Îmânın bir takım levâzımı vardır ki anların ademi ile îmânın zıddı olan küfür tahakkuk eder. Meselâ Allâhu Teâlâ’ya, enbiyâ-yı kirâma, kütüb-i İlâhîyyeye ta’zîm, levâzım-ı îmândandır. Bunları istihfâf ise ta’zîme münâfî olduğu içün küfürdür. Binâenaleyh münâfî-i ta’zîm ve emâre-i tekzîb olan akvâl ve ef’âl Şer’an mûcib-i küfür addolunmuşdur. Esâsen Şer’-i Şerîf nazarında alâmet-i tekzîb ve emâre-i inkâra makrûn olan tasdîk ve ikrâr mu’teber ve mu’tedd(iye) değildir.

Şu halde İmâm-ı Müşâru’n-ileyh Hazretlerinin kavlinin ma’nâsı:

“-Îmânın şer’an mu’teber olan rükünlerine münâfî bir kavil veyâ bir fiil bir müslimden sudûr etmedikce kâfir olmaz.”

Demekdir. Nitekim puta secde etmek, Allahu Teâlâ’yı, enbiyâ-yı kirâmı, kütüb-i ilâhiyyeyi, Şer’-i Şerîfi tahkîr ve istihfâf eylemek gibi münâfî-i îmân olan bir iş işlemek veyâ bir söz söylemek alâmet-i tekzîb ve emâre-i inkâr olduğu içün mürtekibinin küfrü ile hükm olunur. Fetâvâ-yı Hindiyye ve Muhît-i Burhânî’de deniliyor ki:

“-Başına kalensüve-i Mecûsiyye ya’ni Mecûsî şapkası [28] giyen kimsenin küfrüne kâil olanların kavli sahîhdir.”

Bu kavle zâhib olanlara göre sû-i akîdeden neş’et eylediği içün kalensüve-i Mecûsiyyeyi giyen kimsenin küfrüyle hükmolunur. Nitekim “-Ben Mecûsiyim” diyen kimsenin bu sözü sû-i akîdesini tasrîh olduğu içün küfrü ile hükm olunmuşdur.

Çünki Mecûsîlere mahsûs ve anların şiârı olan kalensüveyi bi’l-ihtiyâr giyinmek giyenin rûhen Mecûsiyyet ma’neviyyetiyle sıbgalanmış olduğuna alâmet ve emâredir. Anın içün bu kıyâfetde görülenlerin küfrü ile hükm olunur.

Şunu da arz edeyim ki bütün milletlerin baş kisveleri milliyyet ve dinleriyle bir nevi’ alâkayı hâizdir. Şapkalar, serpuşlar meselâ Avrupa memleketlerinde ne kadar muhtelif eşkâle ayrılırsa ayrılsın hepsinin bir asıldan tenevvü’ eylemiş olduğu ve zamân, mekân i’tibârıyla ihtilâf etmekle berâber o aslın rûhu muhâfaza edilmekde bulunduğu şübhesizdir. Şu hâlde şapka dîn ve milliyet alâimi olduğu içün onu giyen kimse “-Ben bu milletdenim” diye bir ikrâr yapmış olur. Mukâbilinde sarâhat bulunan bu gibi delâletler ise her halde sarîh gibi mu’teberdir. Ancak mukâbilinde fi’len sarâhat-ı îmânı gösteren ahvâl ve a’mâl karşısında bu ikrâr, hükümden sâkıt olabilirse de müslümanlar nazarında o adam kendisini şübheden kurtaramaz. Bu mes’ele şapkayı giymeye sâik, kalbî ve rûhî olmadığı takdirdedir. Sâik, kalbî olursa îmânı gösteren ahvâl ve a’mâlin riyâ ve nifâk ve o adamın da mürâî ve münâfık olduğuna hükm olunur.

[29] Esâsen şiârlarında gayr-ı müslimlere teşebbühden men’ ve nehy ile şâriin murâd ve maksadı beyne’l-müslimîn milliyyet-i İslâmiyye te’sîs eylemekdir. Milliyyet-i İslâmiyye’nin medârı da milliyet-i küfre mahsûs olan şiârda ve âdât ve etvârda küffârdan ayrılub anlara benzememekdir. Binânealeyh milliyet-i İslâmiyye’de gayret göstermek ve ızhâr-ı salâbet etmek şiâr-ı îmândandır. Anın içün her müslüman, ahkâm-ı dîniyye’ye mugâyır ve bilhassa milliyet-i İslâmiyye’ye muhâlif olan umûrdan ictinâb etmelidir.

Şu halde lisânen ikrâr ve bedenen ibâdet ve amel gibi milliyet-i İslâmiyye’nin alâim-i zâhiresiyle aslâ alâkadarlık göstermeyüb ziyy ü kıyâfetden başka gayr-ı müslimlerden farkı kalmamış olanlar kıyâfetlerini de anlara benzetiverince bâtınlarındaki îmânı temsîl edecek ve milliyet-i İslâmiyye’yi gösterecek hiçbir hâlleri kalmadığı içün

(men teşebbehe…)

Hadîs-i Şerîfinin muktezâ-yı münîfince o adamların zümre-i kefereye iltihâk etmiş olduklarına sûret-i kat’ıyyede hükm olunur. Bu hakîkati tavzîh içün bir misâl îrâd etmek isterim:

