(12)

Zıyâiyye BEKÇİSİ

.

HUMEYNÎ’YE GÖRE “İRAN ORDUSU PEYGAMBER ORDUSUNDAN ÜSTÜNMÜŞ!”

Çakma Üstad Dilipak, Şii Prof. Hüseyin Hatemî’nin Türkçe’mize terceme edib Fettoş muhibbânından Ali Bulaç’ın da basıb neşretdiği Humeyni’nin “İslâm Fıkhında Devlet” nâm kitabından, bazı İslâm dışı ve fakat “Şia Dîni içi” satırları gördükden sonra, Şia Âyetullasının arabî kitablarına geçelim. Bu kitablarında, (En son Kaşıkçı cinâyetini de helâl gören ve Peygamber Aleyhisselâm’a ve ashâbına düşmanlıkda sâbıkalı vehhâbî ve selefî dalâletlerini aratmıyan) İslâmdışı acem palavra ve iftirâlarını görelim!. Âyetle dahî sâbit ve emredilen salât ü selâm getirmeyi bile (şirk) sayacak kadar zıvanadan çıkan, Ashâb-ı Güzîn kabirlerini de tahrîb ederek dümdüz eden deve çobanları da, bir başka felâket olarak âlem-i İslâm’ı (tehdîd) âfetidir…

“İslâm coğrafyasını şiilik ve sünnîlik tehdîd ediyor” diyen Ankara layık ve sekülerleri de, hem, kılavuzlarının kurbânı olarak İslâm akâidini Efgânî familyaları gibi yanlış bilenler; ve hem de, hasîs, şeytânî ve beşerî politikaların, yokluğa mahkûm serâbını hakîkât zanneden aldatılmışlardır…

Acem Şîası’na dönersek:

1) Humeyni kendi zamanındaki Şii İran ordusunun Rasûl-i Ekrem Aleyhisselam Efendimiz Hazretlerinin başında bulunduğu Ashâb-ı Kirâm Rıdvânullâhi Teâlâ Aleyhim Ecmaîn’den müteşekkil “ALLÂH ORDUSUNDAN bile ÜSTÜN”  olduğunu, bazı Ashâbın Efendimize itaat etmeyib harbe (cihada) gitmek istemediklerini; Allâh Celle’nin de onlar hakkında azab âyetleri indirdiğini; Kûfelilerin Hazret-i Hüseyine yapdıklarını, ashâbının da (Hâşâ) Rasûl-i Rusül Aleyhisselam’a yapmış gibi göstererek, Allâh Rasûlünün ashâb-ı güzînini birçok cihetden “İtaatsiz, bahâneler ilere sürürek cihaddan kaçan, Allâh’ın azâbını hakeden, hâşâ işe yaramaz” bir kalabalık gibi göstermek çirkinliği ve dalâletini irtikâb etmektedir. Her fırsatda Ashâb-ı Güzîn Hazerâtına hakâret etmek şîanın en baş prensibi olmuşdur ki, Rasûl-i Kibriyâ Aleyhi Ekmeli’t-tehâyâ Sallallâhu Aleyhi Ve Sellem Efendimiz Hazretleri’nin “Ashâbımı seven beni sevdiği içün sever, sevmiyen de beni sevmediği içün sevmez” meâlindeki buyruğu (Hadîs-i Şerîfleri), her müslümanın bildiği veya bilmesi gereken pek mukaddes bir hakk ve hakîkatdır. Allâh’ın Habîbi Aleyhisselâm Hazretlerini sevmiyen (O’na emredildiği gibi İTTİBÂ’ etmiyen) bir nasibsiz de, kim olursa olsun, “Allâh Celle ve ‘Alâ Hazretlerini sevmekden ve O’na îmândan” aslâ bahsedemez…

İşte, aşağıda, ashâbı ile Rasûlullâh Aleyhisselâm’ı dolayısıyla Cenâb-ı Hakk’ı tahtıe eden, küçümseyen, hafife alan ve hakârete varan kabih cümleler; ve kendi ordusunun kelle sayısını “milyonlar” diyerek öne çıkaran; ve (Rasûllulâh Aleyhisselâm Efendimizin Allâh Ordusundan, Acem ordusunu Üstün gören); akla ve îmâna zarar, şişirme, dalâlet bulamacı satırlar:

“Asrımızda milyonlarca nüfusu olan İran ordusunun, Resûlullâh’ın asrındaki Hicaz ehlinden ve Emiru’l-Müminîn Ali ile Oğlu Hüseyin zamanındaki Irak’ta bulunan Kufe ehli ordusundan daha üstün olduğunu düşünüyorum. Çünkü Resûlullâh’ın dönemindeki Hicaz’da bulunan Müslümanlardan bazıları Hazret-i Peygamber’e itaat etmemişler, farklı sebebler ileri sürerek muhtelif yerlere harbe gitmekten geri durmuşlardır. Bunun üzerine Allâh onlara azap va’deden ve onları azarlayan Tevbe süresinin bir kısım âyetlerini indirmiştir. Irak ehli de, Şehitlerin Efendisi Hazret-i Ali’nin oğlu Hazret-i Hüseyin’e yaptıklarını yapmışlardır. Onu öldürme günâhını bizzat onlar işlemediler ancak savaştan kaçtılar; ve târihteki bu ağır suç işleninceye kadar oturdular.”  (Humeynî, “El Vasiyyetu’s-Siyasiyyetu’l-İlâhiyye”, sahîfe. 27) (5)

Biz Müslümanlar ise Şia dîninin aksine, Ashâbın hiçbirini dışlamadan, Allâh ve Rasûlü’nün emretdiği gibi tamâmını da sever ve sayarız ki, bu, yüzlerce sahih hadîs-i şerîf ile kat’iyyen sâbit olduğu gibi; Kelâm-ı Kadîm’in birçok âyet-i celîlesi ile ve Fetih Sûre-i Celîlesinin son âyet-i kerîmesinin de bir emridir. Büyük Müfessir Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin satırlarıyla mevzûa girelim:

“HAKK, esmâ-i Hüsnâdan, DÎNİ’L-HAKK, Hakkın Dîni, BÜTÜN İNSANLIĞIN HUKÛKUNU TEKEFFÜL EDEN HAKK TEÂLÂ’DAN BAŞKASINA  İBÂDETİ KABÛL ETMİYEN DÎN-İ İSLÂM (….) ki, onu dînin hepsinin üzerine kâhir ve gâlib kılmak içün—dîn cinsinin hepsinin üzerine çıkarmak, hepsine gâlib ve üstün etmek içün….. İslâm ile ÇARPIŞMAK İSTİYEN DİNLERİN HEPSİ MUHAKKAK MAĞLUB OLACAKDIR.” (C. 6, S.4439)

HUMEYNÎ’Yİ KELÂM-I KADİM ŞİDDETLE TEKZÎB EDİYOR!

Bu satırlarla İslâmiyyet’in Şia’ya da kâhir ve gâlib olduğu ve Kıyâmet’e kadar da böyle olacağını beyandan sonra, asıl (Ashâb Mevzuuna) geçelim; ve Humeynî’nin, kelimesine kadar nasıl TEKZÎB edildiğini görelim. Allâh Celle ve Alâ Hazretleri’nin âyeti ve tefsîri şöyle:

“….(Vellezîne meahû) ONUNLA (Peygamber Aleyhisselâm ile) BERÂBER OLANLAR (yani ashâbın tamâmı) (Eşiddâu ale’l-küffâr) KÂFİRLERE KARŞI ÇOK ÇETİN—ÇOK ŞİDDETLİDİRLER, ONLARIN KÜFÜRLERİNE KARŞI, ZA’F, YILGINLIK GÖSTERMEZ, SERT VE KUVVETLİ DAVRANIRLAR. Onun içün sulh müzâkeresi esnâsında kâfirlerin sözlerine karşı galeyâna gelmişlerdi. Fakat (Ruhamâu Beynehum) kendi aralarında çok rahimdirler—biribirlerine çok yumuşak, çok nâzik, merhametli hareket ederler. Onun içün aralarında kelime-i Hakk üzerinde toplanmaları da kolay olur….. Allâh içün hâlisâne secde edib durdukları yüzlerinin salâh ve parlıyan nûrânîliğinden bellidir.”  (s.4440-41)

“İşte Rasûlullâh ve ashâbı böyle hoş, mükemmel, muntazam, güzel bir ekin gibi yetiştirilmiş BİR  O R D U D U  R.  Burada Rasûlullâh’ın feyz-i ahlâkı ve ta’lîm ü terbiyesi ile ümmetine rûhan ve cismen verilen hayâtî nizam ve neş’enin bir ifâdesi ve MEKKE FÂTİHLERİNİN BİR GEÇİT RESMİ VARDIR.” (s. 4442)

Cenâb-ı Hakk, Rasululâh ve ALLÂH ORDUSU yani sahâbîler içün böyle buyururken, müteveffâ Şia Ayetullası Humeynî merkûm ise (Hâşâ ve kellâ):

“Hazret-i Peygamber’e itaat etmemişler, farklı sebebler ileri sürerek muhtelif yerlere harbe gitmekten geri durmuşlardır. Bunun üzerine Allâh onlara azap vadeden ve onları azarlayan Tevbe süresinin bir kısım âyetlerini indirmiştir.”

