Zıyâiyye BEKÇİSİ

İslâmiyyet’in bu zaferle temel alâkası hakkında bir tek cümleye rastlamadık… Çanakkale’de harbeden askerin ana hedefi, Allâh’ın Dîni’ni kurtarmakken, bu, üstdeki İttihadçı ve Haçlı-Batı kelleli adamlar elinde bambaşka istikâmetlere malzeme yapıldı… Bir harıltı hurultu arasında “Çanakkale Piyasası” teşkîl edildi; ve her şebeke, bu piyasayı kendi menfaatleri ve fikirleri istikâmetinde karnavala çevirdi…

“Çanakkale içinde aynalı çarşı” türküsünün bazı abuk sabuk kelimelerinden tutun da; “Bedr’in aslanları ancak o kadar şanlı idi” yâvelerine kadar, saptırılan hedefin korkunçluğunu bir hesâbedin!

Bedir’de, başında Allâh Azze’nin Sevgilisi ve Kâinâtın Fahri Rasûl-i Rusül Aleyhisselâm’ı taşıyan o aslanlar, neden “ANCAK” Limon Von Sanders kumandasındaki dünya mehmedçikleri “KADAR ŞANLI” olabiliyor da, daha fazla “ŞANLI OLAMAZ” oluyormuş!?. Hem, Alaman kâfirinin müslüman üzerinde “velâyeti” câiz mi de, bu adam ittihadçı masonlarca asâkir-i İslâmiyye’nin başına kumandan yapılıyor?.  

“Size ölmeyi emrediyorum!” diyen bir kumandanın emrine itaat şer’an câiz midir?. Kumandanlar içinde bazılarının, Beşiktaş’daki metresine mektub yazarak “Eşşek sürüleri gibi ölmeye koşuyorlar!” dediği de doğru mudur?.. Eskişehirli bir askerin, kumandanının bir tür bakışı ve alıkonulmasını istemesi karşısında firar ederek 15 sene dağlarda yaşayıb sonra evine vasıl oluşu; ve ölümüne yakın bu hadiseyi Devrek’li (M. K’ya) bir sır olarak emânet edişi tahkik ve tedkik edilmiş midir?.

İttihadçı masonlar, neden ateizmaya karşı olan Anadolu gençlerini bu harbde “ölüme gönderirken”; İngiliz gâvuru da, İslâm ülkelerinden topladığı en dindar ve gözü pek müslüman gençleri “Hılâfet tehlikede, onu kurtaracaksınız!” diye kandırarak Çanakkale’ye taşıması ve orada kırdırması, iki taraf arasında bir yakın işbirliği gibi durmuyor mu?.

Bu cins nice gizli planları yürüten karanlık kuvvetler, oradaki Seyyid Onbaşı gibi yüzbinlerce Anadolu askerine elbetde ma’lûm değildi!.

“Bedir aslanları ancak bu KADAR şanlı idi” diyerek, neden böyle bir tahdîdle, sanki beton duvarlar arasına hapsediliyordu!?. Kimin kimden “daha şanlı” olacağına islâmî ölçü veya terâzîsi baytarlık ve şâirlik olan adamlar mı karar verecek, yoksa İslâm ulemâsından rusuh sâhibi aklı ve îmânı yerinde olan zevât-ı kirâm mı?. “Cehennem olsa gelen göğsümüzde söndürürüz” diyerek nice âyet ve hadislere ters düşen ve böylece cehennemi küçümsemenin îmanı yok edeceğinden bile habersiz, bu derece akâid ilmi iflâs etmiş adamların i’rabda ne kadar yeri olabilecekdir?.. Cumbaşkanı Tavil Tayyib Paşa bile Tv kanallarında, o mısraı alabildiğine gür bir sesle bu günlerde dünyâya duyurmakdan hazzedebiliyorsa, nasıl bir encâma namzet olunduğunu kimler fehmedebilecekdir?!

Çanakkale’nin KADERİ, İlm-i Ezelî’de Levh-i Mahfuz’da yazılmış ve kaza vakti geldiğinde, ancak okunabilecekdi… Burada, aslâ değişmiyen kaderi, hâşâ “değiştiren” bir şey yokdu ve olamazdı da… Siz buna, gene adı geçen Paşa gibi, gene Tv kanallarından coşkun bir sahne okuyucusu edâsıyla ve Sezai’nin bozuk akâid fışkırtan şiir dışı şi’riyle, “Sakın kader deme, kaderin üstünde bir kader vardır!” diyebilir misiniz?! Veya Başvekil gibi “Türkiye’nin KADER’ini TBBM dışında hiçbir merciin tayin edemiyeceğini” söylemek cür’etinde bulunabilir misiniz?! Veya, falan iri ve dembokrat siyâsîler gibi: “Türkiye’nin bu kaderini DEĞİŞTİRECEĞİZ!” deme cehâlet ve  i’tikadsızlığına düşebilir misiniz?

Çanakkale, 18 Mart 1915’de, KADERİ ne ise, ancak ona göre yaşadı… Bu kaderi de şu veya bu asker veya kumandan veya falan devlet çizmedi, yazmadı, ta’yin etmedi ve değiştirmedi; ve her müslümanın, (îmânı zarûrî) olan o KADERLE, zerre kadar oynaması veya onu zıd bir hâl ortaya koyması muhâldi…

Bu millete (îmân-ı şer’îsini) kaybetdirdikden sonra sen, “bin kere de zafer kazandırdım” diye ortaya çıksan, buna (zafer denilemez); Çanakkale’deki îmânla giden şühedâya da, bunu aslâ yutduramazsın!

Çekilen nutuklar, beyânlar, okunan şiirler, hamâset edebiyâtı, gösteriler, türküler, ilkeler, ülküler, bilmem neler ve neler, bunların topu da, Çanakkale şühedâsının hedefini, ters bir hedef olarak saptırmakdan başka hiçbir netîce vermiyor!

İslâmî onlarca kavmi içine alan ve dünyanın nice bölgesinden oraya koşub gelen (ümmetin) bir “DÎN” gayretini, toprak veya milliyet müdâfaası veya belli bir şahsın efsâneleştirilmesi istikâmetine bağlar da, ana ma’nâ ve hedefi ketmedersen, bunun altında hangi şeytanlık palazlandığını bir gün saklıyamaz olur ve rezîl olursun!

Kamal Paşa orada “Kâimmakâm=Yarbay” rütbesinde bir zâbitken, daha üst rütbedeki nice “miralayların=albayların”, Mustafa Fevzi Bey gibi ileride Mareşal ve emirkulu olacak paşaların neden hiç esâmîsi okunmaz; ve bir-iki kelimeyle de olsa neden onlara hiç yer verilmez?. Bunun altındaki tarihî müthiş saptırıcılık, hangi (dönmelerin döndürdüğü) bir dolap olarak bilinecek?.

Rûhu kalmamış, cesedden ibâret bir anlayışı, Çanakkale Zaferi vâkıasının başından çuval gibi geçirir de conileşirseniz, bunun vebâli altından kalkamazsınız!. Seyyid Onbaşı’nın 270 kg’lık top güllesini kaldırıb tek başına namluya sürüşüne ve “size ölmeyi emrediyorum” soyundan nice efelik nakâratına sarılmanız, mayınların hangi bin sıkıntı ile oralara döşendiğini ballandıra ballandıra anlatmalarınız, bu işin rûhunu yakaladığınız ma’nâsına gelemez… Bunlarla, o ana ma’nâ ve hedefi ketmedenin encâmı hayrolmaz…

Merhûm pederimin rahmetli (dayısı) Nu’mân Çavuş, Yemen’den Filistin’e, Balkanlar’dan Trablus’a ve Çanakkale’ye ve daha daha geri zamanlardaki cebhelere tam 20 (evet YİRMİ) sene koşub durmuş ve evine öyle dönmüşse, bu GÂZÎ’nin hedef ve ma’nâsını çiğniyenler ve saptıranlar, ağzına ÇANAKKALE ŞEHİD ve GÂZÎLERİ lâfzını alırken, akıllı olmalı ve kendilerine gelmeli, hatta ne halt etdiklerini de farkedebilmelidir… Çanakkale’de canını veren en az 250.000 müslüman erinin ma’nâsına her (18 martda) deli danalar gibi boynuz sallanmamalıdır…

Sâde onların değil, târih boyunca bütün şühedânın ne içün can vererek şehid olduğunu teslîm etmeden, ma’nâ ve hedef saptırılırsa, yarın “hesâb günü” netîce, Çanakkale’de din, îmân, can, mal, nesil, akıl talan ve katline gelen haçlı-batı eşkıyâlarından zerre kadar farklı bir hâl de alamaz!

