ve insanlığa 75 yıldır kan kusturan bu zihniyet, “Sarık, şalvar ve cübbeli; kapkaraçarşaflı ve hacıyağı tüttüren bu bacı, umacı, hacı ve hoca takımlarının önüne atılıb eline verilerek” muhâkeme edilmeli; ve o “vahşi ve yamyam mürtecîlerin” ma’rifetiyle (!) ibret-i âlem ve ibret-i müessire olacak şekilde en ağır cezalara çarptırılmalıdır!!!…

Paşa içün Mevlid okutan sâbık müftü ve parlamanter “püftü” makûlesi adam ve madamlar dahî, aynı suçları irtikâblarından dolayı aynı âkibete dûçâr olmalı; o mevlidde “âmin” diyen kim varsa, onlar da, “ölüden meded umma” suçunun teşvik ve kışkırtıcıları olarak hesaba çekilmelidir!..

Tabii sonra da, İskilibli Merhûm ve 500.000 müslüman gibi, darağaclarına son derece medenîce ve hümanistce, yurtseverce havâle… Suçları da şu: “Ölüden meded umma ve lekelenme!” 

10 Kasımlarla 10 Muharremlerin mücrimleri ve mâtemcilerin tamâmı, artık meydanları boş bulamamalıdır!.. Ve bu memleketin kime âid olduğunu, dost düşman bütün dünyaya gösterme günü gelmişdir!. AKP iktidârı, “açılım” diyerek bütün şer’î ve târîhi kazanç ve fazîletleri ateşe vererek, kendi felâketini hazırlamaktadır!

“Ölülerin” sırtından, omzundan, geçmişinden, yardakçılığından, yalakalığından, vesâyetinden, vekâletinden, ticâretinden ve akıl almaz derecede kabarık mîrâsından geçinen; rütbeli rütbesiz, makamlı makamsız, ilhâdiyatçı denaatçi, bozuk-çürük ve sahte tarîkat ve barikatçı; topyekûn yiyici ve içiçiler, politik-apolitik sahtekârlar, hırsız ve dolandırıcılar, yobaz soytarılar, din istismarcısı cumartesi çocukları; sakal-cübbesi ile politikacılara dinini satarcasına eğilen ve eşşek gibi yere paralel yürüyen ve sürünenler; Kâinâtın ve kediciklerinin “imamıyım” diyen iblis karekterli, mübtezel, aşşağılık, kökü  ve kuyruğu dışarıda, hâin ve gavur tetikçileri; ve  kim olursa olsun, “ölüleri” istismâr ve menfaatine âlet eden bütün aşşağılık, şerefsiz ve Allâh’sız mücrimler; asıl, Allâh’ın Şerîat’ı önünde en büyük suçlu ve nâmerd alçaklardır!..

Cehennemin ağzını açarak ve ZEBÂNÎ nâmındaki o güzelim meleklerin de bütün emr-i ilâhîyi kuşanarak, onları beklediğine, îmân-ı şer’î ile kat’iyyen îmân ediyoruz…

(İntişârı: 11.11.2013) tt

Soh tashîh ve ilâveler: 08.11.2018 / 12:53:06

The post 10 Kasım Ve 10 Muharrem Deyince… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(2)

Mehemmed SAFFET

Bu seneki 10 Kasım’da yani “Ebedî Şef M. Kamal Paşa’nın” 78. Ölüm yıldönümünde, “Edebî Şef” CB RTErdoğan Bey çok “görkemli ve mahabbetli” tes’îd merâsimi ile “Beştepe Kongre ve Kültür” Merkezinde Paşa’yı “Rahmetle yâdederek minnetdarlığını da” beyân etdi. Haber medyada şöyle geçiyordu:

“Bunun için diyorum ki, tarihimize bütünüyle sahip çıkacağız. Böylece, Gazi’nin deyimiyle, “Milletimiz de ecdâdını tanıdıkça daha büyük işler yapmak için kendinde kuvvet bulacaktır” diye konuştu……..”

CB’nın konuşmasında geçen “Ecdâdı tanımak” nedir, nasıl olmalıdır?. Bunun ölçüsü “Ebedî ŞEF” mi, “Millî Şef” mi, yoksa “Edebî Şef” Tayyib Paşa’nın gösterdiği adam ve madam cinsi mi olmalıdır?. Yoksa, laiklik mi, İslâmiyyet mi veya belli bir zümre mi, Haçlı Gâvur filozof ve târihçileri mi, Kamalist tarihçiler mi, parti felsefeleri mi, dembokrat politikacılar mı, yahut “Edebî Şef” Erdoğan Paşa’nın bizzat kendisi mi olmalıdır?. Bu noktada her istikâmetdeki “ecdâdı tanıma” ibresi, bambaşka cihetleri gösteriyor!. Ecdâdı “koruma kânunu” olmadığı içün, köprüaltı ağzıyla onlara hakâret ve küfredenler olduğu gibi; ecdâd müslüman olduğu içün müslüman ağzıyla onlara dua ve rahmet niyâz edenlere kadar her cins muhâtab bulabiliyoruz!.