Her devletin alâmet-i mahsûsayı hâiz bir nevi’ bayrağı vardır ki o bayrak hangi vapurun, zırhlının, tayyârenin, mektebin, binânın üzerinde bulunursa o devletin olduğuna hükm olunur.  Meselâ bizim Yavuz zırhlısı bütün müştemilâtı i’tibârıyla, İngiliz, Fransız, Alman zırhlılarına benzediği hâlde yalnız şanlı bayrağının alâmet-i fârıkasıyla anlardan imtiyâz eder. Bu alâmeti görenler bizim zırhlımız olduğuna hükm ederler. Başka devletlerin bayrağının bizim zırhlıya çekilmesi siyâseten, örfen, âdeten ve kânûnen memnu’dur. Anın içün bunun mürtekibi hıyânet-i [30] vataniyye, cinâyet-i milliyye ve ecnebî tarafdarlığı cürmüyle ittihâm edilerek i’dâmına hükm olunur. Bunun içün düvel-i mütemeddineden hiç birisinin bayrağını bizim vapurlara, zırhlılara çekmek sûretiyle anlara taklîd ve teşebbühe yeltenmeğe hiç bir kimse cesâret gösteremez.

İşte bunun gibi

(men teşebbehe..)

Hadîs-i Şerîfiyle müslümanların, şiâr ve alâmet-i küfürde gayr-ı müslimlere benzemeğe yeltenmeleri men’ olunmuuşdur. Binâenaleyh bizim zırhlı da başka devletlerin bayrağını görenler o zırhlının bizim olmadığına hükm edecekleri gibi şapka, salîb ve sâir şiâr-ı küfrü giyen ve takanların da milliyet-i İslâmiyye’den çıkub zümre-i kefereye iltihâk etmiş olduklarına hükm ederler.

Fukahâ-yı kirâm hazerâtı kalensüve-i mecûsiyyeyi giyen kimsenin küfrünü tasrîh eyledikleri hâlde kalensüve-i yehûddan bahs ediyorlar. Bunları giyinmek mûcib-i küfür değil midir diye suâl olunursa cevâb olmak üzre deriz ki: Şer’-i Şerîf nazarında küfür, millet-i vâhide add olunduğu içün alâmet-i küfür beyninde fark yokdur.

Binâenaleyh anâsır-ı gayr-ı müslimeden herhangisi olursa olsun anların şiârı olan şeyleri giyinmek, takınmak, kuşanmak kavl-i sahîha göre küfürdür.

(men teşebbehe bi gayrina… )

Hadîs-i Şerîfi milel-i gayr-ı müslimeye mahsûs olan şiâr ve alâmet beyninde şer’an fark olmadığına delîl ve bürhândır.

Şapka, zünnar, salîb gibi şiâr-ı küfürden ma’dûd olan şeyleri iksitâ ve ittihâz edinmekle şer’an me’mûrun bih olan şeyleri, (meselâ namazı, [31] zekâtı) terk ve menhî anh olan şeyleri (meselâ zinâyı, sirkati) irtikâb beyninde fark nedir ki evvelkiler alâmet-i küfr ve emâre-i tekzîb add olunduğu hâlde ikinciler add olunmuyor diye bir suâl îrâd olunacak olursa cevâbında deriz ki:

Vâkıa ikincilerde evvelkiler gibi şer’an memnû’ ise de hevesât ve şehevât-ı nefsâniyye bunları işlemeğe fıtraten sâikdir. Anın içün kuvve-i şeheviyyeleri akıllarına gâlib olan zümre-i beşer dînen memnû’ olan müştehiyyât-ı nefsâniyyeyi irtikâbdan hâlî kalamaz. İşte bunun içün şâri’ olanları emare-i tekzîb add etmemişdir. Fakat ehl-i küfre mahsûs olan şiâr ve alâmeti irtikâb içün böyle bir özür ve fıtrî bir sâik yokdur. Zîrâ bu esâsen nefsin arzu ve meyl eylediği müştehiyât cümlesinden değildir. Şu halde bunu irtikâba sâik sû-i akîdeden başşka bir şey olmadığı içün Şer’-i Şerîf memnûât-ı Şer’iyye’nin bu kısmını alâim-i küfür ve emâre-i inkâr add ile mürtekibinin küfrüne hükm etmişdir.

Fukahâ-yı kirâm Hazerâtı

“-Bir mes’elede doksan dokuz ihtimâl küfre ve bir ihtimâl da adem-i küfre olursa adem-i küfr ciheti tercîh olunmak sûretiyle fetvâ verilmek iktizâ eder. Zîrâ küfür cinâyet-i azîme olduğundan adem-i küfre bir ihtimal var iken tekfîr cihetine gidilmek muvâfık olmaz.”

Diyorlar.

Şu halde buna nazaran şiâr-ı küfrü irtikâb edenler nasıl tekfir olunabilir?”

Diye suâl olunursa cevâbında deriz ki:

“-Fukahâ-yı kirâm hazerâtının bu sözleri mes’elede adem-i küfür ihtimâl bulunduğuna göredir: Böyle bir ihtimâl bulunmadığı takdirde bi’l-icmâ’ küfr ile fetvâ verilmek îcâb [32] eder. Bununla berâber fukahânın bu sözleri nefsü’l-emre değil, ihtiyâta mebnîdir. Mes’ele îmân ve küfre müteallik olduğundan gâyet mühimdir. Anın içün bir mes’elede küfre doksan dokuz değil, hattâ bir ihtimâl bile olsa, aklı başında bir müslim böyle muhâtaralı şey’e mücâseret etmemelidir. Zîrâ o bir ihtimâl nefsü’l-emrde mûcib-i küfr olabilir. Müslümân içün en mu’teber ve en kıymetdâr olan îmân ve İslâm mes’elelerinde şâibe-i küfr olabilecek şeylerden sakınmalarını ihvân-ı dîne tavsıye eder ve

( اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللّٰهُ عَمَلَكُمْ )

“-Dilediğinizi işleyiniz. Allah amelinizi görüyor”

Nazm-ı Kerîminin mazmûn-ı âlîsine ihvân-ı dînin nazar-ı dikkatini celb eylerim.