Dostlar alış verişde görsünle günlerinizi isrâf ediyorsunuz, hatta zamanınıza (ihânet) içindesiniz!

Hadi Çanakkale’den düşman geçemedi, durduruldu!

Sonraki senelerde ne oldu? İşin asıl bamteli işte burası…

Çanakkale’de hadi 250.000 ümmet evlâdı gitdi; sonraki 20 sene içinde Anadolu’nun ortasında ipe giden 500.000 kişiyi nasıl îzâh edeceksiniz?

Üç sene sonra gâvur nereleri geçdi ve hangi payitahtın göbeğine bağdaş kurdu?. İttihadçı hâinler o zaman, hangi düşmandan daha azılı düşmanlığı bu milletin kalbine nasıl sapladı?

Daha daha sonra… Lozan’da düşman kaç bin Çanakkale geçmişcesine iş becerdi?

Daha da sonra? Bunu TEFSÎR satırlarıyla ortaya koyalım, işin isbâtı da yerine otursun!

Cübbeli denen bir (soy..rının) “Kamal paşa cebinden para vererek Elmalılıya tefsir yazdırdı” diye salladığı som ve sulu iftirânın hedefi o Büyük Osmanlı Müfessiri’nin (Tab’-ı Evvel, 5. Cild ve 3712. sahîfesinden), müfterîsine ve meraklılarına okutalım:

“Şunu da UNUTMIYALIM Kİ, ÇANAKKALE, Sakarya, İnönü muzafferiyyetleri, İzmir’in istihlâsı (kurtarılması), Avrupalıların İstanbul’dan çıkarılmaları, hamdolsun Allâh Teâlâ’nın zamanımızda gösterib tanıtdığı âyât-ı islâmiyyedendir. Bu mücâhedelerde Türkiye Müslümanları (gâvurları değil) öyle bir ıztırar (mecbûriyet) ve İHLÂS ile Allâh Teâlâ’ya ilticâ ederek (sığınarak) çalışmışlardı ki, “……….=Onlar mı hayırlı, yoksa kendine yalvardığı zaman bunalmışa karşılık veren ve başındaki sıkıntıyı gideren mi?” (Neml,62) mazmûnu (ma’nâsı) aynen tecellî etmişdi. FAKAT BÜTÜN BUNLARIN TAHAKKUKUNDAN SONRA “…………..=Bil ki sen, ölüleri işitdiremezsin, arkasını dönüb kaçmakda olan sağırlara da da’veti duyuramazsın” buyrulduğu üzere DUYMAK İSTEMİYEN KALBSİZLER, SAĞIRLAR, KÖRLER, İSLÂM’IN ARTIK BÜTÜN VA’DLERİ OLMUŞ BİTMİŞ, İSTİKBÂL İÇÜN VAZÎFESİ KALMAMIŞ OLDUĞUNU İDDİA EDEREK MÜSLÜMANLIĞI KÖRELTMEK VE ALLAH’I UNUTUB ŞİRK YOLLARINA GİTMEK İSTİYORLAR. BÖYLE NANKÖRLÜKLER YAPILACAĞINI BİLDİĞİ İÇÜN ALLÂH TEÂLÂ DA, RABBİN NELER YAPACAĞINIZDAN GAFİL DEĞİL=………………… BUYURUYOR.”…………………. Yani mü’minlere, nâmütenâhî istikbâl olan Âhıret va’d ü tebşîr buyurulurken, Âhıret’e îmânı olmıyanların KENDİLERİNİ BEĞENEN KÖRLÜKLERİNİ VE SONUNDAKİ HÜSRANLARINI ANLATMIŞDI.”

Ve bugün gelinen netîce…

Müfessir Merhûm’un kalemiyle “KALBSİZLER, SAĞIRLAR VE KÖRLERLE” gelinen ve Çanakkale’de durdurulduğu sanılan düşmanların, kendi yerlerine vekîl bırakdıkları hâinlerle düşülen hendekler!

Cübbeli denen (soy..rıya) sormalı: Yukarıdaki satırları yazdırmak içün Kamal paşa “cebinden para verecek ve yaz” diyecek öyle mi?. Bu kamalist düzmesini papağan gibi ne zamana kadar tekrarlıyacak ve Müfessir Merhûm’a ne zamana kadar iftirâ edecek ve O’nun bedduasını alacaksın?. Âhıret’de de, O Zât-ı Şerîf’in karşısına nasıl çıkacaksın?

Hem farz-ı muhâl, o Paşa, çakırkeyf olduğu bir esnâ-yı husûsiyyesinde “al sana cebimden papeller, tefsir yazmıya başla!” demiş olsa; bu, en mercimek beyinli bir adam ve madama göre bile “tefsir yazdırmak” olamaz; Merhûm’un yukarıya derc etdiğimiz vesîka çapındaki satırları isbât eder ki, şunları demek olur:

“Al sana cebimden mangırlar, kalemini öyle bir kullan ki: BİRİLERİNE kalbsizler, sağırlar, dilsizler, KÖRLER, nankörler, MÜŞRİKLER v.s. diye, onların iç yüzlerini dünyanın gözüne sokarcasına, benim saltanat-ı şâhâne-i Kamâliyyem ve zaman-ı  müstebidânemde kelleni koltuğuna alarak verib verişdir!”

Akıl ve mantıksa, o, işte bundan başkası olamaz!

O dehşetengiz devirde 17 sene evinin duvarları arasını “dâr-ı İslâm” bilib kendisini o çilehâneye mahkûm eden bir Osmanlı Allâmesi ve Şa’bânî dervişini iyi anlamak içün, kamalist “uydurma ve propagandaları” ile birilerini “müslüman” gösterme ıkınışından uzak durabilmek, biraz akıl, îmân ve ferâsetden nâsibedâr olmayı iktizâ edeceği îzahdan vârestedir!

Evet, Çanakkale 5 sene sonra İngiliz parmaklarındaki Lozan’da öyle bir geçildi ki, gâvur, tam intikam aldı; ve bugünün hafifmeşreb nevzuhurları da, “Çanakkale’de o yüzbinlerce şehid’in ruhlarını nasıl muazzeb etdiklerinin farkında bile olmadan, o şühedâyı andıkları ve hatırladıkları zu’mu içinde…”

Kitab, Sünnet, İcmâ’ ve Fukaha kıyaslarına müstenid ahkâm-ı Kur’aniyye yasaklanmış; ve her türlü haram, küfür ve Merhûm Müfessirimizin buyurduğu “ŞİRK”; ve Haçlı gâvurlara “teşebbüh=tam benzeme” siyâsî, iktisâdî, hukûkî ve ictimâî her sâhada hadd-i gâyesine dayanmışken…

O yüzbinlerce Çanakkale şehidiyle, 15 asırlık yüzmilyonlarca diğer şühêdâ, “Biz bunlar içün mü can verdik!” diyerek, acebâ nasıl bir hâlet içindedir; ve kimlere nasıl beddua etmektedir!

 Tasavvuru çatlamıyan cevablasın!

Bu “bedduaları” şimdi duymuyor olunsa da, vakt-i merhûnu hulûl etdiğinde, sağır, dilsiz ve körlere, Fetö ve Londra localarına kadar bütün “kurtarıcı birâderân”; ve bütün ins ü cin pekâlâ duyacakdır…

(İntişârı: 21.03.2016)

The post Çanakkale Zaferdi, Ya Sonrası! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed SELÂMÎ (Dağıstânî)

.