Halbuki “Ebedî Şef” Kamal Paşa’nın “Osmanlı Sultanları hakkında” söyledikleri, “Edebî Şef” Tayyib Bey’in söylediklerinden çok farklı olub; Paşa’nın dedikleri, tam da tersden ve çok menfî görünüyor!. İki tarafın “ecdâd” hakkındaki kanaatlarının nasıl olduğu, kayıt ve kitablara geçmiş satırları ile vesîka çapında sâbit ve apaçık ortadadır… Paşa’nın “Ecdâd ve İslâmiyet” hakkındaki düşüncelerini çok dikkate değer ve çok merakâver bulduğumuz; ve CB’nının beyanları ile taban tabana çok zıd sözler gördüğümüz içün, aşağıya alarak kâriîn-i kirâm ile de paylaşmak istedik…

Paşa’nın söylediklerini bitirdikden sonra CB’nın da Paşa’yı pek senâ eden sözlerine geçeceğiz. Böylece Paşa’yı çok senâ eden CB’nının da aynen Paşa gibi mi düşündüğünü ve O’na aynen iştirâk etdiğini de mi düşünmeliyiz; yoksa ortada nasıl bir hesab vardır, bunu kâriînin fehmine mi havâle etmeliyiz?!…

Evvelâ Paşa ne demiş onları görelim:

1) “Osmanlı Devleti, maatteessüf ölmüşdür. Bâbıâlî Hükûmeti maatteessüf ölmüşdür… Afvedersiniz, hatâ etdim: Maatteesssüf demiyecekdim, MAALİFTİHÂR ÖLMÜŞDÜR! Çünki onlar ölmeseydi, milleti öldüreceklerdi.” (İzmir’de Halkla konuşma, 31.1.1923, “Atatürk’ün Söylev ve Demeçleri”, c.2, s.88; Doğan “Batılılaşma İhâneti”, s.106.)

Görüldüğü gibi 1. Cumhurreisi ve “Ebedî ŞEF Kamal Paşa”, Osmanlıların “ölümünü iftihârla yani öğünerek ve gurur duyarak söylemeliydim” diyor!. Osmanlı ölmeseymiş, onların, milleti öldürecek kadar büyük bir millet KÂTİLİ olduklarını anlamak icâbedeceğini bu beyanlardan öğrenmek lâzım gelmiyecek midir?.

CB Erdoğan’ın, “Gazi’nin deyimiyle, milletimiz de ecdâdını tanıdıkça daha büyük işler yapmak için kendinde kuvvet bulacaktır” deyişi ile, yukarıya aldığımız “Ebedî Şef’in” sözleri arasında son derece büyük bir mübâyenet (zıdlık) bulunduğu îzahdan vâreste değil midir?..

2) Ayrıca aşağıdaki su satırlar da “Ebedî Şef”e âiddir:

“Biz Türkler, rûhen DEMOKRAT DOĞMUŞ BİR MİLLETİZ. Fakat milletimizi asırlarca idâre eden OSMANOĞULLARI, kendilerini ve YALDIZLI TAHTLARINI korumak içün atalarımızdan irsen gelmekde olan bu fıtrî hasletlerimizi körletmeye, uyuşturmaya çalışmışlardır. Her sâhada geri kalmamızın yegâne âmil ve sâiki bu olmuşdur.”  (Kemal Arıburnu: “Atatürk, anektodlar, anılar”, Ayyıldız matb-Ank,1960, s.162)

Buradan da Osmanoğullarının 600 sene hiçbir iyi, güzel ve doğru bir iş yapmadan, taş üstüne taş koymadıklarını; tam tersine atalardan gelen irsiyet âmilleri ile fıtrî hasletleri körleştirib uyuşturduklarını ve her sahada geri kalmanın sebebi bu Osmanoğulları olduğunu fehm ü idrâk eyliyoruz!.

3)“Herhalde Hılâfet başımıza BİR BELÂDIR. OSMANLI, PÂDİŞAHLIĞI ve HILAFETİ ALMADAN ÖNCE DEVRİNİN EN PARLAK AŞAMASINI YAPMIŞDIR. HILÂFETİ ALDIKDAN SONRA ÇÖKMEYE BAŞLAMIŞDIR.”  (Atatürk’den Düşünceler, Prof. Enver Ziya Karal, Devlet Kitabları, Atatürk Kitabları Dizisi: 1, Milli Eğitim Basımevi, İstanbul, 1981, s. 173, 48, 53, 148, 71, 96, 74, 75, 76, 160, 35.)

Cennetmekân Yavuz Sultân Selîm Hân ile beraber Hılâfet denen “belâ” Osmanlılara geçer geçmez devlet “çökmeye” başlamışdır, denilmek isteniyor… Bu çökmenin böylece tam 500 sene sürmüş olduğu söylenmekte değil midir?… Cihanda 500 senelik çöküşe dayanan başka bir devlet var mıdır?. Yoksa, bu pek esrarlı ve fiziküstü (!) bir hâdise sayılmalı değil midir?

4) “İSTANBUL’DA SALTANAT VE SEFÂHETLERİNİN, MENFAATLERİNİN DEVAM ETDİRİLMESİNİ, DÜŞMANLARIMIZIN ANAVATANIMIZI İSTÎLÂ ETMEK EMELLERİNE UYDURMAKDA, ONLARLA İŞBİRLİĞİ YAPMAKDA, DÜŞMAN DEVLETLERİN HER İSTEĞİNE BOYUN EĞMEKDE ASLA TEREDDÜD GÖSTERMEYEN, VİCDANLARI SIZLAMIYAN, MİLLETİMİZİN HÜR VE MÜSTAKİL YAŞAMA AZMİNİ KIRMAK İÇÜN HAİNCE TEŞEBBÜSLERDEN ÇEKİNMEYEN SULTAN VE HALÎFELERİN ARTIK BU VATANDA ASLA YERİ YOKDUR VE OLAMAZ!”  (Mustafa Kemal’in Sözü, N.H.Uluğ: “Üç Büyük Devrim” İstanbul, 1973, s. 183.)