Gibi yâveler sıralamaktadır!.

Humeynî, hiçbir İslâm muârızının bile ağzına almaya hayâ etdiği fâhiş ve son derece (sahâbî buğz ve adâveti) püsküren elfâz-ı kabiha ve şenîa irtikâbından aslâ ictinâb etmiyor…

Merkûm, “Bugünki İran Ordusunun Rasul-i Rusül Aleyhisselâm’ın ordusundan DAHA ÜSTÜN olduğunu düşünüyormuş!.”

Böyle yüzdeyüz (rahmânî olmıyan) bir düşünceye rûh ve zihninde yer veren adam veya madama ne kadar müslüman gözüyle bakılabilir, son derece ciddî bir mes’ele!?.

YUKARIDA GÖRÜLDÜĞÜ GİBİ RASÛL-İ KİBRİYÂ ALEYHİSSELÂM’IN ALLÂH ORDUSUNU ALLÂH AZZE VE CELLE MEDH Ü SENÂ EDER VE NİCE ÂYETLERLE BU ORTAYA KONULUR; VE BU ORDUNUN, MELEKLER VE MU’CİZELERLE DAHÎ TAKVİYE, TE’YÎD VE TE’KÎD BUYURULDUĞUNU BİZZAT GENE ÂYET-İ KERÎLELERİYLE ALLÂH AZZE BEYÂN EDER; VE PEYGAMBERLER PEYGAMBERİ GİBİ HÂLIK TEÂLÂ’NIN HALKETDİĞİ EN RAÛF, RAHÎM VE EKMEL HABÎBİ İÇÜN CENÂB-I HAKK BU KADAR ULVİYYET VE KUDSİYYET VAZ’EDERKEN; BUNLARLA TAM TEÂRÜZ EDEN VE İSLÂM ÎMÂN ESASLARI İLE ASLÂ KÂBİL-İ TE’LÎF EDİLEMİYECEK ŞU Humeynî’nin, yukarıya aldığımız satırlarındaki aşağılamalara bir bakınız!..,

Hâlâ üç paralık beşerî ve modern silâhlara kafayı takan ve onları gözünde dehhâmeleştiren; böylece kendisini, (pozitivist) bir çukurdan mukâyese ve hâdiseye bakan adam ve madam basitliğine mahkûm edenlerin nazarı, acebâ zerre kadar islâmî olabilir mi?..

KAHHÂR BUYURUR: “ GÖKLERİN VE YERİN BÜTÜN ORDULARI ALLÂH’INDIR!”

Değil Şii İran ordusu, ins ü cinnin geçmiş ve gelecek bütün orduları bir araya gelse, bunların topu da, Hakk Sübhânehû ve Teâlâ Hazretlerinin, Habibi Aleyhisselâm ve ashâbı üzerinde tecellî eden ORDUSUNDAKİ KUVVVET VE KUDRETİN, FÂİKİYYET VE FÂTİHİYYETİN, ŞECAAT VE HAKÎKATİN SONSUZDA BİRİ OLABİLİR Mİ?.. RASÛLULLÂH’IN ORDUSU, BİZZAT ALLÂH AZZE’NİN ORDUSU DEMEK DEĞİL MİDİR?.

Fetih Suresi 5 ve 8. Âyetler “GÖKLERİN VE YERİN ORDULARI HEP ALLÂH’INDIR” buyurur… Humeynî ise “Şii İran Ordusunu” Rasûlullâh Aleyhisselâm etrâfındaki “Allâh Ordusundan Üstün görüyor!”

Halbuki İslâm Dîninde Allâh Celle’nin ordularından herhangi birisini bile, beşerî (!) bir ordu ile mukâyese ve muvâzene etmek muhaldir!.

Elmalılı Merhûm “Gökleri ve yeri tutan yukarıda ve aşağıda mevcûd olan bütün kuvvetler ONUNDUR.” buyurur. (c.6,s.4411) Merhûm, bu âyetin iki def’a zikri içün de şöyle yazar:

“Bunu iki def’a ihtârın hikmeti hakkında demişlerdir ki, Allâh Teâlâ’nın hem RAHMET ORDULARI, hem de AZÂB ORDULARI bulunduğuna tenbihdir…” (s.4412)

Müteveffâ Humeynî’nin orduları, acebâ bu ikisinden de biri olamıyacağına göre, “Şîa, takiyye ve mut’a, v.s.” orduları sayılamaz mı?.

Görüldüğü gibi “ordu” telâkkîsi İslâmiyyet’de iyi bilinmezse, 15 asır sonra şunun bunun Haçlı Batı pozitivizması ve mu’tezile   içi ve üzerinde peydahlanan Şia dîninin “ordu” telâkkîleri, vahyin dilini anlamakda son derece saptırıcı olacakdır…

Ayrıca bu, hangi (Religionun) İlâh, Rasûl ve Hakk anlayışıdır ki, islâmî îmân ve telâkkîleri çatır çatır kırıb geçirsin?!.

Böylece, bundan, Şia’nın başlı başına müstakil, apayrı ve İslâm ile müteârız bir religion olduğu netîcesi ortaya çıkmıyacak mıdır?.

Üstelik âyet-i celîlelerin sübûtu ve kat’î delâletleri “Fetih ile Mübeşşer” bir Peygamber ordusunu, NİCE ÂYETLERLE ortaya koyar; ve “İran ordusu” denilenin, bundan zerre kadar nasîbi olmadığı da bedâhaten ortada iken…

Zehi gaflet ve dalâlet!!!

(Mâba’di var)

İntişârı: 22.02.2019 18:44:58

The post (12) Haçlı Yeni Yılına Girişde Kaş Yaparken Göz Çıkaranlar, Hattâ Mil Çekenler! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

481. Mesele: Tâife-i mezbûre şi’adan olmak da’vâ ederler, “lâ ilahe illallah” derler iken, bu mertebeyi îcâb eden halleri nedir, mufassal ve meşrûh beyan buyurula?

Elcevap: Şi’adan değil, “yetmiş üç fırka ki, içinde ehl-i sün­net fırkasından gayrı nârdadır” deyu hazreti Resul (sallallâhu aleyhi ve sellem) tasrih buyurmuşlardır, bu taife ol yetmiş üç fırkanın hâlis birinden değildir. Her birinden bir miktar şer ve fesad alıp, kendiler hevâlarınca ihtiyar ettikleri küfr ü bid’atlere ilhak edip, bir mezheb-i küfr ü dalâlet ihtira’ eylemişlerdir. Dahi durup gün günden artırmak üzerinedirler. Şimdiye değin üzerine müstemir oldukları kabâyih-i ma’rûfelerinin, müceb-i şeriat-i şe­rife üzerine mufassalan hükmü budur ki:

Ol zâlimler Kur’an-ı ‘azîmi ve şeriat-i şerifeyi ve dîn-i İslâmı istihfaf eylemekle, ve kütüb-i şer’iyyeyi tahkir edip oda yakmak ile, ve ‘ulemâ-i dîni ‘İlimleri için ihanet edip kırmak ile, ve re’isleri olan fâcir me’lûnu ma’bud yerine koyup ana secde eylemekle, ve dahi hürmeti nusûs-i kafiye ile sabit olan envâ’-i hurumât-i dîniyeyi istihlâl eylemekle, ve hazret-i Ebî Bekr ile hazret-i Ömere (radiyallâhu anhum) la’n eylemekle kâfir ol­duklarından sonra, hazret-i Âişe-i sıddîkanın (radiyallâhu anhâ) berâati hakkında bunca âyât-i ‘azîme nazile olmuş iken, anlara itâle-i lisan eylemekle Kur’an-i kerîmi tekzîb edip kâfir oldukların­dan ma’adâ, hazret-i Risâlet-penâhın (sallallâhu aleyhi ve sellem) cenâb-ı azizlerine şeyn getirdikleri ile sebb-i nebî eylemiş olup, cumhûr-i ‘ulemâ-i a’sâr ve emsâr icmâı ile, katilleri mubah olup, küfürlerinde şek edenler kâfir olurlar. İmâm-ı Azam ve imam Süfyân-i Sevrî ve imam Evzâgî (rahimehullah) katlarında tamam sıhhat üzere tevbe edip İslama gelicek, eğerçi bu küfürler dahi sâir kefere küfürleri gibi afv olunup katilden necat bulurlar, amma imam Mâlik ve imam Şâfi’î ve imam Ahmet bin Hanbel ve imam Leys bin Sa’d ve imam İshak bin Râhûye ve sâir ‘uzemâ-i ‘ule­mâ-i dinden cem’-i kesîr katlarında asla tevbeleri makbul ve İslâmları mu’teber değildir. Elbette hadden katl olunurlar. Hazret-i imam-i din-penah (eyyedehullâhu te’âlâ ve kavvâhu) zikr olunan eimme-i dinden, hangi canibin kavli ile ‘amel ederler ise meşrû’dur. Ol kabâyih ile ittisafları cem-i ehl-i İslâm içinde tevatür ile mu’ayyenen ma’lûm olmuştur. Hallerinde tereddüd ve iştibah yok­tur. Askerlerinden olup kıtale mübaşeret edenler ve binip inip etbâ’ından olanların şânında asla tevakkuf olunur değildir. Amma şehirlerde ve köylerde kendi hâlinde salâh üzerine olup, bunların sıfatlarından ve ef’allerinden tenezzühü olup, zahir halleri dahi sıdklarına delâlet eyleyen kimselerin kizbleri zahir olmayınca, üzerlerine bunların ahkâmı ve ‘ukûbâtı icra olunmaz. Bu taifenin kıtali sâir kefere kıtalinden ehemdir. Anınçün Medîne-i münevvere-etrafında kefere çok iken ve bilâd-i Şâm feth olunmamış iken an­lara gaza eylemekten, hazret-i Ebî Bekr-i sıddik (radiyallâhu anh) hilâfetinde zuhur eden Müseyleme-i kezzaba tâbi’ olan tâife-i mürtedde üzerine gaza eylemeğe, eshâb-î kiram (rıdvânullâhi aleyhim ecma’în) icmaları ile tercih ve takdim buyurmuşlardır. Hazret-i ‘Ali (kerremallâhu vecheh) hilâfetinde havârîc kıtali dahi böyle olmuştur. Bu taifenin fesadları dahi azimdir, yeryüzünden fesadların ref eylemek için mücâhede eylemek dahi ehemdir.

-Ebū s-Su’ūd Efendinin Fetvalarından.

The post Şîa Hakkında Ebu’s-Suûd Efendi Hazretleri’nin Fetvâsı appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(1)

İSLAMOĞLU’NUN DERDİ ŞİRK İSE EĞER…

Ömer YİĞİTOĞLU

Son zamanlarda “Sosyal Medya” denilen âlemde bazı İslâm düşmanları tarafından tarîkatlara tasalluten gerek onu inkâr ederek, gerek ona çamur atarak ve gerek İslâm’ın mutlak olarak yasakladığı “ırkçılık” fitnesini tarîkat şeyhlerine de tatbîk ederek İslâm’ı tahrîf ve tağyîr cihetine gidiliyor. Binâenaleyh o mübârek zâtların rûhları da incitiliyor.

Bilhassa Mustafa P.slamoğlu denen şahsın tasavvufa olan düşmanlığı ma’lûmumuzdur. Hazîn olan şudur ki, şerîatsız tarîkatlar böyle tasavvuf ve İslâm düşmanlarının ekmeğine yağ ile bal sürüb, düşmanın diline malzeme oluyorlar. Düşmanı, o feyiz menbaı olan TASAVVUF ilmini kökden reddetmeye itiyorlar. Düşman da zaten İslâm’a atacak taş arıyorken, gökden aradığını yerde buluyor.

En başda şunu belirtmeliyiz ki; bizim müdâfaamız ŞERÎATDAN KIL KADAR AYRILMAYAN TASAVVUF’adır. Elyevm mevcûd olan şerîatsız tarîkatların hatâlarını elbetde tasvîb etmiyor, reddediyoruz.

İşte M. P.slamoğlu denen İslâm merdûdunun tasavvuf hakkındaki o iğrenç tweetlerinden biri:

“Bir zamanlar ben de tasavvuf dinine inanmış, beni bir şeyh kurtarır sanmıştım. Kur’anla tanıştım, şirkten tevbe ettim. Yolunuzu iyi bilirim.” (10 Eylül 2017, sa: 13.35)

Burada tasavvufa alenen şirk diyor. Mâdem ki insanları bu şirkden(!) korumak için tebliğde(!) bulunuyor, ya’ni mes’ele şirk olunca böyle hassas(!) davranıyor o hâlde biz de kendisine bu husûsda birkaç suâl tevcîh edelim:

1) Kamalistler Kamal’a karşı aşırı bağlılık göstererek onu ilâh ve peygamber yerine koyarlarken, bunun şirk olduğuna dâir bir tek kelâm etdiniz mi? Yoksa CNN Türk’de Tarafsız Bölge programında “Tarikatlara taş atmak için Kemalist zihniyetin temsilcileri Emekli Tümgeneral Ahmet Yavuz ve Sinan Meydan’la el ele mi tutuşdunuz?” (1)

2) Parlamentoda 550 milletvekili (dokunulmazlığı olan Tanrı) Allâh’ın kânunlarını hiçe sayarak kânun yapıb Allâh’a kafa tutarken, “Halkın gücünün üstünde güç yoktur” “Halkın dediği olur” gibi sözlerle Cenâb-ı Hakk’ın irâdesinin üzerine halkın irâdesini oturturken, Cenâb-ı Hakk’ı hiçe sayan bu şirk sistemiyle ülkeyi yönetirken; ve böyle  bir sisteme re’y vererek onu yaşatmak için bu şirke ortak olanları hiç müşrik i’lân etdiniz mi? Yoksa “Oy kullanmak şirk midir?” suâlini soran sâilinize yamuk yumuk ve matluba gayr-ı muvâfık cevâb verdikden sonra, “Bir kere size her zaman söylemiyor muyum, bu şirk ve küfür mes’elesini listeye indirgemeyin diye” deyib, bu cümlenizle de “Oy kullanmayı şirk listesine indirgemeyin, bu şirk değildir” mi demek istediniz? (2)

3) Politikacılar, Anıtkabir’de, oraya karşı ta’zîm gösterib özel deftere yazdıkları yazılarla kabir derûnuna mektublar postalar ve ruhlara tapınan animistler gibi ta’zimle okuyub üfler ve kendilerine göre bir takım ritüellerle ibâdet, kıyâm ve rükû’ ederken; müslümanların türbelerine gösterdikleri ta’zîmi reddetdiğiniz gibi, bunları da reddetdiniz mi? Yoksa, 15.11.2012 târihinde Hilal Tv’de “Ulustan Ümmete” adlı programda Hamza Türkmen tarafından size sorulan:

 –“Bizim siyaset anlayışımız içinde, eğer vahyî ölçüleri gözetiyorsak, amel-inanç ayrımı olmaması gerekiyor. Bu boyutuyla baktığımızda bizim siyaset anlayışımız içinde mesela türbeleri Allâh‘a ulaşmak için vesîle kabul etmek, türbelere tazimde bulunmak olumsuzlanır, bu olumlu bir şey değildir değil mi? Peki, ama bir de Türkiye‘de reel siyaset içinde rol alan insanlar Anıtkabir‘de tazimde bulunmak zorundadır. Şimdi, değer temelli siyaset anlayışı buna izin vermezken, reel siyaset Anıtkabir karşısında tazim duruşuna geçirtiyor. Ben bu çelişkiyi ifade ediyorum. Yani bunu nasıl çözümleyeceğiz?“

Suâline, Anıtkabirde yapılan ta’zimi meşrûlaşdırmak adına Efendimiz Aleyhissalâtu Vesselâm’ı misâl gösterecek kadar çirkinleşerek mi cevâb verdiniz? Böyle iğrenç bir küfre Efendimizi KAYNAK gösterebiliyorsunuz da TASAVVUF gibi Efendimize dayanan nefsi terbiye etme ilminde neden Efendimizi KAYNAK göstermeyerek TASAVVUF’u durmadan taşlıyor ve şirkle ithâm ediyorsunuz.?