-Bugün Receb 1441, ayın tahminen 15. Günü…

-Efrencî 18/Mart/2020…

-Eşhuru’l-Hurum’dan RECEB…

-Eşhur-ı Selâse’den hem…

-Virüs’ün, 3 ay geçmeden, Allâh Azze’nin (irâde ve hâkimiyyeti) altında dünyânın anasını bellemeye sebeb kılındığı (emredildiği) eyyâm-ı ibret!

-Zâlimler elindeki ve insî şeytanlar avcundaki dünyânın, İslâm coğrafyasına kan kusturduğu günler!

105 sene evvel 1915 senesinin bu gününde de, İngilizinden Avustralyalısına kadar bütün şark ve garb kefere dünyâsı, ittihad-terakkî (İT) denen takımının sebeb olduğu facianın fâilleri olarak İslâm topraklarını istîlâ ve işgâl azgınlığı ve kuduruşuna geçmişlerdi… Ümmetin başına belâ olmuşlar; ve fakat Müslimînin HALÎFESİ ve Müsliman Oğuz Türklerinin Hâkânı Abdülhamid Cennetmekân Hazretlerinin iki kelimesiyle yerlerine çakılmış ve gâvurluklarında muzaffer olamamışlardır…

Müsliman Oğuz-Kayı irsiyet âmillerinin de sâhibi o Büyük adam, yahudi, dönme ve yerli çıfıtlar eliyle hal’ edildikden sonra Selânik’deki Alâtini yahudisinin köşküne sürgün edilib nezâret altında tutulur… Selanik’den sonra da Harb-i Umûmî’de Payitaht’daki Beylerbeyi Sarayında kafese konur!…

Haçlı gâvur donanmaları Çanakkale’ye dayanınca, Talât Paşa denilen hâin, maiyetindeki (it) çetesi ileri gelenlerinden 8-10 sütsüzle Beylerbeyi Sarayına gelir ve İstanbul’un işgâli ihtimâline karşı, ihânet edib elini kolunu bağladıkları Hakan Hazretlerinin Eşkişehir veya Konya gibi iç taraflardan bir yere naklini münasib gördüklerini söyler!…

Yüzsüz ve seviyesizce ve sürüngen gibi gelirler!

Aldıkları cevab, hâinlerin iliklerine işler:

“Ceddim Fâtih Hân Cennetmekân’ın fethetdiği bu beldeden hiçbir yere gidemem, gerekirse düşmanla çarpışır ve şehîd olurum… Mukaddes Fetih’de vatanını vermemek içün çarpışarak, asâkir-i İslâmiyyenin atları altında ezilerek ölen Bizans kumandanı Kostantin, mukaddesâtına benden daha çok bağlı olamaz! Ben, boğazdaki surları çok iyi tahkîm etdirdim, onları plânlarımız mu’cebince kullananabilirseniz, düşmanın Çanakkale’yi geçmesi mümkin değildir!”

Ve, (it) takımına arkasını dönerek müzâkereyi bitirmiş ve odayı terketmişdir!…

(İt) takımı da kıyıdaki feribota atlıyarak karşı yakaya dümen kırmakdan başka çâreleri olmadığını görmüş ve defolmuşlardır! Ancak Halife-i Müslimîn Hazretleri “surları kullanabilme plân ve hassâsiyetini”, onların önüne kurtuluş formülü olarak koymuş; ve Çanakkale bu sa’yede geçilememişdir…

(İt) takımı, boğazın ortalarına kadar ağızlarını bıçak açmadan ve hiçbir havlama eseri koyamadan defolub giderlerken, Talât denen ve Alamanya’da ermeni dostları tarafından gebertilen, mason ve sâbık postacı beygiri, sâdece iki kelime  mırıldanabilir:

“Aldık mı cevâbı?”

Evet, cevâbı almışlar, Çanakkale geçilememiş, 57. Alay ise, başdan sona şehîd olmuşdur!

Asıl başkomutan kimdir bu hâlde?

Çanakkale’de, tepelerinde alman general Limon Von Sanders’i taşıyanlar ve o zaman sâdece Yarbay olan Kamal Paşa’nın bugünki bütün parti-pırtılı layik ve cumbokrat nesilleri, bu hakîkatları hâlâ târih kitablarına yazmaz; “Ertuğrul ve Osman” dizileri gibi binlerce “kurgu-senaryo”, uydurma, masal ve şeyt.nî sahnelerle Osmanlı’yı tahrîf; ve ehâlîyi de gûyâ tatmîn, teshîr ve (uyuşturmaya) ma’rûz tutarlar!.

Bugünün “yerli ve millî” dümenlerine uygun, görmek istedikleri, ammâ hakîkatini göstermek istemedikleri, ucûbe bir varlığı, “Osmanlı” olarak takdîm ve tahrîf cinneti…

Ve Osmanlıya (İT) takımının indirdiği darbenin takibçiliğini yapanlar, hakîkatları, maarifleriyle (mektebleriyle) yamuk yumuk etmekden zerre kadar iffet sancısı da duymazlar!

Müfessir Muhammed Hamdi Efendi Merhûm’un buyurduğu gibi “Arz ve semâ DEVLETİNİN müstakillen MÂLİKİ olan Allâh Azze ve Celle Hazretlerinin” her zerrede bulunan mutlak irâde ve hâkimiyyetini de tanımazlar; virüs belâsının ilâhî bir cezâ olduğunu, pazitivist-ateist ve ataist mercimek akılları ile mutlaka inkâr ederler!

Münkirin önde gideni oldukları içün de, Haşr Sûresi 24. Âyetinin isbât etdiği:

“Göklerde ve yerdeki bütün herşey onu TESBÎH eder” hakîkatına da, hâliyle aslâ inanmazlar!

Buradaki “bütün herşeyin” içinde, “corona virüsünün” olduğuna da şeytânî akılları bir türlü eremez!. Evet o virüsler bile, YARADAN’larını tesbîh ile noksan sıfatlardan tenzîh ediyor… Lâkin bunu, bu zâlim dünyanın idrâk, îmân ve teslîm etmesini, nasıl bekleriz? Böyle olsalardı, zaten (zâlim) olmaz, (âdil) olurlardı!!!

Bunlar, virüslere, her türlü hücre, molekül, atom, elektron, nötron ve protonlara ve onların da her zerresine varıncaya kadar istisnâsız her varlığın mutlak yaratıcısının ve onlar üzerinde mutlak irâde ve hâkimiyyet sâhibinin mücerred ALLÂH Azze ve Celle olduğunu bile düşünemez, böylesine nasibsiz ve mühürlüdürler!

Daha da hayâsızlaşır, dinsizleşir, azgınlaşır ve kudururlar da, Çin’deki 3 aylık ıkınmalar elindeki teknik üçbuçuk faaliyyeti fitnevizyonları ile “ÇİN İŞİ MU’CİZE” diyerek ve şov’laşarak homurdanır ve böylece zımnen şöyle demiş olurlar:

“Mu’cize dediğin nedir ki, işte aklın icadları bugün, dünün akletmez ve akla tapmaz insanların (vahiy) dediği şeylerdir!”

Böyle diyerek, İslâmiyyet’i küçümser, onunla alay eder, DİB denen uydurma ve “Kula tapış dîninin” merkezlerine nanik yapar, onların “Din ve vicdan özkörlüğü” dediği gözküllemeleri ayaklarının altına alır; bu toprakların, 1000 yıllık müsliman oğuz fetihleri ile ecdâdın olduğunu nazarlardan kaçırır, Çanakkale’de şehid olan 250 bin vatan evlâdının kanları üzerinde hora teperler; heykellere tapar, kerhâneler, fâizhâneler, meyhâneler, kumarhâneler ve binbir türlü şeytanlık yuvaları açarlar…

Çanakkale’de, 57. alayın tepeden tırnağa şehid oluşu karşısında zerre kadar ihtirâm ve minnet duymaz, şeytanlarının kölesi olur; parti-pırtı hırlaşmalarıyla, millet yerine “ulus=İbrânîce sürü” ikâme ederek, onlara biribirini ısırmanın, bölünme, parçalanma ve tefrîkanın her saat ta’lîmini yaptırırlar!.