( فَاعْتَبِرُوا يَٓا اُو۬لِي الْاَبْصَارِ )

(dua)

The post Cevâb appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Şiâr-ı küfür: Her asırda, her beldede değişebilirse de milel-i gayr-ı müslimenin küfre dâir olan en meşhûr şiârları şapka, ğıyyâr, zünnâr, küstîc, ğaslî, salîbdir.

Şapka: Örfde şiâr-ı küfür, ya’ni gayr-ı müslimlerin müslümanlardan temâyüzüne alâmet olan baş kisvesidir.

Gıyyâr: Ehl-i zimmete mahsûs bir alâmet-i fârıkadır ki bununla ehl-i İslâm’dan imtiyâz ederlerdi. Ba’zı ümmehât-ı kütübde beyân olunduğuna göre: Üst libâslarının göğsüne renkce muhâlif olmak üzre kurdele gibi [23] bir parça dikerlerdi. Fakat alâmet-i fârıka her yerde bir değildir. Belki her beldede müteârif alâmet-i mahsûsa vardı. Meselâ ba’zı beldede sarığın rengi alâmet-i fârıka add olunurdu. Gök renk Nasârâ’ya, sarı renk Yahûdî’ye alâmet vaz’ olunmuş, beyaz renk de müslimîne tahsîs edilmiş idi.

Zünnâr: Nasârâ ile Mecûsî tâifesinin şiâr-ı küfürlerinden olan bir nevi’ kuşakdır ki ipekden ma’mûl olub dâhile kuşanırlar.

Küstîc: Tavâif-i mezkûreye mahsûs diğer bir nevi’ kuşakdır ki parmak kalınlığında olub hâricden kuşanırlar.

Gaslî: Yahûdî tâifesinin şiârlarından olan sarı renkli bir hırkadır.

Salîb: Hrıstiyanların hac dedikleri şeydir ki zu’mlarınca Hazret-i Îsâ’nın hey’et-i maslûbesinin timsâlidir.

Daha evvel şapka, zünnâr, gıyyâr, salîb gibi ehl-i küfrün şiâr ve alâmet-i mahsûsası olan şeyleri giyinmek, kuşanmak, takınmak husûslarının Şer’an menhî ve haram olduğu beyân olunmuş idi bunun mûcib-i küfür olub olmamasına gelince: Evvel emirde şu ciheti arz edeyim ki: A’mâl-i zâhire, ahvâl-i bâtıne ve rûhiyyenin muzâhiridir. Ahvâl-i kalbiyye onda inkişâf eder ve rü’yet olunur. Ba’zı a’mâl-i beşeriyye vardır ki kalbden bir dâî ve sâik sebebiyle insan ana mübâşeret eder, te’sîrât-ı hâriciyyeden âzâde olarak kendi hâline kalınca behemehal o ameli işlemek mecbûriyyetinde olub ana mümaneât edemez.

Ba’zı a’mâl-i beşeriyye de vardır ki: İhvâna muvâfakat, kuvvete tebeıyyet, [24] celb-i menfaat veyâ def’-i mazarrat gibi ârızî bir takım esbâb ve avâmil-i hâriciyyenin te’sîriyle mübâşeret olunur. Ârızî olan o esbâb-ı sâika, zâil olunca âdet hâlini almamış ise insan andan ferâğat edebilir. Meselâ almış olduğu terbiye netîcesi olmak üzere bir kavmin ma’neviyyeti ile sıyğalanmış (sıvanmış) ve ahvâl-i rûhiyyesiyle hâllenmiş olan bir adam ziyy u kıyâfetde, âdât ve muâşeretde, sûret ve sîretde o kavme teşebbüh ve taklîde ve anlara muvâfakata muztarr olur. Sâik, rûhî ve kalbî olduğu içün kendi hâline kaldıkca o ziyy ve âdeti, sûret ve sîreti terke rızâ ve semâhat gösteremez. Şâyed te’sîrât-ı hâriciyye ile terke icbâr olunursa kalben müteessir olub rûhundaki sîyğa (sıva) izâle edilmedikce o adam bu hâlden vaz geçemez. Fakat bir adamın ziyy ü kıyâfetde, âdet ve sîretde bir kavme teşebbüh ve taklîdi ârızî bir takım esbâb-ı hâriciyyenin te’sîri ile vâki’ oluyorsa o adam o hâli terk etmekde beis görmez ve bundan dolayı azâb-ı vicdânî duymaz.