Haberlere düşen bu hâdiseyi buyrun aynen okuyalım:

“Hepsi elde edilemeyenin hepsi terk edilmez” sözüyle başladığı cevabında, tam anlamıyla skandal olarak değerlendirilecek açıklamalarda bulundu. İslamoğlu, öncelikle akide ile siyaset arasındaki tüm bağları koparan bir değerlendirmede bulundu ve akideyle siyasetin tamamen ayrı mefhumlar olduğunu, birinin siyah-beyaz, diğerinin gri alanı ifade ettiğini ileri sürdü.

…

İslamoğlu, Türkmen‘in açık ve anlamlı sorusu karşısında cevabına bu yanlış temeli kurarak başladığı gibi, devamında son derece ilgisiz ve mantıksız kıyaslarla Hz. Peygamber‘in Nebevi sünnetini de açıkça tahrif ederek, Anıtkabir ritüellerine katılan politikacıların konumunu meşrulaştıran bir çerçeve oluşturmaya çalıştı. İslamoğlu, müşrik düzenin ritüellerine katılanları savunmak adına, Hz. Peygamber‘in “İçi put dolu Kabe‘de namaz kılmasını” misal vermekte bir beis görmedi.

İslamoğlu‘nun, müşrik düzene ait bir tapınakta o düzenin ritüeline katılmakla, Hz. Peygamber‘in “Yeryüzünde Yüce Allah‘a ibâdet için yapılan ilk mescid”de, bu mescidin putlarla işgaline de karşı çıkarak namaz kılmasını kıyaslaması, ilgisiz bir karşılaştırma, İslami literatürdeki karşılığıyla “bâtıl bir kıyas” olarak değerlendirildi.

İslamoğlu‘nun, yine bâtıl bir kıyasla şirk ritüellerine katılmayı meşrulaşdırmak için dile getirdiği “Allah Rasulü namaz için Kudüs‘e dönerken gönlü Kabe‘deydi. Önemli olan gönlünüz dönmesin. Gönlünüz kıblesini biliyorsa mesele değil” sözleri üzerine “Hocam gönül de sağlam bir altın terazisi değil” ifadesini kullanmakla yetinmesi ve bunun karşısında İslamoğlu‘nun düşüncesinde ısrarı karşısında konuya açıklık getirme ihtiyacı duymadan başka konuya geçmesi dikkat çekti.” (3)

Mustafa P.slamoğlu’nun Şia’ya olan muhabbeti ve onlarla pek çok noktada aynı i’tikâdı paylaşdığını biliyoruz. Buna binâen kendisine soruyoruz:

4) Şiilerin Hz. Ali’ye ve diğer 11 imâma olan ifrât derecesindeki göstermelik ve gayr-i meşrû’ bağlılıklarını, hele bazılarının Hz. Ali’yi ilâh kabûl etdiklerini bir kere olsun dile getirdiniz mi? Bunun şirk olduğuna dâir bir tek tweet atdınız mı? Atamazsızınız, çünki siz onları ileri derecede “Müslüman” olarak; ve onlar da size “Hocam” diye hitâb edecek kadar sizi kendilerinden görüyorlar…

“M. İslamoğlu’nun Irak’taki Mukaddes Şiî Topraklarına Ziyareti”

“Bu görüntüler, aşağıdaki “ŞİΔ sitesinden alınmıştır ve resimlerin üzerindeki yazıda, Şii site sahibinin, İslamoğlu’ndan “HOCAM” diyerek bahsetmesi oldukça dikkat çekicidir:

 http://www.alulbeyt.com.tr/haber_detay.php?haber_id=1648″

“Geniş ve toplu teşhis dairesi içinde Şiîlik’in ne olduğunu” Merhûm Üstâd Necib Fâzıl’dan okuyalım:

“Tutan; bir şahsı mübâlağayla tutan” ma’nâsına Şiîlik ve onun netîcede aynı, fakat tespitte tersinden, “Bırakan” anlamında Râfızîlik, biri Hazreti Ali’yi sınırının üstüne çıkarmak, ikincisi de yüksek Sahabileri düşürmek hedefinde toplanır ve Alevîliği de kelime farkıyla içinde taşır.”

“İsnâ Aşeriyye” adı altında Hazreti Ali soyundan “12 İmam” nazariyesini güdenler ve hepsini birden insanüstü sayanlar… Bu imamlardan onikincisi, nazarlarında gâip ve son zamanlarda zuhuru bildirilen Mehdi’yi temsil etmekte…

“Tenâsuh”a, ölümden sonra rûhun başka cesetlere hulûlüne inananlar; Allâh’ı insan şeklinde hayâl edip zamanla yıprandığını, yalnız yüzünün kaldığını, ruhunun da Ali’ye geçtiğini öne sürenler…

Herşeyi bâtına, içyüze bağlayanlar ve zâhire, dış yüze ait bütün yasakları ve emirleri inkâr edenler…

Hazreti Ali’nin öldürülmediğini, ölmediğini, yerine şeytanın öldürüldüğünü ve onun göğe kaldırıldığını, bulutlarla sarılı olduğunu, “şimşek onun kamçısı ve gök gürültüsü sesidir!” iddiâsında bulunanlar… Dünyanın en galiz teşbihiyle, Allah’ın Resulünü, iki karganın birbirine benzediği kadar Hazreti Ali’ye benzetip Vahy meleğini bu yüzden şaşırmış ve Kur’anı Ali yerine Peygambere indirmiş sananlar…

Hazreti Ali’yi İLÂH KABÛL ETTİKTEN sonra, onun, Peygamberi Resul olarak gönderdiğini fakat Resulün insanları Ali’ye bağlayacağı yerde kendisine bağladığını iddia etmeye dek gidenler…

Geniş ve toplu teşhis dairesi içinde Şiîlik budur…” (4)

Şimdi de Muhassılu’l-Kelâm ve’l-Hikme eserinden Şiiler hakkında hulâsa olarak iktibâs etdiğimiz yazıyı okuyalım:

“Usûl-i Şîa’nın vâzıı İbn-i Sebe’dir. Merkûm (İbn-i Sebe) evvela Hazret-i Ali’yi (radıyallâhu anh) vasî göstermiş, cemi’ ashab üzerine tafdîl eylemiş, saniyen bir takım telkînât ile ashâb-ı güzîne, husûsan hulefâ-yı selâseye [ilk üç halîfeye] (radıyallâhu anhum ecmaîn) ta’n ve sebbe sebebiyyet vermiş, sâlisen Hazreti Ali’nin (radıyallâhu anh) uluhiyyetini [ilâhlığını] telkin eylemiş idi.” (5)

“Havass-ı İmâmiyye (İmâmiyye’nin=Bugünki İran Şii Cumhûriyeti’nin resmî i’tikâd mezhebinin Esasları) Şöyledir:

İsnâaşeriyye, yani [İmâmiyye mezhebi] eimmeden [imamlardan] her birinin kavlini [sözünü] kabûl etmeyi vâcib görür. Kavl-i eimmeyi kabûlün vâcib olması içün bu babda şu gibi asıl lâzım olur:

1. a) Eimmeden (imamlardan) her biri, Rasûl-i Ekrem (aleyhisselâm) gibi ma’sûmdur [günahsızdır]. Binâenaleyh, ancak hak söyler, hiçbir ferd ona muhâlefete kâdir olamaz. Başkasının bu babda nizâ etdiği şey’, Kitâb ve Sünnete red olunamaz [Kitâb ve Sünnetin hükmü istenemez].
2. b) Eimmeden her birinin kavli [sözü] Rasûl-i Ekrem’den menkûldür [nakledilmişdir]. Her birinin dediğini Rasûl-i Ekrem (aleyhisselâm) demişdir. Bu nakilde de ismet (mutlak doğruluk) vardır. Binâenaleyh imâmın kavli [sözü] Kur’an ve Sünnet-i mütevâtire [en kuvvetli sünnet] hükmündedir. Artık Kur’ân’a, hadîse ve kıyâsa i’timâd yokdur. Ancak eimmenin kavline i’timâd vardır. İmâmiyye’nin Şeriat’daki umdeleri Ali Zeyne’l-Âbidin, M.Bâkır, C. Sâdık gibi eimme-i ehl-i Beyt’den nâkildir.

