“Çocuklarınız yedişer yaşlarını bitirince namaz ile emrediniz, onlar onar yaşlarını bitirmiş oldukları halde -namaz kılmazlarsa bunun üzerine kendilerini hafifce- dövünüz ve bu onar yaşdaki çocukların aralarını yataklarda ayırınız.”

(İmâm Ahmed İbn-i Hanbel, Ebû Dâvud, Câmiu’s-Sağîr)

Îzâh:

Ma’lûm olduğu üzere namaz, âkil ve bâliğ olan her müslüman için bir farz-ı ayındır. Mümeyyiz olarak yedi yaşını bitirmiş olan İslâm çocukları için de bâliğ oluncaya kadar namaz kılmaları mendûbdur, müstahsendir. Bunları namaza sevketmek ise velîleri üzerine bir vecîbedir. Çünki hayatlarına sebebiyyet verdiğimiz yavruların dinî, ahlâkî terbiyelerine dikkat etmek, onları namaz gibi kutsî vazîfelere alışdırmak, onların diyânet ve nezâhetle muttasıf bir halde yetişmelerine çalışmak bizim için mühim bir vazifedir. Velhasıl: namaz müslümanlıkda en büyük, en mültezem bir ibâdetdir. Namazın din-i İslâm’da ne kadar mühim ne kadar mukaddes bir ibâdet olduğunu bu hadîs-i şerif de pek güzel göstermektedir. Artık uyanmalı, bu gibi ibâdetleri birer azîm ni’met bilmeli, âile efrâdının dindâr, nezîh bir hayâta mâlik olarak yaşamalarını te’mîne çalışmalı, bunun hilâfına olan hareketlerden kaçınmalıdır.

[Hikmet Gonceleri, Ömer Nasûhi Bilmen, 381. Hadîs-i Şerîf, Sh:308]

(İntişârı: 14.07.2011)

The post Çocuklara Namaz İle Emredin appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

İskilipli Âtıf Hocaefendi

– Beyânü’l-Hak –

Büyük İslâm ulemâsından İmâm-ı Gazâlî Hazretleri «İhyâu’l-Ulûm» adlı kitabında diyor ki: «Şerîat nazarında çocuk terbiyesi mühim işlerdendir. Çünkü evlâd ebeveyni nazarında Allâh tarafından bir emânettir. İlk yaratılışında kalbi her şeyden temiz ve her şekilden ârî ve sâde nefîs bir cevherdir ki hayır ve şerrden her çeşit şekil ve sûreti kabûl ve her türlü renk ile renklenmeye istinâdlı ve meyillidir. Şânı Yüce Peygamber Efendimiz buyurmuşlardır ki:

«Her çocuk İslâm Dîni’ni kabûle muheyyâ bir kâbiliyet üzere doğar. Ancak ebeveyni Yahûdî terbiyesi vererek Yahûdî, Hristiyan terbiyesi vererek Hristiyan, Mecûsî terbiyesi vererek Mecûsî yapar.»

Binâenaleyh ebeveyni hayırlı olanı alıştırır ve hayırlı şeyleri öğretir ve terbiye ederse çocuk doğruluk üzerine büyüyüb dünyâ ve âhırette büyük bir saâdete nâil olur. Çocuk almış olduğu sahîh ma’lûmât ve mükemmel terbiye karşılığında müsâb ve me’cûr olacağı gibi ebeveyni, muallim ve mürebbisi de o sevâbta çocuğa ortak olurlar. Ebeveyni terbiyesinde kusur eder ve başıboş hayvanlar gibi salıvererek şerr, fısk ve sefâheti i’tiyâd ettirirse zarûrî olarak çocuk şekâvet ve sefâhet üzere büyüyüp hem dünyâda ve hem de âhırette helâke dûçâr olur. Çocuğun i’tiyâd edinmiş olduğu terbiyesizlik ve ahlâksızlığın yük ve günâhı ebeveyni ve şerr yoluna teşvîk edenlerine âid olur.

İşte bunun için Tahrîm Sûresinde «Ey îmân edenler! Nefsinizi ve ehlinizi cehennem ateşinden koruyunuz.» buyurulmuştur. Ve Cenâb-ı Peygamber Efendimiz buyurmuşlardır ki: «Ey insanlar! Hayrı işlemeye ve günâhtan kaçınmaya karşı nefsinizi ve evlâdınızı cehennem ateşinden koruyunuz. Evlâdınızı da dîn ve dünyâya âid faydalı ilimleri öğreterek terbiye ediniz. Çünkü onlar sizin yanınızda bir emânettir.» Ve sahâbe-i kirâmdan Ebi Süleymân: «Yâ Resûlallâh! Bizim evlâdlarımız üzerinde haklarımız olduğu gibi onların da bizim üzerimizde hakları var mıdır?» diye sorduğu zaman Cenâb-ı Peygamber Efendimiz: «Evet, evlâdın ebeveyni üzerinde hakkı vardır. Çocuğun ebeveyni üzerindeki hakkı yazı yazmak, suda yüzmek, ok ve tüfek atması öğretilmek ve güzel bir şekilde edeb ve terbiye vermektir.» buyurmuşlardır. Diğer bir hadîs-i şerîflerinde de: «Ey insanlar! Evlâdınıza suda yüzmeyi, ok ve tüfek atmayı öğretiniz. Kadın ve kız evlâdınıza da ip ve iplik eğirmeyi öğretiniz.» buyurmuşlardır.

İmdi ebeveyni çocuğu dünyâ ve âhırette dalâlete helâke düşmekten koruyub her cihetten saâdetini te’mîne çalışması lâzımdır. Bunun yolu çocuğu terbiye ve çirkin alışkanlıklardan temizleyib korumalı ve ahlâkî fazîlet ve insânî meziyetleri öğretmelidir.

Fenâ kimselerle ihtilâttan, ni’met içinde rahata alışmaktan, zînet ve sefâhat sebeblerine meyl ve muhabbetten uzaklaştırmalıdır. Çünkü bu şeylere alışırsa büyüdüğü zaman insânî fazîlet ve kemâllerden olmayan hevâî şeyleri istemek uğrunda ömrünü tüketerek dünyâ ve âhırette helâk olub gider.

Şu halde ebeveyni doğduğu zamandan i’tibâren çocuğun terbiyesine son derece i’tinâ ve ihtimâm göstermek ve her durumunu murâkabede bulundurması lâzımdır. Bu bâbta ilk olarak sütninesinden başlatmalıdır. Çocuğu sâlih, mütedeyyin, helâl lokma yiyen bir kadından emzirtmeli. Ahlâksız, fâcir, fâsık ve sefîh olan, haram lokma yiyen kadınlardan sakın emzirmemelidir. Çünkü çocuğun büyümesi süflî kadınların sütünden hâsıl olunca tabîatı habîs ve murdar sütten yoğrulur. Tabîatı emmiş olduğu sütte, sütninede toplanmış olan habâsetlere, çirkin ahlâksızlıklara meyl edib her türlü şerr, fısk ve sefâhata istinâdlı olarak büyür. İşte zamânımızda ekserî insanların şerîr, fâsık ve sefîh olmasının başlıca menşe’ ve sebebi budur.