Şu halde şapka, zünnar, gıyyâr, salîb gibi ehl-i küfrün şiâr ve alâmet-i mahsûsası olan şeyleri giyinmek, kuşanmak ve takınmak husûsuna sâik, ya rusuh bulmuş bir hâlet-i ruhiyye veyâ esbâb-ı hâriciyye olmakdan hâlî değildir. Sâik, esbâb-ı hâriciyye olduğu takdirde ya ihtiyârı selbe bâis olur ve yâhûd olmaz. Bu makâmda aklen daha başka ihtimâl tasavvur olunamaz. Sâik, hâlet-i rûhiyye ise, meselâ terbiye ve i’tiyâd te’sîriyle bir adamın rûhu sîğa-i küfür ile boyanmak ve kalbi o ma’neviyyet ile ittisâf etmek netîcesi olmak üzre Allâh’a, Rasûlullâha, Şerîata ve sâir zarûriyyât-ı Dîniyyeye îmân ve i’tikâdı olmadığı içün seve seve ehl-i küfrün [25] şiâr ve alâmet-i mahsûsasını iktisâb ve ittihâz etmiş olursa, o kimsenin küfründe şekk ve şübhe yokdur ve olamaz. Zîrâ bu a’mâl-i zâhiresine sâik, ayn-ı küfürdür. Onun içün fukahâ-yı kirâm Hazerâtı:

“-Küfre niyet eyleyen kimse o andan i’tibâren kâfir olur.”

Diyorlar.

Ve kezâ Şer’-i Şerîfde alâmet-i küfür add olunan şeyleri istihlâl veyâ hurmetini istihfâf edenlerin küfrü şübhesizdir. Şiâr-ı küfürde teşebbühü istihlâl etmek de bu kabildendir. Zîrâ

Hadîs-i Şerîfi ile şiâr-ı küfürde ehl-i küfre teşebbühün nehy olunduğu asr-ı seâdet-i nebeviyyeden zamânımıza kadar tevâtüren nakl olunagelmekde olub ümmet-i Muhammed’den her asırda bulunan müctehidîn-i kirâm Hazerâtı bunun hurmetine icmâ’ ve ittifâk etmişlerdir. Binâenaleyh ehl-i küfre şiârlarında teşebbühün hurmeti edille-i şer’iyyeden icmâ’-ı ümmetle sâbitdir. Onun içün istihlâl ve istihfâfı küfürdür.

Şiâr-ı küfr olan şeyleri iktisâb ve ittihâza sâik, iztırâr ve ikrâh-ı mülcî ya’ni el, ayak gibi a’zâ-yı bedeniyyeden birini kesmek veyâ öldürmek ile tehdîd ve icbâr sûretiyle vukû’ bulursa def’-i mazarrat içün kalbde îmân ve tasdîk muhâfaza olunduğu halde ancak o müddet esnasında şapka ve sâire gibi şiâr-ı küfrü giyinmeğe, ittihâz edinmeğe Şer’an ruhsat verilmişdir. Binâenaleyh böyle bir hâl-i ıztırâra ma’rûz kalan bir müslim şiâr-ı küfrü iktisâ etmekle kâfir olmaz.

Ve kezâ gayr-ı müslimlere benzemek kasdı olmadığı hâlde helâki îcâb eden harâret ve bürûdeti def’ etmek zarûretinden içün milel-i gayr-ı [26] müslimenin kalensüve ve külâhını giyinmek küfrü îcâb etmez.

Ve kezâ harbde hud’a ve düşmanın esrâr ve ahvâline vukûf ve ıttılâ’ veyâ müslümanlardan gayr-ı müslimlerin zararlarını def’ gibi âmme-i müslimînin nef’ine âid bir maksad-ı hayrın ve bir maslahat-ı dîniyyenin istihsâli içün bi’l-ihtiyar şiâr-ı küfrü iktisâ ve ittihâz edinmek mûcib-i küfür olmaz.

Fakat ticâret, tahsîl ve seyyahat gibi menâfi’-i husûsiyye içün diyâr-ı küfre gidüb de orada veyâ diyâr-ı İslâm’da bilerek, bilâ zarûratin ve bi’l-ihtiyâr şapka ve sâir şiâr-ı küfrü iktisâ eyleyen müslim hakkında ihtilâf olunmuşdur. Fukahâ-i kirâmın ekserîsi:

“-Ehl-i küfre mahsûs ve anların şiârı olan kalensüve ya’ni şapkayı bilâ zarûratin ve bi’l-ihtiyâr giyinmek küfürdür. Zîrâ bu alâmet-i küfürdür. Anın içün bunu ancak Mecûsiyyet, Nasrâniyyet, Yahûdiyyet gibi envâ’-ı küfürden birini iltizâm edenler ve kalbleri sıbga-i küfür ile sıbgalanmış olanlar giyebilirler. Esâsen alâim-i zâhire ile umûr-ı bâtıneye istidlâl ve anın üzerine hükm etmek aklen ve şer’an makbûl ve mu’teber bir tarîkdir.”

Diyorlar.

Fukahâdan ba’zıları da:

“-Mecûsî, Nasârâ ve sâir milel-i küffâra mahsûs ve anların şiârı olan kalensüve ya’ni şapkayı bi’l-ihtiyâr giyen bir müslim anlara teşebbüh ve taklid eylediği içün âsim ve günahkâr olursa da kâfir olmaz.”

Diyorlar.

İkinciye kâil olanlar esbâb-ı mûcibe olmak üzre diyorlar ki:

“-Şapka gibi şiâr-ı küfrü bi’l-ihtiyâr giyen kimse lisânen muvahhid, kalben musaddık olduğu içün mü’mindir.

[27] Ecille-i müctehidîn-i kirâmdan İmâm-ı A’zam (rahimehullah) Hazretleri demişdir ki:

“-Bir kimse îmân ve İslâm’dan ancak girdiği kapudan çıkar.”