Ehl-i Sünnet’ce bu zevât da sâdât-ı müslimînden [müslümanların büyüklerinden] ve eimme-i dînden [dînimizin büyük imamlarından] ise de, ma’sûm [günahsız] değillerdir. Nebîlerden başka günahsız yokdur. Şu kadar ki onlardan [Ehl-i beyt imamlarından] naklolunan şeylerin çoğuna kizb [yalan] karışmışdır. İSMET İDDİÂSI NÜBÜVVETDE MÜŞÂREKETDİR [nübüvvete şirk koşmakdır]. Çünki ma’sûma her kavlinde ittibâ’ [uymak] vâcibdir, muhâlefet câiz değildir, bu ise hassa-ı enbiyâdır [peygamberlere mahsusdur]. Bu halde, eimme-i ma’sûmîne lâfzan değil, ma’nen nübüvvet verilmiş oluyor; DÎN, EİMMEYE TESLÎM OLUNUYOR.” (6)

“Buna mebnî eimme, cemi’ ahkâm-ı Şer’iyye’yi [buna göre bütün imamlar Şeriat hükümlerini] nesh edebiliyorlar, haramı helâl, helâli haram kılabiliyorlar. İmâm kâim [hayatda, işbaşında] oldu mu, Dâvud ve Âl-i Dâvud hükmü gibi hükmediyor, ya’ni beyyine taleb etmiyor, herkese hakını veriyor, hak ve savab ancak eimme tarafından sâdır oluyor. Arzın hepsi imâmın oluyor, imâma humus [kazancın beşde biri] veriliyor.

Eimmeye melâike dâhil oluyor, onlara haber getiriyor, eimmenin fi’li ancak ahd ve emr-i ilâhî ile oluyor. İmam, olanı ve OLACAĞI biliyor.

İsmet te’sîriyle bir kısım mürîdân, meşâyih-i mutasavvifeye [tasavvuf şeyhlerine] mahfuz diyor, her işledikleri şey’de onlara mutâbaat edüb [uyub] aslâ muhalefet etmiyorlar.”

Tasavvuf düşmanlığı üzerinden politika basamaklarında binbir perende atarak ve yalayarak yükselme hevesine kapılan M. P.slamoğlu, bir yandan da (Teşeyyu’=Şiileşme) yolunda at mahmuzlarken, bu son paragrafı acebâ hangi “tasavvuf dîninin şirkinden tevbede” kullanacakdır!. Îman gidince, binbir tenâkuz ve tezat da şarhoş şeyi gibi böylesine ortalığa saçılıb kokutuyor. Kelâm-ı Kadîm “Müşriklerin hücceti (delili) olmaz” buyururken ne mu’ciz beyânlarda bulunmuş.

“Şii Câferîliğin îmân esasları” şöyle devam ediyor:

“İşte İmâmiyye’nin, İsnâaşeriyye’nin Şer’iyyâtı!.” (7)

“İmâmiyyece hâtemü’l-enbiyâ Hazret-i Rasûl-i Ekrem’dir. Ancak vasî’ olan emîre [Hazret-i Ali’ye] -nebî makâmına kâim olmakla- vahiy nâzil olmuşdur. Şu kadar ki, vahy-i nebî ile vahy-i vasî arasında bir fark vardır. Nebî meleği [Cibril’i] müşâhede eder, vasî müşâhade etmeyüb mücerred sadâsını işitir. Hazret-i Ali de meleğin sesini işitmiş ise de meleği görmemişdir.

İmâmiyye, diğer fırâk-ı İslâmiyye’ye [İslâm mezheblerine] muhâlefetle, enbiyâyı, efdal-i nâs [peygamberleri insanların en üstün ve büyükleri] i’tikad eylemez. Belki Hazret-i Ali’yi müttefikan [ittifakla] ulu’l-azim olan enbiyânın ma’dâsından efdal ve a’lem bilir [en büyük altı peygamberden sonra en üstün bilir].

Müteveffâ Humeyni ise, Hüseyin Hâtemî nâm şiinin terceme edib şimdi hapishânede bulunan Ali Bulaç denen Fetto’cunun nisan 1979’da basdığı “İslâm Fıkhında Devlet” isimli kitabının 65. sahifesinde aynen şöyle yazar:

“İmam’da egemenlik yetkisi ile birlikde bulunan görevden ayrı olarak ma’nevî makamlar da vardır. Bu ma’nevî makamlar, “ilâhî küllî hılâfet” makâmını ifâde eder ve imamların (A.S.) beyanlarında ba’zen bu makâmın zikredildiği görülür. Bu, tekvînî (evrensel) bir hılâfet olub, bu hılâfet gereğince BÜTÜN ZERRELER VELİYYİ EMR’E BOYUN EĞERLER. MEZHEBİMİZ GEREĞİNCE, BU MA’NEVÎ MAKAMLARA “MELEĞ-İ MUKARREB [Cebrâil, Azrâil, Mikâil ve İsrâfil Aleyhimüsselâm] VE “NEBİYY-İ MÜRSEL” [Cenâb-ı Hakk Azze ve Celle’nin gönderdiği bütün peygamberler] DE ERİŞEMEZ…. [İmamlar için şöyle dediklerini devamla] Yine, “Bizim Allah ile öyle hallerimiz vardır ki, NE MUKARREB MELEK ONLARA GÜÇ YETİREBİLİR NE DE MÜRSEL NEBΔ buyruğu da hatırlanmalıdır.” (A.g.e, s.66)

Şii dîninin tasavvufu (!) da böyle bir şey. Şiiler gibi kaderi inkâr eden P.slâmoğlu, “Şirki” nedense hep 15 asırlık “Ehl-i Sünnet” içinde arayıb uydurmayı meslek hâline getirmiş, misyonerliğini yapdığı şiilikde aslâ görmez olmuşdur! Halbuki yukarıdaki satırlar, onun arayıb da bulamadığı en üst kıvamda bâtınîlik taşıyan ve “Bize Kur’an yeter” şeklindeki inkârlarını en şiddetli biçimde cerheden taş gibi tenâkuzlarından bir başkasıdır. Binlercesi gibi bu noktada da “Müşriğin hücceti olmaz!” hükmünü hatırlatmadan geçemiyeceğiz!

Şii Câferîliğin i’tikâd Esaslarına devam edelim:

“İmâmiyyece eimme-i ma’sûmîn, ahkâm-ı Şer’iyyeyi nesh edebilir [Şerîat kânunlarını kaldırabilir].

Kabirde, kıyâmetde İmâmiyye’den olanlar, seğâir [küçük günahlar] ve kebâirden [büyük günahlardan] dolayı muazzeb olmayacaklardır [azab çekmeyeceklerdir]. Çünkü İmâmiyye, halâs ve necâtda [kurtuluşda] hubb-ı Ali’yi [Ali sevgisini] kâfî görüyor.” (8)

İşte Şiilerin Cenâb-ı Hakk’a şirk koşacak kadar Hz. Ali ve diğer 11 imâma olan bağlılıkları!.

Şimdi soruyoruz: Bu işlenen şirklere karşı neden KÖR, SAĞIR ve DİLSİZ’siniz de mevzû’ Ehl-i Sünnet TASAVVUFU olunca gözleriniz dört açılıyor, kulaklarınız dimdik ve diliniz 10 metre uzuyor ???. Derdiniz şirk ise eğer, neden bu işlenen şirklere de bir tek kelâm etmiyor, hattâ meşrû’ göstermek için kırk takla atıyorsunuz?

Tasavvuf ve mürşidlere karşı YALAN DOLAN, İFTİRA, IRKÇILIK diz boyu…

“Ey ehli tarik Şehrizorlu Halidi İng. işgalindeki Hindistana götüren, dönüşünde “kutbul Aktab Mevlana Halid Hz.” diye pazarlayan gücü araştır” (12 Eylül 2017, sa: 11:50)

Diye utanmadan Hâlid-i Bağdâdî Hazretlerine iftirâ ederek tweet atıyorsunuz da neden:

“Ey Ehl-i Şîa, sapık da’vânızı ve i’tikâdınızı gerçek İslam diye size pazarlayan perde arkasındaki San’alı Yahudi İbni Sebe’yi araştırın.”

diye tweet atamıyorsunuz?