Çocuk temyîz etme yaşına ulaşınca ebeveyni onun durumunu daha fazla murâkabede bulunmalıdır. Bu bâbta ilk olarak yemeğe âid terbiyesinden başlatmalıyız. Yemek husûsunda terbiye şu şekilde verilmelidir: Yemekten önce ve sonra ellerini yıkatmak, yemeğe başlarken «Bismillâhirrahmânirrahîm» demek. Lokmayı sağ eli ile almak, kabın önüne gelen taraftan yemek, büyüklerden evvel yemeğe başlamamak, kendisi ile yiyenlerin lokmasına dikkat etmemek. Yemekte sür’at göstermemek, lokmaları birbiri ardında ağzına almamak, lokmaları çiğneyip, parça parça yutmamak. Çok yemeğe alıştırmamak çok yemenin zararlarından bahsedib yiyenleri ayıplamak ve onları hayvanlara benzetmek. Az yemenin faydalarından bahsetmekle berâber az yiyenleri övmek.

İkinci olarak, Tembelliğe alışmaması için bedenini riyâzete sokmalı ve ba’zı günler yürümek ve hareket etmeyi alışkanlık hâline getirmelidir.

Üçüncü olarak, Bir mecliste nasıl oturulması gerektiğinin terbiyesi verilmeli: mecliste bulunan kimselere arkasını çevirmekten, ayaklarını uzatmaktan, birbiri üzerine koymaktan, bir kimsenin yanında sümkürmekten, burnunu ayıklamak ve çekmekten, aksırmaktan, ağzını aça aça esnemekten men’etmeli. Kendinden büyüğün yanında ayakta durmak, yer göstermek. Biri söz söylerken güzelce dinleyib sözünü kesmemek ve çok söz söylememek. Bunların insânî terbiyeden ileri geldiği öğretilmelidir.

Dördüncü olarak, Çocuk iyiyi kötüden seçmeye başlayınca mektebe göndermeli. İlk önce de dîni terbiye vermelidir. Peygamberlerin siyer ve şemâili, ümmetin büyüklerinin hayat ve menkîbelerini öğretmeli. Kur’ân-ı Kerîm ve toplu olarak dînin esâs ve ayrıntılarını öğretmeli ki ilk büyüme çağında iken kalbinde İslâm Dîni nakşedilmiş ve resimlenmiş, nefsinde peygamber ve sâlihlere meyl ve muhabbet dikilmiş olsun.

Beşinci olarak, Kendisini zaîf ve nâzik sandıkları halde aslâ dînî terbiyeleri bulunmayan, fısk ve fücûr ile ülfet etmiş olan edib ve zarîf kimseler takımı ile görüşmelerinden, aşk ve sevdâyı, kötüleme ve söğüp saymayı mutazammın olan şiirleri okumaktan muhâfaza etmeli ki ilk yetişme çağında iken o temiz ve saf kalbinde fısk, sefâhat ve ahlâksızlık tohumları saçılıb dikilmiş olmasın.

Altıncı olarak, Mekteb yorgunluğu çıkıb zihni istirâhat etmek için mektebden geldiği zaman şer’an haram olmayan oyunları oynamasına izin vermeli, fakat oyunda yorulacak derecede meşgûl ettirmemelidir. Çocuğu dâima eğitim ve öğretim ile meşgûl ettirmek pek zararlıdır. Zekâsını ibtâl ve kalbini köreltir.

Yedinci olarak, Çocuktan güzel bir huy ve hareket ortaya çıktığı zaman ona ikrâmda bulunmalı, sevincini sağlayacak mükâfâtta bulunmalı, halk arasında medh etmelidir.

Çocuktan bazen edeb dışı bir şey zuhûr ederse ana babası ve mürebbisi onu görmemiş gibi davranmalı, onu açıklamaya kalkışmamalıdır. Çünkü kabâhâti söylenecek olursa çocuğun kötülüğe cesâreti artar. Bundan böyle işlemiş olduğu fenâlığın açıklanmasına ehemmiyet vermez. Fakat çirkin bir işi ikinci def’a olarak işleyecek olursa onu gizlice tekdîr ve bir daha işlemekten şiddetle men’ ve tehdîd etmelidir.

Baba çocuğu üzerinde sözünün te’sîrini muhâfaza etmeli. Her zaman çocuğu azarlayıb durmamalı. Zîrâ çocuk söz işite işite arsız olub sözden müteessir olmamaya başlar.

Annesi babasından korkutmalı, kabahatlerinden men’ ve zecr etmelidir.

Sekizinci olarak, Ana babasının mâlik olduğu bir şeyle, yâhud giydiği elbise, yediği ekmek veyâ başka bir şey ile akranından birine karşı iftihârda bulunmaktan men’ etmeli. Ve görüşmüş olduğu şahsa tevâzu’, ihtirâm, taltîf ve iltifât etmeyi ve güzel sözlü ve tatlı dilli olmasını alışkanlık hâline getirmeli. Büyük ve küçük kimseden bir şey almaktan men’ etmekle berâber üstünlük ve şeref almakta değil, vermek ve ihsânda bulunmakta olduğu, almanın hasîslik ve denâet olduğu öğretilmelidir. Altın ve gümüş sevgisi verilmemelidir.

Dokuzuncu olarak, Ana ve babasına hürmet ve itâat, muallim ve mürebbisine gerek yakın, gerekse yabancı olsun, kendinden büyüklere ta’zîm ve tekrîm, kendisinden küçüklere merhamet ve şefkatte bulunmayı i’tiyâd ettirmelidir.

Onuncu olarak, gerek yalan, gerekse doğru olsun, mutlaka yemîn etmekten, faydasız, ma’nâsız söz söylemekten, fuhşiyât, küfriyât, yalan, sövme ve hakâretten, haram olan oyunlar ve çalgılardan men’ etmeli. Arsız, hayâsız çocuklar yalan ve çirkin sözler söyleyen, fısk, ficûr, sefâhat, oyun ve eğlenceler işleyen kimselerle karışmaktan şiddetle men’ etmelidir. Çünkü kötü haller ve çirkin huylar yakın kimselerin kötülüklerinden sirâyet edeceği muhakkaktır. Husûsiyle hayır ve şerre istidâdlı bulunduğu ilk yetişme çağlarında çocuk ihmâl olunub fâsık, fâcir, hayâsız, arsız, nâmussuz kimselerle ihtilât eder ve onlarla düşer kalkarsa mutlaka onların çirkin ahlâk ve kötü halleri sirâyet edib şerîr, fâsık, fâcir, sefîh, hayâsız, arsız, nâmussuz, hırsız, cimri yalancı, koğucu, küfürbaz olarak yetişeceğine şübhe yoktur. Binâenaleyh çirkin ve kötü huy ve hallerden kurtarmak, ancak kötü arkadaştan muhâfaza etmek ve mükemmel bir şekilde dînî terbiye vermekle te’mîn olunabilir.