Müşâru’n-ileyh Hazretlerinin bu kavline nazaran îmâna asâleten dühûl ancak ikrâr ve tasdîk ile olur. Çünki îmânın rüknü bunlardan ibâretdir. Şapka giyen kimsede ise ikrâr ile tasdîk mevcûddur.”

(Fâtih Dersiâmlarından İskilibli Âtıf Hocaefendi, Frenk Mukallidliği Ve Şapka, Baskı 1340, sh: 22-27)

The post Şiâr-ı Küfür appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Îmân: Rasûl-i Ekrem (sallallâhu aleyhi ve sellem) Efendimizin Allâhu Teâlâ tarafından getirüb haber verdiği zarûraten ve yakînen bilinen usûl-i dîniyye ve ahkâm-ı İslâmiyye’nin hakk ve doğru olduğuna kalben sûret-i câzimânede inanub kabûl etmek ve lisânen anı ikrâr eylemekdir.

Küfür: Dîn-i İslâm’dan olduğu zarûraten ve yakînen bilinen usûl ve ahkâmın kâffesini veya andan birini kabûl etmeyüb inkâr eylemek veyâ inkâra delâlet eyleyen bir iş işlemek demekdir.

Esâsen Rasûl-i Zîşân (sallallâhu aleyhi ve sellem) efendimizden nakl olunagelen usûl-i İslâmiyye ve ahkâm-ı Şer’iyye sıhhat-i nakl i’tibârıyle üç kısma ayrılmışdır.

Birinci kısım; Nebiyy-i Muhterem (sallallâhu aleyhi ve sellem) efendimizden tevâtüren menkûl olub dînden olduğu avâm ve havassca ya’ni umûm müslümanlarca yakînen ve bi’lbedâhe ma’lûm olan usûl ve ahkâm-ı İslâmiyyedir: Hâlık Teâlâ Hazretlerinin vücûdu, vahdâniyyeti, sıfât-ı celîlesi ile meleklerin; kütüb-i semâviyyenin, peygamberlerin, kazâ ve kader-i İlâhî’nin, yevm-i âhiretin, ba’sü ba’de’l-mevtin, cennet ve cehennemin hakîkati, âlemin hüdûsu, kelime-i şehâdetin, (19) namâzın, zekâtın, orucun, haccın farzıyyeti, zinânın, livâtanın, hınzır etinin, bigayr-ı hakk adam öldürmenin ve sâir envâ’-ı zulmün hurmeti gibi.

Dîn-i Muhammedîden olduğu tevâtüren nakl olunub yakînen sâbit olan bu nevi’ ahkâma usûl-i İslâmiyye ve Zarûriyyât-ı Dîniyye denir ki: Bir insan müslümân olmak içün behemehâl bunların kâffesini tasdîk ve kabûl etmek lâzım ve vâcibdir.

Îmânın rükn-i aslîsi olan tasdîkden sonra usûl ve ahkâm-ı mezkûreyi mücmelen câmi’ bulunan

(KELİME-İ ŞEHÂDET)

den ibâret olan kelime-i şehâdeti söylemek, îmânın şart veya rüknünden ma’dûddur. Binâenaleyh usûl ve ahkâm-ı mezkûrenin kâffesine veyâ andan ba’zısına inanmayub da red ve inkâr etmek veyâ inkâra delâlet eyleyen bir fiilde bulunmak küfür ve bunu irtikâb edenler kâfirdir.

İkinci kısım: Rasûl-i Zîşân (sallallâhu aleyhi ve sellem) efendimizin dîninden olduğu yakînen değil, ancak istidlâl ve ictihâd sûretiyle bilinen mesâil-i dîniyyedir: Allâh Teâlâ’nın mer’î olub olmaması misilli yakînen ma’lûm olmayub ancak delîl ile bilinen mesâil gibi.

Bu nevi’ ahkâm ve mesâil-i dîniyyeyi kabûl ve red, ikrâr ve inkâr, îmân ile küfrün mâhiyetinde dâhil değildir. Binâenaleyh ahkâm-ı ictihâdiyyenin münkiri kâfir olmaz. Şu kadar ki tarîk-i şöhretle nakl olunan ahkâm ve mesâil-i dîniyye, mâhiyet-i îmânda dâhil olmadığından red ve inkârı küfr değilse de mûcib-i dalâldir. [20]

Üçüncü kısım: Dîn-i Muhammedîden olduğu ancak haber-i vâhid ile bilinen mesâildir ki îmân ile küfr bu nevi’ mesâile tevakkuf etmez. Zîrâ şerâit-i sıhhati hâiz olan haber-i vâhid, bâb-ı i’tikâdda huccet olamaz. Lâkin bâb-ı amelde ya’ni ibâdât ve muâmelâta dâir ahkâmda huccet olur. Binâenaleyh haber-i vâhid tarîkıyla sıhhati sâbit olan bir mes’ele-i dîniyyeyi red ve inkâr hatâdır.

Arz olunan bu asla beş mes’ele teferru’ eder.

(1) Usûl-i mezkûre-i İslâmiyyeden birine inanmadığı hâlde lisânen cümlesini ikrâr eyleyen kimse Allâhu Teâlâ’nın nezdinde kâfirdir. Buna münâfık denir. Nifâkı ma’lûm ise, nâs indinde dahî kâfir olur. Nifâkı ma’lûm değilse zâhirdeki ikrârına nazaran müslüman add olunarak hakkında ahkâm-ı İslâmiyye icrâ olunur.