Çünki siz, Tasavvuf ve mürşidler üzerinden İslâmiyet’i tahtie ediyor, böylece de esas derdinizin 14 asırlık İSLÂM olduğunu i’lân ediyorsunuz…

(Devâmı var)

 (İntişârı: 23.09.2017)

Kaynaklar:

(1) http://www.risalehaber.com/islamoglu-kemalistler-ile-elele-tarikat-ve-cemaatlere-sovme-yarisinda-282439h.htm

(2) https://www.youtube.com/watch?v=kXdJ-CCKvT8

(3) http://www.milligazete.com.tr/haber/1005283/islamoglundan-anitkabir-aciklamasi

(4) (Merhûm Üstâd Necib Fâzıl, Doğru Yolun Sapık Kolları, sh: 73-74)

(5) http://www.turkcesi.biz/ulumi-seriyye/akaid/1-sii-caferiligin-iman-esaslari.html

(6) http://www.turkcesi.biz/ulumi-seriyye/akaid/2-sii-caferiligin-iman-esaslari.html

(7) http://www.turkcesi.biz/ulumi-seriyye/akaid/3-sii-caferiligin-iman-esaslari.html

(8) http://www.turkcesi.biz/ulumi-seriyye/akaid/4-sii-caferiligin-iman-esaslari.html

The post -1- İslamoğlu’nun Tasavvuf Üzerinden İslâm’ı Tahrîfi appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ehli Beyt ve Şia aynı manadadır. Ehli Beyt Mektebinin de bu ümmetin parçası olduğuna inanıyorum. Mezhep ihtilafına, mezhep holiganlığına hayır diyorum. Şia’sıyla Ehli Sünnet’iyle hepsi bir ümmettir. Sünniliği bir kimlik olarak görmem. Ben sünniyim demem… (Mustafa İslamoğlu, Soruya verdiği cevap)

Seyyid Kutub da Hüseyin dedi, Mevdudi de, Said Nursi de İmam Humeyni de hep Hüseyin’i örnek aldı.  Mevcut otoriteye karşı olmak Hüseyin olmak demektir… (Alparslan Kuytul, Konferansında)

Humeyni Bir fransız Uçağı ile geldi darbe yapmaya.. İşte o gün bugündür Şii yayılmacılığı adına Amerikadan tüm  desteği almıştı.  Afganistanın ve Irakın işgali olmak üzere Bayreyn den Yemen‘deki şii ayaklanmalarına ABD desteğini göz ardı etmek mümkün değil.  Pakistanda artan şii yayılmacılığı  Pakistan hükümetinide etkisi altına almış durumda öyle ki Şuan taliban onlar için düşman konumda.   Türkiye sırada ……..!!!

Kaynak: http://dintahripcileri.com/humeyni/

The post Humeyni appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

(2) 

Ahmed SELÂMÎ

İslâm ve mezhebler târîhi akıllı ve anlayışlı bir gözle tedkîk edilmeden, sünnîlik, şiilik ve vehhâbîlik gibi mezheblerin hakîkatı aslâ anlaşılamaz; ve bu bablarda serdedilen sözler, hiçbir ciddî ve ilmî temele dayanmadığı içün de,  sâhiblerini gülünç vaz’iyyete düşürür! Hele tamâmen yevmî ve kirli politikaların malzemesi yapılmak üzere adı geçen mezheblere “tepeden dayatıcı ayar mühendisliğine” kıyâm etmek, çok daha abes, hatta İNTİHÂR DERECESİNDE (tehlikeli) bile olabilir…

İhtisâsı olmıyan (politika cambazı) adam ve madamların, böyle hassas ve mühim mevzulara, fincancı dükkanına dalan fil gibi girmeleri, son derece çirkindir… Üstelik şu ihtisas asrında, bilmiyenin, “Biliyorum, hem de çok iyi biliyorum!” havalarına girerek ortalığa atlaması, hele bir takım inançlara son derece kaba davranması; ve hatta onları “yok saymaya” müncer olucu bir takım elfâz ile boy göstermesi, onları tahkîr etmek ve aşağılamak noktalarına kadar da düşülebiliniyor demekdir ki, bütün bunların yekûn hânesi cidden korkunç bir manzara ortaya koyar… “Eşcinsel vatandaşlarımızın haklarını güvence altına almak şartdır!” diyebilen (devletlû) efendilerin, bunun binde biri kadarcık bir insaf ve insanlıkla “Sünnîlerin sünnîliklerine saygılı olmayı güvence altına almamız şartdır!” diyemeyib, tam tersine onları ve sünnîliği aşağılamaları, cidden bir büyük fâciadır, korkunç bir savrulmadır…

Hangi sünnî, böyle bir rejimi yaşatmak içün onlara (oy) vererek müdâfî olmayı (îmânına) yedirebilir?!

İslâmiyyet’in daha (elifinden) haberi olmıyan adam ve madamlara biraz bu (elifden) bahsetmek lüzûmu bedâhat kesbetmiş bulunuyor!. Politika dedikodu ve çalkalanıb dalgalanmaları arasında 10 senede 10 sahifecik mu’teber bir (akâid) kitabını eline bile almakdan mahrûm; nice ifsâd çukurlarında ömrü geçmiş ve adı (Haltettine) çıkmış bir sürü adam ve madamları müşâvir (kurbağacasıyla sıvaşman vezninde danışman) veya fahrî “şeyhülislâm” ta’yin eden; ve onların yamuk ağızlarına bakan nice devlet adam ve madamları var ki, kaş yaparken (göz) değil, KALB ve BEYİN bile çıkarıb oydukları vâkıasıyla karşı karşıya bulunuyoruz!

Gelelim, muhtaclarına “Dîn Dersi” heceletmiye:

İslâmiyet: 1) Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm’ın tebliğini, O’ndan alıb insanlara ve müslümanlara taşıyan başda ASHÂB-I GÜZÎN (Rıdvânullâhi Teâlâ Aleyhim Ecmaîn) Hazerâtı en başda olmak üzere, tâbiin, tebe-i tâbiin ve müctehid imamların mücerred vaz’-ı ilâhî olan, Kitab, Sünnet ve İcmâ’ delillerine müstenid nebevî usûl ve ictihadlarını; 2) Allâh’ın Sevgilisi Aleyhisselâm’ın (Ruhâniyyet âlemini ve nefs terbiye ve zikir ta’limlerini ) içine alan ve bu (bâtınî) vechesini müslümanlara taşıyan, gene sımsıkı o ashâb bağlısı ve Şerîat’a kıl kadar muhâlefet taşımıyan TASAVVUF pîrânının usûl çizgisini, mutlaka içine alarak kuşatan bir dîndir…

Bu iki ana temelin altını oymıya çalışarak köstebekleşen kim olursa olsun, O’nun Müslümanlığı, Müslümanlık karşısında merdûd bulunur; 15 asırlık tebliğ, tatbîkât ve tahkîkât, kat’iyyen bunun isbât vesîkasıdır…

Bu iki temel esâsı (ana hattı) kendisine olmazsa olmaz kabul eden ana yol (sırât-ı müstakîm), “Sünnet ve Cemaat EHLİ=Sünnî” yolu olarak Allâh Rasûlü Aleyhisselâm Efendimiz Hazretleri’nin mutlak emir, ta’lîmât ve tebliğleri ile başlar; ve Kıyâmet’e kadar yaşayacağında reyb ü şübhe olmıyan bir hakîkat hâlinde de devâm eder…

Ulemâ-yı İslâmiyye, Rasûl Aleyhisselâm’a tebean, buna: “Fırka-yı NÂCİYE=Kurtuluş Yolundakiler=Tek İslâm çizgisindekiler=Sünnet Ve Cemaat ehli=Sünnîler” demiş; ve bunun dışında kalarak, kendisini, şu veya bu vesîleyi öne sürüb bahâne ederek “müslüman” adına nisbet edenlerin tamâmını da, “fırka-yı dâlle=dalâlet mezhebleri, fraksiyonları” olarak ikiye tasnif buyurmuşdur…