Çocuklara dînî terbiye verilmesi husûsunda arz olunan ahvâl ve ahkâma son derece i’tinâ ve ihtimâm lâzım olduğu gibi «Çocuklarınıza yedi yaşında namazı emredin, on yaşına geldiklerinde dövünüz.» hadîs-i şerîfi iktizâsınca da çocuk yedi yaşına vâsıl olunca tahâret, namaz muktedîr olabileceği her türlü şer’î emirlerle emr etmek ve on yaşına bâliğ olunca zikr olunan ahkâmı terk etmemesi için dövmek ve Ramazân’dan ba’zı günler oruç tutmak üzere emr etmek, oyun, çalgı, içki içmek, hırsızlık, yalan ve hıyânet, fısk ve sefâhet gibi şer’î yasakların umûmundan nehy etmek ve Allâh korkusunu kalbine yerleştirmek ana babanın üzerine vâcibtir. «Şirâtü’l-İslâm» adlı eserde deniyor ki: «Çocuğun ebeveyni üzerindeki hukûku cümlesinden biri de helâl lokma yedirmek ve bulûğ çağına vâsıl olduktan sonra evlendirmekdir. Evlendirmeyib de çocuk bir isyânda bulunacak olursa ebeveyni o günâhta çocuğa ortak olur.»

İşte İslâm’ca çocuk terbiyesi bu şekilde açıklandığı gibi olur. Çocuklara bu şekilde terbiye verilirse ekseriyetle mütedeyyin, salâh-ı hâl ile muttasıf yetişeceklerinde şübhe yoktur.

İslâm Dîni, Müslümanlar arasında fitne, fesâd ve tefrika zuhûrunun kaynağı olan ahlâkî farkların husûlüne meydan vermemesi için tâ ilk gelişme çağlarından i’tibâren mükemmel bir şekilde dînî bir terbiye verilerek ahlâkça bir seviyede büyümeleri husûsuna son derece ehemmiyet vermiş ve bu bâbta te’kid edici şekilde emirler vermiştir. Hâlbuki Hulefâ-i Râşidîn devirlerinden sonra Müslümanlar arasında umûmî şeklide ihtimâm olunmamıştır. Hele son zamanlarda terbiye ve ahlâk noktasından İslâm Dîni’nin emr ettiği usûl ve kâideler büsbütün terk olunarak tâ ilk devirlerinden i’tibâren ahlâkî fazîlet ve dînî terbiye yerine rezîlce âdetler ve çirkin ahlâklar yayılıyor. Bu yüzden çocuklar hemen ilk devirlerinden i’tibâren her türlü fenâlık ve rezâlete istidâd peydâ ediyorlar. İşin başında çocuklara helâl süt emzirilmiyor. Sütnineler ekseriyâ ahlâksız, terbiyesiz, hayâsız, fısk ve fücûr ile muttasıf kadınlardır. Husûsiyle İslâm diyâneti ile muttasıf olmayan ecnebi ve gayr-ı müslîm kadınlardan intihâb olunuyor. (Bu nokta dikkat çekicidir. Son asırlarda neslimizde ortaya çıkan dîn ve ahlâk dışı hareketler bunun tezâhürü olmasını akla getirmektedir. –Sâdeleştirenin notu-) Hele yüksek tabakalardan addolunan âilelerde çocuklar gayr-ı müslîm mürebbiyeler, câhil ve ahlâksız lâlâlara terbiye olunuyor. Son derece pohpohlarla şımarık olarak kibir ve gurûr, keyf ve hevâ, fısk ve sefâhet üzere yetiştiriliyor. Biraz aklı başına gelir gelmez, ahlâksızlığın esâsını teşkîl eden düzme ve uydurma mesâî, meddâhçılık, karagözcülük ile kalbi doldurulur.

Temyîz yaşına vâsıl olunca çirkin ahlâk ve rezîlce âdetlerin menşei olan aşk ve sevdâya dâir şiirler, romanlar, hikâyeler okumak ve çalgı, oyun, tiyatro mahallerine gitmek, karı ve kız oynatmak i’tiyâd ettirilir.

Bulûğ yaşına erince de rakı, şarap gibi içkileri içmek, meyhâne, karhânelere gitmek, tavla, iskambil oynamak gibi menhiyyâta alıştırılır.

Yüksek tabakada bir âileye mensûb ise İslâmî terbiyenin aslâ kokusunu bile duymadığı halde Frenk mürebbiyeler ile terbiye, Frenk mekteblerde ta’lîm, Frenk âdet ve muâşeretleri i’tiyâd ettirilir.

İşte bir taraftan bu şekilde ilk devirlerinden i’tibâren umûmî şekilde aykırı istidâdlar verilir.

—————-

Bir taraftan da şu son zamanlarda medeniyet ve kemâl zannedilerek Avrupalı milletlerin çirkin âdet ve ahlâkları İslâm’ın arasına yerleştiriliyor.

İşte bunca menba’lardan ahlâksızlık, terbiyesizlik İslâm’ın arasında gâyet geniş mikyâsta büyük bir şiddetle intişâr ettiğinden hemen hepsi dînî ve millî terbiyelerine taban tabana zıt ve ahlâksızlıkta da birbirlerine son derece muhâlif olarak neş’et ediyorlar. Bunun içindir ki kimi vakit cehâletten kalma (…) eski âdet ve çirkin ahlâklarını ta’kîb ediyorlar. Kimi oyuncu, çalgıcı, tiyatrocu, meyhâneci, kerhâneci rezîlce âdetlerini i’tiyâd ediyorlar. Kimi de dalâlet ve bid’ât ehli tarafından İslâm’ın Mübeccel birliğini parçalamak için İslâmlar arasında yerleştirilmiş olan Şiîlik, Bektâşîlik, Kızılbaşlık (gibi) bid’ât ve dalâletlerinde ısrâr ediyorlar.

Kimi de İngiliz, Fransız, Alman, Rûs, Rûm, Roma milletlerinin çirkin ahlâklarını büyük bir iftihârla kabûl ve İslâm memleketlerinde yayılmasına son derece gayret sarfediyorlar.

Müslümanlara ibret olmak için Avrupalı müsteşriklerden birinin gâyet mühim bir sözünü aşağıda naklediyoruz; İngilizlerden biri demiştir ki:

«Şarkın ahlâkıyâtta, âdet ve muâşeretteki medeniyeti gâyet güzel ve gâyet nâziktir. Ey Şarklılar, bu medeniyetinizi hâkir görmeyiniz. Terk ve ihmâl etmeyiniz. Avrupa’nın o haşîn medeniyeti sizin nâzik ve güzel medeniyetinizi mahvetmek azmindedir. Buna karşı hepiniz yek vücûd müttefik olarak medeniyetinizi muhâfaza için mücâhede ediniz. Avrupa ile temâsta bulunan Şarklılar mutlaka Avrupalıların en iyi kâidelerini, en güzel âdetlerini almıyorlar. Meyhâne, kerhâne, oyun ve süflî müesseselerini büyük bir arzu ile daha önce alıyorlar. İşte Hindistan, Mısır, Tunus ve Cezâyir meydandadır. Yoksa ilim ve san’at gibi milliyet renginden ârî olan ve bütün insanlığın maddî tekâmülü için istihsâl vâsıtalarından sayılan âdetlerin hepsinden pervâsız alabilirsiniz. Fakat millî hüviyetinizi kaybettirecek harekette bulunmayınız. Hülâsa yalnız Frenkliğe özenmeyiniz. Siz ne yapsanız yalnız Avrupa’yı sathîce taklîd ile İslâmlıktan çıkar, kararsız ta’yîn edilmemiş bir mâneviyât içinde yaşarsınız. İşte bu da sizin için büyük bir felâkettir.»