Elmalılı Merhûm’un buyurduğu gibi paralamentolarını ALLÂH’dan gasbetdikleri “imtiyâz-ı rubûbiyyetin” şirkhânesine çevirirler, kânunlarını kullara yaptırır, Mutlak yaratıcı Allâh Azze ve Celle’yi aslâ beğenmezler!.

Göze görünmeyecek kadar mikoskopik virüsle de, “İnnallâhe Azîzünzüntikâm=Herşeye gâlib ve intikâm alıcı” ALLÂH Azze ve Celle, onbinlerce senedir nice kavimleri, verdiği belâ ve musibetlerle nasıl dize getirmek içün kahretmiş, titretmiş, helâk etmiş ve SONSUZ KUDRETİNİ ortaya koymuşsa, aynen bugün de ortaya koymuş ve intikâm alıcılığıyla tecellî etmişdir…

Evet böyle hükmetmişdir; ve İngilizi, yahudisi, ABD’lisi, Acemi, Moskofu ile 8-10 milyon Sûriyeliyi kış-kıyâmet yollara döken, Çinlisiyle Uygur Müslümanlarını işkinceden geçiren, Hindularıyla Müslüman evlerinin kapılarını parçalayıb içeri giren o dünyâ zâlim ve vahşilerini, gene o dünyâ denen denî ve şenî âlemin müşrikleri nasıl koltuklarına kurulub tv’lerden yan gelib seyretmiş ve tüyleri bile kıpırdamamışsa; Kahhâr-ı Zülcelâl, aynı o (zâlim) dünyâyı, şimdi virüsle böyle dize getirib hayatının %98’ini felc, ağız tadının da %1000’ini nasıl hâkile yeksân ediyor ki, dehşet ve ibrete şâyândır!

İbret alacaklar mı?

Hayır, almıyacaklar! Eskiler nasıl almamış ve kahrolmuşlarsa, bunlar da temerrüd ederek, küfr-i inâdî ile onların yolunda olacaklardır!

“Virüs, bizim alacağımız tedbirden daha büyük değildir” gibi bir takım abes lâfları dolaştıran mugâlâta erbâbı da türemedi değil!

Böyle lâf u güzâf edenler, aceba şunu diyemezler miydi:

“Allâh Azze’nin kuvvet ü kudret, irâde ve hâkimiyyeti, yaratdığı ins ü cinnin irâde ve hâkimiyetinden nâmütenâhî ve mukâyese edilmesi muhâl olacak kadar âlî ve hakîkîdir. Nemrudu bir sinekle yere kapaklıyan O, bütün dünyâyı da, göze bile görünmez o bir tek hücreden ibâret mahlûkâtına verdiği emri ile, ins ü cin tedbîrinden sonsuz kere büyükdür! Büyük olan tedbir değil, sâdece YARADAN’dır…

Beşer, tedbîrin birini değil, binini de alacak; bu ona, YARADAN’ın EMRİ olacaktır! Ancak, O’nun TAKDÎRİ, beşerin sonsuz  tedbiri de olsa, onu hâkile yeksân eder!. Çünki O HÂLIK, yaratdıkları mahlûkdur, O’nun kudretiyle her an yok edilebilirler!

İşte tam tedbîr, sonra da o KUDRETE tam tevekkül!”

Evet, böyle diyemezler miydi?.

Diyemezler, çünki Allâh Azze’nin “İrâde ve hâkimiyyetini”, her an heykellere ve beşeri tanrılaştırmaya fedâ edenlerden, bu beklenilemez!

Kahhâr olan O, bütün arz zâlimlerinin ödünü patlatmıya muktedirdir… Ve hüve alâ külli şey’in kadîr…

İnsî şeytanların, işte, gözden kaçırdığı ana nokta: TEVEKKÜL! Allâh Azze’ye inanmamak veya inanıyor görünmek sahteliği…

YARADAN’ı tanımıyanlar, netîcesine katlanacaklar ve faturayı ödiyeceklerdir…

Çünki Muhammed Hamdi Efendi Merhûm’un buyurduğu gibi:

“Arz u semâ DEVLETİNİN müstakillen mâliki O’dur!”

Düya zâlimleri, Nemrut, Fir’avn, Şeddad, Ebû Cehil, Lenin, Stalin, Mao, Vaşington, yehûd, dönme, dölleme, Heykel, Kraliçe  ve bilmem ne olsalar ne yazar?!

Her şeyin SÂHİBİ, (Enbiyâ 23)de:

“Lâ yüs’alü amma yef’alu ve hum yüs’alûn!”

 Buyurur… Kahhâr-ı Azîz, yapdığından, hiçbir fi’linden sual olunmaz, mes’ul değildir; onlar, yani mahlûkatdan kullar ise mes’uldürler!

“Çünki O’nun fevkinde hiçbir hâkim, hiçbir illet yokdur. O, bütün hâkimlerin ahkemi, bütün esbâb ü ılelin Hâlık ve müsebbibi bir fâil-i muhtardır. Keyfe mâ yeşâ’ tasarruf eder, bununla beraber lehivden mühezzehdir. Hiçbir işi oyuncak değil, her fiili aynı hikmetdir. Hikmetinin hakîkati de, kendi ılmindedir. Bildirirse bildirir, bildirmezse yalınız kendisi bilir…… (ve hum yes’elûn) halbuki onlar, yani kullar mes’uldürler.” (Elmalılı, c. 5, s.3347)

Virüsler de, O’nun yaratdıkları ve O’na boyun eğen, O’nun emrindeki, O’nu tesbîh eden mahlûkât!. Mutasyon kabiliyyeti ile onları donatan ve yaratan da hep O…

Kâfirlerin bunlara inanmalarını beklemiyoruz; ve bekliyerek abesle iştigâl edecek de değiliz!. Biz, bize âid kıymet hükümlerini ortaya koymakla mükellefiz, o kadar…

Tevekkülü olmıyan TEDBÎR, korkuyu da besliyen bir canavar olmakdan aslâ uzak duramaz!

Dünya zâlimleri, işte bu korkuyla karanlıkda ıslık çalarak yollarına devamdalar! Takallüs eden suratlarının iğrençliği ve siyahlığı, kalblerindeki zulmün, kin ve ihtirasın nasıl olduğunu gösterir…

Ne kadar saklasalar da, hakikat bundan başkası olamaz!

Levh-i mahfuzda yazılan, zerre kadar şübhe edilemez ki, olacak, kazâ ne ise göreceğiz…

“Kaderin üstünde bir kader vardır” teselsülünün butlânına batanlar da, kaderi inkârlarının farkında olmıyan echel-i cühelâ olarak, ötekilerle beraber KORKU ile titremiye devamdan uzak kalamazlar…

İntişârı: 19.03.2020 / 14:01:46

The post Çanakkale Ve Virüs Cezâsı! appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ali EREN Hocaefendi

.

18 Mart 1915 Çanakkale zaferinin 100. Yıldönümü. Bu zaferdeki kahramanlıklar anlatmakla bitmez.

Bu ve benzeri harpler tek yönlü değil ki bitsin. Bu harplerin bir de mânevî yönü var ki, esas mühim olan da o.

Mânevî / rûhânî kuvvetler de askerlerimize destek olmuş, onlarla beraber harp etmişlerdir. Yoksa Çanakkale niçin geçilmesindi ki!

Büyük kuvvetler küçük kuvvetleri yenerler. Ama Çanakkale’de bu kaide sökmedi ve birLEŞik kuvvetler kuyruğunu apış arasına alıp gitti.

Evet… Maddiyyât her zaman mâneviyat karşısında mağlup olmaya mahkûmdur.

Bunu, erinden en üst kademesine kadar İngilizler de anladılar ama tecrübeyle.

İngiliz askerleri Çanakkale’den döndüklerinde, “Biz minare gibi uzun boylu adamlarla harp ettik, onun için yenildik” demişlerdir.

Çorçil’in şu sözü tarihe geçti:

“Biz Çanakkale’de Türklerle değil Allah’la harp ettik, onun için yenildik.”