Cennetmekân Vahîdüddîn Hân, Paşa’yı Anadolu HAREKÂTINA yani VATANI KURTARMAYA vazîfeli kılarak Samsun’a gönderdiği hakîkatına karşılık, Paşa’nın, Sultan ve Halifelerin artık bu “VATANDA ASLA YERİ YOKDUR VE OLAMAZ” deyişi cidden mühim, târihe geçecek kadar esrârengiz ve dehşetengiz bir vak’a sayılamaz mı?

5) Şu sözler de Paşa’dan:

“Evet arkadaşlar, o saraylar ve o sarayların etrafını çeviren HÂİNLER, asırlarca bu milleti gafletde bırakdılar; onu nûra koşmakdan men’ etdiler. Onlar, bu milleti ve memleketi yalınız iki zamanda düşünürlerdi: Biri paraya, diğeri askere muhtac oldukları zaman! Bir başdan memleketi SOYARLAR, diğer yandan milletden aldıkları askerle Viyana’yı, Mısır’ı, İran’ı zapt içün fütûhâta kalkarlardı. Halbuki milletin o fütûhatda hiçbir emel-i millîsi, arzu-i vicdânîsi ve menfaati yokdu. Onların HIRSI, onların ŞAN ve şerefi içün bu milletin evlatları bir daha dönmemek üzere onların arkasından sürüklenirdi. Sonra onların, saraylardaki debdebe ve dârâtını te’mîn içün paraya ihtiyaçları vardı. Bu parayı SOPAYLA alırlardı.” (Mustafa Kemal’in Adana Çiftçileri ile konuşması. 16.3.1923, “Atatürk’ün Söylev ve Demeçleri”, c.2, s.121; Doğan: “Batılılaşma İhaneti”, s. 107-108.)

Osmanlılar, 600 yıllık ve üç kıt’adaki DEVLETİ, demek oluyor ki, HÂİNLİKLE, SOYGUNLARLA, HIRSLA VE SOPAYLA ayakda ve dimdik tutmuşlar… Cihan târihinde bu da, tersden akıldışı bir (rekor) olsa yeridir!.

6) “KAN İLE YAPILAN İNKİLAPLAR DAHA MUHKEM OLUR, KANSIZ İNKİLÂP EBEDÎLEŞTİRİLEMEZ! FAKAT BİZ, BU İNKİLÂBA VASIL OLMAK İÇÜN LÜZÛMU KADAR KAN DÖKDÜK!”  (Mustafa Kemal’den-Enver Ziya Karal: “Atatürk’den Düşünceler”, Devlet Kitapları, İstanbul, 1981, s. 170.)

Paşa bu beyânları ile de, “Kan dökmekle ebediyyen iftihâr edilebileceğini” bir “inkilâp kânunu” olarak keşfetmiş oluyor ki, bu da cihan çapında müthiş bir keyfiyet olarak telâkkî edilebilir…

15 Temmuz 2016’da ABD-Nato-Feto “inkilâbı” içün KAN DÖKEN Fetö takımları ise, buradaki ince ayar ve sırları bilemedikleri içün “dökdükleri KANLAR muhkem ve ebedî” bir iş ortaya koyamadan boş yere akıb hebâen mansûrâ oldu; ve bunun altında kalarak kendileri içün felâkete inkilâb ediverdi!. Belki de Feto-Nato-ABD inkilâbı, “lüzûmu kadar KAN DÖKEMEDİKLERİNDEN” bunun altında kalıb ezildiler!. Kan dökmenin de bir ihtisas işi olduğunu Feto acemileri bilememiş oluyorlar ki, bunun, câmi kürsülerinde millet bakıyesini aldatmak çün salya sümük höykürmekle elde edilebilecek bir kâbiliyyet (!) olmadığı ortaya çıkıyor… Feto yavşakları sırtlarını doğrudan doğruya ABD-NATO yerine îcâbetdiği kadar İngilize dayamış ve yaslamış olsalardı, bu inkilâb kendi başlarına ma’kûs bir felâkete inqılâb etmemiş olurdu!.

7) “BİZİM DEVLET İDÂRESİNDE TA’KÎB ETDİĞİMİZ PRENSİBLERİ, GÖKDEN İNDİĞİ SANILAN KİTABLARIN DOGMALARIYLA ASLA BİR TUTMAMALIDIR! BİZ, İLHAMLARIMIZI, GÖKDEN VE GÂİBDEN DEĞİL, DOĞRUDAN DOĞRUYA HAYATDAN ALMIŞ BULUNUYORUZ!” (“Atatürk Diyor ki”, Mustafa Baydar, Varlık Yayınları, İstanbul, 1981, 10. Baskı, s. 67.)

Paşa’ya göre Kelâm-ı Kadîm gibi ne kadar Kitab ve suhuf varsa bunlar, Allâh’ın, Peygamberan-ı ızâm Aleyhimüsselâm Hazerâtına inzâl buyurduğu KİTABLAR değil; “İNDİĞİ SANILAN KİTABLARDIR!” Paşa’ya göre hakîkatda böyle kitablar yok; “sanılan” kitablar var… Bu zamanda böyle kitabların dedikleri ile yaşanmaz; böyle (sanılan) kitablarla hayat yürümez; bu gerilik olur, denilmek istenmiş…

Fakat Târihe bakınca bu Kitablar, devr-i Âdem’den beri yüzlerce devlet kurub yaşatmış; ve milyarlarca insanı, yüzbinlerce âlim ve allâmeler, kumandan, sultan ve halîfelerle, devlet adamları, san’atkâr ve ediblerle onbinlerce sene adâletle ve seâdetle idâre etmişdir… Demek ki, îman ve fikirler, ins ü cin içün değişiyor; ve hakk u hakîkatı görebilmek her GÖZE bütün nûru ve lüzûm etdiği kadarı ile görünmiyebiliyor…

8) “LOZAN BARIŞ ANDLAŞMASI İLE, MODERN BİR ADLÎ TEŞKÎLÂT, MODERN VE LAİK KÂNÛNLAR YAPMAK M E C B Û R İ Y Y E T İ N İ  DE  MUKÂVELEVÎ OLARAK YÜKLENMİŞDİK.” (Prof. Hamza Eroğlu: “Atatürkçülük”, Olgaç Matbaası, Ankara, 1981, s. 154.)