Müslümanlar, hakîkat noktasından söylenmiş bu gibi sözlerden ibret almak lâzım gelirken ne yazık ki basîretleri bağlanmış olduğu için hakîkatı görüb de uslanmıyorlar. Mısırlılar, Hindliler, Tunuslular, Cezâyirliler şer’î ahlâk ve âdet, İslâmî milliyet ve medeniyet yerine, kemâl ve şeref zannederek Avrupa’nın rezâlet ve sefâhatini kabûl ettikleri gibi bizim Osmanlı Müslümanları da ahlâksızlıkta ve Avrupa’nın rezîl âdet ve sefîh ahlâkını taklîdde yarışıyorlar. Meyhâneler, kerhâneler, tiyatrolar vâsıtasiyle Avrupa’nın çirkin ahlâk ve rezîl âdetlerini İslâm memleketlerinde yayarak Müslümanlar arasında bir nebze kalmış bulunan dînî ahlâk ve İslâmî milliyet ve medeniyeti de mahvetmeye çalışıyorlar.

Yukarıdan beri arz ettiğim birbirine zıt bunca ahlâk ve âdetlerle muttasıf olan kavimler birbirleriyle ittihâd ederek birbirlerini tahkîr ve takviye etmeleri şöyle dursun fırsat buldukça birbirlerinin mahv ve helâkına çalışacakları tabiîdir.

İşte bu yüzden Cenâb-ı Peygamber Efendimiz tarafından vaz’ ve te’sîs olunub Hulefâ-i Râşidîn devirlerinin sonuna kadar büyük bir metânetle devâm eden İslâm Birliği parçalanarak İslâmlar kuvvet ve satvetlerini kaybetmişler, hakîr ve zelîl olarak düşmanların esâreti altında kalmışlardır.

Ey Müslümanlar! Dünyâda dûçâr olduğunuz şu zillet ve hakâretten kurtulmak ve âhırette saâdet-i uzmâya nâil olmak isterseniz ahlâk noktasından birleşiniz. İslâm Dîni’nin koymuş olduğu güzel âdetler ve Kur’ân ahlâkı ile ahlâklanınız. İşte o zaman aranızda tam bir birlik hâsıl olur. Bunun semeresi olarak da zarûrî olarak birbirinize yardımcı ve destek olub uğradığınız şu zillet ve hakâretten halâs olursunuz!

Yoksa muttasıf bulunduğunuz çirkin ahlâk, rezîl âdet, câhilce hareketler üzerinde ısrâr edib giderseniz âkıbetiniz daha fazla vahîm ve daha berbâd olacağından şübhe etmeyiz. (*)

_________________

(*) Beyânü’l-Hak; c. 4, sayı: 101, sh: 1877/1882. 28 Şubat 1328/1912).

[ İskilipli Âtıf Hocaefendi, Frenk Mukallidliği Ve İslâm, sh: 78, – 87 ]

The post Çocuk Terbiyesi appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

The post Ashâb… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahyed HÂLİDÎ

Rabbim Allâh Azze, O’dur yaratan,

İns ü cin ve kâinât, hep yaratılan…

Yaratmak O’na has, insan yaratmaz,

“Yaratır” diyenler Allâh tanımaz!

Canlıyı cansızı, güneşi ayı,

Allâh’ım yaratdı, nice dünyâyı…

Herşeyde görülür, sonsuz hesablar,

Sonsuz ilim ister, bunca nizamlar…

İşte, mâsivâyı bunca hesabla,

O’dur yaratan hep, şer ve hayırla!.

Bütün bu mahlûkât, delîl Hâlık’a,

Vâcibü’l-vücûd ki, bir tek Rabb halka!.

Biz çocukları da besler, büyütür,

Sonsuz ni’metlerle hayât sürdürür…

Artık nasıl olur, O dinlenmesin!

Mülkünde yaşansın da, sevilmesin!.

O’nun kânûnudur en iyi kânûn,

Diğerleri bâtıl, sapanlar mecnûn…

Dînim İslâm benim, kitâbım Kur’ân,

Muhammed Mustafâ Rasûl-i Zîşân…

O’na selâm olsun, O Peygamberim,

O’nu cânımdan da, pek çok severim!

O’na inanmadan, olmaz seâdet!

O’nu dinlememek, sonsuz cehâlet…

“Rasûlümdür” deyib, Allâh gönderdi,

Kâinât dirildi, varlık sevindi…

O’nu tam sevmeden Allâh sevilmez,

O’na uymayanlar insan bilinmez!.

O’dur insanlara gerçek nümûne,

En hakîkî mürşid, yüce beyyine…

Büyükler büyüğü, en büyük insân,

Eşsiz kurtarıcı, Hakk’dan kumandan…

“En hayırlı asır, benim asrım!” der,

“Üç nesil” buyurur, şanlı Peygamber…

Sahâbîleri de, yıldız insanlar,

Her biri mukaddes, O’na lâyıklar…

Tâbiîn gelirken, ashâb sonrası,

Tebe-i Tâbiîn, bunun bağlısı…

Müctehid İmâmlar gelir sonra da,

Dîni bırakmazlar, binlerce zorda…

Nice bin cehd koyar, fıkhı ortaya,

Mukaddes kânûnlar, nûrdur dünyâya…

Kitâb, Sünnet, İcmâ’ ve Kıyâs ile,

En sağlam temeller, şer’î edille…

Rasûl emâneti bu yolla gelir,

İşte Ehl-i Sünnet, bu Hakk’a denir…

Yolum Ehl-i Sünnet Ve’l-cemâatdir,

Cemâatsiz ölmek, câhiliyyetdir…

01.04.1993 J.- W. (tt)

The post Bilgili Çocuk appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

“Bizim küçüklerimize merhamet etmeyen ve bizim büyüklerimizin hakkını bilmeyen kimse bizden değildir.”

(Ebû Dâvud, Câmiu’s-Sağîr)

İzâh: Ma’lûmdur ki, Müslümanlık bir fazîlet, bir insâniyet dînidir. Bütün insanların birbirine hürmet ve merhamette bulunması Müslümanlıkta bir gâyedir. Bâhusûs çocuklarımızı esirgemek, onların âtisini düşünmek, onları güzel bir terbiye ile yetiştirmek bizler için bir vecîbedir. Bizden evvel dünyâya gelmiş, bizleri yetiştirmiş, bizler için birer rehber-i hareket olan büyüklerimize hürmet ve ta’zîmde bulunmamız da bizim için kutsal bir vazîfedir.

Kendi büyüklerine hürmet ve muhabbette bulunmayanlar, kendi küçüklerinden hürmet ve riâyet beklememelidirler. Bu gibi insâniyete muhâlif harekette bulunanlar cemiyet-i İslâmiye âzasından sayılmaya lâyık olamazlar.