(2) Usûl-i İslâmiyye’ye kalben inanub da dilsiz olmak gibi bir özürden dolayı lisânen ikrâr edemeyen kimse hem Allâhu Teâlâ nezdinde hem insanlar indinde mü’mindir.

(3) Kalbinde bir nevi’ inanmak olmakla berâber taannüden ikrâr etmemekde ısrâr eyleyen kimse hem nezd-i İlâhîde hem de insanlar nazarında bi’l-ittifâk kâfirdir. Çünki anın bu hâli kalbinde tasdîk cezmi bulunmadığına delîl ve bürhândır.

(4) Kalbinde inanmak bulunmakla berâber ikrâra kudreti var iken her nasıl ise ömründe bir kere olsun ikrâr etmemiş olan kimse ulemâdan ba’zılarına göre nezd-i İlâhî’de mü’min, ba’zı ulemâya göre mü’min değildir. [21]

(5) Bi’l-ihtiyâr ve bilâ zarûretin saneme, aya, yıldıza, güneşe secde ve ta’zîm etmek ve anlar içün kurban kesmek, ehl-i kilise ile berâber kiliseye gidüb icrâ-yı âyîn etmek, haç takınmak, Allâh’dan başkasına ibâdet etmek gibi şiâr-ı küfür ve emâre-i işrak olan bir fiil irtikâb etmek, yâhud Allâhu Teâlâyı, meleklerini, kitâblarını, peygamberlerini, şer’-i şerîfi, âhireti inkâr veyâ bunlardan birini tahkîr eylemek, meselâ mushaf-ı şerîfi çiğnemek gibi dildeki ikrâr ile kalbdeki tasdîkin yalan olduğuna şer’-i şerîf tarafından alâmet-i zâhire kılınan bir kavil veyâ bir fiil kendisinden sâdır olan kimse mü’min değildir. Zîrâ o kavil ile o fiili o kimsenin dilindeki ikrâr ile kalbindeki tasdîkin yalan olduğuna delîl ve bürhândır. Anın içün her ne kadar müslüman isminde olub İslâm da’vâsında bulunsa bile irtikâb eylediği kavil ve fi’li ile Peygamber-i Zîşân Efendimizi tekzîb eylediği cihetle dîn-i mübîn-i İslâm’ın hudûd ve dâiresinden ve ehl-i kıblelikden çıkub hem nezd-i İlâhî’de ve hem ehl-i İslâm nazarında kâfir olmuş olur.

İlâve olmak üzre şunu da arz edeyim ki: Küfür iki kısım olub biri aslî, diğeri ârizîdir.

Küfr-i aslî: Esâsen zarûriyyât-ı diniyyeden olan usûl ve ahkâm-ı İslâmiyye’yi kabûl etmiyenlerin küfrüdür. Ğayr-ı müslimlerin küfrü gibi.

Küfr-i ârizî: Fi’l-asl Dîn-i İslâm’ı kabûl etmiş veya müslüman sulbünden gelmiş iken bi’l-âhere kendi arzu ve ihtiyârıyle usûl-i İslâmiyye ve zarûriyyât-ı dîniyyenin kâffesini veya dîn-i İslâm’ın yalnız emr-i vicdânîden [22] ibâret olduğuna kâil olub da dünyâ işlerine dâir ihtivâ eylediği ahkâm-ı maddiyye ve cismâniyyesini kabûl etmemek gibi zarûriyyât-ı dîniyyeden ba’zısını red, inkâr, tekzîb ve tahkîr eylemek ve yâhûd Şer’an tahkîri vâcib olanlara ta’zîm etmek sûretiyle irtikâb-ı küfr etmiş olanların küfrüdür ki bunlara mürted ve mürteci’ denir. Zamânımızda türeyen dinsizler bu zümredendir. Küfrün bu nev’i evvelkinden daha muzırr ve daha fenâdır ve hatta mürtedlerin kesdikleri yenmez, müslüman kadınlar ile nikâhları helâl ve müslüman kabristanına defn olunmaları câiz olmaz. Erbâb-ı küfürden bu zümre seâdet-i dünyeviyye ve uhreviyye gibi niam-ı uzmâya bâis olan dîn-i mübîn-i İslâm’dan rücû’ ve hurûc ile ana karşı bağy ve ısyân eyledikleri içün tevbe edüb tekrâr dâire-i İslâm’a tav’an dâhil olmazlarsa dünyâda şer’an i’dâma, âhiretde azâb-ı muhallede mahkûmdurlar.

(Fâtih Dersiâmlarından İskilibli Âtıf Hocaefendi, Frenk Mukallidliği Ve Şapka, Baskı 1340, sh: 18-22)

The post Îmân ve Küfür appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Merhûm Üstad Necib Fazıl