Buradaki “Mecburiyyet, mukavele ve yüklenmişdik” kelimelerinin ortaya koyduğu ma’nâ, manzara ve (i’tirâfa) bakılırsa, “Lozan’ın zafer mi hezimet mi” olduğu pek güzel anlaşılır ve isbâtlanır… “Ebedî Şef” resmen ve alenen i’tirâf etmekdedir ki, “Lozan Andlaşması’na” Türk hey’eti “MECBÛR” edilmişdir… Ayrıca “MUKÂVELE” ile Türk tarafına “ZORLA YÜKLENDİĞİ” anlaşılmaktadır… Demek ki “HARBİ KAZANAN TARAF” zorlanan değil, zorlayan tarafdır!. Buradaki cümlenin ortaya koyduğu hakîkat, Lozan Andlaşması mevzuunda onu pek büyük bir muvaffakıyyet gibi gösterenlerle; ona yan bakanlara neredeyse hayat hakkı bile tanımıyacak kadar kendini kaybedenleri, yani CHP-Ulusallama ve Kamalist cenâh azgınlarını diri diri toprağa gömecek kadar keskin ve sivridir… Her sene Lozan sene-i devriyesinde ortalıkda deli danalar gibi böğüren bu cenâh, demek ki bu kadar açık ve keskin manzaraları çok iyi bildiklerinden, bunları örtmek üzere kuduruşa geçiyorlar!..

Yukarıya aldığımız ibâreden gene pek açıkça şu da anlaşılmaktadır ki, “Türk Hukûk (!) Sistemi” diye dünyanın gözleri önünde Haçlı Batı’dan taşınan bütün kânunlarla; “LÂYIKLIK” denen ateistlik de, “Lozan andlaşmasının, MECBÛR TUTULARAK VE MUKÂVELE İMZALATARAK TÜRK TARAFINA YÜKLENMESİ” ile bu memlekete çakılmışdır!!!.

Hakîkat bu kadar ve apaçık ortada olduğu hâlde, bu memleketde hâlâ daha “Lozan tartışmaları” ile milletin gözünü küllemiye kalkanlar varsa, bunların akl-ı selîm, samîmiyyet ve vicdân sâhibi mahlûkât olduğuna ihtimâl verilemez…

9) “EBEDÎ ŞEF KAMAL PAŞA’NIN” neler söylediğine devam edelim:

“Efendiler! Bütün beşeriyyetin tecrübe, ma’lûmât ve tefekkürde teâlî ve tekemmülü, HIRISTİYANLIKDAN, MÜSLÜMANLIKDAN, BUDİZMDEN SARF-I NAZÂR EDEREK BASİTLEŞTİRİLMİŞ VE HERKES İÇÜN ANLAŞILIR HÂLE KONULMUŞ ÂLEMŞÜMÛL SAF VE LEKESİZ BİR DİNİN TEESSÜSÜ; ve insanların şimdiye kadar kavgalar, levsiyât, kaba arzu ve iştihalar arasında bir sefâlethâne yaşamakda olduklarını kabûl ederek bütün vücudları ve zekâları zehirliyen ufûnet tohumlarına galebe etmiye karar vermesi gibi şerâitin husûlünü müstelzim olan bir “CİHANŞÜMÛL İTTİHÂDÎ BİR HÜKÛMET” tahayyülünün tatlı olduğunu inkâr edecek değiliz!”  (NUTUK, Türk Devrim Târîhi Enstitüsü, Devlet Kitabları, İstanbul 1981, 14. Baskı, s. 713)

Bu paragrafda anlatılmak istenenleri şöylece maddeleştirebiliriz:

1a) Buradaki 3 dîn, yani Hıristiyanlık, Müslümanlık ve Budizm, insanlığı yükseltmiyor ve geliştirmiyor. Yahûdiyyet dini ise bu meyanda nedense zikredilmemişdir…

2b) Bu 3 din “basitleştirilmiş” ve herkes içün “ANLAŞILIR” değildir. Dolayısıyla “Âlemşümûl, saf ve lekesiz” de olamaz. Mefhum-ı muhâlifi ile Müslümanlık da dâhil bu 3 din mevziidir (“bölgeseldir”), “karışıkdır, lekeli ve kirlidir…”

3c) Bu 3 din, Mülümanlık da dâhil, “İnsanlığın, kavgalar, pislikler, kaba arzu ve iştihalar arasında bir sefâlethânede yaşamalarına” sebeb olmuşdur.