[500 HADİSİ ŞERİF, ÖMER NASÛHİ BİLMEN, 437. Hadîs-i Şerîf, Sh;278, 279]

The post Küçüklere Merhamet, Büyüklere Ta’zîm appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed ZIYÂ

Çocuklarımızın babaları üzerindeki haklarından birisi, doğduklarında kendilerine iyi ve güzel isimler koymakdır. Evlâdımıza vereceğimiz isimleri Efendimiz aleyhisselâtu vesselâmın mübârek ism-i şerîfi başda olmak üzere enbiyâ-yı zişân hazerâtının isimlerinden seçersek, Hâce-i Kâinât aleyhisselâmın:

“-Sizler Kıyamet günü kendiniz ve babalarınızın adları ile çağrılacaksınız. Öyle ise çocuklarınıza güzel isimler veriniz.”[1] 

Emrine itâatle beraber, yavrularımızı o ismin berekâtına nâil olmakdan mahrûm etmemiş oluruz..[2]

Rabbimizin bizlere emâneti olan yavrularımıza isim koyarken çok ehemmiyet göstererek; tercîhimizi, az duyulmuş, kulağa hoş gelen veya ma’nâsını hiç düşünmeden sâdece Kur’ân-ı Kerîm’de geçiyor diye bir kelimeden yana kullanmamalıyız. Zîrâ Kelâm-ı Kadîm’de Peygamberân-ı Izâm ve büyük zâtların isimlerinin yanısıra, ma’nâsı tek başına bir şey ifâde etmeyen kelimeler de vardır ki, bunlar çocuğa isim olarak koyulacak vasıfda değildirler.

Çocuklarımıza koyacağımız isimleri, kaynakları belli olmayan internet sitelerinden, çeşitli isim ansiklopedilerinden veya takvimlerden bulmaya çalışmamalıyız. Çoğu zaman oralarda isimlerin ma’nâlarında hatâlar olduğu görülüyor.

Hele hele sevilen bir dizi karakterinin adı, şarkıcı, futbolcu gibi tanınmış ve şöhretleri geçince unutulmaya mahkûm şahısların isimlerini sırf onlara duyulan meylden dolayı çocuklarına koyan ebeveyn, bunun hesâbını ahiretde, çocukları yakalarına yapışıb haklarını aradıklarında nasıl vereceklerini bir düşünseler, bu hatâya düşmezler.

İSİMLER İNSANLARA RÛHEN VE AHLÂKEN TE’SÎR EDER

Sâhibine hem dünyâ ve hem de âhiretde refâkat eden bu “kelimeler”in insanlar üzerindeki te’sîrleri pek çokdur. Güzel bir ismi olduğunu duyduğumuz bir çocuğa yapdığımız duâlardan birisi de: “-İsmi ile müsemmâ olur inşaallah.” şeklindedir. “Bir kişiye 40 kere deli desen delirir” atasözünün hikmeti burada da karşımıza çıkıyor. Nitekim, bize ismimizle seslenenler, o ismin taşıdığı ma’nâyı bize söylemiş oluyorlar. O halde isminin ma’nâsı kötü olan bir insanın ömür boyu o isim ile çağırıldığını düşünecek olursak karakteri zamân içinde ismine benzeyecekdir. [3]

Meselâ sırf kulağa hoş geliyor diye “Aleynâ” ismi verilmiş bir çocuğa, vefatına kadar “üzerimize” diye seslenilecek. Hâkezâ, “Kezban” ismini taşıyan bir çocuğa “yalancı” denilmiş olacak.. Bu gibi kelimeler Kur’an-ı Kerîm’de geçse de, bunlar çocuklara isim olarak koyulmaz.

Maalesef günümüzde birçok ebeveynin tercîhi, “islâmî” isimler değil de “moda” isimler oluyor. Halbuki İslâm târihinde o kadar değerli, emsâl alınacak şahsiyetlerin isimleri var ki, burada saymaya kalksak bitiremeyiz.

Sevgili Peygamberimiz sallallahu aleyhi vesellem efendimiz bir hadîs-i şerîfinde şöyle buyuruyor:

“-Allâh katında en sevimli isimler Abdullâh ve Abdurrahmân gibi isimlerdir.”[4]

Allâhu Teâla’nın esmâsından kullara koyulması câiz olan isimlerin başına (abd) veya sonuna (yâ-yı nisbî) ekleyerek kullanılması îcâb eder. Mesela: Abdullah, Abdurrahman, Abdullatif veya Selamî, Cemâlî, Nûrî gibi. Elfâz-ı Küfür kitâbında: “Bir insan Cenâb-ı Allâh’ın[hâlıqın] isimlerinden birini bir mahlûqa [yaratığa] taksa kâfir olur buyruluyor.[5] Maalesef bugün buna da dikkat edilmiyor ve sık sık Cenâb-ı Haqq’ın mübârek isimlerine kullarda rastlıyoruz.

Peygamber sallallahu aleyhi vessellem efendimizin en çok bilinen ve kullanılan dört ismi Mu…med, Ahmed, Mahmûd ve Mustafâdır. Bunların dışında “Mevâhib-i Ledünniye”de 400’e yakın esmâsı vardır. Hiç şüphesiz bunların en değerlisi “Mu…med” ismidir. Bu ismi kullanırken de müslümanlar çok hassasıyyet göstermişler ve bu mübârek isme hürmetsizlik olmaması için çocuklarına Mehemmed veya Mehmed diye seslenmişlerdir. Zirâ adı “Mu…med” olan kimseler müslümanlar tarafından husûsî bir hürmete mazhar olmuşlardır. Bu zâtların âhiretde de Efendimiz aleyhisselamın şefaatine mazhar olacaklarını ve cennete gireceklerini Abdullâh İbn-i Abbas radıyallâhu anhumâ hazretlerinin rivâyet etdiği şu hadîs-i şeriflerden öğreniyoruz:

“-Kıyâmet gününde: “-İsimleri Muhammed ismine muvâfık olanlar kalksın!” diye nidâ olunur. Zîrâ Muhammed sallallahu aleyhi vesellem hürmetine, onlar cennete gireceklerdir.”

“-Ben kıyâmet gününde bütün Muhammed adını taşıyanlara şefâat ederim.”

“-Cebrâil aleyhisselam gelib, Rabbimin selâmını tebliğ itdikden sonra, Cenâb-ı Haqq: “-İzzet ve celâlime yemîn ederim ki, senin isminle isimlendirilenleri cehennem azâbı ile azablandırmam…”[6]

Bu isme hakkıyla hürmet edilemiyeceğinden çekinenler, çocuklarına iki isim verip, ikinci isimlerini kullanmalarını ve “Mu…med” ismini de hürmeten taşımalarını te’mîn edebilirler. (Muhammed Hamdi, Muhammed Zihnî, Muhammed Âtıf, Muhammed Rif’at) gibi.

Burada yine sık rastladığımız “çocuklara iki isim takılmaz, ağır gelir, taşıyamaz…” gibi inanışların yanlış olduğunu da Efendimiz aleyhisselamın sünnetinden öğreniyoruz. Hatta sadece isim koymak ile yetinmeyip bir de lâkab takmanın da sünnet olduğunu âlimlerimiz bildirmişlerdir. Fahr-i Âlem sallallahu aleyhi ve sellem Efendimizin, bilindiği gibi üç oğlu oldu ve onlara Kâsım, Abdullah ve İbrâhim isimlerini koydular ve ayrıca Tayyib, Tâhir ve Mutahhar lâkabları ile de lâkablandırdılar.[7]

LÂKAB VE KÜNYELER

Lâkab asıl isimden başka insanlara sonradan takılan veya yakışdırılan vasıflardır.