Yani Allah’ın yardımının Müslümanlardan yana olduğunu biliyor da yine de Müslüman olmuyor. İbretlik!

Gâvurluk işte böyle bir şey.

Müslüman ol ve kurtul işte. Hayır! Olmaz!…

Toprağı bol olsun.

(Müslüman olmadan ölenlere rahmet dilenmez, toprağı bol olsun denilir. Ne yazık ki, Müslümanların içinde doğup büyüyen bazıları, “Allah rahmet eylesin” denileceğini bilmiyorlar da kendi ölüleri hakkında “Toprağı bol olsun” diyorlar. Bu milletin örf ve inancından bu derece uzaklar.)

Diğer bir mesele…

1915’de Çanakkale geçilmedi ama ondan 5 sene gibi kısa bir zaman sonra İngilizler Çanakkale’yi geçtiler ve 16 Mart 1920’de İstanbul’u işgal ettiler.

Gerçi işgalin sonunda çekip gittiler ama önce bir işgal var.

Ben, önce İstanbul’u işgal edip sonra da çekip gitmelerinin sebebini hiç anlayamam.

Sen; “Çanakkale’yi kolayca geçip İstanbul’da kahve içeceğim” diye gel, orada çakılıp kal, hem büyük bir maddî zâyiat ver hem de binlerce askerini Çanakkale toprağına göm, mağlup olup git. Ondan hemen 5 sene sonra İstanbul’u hazır işgal etmişken, durma çek git…

Bunun altında bir bit yeniği mi var? Varsa ne?

Çanakkale’ye, İstanbul’u işgal edip, Osmanlıyı yok etmek ve bu topraklara çöreklenmek için gelmemişler miydi?

Bunu öğretmenlerimiz şöyle anlatırlardı:

“İngilizler İstanbul’u işgal etmişler. Harp gemilerindeki silahların namluları saraya çevrilmiş. Atatürk’e, “Paşam, vaziyeti görüyorsunuz. Ne olacak şimdi?” demişler. Atatürk de, “Mühim değil, geldikleri gibi giderler” demiş.”

Gerçekten de İngilizler geldikleri gibi gidiyorlar…

Tamam da, İngilizler, “Mustafa Kemal bizim hakkımızda, “Geldikleri gibi giderler” demiş. Gitmezsek ayıp olur. Haydi gidelim” diye mi gittiler?

Böyle olamayacağına göre, niye çekip gittiler?

Tarihçiler bunun sebebini açıklasalar da merakımız gitse.

***

8 Ağustos 2005’de Türkiye’ye gelen bir Japon eğitim heyeti,  çocuklarına millî şuuru nasıl verdiklerini, bizimkilere şöyle anlatıyorlar:

“Onları Hiroşima’ya götürüyor, atomun dehşetini gösteriyoruz. Atom bombası atıldıktan sonra hiçbir bitkinin yetişmediği yerleri gezdiriyor, sonra karşımıza alıp şöyle diyoruz:

Eğer yeteri kadar çalışmazsanız, vatanınız işte böyle bombalanır. Ananız-babanız böyle öldürülür. Toprağınızda çiçek bile bitmez.”

Bizimkiler, “Ama bizim Hiroşimamız, Nagazaki’miz yok” demişler.

Japonlar şöyle demiş: “Sizin de Çanakkale’niz var. Çanakkale bizimkilerden çok daha çarpıcı. Çocuklarınıza ve gençlerinize milli şuur aşılamak için tam bir laboratuvar. Öğrencilere orayı gezdirin. 250 bin şehidinizin hikâyelerini anlatın. Yeterince çalışmazlarsa, bugün de benzer şeylerin geleceğini söyleyin.”  

Yerinde bir tavsiye değil mi?..

(İntişârı: 21/03/2015)

The post “Geldikleri Gibi Giderler”… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

 Ali EREN Hocaefendi

Dedemin adı Süleyman, ninemin adı Sultan. Yani Sultan-Süleyman’ın torunuyum ben.

İftihar ediyorum ki, Süleyman dedem, düşmana geçit vermeyen Çanakkale şehitlerinden.

Çanakkale geçilemedi. Onu geçilmez yapan neydi? Türkün maddî gücü mü? Asla!

İş sadece maddî güce dayansaydı, birleşik kuvvetlerin Çanakkale’yi geçip İstanbul’da kahve içmeleri icap ederdi. Ama yapamadılar.

Çanakkale’yi geçilmez yapan, tek dişi kalmış canavarların hesap etmedikleri, o imansız halleriyle hiçbir zaman da hesap edemeyecekleri ve anlayamayacakları mânevî kuvvet idi. Müslüman-Türk askerinin göğsündeki iman ve vatan sevgisiydi.

Çanakkale elbette geçilmezdi. Çünkü din, vatan ve hilâl uğruna canını hiçe sayan o sevgi ve kuvvet, ötelerin ötesinden, Hazreti Resûlüllah’ın insanları davet ettiği yerden geliyordu.

Aşağıda okuyacağınız mektup bu sevginin nasıl bir sevgi, bu kuvvetin nasıl bir kuvvet olduğunun kelimelere dökülmüş şeklidir. Mektubun sahibi, harbe gönüllü olarak katılan ve mektubu yazdıktan sonra 25 yaşında şehid düşen Hasan Edhem isimli bir öğretmendir. Mektup annesine yazılmıştır. Mektubun aslı Çanakkale müzesindedir.

Lütfen mektuptaki içli, düzgün, edebî, tatlı, samimi ve bilhassa imânî ifadelere dikkat ederek okuyunuz.

“Dört asker doğurmakla müftehir (iftihar eden /övünen) şanlı türk annesi!

Nasîhatâmiz (öğüt veren) mektubunu Divrin Ovası gibi güzel, yeşillik bir ovacığın ortasından geçen derenin kenarındaki armut ağacının sâyesinde (gölgesinde) otururken aldım. Tabiatın yeşillikleri içinde mest olmuş ruhumu bir kat daha takviye etti.

Okudum, okudukça büyük dersler aldım. Tekrar okudum. Şöyle güzel ve mukaddes bir vazifenin içinde bulunduğumdan sevindim.

Gözlerimi açtım, uzaklara doğru baktım. Yeşil yeşil ekinlerin rüzgâra mukavemet edemeyerek (dayanamayarak) eğilmesi, bana annemden gelen mektubu selamlıyor gibi geldi. Hepsi benden tarafa doğru eğilip kalkıyordu ve beni “Annenden mektup geldi” diye tebrik ediyorlardı.

Gözlerimi biraz sağa çevirdim. Güzel bir yamacın eteklerindeki muhteşem çam ağaçları, kendilerine mahsus sadâ ile beni tebşir ediyorlar (müjdeliyorlar)dı.

Nazarlarımı (bakışlarımı) sola çevirdim, cığıl cığıl akan dere, bana vâlidemden gelen mektuptan dolayı gülüyor, oynuyor, köpürüyordu.

Başımı kaldırdım, gölgesinde istirahat ettiğim ağacın yapraklarına baktım. Hepsi benim sevincime iştirak ettiğini, yaptıkları rakslarla anlatmak istiyordu.

Diğer bir dalına baktım, güzel bir bülbül, tatlı sadâsıyla beni tebşir ediyor ve hissiyatıma (hislerime) iştirak ettiğini ince gagalarını açarak göstermek istiyordu.

O güzel çayırın koyu yeşil bir tarafında, çamaşır yıkayan askerlerim saf saf dizilmişler, gayet güzel sesli biri ezan okuyordu.

Ey Allahım!

Bu ovada O’nun sesi ne güzeldi!

Bülbül bile sustu.

Ekinler bile hareketten kesildi.

Dere bile sesini çıkarmıyordu.

Herkes, her şey, bütün mevcûdât (varlık) onu, o mukaddes sesi dinliyordu.

Ezan bitti. O dereden ben de bir abdest aldım. Cemaatle namaz kıldık.

O güzel çayırların üzerine diz çöktüm.