4d) Bu 3 din, Müslümanlık da dâhil, “Bütün insanlığın vücudları ve zekâlarını zehirlemişdir; hem de pis ve çürük, iltihâbî kokular yayarak bu zehirlemeyi” yapmışdır…

5e) Tatlı bir hayâl olarak bu 3 dînin, Müslümanlık da dâhil, bu son derece menfî taraflarından uzak, “DÜNYA ÇAPINDA BİRLEŞİK BİR TEK HÜKÛMET TAHAYYÜL EDİLMELİDİR…”

6f) Neticeten: Gayr-i millî, Türke âid ve hass olmıyan, tamâmen global, bir tek basit ve anlaşılır, beşer icâdı bir dîn; ve gene dünya çapında gayr-i millî ve Türke âid ve hass olmıyan bütün milletlerin müşterek malı bir hükûmet… Bu hâliyle buna, adı geçen 3 dinin dışında bırakılan ve bütün dünyaya kendilerinin sâhib olacağı hayâli içinde bulunan yahudi idealindeki Yahve’nin dîni; ve siyonist idealindeki, diğer bütün insanlara yahudi ırkını hâkim yapacak olan bir (dünya hükûmeti) benzeri bir şey de denilebilir mi, denilemez mi?.

10) “Dini ve nâmûsu olanlar kazanamazlar, fakir kalmaya mahkûmdurlar! Böyle kimselerle memleketi zenginleştirmek mümkün değildir. Bunun için önce din ve nâmûs anlayışını değiştirmeliyiz. Partiyi (CHP’yi) bunu kabul edenlerle kuvvetlendirmeli ve bunları çabuk zengin etmeliyiz!”  (KAYNAKLAR:
(Kazım Karabekir – Hatırları – Kızıl Pençe – S. 86 – Mustafa Armağan
(Bkz. Kazım Karabekir, Paşaların Kavgası: Atatürk-Karabekir, Yayına hazırlayan: İsmet Bozdağ, Emre Yayınları, Aralık 1991, s.143
(Bkz. Kazım Karabekir Anlatıyor, Yayına hazırlayan: Uğur Mumcu, Umag Vakfı Yayınları, 1996, s.75-76.
(Bkz. Atatürk Din ve Laiklik Üzerine, Derleyen: Doğu Perinçek, Kaynak Yayınları, 3. Basım: 1999, s. 251-252.)

Paşa burada da:

1. a) “Dîn ve nâmus” gibi şeylerin karın doyurmayıb bir işe yaramıyacağını nazarlara vermiyor mu?..
2. b) Böyle mefhumlara kıymet veren bir milletin FAKİR kalacağına inanılmış… Böyle dindâr ve nâmuslu insanlarla memleket zengin olamazmış…
3. c) Zengin olmak içün “din ve nâmus” kaldırılıb, yerine başka bir “din ve nâmûs” anlayışı oturtulmalıymış… Millet müslüman ise, onun “nâmus ve dîn” anlayışını değiştirmek acebâ nasıl olabilir?. Bunu faşist ve diktacı bir rejim kurmadan; ve 500.000 kadar kişiyi öldürüb kanını dökmeden yapılabilmesi mümkin midir?.
4. d) Hâl böyle olunca, CHP’yi, “dîn ve nâmus” anlayışı olmayan veya başka bir anlayış şekline sâhib olan adam ve madamlarla kuvvetlendirmeli; ve bu kişileri hemen zenginleştirmeli imiş… “Ne edib edib çalışıb çabalayanlara değil, partici kim varsa onlara para akıtılmalı” denilmek istenmiyor mu?…

CHP’li ne kadar zengin varsa, 93 yıldır bu yollarla zenginleştirilmiş olmalıdır… “Sosyal (!) Adâletçi” CHP’nin, bütün servetlerinin meşrûiyyeti de, hangi “dîn ve nâmus” mayasıyla bugünlere gelmişdir düşünüle… Bir gün Türkiye’de (âdil) bir hükûmet iş başına gelirse, CHP de tepeden tırnağa (kayyumluk) demek değil midir?!!!

Ayrıca, 550 kişilik “Büyük Ulusallama Parala-mentosu”nda “NÂMUS ÜZERİNE AND İÇEN” bütün azâların da, “namuslu” olmakla kime “aykırı ve ters” olduklarını hesablamaları îcâb etmez mi?! Yoksa bu 550 kişinin “Dîn ve nâmus anlayışını değiştirmiş” kişiler olduğunu mu düşünmeliyiz?

Artık “Ebedî ŞEF’in istismârıyla” dünyalıklarını te’mîn eden adam ve madamların, hangi tür “dîn, îmân, nâmus ve ATA sevgisi” taşıdıklarını düşünmeleri; ve cihânın gözü önünde de bunun îzâhını yapabilmeleri îcâb etmez mi?…

93 yıllık “dîn ve nâmus” serüveni bu olan bir idârenin, milleti nereye nasıl götüreceği de iyi fikredilmeli değil midir?.. Bunca anarşi, terör, soygun, vurgun, ırza tasallutun; çocuk tâcizlerinin; kadın gırtlaklamaların, yangın ve tabiî felâketlerin, Feto-PKK, DEAŞ, DHKPC terörizminin, Tv fuhşiyatının; heykelhâne, fâizhâne, meyhâne, kerhâne ve kumarhânelerin hangi belâlara sebeb olduğu v.s.’nin dahî iyi düşünülmesi gerekmez midir?..

“Bunun için önce din ve nâmûs anlayışını değiştirmeliyiz.”

Buyrulduğuna göre (!) 1924’den beri DİB’lığının, ilahiyatların ve Feto gibi sarık cübbeli kürsü şeytanlarının da nasıl bir anlayışı “DÎN” olarak millete zerk etdikleri ve edecekleri, âkil ve âmil olanlarca iyi düşünülmeli değil midir?!