Sahâbe Efendilerimizin bazılarının bir veya daha fazla lâkabları vardı. Nitekim Hazret-i Ebû Bekr’in –Sıddîk-, Hazret-i Ömer’in –Fâruk-, Hazret-i Osmân’ın –Zinnûreyn– Hazret-i Ali’nin –EbûTûrâb– Hazret-i Hamza’nın –Es’edullâh-, Hazret-i Hâlid bin Velid’in –Seyfullah-, Hazret-i Ca’ferin –Tayyâr– Hazret-i Âişe’nin –Sıddîka-, Hazret-i Fâtıma’nın –Zehra, Betül– gibi.

“Ebû Hureyre” dahî bir lakâbdır. “Kediciğin babası” demekdir. Bu büyük sahâbiye hürmeten evladına “Hureyre” diyen bir müslüman, aslen “kedicik, kedi yavrusu” demiş olur. Sahâbî isimleri koyulurken bunlara da dikkat edilmeli, O kelimenin ma’nâsını ve sahâbî efendimizin ismi, lakabı, künyesi veya sıfâtı mı olduğu bilinerek  koyulmalıdır. 

Çocuğa isim koyma mevzûsunda “isim” ve “lâkab” dışında bir de “künye” kelimesine rastlarız. Lügatda künye kelimesinin birinci ma’nâsı bir kimsenin nereden ve kimden olduğunu bildiren ve hüviyeti yazılı olan kağıt; ve ikinci ma’nâsı da lâkab, ünvândır. Bilhassa “Ebû” ve “Ümmü” diye başlar, ve ilk erkek evlâdın ismi ile devâm eder. Peygamber Efendimizin ilk erkek evlâdının ismi Kâsım olduğu için, lakâbı “Ebû Kâsım”dır.

Yalnız Peygamber efendimizin mübârek ismi ile künyesini birarada kullanmamız doğru olmaz. Ya’ni ismi “Muhammed” olan bir zât “Ebû Kâsım” künyesini kullanamaz. Nitekim bir hadîs-i şerîfde:

“İsmim ile künyemi bir arada toplamayın”[8] buyrulmuşdur.

Künye takarken de birtakım hususlara dikkat etmeliyiz. Peygamber Efendimiz aleyhisselam “Îsâ’nın babası” ma’nâsına gelen “Ebû Îsâ” künyesini hoş karşılamıyarak “Îsâ’nın babası yokdur.” Buyurmuşlar ve bu künyeyi taşıyan sahâbîden kaldırılmasını emretmişlerdir.[9]

Demek ki, ma’nâ i’tibâriyle i’tikâdî – dînî yanlışlık arz eden isim ve lakablardan dahi uzak durulması iktizâ etmektedir.

“Beretek” ve “Felâh” gibi isimleri koymanın dahi münâsib görülmediği Mecmuâtü’l-Âdâb kitabının bu bahsinde geçmektedir. Zîrâ, “Berek ve Felâh’dan sorulsa, “yokdur” diye cevab vermek gerekir. Bu da hayra yorulmaz” der. Hattâ, “Reşid” ve “Emin” gibi lafızların dahi nefsi “tezkiye” olacağından, onlardan dahî uzak durulması îcâb etdiği yazar.

YANLIŞ KOYULAN İSMİN DEĞİŞTİRİLMESİ

Âlemlere rahmet olarak gönderilmiş Seyyidü’l-Mürselîn Efendimiz Hazretleri etrâfında bulunanlar arasında münâsib görmediği isimleri değiştirmişdir.. Efendimiz aleyhisselâmın bu sünnetine riâyet eden sahâbiler dahî ma’nâsında zarar ve zulmet bulunan isme rastladıklarında değiştirmiş veya değiştirmelerini tavsıye etmişlerdir.
Rivâyet olunur ki:
Hazret-i Ömer radıyallâhu anh Efendimiz, yardım istemek maksadıyle huzuruna çağırdığı bir adama, adını sordu. adam:

“Sürrak oğlu Zâlim” olduğunu söyledi.

(Sürrâk “hırsız” demekdir. Zâlim ise, bilindiği gibi “zulmeden” ma’nâsına gelir.)

Hazret-i Ömer radıyallâhu anh Efendimiz de bu adama:

“-Sen zâlimsin, baban hırsız!.. Senden nasıl hayır ve menfaat umulur? cevâbını verdi.

___________________________________________________________________

[1] İhyâ-yı Ulûmü’d-Dîn cild 2 sh. 141 Ebû Dâvud Ebû Derdâ’dan (r.a.) rivâyet etmişdir.

[2] Mecmuâtü’l-Âdâb sh. 243

[3] Hatta gayr-ı müslim Amerikalı bir Psikolog Dr. Perry W. Buffington kitabında, kendisine verilen ismin çocuğun rûh âleminde sebeb olduğu noktaları ele alırken, şöyle yazıyor: “-Çocuğunuzun adını dikkatli seçin ki; kendisine silinip gitmiş bir pop starı değil, saygın birini örnek alsın. Ailenizden ya da sülalenizden çocuğunuza model olabilecek, toplumda çocuğunuz hakkında olumlu düşünceler uyandıracak kişilerin adlarını seçin.” (Arnoldi, M.J. The Legacy of a Name Among the Banama of Mali In A. Cohn and L. Leach (Eds.) Generations: A Universal Family Album. New York: Pantheon Books, 1987)

[4] İhyâ-yı Ulûmü’d-Dîn cild 2 sh. 140 Müslim İbn-i Ömer’den (r.a.) rivâyet etmişdir

[5] Bedir Şerhi Reşid; Elfâz-ı Küfür sh.50 -Hüseyin Aşık- 1985

[6] Mecmuâtü’l-Âdâb sh. 244

[7] Mecmâtü’l-Âdâb sh. 244

[8] İhyâ-yı Ulûmü’d-Dîn cild 2 sh. 140 Ahmed ve İbn-i Hibbân Ebû Hureyreden rivâyet etmişlerdir Ebû Dâvud ve Tirmizî’nin de bu hususda rivâyetleri vardır.

[9] İhyâ-yı Ulûmü’d-Dîn cild 2 sh. 140 İbn-i Ömerden rivâyet edilmişdir.

(İntişârı: 09.10.2011)

The post Çocuğa Koyulan İsmin Ehemmiyeti appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

.

Çocuklar küçük yaşda günlük temel ihtiyaçlarını görmeleri için intizâma alıştırılmalıdır. Gün ise gece ile başladığından, evvela erken yatmaları gerekir. Zaten Sünnet-i Seniyyede görülüyor ki, Peygamber Sallallâhu Aleyhi ve Sellem Efendimiz yatsı namazından sonra bir iş ile meşgul olmaz, istirâhate çekilirdi. Biz de yatsı namazını müteâkib çocuklarımızı yatak hazırlıklarına başlatmalı ve bunda istikrâr, sabır ve sebât göstermeliyiz…

Biz, hem bize yardımcı olması hem de çocukları bu vazîfelere daha kolay alışdırabilmek için, onların da hoşuna gidebilecek şekilde “vazîfe levhası” hazırladık.