 Bu i’tibarladır ki, Peygamber vârisi ulemâ, dalâlet yollarının, îmânî, siyâsî, fiilî ve ahlâkî noktalarda “küfre müeddî i’tikadlar” taşıması hâlinde de, onların, ebeden “nâr-ı cahîmde” olacaklarını muhalled eserlerine dercederek cihâna duyurmuşlardır… Binâenaleyh, yukarıda beyân etdiğimiz gibi, (Sünnet ve Cemaat Ehli) hâric, diğerleri, sonradan bir takım siyâsî veya felsefî sebeblerle ortaya çıkmış (çakma), ana yoldan ve îmânı zarûrî temel esaslardan ayrılmış yamukluklardan (mezheblerden) ibâret, İslâm esas ve hakîkatı karşısında hiçbir kıymet ifâde etmiyen, göz külleyici, Sırât-ı Müstakîm dışı bir takım kümeleşmelerdir, o kadar…

Şia mezhebi, Hazret-i Ali Kerremallâhu Vecheh Hazretleri’ni,  San’alı yahudi hahamı Abdullah İbni Sebe’nin mücerred müslümanlar arasına (fitne) sokma kasdı ile tanrılaştırmasıyla başlar. Kısa bir zaman sonra da, Ali Kerramallâhu Vecheh Efendimiz Hazretleri’nin soyundan gelen nesillerini (12 imamı), papalıkda olduğu gibi aynı “lâ yuhtî velâ yüs’el” bir (Ruhbân) sınıfına sokması ile devâm eder…

Vâsıl İbni Atâ’nın, Büyük Müctehid Hasan-ı Basrî (Rahmetullâhi Aleyh) Hazretleri’nin talebesi iken, (kebîre) mes’elesini, sonraları daha başka mevzûları da çığırından çıkararak (aklı heykelleştirmesi=İslâm içine rasyonalizma zakkumu dikmesini) ve böylelikle de sapıtmasını geçelim…

 Hâricîlik gibi Hazret-i Ali zamanının ilim ve nasihat tanımaz, mukaddes nebevî hattı derinlikden ıskât ederek vahşî bir satha mahkûm etdiren ve “tekfirci” müfrit sapıklarını da bir kenara bırakırsak, bugün en ziyâde sesi duyulan Vehhâbîlik…

 Âhıret’e irtihâl ve intikâl eden bütün enbiyâ (ruhâniyyetleri) de dâhil, madde ötesine geçen varlığı câmid ve beş paralık kıymeti olmayış hükmüne mahkûm eden;  7 asır evvel yaşamış İbni Teymiye ve İbni Kayyım’ın uydurduğu ve bidâyet-i İslâm’daki “selef-i sâlihîn” ile aslâ alâkası olmıyan “selefîlik” üzerinden, 18. Asr-ı mîlâdîsinde İngiliz parmakları ile Osmanlı’nın başına GÂİLE çıkarmak üzere (projelenmiş); ve diğer bütün (fırâk-ı dâlle) gibi, kaynakla irtibatları bulunmıyan; tamâmen (çakma), derinliği olmıyan, satıhdan ibâret, ruhâniyet tanımaz, kupkuru, inceliği olmıyan kaba saba, başlangıcı ve temelleri kan dökerek atılmış  vahşî bir  sapıtış, fırâk-ı dâlleden bir mezheb… Öyleki, “nakşî geçinen” İskenderpaşa mürîdi Müteveffâ Erbakan’ın, 1974’deki Ecevit koalisyonu zamanında,  kendisiyle “Kültür Andlaşması” yapacak kadar kıymet verdiği bir mezheb veya bir nesne!.

İmdi, Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm Efendimiz Hazretleri’nin bizzat “73 fırka hadîsi” ile haber verib bütün sahâbîleri de içine alan o “hatt-ı müstakîm”, Allâh Dîninin tâ kendisi olduğu hâlde, ASHÂB-I GÜZÎN, tâbiîn ve tebe-i tâbiîn üzerinden müctehîdîn hazerâtına intikâl etmiş; ve onların, ma’lûm dört büyük ve kâmil müctehid imamı tarafından; ve onların, mübârek ve son derece muhkem usûlleri ve akıl almaz gayret ve çalışmaları ile TEDVÎN edilib kitablara geçirilmek sûretiyle, muazzam bir mahfaza içine alınmış; ve nesilden nesile ve asırdan asıra intikâl etmişdir… Bu intikâl, diğer mezhebler gibi (çakma) ve “sonradan peydahlanma” bir keyfiyetden mutlak olarak münezzeh, İslâmiyyet’in tâ kendisidir… Buna, 15 asırdır “Ehl-i Sünnet Ve’l-Cemaat” mezhebi denilmesi, diğer (bâtıl ve fırâk-ı dâlle)den ayrı tutulmasını te’mîn zımnında (alâmet-i fârıka) olsun kabilinden söylenmiş, temyiz edici bir vâsıta olarak görülmelidir. Bu mezheb lâfzını, diğer mezhebleri de ifâde eden sıradan bir (mezheb) mefhûmu ile tev’em kabûl etmek, son derece yanlışdır… Diğerleri, mutlak ma’nâda İslâm’dan ayrılan yol ve kollar ma’nasında birer mezheb ise; (Sünnet ve Cemaat Ehli) denilen kol, İslâmiyyet’in devamı demek olan biricik ANA YOL’dur, başka hiçbir nesne aslâ olamaz…

Bu i’tibarla, (Sünnet ve Cemaat Ehli) yani (SÜNNÎ) dediğimiz müslümanları, “şii, vehhâbî, mu’tezile, havâric v.s.” derken ifâde edilen birer mezheb müntesibi gibi, sıradan bir mezheb mensûbu kabûl etmek, aslâ mümkin değildir…

Aksi takdirde, yüksek tepelerden estirilen “Ben ne sünnî ne şiiyim, benim dinim sünnîlik değil, sünnîlik diye bir dîn yokdur, mezhebler fitne unsurudur, parçalanma bölünme sebebidir” gibi ayarsız, hılâf-ı hakîkât lâflar ve fikir ve ilim mahrûmu sözler, şuraya kadarki izâhlarımızdan apaçık anlaşılacakdır ki, ne kadar “müslümanım” denilmiş olunursa olunsun, “Ben müslüman da değilim, şii de değilim” demek gibi çok menfî ve çirkin ma’nâları ifâdeye müncer olabilecekdir!

Hem, “laik, dembokrat cumbokrasi teslisine tapılacak”; hem de böyle sünnîli şiili lâflar içine dalınacak… Birinin menşei mücerred VAHY, ötekininkisi sâdece ve her cins (AKIL) olan zıddeyni ictimâ’ etdirme (!) garâbet ve muhâliyyetini, en pespâye mantığın bile kabûl etmesi, sûret-i kat’iyyede mümkin değildir!

 Bunlar, her yemeğe maydanoz olmak kabilinden, ayarı kaçık, ciddiyet ve olgunlukla kâbil-i te’lîf edilmesi mümkin olmıyan, şımarıklık ve haddi tecâvüzden ibâret; yer üstü ve yer altındaki 15 asırlık onmilyarlarca müslümanı tahkir ve tezyîf etmeye müncer olan; ve onları aşağılayıcı, aslâ beğenmeyici, onlara din mühendisliği ile cebredici, çok sakîl ve sakîm, fevkal’âde yakışıksız manzaralar ortaya koymakdır ki, müslümanların huzûr ve sükûnunu kaçırmak ve berhavâ etmekden başka zerre kadar bir ma’nâ da ifâde edemez…

Aklı başında siyâsetçiler, dışdan, Türkiye’nin 4 tarafdan düşmanlarla sarılı olduğu; içden de, PKK, DEAŞ, FETÖ, Paralel terör hâinleri, kaset ve dinleme şebekeleri, Kılçıkdâroğlu söğüş ve sövüş küfürbaz ve edebtanımazları, parlamento içi eşkıyâ uzantıları, cinsî sapık, tecâvüzcü ve tacizci patlamaları, iktidâr yanaşmalarının SOYGUN mâcerâları  gibi düzinelerce  düşman ve gâile ile sarılı bulunduğu bir felâket çemberi içindeyken; bir de, bütün bunlara munzam, bu toprakları bizlere canları ve kanları pahasına emânet eden MÜSLÜMAN ECDÂDIMIZIN toprak altında onmilyarları bulan aziz ruhlarını, onların dinlerine, sünnîliklerine ve hâtırâlarına CEBHE AÇARAK savrulmak, zerre kadar AKIL ve ÎMÂN kârı olamaz…

Bu kabil havada kalan, fakat herşeye rağmen sol tarafımızdanki (kirâmen kâtibîn) nâm melâike-i kirâm tarafından ZAPTA geçen bu abes lâflar, hangi “mezhebsiz ve telfikçi fıkıh otoritesi haltedenlerin ve Haltettin Karamanlis” gibi (fitne üretme) merkezlerinin idlâlleri olursa olsun, kuş kadar akıl sâhibi olanların bunlara asla iltifât etmemeleri zarûrîdir… Her devrin, her Abant sahtekârlığının, her Fetokardinâlesin, her iktidârın ve her diyalogcu haçlının yanaşması olmayı, şeref ve haysiyetlerinin (lâzımı gayr-ı mufârıkı) bilen; ve gölgesinden korkan yamuk ve piyasa adam ve madamlarının çizgi ve çukurlarına iftifât ile mu’cebince de amel etmek,  mütecâsirlerinin başını ve encâmını sonunda belâlara giriftâr eder… Târih, bu gibi (bel’amların) kimlerin encâmını berbat etdiklerini yazmakla, ne kadar vukûâta şâhiddir…

Hem, şiiler:

 “Biz artık şii değiliz; biz de Ankara gibi ne şii ve ne de sünnîyiz; ikisi de fitnedir, bölücülükdür, paramparça edicilikdir, din değildir, Ankara çok haklıdır, biricikdir, v.s.”