Bütün dünyanın dağdağa (telaş, ses) ve debdebelerini (hayranlık uyandıran şeylerini) unuttum.

Ellerimi kaldırdım, gözümü yukarı diktim, ağzımı açtım ve dedim:

Ey âlemlerin rabbi!

Ey şu öten kuşun, şu gezen ve meleyen koyunun, şu secde eden yeşil ekin ve otların, şu heybetli dağların hâlıkı (yaratıcısı)!

Sen bütün bunları bu Müslüman Türk milletine verdin.

Yine onlarda bırak.

Çünkü böyle güzel yerler, seni takdis eden (mukaddes sayan), seni ulu tanıyan bu millete mahsustur.

Ey benim rabbim!

  Şu kahraman askerlerin bütün dilekleri, ism-i celâlini İngilizlere ve Fransızlara tanıtmaktır.

Sen bu şerefli dileği ihsan eyle ve huzurunda titreyerek, böyle güzel ve sâkin bir yerde sana duâ eden biz askerlerin süngülerini keskin, düşmanlarını zaten kahrettin ya, bütün bütün mahveyle diyerek bir duâ ettim ve kalktım.

Artık benim kadar mes’ud, benim kadar mesrur bir kimse tasavvur edilemezdi.”

Ey okuyucu!

Bu tadına doyulmaz mektubu bir daha, bir daha, bir daha oku…

(İntişârı: 18/3/2015)

The post Çanakkale Ruhu İşte Bu!.. appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

ÇANAKKALE TOP TÜFENKLE DEĞİL AMA, HAÇLI-BATICI PARMAKLARINDAKİ (PARALEL DİNLİ) HÂİNLERLE GEÇİLDİ…

(2) 

Ahmed SEYYİDOĞLU

18 Mart 1918’de, müttefik haçlı kuvvetleri Çanakkale’yi geçselerdi de, İstanbul ve Anadolu’yu işgâl etselerdi, acebâ ne yapacaklardı?. Gâyet basit, kendi hayat tarzlarını, yani “dinlerini,” yani dünyâ, metafizik, devlet, hükûmet, cemiyet, iktisâd, hukûk, siyâset ve topyekûn varlık telâkkîlerini bu coğrafyaya evvelâ zerk, sonra da tatbik ederek, işgâl etdikleri toprakları kendilerine yoldaş, milletdaş ve dindaş kılacaklardı!. Çünki Müslümanların elindeki mutlak hakîkat Kitâb’ı, “Onların dinlerine (milletlerine) ittibâ edib (dâhil oluncaya) kadar, yahudi ve haçlıların müslümanlardan râzı olmıyacağı” vâkıasını, apaçık beyan buyurmaktadır.

İkinci olarak, dünki yazımızda, Müfessir Merhûm’un içimizdeki haçlı işbirlikçileri içün şöyle buyurduğunu iktibâs etmişdik: “DUYMAK İSTEMİYEN KALBSİZLER, SAĞIRLAR VE KÖRLER, İSLÂM’IN ARTIK BÜTÜN VAADLERİ OLMUŞ BİTMİŞ, İSTİKBÂL İÇÜN VAZİFESİ KALMAMIŞ OLDUĞUNU İDDİA EDEREK, MÜSLÜMANLIĞI KÖRLETMEK, ALLÂH’I UNUTUB ŞİRK YOLLARINA GİTMEK İSTİYORLAR.” 

Bu iki hakikat nazar-ı i’tibâre alınınca, ortaya çıkan netîce şu olacakdır ki, Çanakkale’yi geçemiyen haçlı gâvurlarına vekâleten, içdeki işbirlikçi haçlı “paraleller,” onların yapacaklarını en az yüz katı bir gâvurluk ve zâlimlikle yapacaklardır…

Ve bu yapacaklarını, “Allâh demeyi ve DÎNDEN bahsetmeyi resmen yasaklama” derekesine kadar, en iğrenç kâfirlik ve şekillerde de yapmışlardır…

Bunun gibi daha nicelerini, en büyük ihânet ve alçaklıkla da, bu milleti Allâh’sız yapmak üzere tatbik etdiler; ve bütün mukaddesatını, ezanları bile 18 sene yasaklıyarak silip süpürdüler… Halbuki ALLÂH AZZE’nin hâkimiyyeti içün asırlarca can veren, buna mukâbil de Allâhın can (devlet) verdiği bu millet, en baş can damarından koparılmış; ve hiçbir milletin târihinde görülmiyen bir hâinlikle minârenin tepesinden, kuyunun dibine yuvarlanmışdır… 1915’in haçlı gâvurları, eğer bütün İslâm coğrafyasını işgâl etselerdi, en fazla, bu yapılanların ancak yüzde birini belki yapabilirlerdi…

99 senedir bu milletin başına ne felâket ve sıkıntılar gelmişse, bunların tamâmında da, haçlı gâvurların adına bu milleti felç etmenin peşine düşen haçlı işbirlikçilerin fâil olduğu mutlakdır…

Aşağıda, Bahadıroğlu’nun 19 Mart tarihli yazısından şu iktibâsı yaparsak, bunu, belki daha iyi görmek ve anlamak mümkin olacakdır:

“….. Çanakkale Müstahkem Mevki Komutanı Cevat Bey (Paşa), o ruhu çoktan çözmüştü. Çözdüğü içindir ki, kendisine, Nusret Mayın Gemisi’nin sahile paralel olarak Karanlık Liman’a döktüğü derme-çatma 26 yerli mayının tamamının patladığı ve düşman zırhlılarına büyük zararlar verdiği bildirildiğinde, gülümsemiş, “O mayınları yapan Çanakkale’li ustalar, belli ki, kara baruta bir miktar da besmele katmışlar” demişti.

Çünkü Anadolu insanını çok iyi tanıyordu. Yalnızca gözlemleyerek değil, bizzat içlerinde yaşayarak onları çözmüştü.

Anlattığına göre, Çanakkale Kuvvetleri Komutanı Alman Mareşal Otto Liman Von Sanders (biliyorsunuz Birinci Dünya Savaşı’nda Almanlarla beraberdik) bir gün cepheyi denetlemeye çıkıyor… Cevat Paşa da yanında…

Önünde sıralanan Mehmedciklerden birine damdan düşer gibi soruyor:

“Niçin savaşıyorsun?”

Cevap, mert Anadolu delikanlısının temel amacını haykırır gibidir: “Allah için!”

Alman Mareşal Liman Von Sanders, çarpılıyor âdetâ…

Bir yandan da meraklanmıştır: Acaba askerde fikir birliği var mı?..

Başka birliklere geçiyor. Farklı birliklerde savaşan birkaç Mehmedciğe daha aynı soruyu yöneltiyor:

“Niçin savaşıyorsun?”

Hayret!.. Cevap aynıdır:

“Allah için!”

Alman Mareşal, önce Cevat Bey’e, sonra diğer Türk subaylara bakıyor:

“Bravo beyler!..” diyor, “yaptığı işi Allah için yapan evlatları olan bir millet mahvolmaz.”

Bugün aynı inanç, aynı kararlılıkla, aynı şeyi söyleyebiliyorsak, korkacak bir şey yok demektir.” 

Bugün aynı şeyi, aynı kararlılıkla söyliyebilmek!

Burmabıyık Yazar Bey, “bugün aynı şeyleri aynı kararlılıkla söyliyebilen” bir millet olduğuna acaba inanıyor mu?. Çünki şarta bağlı olarak  “söyliyebiliyorsak, korkacak bir şey yok!” diyor… Mefhûm-ı muhâlifiyle söylersek, bu: “Söyliyemiyorsak korkacağız!” demekdir!

Ne “kararlılık ve ne netlik!” böyle bu?! Tam da, “dembokrasi misyoneri” gibi yazı yazan târihçiye, böyle lâstikli cümlelerle idâre-i merâm ve rüşvet-i kelâm etmek, ne de güzel yakışıyor!