Bu levhayı hazırlarken, çocuklar öz lisânımız olan osmanlıcaya âşinâlık kazansın diye bilhassa “İSLÂM harf ve sayılarını” kullandık.

MALZEMELERİ:

1. Renkli fotokopi kağıdı
2. Mukavva (tercihen 1 mm)
3. Şeffaf yapışkanlı folyo
4. Beyaz yapışkanlı folyo veya fotokopi kağıdı
5. Mum yapıştırıcı veya çift taraflı bant
6. Sayı, cümle ve resim çıktıları
7. Şeffaf koli bandı
8. Desenli band (kenar süslemesi için)
9. Mıknatıs veya cırt bant

YAPILIŞI:

1. Vazîfelerin adedince mukavva, 15×15 cm ebadında kesilir. (Bunlar kapak olacak.)
2. Bu mukavva parçaları renkli fotokopi kağıdı ile kaplanır.
3. Zemin olacak mukavva kesilir. (3 vazifelik yapılacaksa, 47×15 cm; 4 vazîfelik yapılacaksa, 62×15 cm ebadında olacak)
4. Zemin olarak kullanılacak mukavva yapışkanlı beyaz folyo ile kaplanır. Bu zemin beyaz fotokopi kağıdı ile de kaplanabilir.
5. Sayı ve cümleler istenirse zemin ve kapaklara el ile yazılabileceği gibi, word dosyasında hazırlanarak çıkdısı alınıp, yerlerine yapışdırılır.
6. İnternetden vazifeye uygun resim çıkdısı alınarak yerlerine yapışdırılır.
7. Zemin kaplamasında beyaz folyo kullanıldıysa, resimler şeffaf  folyo ile sağlamlaşdırılmalı.
8. Çalışmayı daha dayanıklı hâle getirmek için kağıt ile kaplanmış olan mukavvanın dışı şeffaf folyo ile kaplanır.
9. Kapaklar kapalı bir şekilde yerlerine koyulur. Dikkat edilecek husûs: dış kapaklar zemin kenarıyla hemkenâr olacak; iç kapaklar kalan kısma eşit aralıklarla yapışdırılacak. (kaplamasıyla biraz daha genişleyen kapaklar açılıp kapatılırken birbirine değerek birbirini engellememesi için kapaklar arasında 1er cm açıklık bırakdık)
10. Kapaklar kapalı şekilde iken üst kenarından tek tek koli bandı ile zemine yapışdırılır. (Açıkken yapışdırılırsa, kapağı kapatırken kasma yapacakdır)
11. İstenirse kapakların etrafı desenli bant ile bantlanarak süslenebilir. (Yalnız bu bantlar zamanla kalkacağından, üzerlerini şeffaf para bandıyla sabitlemek gerekir)
12. Levhalar münâsib yere asılır. Kapakların üzerine mıknatıs veya cırt bantdan bir miktar kesilerek yapışdırılır.
13. Kapaklar açılır ve açık kalabilmeleri için karşı zemine de yine mıknatıs veya cırt bant yapışdırılır.

Kolay gelsin…

Osmanlıca cümlelerin PDF dosyasını buradan indirebilirsiniz.

Osmanlıca sayıların (renksiz) PDF dosyasını buradan indirebilirsiniz.

İntişârı: 14.02.2019 / 17:22:30

The post Uyku Öncesi Vazîfeler Faâliyeti<h6 style="text-align: left;"><span style="color: #c00000;"><strong>Oyun ve Faâliyetler</strong></span></h6> appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Ahmed ZIYÂ

.

Çocuklar, zekâ tekâmülleri, hastalıklara karşı muâfiyet kazanmaları ve vücud sıhhatleri için 21:00 ila 22:00 arasında uyumuş olmaları iktizâ eder. Saat 22:00’den sonraya uyanık kalan çocuklar uyku esnâsında ifrâz edilen birtakım hormonlardan mahrûm kalır.

Buna rağmen çocukların büyük bir kısmı, yatak saati geldiğinde oyunu bırakıp yatmayı sevmez, türlü türlü bahânelerle sizi oyununa dâhil etmek ister; hattâ, sizin hoşlanacağınızı bildiği belli başlı bir öğretici oyun varsa, onunla bile oynamak o anda kendisine tatlı gelebilir. Her şeye rağmen şefkatli ama ciddi bir şekilde oyun saatinin bitdiğini ve artık yatması gerekdiğini söylediğinizde, akşam yemeğini yemiş bile olsa, “acıkdım!” diyerek zaman kazanmak isteyebilir…

Halbuki çocuklar disiplinle yapılan işlerden hoşlanır. Onlara her akşam, vakti geldiğinde aynı işleri yapdırarak yavaş yavaş yatağa girmelerini te’min edebilirsiniz. Çocuk terbiyesinde ebeveynin disiplini çocuk üzerinde büyük te’sir bırakır. Her gün aynı saatde yatak hazırlığına başlanırsa, bu, zamanla çocukda alışkanlık kesbedecek ve akşamları daha kısa bir sürede uykuya dalacakdır.

Sünnet-i Seniyye’de gördüğümüz üzere, yatsı namazından sonra dünyâ işleriyle iştigâl durdurularak artık vücud ve zihin dinlendirilmelidir. Bu sünneti çocuklarımız üzerinde tatbîk ederek, sayısız fâidelerinden istifâde mümkündür. Akşam namazını müteâkib hafif ama doyurucu bir akşam yemeğinden sonra artık çocuk yavaş yavaş rûhen uyku fikrine alışdırılmalıdır. Mümkünse bu saatden sonra çocukla sohbet edilmesi ebeveyn ve çocuk münasebeti için de çok fâideli olacakdır.

“- Günün nasıl geçdi? Bugün en hoşuna giden husus neydi?”

Gibi sualler sorularak çocuğun zihnini boşaltmasını temin edebilirsiniz.. Bu vesîleyle çocukla ebeveyn arasındaki hissî bağ kuvvetleneceği gibi, ileride derdi olduğunda ebeveynine daha rahat açılmasını öğrenmiş olacakdır.

Yatsı namazından sonra ise artık yatak hazırlıkları başlamalıdır.

Çocuklar, elle tutulur gözle görülür nesnelerden hoşlandıkları için, kendilerine, meselâ aşağıda resimlerde görüldüğü gibi, mukavvadan kapaklı bir levha hazırlayarak, uyumadan evvel yapması gereken işleri daha hoşlanacağı bir hâle getirebilirsiniz. Çocuk bu vazîfeleri yerine getirdikçe kapağını kapatacak ve bir sonrakine başlayacakdır.

Meselâ, helâya yakın bir yere asabileceğiniz levhaya:

1. Helâya gitdim
2. Ellerimi yıkadım
3. Dişlerimi fırçaladım

Yatağına yakın bir yere asılabilecek levhaya ise:

1. Geceliğimi giydim
2. Yatağıma yatdım
3. Hikâyemi dinledim
4. Duâlarımı okudum

yazabilirsiniz.

Bu şekilde zamanla çocuk bu vazîfeleri neredeyse kendiliğinden yapacak, size ise sâdece nezâret etmek kalacakdır.