Deseler bile, (takiyyesi, 6 îmân esaslarından birisini) teşkîl eden bu adam ve madamlara, “haa bak şii değiliz dediler; tamam, bunlar da şii değil artık!” diyerek, ham hayâllere takla atdırmak, hatta hayâl bile değil, hülyalara inciler dizmek, en azından safdilliğin evc-i bâlâsı bilinmiyecek midir!?…

Yok eğer:

“Bütün “mezheblerin” biricik “lideri olmanın yolu” veya “Kahraman ve GÂZÎ Sultânı Makâmına Vuslatın Çâresi”, Hakk yol da dâhil bütün mezheblerin yok farzedilmesinden (aslında ütopisinden) geçer, öyleyse ben de topunu ademe mahkûm eder, İslâm Birliği’nin bu zamandaki Yavuz Sultân Selîm Cennetmekân Hazretleri olurum!” 

Gibi şeyler düşündüren bir proje el altında duruyorsa, bu projenin mîmârları da, en azından (HALTETMİŞ HALTETTİN) dümbüllülerinden başkası kabûl edilemez… Allâh’a ısyân hâlinde olanlara, Hakk’ın rızâen tevfîkâtını beklemek sâdece muhaldir!

Aklı başında hiçbir sünnî, târih boyunca, “terör” gibi iğrenç bir katillikden; korkutma, dehşet saçma, tehdîd gibi alçaklıklardan meded ummamışdır. Sünnîlikle ZERRE KADAR alâkası olmadığı halde, haçlı ve iç hâinler tarafından “sünnî” gösterilen cenubdaki haydut sürülerini (sünnî) kabul ederek, o sürülerin şenâat ve denâatlarını bütün (sünnîlere) TEŞMÎL etmek; ve böylece de sünnîlik ve sünnîler üzerine saldırı ve çullanma derecesinde ikide bir (DİL İLE) hücûma geçmek, sünnîlere akla gelmedik isnâd ve iftirâlarda bulunmakdır; ve son derece ağır bir bühtân demekdir…

Bunların mütecâsirleri, (tevbe-i nasûh) ile ve cihâna da rücû’ etdiklerini duyurarak tevbe etmezlerse, bunun mes’ûliyyeti altında iki cihanda da ebediyyen rahat yüzü göremiyeceklerdir…

Sünnî tarihinde, HAŞHÂŞÎ alçaklığı ve alçakları, hâin ve hâinliği aslâ görülmemişdir… Zerre kadar insâf ve insanlığı olanlar, târih sahifelerine bakmalıdır.

Sünnîlikle uğraşmayı ve sünnîlerden yediği ma’nevî tokatları yıllardır hazmedemeyib, sünnîlerden intikam alma peşine düşen bir takım kaşerlenmiş ve kendinden menkûl “fıkıh otoritesi” sahte etiketleriyle zihinleri bulandıran Karamanlis soyundan adam ve madamların gazına ve (akıl hocalığı rüzgârına) kapılarak, böyle maceralara cür’et etmek, zülf-i yâre dokunur ve binnetîce gadab-ı ilâhîyi de celbeder!..

Aklı olanlar, bütün bunları düşünür; ve bütün tarihleri Haçlı Avrupa ile birlik olub Müslümanlara tuzak ve çukur kazmakla geçen (mut’acı)  şii adam ve madamları ile onların dînini; sünnîlerin ecdâdı ile  onların AZİZ DİNİNİ aynı kefeye koyub “fitne, öldürüşme sebebi, vahşet ve terör, v.s.” olarak yaftalıyamaz ve aslâ suçlu sandalyesine de oturtamaz…

Bir insan istediği kadar mezhebsiz veya telfikçi olabilir; üçbuçuk usûl kâidesi olmadığı hâlde “Ben Müctehidim” diye Tv 7 kanalizasyonlarında öterek egosunu tatmin içün pişmiş kelle gibi sırıtabilir; nice Papa ve kardinallere hoş görünmek içün herşeyini pazarlıyabilir; 15 asırdır ümmetin, üzerinde ittifâk ve icmâ eylediği o Allâme-i Cihân Müctehid İmamları bir köy imamı kadar bile beğenmiyebilir; Haltettin familyaları gibi kendilerini o Büyük ve erişilmez Allâme-i Cihân İmamların yerine koyarak “Artık bana tabi’ olun, Ebû Hanîfe’nin devrinde değiliz” diyerek köprüaltı haydutları gibi omuzlarını kabartabilir!. Ancak, bu imamları ve onların toprak altındakilerle beraber onmilyarları bulan müntesiblerine (DİL UZATAMAZ)…

Uzatırsa ne mi olur, bunu, istikbâl gösterir ve sabreden ve nasibi olanlar mutlaka görür…

Hizbullahçılar, DEAŞ selefileri, İran şiileri, Çöl Vehhabileri ve daha nice aslı faslı belli olmıyan adam ve madamları müslümanmış gibi dillerine alarak “sünnîliği budama” peşine düşenlere, ne yaşayan müslümanlar ve ne de toprak altındaki ONMİLYARLARI BULAN ENBİYÂ, ULEMÂ, EVLİYÂ VE MÜSLİMÎN VE MÜSLİMÂT HAKKINI HELÂL EDER!

Ukba’da, ebediyyen bunun altından kalkılamaz…

Milyarlarca sene de uğraşsanız, aslâ kaldırıb yok edemiyeceğiniz SÜNNÎLİĞİ, muhâl farz, bir anda yok sayarak fiilen de imhâ etdiniz diyelim!. Yeni uydurulan ve dillere anırtı sadâsıyla sıvanan telâffuzuyla “İslâm’ın alevî (?) yorumu” cinsinden “İslâm’ın sünnî yorumunu” da, ezan yasaklamakdan yüzbin kat daha iğrenç bir fezâhât eseri olarak, hadi diyelim ki bunu da yasakladınız!. Yerine, neyi, kimin “yorumunu” veya “uydurumunu” kimlerin müctehidliğini, kimlerin Risâletini ve neyin Ulûhiyyetini oturtacaksınız?

İslâm’ı mı?

Yani Müslümanlığı?

Yoksa hiçbir şeyi mi, yerini boş mu tutacaksınız!?

Fabrikadan dün çıkan mersedes marka pırıl pırıl arabayı, bütün yeniliği, nefâseti, gıcırlığı, göz kamaştırışı, neleri ve neleri ile bütün mükemmelliğine rağmen, onun, ehil, mütehassıs, usta ve liyâkat sâhibi şöförünü bulub (direksiyonu) onun ellerine teslim etmediğiniz müddetçe, o araba sizin en küçük bir ihtiyâcınızı bile giderecek değildir; ve sâdece göze hıtâb eden varlığıyla, sizin içün bir hicrân ve içden çürütme kaynağınız bile olabilecekdir!. İslâm ise, bu kıyaslama içinde, felâketlerinizin en ebedîsini sizin gözünüze gözünüze oya oya sokacak; ve nasibsizliğin daha ötesi olmıyan noktasına, sizi, alevden kazıklarla çakacak demekdir…

(İlk intişârı: 21.04.2016)

The post (2) Sünnîlik Olmadan İslâm Mı Olurmuş, Gülünç! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.