“Bugün aynı inanç ve kararlılıkla aynı şeyi söyliyebiliyor muyuz” suâlinin cevâbını bile verebilmekden kaçınan, ürken, korkan, buna cesâreti olmıyan “dembokrat yazarların-entellerin-aydın ve günaydınların” bulunduğu bir memleketde, hiç şekinmeden şu keyfiyet bedâhat derecesinde ortadadır ki, “BUGÜN AYNI İNANÇ (BİZDEN: İnanç, bir halt ifâde etmez; 1915 askerinin inancı yokdu, îmân-ı şerîsi vardı) AYNI KARARLILIKLA AYNI ŞEYİ SÖYLEMEK İMKÂNSIZDIR!”

İşte 99 yıl evvelki îmân-ı şer’î; ve işte, bugünki “inanç” denen nesne!.

Daha ağız, burun ve kalemden dökülen kelimeler çapında bile, o söylenmesinden korkulan hakîkat, apaçık ortadadır!

“Hürüm, vatandaşım, cumhuriyetçiyim ve demokratım” diye mangalda kül bırakmıyanlar, daha, “dün böyleydi, bugün ise böyle..” deme cesâretine bile sâhib değillerse; veya, bunu görebilmekden alabildiğine uzaklarsa, siz, bugünün hangi “o aynı îmânından” bahsedebilirsiniz?

Bütün müslüman târihini, en büyük hılâf-ı hakîkât olarak dembokrat ve cumhûrî göster; ve sonra da bugünki nesillerin, 1915’deki Çanakkale kahramanları ile (aynı  îmân bile diyemeden, “inanç” diyerek aynı kararlılığı yaşadıklarını) îmâ eden lastikli cümlelerle söyler gibi yap; ve merd adam kılığıyla da çok yakışıklı bıyıklarını bur!

Yemezler!

1915’e kadar “Allâh” diyerek cebheden cebheye koşan millet, 99, hele 92 ve hele hele 90 yıldır, “Allâh diyemezsin, Allâh’ın Dîni ve Şerîat’ı diyemezsin” denilerek, dünyada eşi menendi görülmiyen bir haçlı gavur ve işbirlikçileri presinden veya cenderesinden geçirilecek; ve sonra da, 1915 askerinin söylediğini, bugün aynı inanç (inanç değil îmân) ve aynı kararlılıkla söylediklerinden bahsedeceksin!. Veya, bahsedemiyecek; ve mütereddid, mütehayyir ve müzebzeb bir manzara çizerek, kendini “inzivâ ehli” gibi gizlemiye çalışacaksın!. Sütre arkasından karavana salla; ama, “at martini Debreli Hasan, dağlar inlesin!” diye şakşaklıyanın bol olsun!

Düne kadar ciamaat şakşakçılığı yapanlar arasından mı; yoksa, o adam ve madamlar arasından mı, “aynı inanç, aynı kararlılıkla aynı şeyi söyliyebilen” hılâfet askerleri çıkacak???

Asırlarca ECDÂDA KAN kusturan yahudi ve haçlı gâvurların kıçını öpecek kadar âdî ve mülevves ve kendini onlara satmayı meziyet bilecek kadar hâin; ve bu hâin sürülere 30-40 yıldır destek ve şakşak veren ahmaklar arasından mı, o kahramanlar çıkacak???

Yoksa, gâvurdan müdevver dembokrasi SANDIĞI yarığına atılan zarfların içinden mi, böyle 1915’in binbir çile ile yoğurulmuş, kanı ve canı alnının tam ortasında gezen, Anadolu merkezli coğrafyanın evlâdı çıkacak???

“Bedr’in aslanlarının” ayak parmağı seviyesinde (îmân) sâhibi ve ŞAN mâliki askeri, bugün, şirkden münezzeh îmânıyle anlıyabilecek idrâkde adam bile bulamazken; o askerin de kıl kökü olabilecek bir gençliği nerede hayâl edebileceksek, o hayâl bile bize yeter!

Bugün, fitne ahtapotunun gebertdiği cesedlerde “ölü yüzü pudralamayı,” şehidlerin rûhunu ta’ziz etme derecesine çıkarmakdan el hayâ el edeb!. İşte memleketin hâli!. Kendi kendisi olmakdan çıkarılıb, haçlı dembokrasisinin kölesi yapılan ve bataklığa çevrilen bir mekân… Şîrâze ve endâzesinden fırlamıyan bir tek nokta kalmamışken, Çanakkale askerinin yırtık çarıkları seviyesinde bir keyfiyet bile hani nerede?

Bırak, “aynı îmânı aynı kararlılıkla söyliyecek” adamı; Alaman gâvuru Liman Von Sanders’in takdîr ve tahsîn ifâdelerini yüzde yüz samîmiyyetle söyliyecek kadar bir devlet adamı bul, o Almandan söküb, maraşal rütbesini sana takalım!!!

(İntişârı: 21.03.2014)

The post (2) Çanakkale Paralel Dinli Hâinlerle Geçildi… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

ÇANAKKALE TOP TÜFENKLE DEĞİL AMA, HAÇLI-BATICI PARMAKLARINDAKİ (PARALEL DİNLİ) HÂİNLERLE GEÇİLDİ… 

(1)

Ahmed SEYYİDOĞLU

Her sene “18 mart” gelince “laik ateist cumhûrî bir ritüel” başlatılır; ve bu, Kur’an-ı Mübîn’den bir takım kıraatlere karıştırılıb “bâtıllarla hakk telbîs edilir.” Ve böylece, Çanakkale şehidlerinin “tes’îd” edildiği sahtekârlığı ortalığa yayılır!. Bu yollarla, siyâsî bir takım denge hesabları yerlerine oturtularak, kitlelerin nabzına göre şerbet verilir; ve bu sus payı da milyonların tatmînine kâfî gelir!

Hem, haçlı Avrupa hayat tarzını dembokrasi, laiklik cumbûriyet adı altında İslâm coğrafyasının merkezine (çakma kazık) gibi oturtacaksın; ve hem de, “Çanakkale ŞEHİDLERİ” diye göz yaşı dökecek, onların torunları olduğunu höykürecek, onların kahramanlıklarını anlatacak, dedenin veya onun dedesinin orada şehid düşdüğünü diline veya kalemine dolayarak o şehidlerin şehidliğine ortak olduğunu sızdıracak ve tilki kurnazlığıyla da kendine pay ayırmaya bakacaksın!. Hulâsa böylesine bir (samîmiyyet kökünden) kopmuşluğu yaşayarak, “müslümanlığını” hatta “İleri, çok ileri îman dolu göğsünün bulunduğunu; ve Bedrin aslanları kadar da şanlı olduğunu” dillendirmeye çalışacaksın!

Yemeyiz!

Ya Müslüman ol, ya Müslüman görünme!

O, avını karnı acıkınca yemek üzere toprak altına gömüp, lâzım olunca da oradan çıkaran ve yiyen hayvan gibi hayvanlıklarla gözboyamaya kalkışmak, bir başka “paralel yapı” puştluğudur…

Çanakkale istismârı yapanın, bin türlü “paralel yapı” cinsinden bir paralellik içinde şerefsizleşdiğini söylemek boynumuzun borcu…

O, 250.000 Anadolu genci ve âlem-i İslâm askeri Çanakkale’de “Allâh Azze’nin DÎNİ yani dünyâ nizâmı ve mutlak Âhıret hakikatları içün kan döküb CAN verecek;” sonra kimse o, bu serdengeçdi aslanların Îmân ve İslâm içün verdikleri CAN karşısında, bütün bunları “insanlık ahmaklığı” olarak telâkkî edecek ve üzerlerine bevledercesine de, o “Bedrin aslanlarını misâl alan şühedânın mukaddeslerini” bir bir ortadan kaldıracak… Ve, haçlı gâvurla bütünleşme adına ve “Çanakkaleyi geçilmez” yapan o kan ve can fedâîlerine İNÂD, “o Çanakkale’yi işte böyle, milleti ve onun aziz DÎNİNİ paçavraya çevire çevire GEÇİLİR hâle getiririm!” diyecek!.

Buna, “Kâinât çapındaki en netâmeli hânlik” demek bile çok hafif kalır!