Çocuk duâlarını okuyub son kapağı da kapatdıkdan sonra artık konuşmayacak. Buna rağmen, sizinle sohbet etmek isteyebilir ve en tatlı ses tonuyla size birtakım sualler sorabilir.. Burada yine, şefkatli ve ciddî kalarak ninni niyetine ona okuyacağınız dualarla uykuya dalıncaya kadar sizi dinlemeye alışdırırsanız, uyumadan hemen önce faal olan beyin dalgalarıyla, okunan duaları daha kolay hıfzeder. Bundan bilistifâde, çocuğun yaşına göre, ezberlemesini istediğiniz duâ ve sûreler okunabileceği gibi kırâatine itimâd edilen bir hâfızın ses kaydından dinletilebilir de…

Bu yaşlarda çocuklara kazandırılan iyi alışkanlıkların onları ömür boyu ta’kib edebilileceği unutulmamalıdır…

Ve minAllâhi’t-tevfîk…

Hâmiş: Yukarıda bahsi geçen levhayı hazırlamak isterseniz, ta’rifine buradan: “Uyku Öncesi Vazîfeler Faaliyeti” ulaşabilirsiniz…

İntişârı: 14.02.2019 / 14:52:47

The post 3 Yaş Ve Üzeri Çocukları Akşam Uykuya Hazırlama Usûlü… appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Bu faaliyet, küçük çocuklarla, sadece parmak boyası ile harfleri boyatarak oynanabileceği gibi, hamura harf şekilleri verebilecek çocuklara kadar geniş bir yaş yelpazesine hitâb eder…

MALZEMELER:

1 su bardağı tuz

1 su bardağı un

1/2 su bardağı su

Boya, fırça

HAZIRLANIŞI:

1. Tuz, un ve su ile bir hamur yoğrulur.

2. Yoğrulan hamura elifbadaki harflerin şekilleri verilir.

3. Şekiller tepsiye dizilerek, 150 derece fırında 30 dakika pişirilir.

4. Fırından çıkan şekiller, soğudukdan sonra sulu boya veya akrilik boya kullanarak fırça yardımıyla veya parmak boyası ile boyanır.

Böylece, çocuklar el marifetlerini geliştirirken, öğrendikleri harfleri pekiştirmeye veya yeni harfler öğrenmeye oyun ile teşvik edilmiş olur…

The post Tuz Kristalinden Harf Çalışması appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.

Muharrem’ül-haramın onuncu gününe ta’zîm etmek, İslâm âdâbındandır, eski bir sünnetdir:

Hazreti İbrâhîm Aleyhisselâm’ın doğumu ve Nemrûd’dan kurtulması,

Hazreti Nuh Aleyhisselâm’ın kurtulması,

Hazreti Mûsâ Aleyhisselâmın Firavun’dan kurtulması,

Hazreti Eyüb Aleyhisselâmın şifâsı,

Hazreti İdris Aleyhisselâm ile Hazreti Îsâ Aleyhisselâm’ın urûcları,

Hazreti Ya’kub Aleyhisselâm ile Hazreti Yûsuf Aleyhisselâm’ın buluşmaları,

Hazreti Yûnus Aleyhisselâm’ın balığın karnından selâmeti,

Cebrâil ve Mikâil Aleyhimüsselâm’ın halk olunmaları, âşûrâ günüdür.

Kıyâmet dahî o gün kopsa gerekdir. Hadîs-i Şerîf’de:

“Âşûra günü oruç tutmak, bir yıllık günâha kefâretdir” buyurulmuşdur.

Gelmiş geçmiş sâlihler; oruç yerine geçmesi ve kendilerinin de ecir ve sevâbından faydalanabilmeleri için, âşûrâ gününde çocuklarına yemek yedirmezlerdi.

Fahr-i âlem Sallallâhu Aleyhi Vesellem Efendimiz de, Âşûrâ günü yemek istememeleri ve oruç tutmuş sayılmaları ve bu sûretle ana ve babalarının da onların sevâbiyle oruç ecrine nâil olmaları için, küçük çocukların ağızlarına mübârek tükürüklerini sürerlerdi.

Hattâ, hayvanların bile âşûrâ günü yavrularını emzirmedikleri rivâyet olunmakdadır.

HİKÂYE

Aleyhissalâtu Vesselâm Efendimiz, avcının tuzağına düşmüş bir dişi geyik gördüler. Geyik, lisân-ı hâl ile kendilerine:

-El’aman yâ Resûlallâh! Bana şefâat et, kefîl ol ve bu avcının elinden beni kurtar. Akşam oluncaya kadar gider, gelirim, dedi.

Efendimiz, bu husûsu avcıdan taleb buyurdular. Avcı, akşama kadar gecikdirilmesi sebebini sordu. Geyik dedi ki:

-Yâ Resûlallâh! Bugün, Âşûrâ günüdür. Akşama kadar oruç tutar ve yavrularımızı da emzirmeyiz, âdetimiz böyledir. Onlar da akşama kadar bugüne saygı olarak oruçlu olurlar.

Efendimiz, mes’eleyi avcıya anlatınca:

-Öyle ise, bu geyiği size hediye etdim ve ben de bu hayvanın seni sevdiği gibi sevdim, dîninin yüksek olduğunu bildim. Gördüm ki, hayvanlar bile ihtiyâclarını size arzediyorlar, diyerek İslâmiyeti kabûl etdi.

“Bir kimse, Âşûrâ günü akrabâlarını ziyâret etse, Hazreti Yahya ve Îsâ Aleyhimüsselâm ile cennetde berâber olurlar.”

Bu Hadîs-i Şerîfi beyân buyururlarken, mübârek şehâdet ve orta parmakları ile de, bu yakınlığın derecesini işâret buyurmuşlardır.

Bir kimse, Âşûrâ günü zerre kadar bir şey’i sadaka olarak verse Cenâb-ı Hakk o kimseye Uhud dağı kadar sevâb ihsân eder ve kıyâmet günü o sevâbı mîzânına koyar, buyurulmuşdur.

Bir kimse, Âşûrâ günü bir ilim veyâ zikir meclisine gitse ve orada bir saat otursa, va’ad ve keremi gereğince o kimseyi cennete idhâl etmek, Cenâb-ı Hakk üzerine vâcib olur, buyurulmuşdur.

Âşûrâ günü, en az on kimseye selâm vermeğe gayret etmelidir. Çünki, bir kimse Âşûrâ günü on kişiye selâm verse, bütün Ehl-i İslâm’a selâm vermiş gibi defter-i a’mâline sevâb yazılır, buyurulmuşdur.

Âşûrâ günü, bir kimse bir yetimin başını okşasa, o yetimin başındaki saç kadar o kimseye Allâhu Teâlâ cennetde derece ihsân eder, buyurulmuşdur.

(Sofuzâde Seyyid Hasan Hulûsi, Mecmau’l-Âdâb, sh: 334-335, Salâh Bilici Kitabevi Yayınları: 35, 1975-İstanbul)

(İntişârı: 27.09.2017)

The post Âşûrâ Gününün Âdâbı Beyânındadır appeared first on Hakkın ve Sabrın Türkçesi.