(İntişârı: 14.11.2016)tt

Son tashîh ve ilâveler:  8 Kasım 2018 / 11:45:22

The post -2- 10 Kasım Münâsebeti İle İlk Ve Son Türkiye Reis-i Cumhûrları Ne Dedi?.. appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(1)

Mehemmed SAFFET

Türkiye’de meşrûtiyet ve cumhûriyet devirlerinin târihi nedense millet ve dünyâdan saklanmaktadır. Bir takım ölen zevâtın vasiyetleri, hatırâtı, nice vesîkalar öyle bir saklanmaktadır ki, bunlar ortaya çıkarsa, sanki bazı adam veya madamların PEK BÜYÜK SUÇ VE CÜRÜM VE CİNÂYETLERİ ortalığa saçılacak; ve sanki dünya da “Vay anam vay, vay be, ulan bu ne, ne ulan bunlar?” diyecekmiş gibi, ecâib ve mine’l-garâib bir manzara!..

Bir de, 1. Reis-i Cumhur “Ebedî Şef Kamal Paşa’yı”, önüne gelen kendi keyfi ve arzusuna göre konuşturub ona kendi kafatasındaki şeytânî muzahrafâtı söyletiyor!. “Müslümanım” diyeninden, “Alevîyim, Ateistim, Fetocuyum, Allâh’sızım, Masonum, Homongolosum, Mehdiyim, Kedicikliyim, falan fırkanın çetebaşıyım, falan hânenin madamı ve patroniçesiyim, bilmem neyim” diyenine kadar… O “EBEDÎ Şef” de, Ukbâ’nın (Âlem-i Berzâh) nezârethânesinde tutulduğundan:

“Ulan beni istismâr etmeyin, bana kendi zırva ve hezeyanlarınızı, yâvelerinizi, uydurduklarınızı söyletmeyin; burada zâten canım burnumda, topunuzun 7 şeyinden başlarım… v.s.”

Diyemiyor…

Kaçdığı Alamanya’da Cumhurbaşkanı Herifin yanında terbiyeli maymun gibi duran, ABD bayrağına sarılarak uyuyan şu Feto yavşaklarından Con Dündar, M. Kamal Paşa içün “Ateistdi, dinsizdi” diye yazdı-çizdi, konferanslar videolar peydahladı. Lâkin hiçbir CHP’li, Ulusallamacı, Kamalist, Atatürkçü ve parti pırtıcıdan “Hayır, gâvur olur mu ulan Fetocu it, Müslümandı!” diyen bir tek ferd-i vâhid ortaya çıkmadı!..

Böyle (necâset) bir “susanlar” diyârının “dilsiz şeytanları” cirit atarken, bizler de işte öylesine aval aval bakıb milletçe kaval ve maval dinliyoruz!.. “Yeni Türkiye” denilen şey de, demek ki böyle bir şeymiş!..

Müteveffâ Uğur Mumcu da, Kâzım Karabekir’in hâtırâtından iktibâslar yaparak yazdığı kitabında, oradan Millî Şef’in şunları dediğini iktibâs etmişdi:

“Araboğlunun yâvelerini Türkoğullarına öğretmek içün Kur’an’ı Türkçeye terceme etdireceğim ve öylece de okutduracağım. Tâ ki budalalık edib aldanmasınlar!”

Bu ibâre karşısında da CHP’lilerin, Ulusallamacıların, Atatürkçü ve Kamalistlerin, Atacı ve Batıcı cümle çağdaşların, hatta T.C. sarık-cübbelisi ve takım elbiseli-gravatalı DİB BAŞI ve (10 kasım YAŞI) cümle sâdikân ve dilberânın hiçbirinden:

“Hadi ordan Mumcu ve benzeri sâir Cumhuriyet ve lâyıklık düşmanları!  Atamız böyle HAKÂRETLERİ hakk edecek basit bir adam olamaz!”

Diyemedi, böyle bir fısıltıcık bile duyulmadı!..

Mütekâidîn-i askeriyye ve siyâsiyyeden öyle rütbeli ve havalı-cıvalı adam ve madamlar da tanıdık ki, bunların bir kısmı “Atamız en iyi müslümandı!” diye kitâblar kaleme alırken; bir diğerleri “Kemalizm Türkün Dînidir” diye yazdı!. Bazıları “O, Türkün Peygamberiydi” dedi!. Bazıları da bunu az buldu: “Tanrı idi. Türkün Tanrısıydı. Yokdan Yaradanı idi!” diye hezeyannâmeler, yazılar kaleme aldı!

Bazı (Cumartesi Çocukları) da, “O, Tanrının son Peygamberi!” idi diye nesebsizliklerine mutâbık ve muvâfık sıkıb durdular!.. Sarık ve sırmalı cübbe içindeki DİB’li ve TİP’li, Kur’an ta’biriyle nice “Biçilmiş düzgün keresteler”, “sakız çiğnemek orucu bozar mı?” yollu suallerle yıllardır “ulusu” din adına narkozlarken, bu kabil (Cumartesi Çocuklarına) gıkları bile çıkmadı!..

1. Şef’e kimisi tanrı, kimisi son peygamber derken, birileri de çıkıb:

“Ulan tanrı ise peygamber değil, peygamber ise tanrı değildir; hem tanrı hem peygamber olunur mu, ayrıca SON Peygamber Aleyhisselâm apaçık bellidir, hâşâ ve kellâ O’ndan sonra Peygamber mi gelirmiş, a rûhu ve beyni çürümüşler!”

Demedi, diyemedi… Çünki “Yeni Türkiye’ye aydınlık”, demek ki böyle gelecek; ve “Güneş ufukdan şimdi” böyle doğacakmış!.