İşte, Çanakkale vâkıasını her 18 martda değil, her 18 dakikada, hatta her 18 sâniyede bir hatırlamak istiyen adam, eğer “âmentü îmânında samimi ise,” onu, o beyân etdiğimiz noktasına çakılarak yâdetmek zorundadır…

50-60 senedir ve hele son 10-15 senedir, Çanakkale hatırâlarını ön plana çıkaranlara çekeceğimiz en birinci ihtarnâme, “Çanakkale’yi, orada can verenlerin elindeki TERÂZİ ile tartarak ve o terazînin ibresinden bir mikron bile sapmadan; ve bâtıl haçlı tes’id ritüelleri içine maymun taklidçiliği ile batmadan, bulaşmadan ve onlara boyun eğerek uşaklaşmadan ele ve dile alınız!” demekdir…

Allâh nûrunu besin suyu olarak emen bir Kök; ve o kökle mutlak ma’nâda teârüz eden deve dikeni bir gövde; ve onun üzerinde baldıran otundan dal ve kollar; ve o kollar üzerinde de, ebûcehil karpuzundan bin beter meyveler!..

Her şeyde, her mes’ele ve mevzuda olduğu gibi, burada da, moda ta’bîriyle “paralel yapı” denen bir ihânet kanseri…

Bu sene, yevmîliği, “paralel yapı” ihâneti öylesine sardı ki, cumbûrî, laik ve dembokrat “mücâhidîn,” Çanakkale mevzuunu birçokları ile unutdu… Pensilvanya heyûlâsı, “gündemlerine” Hasan Sabbah’dan bin beter çöreklendi… İyi ki unutdular, yoksa, yukarıdaki bataklık manzarasını sâdece biraz daha bulamaç hâline getirirler; ve ufûnetleri, daha da dayanılmaz olurdu!

Yeter ki bu nevzuhur nesil, ağız yerine başka yerleriyle ses vermesin!

SÖZ, mücerred Allâh Azze’nin…

Ve gerisi İblis pisliği…

Büyük Dâhî ve Müfessir; ve tefsîrini, cübbeli cübbesiz bir takım sokak sürtüklerinin iddia etdiği gibi onun bunun cebinden verdiği paralarla yazmakdan münezzeh; ve Osmanlının son devir ulemâsından Merhûm Muhammed Hamdi Efendi Hazretlerinin satırlarıyla, hakîkatı “paralel ulusa” gösterelim:

“…hicret-i seniyyeden sonra İslâm târihinin açdığı ŞEVKET Ü SALTANATIN vüs’at ve ehemmiyeti mülâhaza olunursa, bu sûrenin ve bu âyetlerin, bu yüksek ihbâr ve te’mînâtın ne kadar büyük mu’cizeleri ihtivâ etdiği tebeyyün eder. Ve filhakîka bu Kur’ân’ın, hakîm ve alîm Allâh Teâlâ’nın ledünnünden telâkkî olunduğu bütün vuzûhiyle anlaşılır. Târîhi mütâlâa edenler, “BEDR”den başlayıb Hazret-i Ömer devrinden, Fâtih, Yavuz ve Kânûnî Süleyman devirlerine kadar Allâh Teâlâ’nın, “Allâh’a hamd olsun! Size O, âyetlerini gösterecek, siz de görüb onları tanıyacaksınız” buyurduğu üzere, âyetlerini nasıl gösterdiğini hiç şübhesiz görür hamd ederler.

Selîm ve Süleyman saltanatlarının, Davud ve Süleyman saltanatları gibi “Allâh’a hamd olsun ki, mü’min kullarından, bizi üstün kıldı.” (Neml 15) şükrânesiyle tecellî etmesi de, bu sûredeki tebşîrât netâicinden olduğunda şübhe yokdur.” 

Bundan sonraki satırlar, son derece câlib-i dikkat olarak ve bu muazzam tefsirin onun bunun cebindeki haram paralarla yadırılmakdan münezzeh olduğunu da isbât etdiği hâlde ve cübbeli-cübbesiz bir takım ekran sürtüklerinin iftirâlarının köküne kibrit suyu dökercesine şöyle devam eder:

“Şunu da unutmayalım ki, ÇANAKKALE, Sakarya, İnönü muzafferiyyetleri, İzmir’in istihlâsı (kurtarılması), Avrupalıların İstanbul’dan çıkarılmaları hamdolsun Allah Teâlâ’nın zamanımızda gösterib tanıtdığı âyât-ı İslâmiyyedendir. Bu mücâhedelerde Türkiye müslümanları öyle bir ıstırar (sıkıntı) ve ihlâs ile Allâh Teâlâ’ya iltica ederek (sığınarak) çalışmışlardı ki, “Onlar mı hayırlı, yoksa kendine yalvarıldığı zaman bunalmışa karşılık veren ve başındaki sıkıntıyı gideren mi?” (Neml 62) mazmûnu aynen tecellî etmişdi. FAKAT BÜTÜN BUNLARIN TAHAKKUKUNDAN SONRA, “Sen, ölüleri işitdiremezsin, arkasını dönüb kaçmakda olan sağırlara da da’veti duyuramazsın!” (Neml 80) buyurulduğu üzere DUYMAK İSTEMİYEN KALBSİZLER, SAĞIRLAR VE KÖRLER, İSLÂM’IN ARTIK BÜTÜN VAADLERİ OLMUŞ BİTMİŞ, İSTİKBÂL İÇÜN VAZİFESİ KALMAMIŞ OLDUĞUNU İDDİA EDEREK, MÜSLÜMANLIĞI KÖRLETMEK, ALLÂH’I UNUTUB ŞİRK YOLLARINA GİTMEK İSTİYORLAR. BÖYLE NANKÖRLÜKLER YAPILACAĞINI BİLDİĞİ İÇÜN ALLÂH TEÂLÂ DA, “Rabbin neler yapacağınızdan gâfil değil, buyuruyor……. Yani mü’minlere nâmütenâhî istikbâl olan Âhıret va’d ü tebşîr buyurulurken, Âhıret’e îmânı olmıyanların KENDİLERİNİ BEĞENEN KÖRLÜKLERİNİ VE SONUNDAKİ HÜSRANLARINI ANLATMIŞDI.” (c:5, s:3712-13, 1936 tab’ı)

Bu kadar açık, sarîh ve vazıh satırlar karşısında, (Âmentü’ye îmânı) olan müslümanların, ÇANAKKALE vâkıasına artık nasıl bakmaları şartdır, bedâhaten ortada…

Tekrarında fâide görürüz ki, bu mevzuda yazılacak formül ibâre ancak şu olabilir:

“DUYMAK İSTEMİYEN KALBSİZLER, SAĞIRLAR, KÖRLER, İSLÂM’IN ARTIK BÜTÜN VAADLERİ OLMUŞ BİTMİŞ, İSTİKBÂL İÇÜN VAZİFESİ KALMAMIŞ OLDUĞUNU İDDİA EDEREK MÜSLÜMANLIĞI KÖRLETMEK, ALLÂH’I UNUTUB ŞİRK YOLLARINA GİTMEK İSTİYORLAR. BÖYLE NANKÖRLÜKLER YAPILACAĞINI BİLDİĞİ İÇÜN ALLÂH TEÂLÂ DA, “Rabbin neler yapacağınızdan gâfil değil,” buyuruyor.” 

Hakîkat bütün çıplaklığı ile bundan ibâretken, dünki “kalbsiz, sağır ve körlere” munzam, bir de bu günün “kalbsiz, sağır ve körleri” var ki, mes’elenin özü de böylece, ne kadar kat kat küllenmiş ve sadece KABUK ve kışır ortada bırakılmış demekdir…

Yarın nasibse, bir Alman kâfiri generalin, “müslüman” bilinen nicelerini, canlı canlı mezara sokarcasına sarfetdiği SÖZ; ve Çanakkale’yi, orada hava sıkan körlerden bin kere daha yakından görüşü; ve hakikatı, onların suratına tükürürcesine ortaya koyuşu…

(Mâba’di var)

(İntişârı: 19.03.2014)

The post (1) Çanakkale Paralel Dinli Hâinlerle Geçildi… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.