“Dînini bağdaş kurarak karşısına geçdiği tanrısından bizzat ve araya peygamber bile sokmaya tenezzül etmeden öğrenecek” diyen Çamlıca’ya Üstad NECİB FÂZIL MERHÛM”dan tokat gibi cevâb:

“Sen raftaki bir kitabı almak için bile araya vasıta katar, iskemleye çıkarken; sen vapurdaki yolcuyu seçmek için bile vasıtasız edemez, eline bir dürbün alırken, Allâh’a VASITASIZ ERMEKDEN, HATTA TAPMAKDAN NASIL BAHSEDEBİLİRSİN? köprüden Üsküdar’a geçmek için bile vasıtasız kalsan bütün Karadeniz’i dolanmaya mecbur olan SEN!…

En büyük vâsıta, O, PEYGAMBER, PEYGAMBERLERİN PEYGAMBERİ… Sonra sahabî… Sonra velî… Sonra âlim… Sonra Müslüman, sadece, basit ve kuru Müslüman… Herkes herkese ve her şey her şeye vâsıta… Böyleyken herkes ve her şey, Allâh ile dosdoğru bağlantıda…”

(Üstad Necib Fâzıl, O ve Ben)