Bâlâda beyân etdiğimiz gibi sisli-dumanlı-bulanık bir hava ve su içinde yüzüb gidiyoruz; ve millet bakiyesi olarak da, böyle güzel güzel bizleri oltanın ucundaki yemlerle kolaycacık avlayıb parti parti, fırka fırka ve şia şia havuzlara doldurub, birileri de oralardan çıkarıyor ve kızartıb kızartıb gövdelerine indiriveriyor!. Rakı fabrikası çoğaltmakla öğünen; ve İzmir kordon boyundaki ufûneti yok etme sözü vererek oralardaki vatandaşlarının rahat rahat rakılarını yudumlamaları va’dinde bulunan; ve böylece (oy depolarını) kabartacağını sanan (!) “dîni bütün” başvekîlimiz (!) efendi de başlarda olunca, biz balıkların da meze olmamasının çâresi kalmıyor!. “Yeni Türkiye Şerefine” kadehler de böylece havalandı mı, iş tamamdır!. Sorarsanız:

“Atamızın izindeyiz, o nasıl RAKISINI leblebiyle yuvarlıyordu ise, biz de Kamalizimde yeni atılım ve katılımlar içine girerek yeni “yöntem” dembokratik narkozlama ile “RAKI” faslını yürütüyoruz!. Hep yerimizde sayacak da değiliz, zaman içinde değişdik. “Ezmânın tegayyürü ile ahkâmın tagayyürünü” inkâr edib Meçelle münkiri mi olalım?. Laikliğe ve demokrasiye bile yeni tanımlar getirdik, yeni yeni kimsenin aklına gelmiyen mostralık ma’nâlar yükledik!. Müslüman, nasıl haçlı standartlı politika yaparmış bunu da gösterdik! Değişmeyen yerinde duran yıkılır, biz dimdik ayakda ve kıyamda durmalıyız!”

Diyecek; ve karşılarındakini, pek zekîce (!) ve AKP eşsiz felsefeleriyle hemen altedeceklerdir!.

108 senedir, târîhimiz kapkaranlık ve bilinmezlerle doludur; mübhem ve muğlâk, hatta tahrîf ve tağyîr bulaşıkları içinde tanınmaz ve (aksine kalbedilmiş) vaz’iyyetdedir… Bütün vesîkalar, fısıltı gazeteleriyle de dünyâyı her 3 ayda bir dolaşıb duruyor, sanki tur atıyor! Bunların dışında, kitablara geçen ve insan ağzını bir-birbuçuk karış açık bırakan ne uydurmalar bile var!..

“Ebedî ŞEF” Kamal Paşa ölüm döşeğinde iken, günahı kadar sevmediği “Millî ŞEF İsmet’in” öldürülmesini (gebertilmesini diyenler de var) emreder!.. “Ebedî Şefdir”, etek öpenler “Emretmişdir, kelle alınmalıdır, başka çâre akıldan bile geçirilemez” derler… Halbuki bu sırada Millî Şef Kulak İsmet, son derece sessiz ve “sızıntı” usûlleriyle kadrosunu hazırlıyarak “Millî Şeflik” makâmına oturacağı gün veya saatlerin hatta dakikaların plan ve hesabları ile meşgûldür!.

 “Ebedî Şefin” emri, tasavvur âleminde bile olsa der’akab İNFÂZ edilmiş; ve Kulak İsmet Berzâh Âlemi’ne postalanmışdır!. Bunun “Ebedî Şef’e” isbâtı da, günlük bir gazetede “İsmet Paşa Hazıretleri kaza kurşunuyla öldürüldü, cenâzesi….” şeklinde manşetden haber yapılarak; ve bu bir tek nüsha EBEDÎ Şef’e gösterilerek icrâ edilir; ve O’nun huzûr ve sükûnu da böylece, sâdık (!) tapıcıları (!) tarafından te’mîn edilivermiş olur!!!.. “Ebedî Şef” de, İsmet denenin çocuklarının tahsili içün onlara maaş bağlanmasını ve onlara iyi bakılmasını; yetimliklerini hissetmeden yaşamaları (!) içün, en içden ve samîmî merhamet ve himâyelerini ızhar buyururlar!.

Bunlar, kitablara geçmiş, gazetelerin dilleri ve tv’lerin ekranları ile ortaya dökülür olmuş vâkıa-yı cumhûriyyelerdir!…

Şu hâdise dahî bunlar gibidir:

“Ebedî ŞEF” Kamal Paşa gözlerini yumunca, etrafındaki sâdık bende ve pervâneler (!) atalarının dinsevmez oluşu; ve kendilerinin de dine bir hiçmiş gibi bakar olmaları hasebiyle, dînî merâsim yapmadan Etnoğrafya müzesindeki mekânına kaldırılmasını isterler ve bunda da karar kılarlar!. Fakat “Ebedî Şef”  Kamal Paşa’nın üvey hemşîresi (Makbûle Atadan) Hanım, “Ağamın cenâze namazı kılınacak” diye öyle bir direnir ve tutdurur ki, ahbâb u yârân apışıp kalır!. Nâçâr, o zaman hiç sevilmiyen ve kendilerinden iğrenilen (sarıklı) takımından bir bende “Şerâfettin Yaltkaya” da oradadır abdest almaya bile fırsat bulamadan alelacele öne geçirilir; o ve sümmettedârik te’mîn edilen 10-15 kişi ile “Tanrı uludur” diyerek namaza (!) durulur! Ve “Esenlikler size” diyerek iki tarafa selâm da verilerek namaz (!) edâ ve icrâ edilivermiş olur! Dahî, Makbûle Atadan hanımın emr ü fermânı yerine getirilivermiş ve sekînet ü sükûnete kavuşturuluvermişdir!.