Dedi:
— Oldum olası yolunu, hedefini, gayesini bile bile Halk Partisinden yana olmak?…
Dedim:
— Küfür!…
Dedi:
— Birbirine düşman bâtıllar arası, düzelmeye ve hakka yanaşmaya en yakınını tepeleyip en uzak olanına ve küfrü ilk başlatana desteklik etmek ve onun hükümetinde ortaklığı kabul etmek?…
Dedim:
— Küfür!…
Dedi:
— Partisine rey vermeyenleri İslâm dışı göstermek ve kendisine peygamber diyenlere tebessümle cevap vermek?…
Dedim:
— Küfür!…
Dedi:
— Tanzimattan başlayarak Mustafa Reşit Paşa çizgisi üzerinde zuhur edici ve küfür bayrağını meydan yerine dikici devrimbazları sevmek ve savunmak?…
Dedim:
— Küfür!…
Dedi:
— Allaha (hâşâ) dünyadan tahliye dâvası açarcasına O’nu yeryüzüyle alâkasız bilmek?…
Dedim:
— Küfür!…
Dedi:
— Kur’an’ın Türkçe, verginin zekât olabileceğini sanmak?…
Dedim:
— Küfür!…
Dedi:
— Şeriat bütününün en küçük cüz’ünü hafife almak?…
Dedim:
— Küfür!…
Dedi:
— Küfre ait bir alâmeti bile bile benimsemek ve herhangi bir çeşidiyle küfre rıza göstermek?…
Dedim:
— Küfür!…
Dedi:
— Ya bir kâfire mümin ve mümine kâfir gözüyle bakmak?…
Dedim:
— O da küfür, o da küfür!…

[Rapor 8/ Sayfa 27-28/ 1980 Tab’ı]

The post Dedi-Dedim appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Merhûm Üstad Necib Fazıl

Adalet âbidesi Hazret-i Ömer’i zulüm heykeli diye alıp İran Şahına “Ömer’den daha zâlimdir!” diyen bir hareket liderini ve temsil ettiği hareketi İslâm diye kabul etmek küfürdür.

*

Televizyonda Hüseyin Rahmi nasipsizinin “Şıpsevdi”sini gösterirken bir din adamına rakı içirtmek ve bu hareketi elini başına götürerek ve Besmele çektirerek yaptırmak, romanda böyle bir sahne olsun veya olmasın, küfürdür.

*

Kültür Bakanlığının son günlerdeki bir tamimle, başta benim tiyatro eserlerim olmak üzere, vaktiyle bu bakanlık tarafından yayınlanmış milliyetçi ve mukaddesatçı eserleri piyasadan kaldırması küfürdür.

*

CHP sözcülerinin ruh, ahlâk, nizam, ideal ve bunların ufuk noktaları üzerinde ettikleri her lâf ve takındıkları her tavır küfürdür.

*

İslâm iddiasıyla ortaya çıkıp küfürle iktidar ortaklığına bakan ve ona ta’viz veren her davranış “küfre rıza küfürdür!” kaidesince küfürdür.

*

Küfür hakikati örtmek ve gizlemek mânasınadır; ve Şeriat ölçüsiyle mutlak hakikati inkârdan başlayarak, her zaman bu mânada olmasa bile, gaflet, dalalet, cehâlet, hamakat, hıyânet, cinayet vasıfları altında daha nice şubelere dağılmıştır.

*

Ne görüyorsanız ortalıkta bu şubelerden birine bağlayınız!

Bakınız, bir mutlak ve tek, gerisi umûmî “Hak” diye bir varlık kalmış mıdır gönüllerde?..

[Üstad Merhum Necib Fazıl, Rapor 6, sh.55]

The post Küfür appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Zâhir’de şöyle denmişdir: Îmânın[1] sıfatını insanlara öğretmek, ehl-i sünnet ve cemâatin özelliklerini açıklamak en önemli işlerdendir. Eski bilginlerin (Allâh onlara rahmet eylesin) bu konuda tasnifleri vardır. Îmânın sıfatının özeti: Allâh Teâlâ’nın (C.C.) bana emretdiği şeyi ben kabûl etdim, bana yasak etdiği şeyden de kaçındım demekdir. Şâyet bir kimse bu söze kalbiyle inanıp ve dili ile de ikrâr ederse onun îmânı sahîh olur ve mü’min olur. Hepsine inanmış olur.

(…)

Bir kimse îmânından şübhe etse ve “Ben mü’minim inşâallâhu Teâlâ dese, kâfirdir. Ancak, eğer te’vîl edip: “Dünyâdan mü’min olduğum hâlde çıkar mıyım bilmiyorum?” dese bu takdirde küfür olmaz.

Muhît’de denmişdir ki: Bir kimse küfür olduğunu bilmekle berâber, küfür olan lafzı söylese, eğer inanaraktan telaffuz etti ise, kâfir olur. Eğer inanmadan veya o lafzın küfür olduğunu bilmeyip söyledi ise ve fakat lafzı kendi isteği ile söyledi ise, Âmme-i Ulemâya göre kâfir olur. Bilgisizlik (cehl) ile özürlü olmaz.

(…)

Bir kimse küfrü içinde gizler yâhud da kâfir olmak isterse o kimse kâfirdir. Bir kimse kendi isteyerek diliyle küfür etse, halbuki kalbi îmân ile mutmain olsa kâfir olur. Kalbindeki ona fayda vermez. Çünki kâfir, sözüyle bilinir. Şâyet kâfir olduğunu söylerse, bizim nezdimizde de Allâh Teâlâ (C.C.) nezdinde de kâfir olur. Muhît’de böyle zikredilmişdir.

Siyeru’l-Ecnâs’da şöyle denmişdir: Bir kimse başkasına küfür ile emretmek için azmetse, azmetmesiyle kâfir olur. Bir kimse kelime-i küfrü söylese ve bir başka kimse de ona gülse, gülen kimse kâfir olur. Ancak, eğer o başkasının gülmesi güldürücü söz olmakla zarûrî olursa, bu takdirde gülen kâfir olmaz. Şâyet bir kimse kelime-i küfrü konuşsa ve bir topluluk da o konuşanın sözünü kabûl etse, o topluluğun hepsi kâfir olur.

Kendi nefsinin küfrüne rıza ittifâkla küfürdür. Fakat başkasının küfrüne rızâda ihtilâf edilmişdir. Şeyhu’l-İslâm Hâherzâde (rahmetullahi aleyh) Siyer şerhinde zikretmişdir ki: Başkasının küfrüne rızâ -ancak küfre icâzet verir veya onu beğenirse- küfür olur. Ammâ böyle değil ve tabiatiyle şerir ve eziyet veren kimsenin küfr üzere ölmesini veya öldürülmesini, hatta Allâh Teâlâ (C.C) ondan intikâm alsın diye severse, bu takdirde küfür olmaz.

Bir kimse Allâh Teâlâ’nın (C.C.):

رَبَّنَا اطْمِسْ عَلٰى اَمْوَالِهِمْ وَاشْدُدْ عَلٰى قُلُوبِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُوا

“-Rabbimiz! Mallarını yok et, kalblerini sık; çünki onlar inanmazlar..”[2]

Kavl-i şerîfini iyice düşünse, bizim iddia etdiğimiz şeyin doğru luğunu anlar. Bu kıyas üzere, şâyet bir kimse bir zâlime bedduâ edib: “Allâh Teâla seni küfür üzere öldürsün ve Allâh senden îmânı alsın” dese ve bunun benzeri söz ile beddua etse, o kimse o zâlimin zulmü ve halka ezâsı üzere Allâh Teâlâ’nın (C.C.) ona intikâmını murâd eylese, bu beddua onu yapan kimseye zarar vermez.

(…)

Müslümana yaraşan, sabahta ve akşamda şu duâya sarılmakdır. Çünki bu duâ küfürden korunmaya sebebdir. Bu duâ Peygamberimiz’in (sallallahu aleyhi ve sellem) duâsıdır:

اَللّٰهُمَّ ‏اِنِّ ‏اَعُوذُ بِكَ ‏مِنْ ‏اَنْ‏ اُشْرِكَ‏ بِكَ ‏شَيئًا ‏وَ اَناَ اَعْلَمُ‏ وَاسْتَغْفِرُكَ ‏لِمَالٰا اَعْلَمُ ‏اِنَّكَ ‏اَنْتَ ‏عَلَّامُ ‏الْغُيُوبِ

“Allâh’ım, şübhesiz ben, bildiğim halde, Sana bir şeyi ortak koşmakdan Sana sığınır ve bilmediğim şey için Sen’den afv dilerim. Şübhesiz Sen gaybları hakkıyla bilensin.”

[ Müellifi: Fâtih Sultan Mehmed Han devrinin büyük Şeyhu’l-İslâmı MOLLA HÜSREV, Gurer ve Dürer Tercemesi – İslâm Fıkhı ve Hukûku, tab’ı: 1980, cild:2 sh.93-95 ]

[1] Îmân, lügatda; bir şeye inanmak, bir şeyi tasdîk etmek “bu şey böyledir, şöyledir” diye hüküm vermekdir.

Istılâhda: Allâh Teâlâ’nın (C.C.) dînini kalb ile kabûl etmek, ya’ni: Rasûlullâh’ın (sallallahu aleyhi ve sellem)  bildirdiği şeyleri kat’î sûretde kalben tasdîk eylemekdir. Îmân, asıl bu tasdîkden ibâretdir. Fakat, böyle inanılıp kalb ile samîmî sûrette tasdîk edilen şeyleri, bir mânî yok ise dil ile ikrar etmek, bunlar hakkında şehâdetde bulunmak lâzımdır.

İslâm dîninde; “Allâh Teâlâ’ya (C.C.), Meleklere, Kitablara, Peygamberlere, âhiret gününe, kazâ ve kadere” îmân etmek birer esasdır. Bunları bilib tasdîk etmek îmânın başlıca şartlarıdır. Bu cihetledir ki; “îmânın şartları altıdır” denir. Bunlar tasdîk edilmedikçe îmân tahakkuk etmez. Böyle zarûriyyât-ı dîniyye’den olan herhangi bir şey’i inkâr etmek ise -Allâh korusun- insanı derhal dinden mahrum bırakır. Biz bu hususdaki imânımızı “Âmentü billâhi…” kavl-i şerîfini okumakla dâima ızhâr ve isbât etmiş oluyoruz. (Büyük İslâm İlmihâli. Ö.Nasûhî Bilmen)

[2] Bkz: Yûnus Sûresi 88. âyet-i kerîme

وَقَالَ مُوسٰى رَبَّنَا اِنَّكَ اٰتَيْتَ فِرْعَوْنَ وَمَلَاَهُ زِينَةً وَاَمْوَالًا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا رَبَّنَا لِيُضِلُّوا عَنْ سَبِيلِكَ رَبَّنَا اطْمِسْ عَلٰى اَمْوَالِهِمْ وَاشْدُدْ عَلٰى قُلُوبِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُوا حَتّٰى يَرَوُا الْعَذَابَ الْاَلِيمَ

Musâ, ya rab! dedi, sen Fir’avne ve cem’iyyetine, dünya hayatta bir ziynet ve haşmet ve nice nice mallar verdin, yolundan saptırsınlar diye mi ya rab? Ya rab! Mallarını sil süpür ve kalblerini şiddetle sık ki o elîm azâbı görmedikçe iyman etmiycekler (Elmalılı Muhammed Hamdi Efendi)

(İntişârı: 25.01.2012)

The post Küfür Sayılan Ve Sayılmayan Şeyler Hakkında Bir Fasıl appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.