Arabça düşmanlığı da o devirde tavan yapdığından “İbâdet (!) dili Türkçe’dir!..”  Sarıklı “yobaz” denilen, o aynı zamanda bendedir de, işte o, “Türkçe okuduğu tekbir ve dualarla”, deoiğimiz gibi  o ritüelini ikmâle çalışır; ve sağına soluna “ESENLİKLER SİZİN ÜZERİNİZE, ESENLİKLER SİZİN ÜZERİNİZE” diyerek “o cins selâmını” da vererek işini bitirir!..

Böylece Makbûle Hanımın Ağası hakkındaki son arzusu yerine getirilmiş (!) ve direnişi de yerli yerine oturtuluvermiş olur!. Böylece, Makbûle Hanım’a göre Ağasının ruhû da şâd ü handân oluvermişdir!..

Bunlar da, gene gazete, tv ve kitablara geçmiş yakın târih manzaraları!.

Bir de, Feto iblisinin kuyruklarından A ve M birâderlerin pederi mason birâderlerden müteveffâ Çetin Altan’ın, köşesinde yazdıkları var. “Ebedî ŞEF” Kamal Paşa 9.05’de değil, gece 3-4 suları gibi gözlerini dünyâsına kapatmışdır!. O zaman devlet dâireleri tam 9.00’da mesâîye başladığından; ve hiç kimseyi gece yarısı yatağından kaldırıb, onları ataları içün rükû ve sücûda geçirmek, KIYAMDA durdurub kemalistce ibâdet etdirmek mümkin olamıyacağından, bu KIYAMDA durdurma işi de mümkin olsun düşüncesinden hareketle, “9.05’de ölmüşdür” diyerek mes’ele hâll ü fasl ediliverir!. 77 senedir de, tanrılara hass bu KIYÂM duruşuyla Paşa’ya ubudiyyet (kulluk) ritüeli edâ ve îfâ edilmektedir!..

Ancak beşerî tanrılara göre yapılan bu KIYÂMDA duruş ritüeli, bu internet asrında Ekvator Pigme ve Buşman kabilelerince bile nasıl karşılanır bilemeyiz!. “Çağdaş Düşünce, Düdükce ve Görümce Dernekleri” çok daha iyi bilseler de, bizce bu tip ritüeller pek iptidâî (primitif) şeyler gibi görünüyor!. 9.05’de ambulans âcile yetişecek hastasıyla; uçağa, trene, vapura ve herhangi bir işe yetişecek yolcular o telâşları ile, bu kamalist KIYÂMDA durma ritüelini nasıl edâ edeceklerdir?. Bunların, bu kamalist ritüeli edâ değil de münasib zamanlarında hânelerine girdikleri zaman (kazâ) etmeleri de neden mümkin olamasın?. Dolayısıyla şu veya bu şekilde ihtiyacı olub da 9.05’de tanrısına KIYAM ubûdiyyetini (kulluğunu) edâ edemiyen; yürüyen, koşan, belini tutan, idrârı sıkıştıran; doğurmaya yetişecek, ameliyata koşturulan ve nice böyle sıkışıklığı olub da hareket içinde kıvranan, belki o saat ve dakikada yüzbinlerce ademoğlu bulunacakdır… Bunlara öküz gibi bakan ve kazık gibi dikilen bazı hayvanların, ayıca bakış ve vahşî muâmeleleri de suç teşkîl etmeli; bunun çün “Büyük Ulusallamacı Para-lamento” kânun çıkararak (!) bu işe dünyâ çapında bir çözüm ve “KIYAM açılımı” getirmeli değil midir?…

Şu kadar var ki, Müteveffâ Cumhûriyet Târihçi ve romancılarından Reşad Ekrem Koçu nâm zât da 1968 veya 69’ların Tercüman Gazetesinde “Ali Rızâ Bey’in” üvey baba olduğunu; ve küçük M.Kamal’ın o sıra 7-8 yaşlarında bulunduğunu yazmışdı… İbrahim İhsan Bey’in babalığının ise, öz babalık olduğu bazı kaynaklarda zikredilmektedir… “Ebedî Şef Kamal Paşanın” oğlu da “Abdurrahim Efendi” olub, birkaç sene evvel Karacabey’de vefât etmişdir…

10 kasım münâsebetiyle, son cumhurbaşkanı ileri politikacı ve  “Edebî Şef”  Receb Tayyib Erdoğan’ın neler söylediğine, ilk cumhurbaşkanı “Ebedî Şef Kamal Paşa’nın” ise tam tersden neler beyân etdiğine ise, bilâhare geçelim…

(Mâba’di var)

(İntişârı: 11.11.2016)tt

Son tashîh ve ilâveler: 08.11.2018 / 10:56:19

The post -1- 10 Kasım Münâsebeti İle İlk Ve Son (T.C. Reis-i Cumhûrları) Ne Dedi?.. appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

On kasımda bir ülke, mâtemlere bürünür,
Nice hesablar bugün, defterlerle dürülür!
Dönüş mutlak Rabbedir, mâsivâ senin olsa;
Allâh’dan gelen hüküm, Kâinât’a süzülür!

İbret almaz da insan, Hakk’ı redde doyamaz,
TAPINIR durur gene, HAKK’da aslâ duramaz…

AMMAR

10 Kasım 2020

The post Ölüm! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Atapaşa ölse de, leblebi rakı yaşar,
Seksen ikinci yılda, rakıda sahte başlar!
Doksan dörde tırmandı, sahte rakı ”şehidi;”
Rakı ”kutsal” içkidir, izden ilkeden taşar!

Rakıda hiç fark etmez, hakîkîsi sahtesi,
”Rakı içelim rakı”, çâre efkâra hepsi!.

AMMAR

10 Kasım 2020

The post Rakı… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.